muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/533, Karar No: 2025/3473, Tarih: 17.04.2025

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı işverenin, İŞKUR'a iş gücü istem formunda elektrikçi-elektronikçi (saha) mesleğinde çalıştırılmak üzere işçi talebinde bulunduğu, İŞKUR'dan gelen müzekkere cevabında, Kurumun iş gücü istem formunda elektrikçi-elektronikçi (saha) ile ilgili meslek olmadığından bu mesleğe en yakın meslek olan elektrik-elektronik teknisyeni (saha) mesleği olarak ilana çıkıldığının belirtildiği, davacının mülakat sonucu çalışmaya hak kazandığına ilişkin belge ve davacının işyeri sicil özetinde; görevinin elektrikçi-elektronikçi olarak belirtildiği, davacı işe girmeden önce davalı Şirket Yönetim Kurulunun 25.05.2011 günü 1663 sayılı toplantısında görevde yükselme yönergesinin onaylandığı, teknisyen kadrosuna geçebilmek için sahada 7 yıl hizmetin gerektiği, sunulan iş tanımlarında elektrik-elektronik teknisyeni ile elektrikçi-elektronikçi (saha) işçisinin görevlerinde bazı farklılıklar olduğu, aynı işi yaptıklarını belirten tanıkların işverene karşı açılmış davasının bulunduğu, normatif düzenleme gerektiren bu hususta mahkeme kararı ile işlem yapılamayacağı, İlk Derece Mahkemesinin davanın reddine yönelik kararının yerinde olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Müvekkilinin davalı bünyesinde elektrik-elektronik teknisyeni olarak işe başvurduğunu, işverence gönderilen davet mektubunda da elektrik-elektronik teknisyeni olarak belirtildiğini, buna rağmen daha düşük ücret vermek için davacının elektrikçi-elektronikçi saha personeli olarak gösterildiğini,

2. Toplu iş sözleşmesinin 26/(e) hükmü uyarınca diğer koşulların gerçekleştiğini, bu madde gereği terfi zammı ek ödeme alacağının hüküm altına alınması gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının talep ettiği alacaklara hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine ,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

17.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5151, Karar No: 2010/17739, Tarih: 27.10.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/5151 E.  ,  2010/17739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevliye direnme

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Katılanın soruşturma evresindeki 01.12.2005 tarihli anlatımında; sanıklar ... ve ...'u okuldan çıkmaları için uyardığını, bu sırada bir otomobille gelen kişilerin saldırdığını ve karakoldan yardım istediğini, ... ve ...'un ellerindeki bıçakları atıp kaçtıklarını, bu bıçakları bir vatandaşın okul bahçesinden bulup getirdiğini ileri sürmesine karşın; duruşma sırasındaki 18.01.2006 ve 08.05.2007 tarihli anlatımlarında sanık ...'ı okul bahçesinden çıkması için uyardığını, bu sırada ceketi içerisine bıçağı gizlediğini görüp tutmak isterken gelen ve silahla ... eden kişilerin saldırısı ile ...'ın kaçtığını, ...'un da elinde bıçakla geldiğini, kendisine ...'ın vurduğunu ileri sürerek çelişkili anlatımlarda bulunmasına ve olay tutanağında da sanık ...'un bıçakla katılanın üzerine gelip saldırdığı sırada etkisiz hale getirildiği yazılmasına karşın, tutanak tanıkları olan ... ... ve ... ...'in ise duruşmadaki ifadelerinde, elinde bıçak görmediklerini açıklamaları karşısında, katılanın aşamalardaki ve tutanaktaki anlatım ile tutanağı düzenleyen tanıkların duruşmadaki anlatımları arasındaki çelişkilerinin giderilmeye çalışılması ve sonucuna göre hangi anlatımın hangi nedenle ... tutulduğunun tüm kanıtlar çerçevesinde irdelenerek hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile karar verilmesi,

2- Kabul ve uygulamaya göre de; sanık ...'nın önceden işlediği bir suçun bulunmaması karşısında, hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. Maddesi ile değişik 5271 sayılı CYY.nın 231/5. Maddesi hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması zorunluluğu,

Yasaya aykırı ve sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 27.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8933, Karar No: 2014/21201, Tarih: 24.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/8933 E.  ,  2014/21201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4020, Karar No: 2015/18236, Tarih: 10.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/4020 E.  ,  2015/18236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ...'e vasi atanması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm vasi adayı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı ... dava dilekçesinde, kızı ...'ün akli melekelerinin yerinde olmadığını ileri sürerek vesayet altına alınmasını talep etmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm kısıtlının eşi tarafından temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 409/2. maddesi, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı sebebiyle kısıtlamaya ancak resmi sağlık kurulu raporu üzerine karar verilebileceğini, hakimin karar vermeden önce, kurul raporunu gözönünde tutarak kısıtlanması istenilen kişiyi dinleyebileceğini hükme bağlamıştır. Dosyada ...'ün vesayet durumuna ilişkin tek hekim tarafından düzenlenen rapor mevcuttur. Tek hekim tarafından verilen rapor Türk Medeni Kanununun 405.maddesindeki kısıtlama sebebinin bulunup bulunmadığı hususunda yeterli değildir. Yasa, açıkça akıl hastalığı veya akıl zayıflığı sebebiyle kısıtlamaya resmi sağlık kurulu raporu üzerine karar verileceğini hükme bağladığına göre, tek hekim raporuna dayanılarak kısıtlamaya karar verilemez. O halde, mahkemece kısıtlanması istenilen ...'ün tam teşekküllü devlet hastanesine veya Adli Tıp ilgili İhtisas Kuruluna sevk edilmesi ve muayenesi yaptırılarak Türk Medeni Kanununun 405. maddesinde yer alan kısıtlama sebebinin bulunup bulunmadığının resmi sağlık kurulu raporu ile tespiti ve oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428 maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma sebebine göre temyiz edenin atanan vasinin şahsına ilişkin itirazının incelenmesine yer olmadığına, 10.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4176, Karar No: 2018/5835, Tarih: 24.09.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/4176 E.  ,  2018/5835 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli dolandırıcılık suçundan ..., ... ve ... haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 18.10.2017 tarih ve 2017/34880-23106 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Eskişehir 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 03.01.2018 tarih ve 2018/46 değişik iş sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 30.05.2018 gün ve 94660652-105-26-3960-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.06.2018 gün ve 2018/49629 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı kanunun 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan kanunun 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda, müşteki şirket vekilinin 16.10.2017 tarihli şikayet dilekçesinde, müşteki ... Gıda İth. Mad. Tur. Teks. İnş. ve Tic. Ltd. Şti'nden, şüphelilerden ...'ın kayden sahibi bulunduğu SF Müzik Yapım Gıda Turizm İnş. Tic. Ltd. Şti'nin adına şüphelilerin gıda malzemesi satın aldıklarını ancak bedelini ödemediklerini, bu şekilde gerçekleşen eylemin hukuki ilişki dışında kalan en başından beri dolandırıcılık amacı taşıyan bir amaç doğrultusunda gerçekleştiğini, söz konusu firmanın aynı şekilde başka alacaklılardan da mal almasına rağmen ödeme yapmadığını, gerçekte ticari bir geçmişe sahip olmayan şirket sahibine bedeli alınmadan mal verilmesinin mümkün olmadığını, müştekinin de zaten kayden şirket sahibi olan şüpheli Berrin'i tanımadığını ve şirket sahibi olarak diğer şüpheliler ... ve ...'ü bildiğini, bu şüphelilerin müzik dünyasında tanınan ünlülerden olduğunu ve SF Müzik unvanlı şirket adına hareket ederek ekte sunulan fotoğraflardan da anlaşılacağı üzere Bozüyük Sarar AVM'de Kamil Koç firmasına ait araçların dinlenme tesisi olarak faaliyet göstereceklerini ilan ettiklerini ve peçeteler ve bardaklar üzerine SF antetini dahi bastırarak ... Dinlenme Tesisleri yazmak suretiyle işyerini açarak işlettiklerini, müşteki şirket ile şüpheliler Faik ile Safiye'nin kayden de sahibi gibi hareket ettikleri borçlu şirket arasında tutulan cari hesap ektresinde dahi SF Müzik unvanlı şirket yetkilileri olarak şüpheliler safiye ve Faik'in görüldüğünü, şirket adına alınan araç plakasının dahi 06 SF 273 olarak alındığı, müşteki şirketinde oluşturulan bu sahte algı ve intibadan dolayı borçlu şirkete 77

... Dinlenme Tesisleri yazmak suretiyle işyerini açarak işlettiklerini, müşteki şirket ile şüpheliler Faik ile Safiye'nin kayden de sahibi gibi hareket ettikleri borçlu şirket arasında tutulan cari hesap ektresinde dahi SF Müzik unvanlı şirket yetkilileri olarak şüpheliler safiye ve Faik'in görüldüğünü, şirket adına alınan araç plakasının dahi 06 SF 273 olarak alındığı, müşteki şirketinde oluşturulan bu sahte algı ve intibadan dolayı borçlu şirkete 77.099,00 Türk lirası mal verdiğini ancak anılan şirketin gerçekte şüpheli Berrin adına kayıtlı ödeme imkanı olmayan bir şirket olduğunun anlaşılması üzerine alacağın tahsil edilemediğini, gösterişli açılışlar yaparak ve ünlü olmalarını kullanarak borçlu şirketi kendilerinin gibi gösteren şüpheli Faik ev Safiye'nin dolandırıcılık amacı ile hareket ettiklerini, diğer alacaklılara da aynı şekilde ödeme yapmadıklarını beyan ettiği görülmekle; Eskişehir Cumhuriyet Başsavcılığınca taraflar arasındaki ilişkinin hukuki mahiyette olduğundan bahisle herhangi bir araştırma yapmaksızın kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, müşteki şirket vekilinin iddiasında şüpheliler Faik ve Safiye'nin borçlu şirketin kayden sahibi olmamalarına karşın gerçekte sahibi gibi hareket edip etmediklerine yönelik müşteki vekilinin dilekçesinde de ileri sürdüğü basında çıkan haberler de dahil olmak üzere diğer delilleri toplamadığı, adı geçen iki şüphelinin gerçekte borçlu şirketin sahibi olmamalarına rağmen şirketin adına hareket etmelerindeki kastlarına yönelik detaylı savunmalarının alınmadığı, isimlerinin baş harflerinin yazılı olduğu ve iştikal halinde oldukları işi anımsatan SF Müzik unvanlı şirketin şüpheli Berrin adına kaydedilmesinin hayatın olağan akışına aykırı kaldığı ve belirli bir amaca dönük olduğu hususunda şüphe taşıdığı gözetilerek gereğinde şirket çalışanlarının da detaylı ifadelerine başvurularak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, Eskişehir 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 03.01.2018 tarih ve 2018/46 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde merciince yerine getirilmesine, 24.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13954, Karar No: 2014/14470, Tarih: 30.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/13954 E.  ,  2014/14470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Bursa 2. Sulh Hukuk Mahkemesi, Kocaeli 1.Sulh Hukuk Mahkemesi ve Erdemli Sulh Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.

Dosya kapsamından,her ne kadar hükümlüye ait mernis kaydında ... adresinde ikamet ettiği belirtilmiş ise de cezaevine yazılan müzekkere cevabına göre hükümlünün cezaevine girmeden önceki adresinin ... olduğunun anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın,Bursa 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince Bursa 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 30.10.2014 de oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2777, Karar No: 2024/4281, Tarih: 10.06.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/2777 E.  ,  2024/4281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/122 E., 2024/553 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul / Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/1466 E., 2022/1412 K.

Taraflar arasındaki tapu kaydında düzeltim davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin adı, soyadı, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla, mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 382/1 inci maddesinde çekişmesiz yargının genel çerçevesi belirlenmiş, mümkün olduğunca çekişmesiz yargı işleri sayılarak belirtilmiştir. Ancak bu sayma sınırlı olmadığından kanun maddesinde sayılmayan fakat çekişmesiz yargı ölçütlerini taşıyan diğer işlerin de çekişmesiz yargı işi olarak kabulü gerekir.

Tapu kayıtlarında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi davasında, davacı taraf tapu kayıtlarındaki kimlik bilgilerinin nüfus kayıtlarına uygun hale getirilmesini talep etmekte olup bu tür davalarda hasım gösterilen Tapu Müdürlüğü (Hazine) ile aralarında bir uyuşmazlık yoktur. Tapu Müdürlüğü (Hazine) davada sadece yasal hasım olarak yer almaktadır. Gerçekte davada taraf değil, sadece ilgilidir. İlgililerin uzlaşması halinde çekişmenin ortadan kalktığından söz edilemez veya bu davalarda ilgili tarafın davayı kabulü sonuç doğurmaz. Taraflar arasında bu anlamda gerçek bir çekişmenin varlığı söz konusu değildir.

Bu değerlendirmelere göre, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 382 inci maddesi uyarınca bu tarihten sonra açılan tapu kayıtlarında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi davaları da çekişmesiz yargı işlerinden sayılmalıdır. Kaldı ki, 382 nci maddenin 2-ç/1 fıkrasında “Taşınmaz üzerinde taraf oluşturulmasına ve hak ihlaline sebebiyet vermeyecek düzeltmelerin yapılması” çekişmesiz yargı işi sayılmış olup niteliği itibariyle tapu kayıtlarında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi davalarından başka bu tarife uyacak bir dava türü de bulunmamaktadır.

Diğer yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin temyiz olunamayan kararları düzenlenmiş, aynı maddenin birinci fıkrasının (ç) bendinde çekişmesiz yargı işlerinde verilen kararlara karşı temyiz kanun yoluna başvurulamayacağı bu düzenleme içerisinde yer almıştır.

Somut olayda, çekişmesiz yargı işlerinden olan tapuda kayıt maliki olarak görünen kişinin soyadının düzeltilmesi istemine ilişkin karar verildiğine göre, HMK′nın 366 ncı maddesi atfıyla 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar verilmek gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE,

Temyiz eden 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi uyarınca harçtan muaf olduğundan, bu hususta karar verilmesine yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.06.2024 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19869, Karar No: 2015/3487, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/19869 E.  ,  2015/3487 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.