muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14530, Karar No: 2014/5252, Tarih: 18.03.2014

Kararı, davalı vekili temyiz edilmiştir.

Dava, davalı şirketin genel kurullarında alınan kararların batıl olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Davacının, davalının ortağı olduğu, somut olaya uygulanması gereken mülga 6762 sayılı TTK'nın 370. maddesi uyarınca yapılan 2004, 2006, 2007, 2008 ve 2009 yıllarına ait genel kurullarda alınan kararların batıl olduğunu ileri sürdüğü ve eldeki davayı ise 15.12.2011 tarihinde açtığı hususları uyuşmazlık konusu değildir. Yapılan yargılama sonucunda davacının anılan genel kurullara katılmadığı, hazurun cetvelinde görünen imzasının kendisine ait olmadığı tespit edilmiş, yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mülga TTK'nın 370. maddesi uyarınca genel kurul yapılabilmesi için, tüm ortakların bizzat veya temsilcilerinin genel kurulda bulunmaları ve bunlardan herhangi birinin itirazda bulunmaması gerekmektedir. Bir payın sahibi olan ortak veya temsilcisi dahi genel kurulda bulunmaz veya toplantıyı terk ederse veya katılıp da toplantının şekline itiraz ederse, genel kurul yapılmaz ve eğer yapılmış ve kararlar alınmış ise, bu kararlar batıl sayılır. Anılan hüküm, emredici nitelikte bir düzenlemedir. Batıllığın ileri sürülmesi de kural olarak herhangi bir süreye tabi değildir. Hukuki yararı olanların, açacakları bir davayla bir kararın batıl olduğunun tespitini isteme hakları mevcuttur. Ancak, bu hakkın da her hak gibi TMK'nın 2. maddesine uygun kullanılması gerekmektedir. Butlana ilişkin tespit talebinin maksatlı, gayrımeşru ve icapsız olarak geciktirilmesi, örneğin bir kararın uygulanmasına ve bu uygulamanın sonuçlarına yıllarca, itirazsız rıza ve tahammül gösterilip de, sonradan butlanının ileri sürülmesi ve bir kimsenin kararın butlanını eskiden beri bilmesine rağmen buna menfaati icabı ses çıkarmayıp da ancak hesaplayamadığı sonuçlarını gördükten sonra kararın butlanının tespitini dava etmesi hakkın kötüye kullanılması olarak nitelendirilmelidir. Doktrinde, ortaklık dahil hiç kimsenin zararı söz konusu olmaksızın uygulanmış olan batıl bir kararın sonradan butlanının ileri sürülmesi hakkın kötüye kullanılması olarak nitelendiği gibi, etkisi ve önemi genellikle oldukça kısa bir süre devam eden bilanço, kar ve zarar hesabı kararının butlanının uzunca bir süre geçtikten sonra ileri sürülmesinin çok defa hakkın kötüye kullanılması niteliği taşıyacağına da işaret edilmektedir(Bkz. Moroğlu, E.; Anonim Ortaklıkta Genel Kurul Kararlarının Hükümsüzlüğü, 2009 s.156-157).

Somut olayda davalı vekili, davacı dahil müvekkili şirketin diğer ortaklarının aynı aileye mensup olduğunu, davacının eşinin de gruba dahil başka bir şirkette çalıştığını, imzaların eşi vasıtasıyla kendisine attırıldığını, genel kurullardan ve alınan kararlardan haberdar olmamasının hayatın olağan akışına aykırı bulunduğunu, aradan uzun süre geçtikten sonra böyle bir davanın açılmasının TMK'nın 2. maddesiyle bağdaşmadığını savunmuştur. Ancak, mahkemece bu savunma üzerinde hiç durulmamış, salt imzaların davacıya ait olmadığı, bu durumun BK ile TTK'ya aykırı olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir. O halde, eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu durum karşısında, davalı savunması üzerinde durulup, davacının alınan kararların batıl olduğunun tespitinde ne gibi bir hukuki yararı olduğu açıklattırılıp, dava açılış tarihi itibariyle her bir genel kurul ve yapılışı tarihleri ile alınan kararlar ayrı ayrı değerlendirilip, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5262, Karar No: 2018/5646, Tarih: 02.10.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/5262 E.  ,  2018/5646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz, hakaret, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 02.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3832, Karar No: 2012/5698, Tarih: 17.05.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/3832 E.  ,  2012/5698 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ...'e velayeten ..., ... ile davalı ... arasındaki davada Göksun Asliye Hukuk Mahkemesince verilen ve Yargıtay’ca incelenmeksizin kesinleşmiş bulunan 19.11.2009 günlü ve 2009/234-298 sayılı kararın yürürlükteki hukuka aykırı olduğu savıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.03.2012 gün ve 2012/67274 sayılı yazısıyla kanun yararına temyiz edilerek bozulması istenilmiş olmakla, dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar ... ve ... tarafından, davalı Göksün Nüfus Müdürlüğü aleyhine açılan davada, davacıların kızı küçük ...'in 01.04.1994 olan doğum tarihinin 01.04.1989 olarak düzeltilmesinin talep edildiği, mahkemece davanın kabulü ile doğum tarihinin günü ve ayı baki kalmak kaydıyla 1993 olarak düzeltilmesine karar verildiği, hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Elbistan Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/139 esasasına kayden açılan kamu davasında mağdure ...'e yönelik işlenen çocuğun basit cinsel istismarı ve nitelikli cinsel istismarı suçlarından yapılan yargılama sonucunda mahkemece, 21.04.2011 tarih ve 2011/53 sayı ile mağdurenin yaşının 01.04.1991 olarak düzeltilmesine ve sanıklar hakkındaki davaların düşmesine karar verildiği, kararın 23.05.2011 tarihinde kesinleştiği görülmüştür.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 218/2. maddesinde, "Kovuşturma evresinde mağdur veya sanığın yaşının ceza hükümleri bakımından tespitiyle ilgili bir sorunla karşılaşılması halinde; mahkeme, ilgili kanunda belirlenen usule göre bu sorunu çözerek hükmünü verir" hükmü yer almaktadır.

Söz konusu hükme göre, ceza mahkemesinde dava açıldıktan sonra hukuk mahkemesince yaş tashihine ilişkin karar verilmemesi gerekmektedir.

Bahsi geçen nüfus davasına ilişkin yargılama sırasında, ilgili ceza soruşturmasına ilişkin bilgi ve belgeler dava dosyasına yansıdığı halde, mahkemece görev hususu gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

Bu itibarla yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün HUMK nun 427. maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla kanun yararına BOZULMASINA ve gereği yapılmak üzere kararın bir örneği ile dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine, 17.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15511, Karar No: 2022/12266, Tarih: 29.12.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/15511 E.  ,  2022/12266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat hükmüne yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 11.05.2022 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekili ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesinin 21/12/2021 gün ve 2021/414 E. 2021/1686 K. sayılı çocuğun cinsel istismarı suçundan istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddesi gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 27. Ceza Dairesine gönderilmesine, 29.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10473, Karar No: 2016/20134, Tarih: 22.06.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/10473 E.  ,  2016/20134 K.**

**"İçtihat Metni"**

213 Sayılı Kanuna Aykırılık suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda mahkumiyetine dair, ... 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 14.09.2010 gün ve 2009/1068 Esas, 2010/608 karar sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 18.11.2015 gün ve 2015/8652 Esas, 2015/7391 sayılı kararıyla;

"Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçlarından dava açılmasına karşın gerekçeli karar içeriğine göre sadece 2006 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan hüküm kurulduğu anlaşıldığından, 2007 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan açılan dava hakkında her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun’da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşıldığından, sanık müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,'' karar verilmiştir.

I- İTİRAZ NEDENLERİ;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.06.2016 tarih ve KD-2016/153490 sayılı yazısı ile;

“Dosya içeriği incelendiğinde, düzenlenen iddianamede sanığın 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak suçundan cezalandırılmasının talep edildiği görülmüştür.

Mahkumiyet ilamı incelendiğinde ise, gerekçeli kararda, suç tarihi olarak "2006-" şeklinde bir ibarenin yer aldığı, kararda iddianamenin anlatıldığı, iddianame içeriğinde yer aldığı şekilde sanık hakkında 2006 ve 2007 takvim yıllarına ilişkin vergi inceleme raporlarından bahsedildiği, ancak suçun kabul kısmında, genel ifadelerle sanığın suçu işlediğinin sübut bulduğundan bahsedildiği, sanığın hangi takvim yılına ilişkin sahte fatura kullanmak eyleminden cezalandırıldığından bahsedilmediği, aynı şekilde hüküm fıkrasında "Sanığın sübut bulan eylemi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi delaletiyle (5728 sayılı Kanun değişikliği öncesi) sanığın geçmişinde birden fazla kasıtlı suçtan kaydının bulunuşuna ve bu doğrultuda suç işleme hususunda ve somut olaydaki kastının yoğunluğuna, suç sonucu meydana gelen zararın çokluğuna göre asgari hadden uzaklaşılarak eylemine uyan

V.U.K.'nun 359/b-1 maddesi gereğince takdiren ve teşdiden 2 YIL 6 AY HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA" şeklinde hüküm kurulduğu, hangi takvim yılına ilişkin sahte fatura kullanmak suçundan cezalandırılma yoluna gidildiğinden bahsedilmediği görülmüştür.

Gerekçeli kararın suç başlığında sadece 2006- yılı ibaresinin yer alması, sanık hakkında 2006 takvim yılına ilişkin hüküm verildiğine ilişkin bir veri olarak değerlendirilebilir ise de, karar içeriğinde iddianamenin ve iddianame içeriğindeki 2006 ve 2007 yılı vergi inceleme raporlarındaki tespitlerin anlatılması, hüküm fıkrasında da diğer sebeplere ilaveten "suç sonucu meydana gelen zararın çokluğuna göre asgari hadden uzaklaşılarak" şeklindeki ibarenin teşdit gerekçesi olarak yer alması hususlarının da her iki takvim yılına ilişkin hüküm kurulduğuna ilişkin veriler olarak kabulü mümkündür. Netice itibariyle, karar içeriği ve hüküm fıkrası kapsamına göre, sanığın 2006 takvim yılından mı, 2007 takvim yılından mı, yoksa her iki takvim yılını da içerir şekilde mi cezalandırıldığı hususunda bir açıklık bulunmamaktadır.

Daire ilamında ise, sanık hakkında sadece 2006 takvim yılına ilişkin hüküm kurulduğu kabul edilerek, 2006 takvim yılına ilişkin hükmün onanmasına karar verildiği, 2007 takvim yılına ilişkin olarak da mahallinde yeniden hüküm kurulmasının mümkün olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır.

Sanığın 2006 ve 2007 takvim yıllarına ilişkin cezalandırıldığına ilişkin kabule üstünlük tanınması halinde ise, daha önce 2007 takvim yılından bir kez cezalandırılan sanığın, Dairenin onama ilamına göre, 2007 takvim yılına ilişkin sahte fatura kullanmak suçundan ikinci kez yargılanması durumunun ortaya çıktığı anlaşılmıştır.Sonuç itibariyle, sanığın hangi takvim yılına ilişkin olarak sahte fatura kullanmak suçundan cezalandırıldığına ilişkin mahkeme ilamında açık bir hüküm bulunmadığının anlaşılması karşısında; yerel mahkeme hükmünün bozulması yerine yazılı şekilde onanmasına karar verilmesi yasaya aykırı olmuştur.'' denilerek itirazen dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

II- KARAR

1) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.06.2016 tarih ve KD-2016/153490 sayılı itiraz istemi yerinde görülmüş olduğundan 6352 sayılı Kanun ile değişik CMK'nın 308/3. maddesi gözetilerek itirazın kabulüne,

2) Dairemizin 18.11.2015 gün ve 2015/8652 Esas, 2015/7391 sayılı onama kararının kaldırılarak yeniden yapılan incelemede;

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

2) Dairemizin 18.11.2015 gün ve 2015/8652 Esas, 2015/7391 sayılı onama kararının kaldırılarak yeniden yapılan incelemede;

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre,

12.11.2009 tarihli iddianame ile sanık hakkında vergi suçu raporu ve mütalaaya uygun olarak "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak" suçlarından dava açıldığı, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı suçları oluşturduğu gibi aynı yılda birden fazla fatura kullanılması nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden, hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 4369 sayılı Kanun ile değişik 359/b-1. maddesindeki cezanın onsekiz aydan üç yıla kadar hapis iken 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle anılan maddedeki suç için üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, her takvim yılı için son faturanın hangi vergi indiriminde kullanıldığının tespiti ile suç tarihleri belirlenerek yürürlükte bulunan Kanun maddesi

uyarınca uygulama yapılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde yıl belirtilmeden tek suçtan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, CMUK'nın 326/son maddesi gereğince sanığın cezada kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, sanığın mağduriyetine yol açılmaması için İNFAZIN DURDURULMASINA, 22.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2201, Karar No: 2013/2042, Tarih: 11.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/2201 E.  ,  2013/2042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlamak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın katılana ait suça konu kredi kartını iki kere ve değişik saatlerde aynı iş yerinde kullanmış olması karşısında, hakkında zincirleme suç hükümleri uygulanmayarak eksik ceza tayini ve tekerrüre esas sabıkası nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmaması isabetsizlikleri aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 245/1. maddesi gereğince hükmolunan temel hapis cezası takdiren asgari hadden tayin olunduğu halde yeterli gerekçe gösterilmeden hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasının birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak 300 gün olarak tayini,

Yasaya aykırı ise de; yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususda CMUK.nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 245/1. maddesi uyarınca belirlenen hapis cezasının yanında tayin olunan temel adli para cezasının çıkartılarak yerine 5 gün adli para cezasına, aynı Yasanın 62. maddesi uyarınca 1/6 indirilerek 4 gün yerine 5 gün adli para cezasına, aynı Yasanın 62. maddesi uyarınca 1/6 indirilerek 4 gün adli para cezasına, aynı Yasanın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 TL'den paraya çevrilerek sonuç doğrudan adli para cezasının 80 TL adli para cezasına indirilmesi suretiyle eklenmesiyle eleştiri dışında sair yönleri usul ve yasaya uyun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20176, Karar No: 2021/21818, Tarih: 20.12.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/20176 E.  ,  2021/21818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, hakaret, tehdit, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

15/06/2010 tarihli karar ile suça sürüklenen çocuğun kamu malına zarar verme, hakaret, tehdit ve kasten yaralama suçlarından cezalandırılmasına; ancak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 3 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği, kararın 20/10/2010 tarihinde kesinleşmesinden sonra 23/06/2011 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine karar verildiği ve mahkumiyet kararının 11/07/2013 tarihinde kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında müşteki ...’a yönelik mala zarar verme suçundan, müştekiler ..., ..., ...’a yönelik tehdit suçundan, katılan ... ve müşteki ...’e yönelik kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında kamu görevlisine hakaret ve kamu malına zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelemesinde;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğun aynı okulda öğretmen olan müştekilere hakaret etmesi ve elindeki bıçakla okulun giriş kapısına ve camlarına vurup kırması şeklindeki eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK'nın 125/3-a, 4, 43; 152/1-a ve 31/2. maddelerinde tanımlanan kamu görevlisine hakaret ve kamu malına zarar verme suçları için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2. ve 67/4 maddelerinde belirtilen 6 yıllık dava zamanaşımının (Hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle oluşan 8 ay 3 günlük durma süresi de eklendiğinde) karar tarihi olan 25/02/2016 tarihinde dolduğu gözetilmeden duruşmaya devamla yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında kamu görevlisine hakaret ve kamu malına zarar verme suçlarından açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 20/12/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3328, Karar No: 2012/8399, Tarih: 02.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/3328 E.  ,  2012/8399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 9. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2012

Davacı, davalıya  ait iş yerinde 06.05.2005 -13.05.2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin devamsızlık gerekçesiyle işverence haksız feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile  bir kısım  işçilik  alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının 08.06.2011  tarihinde iş yerinde çalışan diğer işçilere  ile tartışarak iş yerini terk ettiğini, takip eden günlerde geçerli bir mazereti olmaksızın işe devam etmediğini, iş sözleşmesinin  devamsızlık haklı sebebine dayalı olarak sonlandırıldığını  savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte  haksız olduğu gerekçesiyle davanın  kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı  taraf temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının  aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir .

2- Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte  daha  fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma  alacağının  daha  fazla   olduğu  yönündeki   ihtirazi   kaydının   bulunması   halinde,       bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.