muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/13688, Karar No: 2008/13070, Tarih: 05.11.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/13688 E.  ,  2008/13070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalılar ile aralarında düzenlenen protokol uyarınca, orman arazilerinden izinsiz geçirilen enerji nakil hattı dolayısı ile oluşan alcaklarının ödenmesinin kararlaştırıldığını, ancak alacağın ödenmediğini ileri sürerek 12.758.20 YTL'nin faizi ile ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, 3533 Sayılı Kanun uyarınca hakem sıfatıyla bakılacağından görevsizlik kararı verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

3533 sayılı Mecburi Tahkim Kanununun 1.maddesi gereğince, umumi mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daireler ve belediyeler, sermayesinin tamamı devlete veya belediyeye veya hususi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan, adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanlar, 3533 sayılı mecburi Tahkim Kanununda yazılı tahkim usulüne göre halledilir. Bir uyuşmazlığı 3533 sayılı yasa hükümlerine göre bakılabilmesi için, davanın her iki tarafının da Yasanın birinci maddesinde sayılan kamu kurumundan olması gerekir. Taraflardan birisi yasada belirtilen kamu kuruluşu değilse, davaya mecburi hakem sıfatıyla bakılamaz. Davacının 3533 sayılı yasada belirtilen kamu kurumu olduğu konusunda duraksama yoktur. Davalı ... ise bir kamu iktisadi teşebbüsüdür. 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 2008/13688-13070

4.maddesinde, kamu iktisadi teşebbüslerinin, bu Kanun Hükmünde Kararname ile saklı tutulan hususlar dışında ... hukuk hükümlerine tabi olduğu belirtilmiştir. O halde davalılar 3533 sayılı Yasada gösterilen daire ve kuruluşlardan olmadığından, uyuşmazlığın çözümünde de hakem sıfatı ile mahallin yüksek dereceli hukuk hakimi görevli değildir. Davaya bakmak, genel mahkemelerin görevi içinde kalır.

Mahkemece, davanın esası hakkında karar verilmesi gerekirken, mecburi tahkime tabi olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Avukatlık asgari ücret tarifesi 7. maddesi hükmüne aykırı olarak davalılar yararına dava değeri üzerinden nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi de yanlış olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci ve ikinci bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 5.11.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26286, Karar No: 2015/2109, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/26286 E.  ,  2015/2109 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14342, Karar No: 2015/24181, Tarih: 09.11.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/14342 E.  ,  2015/24181 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2015/321097

6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun’a muhalefet suçundan şüpheliler K.. K.. ve arkadaşları hakkında yapılan soruşturma sonucunda Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 18.02.2015 tarihli ve 2014/60130 soruşturma 2015/4724 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararını müteakip, suça konu iki adet bıçak ile bir adet kılıfın müsadere talebinin kabulüne dair (GAZİANTEP) 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.02.2015 tarihli ve 2015/61 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyasıyla ilgili olarak;

1- Dosya kapsamına göre, suça konu bıçakların 6136 sayılı Kanun’un 4. maddesi kapsamında yasak niteliğini haiz bıçaklardan olmadığının 10.12.2014 tarihli rapor ile tespiti karşısında, bıçakların sahibine iadesi yerine yazılı şekilde müsaderesine karar verilmesinde,

2- 6545 sayılı Türk Ceza Kanunu İle Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’a eklenen Ek Madde 1'de kanunlarda sulh ceza mahkemesince veya hâkimince verilmesi öngörülen karar veya işlemler yönünden Sulh Ceza Hâkimliklerinin görevli olduğunun belirtilmesi ile 5271 sayılı Kanun’un 259/1. maddesindeki “Suç konusu olmayıp sadece müsadereye tâbi bulunan eşyanın müsaderesine sulh ceza hâkimi tarafından duruşma yapılmaksızın karar verilir.” Şeklindeki düzenlemeye nazaran müsadere talebini inceleme görevinin sulh ceza hâkimliğine ait olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde karar tesisinde, isabet görül- mediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 10.09.2015 gün ve 59958 sayılı Kanun Yararına Bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 09.10.2015 gün ve KYB/2015-321097 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müsaderesine karar verilen 2 adet bıçak ile 1 adet kılıfın 6136 sayılı Yasa uyarınca yasak niteliği haiz bıçaklardan olmadığı gibi, suç işlenmesine tahsis edildiğine veya suçtan meydana geldiğine dair bir iddia veya delil bulunmadığı da gözetilerek, 6545 sayılı Yasanın 83. maddesi ile 5320 sayılı Yasaya eklenen Ek Madde 1 de; kanunlarda sulh ceza mahkemesince veya hâkimince verilmesi öngörülen karar veya işlemlere ilişkin olanlarda sulh ceza hâkiminin görevli olduğu belirtilmiş olup, CMK.nun 259. maddesinde suç konusu olmayıp sadece müsadereye tabi bulunan eşyanın müsaderesine sulh ceza hakimi tarafından duruşma yapılmaksızın karar verileceğinin belirtildiği gözetilerek, bu şekildeki müsadere talebini inceleme görevinin Sulh Ceza Hakimliğine ait olduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde Asliye Ceza Mahkemesince müsadere kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.02.2015 gün, 2015/61 değişik iş sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi gereğince (BOZULMASINA), müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 09.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2698, Karar No: 2022/3389, Tarih: 15.03.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/2698 E.  ,  2022/3389 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 29. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 32. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde uzun yol şoförü olarak çalıştığını, Toplu İş Sözleşmesine göre akdi tatil olan Cumartesi ve Pazar günlerinde çalıştırıldığını, davacıya hafta içinde izin kullandırılmadığını, Toplu İş Sözleşmesine göre zamlı ödenmesi gereken fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ile ulusal bayram genel tatil ücretlerinin ödenmediğini, et dağıtımında ilk teslimden sonra mührün bozulduğunu ve sonraki dağıtımları yanında herhangi bir tevzi memuru bulunmadan davacının yaptığını, böylece Toplu İş Sözleşmesine göre kasa tazminatı almaya hak kazandığını ileri sürerek fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile kasa tazminatı alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davalının kullandığı aracın hep mühürlü olduğunu, davacının kasa tazminatına hak kazanmadığını, Toplu İş Sözleşmesinde cumartesi günlerinin gerekirse iş günü olarak belirlenebileceğinin düzenlendiğini, kurum bünyesindeki tüm çalışmaların kayda bağlı olduğunu, fazla çalışma yapıldığında bu çalışmalara ait ücretlerin ödendiğini beyan ederek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, tarafların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar yasal süresi içerisinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Taraflar arasında asındaki uyuşmazlık davacının Toplu İş Sözleşmesinden yararlanıp yararlanmayacağı noktasındadır.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, tarafların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar yasal süresi içerisinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Taraflar arasında asındaki uyuşmazlık davacının Toplu İş Sözleşmesinden yararlanıp yararlanmayacağı noktasındadır.

Mahkemece iki ayrı bilirkişiden rapor alınmış olup, yargılama sonucunda ilk bilirkişi tarafından düzenlenen 12/04/2016 tarihli kök ve 29/11/2017 ek rapor doğrultusunda hüküm kurulmuştur. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının sendika üyeliğini gösteren kayıtların ve işyerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmelerinin dosyada mevcut olmadığı belirtilerek, sendika aidatı kesintilerinin başlangıç tarihine göre Toplu İş Sözleşmesinden yararlanabileceği varsayımı ile hesaplama yapılmıştır. Ancak, yargılama sırasında sendika üye kayıt fişleri ile üç ayrı döneme ilişkin Toplu İş Sözleşmeleri dosyaya sunulmuş olup bu belgeler dikkate alınmadan dikkate alınmadan sonuca gidilmesi hatalıdır. Mahkemece yapılması gereken iş, davacının imza tarihi itibariyle taraf sendikaya üye olup olmadığını netleştirmek, imza tarihinden sonra üyelik söz konusu ise üyeliğin işverene bildirildiği tarih saptandıktan sonra, davacının hangi tarihten itibaren Toplu İş Sözleşmesinden yararlanabileceğini belirlemektir. Davacının Toplu İş Sözleşmesinden yararlanma koşullarını taşıyıp taşımadığı yahut hangi tarihten itibaren sözleşmeden yararlanabileceği açıklığa kavuşturulmadan farazi olarak hesaplama yapılması yerinde değildir.

2-Bir diğer uyuşmazlık davacının fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.

2-Bir diğer uyuşmazlık davacının fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.

Mahkemece, davacının hafta içi çalışmalarının 45 saati geçmediği, bu sebeple fazla çalışma ücreti alacağı doğmadığı, ancak Toplu İş Sözleşmesine göre Cumartesi günü akdi tatil olduğu halde davacının bu günlerde çalıştırıldığının puantaj kayıtları ile tespit edildiği, haftalık çalışma süresi 45 saati geçmese dahi Cumartesi günü çalışmalarının fazla çalışma olarak hesaplanması gerektiği sonucuna varılarak buna göre hesaplanan fazla çalışma ücreti hüküm altına alınmış, aynı şekilde yine puantaj kayıtlarına göre çalışıldığı tespit edilen hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin kabulüne karar verilmiştir. Öncelikle belirtmek gerekir ki, salt imzasız puantaj kayıtlarına göre sonuca gidilmiş olması yerinde değildir. Davacı vekili 13.07.2016 e-imza tarihli dilekçesi ekinde Türkiye İş Kurumunun 11.05.2015 tarihli yazısını sunarak işyerinde yapılan denetim sonucunda düzenlenen teftiş raporu bulunduğunu ve bu raporun celbi gerektiğini iddia etmiştir. Dosyaya sunulan yazıda (Dairemizce aynı gün temyiz incelemesi yapılan seri dosyalardan birinin davacısı) bir başka işçinin Eylül 2013-Mayıs 2014 tarihleri arasında 1296 saat fazla çalışma yaptığının belirtildiği, yazının (gereği için dağıtım ifadesi ile) davacıya da gönderildiği belirtilmektedir. Mahkemece, davacı vekilinin talebi ile olarak herhangi bir değerlendirme yapılmamış olması hatalı olup, eksik inceleme ile hüküm tesisi yerinde görülmemiştir.

Ayrıca dosya kapsamındaki kayıtların salt imzasız puantaj kayıtlarından ibaret olmadığı, dosyada Arvento Araç Takip Sistemi kayıtlarının, davacıya ait tarih ve saat bilgisi içeren seyahat emri/ görev emri kayıtlarının, yine saat bilgisi içeren el yazılı ve imzalı araç takip çizelgelerinin de mevcut olduğu görülmektedir. Hukukçu bilirkişi tarafından Arvento Araç Takip Sistemi kayıtlarının çözümünün yapılamayacağı ve bu kayıtlara göre fazla çalışma süresinin belirlenemeyeceği ifade edilmiş ise de, konunun teknik bilgiyi gerektirdiği dikkate alınarak bu kayıtların çözümü konusunda gerekirse bu işten anlayan bir bilirkişinin görüşüne başvurulmalıdır. Bu eksiklikler tamamlanıp davacı vekilinin bildirdiği teftiş raporu dosyaya getirtildikten sonra, dosya kapsamındaki araç takip çizelgeleri, seyahat/görev emirleri, puantaj kayıtları gibi kayıtlar ile tüm deliller birlikte değerlendirilerek davacının fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil çalışması iddiasını ispat edip edemediği yönünden bir sonuca varılmalıdır. Eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup, kararın öncelikle bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Kabule göre ise, işyerinde uygulanan Toplu İş Sözleşmesinin 14/A maddesinde “Normal çalışma müddeti haftada 45 saattir. İş bu 45 saatlik müddetin iş günlerine dağıtımı vardiyalı çalışanlar hariç, Cumartesi, Pazar günleri tatil olacak şekilde tanzim olunur. Ancak işin gereği halinde işyeri amirinin teklifi ve genel müdürlüğün yazılı onaylaması ile söz konusu işyerindeki bütün işçiler Cumartesi günü de iş günü sayılacak şekilde çalışmaya geçebilirler” hükmü yer almaktadır. Sonraki dönem Toplu İş Sözleşmelerinde de aynı düzenlemeye yer verilmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda Cumartesi gününün fazla çalışmanın ispatında iş günü olarak dikkate alınması yerindedir. Ancak cumartesi gününün ayrı bir gün olarak değerlendirilmesi suretiyle, haftanın kalan 5 gününde 45 saatin aşılmamış olması halinde dahi cumartesi çalışması için fazla çalışma ücreti hesaplanması hatalıdır. Nitekim, Toplu İş Sözleşmesinin ilgili hükmünde açıkça cumartesi gününün “akdi tatil” olduğuna yönelik bir düzenleme yer almamakta, sadece “45 saatlik çalışma süresinin Cumartesi ve Pazar günleri tatil olacak şekilde tanzim olunacağı” ifade edilmektedir. Toplu İş Sözleşmesinde kesin ve açık bir hüküm yer almadığı sürece Cumartesi gününün akdi hafta tatili olarak kabulü yerinde değildir. Davacının haftalık fazla çalışma süresi belirlenirken Cumartesi günü dahil olmak üzere haftanın altı günü esas alınmalı, haftalık fazla çalışma süresinin 45 saati geçip geçmediği belirlenmeli, oluşacak sonuca göre fazla çalışma iddiasının ispat edilip edilemediği noktasında bir sonuca ulaşılmalıdır. Mahkemece, haftanın diğer günlerindeki çalışma süresi 45 saati geçmese dahi Cumartesi günü çalışma süresinin her hâlükârda fazla çalışma süresi olduğu gerekçesiyle fazla çalışma ücreti hesaplanması hatalıdır.

3-Hükmedilen alacaklara uygulanması gereken faiz oranı bir diğer uyuşmazlık konusudur.

Davacı dava dilekçesinde talep edilen alacaklara en yüksek mevduat faizi uygulanmasını talep etmiş, mahkemece dava ve ıslah dilekçesi gözetilerek hükmedilen alacakların en yüksek mevduat faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiştir. Mahkemece hüküm altına alınan alacaklar Toplu İş Sözleşmesine göre hesaplanmış olup, 6356 sayılı Kanununun 53/2 maddesine göre bu alacaklara en yüksek işletme kredisi faizi uygulanmalıdır. Bu itibarla, davacının talebi de dikkate alınarak, hükmedilen alacaklara “en yüksek işletme kredisi faizini geçmemek üzere en yüksek mevduat faizi” uygulanması gerektiğinin dikkate alınmamış olması hatalıdır.

4-Bölge Adliye Mahkemesince alacakların brüt olarak belirlenmesinde isabetsizlik olmadığı belirtilmiş ise de, İlk Derece Mahkemesince hüküm altına alınan alacaklar nettir. Hükme esas alınan bilirkişi raporundaki hesaplamalar ise brüt miktar üzerinden yapılmıştır. İlk Derece Mahkemesince brüt hesaplamaların bulunduğu bilirkişi raporuna itibar edilmesine rağmen net olarak hüküm altına alınan alacakların ne şekilde hesaplandığı denetlenememektedir. Karar bu yönüyle de hatalıdır.

4-Bölge Adliye Mahkemesince alacakların brüt olarak belirlenmesinde isabetsizlik olmadığı belirtilmiş ise de, İlk Derece Mahkemesince hüküm altına alınan alacaklar nettir. Hükme esas alınan bilirkişi raporundaki hesaplamalar ise brüt miktar üzerinden yapılmıştır. İlk Derece Mahkemesince brüt hesaplamaların bulunduğu bilirkişi raporuna itibar edilmesine rağmen net olarak hüküm altına alınan alacakların ne şekilde hesaplandığı denetlenememektedir. Karar bu yönüyle de hatalıdır.

Temyiz edilen kararın açıklanan sebeplerle bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine 15.03.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8151, Karar No: 2018/2820, Tarih: 08.03.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/8151 E.  ,  2018/2820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Okul kantininde meydana gelen olayda suça sürüklenen çocukların eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna uyduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçundan uygulama yapılması sonuç ceza değişmediğinden, mala zarar verme suçu bakımından TCK'nın 152/1-a maddesi kapsamında kalmasına rağmen 151. maddesinden hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından, bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafii, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usûl ve kanuna uygun bulunan hükümlerin, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 08.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1932, Karar No: 2022/2820, Tarih: 08.04.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/1932 E.  ,  2022/2820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Bursa 3. Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 17.10.2019 tarihinde verilen dilekçeyle miras ortaklığına temsilci atanması talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16.09.2020 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davalı tarafından talep edilmiştir. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince istinaf kararının kaldırılarak davanın reddine dair verilen kararın davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

6100 sayılı HMK'nın 341. maddesinde istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, 361 ve 362. maddelerinde de temyiz edilebilen ve temyiz edilmeyen kararlar belirlenmiştir.

Temyiz edilemeyen kararlar başlıklı 362/1-b maddesinde "4. maddede gösterilen davalar ile (23/6/1965 tarihli ve 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunundan doğup taşınmazın aynına ilişkin olan davalar hariç) özel kanunlarda sulh hukuk mahkemesinin görevine girdiği belirtilen davalarla ilgili kararlar" hükmü yer almaktadır. HMK'nın 4. maddesinde münhasıran Sulh Hukuk Mahkemesinin görev alanına giren miras ortaklığına temsilci atanmasına ilişkin olan ve temyizi kabil olmayan kesin karara ilişkin temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı temyiz dilekçesinin Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararının kesin olması nedeniyle HMK'nın 366. maddesi yollamasıyla 346. maddesi gereğince REDDİNE, gereksiz yatırılan harcın yatırana iadesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 08/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.