muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/2913, Karar No: 2012/4579, Tarih: 23.02.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/2913 E.  ,  2012/4579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili; tarafların 12.7.2009 tarihinde boşandığını, 7.6.2005 tarihinden geçerli olmak üzere müşterek çocuk için aylık 600,00 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, aradan geçen sürede çocuğun ihtiyaçlarının artması, paranın değer kaybetmesi nedeniyle artırılarak 1200,00 TL’ye çıkarılmasını talep ve dava etmiştir.Davalı vekili, iştirak nafakasının artırılması talebinin boşanma davasında reddedildiğini, verilen kararın 6 ay önce kesinleştiğini, çocuk 7 yaşında olup, Devlet okuluna devam ettiğini, masrafların iddia edilen oranda olmadığını, davacının mal varlığı ve geliri kendisinden fazla olmakla annenin de katkısı nazara alındığında verilen miktarın yeterli olduğunu, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile aylık 1000,00 TL’ye çıkarılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katkıda bulunması gerekir. Çocuğun bakımı, eğitimi ve korunması için gerekli giderlerin ana-baba tarafından müşterek karşılanması da ilke olarak kabul edilmiştir (TMK. 327 md.). Bu nedenledir ki, iştirak nafakasının çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşullarındaki paranın alım gücü ile genel ihtiyaçlarına uygun olarak ana-babanın mali durumları da gözetilerek takdiri gerekir.Somut olayda, müşterek çocuk 7 yaşında olup, devlet okuluna gitmekte iken, dava sırasında özel okula alınmıştır. Okul ücreti ise yıllık 5.500,00 TL'dir. Davacı anne diş hekimi, davalı ise üniversite de öğretim görevlisi olarak görev yapmaktadır.

Tarafların sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına, davacı annenin de çalışıyor olması ve küçüğe katkısı nazara alındığında mahkemece takdir edilen 1.000,00 TL iştirak nafakası yüksektir. O halde, davalı babayı ödemede zorlamayacak, onu zarurete düşürmeyecek şekilde TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre uygun bir nafakaya hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/115, Karar No: 2020/4018, Tarih: 12.10.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/115 E.  ,  2020/4018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 2. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 21.02.2017 tarih ve 2015/51 E. - 2017/23 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin süre yönünden reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi'nce verilen 08.11.2019 tarih ve 2017/3029 E. - 2019/2431 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davacı şirketin kurucu ortağı ... 'nın 1978 yılında Erzurum'da İnşaat- ... unvanı ve markası ile; 12.11.1997 tarihinde " İnşaat" markası ve ticaret unvanı ile inşaat alanında faaliyet gösterdiğini, ... 'nın işletmesini 16.01.1996 yılında İstanbul'a taşıyarak İstanbul Ticaret Sicil Memurluğuna kaydettirdiğini, 12.11.1997 tarihinde ise şirket kurarak davacı şirketin ticaret sicil kaydının yapıldığını, daha sonra davacı şirketin Çorlu'ya taşınarak aralıksız olarak faaliyetlerine burada devam ettiğini, davacının 2013/79007 numaralı " İNŞAAT" marka başvurusunun davalı tarafın itirazı nedeniyle reddedildiğini, davalının ise TPMK nezdinde 2011/51864 numaralı "KERVAN" markasını tescil ettirdiğini, her iki markanın benzer olup, davacının tescilden önce kullanım nedeniyle üstün hak sahibi olduğunu ileri sürerek; 556 sayılı KHK'nin 8/3, 8/5 ve 42. maddeleri uyarınca davalının 2011/51864 numaralı markasının 37. sınıfta yer alan inşaat hizmetleri bakımından kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; müvekkili şirketin ticaret unvanı olarak kullandığı "KERVAN" ve türevi isimler altında tescilleri olan, "KERVAN" ismi ile Türkiye ve yurtdışında tanınan ve bu isimler ile hizmet sunan, ciddi iş hacmine sahip 1980'li yıllardan bugüne faaliyet gösteren tanınmış bir şirket olduğunu, müvekkili şirket ve Kervan Grubu şirketlerin tamamının "KERVAN", "KERVAN+şekil", "KERVAN ÇEYİZ+şekil", "KERVANLI" vb. markalar ile hizmet/emtia sunarak markayı kamuoyunda tanınır hale getirdiklerini, müvekkilinin "KERVAN" ve "KERVAN+şekiI" markalarının tanınmış marka olduğunu, davacı aleyhine Çorlu 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/2 D.İş dosyası ile delil tespiti talebinde bulunduklarını, davacıya ait işyerinde yapılan keşifte müvekkilinin "KERVAN" markası ve deve logolarının kullanıldığının tespit edildiğini, davacının markasal kullanımının dava dilekçesindeki görseller kadar masum olmadığını, markasal kullanımının tüketici nezdinde bu markayı kullanan kişinin müvekkil şirket olduğunu düşündürebileceğini, bu nedenle haksız ve mesnetsiz davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacının, inşaat hizmetleri bakımından " İNŞAAT" ibaresini ticaret unvanı olarak uzun yıllar kullandığını, bu ibare üzerinde hak sahibi olduğunu iddia etmişse de, davalı şirketin "Kervan" ibaresinin de yer aldığı ticaret unvanı ile davacı şirketten daha önceki tarihte kurulduğu, davacı şirketin kurucu ortağı olan ... 'nın kendi adıyla tescili daha eski tarihli olsa da " " ibaresini marka veya ticaret unvanı olarak inşaat hizmetleri sınıfında kullandığına dair hiç bir delil bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebeplerine göre, gerekçeli kararın davacı vekiline 07.04.2017 tarihinde tebliğ edildiği, iki haftalık istinaf başvuru süresinin son gününün 21.04.2017 tarihi olduğu, davacı vekilinin 21.04.2017 tarihini taşıyan istinaf dilekçesini, süresinden sonra UYAP üzerinden 22.04.2017 tarihinde gönderdiği, davacı vekili gerekçeli kararın kendisine usulüne uygun olarak tebliğ edilmediğini, tebligatın aynı adreste birlikte bulunduğu şirketin çalışanına tebliğ edildiğini, bu kişinin kendisinin daimi çalışanı olmadığını iddia etmişse de gerekçeli kararın davalı vekilinin adresinde tebliğ edildiği tebligat yapılan Timur Yolcu isimli kişinin davacı vekilinin sigortalı çalışanı olmadığı ve tebligatın Tebligat Kanunu 13. maddesine uygun yapılmadığına dair beyanın kabul edilebilir olmadığı, yargılama sırasında da aynı adreste farklı çalışanlara tebligat yapıldığı gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf talebinin HMK'nın 345 ve 352.maddeleri uyarınca süre yönünden reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkin olup ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesi tarafından istinaf isteminin süresinde yapılmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkin olup ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf edilmesi üzerine bölge adliye mahkemesi tarafından istinaf isteminin süresinde yapılmadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Teblig yapılacak kişi bir yerde meslek ve sanatını icra ediyorsa, adresine aynı gün dönmesi ve mümkün ise TK m. 17. Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 26. maddesi gereğince tebligat yapılır. Muhatabın aynı gün tebligat adresine dönmesinin mümkün olmadığı hallerde ise aynı Kanunun 20 ve yönetmeliğin 29. maddesine göre tebligat yapılır. Her iki tebligatta da, muhatabın adresten ayrılış nedeni, aynı gün tebligat adresine dönüp dönmeyeceği tespit edilerek tebligat mazbatasına işlenmesi gerekir. Bu hususlardan biri tebliğ mazbatasına yazılmaksızın yapılan tebligatın usulüne uygun yapıldığından bahsedilemez. Öte yandan TK m. 32 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 53. maddesinde muhatabın usulsüz tebligatı öğrenmiş olması halinde geçerli hale geleceği, aksi takdirde tebligatın yapılmamış sayılacağı, ayrıca muhatap, her ne şekilde olursa olsun tebliğ evrakını veya davetiyeyi alırsa ya da bunların içeriğini öğrenirse tebliği öğrenmiş sayılacağı, muhatabın tebliği öğrendiğini beyan ettiği tarihin tebliğ tarihi olarak kabul edileceği belirtilmiştir.

Somut olayda, davacı vekili, İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli kararının kendisine hangi sebeple tebliğinin yapılamadığı belirtilmeksizin doğrudan kendisiyle aynı adreste mukim şirket çalışanı Timur Yolcu imzasına tebliğ edildiğini, bu nedenle tebliğin usulsüz olduğunu, aynı adreste mukim şirket çalışanı tarafından alınan tebligatın kendisine 12.04.2017 tarihinde teslim edildiğini ve tebligattan bu tarih itibariyle haberdar olduğunu, istinaf isteminde bu tarihin esas alınması gerektiğini ileri sürmüştür. Şu halde istinaf istemini inceleyen Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekiline İlk Derece Mahkemesince çıkarılan gerekçeli karar tebliğinin yukarıda anılan kanun ve Yönetmelik hükümleri karşısında tebliğinin usulsüz yapıldığı ve muhatap davacı vekilinin beyanı esas alınarak tebliğin 12.04.2017 tarihinde olduğu, bu doğrultuda istinaf isteminin süresinde yapıldığı kabul edilerek istinaf isteminin esasının incelenmesi gerekirken istinaf isteminin süre yönünden reddine karar verilmesi doğru olmamış bu nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının anılan taraf yararına BOZULMASINA, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, HMK'nın 373/2. maddesi uyarınca dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 12.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1269, Karar No: 2021/16046, Tarih: 06.10.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/1269 E.  ,  2021/16046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iftira, resmi belgede sahtecilik, sistemi engelleme, bozma, verileri yok etme veya değiştirme, banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Katılan ...’ın yokluğunda verilen Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin 27/10/2015 tarihli kararının katılanın MERNİS adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi uyarınca tebliğ edildiği anlaşılmakta ise de, 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 10. maddesine göre, öncelikle katılanın beyan ettiği, en son adrese tebliğ edilmesi, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip, bu adrese tebligatın yapılması gerekirken, doğrudan MERNİS adresine tebligat yapılması nedeniyle katılana yapılan tebligat usule uygun olmadığından, CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca hükmü temyize hakkı bulunan katılan ...’a gerekçeli kararın tebliğiyle, tebligat belgesi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek ve ek tebliğname de düzenlenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

2- Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin 27/10/2015 tarihli kararının sanık müdafileri avukatlar Faruk Öztaş ve ... tarafından ayrı ayrı temyiz edildiği, mahkemenin 08/02/2016 tarihli ek kararıyla müdafilerin temyizleri farklı gerekçelerle ayrı ayrı reddedildiği ancak bu ek kararın müdafiilere tebliğ edildiğine ilişkin evrakların dosya arasında bulunmadığı ve müdafilerin ek kararı da ayrı ayrı temyiz etmiş olmaları nedeniyle, mahkemenin 08/02/2016 tarihli temyizin reddine ilişkin ek kararların sanık müdafileri avukatlar Faruk Öztaş ve ...’e tebliğ edildiğine ilişkin tebligat evraklarının dosya arasına konulup sonucuna göre durumun takdir edilmesi için, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

3- Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin 27/10/2015 tarihli karar ile 08/02/2016 tarihli temyizin reddine ilişkin ek kararın sanık müdafi avukat ... tarafından temyiz edilmesine rağmen tebliğnamede bu temyiz yönünden görüş belirtilmediği anlaşılmakla, sanık müdafi avukat ...’ın temyizi ile ilgili ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 06/10/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9189, Karar No: 2018/6744, Tarih: 07.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/9189 E.  ,  2018/6744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... ... tarafından, davalı ... aleyhine 30/12/2013 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile haksız eylem sebebiyle manevi tazminat istenmesi üzerine adli yardım talebi kabul edilerek mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10/03/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 07/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8640, Karar No: 2018/283, Tarih: 17.01.2018

**3. Hukuk Dairesi         2016/8640 E.  ,  2018/283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, işyerinin ihtiyacı için davalı şirketten ... satın aldığını ve Ocak 2014-Eylül 2014 döneminde 25.200,00 TL tutarında kayıp ... bedeli tahakkuk ettirilip tahsil edildiğini, bu tahsilatın haksız olduğunu belirterek 25.200,00 TL’nin her bir faturanın ödeme tarihinden itibaren işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı; davanın kısmi olarak açılamayacağını ayrıca kayıp ... bedelini belirleme ve karar verme yetkisinin ...'ya ait olup idari yargıda anılan kuruma karşı dava açılması gerektiğini, kayıp ... bedelinin tahakkuku ve tahsilatının yasa ve yönetmeliğe uygun olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; kayıp ... bedeli adı altında yapılan tahsilatın haksız bulunduğu kanaatine varılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-)Dava, ... abonelerinden tahsil edilen kayıp-... bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-..., sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle ... (... enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı ... Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bent ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-... bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı ... Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-... bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-... sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı ... Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince taraflar yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/25825, Karar No: 2009/5479, Tarih: 16.03.2009

**12. Hukuk Dairesi         2008/25825 E.  ,  2009/5479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 9. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/07/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun, imzaya itirazı üzerine mahkemece, adına meşruhatlı davetiye gönderilmiş ve huzurda imza örnekleri alınmıştır. Ayrıca 05.06.2008 tarihli oturumda imza örneklerinin bulunduğu yerleri bildirmesi için kendisine 10 günlük kesin süre verilmiş ise de kesin sürenin sonuçları açıklanmamış, adı geçen, Hakim A. Ü.. tarafından dosyaya havale edilen 24.07.2008 tarihli dilekçesiyle de imza örneklerinin bulunduğu yerleri bildirmiştir.

Konu ile ilgili İİK.nun 170/3 maddesinin göndermesi ile aynı kanunun 68/a maddesinin 3. fıkrası aynen “Tatbike medar imza mevcutsa bununla yoksa borçluya yazdıracağı yazı ve attıracağı imza ile yapılacak mukayese ve incelemelerden veya diğer delil ve karinelerden, icra mahkemesi, reddedilen imzanın borçluya aidiyetine kanaat getirirse …..” hükmünü içermektedir.

Açıklanan bu durum ve yukarıda belirtilen kanuni düzenleme karşısında, borçludan gerekli bilirkişi ücreti alınarak, gerek huzurda alınan imza örnekleri gerekse 24.7.2008 tarihli dilekçesinde bildirdiği imza örnekleri esas alınmak suretiyle bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonuca gidilmesi gerekirken, kesin sürenin sonuçları hatırlatılmadan yazılı gerekçeyle imzaya itirazın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 16.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.