muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8746, Karar No: 2016/16205, Tarih: 26.12.2016

miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11496, Karar No: 2025/4027, Tarih: 04.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/11496 E.  ,  2025/4027 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/541 E., 2020/1136 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına Hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının katılan vekili tarafından temyiz edildiği tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hükümden sonra 25.11.2024 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 64/1. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşıldığından, katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Körfez 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,04.03.2025 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2007/24275, Karar No: 2007/24197, Tarih: 25.12.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/24275 E.  ,  2007/24197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2007

Mahkeme alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiş bilahare adı geçen vekil tarafından temyiz talebinden feragat etmiş ise de, incelenen vekaletnamesinde temyizden veya davadan feragat yetkisinin olmadığı anlaşıldığından bu yetkiye haiz vekaletname var ise birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25/12/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9680, Karar No: 2012/11401, Tarih: 08.10.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/9680 E.  ,  2012/11401 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 14.06.2010 gününde verilen dilekçe ile yaylanın aidiyetinin tespiti istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.03.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine temsilcisi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu taşınmaz kadastro tespiti sırasında, kadimden beri davalı köy halkı tarafından kullanıldığı belirtilmek suretiyle yaylak niteliği ile sınırlandırılmıştır.

Davacı ... Belediyesi Tüzel Kişiliği vekili, kadastro tespiti sırasında davalı ... adına yaylak niteliği ile tescil edilen 265 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kadimden beri kullanımının kendilerinde olduğunu öne sürerek tapu kaydının iptali ile yayla niteliği ile adlarına tapuya tescili istemiyle dava açmıştır.

Davalı ... temsilcisi duruşmada, dava konusu taşınmazın davacı ... Belediyesi Tüzel Kişiliğinin kullanımında olduğunu belirtmiştir.

Davalı Hazine temsilcisi, takdiri mahkemeye bırakmıştır.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu 265 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı ... Belediyesi Tüzel Kişiliği adına yaylak niteliği ile sınırlandırılarak özel siciline yazılmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Hazine temsilcisi temyiz etmiştir.

Keşifte dinlenen komşu köylerden yerel bilirkişiler, taraf tanıkları ve tespit bilirkişisi ifadelerinde, dava konusu taşınmazın yaylak niteliği ile davacı ... halkının kullanımında olduğunu belirtmişlerdir.

Davacı taraf vekili dava dilekçesinde, her ne kadar dava konusu taşınmazın iptali ile adlarına tescilini talep etmiş ise de aslında istemi yaylak niteliğindeki taşınmazın belediyelerinin kullanımında olduğunun tespitine ilişkindir.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesi uyarınca, mera, yaylak, kışlak, otlak, harman ve panayır yerleri gibi paralı veya parasız kamunun yararlanmasına tahsis edildiği veya kamunun kadimden beri yararlandığı belgelerle veya bilirkişi veya tanık beyanı ile ispat edilen orta malı taşınmaz mallar sınırlandırılır, parsel numarası verilerek yüzölçümü hesaplanır ve bu gibi taşınmaz mallar özel siciline yazılır.

Mera ve yaylaklar bir veya birden fazla köy veya kasaba halkına bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş ya da kadimden beri hayvan otlatmak amacıyla kullanılan, hak sahiplerinin üzerinde intifa hakkı olan arazi parçasıdır. Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera, yaylak ve kışlaklar özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanamaz, sınırları daraltılamaz.

Mera ve yaylaklar bir veya birden fazla köy veya kasaba halkına bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş ya da kadimden beri hayvan otlatmak amacıyla kullanılan, hak sahiplerinin üzerinde intifa hakkı olan arazi parçasıdır. Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera, yaylak ve kışlaklar özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanamaz, sınırları daraltılamaz.

31.05.1965 tarihli ve 4/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile “...tek başına bir köye ait bulunan mera, yaylak ve kışlakların tümünün veya bir parçasının bir başka köy sınırı içine alınmış olması halinde, sınır değişikliğinin ikinci köye bir yararlanma hakkı sağlamayacağı ve ilk köyün eskiden olduğu gibi bu yerlerden tek başına yararlanacağı” öngörülmüş olup, bu karar 4342 sayılı Mera Kanununun 29. maddesi ile de yasa hükmü haline gelmiştir. Böylece, bir köy ya da belediye sınırları içinde kalan mera, yaylak ve kışlaklar üzerinde bir başka köy veya belediyenin de intifa hakkı olabileceği kabul edilmiş, idari sınırların aidiyetin belirlenmesinde önemi olmadığı vurgulanmıştır. İdari sınırlar sadece yetkili mahkemenin saptanmasında önem arz eder.

Somut olayda, dava konusu taşınmazın kadimden beri davacı ... halkının kullanımında bulunduğu keşifte dinlenen yerel bilirkişiler, tespit bilirkişisi ve tanıkların beyanları ile belirlenmiştir. ...’a ve yaylakların mülkiyeti Devlete, kullanma hakkı ise ilgili köy veya belediyeye aittir. Tek başına bir köyün kullanma hakkı bulunan mera veya yaylakın tümünün veya bir parçasının bir başka köy sınırı içine alınmış olması halinde, sınır değişikliğinin ikinci köye bir yararlanma hakkı vermediği gibi ilk köyün eskiden olduğu gibi bu yerlerden tek başına yararlanma hakkı devam eder.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu 265 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kullanma hakkının davacı ... Belediyesi Tüzel Kişiliğine ait olduğunun tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması

doğru değil ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK’nun 438/VII. maddesi uyarınca hükmün aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün 1. bendindeki “... taşınmazın tapu kaydının iptali ile 3402 sayılı yasanın 16/B maddesi gereğince Senir Belediyesi tüzel kişiliği adına yaylak niteliği ile sınırlandırılarak ÖZEL SİLİCİLİNE YAZILMASINA” sözlerinin hüküm sonucundan çıkartılmasına, yerine “... yaylak niteliğindeki taşınmazın kullanım hakkının davacı ... Belediyesi Tüzel Kişiliğine ait olduğunun tespitine,” sözlerinin yazılmasına, hükmün DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, 08.10.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19578, Karar No: 2018/6730, Tarih: 26.09.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/19578 E.  ,  2018/6730 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

KARAR

İlgili Ticaret Sicil Memurluğu'na yazı yazılarak davalı ... Yemek Gıda … Ltd. Şti.nin son sicil kaydının istenmesi, adı geçen davalının faaliyette olup olmadığının, sicilden terkin edilip edilmediğinin sorularak yazı cevabı eklendikten,

a) Ticaret Sicil Memurluğunca davalının sicilden terkin edilmediğinin bildirilmesi halinde, gerekçeli kararın ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin adı geçen davalının ticaret sicilinde kayıtlı en son adresine yöntemince tebliğ edildikten,

b) Adı geçen davalının tasfiye halinde olduğu bildirildiği takdirde tasfiye işlemi tamamlanmamışsa, tasfiye memurunun kimlik ve adres bilgilerinin sorulması ve gerekçeli kararın ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin tespit edilen tasfiye memuruna yöntemince tebliğ edildikten,

c) Tasfiye işlemi tamamlanmış ve tasfiye sonu kararı ile davalı ticaret sicilinden terkin edilmiş, tüzel kişiliği son bulmuşsa adı geçen davalının ihyasının sağlanması ve tasfiye memurunun atanması için davacıya uygun süre verilerek ihya olunduktan sonra gerekçeli kararın ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin adı geçen davalının tasfiye memuruna yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. ve 433. (HMK 366.) maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 26/09/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14939, Karar No: 2014/14547, Tarih: 17.04.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/14939 E.  ,  2014/14547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar vermek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I) O yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebi bakımından yapılan incelemede,

O yer Cumhuriyet savcısının, 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 310/3. maddesinde öngörülen 1 aylık yasal süre geçtikten sonra hükmü temyiz ettiğinden, aynı Kanunun 317. maddesi uyarınca temyiz isteminin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II) Sanık ... hakkında hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçları bakımından, adı geçen sanık müdafiinin temyiz talebi bakımından yapılan incelemede,

Her ne kadar, sanık hakkında düzenlenen iddianamede 5237 sayılı TCK'nın 143/1 ve 116/4. maddelerinin uygulanması talep edilmemiş ve mahkemece sanığa ek savunma hakkı tanınmadan sözü edilen yasa maddeleri uygulanarak hüküm kurulmuş ise de; iddianamede suç saatinin açıkça belirtildiği, diğer yandan sanığın mahkemede de kabul ettiği Cumhuriyet savcısına vermiş olduğu beyanında, olayın gece vakti meydana geldiğini açıkça ifade ettiği anlaşılmakla, bu husus bozma nedeni olarak düşünülmemiştir.

Tanıklar ... ve ...'ın kontrol için fabrika çevresinde gezdikleri sırada, tel örgüden atlayıp kaçan bir kişiyi fark edip, sanık ...'ı da tel örgü önünde el arabası ile ilgilenirken gördükleri; sanığın da savunmalarında, kendisini suçtan kurtarmaya matuf bir şekilde, olay mahallinden kaçan iki şahsı gördüğünü belirttiği anlaşılmakla; iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunun birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmiş olmasına karşın, sanık hakkında bu suç nedeniyle hükmolunan cezadan TCK'nın 119/1-c maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiğinin düşünülmeyerek eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçu nedeniyle hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nın 116/4. maddesi gereğince belirlenen 1 yıl hapis cezasından, aynı yasanın 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılması sonucunda 8 ay hapis cezası yerine yazılı şekilde 9 ay hapis cezasına hükmedilip; sonuç olarak da, TCK'nın 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi neticesinde 4.800,00 TL adli para cezası yerine 5.400,00 TL adli para cezasına hükmolunarak fazla ceza tayin edilmiş ise de; mahkemece doğru uygulama yapılsa idi, aleyhine temyiz isteminde bulunulmayan sanık hakkında TCK'nın 116/1-4, 119/1-c ve 31/3. maddeleri gereğince hükmolunacak ceza, her durumda 5.400,00 TL adli para cezasının üzerinde olacağından, bu hatalı uygulama bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Mala zarar verme suçu nedeniyle hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesi gereğince belirlenen 120 gün adli para cezasından, aynı yasanın 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılması sonucunda 80 gün adli para cezası yerine yazılı şekilde 90 gün adli para cezasına hükmedilip; sonuç olarak da, TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca gün adli para cezasının 1 günü 20,00 TL'den adli para cezasına çevrilmesi neticesinde 1.600,00 TL adli para cezası yerine 1.800,00 TL adli para cezasına hükmolunarak fazla ceza tayin edilmesi,

2)5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/4-11. maddesinde; yaşı küçük sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilemeyeceğinin; bu halde, Cumhuriyet Başsavcılığı'nca mahallin en büyük mal memurluğuna bildirimde bulunularak, bu makamlarca 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre adlî para cezasının tahsil edileceğinin hükme bağlanmasına karşın; mahkemece hatalı olarak, çocuk sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından verilen adli para cezalarının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğinin hükümde belirtilmesi,

3)Mahkemece 5271 sayılı Yasa'nın 150/2. maddesi uyarınca, 18 yaşından küçük sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu müdafinin görevlendirilmesi nedeniyle, müdafiye ödenen avukatlık ücretinin dosyadaki bilgilerden yeterli mali geliri bulunmadığı anlaşılan sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye aykırılık meydana getirilmesi,

3)Mahkemece 5271 sayılı Yasa'nın 150/2. maddesi uyarınca, 18 yaşından küçük sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu müdafinin görevlendirilmesi nedeniyle, müdafiye ödenen avukatlık ücretinin dosyadaki bilgilerden yeterli mali geliri bulunmadığı anlaşılan sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye aykırılık meydana getirilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık ... hakkında mala zarar verme suçu nedeniyle kurulan hüküm fıkrasındaki “ 90 gün adli para cezası “ ibaresinin çıkarılarak yerine “ 80 gün adli para cezası “ ibaresinin; “ 1.800,00 TL” ibaresinin çıkarılarak yerine “ 1.600,00 TL“ ibaresinin ayrı ayrı eklenmesi; iş yeri dokunulmazlığını ihlal ve hırsızlık suçları ile ilgili hüküm fıkralarından “ TCK.nun 50/5 m gereğince asıl mahkumiyetin bu madde hükümlerine göre çevrilebilen adli para cezası olduğunun ihtarı ile hüküm kesinleştikten sonra Cumhuriyet Savcılığınca yapılan tebligata rağmen 30 gün içinde seçenek yaptırımlarının gereklerinin yerine getirilmesine başlamaması, başlayıp da devam etmemesi halinde kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceğinin ihtarına” şeklindeki bölümün tümden çıkarılması; ayrıca, yargılama gideri ile ilgili hüküm fıkrasının bütün olarak çıkarılarak, yerine “ 231,00 TL yargılama aşaması müdafiilik ücreti, 149,00 TL hazırlık aşaması müdafiilik ücreti toplamı olan 380,00 TL'nin hazine üzerinde bırakılmasına; 5 davetiye gideri toplam 20 TL'nin ise inceleme tarihi itibariyle 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan (20 TL'den) daha az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi gereğince Devlet hazinesine yüklenilmesine “ ibaresinin eklenmesi sureti ile, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/04/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5875, Karar No: 2019/386, Tarih: 14.01.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/5875 E.  ,  2019/386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

22.10.2014 tarihli Konya Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün raporunda; ''Genel durumu iyi, oryante ve koopere olduğu, soruları doğru algılayıp uygun cevaplar verdiği, konuşma esnasında göz temasından kaçınmadığı, duygu ve düşünce içeriğinde belirgin bir pataloji olmadığı, her ne kadar herhangi bir zeka geriliği, akıl hastalığı ve çocukluk dönemi psikiyatrik sendrom bulgusuna rastlanmamış ise de; suçun işleniş tarzı, şüphelinin suç sonrası tutum ve davranışları birlikte değerlendirildiğinde, işlediği iddia edilen suçları ve sonuçlarını yeterince algılayamadığının'' belirtildiği ancak suçu sürüklenen çocuk hakkında yapılan tespitlerle bağdaşmayan ve soyut ifadelerle suça sürüklenen çocuğun fiilin hukuki anlam ve sonuçları algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğine sahip olmadığının belirtilmesi sebebiyle rapor içinde çelişkiye düşüldüğü ve bu çelişkinin giderilmesinin gerekmesi karşısında; suça sürüklenen çocuğun inceleme konusu 05.08.2014 tarihli suçları için; 5237 sayılı TCK'nın akıl hastalığını düzenleyen 32. maddesinde öngörülen kriterlere göre ''Suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinde tamamen ya da önemli derecede azalma olup olmadığı" araştırılıp, ''işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalıp-azalmadığı" hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas dairesinden yöntemince alınacak raporla saptanılıp, sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik kovuşturma yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, suça sürüklenen çocuk hakkında 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 14.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.