muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2397, Karar No: 2023/12820, Tarih: 29.11.2023

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası; 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 49, 51, 52 ve 58 inci maddeleri, 2560 sayılı İSKİ Kuruluş Kanunu, İSKİ Tarifeler Yönetmeliği, AAÜT 10/3 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacılar vekili ile davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Gerekçeli kararın hüküm kısmında ''Davacıların reddedilen manevi tazminat talebi yönünden, davalı vekil ile temsil edildiğinden karar tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 2021 yılı AAÜT gereğince 21.050,00 TL avukatlık ücretinin davacılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davalıya verilmesine,'' şeklindeki karar verilmiştir.

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 10/3. maddesi; ''Manevi tazminat istemlerinin tümden reddi durumunda avukatlık ücreti, tarifenin 2. kısmının 2. bölümüne göre belirlenir.'' hükmünü havidir. Söz konusu madde açıklanacak olursa; manevi tazminat davalarında, istemin tamamının reddi durumunda maktu vekâlet ücretine hükmedileceği düzenlenmiştir. 2021 senesi Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre ödenecek maktu ücret 4.080,00 TL'dir. Ancak mahkemece bu husus göz ardı edilerek, davalı taraf lehine maktu vekalet ücretine karar verilmesi gerekirken nispi vekalet ücretine hükmedilmiş olması doğru olmamıştır.

3. Davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a-2560 sayılı ... Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun'un 17 nci maddesinde kanalizasyon şebekesi bulunan cadde ve sokaklardaki her taşınmazın kanalizasyona bağlanmasının zorunlu olduğu, bu bağlantıların, bedeli taşınmazın sahibinden alınmak suretiyle İSKİ tarafından yapılacağı veya projesine uygun olarak yaptırılacağı hüküm altına alınmıştır. Kanun'un 18 inci maddesinde ise yapı için belediyeden ruhsat isteyen gerçek ve tüzel kişilerin, daha önce İSKİ'den su ve kanalizasyon durumu hakkında belge almak zorunda oldukları, İSKİ'nin o yerdeki su ve kanalizasyon şebekesine göre su ve kanalizasyon durum belgesi vereceği, yapıların durum belgesi alınmadan veya tesisatın durum belgesine aykırı olarak yapılması hallerinde imar mevzuatının ruhsatsız yapılar hakkındaki hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiştir.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere davalı idarenin kanalizasyon hattının yapım, bakım, onarım görevlerinin yanı sıra denetim yükümlülüğü de bulunmaktadır.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere davalı idarenin kanalizasyon hattının yapım, bakım, onarım görevlerinin yanı sıra denetim yükümlülüğü de bulunmaktadır.

Yönetmeliğe göre mal sahibi, müteahhit veya apartman yöneticisi parsel çıkış bacasına atıksuyun geri gelmesini önleyecek tedbirleri almalıdır. Ayrıca; yağmur suları ve kirli olmayan bütün diğer yüzeysel drenaj suları atıksu kanallarına ve hiçbir atıksu kanalı da yağmursuyu kanalına bağlanmamalıdır. Ancak bu önlemlerin alınmamış olması davalının denetim yükümlülüğü nedeniyle olan sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Kaldı ki, TBK. hükümlerine göre davalının kanalizasyon sisteminden doğan zararlardan yapı sahibi olarak da sorumluluğu vardır. Nitekim davalı, kanalizasyon sisteminin sorunsuz bir şekilde çalışmasını sağlamakla yükümlüdür.

Davacılar vekilince, davalının sorumluluğunda olan rögarın tıkanması ile geri tepen suların sirayeti iddiası ile konutta oluşan hasarın tahsili talep edilmiş davalı tarafça, olay tarihinde binada geri tepmeyi önleyici tedbirlerin bulunup bulunmadığının tespit edilmesi gerektiği savunulmuş; mahkemece hükme esas alınan raporda, dava konusu yere ait 12.09.2015 tarihinde saat 16:00 da 23 Nisan Caddesi üzerinde bulunan atıksu hattının sağanak yağmur sebebi ile şişmesi neticesinde rögarda taşkın meydana geldiği, atıksu hattından dışarı boşalan kanalizasyon ve yağmur sularının davacıların ikamet ettiği iki daireye dolduğu, kanalizasyon ve yağmur suyunun dolması neticesinde dairelerin yaşanmaz, içerisindeki eşyaların tamamen kullanılmaz ... gelmesinden davalı İSKİ'nin sorumlu olduğu belirtilmiş, mahkemece rapor hükme esas alınarak yazılı olduğu üzere karar verilmiştir. Ancak Deşarj Yönetmeliği gereği taşınmazda geri tepmeyi önleyici sistemlerin bulunup bulunmadığı, taşınmazın proje ve yapı ruhsatlarına uygun olup olmadığı konularında araştırma yapılmamıştır.

Eksik inceleme ile hüküm kurulamaz.

Zararın, davalının sorumluluğunda bulunan rögar hattının yetersizliği sebebiyle meydana geldiği sabit olup binanın geri tepmeyi engelleyici sisteminin bulunmaması, proje ve yapı ruhsatlarına aykırılık olması gibi hususlar tesis sahibi olan davalının 6098 sayılı Kanun'un 69 uncu maddesi hükmüne göre zarardan sorumluluğuna ilişkin illiyet bağını ortadan kaldırmaz ise de binada geri tepmeyi önleyici önlemlerin bulunmaması ve projeye aykırılık olması halinde davacıların davranışları zararın artmasına etken olup 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 51 ve 52 nci maddeleri gereği davacıların müterafık kusuru dikkate alınarak tazminattan belirlenecek oranda indirim yapılması mümkün olabilir.

Buna göre mahkemece yapılacak iş; dava konusu taşınmazın proje ve yapı ruhsatlarının da getirtilerek, sigortalı konutta davaya konu su basması olayı nedeniyle binada geri tepmeyi önleyici sistem bulunup bulunmadığı, proje ve yapı ruhsatlarına uygun olup olmadığı konusunda uzman bilirkişi tarafından yerinde keşif yapılmak suretiyle tespiti ile geri tepmeyi önleyici sistemin varlığının ya da yokluğunun, zararın oluşmasına ve artmasına etkisinin olup olmadığının, davacıların müterafik kusurunun olup olmadığının değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre karar vermek olup hükmün bu nedenle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

b-Dosyaya sunulan İstanbul Anadolu 12. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2015/109 D.İş sayılı dosyasındaki 01.10.2015 tarihli inşaat mühendisi tarafından hazırlanan bilirkişi raporunda; dava konusu sel nedeniyle hasar gören taşınmazların İstanbul İli, Çekmeköy İlçesi, Cumhuriyet Mahallesi, a adresindeki bodrum kattaki iki daire olduğu, 12.09.2015 günü ilgili idarelerin sorumluluğunda olan rögardaki teknik sorundan kaynaklanan taşkın nedeniyle oluşan selin dava konusu iki dairede hasar meydana getirdiği, hasarın giderilerek daireye yerleşim süresinin 4 ay olarak takdir edildiği, dairelerdeki hasar bedeli ve 4 aylık kira bedeli olmak üzere toplam zararın 217.076,00 TL olarak tespit edildiği belirtilmiştir.

25.10.2017 tarihinde mahallinde keşif yapılarak tanıklar dinlenmiş, tanıklar genel olarak beyanlarında şiddetli yağmurdan dolayı rögarın taştığını, yolun çöktüğünü, davacılara ait bodrum katta bulunan iki daireye su dolduğunu, yukarıda yol çalışması olduğu için inşaat artıklarının evlere dolduğunu, tüm eşyaların kullanılmaz ... geldiğini beyan etmişlerdir. 28.12.2017 tarihli bir inşaat mühendisi ve bir iç mimar tarafından hazırlanan bilirkişi raporunda; dava konusu taşınmazlarda davacıların kalmadığı anlaşılmakla içeri girilemediği, dosyadaki belgelerin incelenmesi sonucunda beyan edilen taşınmaz, taşınabilir ve 2. el konumundaki ev eşyaları ile kişisel eşyaların dava tarihi itibariyle 2. el fiyatının KDV dahil 80.805,00 TL, hasar tarihi itibariyle 2. el fiyatlarının 18.830,00 TL olduğu belirlenmiştir. Kontrol mühendisleri tarafından tutulan tarihsiz tutanakta "Çekmeköy ilçesi, Cumhuriye Mah. 23 Nisan Caddesinde 7 ve 9 numaralı dairelerde 12.09.2015 tarihinde aşırı yağış nedeni ile 23 Nisan sokaktaki atıksu hattının şişmesi sonucu su baskını yaşandığı, su basması sonucu ekteki fotoğraflarda görüleceği üzere dairenin tüm eşyalarının hasar gördüğü" tespit edilmiştir.

Mahkemece davacılar tarafından olay sonrasında alınan 01.10.2015 tarihli bilirkişi tespit raporu hükme esas alınmıştır. Eksik inceleme ile karar verilemez. Davacılar tarafından tek taraflı delil niteliğinde olan tespit raporu ile mahkemece alınan 25.10.2017 tarihli bilirkişi raporu arasında çelişki olduğu anlaşılmakla raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesine ilişkin yeni bir heyet raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davacılar vekili ile davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davacılar vekilinin, (3-a) ve (3-b) numaralı bentlerinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan kararın BOZULMASINA,

17.100,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacılara verilmesine,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacılara ve davalıya iadesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

29.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9509, Karar No: 2010/526, Tarih: 02.02.2010

**1. Ceza Dairesi         2009/9509 E.  ,  2010/526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kardeşi ...'ı bıçakla yaralamaktan sanık ...'ın bozma üzerine yapılan yargılanması sonunda:hükümlülüğüne ilişkin (...) Beşinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 15/05/2007 gün ve 81/156 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın bıçakla kardeşini yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdire ve tahrike ilişen sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yasal savunma koşullarının varlığına, ağır tahrikin bulunduğuna ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Sanığın bıçakla kardeşini yaralama suçunun 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2 maddeleri uyarınca yedi yıl altı aylık dava zamanaşımı süresine tabi olup, suçun işlendiği 26.02.2002 tarihinden inceleme tarihine kadar bu sürenin dolduğu anlaşılmakla, hükmün (BOZULMASINA), ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322 maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında bıçakla kardeşini yaralama suçundan açılan davanın, zamanaşımı nedeniyle (ORTADAN KALDIRILMASINA), 02.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7836, Karar No: 2010/13817, Tarih: 08.12.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/7836 E.  ,  2010/13817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, kasten yaralama ve kavgada silah boşaltma

HÜKÜM : Sanık ...'in 6136 sayılı Yasanın 13/1, TCK.nun 466/1 madde ve fıkraları uyarınca hükümlülük ve müsadere, sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'in TCK.nun 456/4 maddesi uyarınca hükümlülüklerine

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ve ... hakkında 765 sayılı TCK.nun 456/4. madde ve fıkrasına aykırılık suçundan doğrudan verilen para cezasının miktarı itibariyle 5219 sayılı Yasa ile değişik CMUK.nun 305/1 madde ve fıkrası uyarınca temyiz olanağı bulunmadığından sanıkların ve sanık ... müdafiinin temyiz istemlerinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık ... hakkında kavgada silah boşaltma suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelemesinde:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya münderecatına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün oybirliğiyle ONANMASINA,

3- Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nun 7. maddesinde suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanun hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanunlar uygulanır ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3 maddesinde de "lehe olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir" hükmü karşısında; 5237 sayılı TCK.nun 62. maddesi hükmü 765 sayılı TCK.nun 59. maddesine göre lehe bir düzenleme kabul edilerek ve 5237 sayılı TCK.nun 51. maddesinin, 647 sayılı Yasanın 6. maddesine göre lehe erteleme koşulları taşıdığı gözönüne alınarak lehe hükümlerin değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), 8.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7711, Karar No: 2022/7458, Tarih: 27.09.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/7711 E.  ,  2022/7458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Ziynet ve Çeyiz Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından kabul edilen ziynet alacağı davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Evlilik sırasında kadına takılan ziynet eşyaları kim tarafından alınmış olursa olsun ona bağışlanmış sayılır ve artık onun kişisel malı niteliğini kazanır. Bu durumda ziynet eşyalarının iade edilmemek üzere erkeğe verildiğinin, kadının isteği ve onayı ile bozdurulup harcandığının kanıtlanması halinde erkek almış olduğu ziynet eşyalarını iadeden kurtulur. Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür (TMK m. 6, 6100 s. HMK m. 190/1).

Davacı kadın dava dilekçesinde; davalı ile 28.07.2017 tarihinde resmi nikahlarının kıyıldığını, düğünlerinin olduğu 31.07.2017 tarihinde ise aralarında çeyiz senedi imzalandığını, bu çeyiz senedinde yazılı olan "25'er gramlık 12 adet bilezik, 1 adet ortası yarımlık kolye, 3 adet altın yüzük ve 1 adet set (küpe + saat) takımından" oluşan ziynet eşyalarının davalı tarafından teslim alındığını, davalının 12 adet bileziği baskıyla bozdurduğunu ve kendi adına banka hesabına yatırdığını, daha sonra davalının yurt dışına çalışmaya gittiğini, aralarında geçimsizlik başladığını, davalının telefonda kendisine "istemiyorsan evimden git" demesi üzerine evden ayrılmak zorunda kaldığını, evden ayrılırken "1 adet ortası yarımlık kolyesini, 3 adet altın yüzüğünü ve 1 adet set takımının" evde kaldığını ve alamadığını iddia ederek çeyiz senedinde yer alan ziynet eşyalarının aynen, olmadığı takdirde bedelinin tahsilini talep etmiş, davalı erkek ise cevabında; kendisinin yurtdışında olduğunu, ziynetlerin davacıda kaldığını, evden ayrılırken ziynetleri davacının götürmüş olabileceğini, ziynetlerin uhdesinde olmadığını, yurtdışından davacıya baskı yapmasının mümkün olmadığını, kaldı ki davacının bilezikleri bozdurduğunu ikrar ettiğini ancak kendi hesabında böyle bir para bulunmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davacı kadın sunduğu çeyiz senedi ile ziynetlerin davalı tarafa 31.07.2017 tarihinde teslim edildiğini ispatlamış ise de sonrasında davalının yurt dışına çalışmaya gittiğini ve senette yazılı ziynetlerden "1 adet ortası yarımlık kolye, 3 adet altın yüzük ve 1 adet set (küpe + saat) takımının" kendi yedinde kaldığını beyan ederek bu ziynetler yönünden ispat yükünü tekrar üzerine almıştır. Dinlenen davacı tanıklarının bir kısmı kadının son olayda üzerinde nikah yüzüğü hariç ziynet eşyası olmadığını beyan ederken bir kısmı ise nikah yüzüğü dahil hiç bir ziynet eşyasının olmadığını beyan etmişlerdir. Davalı erkeğin tanıkları ise davacı kadının henüz taraflar arasında telefon üzerinden tartışma olayı gerçekleşmeden önce kadının kız kardeşinin yanına ziyaret amaçlı olarak iki bavul ve bir sırt çantası ile evden ayrıldığını, daha sonra geldiğinde ise diğer eşyalarını da minibüsle götürdüğünü beyan etmişlerdir. Asıl olan tanıkların doğruyu söylediğidir. Davacı kadın, davalı tanıkları ile arasında husumet bulunduğunu iddia etmiş ise de bunu kanıtlayamamıştır.

Hal böyle olunca toplanan delillerden ve dinlenen tanık beyanlarından; davacı kadın, düğünde kendisine takılan ve kendisinin yedinde bulunan "1 adet ortası yarımlık kolye, 3 adet altın yüzük ve 1 adet set (küpe + saat) takımını" götürmesine engel olunduğunu, bu ziynet eşyalarının evde kaldığını ispat edememiştir. Davacı kadın dava dilekçesinde yemin deliline de dayanmamıştır.

Davacı kadın tarafından talep edilen ve çeyiz senedinde yazılı olan ve düğün sonrası erkeğe teslim edildiği sabit olan "25'er gramlık 12 adet bileziğin" ise bozdurulduğu yönündeki kadının iddiası karşısında davalı erkek, bu ziynetlerin bozdurulduğunu tevilli olarak ikrar etmekle birlikte kendi hesabında böyle bir para olmadığını savunmuştur. Davalı erkek kendisine senetle teslim edilen bu ziynetlerin iade edilmemek üzere kendisine verildiğini veya kadının isteği ve onayı ile bozdurulup harcandığını ispatlamadıkça bu ziynetleri davacı kadına iadeyle yükümlüdür. Dosya kapsamından, çeyiz senedinde dava konusu ziynetlerden 12 adet bileziğin değerinin 45.000,00 TL. olarak gösterildiği, davalı erkek adına evlilik tarihinden bir ay sonra açılan ve yaklaşık 100.000,00 TL bakiyeli banka hesabından 30.07.2018 tarihinde davacı kadın tarafından 40.000,00 TL. tutarında bir meblağın çekildiği, daha sonra yine davacı kadın tarafından 01.10.2018 tarihinde 40.137,19 TL. olarak bu çekilen tutarın tekrar erkeğin hesabına yatırıldığı, bu tutarın davacı kadın tarafından bozdurulan bileziklerin bedeli olduğu iddia edilirken davalı erkek tarafından ise babasına ait para olduğunun savunulduğu, taraf ve tanık beyanları ile hayatın olağan akışına göre bu bedelin bozdurulan bileziklerin bedeli olduğu, hal böyle olunca çeyiz senedinde yazılı 12 adet bileziğin davalı erkek tarafından teslim alındığı ve bozdurulduğu, bu ziynetlerin kadına iade edilmediği, bu ziynetler yönünden davanın ispatlandığı anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece, erkek tarafından çeyiz senedi ile teslim alınan, bozdurulan ve kadına tekrar iade edilmediği davacı kadın tarafından ispatlanan "25'er gramlık 12 adet bilezik" yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilecek yerde yazılı olduğu şekilde talebin tümü yönünden kabul kararı verilmesi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple bölge adliye mahkemesinin esastan ret kararının KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi. 27.09.2022 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/23653, Karar No: 2016/12209, Tarih: 20.06.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/23653 E.  ,  2016/12209 K.**

**"İçtihat Metni"**

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2012/942-2013/631

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın 6487 sayılı Yasanın 22. maddesi ile Kamulaştırma Kanununa eklenen geçici 7. maddede belirtilen yasal düzenleme uyarınca reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazlardaki davacılar murisi payının Kamulaştırma Kanununun 17. maddesi uyarınca davalı idare adına tescil edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; 13.03.2015 gün ve 29294 sayılı Resmi Gazete’de yayınlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 gün ve 2013/95-2014/176 sayılı kararının 14.09.2015 günü yürürlüğe girmesiyle; 6487 sayılı Yasanın 22. maddesi ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununa eklenen geçici 7. maddesinin iptal edildiği anlaşılmakla somut olayda bu maddenin uygulanması mümkün değildir.

Öte yandan 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 25. maddesi uyarınca hakların kullanılması ve borçların yerine getirilmesi bakımından kamulaştırma işlemi, mal sahibi açısından, usulüne uygun yapılan tebligatla başlar.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden,; davacılar murisi Ahmet kızı Hanife'nin hissedar olduğu dava konusu taşınmazların, davalı idare tarafından 07.06.1982 tarihinde Deri Organize Sanayi Bölgesi Projesi kapsamında kamulaştırılmasına karar verildiği, ancak kamulaştırma işlemlerinin o tarihte ölü olan kayıt maliki Ahmet kızı Hanife hakkında yürütüldüğü, çekişmesiz kamulaştırma bedelinin davacılara veya murislerine ödendiğine ilişkin bilgi ve belge ibraz edilmediği, dolayısıyla dava edilen paylar yönünden kamulaştırma işlemleri tamamlanmadığı gibi, 17. madde uyarınca açılan tescil davaları o tarihte ölü olan muris aleyhine açılıp neticelendirildiğinden idare adına tescil şartlarının da oluşmadığı anlaşılmış olup, davacıların kamulaştırmasız el atmadan kaynaklanan tazminat talep etme imkanı bulunduğu gözetilerek işin esasına girilip talebin kabulüne karar verilmesi gerekirken yasal olmayan gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.