muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/5203, Karar No: 2018/5953, Tarih: 27.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5203 E.  ,  2018/5953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Diğer sanık ... hakkında tefrik edilen davanın sanığın ölmüş olması nedeniyle düşürülmesine karar verildiği anlaşıldığından katılan vekilinin temyiz isteminin sanık ... hakkında verilen hükme ilişkin olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

.. Metal ...Ltd Şti .' nin ortağı ve müdürü olan sanığın, 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddia ve kabul edilen davada; sanığın sorgusunda; "arkadaşım olan ... ile birlikte çalışmak amacıyla ... Metal Geri Dönüşüm San. Ltd. Şti ye gitmiştik, şirket sahibi olan ... bizi sigortalı olarak işe alacaktı, bizi notere götürdü, noterde sigorta için gerekli olduğunu söylediği bir takım evraklar imzalattı,,...şirketi fiilen hiç işletmedim, sahte fatura basılıp basılmadığından da bilgim yoktur” demesi, temyiz dilekçesinde ise, farklı isimler vererek, ... ve ortağı ... 'nun şirket kurmalarını isteyip, tüm belgeleri hazırladıklarını savunması; neticede suçlamayı kabul etmemesi karşısında, suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkudan uzak şekilde ortaya çıkarılabilmesi için;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanığın 2007 takvim yılında düzenlendiği iddia olunan faturalardan kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda , faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylemesi halinde yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

3- a) Faturaları kullandığı belirtilen ve hakkındaki vergi raporları getirilmiş olan mükellef Kavakoğlu Metal...Ltd.Şti. yetkilisi Sefa Kavakoğlu 'nun CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendisinden, sözü edilen faturaları hangi ticari ilişkiye dayanarak kimden aldığının, sanığı tanıyıp tanımadığının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

3- a) Faturaları kullandığı belirtilen ve hakkındaki vergi raporları getirilmiş olan mükellef Kavakoğlu Metal...Ltd.Şti. yetkilisi Sefa Kavakoğlu 'nun CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendisinden, sözü edilen faturaları hangi ticari ilişkiye dayanarak kimden aldığının, sanığı tanıyıp tanımadığının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması,

4- Kabule göre de;

a) Aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 27.06.2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359 maddesindeki “Kaçakçılık suçu”, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipidir. 2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlar dan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanunda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanununa göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelemesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde tanımlanan suçun hiç bir şekilde cezalandırılamıyacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde düzenlenen “vergi kaçakçılığı “suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 227.mad.3.f ile 230 maddelerinde öngörülen “faturanın şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tesbiti için fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içinde bulunmasının zorunlu olduğu görüşüne ve fatura bulunamadığı durumlarda sanığın üzerine atılı suçun oluşmadığı görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2009/5144, Karar No: 2010/1751, Tarih: 22.02.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/5144 E.  ,  2010/1751 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı kooparetif vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı kooperatif tarafından keşide edilen bonoya dayanarak müvekkilinin icra takibine giriştiğini, takip dosyasının iki kez yenilendiğini, kooperatif tarafından sürekli oyalandığını, borcun ödenmediğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 7.000.00 TL’nin 05.04.2001 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, ... vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkilinin davacıya hiçbir borcunun bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir.

Diğer davalılar, yargılamaya katılmadıkları gibi cevap da vermemişlerdir.

Mahkemece, dava konusu bononun 02.03.2001 tanzim tarihli ve 05.04.2001 vadeli, 7.000.00 TL tutarında olduğu, keşidecinin davalı kooperatif lehdarının davalı ..., cirantanın diğer davalı olduğu onun da cirosu ile davacıya geçtiği, davacının kooperatifin borcuna karşılık o zaman yetkilisi olan ... ve ...’nin de senedi şahsi kefalet niyeti ile imzaladığını bildirdiği davacının davalı kooperatifin eski yöneticileri olan ... ve ... ile aralarında herhangi bir temel ilişki bulunmadığı, kooperatif dışındaki davalılara yönelik davacının alacak isteminde bulunamayacağı, davacının davalı kooperatife ise inşaat malzemesi verdiği, davanın gerek bonodaki imzaya itiraz olmaması gerekse kooperatifin 2007 yılı tahmini bütçesine ilişkin çizelgede 2006’dan devreden borçlar sütununda davacıya olan borcunun belirtildiği gerekçesiyle davalı kooperatif hakkındaki davanın kabulüne, diğer davalılar hakkındaki davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı kooperatif vekilince temyiz edilmiştir.

Davalılardan TH.S.S.Övgü İletişim Konut Yapı Koop.vekili temyiz dilekçesinde ödeme savunmasında bulunmuş ve dilekçesi ekinde ödeme belgelerini ibraz etmiştir.Bu durumda ödeme savunmasında bulunan davalı bu savunmasını kanıtlamakla yükümlü olduğundan ve borcu söndüren işlemlerden olan ödemenin her zaman gözetilmesi gerektiği düşünülerek bu yönden araştırma ve inceleme yapılıp sonucuna göre bir hüküm kurulmak üzere yerel mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle hükmün temyiz eden davalı kooperatif yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 22.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9541, Karar No: 2015/10903, Tarih: 10.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/9541 E.  ,  2015/10903 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Denizli 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2015

NUMARASI : 2012/21-2015/82

DAVACI : O.. K..

DAVALI : Hazine

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan 19/03/2015 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı O.. K.. vek. Av. Y.. S.. tarafından istenilmekle, tayin olunan 20/10/2015 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden davacı O.. K.. vek. Av. B.. A.. ile diğer taraftan davalı Hazine vek. Av. G.. T.. geldiler başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, müvekkilinin tapu siciline güvenerek satın aldığı Bağbaşı mahallesi 334 ada 12 ve 63 parsel sayılı taşınmazların Denizli Kadastro Mahkemesinin 2003/3 E. 2004/3 karar sayılı ilâmıyla, dere yatağında kaldığından bahisle, 12 sayılı parselin tamamını, 63 sayılı parselin de bir kısmının tapusunun iptal edildiğini belirterek, 50.000.-TL tazminatın Hazineden alınarak davacıya verilesini talep etmiştir.

Davacı vekili, 05/03/2014 tarihinde harcını yatırmak suretiyle tazminat miktarını 80640,04.-TL’ye yükseltmiştir.

Davalı Hazine vekili zamanaşımı süresinin dolduğu, taşınmazın hükmen Hazine adına tesciline karar verildiği ve sicilin hukuka aykırı tutulmadığı iddiasıyla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 50.000.-TL’nin dava, 9.205,06.-TL’nin ıslah tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemenin 08/06/2015 günlü tavzih kararı ile hüküm fıkrası “Davanın kısmen kabulü ile 50.000.-TL’nin dava, 9.205,06.-TL’nin ıslah tarihi olan 05/03/2014 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine” şeklinde düzeltilmiştir.

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemenin 08/06/2015 günlü tavzih kararı ile hüküm fıkrası “Davanın kısmen kabulü ile 50.000.-TL’nin dava, 9.205,06.-TL’nin ıslah tarihi olan 05/03/2014 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine” şeklinde düzeltilmiştir.

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazminat istemine ilişkindir.

Dosyada içerisindeki bilgi ve belgelerden; Denizli Kadastro Mahkemesinin 1993/24 E. 1998/20 K. sayılı ilâmıyla 334 ada 12 parsel sayılı 3853,12 m² yüzölçümündeki taşınmazın tamamının, 334 ada 11 parsel sayılı taşınmazın ise (B) harfiyle işaretli 9345,13 m²'lik bölümünün R.. O.. adına tesciline karar verildiği, kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmesi üzerine 334 ada 12 sayılı parselin aynı ada ve parsel numarasıyla 334 ada 11 sayılı parselin (B) harfiyle işaretli bölümünün ise 334 ada 58 parsel numarasıyla tarla niteliğiyle R.. O... adına tescil edildiği, 17/07/2000 tarihinde R.. O.. mirasçılarının taşınmazları tapuda adlarına intikallerini yaptırdıkları ve aynı gün davacı SS O.. K..ne sattıkları; taşınmazlar tapuda davacı şirket adına kayıtlı iken Hazine tarafından Denizli Kadastro Mahkemesinin 1993/24 E. 1998/20 K. sayılı

dosyasında taraf oldukları halde gerekçeli kararın kendilerine tebliğ edilmediği gerekçesiyle kararın temyiz edildiği, Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 03/04/2003 tarihli ilâmı ile hükmün bozulduğu, kadastro mahkemesince bozma ilâmına uyularak yapılan yargılama sonunda 21/09/2004 gün ve 2003/3 E. 2004/4 K. sayılı ilâmıyla 334 ada 12 parselin (3853,12 m²) tamamının, 334 ada 11 parsel sayılı taşınmazın daha önce R.. O.. adına tesciline karar verilen (334 ada 58 parselin) 9345,13 m²'lik bölümün 3999,13 m²'lik kısmının dere yatağı olması nedeniyle Hazine adına tesciline, 9345,13 m²'lik bölümün 5346 m²'lik kısmının ise SS O.. K.. adına tapuya tesciline karar verildiği, hükmün Yargıtay denetiminden geçerek 19/03/2007 tarihinde kesinleştiği, daha sonra 05/10/2007 tarihinde hükmün infaz edilerek, 334 ada 12 sayılı parselin aynı ada ve parsel numarasıyla, 334 ada 58 parselin 3999,13 m²'lik bölümün ise 334 ada 65 parsel olarak tarla niteliğiyle Hazine adına tescil edildiği, (334 ada 58 parselin 5346 m²lik bölümü S.S. O.. Konut Yapı adına tescil edilmiştir.) 10/10/2007 tarihinde ise Hazine adına kayıtlı taşınmazlardan DOP payı düşülüp birleştirilerek arsa niteliğiyle 518 ada 1 parsel numarası ve 5539,00 m² yüzölçümüyle Hazine adına tescil edildiği anlaşılmaktadır.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (AİHM), T.. ve Diğerleri-Türkiye davası kararında, Devlet tarafından tazminat ödenmeksizin taşınmazın geri alınmasının, orantısız bir müdahale olduğunu ve sözkonusu davada tazminat ödememeyi gerektirecek istisnai şartların bulunmadığına işaret ederek, kamu yararı ile bireysel haklar arasındaki adil dengenin kurulamamasını ihlal nedeni olarak saymış, K..-Türkiye davasında ise, başvuranlara uygulanan mülkiyetten yoksun bırakma işlemine gerekçe olarak, gösterilen tabiatın ve ormanların korunması amacının 1 nolu Ek Protokolün 1. maddesi anlamında kamu yararı kapsamına girdiğine dikkat çekmekle birlikte, mülkiyetten yoksun bırakma halinde, ihtilaf konusu tedbirin arzu edilen dengeye riayet edip etmediğinin ve bilhassa da başvuranlara orantısız bir yük yükleyip yüklemediğinin belirlenmesi için, iç hukukta öngörülen telafi yöntemlerinin dikkate alınması gerektiğini hatırlatarak, mülkün değerine karşılık gelen makul bir meblağın ödenmeden, mülkten mahrum bırakmanın aşırı bir müdahale teşkil edeceğini ifade etmiştir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.11.2009 gün ve 2009/4 - 383 E., 2009/517 K.; 16.06.2010 gün ve 2010/4 - 349 E. 2010/318 K. sayılı kararlarında da vurgulandığı gibi; tapu işlemleri kadastro tesbit işlemlerinden başlayarak birbirini takip eden işlemler olduğundan ve tapu kütüğününün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan, bu kayıtlarda yapılan hatalardan TMK m. 1007 anlamında Devletin sorumlu olduğunun kabulü gerekir. Burada Devletin sorumluluğu, kusursuz sorumluluktur. Bu işlemler nedeniyle zarar görenler, Medenî Kanunun 1007. maddesi gereğince, zararlarının tazmini için Hazine aleyhine adlî yargıda dava açabilirler.

Türk Medenî Kanununun 1007. maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan güven duygularını sağlamak bakımından, ayın hakkının saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk asıl ve nesnel (objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan, zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

Türk Medenî Kanununun 1007. maddesi uyarınca kabul edilen Devletin sorumluluğu, tapu sicilinin önemi ve kişilerin bu sicile olan güven duygularını sağlamak bakımından, ayın hakkının saptanması, herkese açık tutulmasında tekel hakkı sağlayan bir sicil olması esasına dayanmaktadır. Bu sorumluluk asıl ve nesnel (objektif) bir sorumluluk olduğundan zarara uğrayan, zararının ödetilmesini doğrudan Devletten isteyebilir.

Anılan madde uyarınca Devletin sorumluluğunun kapsamı, tapu işlemleri, kadastro tespiti işlemlerinden başlayarak birbirini izleyen işlemler olup tapu kütüğünün oluşumu aşamasındaki kadastro işlemleri ile tapu işlemleri bir bütün oluşturduğundan, bu kayıtlarda oluşan hataları da kapsamaktadır. Bir başka deyişle, kadastro işlemleri, tapu kütüğünün oluşumuna dayanak oluşturduğundan, bu işlemler nedeniyle tapu kütüğünde oluşacak yanlışlıklar nedeniyle doğacak zararlar da TMK'nın 1007. maddesi kapsamındadır. Devletin sorumluluğu kusursuz sorumluluk niteliğinde olup, tapu siciline bağlı çıkarların ve mal varlığına ilişkin (aynî) hakların, yanlış tescil sonucu sicile güven ilkesi yönünden değişmesi ya da yitirilmesi, bu haklardan yoksun kalınması temeline dayanır. Çünkü sicillerin doğru tutulmasını üstlenen Devlet, sicillerdeki yanlış kayıtlardan doğan zararları ödemeyi de üstlenmektedir.

Dayanaksız ya da hukukî duruma uymayan kayıtlar düzenlemek, taşınmazın niteliğinde yanlışlıklar yapmak da aynı kapsamda düşünülmüştür.

4721 sayılı Türk Medenî Kanununun 1007. maddesi gereğince, tapu sicilinin yanlış tutulması nedeniyle zarara uğrayan kişinin bütün zararlarından Devlet sorumludur. Tapu kaydının iptali nedeniyle, tapu sahibinin oluşan gerçek zararı neyse, tazminatın miktarı da o kadar olmalıdır. Gerçek zarar; tapu kaydının iptali nedeniyle, tapu malikinin mal varlığında meydana gelen azalmadır. Tazminat miktarı, zarar verici eylem gerçekleşmemiş olsaydı, zarar görenin mal varlığı ne durumda olacak idiyse, aynı durumun tesis edilebileceği miktarda olmalıdır (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.03.2003 gün ve 2003/19-152 E., 2003/125 K.; 29.09.2010 gün ve 2010/14-386 E., 2010/427 K.; 15.12.2010 gün ve 2010/13-618 E., 2010/668 K. sayılı kararı). Zarara uğrayan kişinin gerçek zararı ise, tazminat miktarının belirlenmesinde esas alınacak değerlendirme tarihine göre belirlenecek olup, bu tarih ise zararın meydana geldiği tarihtir. Zararın meydana geldiği tarihe göre, tapusu iptal edilen gayrimenkulün niteliği ve değeri belirlenmelidir.

Taşınmazların niteliği arazi ise, net gelir metodu yöntemi ile, arsa vasfında ise değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması suretiyle gerçek değer belirlenmelidir.

Taşınmazların niteliği arazi ise, net gelir metodu yöntemi ile, arsa vasfında ise değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması suretiyle gerçek değer belirlenmelidir.

Bu bilgiler ışığında somut olaya bakıldığında, Denizli Kadastro Mahkemesinin 2003/3 E. 2004/3 K. sayılı kararı ile dava konusu parsellerin davacıya ait tapu kayıtlarının dere yatağı olduğu gerekçesiyle iptal edildikleri, her ne kadar dere yatakları özel mülkiyete konu olması mümkün değil ise de, genel arazi kadastrosu ve mahkeme kararı ile taşınmazlar hakkında tapu kütüğünün gerçek kişiler adına oluşturulduğu, daha sonra intikal ve satış ile davacıya geçtiği, bu şekilde tapu sicilinin hatalı olarak tutulduğu, TMK'nın 1007. maddesi kapsamında Devletin kusursuz sorumluluğunun bulunduğu ve davacının gerçek zararının tazmininin gerektiği ayrıca davalı Hazine tarafından zamanaşımı definde bulunulmuş ise de TMK'nın 1007. maddesine dayanılarak açılan davalar için ayrıca zamanaşımı süresi belirlenmediğinden, 6098 sayılı Borçlar Kanununun 146. maddesindeki (818 sayılı Kanunun 125. maddesi) 10 yıllık genel zamanaşımı süresinin uygulanması gerektiği ve tapu iptaline ilişkin hükmün kesinleştiği 19.03.2007 tarihinde zararın oluştuğu, bu tarihten davanın açıldığı 13/01/2012 tarihine kadar 10 yıllık zamanaşımı süresinin de dolmadığı anlaşılmaktadır.

Ne var ki; hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda, değerlendirme tarihi olarak tapu kaydının iptaline ilişkin kararın infaz tarihinin alınması, değerlendirme tarihinden sonra tapudaki DOP kesintisi nedeniyle taşınmazların niteliğinin arsa olarak kabul edilmesi ve taşınmazların m² değerinin kişisel tecrübeye göre 11.-TL olarak belirlenmiş olması nedeniyle rapor hükme yeterli değildir.