muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13018, Karar No: 2014/24136, Tarih: 27.11.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/13018 E.  ,  2014/24136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (koca) tarafından; kusur belirlemesi, kadın lehine hükmedilen maddi tazminat ve nafakalar ile velayet yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının velayete ilişkin temyiz itirazları ile tedbir nafakaları ve çocuk için tayin edilen iştirak nafakasına ilişkin temyiz itirazları yersizdir.

2-Diğer yönlere ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

a-Mahkemece "boşanmaya sebep olan olaylarda davalı ağır kusurlu" kabul edilmiş, buna bağlı olarak davacı yararına maddi tazminata hükmedilmiştir. Davalının ağır kusurlu kabul edilmesinin dayanağı olarak, eşine ödeme gücünün üstünde kredi çektirmek suretiyle borç altına sokmuş olması ve bağımsız konut temininden kaçınarak eşini kendi ailesiyle birlikte oturmaya mecbur bırakmış olması gösterilmiştir. Davalının mahkemece sabit görülen bu eylemleri gerçekleşmiş ise de, davacının da kocasına "sen ne biçim adamsın, hiç bir işe yaramıyorsun" diyerek devamlı aşağıladığı, kocasının bilgisi dışında ikinci bir cep telefonu edindiği yapılan soruşturma ve toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında ve boşanmaya yol açan olaylarda taraflar aynı oranda kusurludur. Hal böyleyken "kocanın ağır kusurlu" kabul edilmesi ve buna bağlı olarak davacı (kadın) yararına maddi tazminata hükmedilmesi doğru bulunmamıştır.

b-Davalının %47 oranında bedensel özürlü olduğu, sol kol ve sağ ayağının felçli olması sebebiyle bedensel olarak çalışamadığı ve Devletten üç ayda bir 1000 TL tutarında özürlü maaşı aldığı, bunun dışında başkaca mal varlığı veya gelirinin mevcut olmadığı, toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu duruma göre, davalının mali gücü, yoksulluk nafakası ödemeye yeterli ve elverişli sayılamaz. O halde, davacının yoksulluk nafakası isteğinin reddi gerekirken, bu husus nazara alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) maddenin (a) ve (b) bentlerinde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.11.2014 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/9922, Karar No: 2014/7199, Tarih: 12.11.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/9922 E.  ,  2014/7199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 5. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2014

NUMARASI : 2013/476-2014/365

-KARAR-

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 24.01.2014 tarih ve 2014/1 sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 14. maddesini değiştiren 6110 sayılı Yasa'nın 8. maddesinde, daireler arası iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirmenin esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesine göre, uyuşmazlık; taraflar arasındaki kira sözleşmesi uyarınca verilen ve sözleşmenin feshedilmesi nedeniyle bedelsiz kalan bir kısım çeklerin bedelinin istirdatı ve teminat olarak verilen diğer bir kısım çek ve senetlerin iptali istemine ilişkin olup, hükmün temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 6. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 12.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3827, Karar No: 2025/6296, Tarih: 28.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/3827 E.  ,  2025/6296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/422 Esas, 2024/393 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 10.01.2024 Tarihli ve 2024/19 Esas, 2024/5 Karar Sayılı Kararı

Davanın taşınmazın aynına ilişkin olduğu, taşınmazın Çorlu ilçesinde bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Çorlu 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 03.07.2024 Tarihli ve 2024/37 Esas, 2024/130 Karar Sayılı Kararı

Davanın mirasta denkleştirme ve denkleştirmeye tabi malvarlığının terekeye iadesi istemine ilişkin olduğu, davalı ...'ün 24.06.2024 tarihinde vefat ettiği, nüfus kaydından murisin son yerleşim yerinin ... Mahallesi ... Sokak No:32/8 .../İstanbul olduğunun anlaşıldığı, kesin yetki kuralı gereği, murisin son yerleşim yeri mahkemesi olan Bakırköy Mahkemelerinin davaya bakmaya yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Bakırköy 11. Asliye Hukuk Mahkemesinin 24.10.2024 Tarihli ve 2024/422 Esas, 2024/393 Karar Sayılı Kararı

Dava konusunun, uyuşmazlık konusu taşınmazın murisin alacaklılardan korunmak amacıyla davalıya devredilmesine ilişkin tasarrufun miras payı oranında iptali isteminden ibaret olduğu, davalının mirasçılar arasında bulunmadığı ve dava mirasçılara yönelmediğine göre, davanın muris ile üçüncü kişi arasında, mirasçıları dışarıda bırakan bir tasarrufu hedeflediğinin anlaşıldığı, bu nedenle davanın taşınmazın aynına ilişkin olduğu, dava konusu taşınmazın da Çorlu ilçesinde bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 6100 sayılı Kanun’un “Taşınmazın aynından doğan davalarda yetki” başlıklı 12 nci maddesi şöyledir:

“Taşınmaz üzerindeki ayni hakka ilişkin veya ayni hak sahipliğinde değişikliğe yol açabilecek davalar ile taşınmazın zilyetliğine yahut alıkoyma hakkına ilişkin davalarda, taşınmazın bulunduğu yer mahkemesi kesin yetkilidir. İrtifak haklarına ilişkin davalar, üzerinde irtifak hakkı kurulan taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde açılır. Bu davalar, birden fazla taşınmaza ilişkinse, taşınmazlardan birinin bulunduğu yerde, diğerleri hakkında da açılabilir.”

C. Değerlendirme

“Taşınmaz üzerindeki ayni hakka ilişkin veya ayni hak sahipliğinde değişikliğe yol açabilecek davalar ile taşınmazın zilyetliğine yahut alıkoyma hakkına ilişkin davalarda, taşınmazın bulunduğu yer mahkemesi kesin yetkilidir. İrtifak haklarına ilişkin davalar, üzerinde irtifak hakkı kurulan taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinde açılır. Bu davalar, birden fazla taşınmaza ilişkinse, taşınmazlardan birinin bulunduğu yerde, diğerleri hakkında da açılabilir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, dava dilekçesinde muris muvazaası nedeniyle tapu iptal ve tescil talebinde bulunulan taşınmazın Çorlu ilçesinde bulunduğu anlaşıldığından, 6100 sayılı Kanun'un 12 nci maddesi gereğince uyuşmazlığın Çorlu 3. Asliye Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Çorlu 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,28.04.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1185, Karar No: 2020/4341, Tarih: 01.07.2020

**8. Hukuk Dairesi         2020/1185 E.  ,  2020/4341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜ RÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olup hükmün davacı üçüncü kişiler vekilince temyiz edilmesi üzerine mahkemenin 30.11.2018 tarihli ek kararı ile temyiz dilekçesinin süre aşımı nedeniyle reddine karar verilmiş davacı üçüncü kişiler vekili tarafından ek kararın temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava, alacaklının İİK'nin 99. maddesine dayalı üçüncü kişinin istihkak iddiasının reddi istemine ilişkindir. İstanbul 10. İcra Hukuk Mahkemesinin 11.09.2018 tarihli ve 2017/851 Esas, 2018/776 Karar sayılı kararı ile dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği, davacı üçüncü kişiler vekilince karara karşı temyiz yoluna başvurulduğu, Mahkemenin 30.11.2018 tarihli ek karar ile, temyiz başvurusunun yasada öngörülen sürede yapılmaması nedeniyle davacı üçüncü kişiler vekilinin temyiz dilekçesinin süre aşımı nedeniyle reddine karar verildiği, bu kez ek kararın temyiz konusu yapıldığı anlaşılmaktadır.

Mahkeme kararının davacı üçüncü kişiler vekili Av. ...'a 15.10.2018 tarihinde “Gösterilen adreste daimi çalıştığını beyan eden evrak almaya reşit ve ehil Avukat ... imzasına tebliğ edildi” şeklinde tebliğ edildiği, davacı üçüncü kişiler vekilince kararın 10 günlük yasal temyiz süresi dolduktan sonra 07.11.2018 tarihinde temyiz edildiği, mahkeme ek kararının da davacı üçüncü kişiler vekiline yine aynı şekilde 17.12.2018 tarihinde tebliğ edilip, süresi içerisinde temyiz edildiği anlaşıldığından, HMK'nin 346. maddesi gereğince Mahkemenin temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına göre, mahkemece verilen kararının yasal süresinde temyiz edilmediği anlaşılmakla, temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, HMK'nin 346/1. maddesi uyarınca davacı üçüncü kişiler vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan ek kararın ONANMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 35,90 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 18,50 TL'nin temyiz eden davacı üçüncü kişiden alınmasına, 01.07.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7533, Karar No: 2021/4842, Tarih: 20.04.2021

**10. Ceza Dairesi         2017/7533 E.  ,  2021/4842 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ŞANLIURFA 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ve 7242 sayılı Kanunla yapılan değişikliklerin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru olarak belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 20.04.2021 tarihinde üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

01.02.2014 günü, saat 01.20 sıralarında Suruç-Yanaloba Jandarma Karakolu yol kontrol noktasında, ... firmasına ait ... plakalı yolcu otobüsünün jandarma görevlilerince kontrol amacıyla durdurulduğu, görevlilerce otobüsün bagajında bulunan ve kime ait olduğu henüz bilinmeyen 2 adet kapalı valizin açılarak arandığı ve içinden net 6450 gram esrar ele geçirildiği sabit olup, sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

Ancak tutanaklarda, bagajda bulunan valizlerde suç oluşturan patlayıcı madde, silah, ya da yasak nevinden bir eşya bulunduğuna ilişkin herhangi bir şüpheyi oluşturacak bilgi, görgü, tespit ya da somut olgulara dayalı şüpheden bahsedilmediği gibi bagajda kaç tane bavul, valiz, koli yada eşya bulunduğu belirtilmemiştir; uyuşturucu madde tespit eden dedektör köpek de yoktur, bu durumda görevlilerce bagajdaki tüm bavul, valiz ve diğer eşyaların açılarak aranıldığı sonucuna varılması kuvvetle muhtemel hale gelir.

Görevlilerin araç içerisindeki kişilerden ya da eşyalarından şüphelenmesi için şüpheyi oluşturan durum ya da vakıanın ne olduğu tutanaklar da anlatılmalıdır, bu anlatılmıyorsa değerlendirme subjektiftir. Hukuk önünde değer taşımaz.

Şüpheyi oluşturan olgular gösterilmez ise tamamen keyfilik doğar, şüphe kavramı herkesin ruh dünyasındaki algıladığı şekliyle, subjektif tahmin haline döner.

Şüphe de keyfilik toplum güvenliğini, insan hak ve hürriyetlerini ortadan kaldırır. Hukuk buna asla izin vermez.

Bu nedenle Yargı otoritesi sebepsiz şüpheyi denetleyecektir. Şüphe kavramı ve nasıl bir şüphe oluştuğu olgusu Ceza Muhakemesi Kanunumuzun içinde yer almaktadır. Çünkü belirlenen şüphe çeşidine göre koruma tedbirleri uygulanacak veya uygulanmayacaktır.

Duyulan şüphe ‘‘Basit Şüphe’’ ise; kolluk görevlileri (ihbar, şikayet, duyum, ani gelişen olaylar) durumun gerçek olup olmadığını bilememektedir, bu halde CMK’nın 158. ve 160. maddeleri kolluğa olayın gerçekliğini araştırma görevi verdiğinden Cumhuriyet savcısına durum hemen bildirilmelidir.

Duyulan şüphe ‘‘Basit Şüphe’’ ise; kolluk görevlileri (ihbar, şikayet, duyum, ani gelişen olaylar) durumun gerçek olup olmadığını bilememektedir, bu halde CMK’nın 158. ve 160. maddeleri kolluğa olayın gerçekliğini araştırma görevi verdiğinden Cumhuriyet savcısına durum hemen bildirilmelidir.

Duyulan şüphe ‘‘Makul Şüphe’’ ise; ihbar, şikayet, duyum doğrudur, ani gelişen olaya ilişkin suçun işlendiğini gösterir deliller görülmüştür, bu durumda da delile ve faile ulaşmak için arama ve elkoyma işlemi yapılacağından yine Cumhuriyet savcısına durum hemen bildirilmeli ve el koyma, aramaya ilişkin izinler alınması gereklidir.

Olayımızda Cumhuriyet savcısına durum bildirilmeden soruşturmaya başlanılmış ve delil elde etme amacıyla arama yapılmıştır.

Bir kişi hakkında suç işlediğinden bahisle adli soruştuma başlatılması, arama yapılması, Anayasamızla teminat altına alınan kişi hak ve özgürlüklerini ilgilendirdiğinden, bir hukuk devleti olan devletimizde de, görevlilerin bu alandaki müdahalesi keyfi olamayacağından, korunan hakka müdahalenin nasıl olacağına ve bu yetkinin kullanımına ilişkin kamu otoritesini bağlayıcı kuralları vardır. Bu kurallar, Türkiye Cumhuriyeti Devletimizin imzaladığı Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 8. maddesi, Anayasamızın 20 ila 22. maddeleri, CMK'nın 116-119. maddeleri, 2559 sayılı PVSK ve Adli Önleme Aramaları Yönetmeliği hükümleridir. Oysa bu soruşturma belirtilen pozitif hukuk normlarındaki hususlar gözardı edilerek yürütülmüştür. Hukuka uygun etkin bir soruşturma yapılmamıştır. Bu durum Anayasamızın 2. maddesinde yer alan Hukuk Devleti ilkesine aykırıdır.

Soruşturma, Ceza Muhakemesinin evrelerinden biri olup, CMK 2/1-e maddesine göre yetkili mercilerce suç şüphesinin öğrenilmesinden iddianamenin kabulüne kadar geçen evredir. Soruşturma evresinin görevi, nihai maddi gerçeği ne pahasına olursa olsun ortaya koymak değildir.

‘‘Hukuk devleti’’ ilkesi Ceza muhakemesinde soruşturma evresinde de uygulanan temel ilke olarak göz önünde bulunur.

Şüphelinin sadece araştırma konusu olarak kabul edilmemesi ve aynı zamanda usule ilişkin haklara sahip bir muhakeme süjesi olarak kabulü,

Hukuksal olarak dinlenilmesi,

Ölçülülük ilkesi,

Arama usulü,

Özgür iradeyi sakatlayan müdahalelerde bulunmama yasağı,

Adil yargılanma,

İnsan haklarını koruma,

Hukuka aykırı elde edilen delilin delil olarak kullanılamayacağı,

gibi temel kurallar üzerinden yürütülür ve soruşturmaya hakim olan bu ilkeler ceza hukuku normlarıyla da korunulmuştur.

Dava dosyası içeriğine göre, sanık ve/veya eşya hakkında şüpheyi gösteren somut olgular belirtilmeden, önleme araması kararı dışında, herhangi bir arama kararı ya da yazılı arama emri bulunmadan yapılan arama hukuka aykırıdır.

Adil yargılanma,

İnsan haklarını koruma,

Hukuka aykırı elde edilen delilin delil olarak kullanılamayacağı,

gibi temel kurallar üzerinden yürütülür ve soruşturmaya hakim olan bu ilkeler ceza hukuku normlarıyla da korunulmuştur.

Dava dosyası içeriğine göre, sanık ve/veya eşya hakkında şüpheyi gösteren somut olgular belirtilmeden, önleme araması kararı dışında, herhangi bir arama kararı ya da yazılı arama emri bulunmadan yapılan arama hukuka aykırıdır.

Böyle bir arama sonucu bulunan deliller ya da suçun maddi konusu "hukuka aykırı yöntemlerle elde edilmiş" olacağından, Anayasa'nın 38. maddesinin 6. fıkrası ile CMK'nın 206. maddesinin 2. fıkrasının (a) bendi, 217. maddesinin 2. fıkrası, 230. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi ve 289. maddesinin 1. fıkrasının (i) bendi uyarınca hükme esas alınamaz.

Açıkladığım tüm bu nedenlerle; 5271 sayılı CMK'nın 2/e, 161,ve 2559 sayılı PVSK'nın Ek 6. maddeleri uyarınca bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenen kolluğun derhal Cumhuriyet savcısına olayı haber verip emri doğrultusunda soruşturma işlemlerine başlaması gerekmekte iken, PVSK'nın 9. maddesi uyarınca verilmiş önleme araması kararına dayanılarak, usulüne uygun adli arama kararı veya yazılı arama emri alınmadan delil elde etmek amacıyla yapılan arama işlemi hukuka aykırı olacağından, Anayasamızın m.38/6, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 206/2-a ve 217/2. maddeleri uyarınca; suçun maddi konusu olan uyuşturucu maddelerin hukuka aykırı yöntemle elde edilmesi nedeniyle verilen mahkûmiyet hükmünün bozulması yerine, onanmasına ilişkin sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum. 20.04.2021
Yargıtay — Esas No: 2010/4778, Karar No: 2010/10867, Tarih: 10.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/4778 E.  ,  2010/10867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı harçtan artan paranın istenildiğinde iadesine, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 10.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7868, Karar No: 2016/16084, Tarih: 22.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/7868 E.  ,  2016/16084 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kayıp kaçak bedelinin iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne, yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1000 TL bedelinin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 03.12.2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 17.881,23 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; husumetin taraflarına ait olmayıp EPDK'ya ait olduğunu, 30/10/2009 tarihine kadar ki süreç için husumetin ...'a yöneltilmesi gerektiğini, ayrıca elektrik dağıtım işiyle sorumlu olan kurumun ... olduğunu, kayıp kaçak bedeli olarak alınan ücretin zorunlu olarak alınmasından dolayı iadesinin istenilemeyeceğini ve kısmi dava açılamayacağını belirterek reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.