muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8793, Karar No: 2023/3412, Tarih: 31.05.2023

I. DAVA

Davacı-karşı davalı vekili dava dilekçesinde; davalıların Almanya'dan ucuz alüminyum kaplamalı kağıt getirme teklifine tekstil işi uğraşması nedeniyle sıcak bakmadığını, buna rağmen davalıların bir şekilde davacı şirketin hiçbir teklif veya talebi olmadan davacı şirket adına ve hesabına Almanya'dan Alminyum Feron GMBH&CO.K.C isimli firmadan bir tır dolusu alüminyum kaplama kağıt getirttiğini, bu duruma sinirlenen davacıya, davalıların söz konusu malların bedelini peşin ödediklerini, kendisinin hiçbir sorumluluğu olmayacağını ve davacıdan malları gümrükten çekmesini istediklerini, sonrasında davacının Feron isimli firmayla irtibata geçtiğini, Feron yetkililerinin ise davacıyı tanımadıklarını malları ...'a gönderdiklerini söylediklerini, ticari ilişkide resmiyette davacı şirket ile Aluminium Feron GMBH&CO.KG şirketi ticari ilişkide bulunmuş gibi bir tablo ortaya çıktığını ancak söz konusu ürünleri davalıların teslim aldığını, sonrasında Feron firmasının alacağını tahsil etmek amacıyla davacı şirkete icra takibi yürüttüğünü, davacının bu borca itiraz ettiğini, bunun üzerine açılan itirazın iptali davasında davanın kısmen kabulüne karar verildiğini, bunun üzerine davacının asıl borçlu olan davalılara müracaat ettiğini ve davalıların taahhütnameyle borcu kabul ettiklerini, ancak ilam gereğince davacı şirkete hacze gidildiğini ve 120.000,00 TL değerinde menkul malın haczedildiğini ve borcun ödenmesi yönünde taahhüt alındığını bu şekilde davacının borç altına girdiğini ve ticari itibarının zedelendiğini, sonrasında müvekkilinin durumu tekrar davalılara ilettiğini, davalılar ile birlikte alacaklı Feron firması arasında 24.02.2012 tarihli ödeme protokolü düzenlendiğini, protokolde davalıların kefil göründüğünü ancak bu ödemeyi davacının tek başına yaptığını, taksitlerin zamanı geldiği halde davalıların borçlarını ödemediğini, müvekkilinin daha sonrasında borcun asıl sahibi olan davalılara icra takibi yürüttüğünü, davalıların icra takibine ekli belgelerdeki imzalara da kötü niyetli olarak itiraz ettiklerini, icra takibinin bunun üzerine durduğunu, davacının hiçbir ilgi ve alakası olmayan ticari ilişki nedeniyle maddi ve manevi zararlara uğradığını ileri sürerek haksız haciz ve muhafaza işlemi sonucu müvekkilinin iş yerinden satışa sunmak üzere alınan 120.000,00 TL bedelli mal nedeniyle uğradığı zararla ilgili 120.000,00 TL, söz konusu menkul mallar muhafaza altına alınmasaydı müvekkilin bu malları satması sonucu elde edileceği fakat malların muhafazası nedeniyle mahrum kaldığı (müsbet zarar) malların değerinin asgari %20'si olan 24.000,00 TL’nin, müvekkilinin haksız icra takibi/dava/haciz/muhafaza işlemleri nedeniyle uğradığı manevi zararlar nedeniyle 30.000,00 TL manevi zarar olmak üzere toplamda 174.000,00 TL tazminatın muaccel olduğu tarihten ödeme tarihine kadar ticari (avans) faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş, karşı davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar-karşı davacılar vekili cevap dilekçesinde; 15.09.2011 tarihli taahhütnamede bu davalının şahsen imzasının bulunmadığı ve şirket adına imza attığını, bu nedenle davanın ... yönünden husumet reddi gerektiğini, ayrıca davacının rızası ile malların gümrükten alındığını, basiretli bir tacirin kendi iradesi ile yaptığı iş ve işlemlerden sorumlu olması gerektiğini, ayrıca mal bedelllerinin dava dışı Feron’a ödenme üzere davacıya verildiğin, davacı tarafın delil olarak sunduğu protokolde de belirtildiği üzere 20.000,00 TL bedelin davalı şirket tarafından ödendiğini, ayrıca 15.000,00 TL’nin çek, 7.000,00 TL’nin davacı şirket çalışanına havale ile ve 8.000,00 TL’nin ise kumaş olarak ödendiğini, dava dışı Feron şirketi tarafından davacı aleyhine başlatılan icra takibi sırasında Feron şirketinin ödemeyi aldığı halde takip başlattığını düşündüklerinden ödeme protokolü ve taahhütnameyi imzaladıklarını savunarak asıl davanın reddini istemişler; karşı davada ise, ithal edilen malların bedelinin dava dışı Feron şirketine ödenmek üzere davacıya verildiğini, davacı-karşı davalının taraflar arasındaki şifahi sözleşmeye aykırı davranarak tahsil ettiği ödemeleri iade etmesi gerektiği ileri sürülerek, 20.000,00 TL nakit, 15.000,00 TL çek, 7.000,00 TL davacı şirket çalışanına havale ve 8.000,00 TL kumaş olmak üzere davalı şirket tarafından yapılan toplam 50.000,00 TL’lik ödemenin davacı-karşı davalıdan tahsilini talep etmişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile asıl dava yönünden; davacının davalılar ile yaptığı anlaşma uyarınca, davalıların dava dışı Alüminyum Peron GMBH&CO.K.C isimli firmadan bir tır dolusu alüminyum kaplama kağıt ithal ettiği ve bu ürünlerin fiili ithalatını gerçekleştirdiği, resmi kanallardan davacı tarafından ithal edilen ürünlerin bedelinin ödenmemesi üzerine dava dışı Aluminyum Peron GMBH&CO.K.C isimli firmanın davacı aleyhine ilamsız icra takibine giriştiği, davacı tarafından borca yapılan itiraz nedeniyle dava dışı Aluminyum Peron GMBH&CO.K.C firmasının itirazın iptali istemli davada mahkemece davacı olan Devsan Teks. İç ve Dış Tic. Ltd. Şti firması açısından davanın kısmen kabul edildiği,yargılama sırasında davalılar tarafından imzalanan 15.09.2011 tarihli taahütname ile icra dosyasındaki borcun üstlenildiği, itirazın iptali kararı sonrasında takibin devam ettiği ve 23.02.2012 tarihinde davacının işyerinde bulunan ve icra müdürlüğü tarafından 120.000,00 TL değer biçilen 50 top likralı kumaşın haczedilerek borçlu-davacı şirket yetkilisi ...'e yediemin olarak teslim edildiği, akabinde 24.02.2012 tarihli ödeme protokolü ile borcun ödemesinin yapılandırıldığı ve davalı şirketin icra dosyasındaki borca kefil olduğu, söz konusu icra takibinin takipsiz bırakıldığı ve Mahkeme kararının da kesinleştirilmediği, haczedilen mallar üzerindeki haczin 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun (2004 sayılı Kanun) 106 ncı ve 110 uncu maddeleri uyarınca düştüğü ve malların 04.01.2013 tarihinde davacı şirket yetkilisi ...'e yediemin olarak teslim edildiği, haczedilen malların değerinin tespiti için keşif yapıldığı, ancak davacı tarafından gösterilen kumaşların haczedilen kumaşlar olmadığı, buna göre davacının haczedilen kumaşları haciz düştükten sonra elinden çıkardığı, bu durumda haciz kalkıp malların mülkiyeti davacıya geçtiğinden davacının maddi zararından bahsedilemeyeceği, ayrıca davalıların verdikleri taahhütnameye aykırı davranarak davacının işyerinde fiili haciz yapılmasına sebebiyet verdikleri, ancak yapılan haczin haksız olduğundan söz etmek mümkün olmadığı, çünkü davacının kendi isteği ile davalıların yurt dışından ithal ettiği ürünlerin alımını kendi adına yapmış olduğu ve bunun sonuçlarına da katlanması gerektiği, bu durumda 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 58 inci maddesinde öngörülen manevi tazminat şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle asıl davanın reddine, karşı dava yönünden ise; talep edilen ödemelerin yapılıp yapılmadığının davalı-karşı davacının kendi ticari defterlerini sunmaması nedeniyle belirlenemediği, ödeme planı çerçevesinde yapılan 20.000,00 TL tutarındaki ödemenin kim tarafından yapıldığının ödeme planı adlı belgeden açıkça anlaşılamadığı, bu ödemenin kefil sıfatıyla karşı davacı tarafından yapıldığının kabul edilmesi halinde dahi 15.09

.000,00 TL tutarındaki ödemenin kim tarafından yapıldığının ödeme planı adlı belgeden açıkça anlaşılamadığı, bu ödemenin kefil sıfatıyla karşı davacı tarafından yapıldığının kabul edilmesi halinde dahi 15.09.2011 tarihli taahhütname kapsamında icra dosyası borcunun üstlenilmiş olması gözetildiğinde bu ödemeyi istemenin mümkün olmadığı, yine aynı şekilde karşı davacı vekili tarafından sunulan ödeme belgelerinde geçen paranın ne amaçla ödendiği belli olmamakla birlikte bu ödemelerin davacı-karşı davalıya yapıldığının kabul edilmesi halinde dahi bunun 15.09.2011 tarihli taahhütname kapsamında icra dosyası borcunun üstlenilmiş olması nedeniyle yapılan ödeme olduğunun kabul edilmesi gerektiği ve yapılan ödemelerin ödeme planında belirlenen borç miktarını aşmadığı gerekçesiyle karşı davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı-karşı davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı tarafından iş yerinden haczedilen malların kendisine iade edilmiş olması dosyadaki borçlu olduğu tutarı ödemediği anlamına gelmeyeceğini aksine alacaklıya dosya borcunu tümüyle ödeyip kapattığı için alacaklı vekilince hacizli malları üzerindeki haczin kaldırılarak iadesine muvafakat edildiğini, bu nedenle Mahkemece davacının dava dışı Peron GMBH&CO.K.C isimli şirkete ödemek zorunda kaldığı tutar belirlenip davalıların da kabul ettikleri 15.09.2011 tarihli taahhütname ve 24.02.2012 tarihli ödeme protokolündeki taahhütleri kapsamında sorumlu oldukları parasal tutarın belirlenip ona göre karar vermesi gerekirken, hukuki nitelemede hataya düşerek tazminat talebinin zarar oluşmadığı gerekçesi ile reddine karar vermesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı-karşı davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı-karşı davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı-karşı davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davalıların asıl davaya konu ithalat işlemi nedeni ile davacının alacaklı Peron GMBH&CO.K.C isimli şirkete ödemek zorunda kaldığı para ve her türlü zararı karşılayacaklarına dair taahhüt ve ödeme sözleşmeleri bulunduğunu ve bu nedenle sorumlu olduklarını, müvekkiline ait 120.000,00 TL kumaşların 23.02.2012 - 04.01.2013 tarihleri arasında yaklaşık bir yıl boyunca hacizli olduğunu ve müvekkilinin bu hacizli mallarla ilgili hiçbir tasarrufta bulunamadığını, 120.000,00 TL'lik malın bir yıl hacizli olarak beklemesi nedeniyle oluşacak kazanç kaybının tespiti ve buna bağlı oluşacak manevi tazminatın belirlenmesi gerektiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık asıl davada; taraflar arasında imzalanan taahhütnameye aykırı olarak davalıların üstlendikleri icra borcunu ödememeleri sonucunda davacının haczedilen malların tasarrufunun engellenmesi nedeniyle uğranılan maddi zararın tahsili ile manevi tazminat istemine, karşı dava ise davalı-karşı davacı tarafından davacı-karşı davalıya yapılan ödemelerin sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı-karşı davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

31.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/40938, Karar No: 2017/21895, Tarih: 16.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/40938 E.  ,  2017/21895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, müdür unvanının iadesini, dört maaş tutarında tazminatın ve haksız uygulama sonucu uğradığı parasal kayıpların tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne kısmen reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Anayasanın 141. maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve kanuni düzenlemeler gereğince hakimin, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca kanuni unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.

Somut olayda, ... 3. İş Mahkemesinin 28.05.2015 tarihli kararında hangi gerekçe ile davanın kısmen kabulüne kısmen reddine karar verildiğine dair hiçbir ifade yer almamaktadır. Tarafların hukuki dinlenme haklarını ihlal etmeden usul kurallarının açık hükümlerine uygun şekilde gerekçeli olarak karar verilmesi gerekir. Aksi hal, karara karşı temyiz yollarına başvurmak isteyenin açıklama hakkını kısıtlayacağı gibi temyiz merciince kararın hukuki denetiminin yapılmasına da engel olur. Gerekçesiz bir şekilde, dava hakkında karar verilmesi, Anayasanın 141. maddesi ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesine aykırıdır. Bu itibarla, Mahkemece, anılan hususlar gözetilmeksizin yazılı şekilde gerekçesi olmayan karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozma sebebidir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiye iadesine, 16.10.2017 gününde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4182, Karar No: 2009/1528, Tarih: 05.02.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/4182 E.  ,  2009/1528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2007

Davacı, borçlanmasının kabulü ile yaşlılık aylığı bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün  davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava davacının yurt dışı hizmet süresinin 25 yıl  ve borçlanma süresinin 5000 gün olarak tesbitiyle borçlanma bedelini ödediği tarihi takip eden aybaşından itibaren yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir..

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt  ve belgelerden davacının 7.4.1981-27.4.1995 tarihleri arasında Almanya’da geçen çalışmalarından 5060 gün karşılığını kuruma borçlanıp borçlanma bedelini de dava devam ederken 13.3.2007 tarihinde ödediği ve  Kurumun 10.5.2007 tarihli işlemi ile davacının  borçlandığı 5060 gün kadar  borcu ödediği tarihten geriye doğru gidildiğinde işe başlama tarihinin 23.2.1993 olduğu ve  25 yıl koşulunu sağlamadığından 9.4.2007 tarihli aylık tahsisi isteminin reddedildiğinin davacıya bildirildiği  anlaşılmakatadır.

Somut olayda taraflar arasındaki uyuşmazlık 3201 sayılı yaysa göre yurt dışı borçlanmasıyla  yaşlılık aylığı hesabında  sigortalılık süresinin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda taraflar arasındaki uyuşmazlık 3201 sayılı yaysa göre yurt dışı borçlanmasıyla  yaşlılık aylığı hesabında  sigortalılık süresinin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

3201 sayılı Yasa'dan yararlanmak suretiyle 506 sayılı Yasa'da öngörülen yaşlılık sigortası kapsamına girmek isteyen Türk Vatandaşlarının yaşlılık aylığından yararlanma koşulları ile yurt içinde çalışıp 506 sayılı Yasa kapsamında bulunan Türk Vatandaşlarının yaşlılık aylığından yararlanma koşulları zorunlu bir farklılık dışında birbirine koşuttur. Şöyle ki; 506 sayılı Yasanın 60.maddesinde öngörülen ve yaşlılık aylığından yararlanma koşulları olarak belirlenen; “yaş”, “sigortalılık süresi”, “prim ödeme gün sayısı”, “işten ayrılma” ve “yazılı istekte bulunmak” koşulları 3201 sayılı Yasanın 6.maddesinde de aynen kabul edilmiş, sadece; Türkiye’de çalışanların “işten ayrılma koşulu” burada; “yurt dışındaki ülkeden ayrılıp Türkiye’ye dönüş” biçiminde belirlenmiştir. Aynı Yasa'nın 5 maddesinin son fıkrasında da sosyal güvenlik  kuruluşlarına tabi hizmetleri bulunmayan istek sahiplerinin sigortalılık başlangıç tarihi  borçlarını tamamen ödedikleri tarihten  borçlanılan gün sayısı  kadar  geriye  götürülen tarih olduğu belirtilmiş ise de Türkiye ile Fedaral Almanya arasında imzalanan ve 11.12.1985 tarihinde yürürlüğe giren Sosyal Güvenlik Ek Sözleşmesi’nin 29 maddesinin  4 .fıkrasında  bir kimsenin Türk sigortasına girmeden önce  bir A. R. Sigortasına girmiş  bulunması  halinde, A. R. Sigortasına giriş tarihinin Türk sigortasına giriş olarak kabul edileceği bildirilmiştir . Bu durumda davacının aylık tahsis koşulları açısından   25 yıllık sigortalılık süresinin değerlendirilmesinde A. R. Sigortasına giriş tarihin, sigorta başlangıcı olarak değerlendirilerek aylık isteminin değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde istemin reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 5.2.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/583, Karar No: 2016/17922, Tarih: 12.05.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/583 E.  ,  2016/17922 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 52/1-b. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı ... hakkında tespit tutanağı tanzim edilmesine dair ... Bölge Trafik Denetleme İstasyon Amirliği ekiplerince düzenlenen 04/07/2015 tarihli tespit tutanağını müteakip anılan tutanakla ilgili karar verilmesine yer olmadığına ilişkin ... Ağır Ceza Mahkemesinin 29/09/2015 tarihli ve 2015/801 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/10/2015 tarihli ve 2015/798 değişik iş sayılı kararı aleyhine ... Bakanlığının 17/12/2015 gün ve 83893 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29/01/2016 gün ve KYB. 2015-421340 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 22/03/2011 tarihli ve 2008/8692 esas, 2011/2918 sayılı ilamında da değinildiği üzere, idari para cezasını gerektiren eylemin 2802 sayılı Kanun’un 93. maddesi kapsamında kişisel suç olduğunun anlaşılması halinde, anılan Kanun’un “kişisel suçlarda soruşturma ve kovuşturma” kenar başlıklı 93/1. maddesinde yer alan “Hakim ve savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma, ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet başsavcısına ve son soruşturma o yer ağır ceza mahkemesine aittir.” şeklindeki düzenleme uyarınca, kabahatlinin Cumhuriyet savcısı olduğunun anlaşılması sebebiyle, tutanağın Cumhuriyet Başsavcısı tarafından soruşturma yapılmaksızın doğrudan yetkili Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında, tespit tutanağı hakkında karar verilmesi gerektiğinden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Dairemizin 14/05/2015 tarih ve 2015/2556 esas, 2015/1529 karar sayılı ilamı ile Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 09/07/2013 tarihli ve 2013/5794 esas, 2013/16526 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, hakim ve savcıların trafik suçlarının 2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanunu’nun 93. maddesi kapsamında kişisel suç olup, anılan Kanun’un “kişisel suçlarda soruşturma ve kovuşturma” kenar başlıklı 93/1. maddesinde yer alan “Hakim ve savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma, ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet başsavcısına ve son soruşturma o yer ağır ceza mahkemesine aittir.” şeklindeki düzenleme ile 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 24. maddesinde yer alan “Kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması hâlinde mahkeme tarafından idari yaptırım kararı verilir.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, hâkim ve savcıların kişisel suç kapsamında değerlendirilen ve idarî para cezasını gerektiren eylemleri yönünden son soruşturma mercii olarak ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesince idari yaptırım kararı uygulanabileceği cihetle, somut olayda .... Ağır Ceza Mahkemesinin en yakın ağır ceza mahkemesi sıfatıyla Cumhuriyet Savcısı olan kabahatlinin kişisel suç kapsamındaki hız sınırını aşmak eylemi hakkında, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 24. maddesi uyarınca işin esası hakkında bir karar vermesi gerektiği halde karar verilmesine yer olmadığına ilişkin verilen kararın usul ve yasaya uygun bulunmadığı gözetilerek itiraz mercii tarafından itirazın bu gerekçe ile kabulüne karar verilmesinin gerekmesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, İzmir 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 15/10/2015 tarihli ve 2015/798 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309/4. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 12/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8791, Karar No: 2018/1860, Tarih: 01.03.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/8791 E.  ,  2018/1860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat