muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/9637, Karar No: 2023/7144, Tarih: 02.11.2023

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 23.06.2023 gün ve KYB-2023/61523 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Somut olayda, müşteki ... ...'ın kızı olan mağdurun okulunda edebiyat öğretmeni olarak görev yapan şüpheli tarafından sözlü ve fiziki tacize maruz kaldığından bahisle şikayetçi olması üzerine başlatılan soruşturma neticesinde, Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca "Şüphelinin okul ortamında diğer öğrencilerin içerisinde böylesine bir eylemi gerçekleştirmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu göz önüne alınarak, alınan ifadeler ve tüm soruşturma evrakı kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, şüphelinin inkara yönelik savunması karşısında üzerine atılı suçu işlediğine dair mağdurun soyut iddiası dışında kamu davası açmaya yeterli şüphe ve delil bulunmadığı" gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen soruşturma sırasında, mağdurun Çocuk İzleme Merkezinde alınan ifadesinde, şüphelinin kendisine erkek arkadaşı olup olmadığı, cinsel bir deneyiminin olup olmadığını sorduğu, okulda merdivenden inerken şüphelinin beline sarıldığı, elinin belinde ve sırtında olduğu, kendisine sarılmayı istediği hususlarını belirttiği, olay kapsamında tanık beyanlarına başvurulduğu, tanık ... ...'nın beyanında şüphelinin mağdurun bel boşluğuna dokunduğunu gördüğünü, diğer tanık ... ...'in de şüphelinin mağdura sarıldığı ve elinin mağdurun sırtına değdiğini gördüğünü beyan ettikleri, yine dosyada yer alan iş bu cinsel istismar olayıyla ilgili olarak mağdur hakkında Adana Şehir Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından tanzim edilen sağlık raporunda tanı ve bulgu olarak yaygın anksiyete bozukluğuna yer verildiği ve anılan raporun karar kısmında yaşanan cinsel istismar olayına bağlı yaşanan süreçte çocukların psikososyal olarak etkilenmesi nedeniyle ortaya çıkan geçmişe yönelik devamsızlığın özürlü devamsızlık olarak sayılmasının çocuğun yüksek yararına olacağının bildirildiği cihetle, tanık beyanları, mağdur beyanı ile mağdur hakkında düzenlenmiş psikiyatri raporu birlikte değerlendirildiğinde, şüphelinin üzerine atılı suçla ilgili delillerin kamu davasının açılmasını gerektirir nitelikte bulunduğu, bu delillerin mahkemesince takdir ve değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Mağdurun beyanı, mağdurun beyanı ile çelişki oluşturan müştekinin beyanı, olayın oluş zamanına ilişkin tanıklar ... ... ve ... ...'nün çelişkili beyanları, şüpheli ve müdafiinin savunması ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, Adana 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09.06.2022 tarihli ve 2022/3847 Değişik İş sayılı kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşılmakla kanun yararına bozma talebi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Mağdurun beyanı, mağdurun beyanı ile çelişki oluşturan müştekinin beyanı, olayın oluş zamanına ilişkin tanıklar ... ... ve ... ...'nün çelişkili beyanları, şüpheli ve müdafiinin savunması ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, Adana 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09.06.2022 tarihli ve 2022/3847 Değişik İş sayılı kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşılmakla kanun yararına bozma talebi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

Adana 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 09.06.2022 tarihli ve 2022/3847 Değişik İş sayılı kararına ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6878, Karar No: 2015/2099, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/6878 E.  ,  2015/2099 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10591, Karar No: 2015/9054, Tarih: 13.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/10591 E.  ,  2015/9054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2014

NUMARASI : 2014/1682-2014/1953

Taraflar arasında görülen davada Ankara 11. Tüketici Mahkemesi ve Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 01.04.2011 tarihli dilekçe ile; davalılardan yüklenici V..Bir Gıda İnş. Nak. İhr. İth. San. ve Tic. Ltd. Şti'den 10873 ada 4 sayılı parseldeki 5 nolu daireyi satın aldığını, dairenin tapusunun verilmemesi üzerine yüklenici aleyhine açtığı tapu iptali ve tescili olmazsa bedel istekli davanın Ankara 1. Tüketici Mahkemesi tarafından bedel yönünden kabulüne karar verildiğini, anılan kararın infazı için yaptığı icra takibi kesinleştiği halde borcun ödenmediğini belirterek, alacağın tahsili amacıyla aldığı yetki belgesine istinaden 5 nolu dairenin maliki K.. İ.. adına kayıtlı tapunun iptal edilerek, yüklenici şirket adına tescili istemiyle asliye hukuk mahkemesinde dava açmıştır.

Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesi, "...davacının 6502 sayılı Kanunun 3/k maddesine göre tüketici sayıldığından davaya bakma görevinin tüketici mahkemesine ait bulunduğu..." gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Ankara 11. Tüketici Mahkemesi ise; "...davacının, icra müdürlüğünce verilen yetki belgesine istinaden yüklenicinin halefi sıfatıyla yüklenici ile arsa sahipleri arasında yapılan kat karşılığı inşaat sözleşmesine istinaden arsa sahibi aleyhine dava açtığından davanın genel hükümlere göre asliye hukuk mahkemesinde görülmesi gerektiği..." gerekçesiyle görevsizlik kararı vermiş, temyiz edilmeksizin kesinleşmiştir.

Somut olayda davacı, icra müdürlüğünden aldığı yetki belgesine istinaden yüklenicinin halefi sıfatıyla arsa payı inşaat sözleşmesine dayalı olarak arsa malikleri aleyhine iptali ve tescili istemiyle dava açmıştır.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 4822 sayılı Kanun ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun “Amaç” başlıklı 1. maddesinde “Bu Kanunun amacı, kamu yararına uygun olarak tüketicinin sağlık ve güvenliği ile ekonomik çıkarlarını koruyucu, aydınlatıcı, eğitici, zararlarını tazmin edici, çevresel tehlikelerden korunmasını sağlayıcı önlemleri almak ve tüketicilerin kendilerini koruyucu girişimlerini özendirmek ve bu konudaki politikaların oluşturulmasında gönüllü örgütlenmeleri teşvik etmeye ilişkin hususları düzenlemektir.” şeklinde açıklandıktan sonra, 2. maddesinde “Bu Kanun, 1. maddede belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar.” hükmüne yer verilmiştir.

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” başlıklı 4822 sayılı Kanunla değişik 3. maddesinin (e) bendinde tüketicinin, “Bir mal veya hizmeti ticari ve mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan ve yararlanan gerçek ve tüzel kişiyi”; (h) bendinde tüketici işleminin, “Mal veya hizmet piyasalarında tüketici ile satıcı-sağlayıcı arasında yapılan her türlü hukukî işlemi”, (f) bendinde satıcının, “Kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek ve tüzel kişileri”; (c) bendinde ise malın, “Alış-verişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları” ifade edeceği belirtilmiştir. 23. maddesinde de, bu Kanunun uygulaması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağı, düzenlemesine yer verilmiştir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmeleri 818 sayılı BK'nın 155 vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türüdür. Bu sözleşmelerin bir tarafı arsa sahibi diğer tarafı yüklenicidir. Bu tür sözleşmelerde arsa sahibi, 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 sayılı Tüketici Kanununun 3/1-k maddesindeki ve dava tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Kanunun 3/e maddesindeki tüketici tanımına uymamaktadır.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değil arsasını değerlendirmektir. Bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin Tüketici Kanununda tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerine konu işin üst düzey teknolojiyi gerektirmesi, sözleşme kapsamında taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmelerinin de bulunduğu nazara alındığında 6502 (mülga 6070) sayılı Kanunda, kanun koyucunun salt kullanma ve tüketme amacına yönelik mutfak, dolap yaptırmak araç tamiri yapmak gibi dar kapsamlı eser sözleşmelerini kastettiği, arsa karşılığı inşaat sözleşmelerinin ise bu kapsamda olmadığının kabulü gerekir.

Bu durumda eldeki davada uyuşmazlık Tüketici Kanunu kapsamında kalmadığından, davanın genel hükümlere göre dava tarihinde yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nın 1-8. maddeleri uyarınca dava değeri itibariyle asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8128, Karar No: 2013/7351, Tarih: 04.12.2013

**1. Ceza Dairesi         2011/8128 E.  ,  2013/7351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : 1- Sanık ... hakkında; 5237 sayılı TCK 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 29/1, 62/1, 53/1 maddeleri uyarınca 2 sene 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına

2- Sanık ... hakkında; TCK.nun 86/2, 86/3-e, 29/1, 62, 52/2, 58/6 maddeleri gereğince 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a) Sanık ... hakkında mağdur ...'u kasten yaralama suçundan verilen doğrudan adli para cezasına ilişkin mahkumiyet kararı, 31/03/2011 tarihli 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Yasaya eklenen geçici 2. madde gereğince hüküm tarihi itibari ile kesin nitelikte olup temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin bu suçun vasfına yönelik olmayan temyiz isteminin,

b) Mağdur-sanık ...'un diğer sanık ... hakkındaki şikayetinden vazgeçmiş olması ve katılma sıfatının son bulması karşısında vekilinin mağdur sıfatı ile temyiz yetkisi bulunmadığından, vekilinin mağdur sıfatı ile yapılan temyiz isteminin,

CMUK.nun 317. maddesi gereğince reddine karar verilmiştir.

2.a) Oluşa, dosya içeriğine ve gösterilen gerekçeye göre; sanık ... ile mağdur ...'un birlikte oldukları romen uyruklu bir bayan nedeniyle aralarında husumet oluştuğu, olay tarihinde cep telefonu ile görüşerek buluştukları, aralarında çıkan tartışmanın karşılıklı kavgaya dönüşmesi üzerine sanığın mağduru bıçakla sağ meme başı, sağ ön koltuk altı ve enseden biri göğse nafiz olacak ve pnömotoraks nedeniyle hayati tehlikeye neden olacak

şekilde yaraladığı olayda; mağdurun vücudunda meydana gelen yaraların niteliği, ciddi bir engel durum bulunmamasına karşın sanığın bizzat eylemine devam etmemesi birlikte dikkate alındığında suçun nitelendirilmesinde isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki, suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olduğuna yönelen bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

b) Hangi tarafın başlattığı belli olamayan saldırı nedeniyle sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması karşısında; 1/4 ila 3/4 oranları arasında cezadan indirim öngören TCK.nun 29. maddesinin uygulanması sırasında, asgari oranda cezadan indirim yapılması yerine yazılı şekilde 1/2 oranında indirim yapılarak eksik ceza tayini, aleyhe temyiz istemi bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3- Temyiz kapsamına göre sanık ... hakkında mağdur ...'u kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelemesinde;

3- Temyiz kapsamına göre sanık ... hakkında mağdur ...'u kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve eleştiri nedeni dışında tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yasal savunma koşullarının varlığına, haksız tahrikin derecesine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (ONANMASINA), 04.12.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14706, Karar No: 2014/14882, Tarih: 27.10.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/14706 E.  ,  2014/14882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/02/2013

NUMARASI : 2012/93-2013/124

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme sonucu alınan bilirkişi kurulu raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için ana amaç; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir.

Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanunu'nun 18. maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanunu'nun 18. maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari 2012 yılı itibariyle belirlenen m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Bu itibarla dava konusu taşınmazların ve bilirkişi tarafından emsal alınan taşınmazların emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğu gibi emsaller ile dava konusu taşınmazlar arasında 17 katı aşan değer farkı bulunması da emsallerin dava konusu taşınmazlara uygun emsal olmadığını göstermektedir.

Bu nedenle; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi aynı kamulaştırma nedeniyle aynı mahalledeki 1447 ada 24 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan ve karara bağlanıp Dairemizce incelenen Kahramanmaraş 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2012/91 Esas-2012/392 Karar (Dairenin 2013/9529 Esas-2013/10514 Karar) sayılı dava dosyasında, aynı değerlendirme tarihi itibariyle 230 TL/m² değer tespit edilmiş olduğu da dikkate alınarak dava konusu taşınmazların bu taşınmazdan 17 kat üstün özelliklerinin neler olduğu da açıklatılıp yukarıda belirtilen hususları karşılayan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Ayrıca;

2-Anayasa Mahkemesi 1. Bölümünün 19.12.2013 tarih ve 2013/817 sayılı kararında, kamulaştırma bedelinin tespiti için açılan davada uzun süren bir yargılama sonunda, dava tarihi itibarıyla belirlenen bedele hükmedilmesinin Anayasa'nın 35. maddesinde güvence altına alınan mülkiyet hakkının ihlal edildiği kabul edilerek mal sahibine tazminat ödenmesi gerektiği belirtilmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Yasa koyucu da, bu hak ihlalini dikkate alarak, 6459 sayılı Kanunun 6. maddesiyle 2942 sayılı Kanunun 10. maddesine eklenen fıkrada (yürürlük tarihi 30.04.2013) kamulaştırma bedelinin tescili için açılan davanın dört ay içinde sonuçlandırılmaması halinde, tespit edilen bedele bu sürenin bitiminden itibaren faiz uygulanmasına ilişkin düzenleme getirmiştir.

Her ne kadar, getirilen bu faiz hükmü maddi hukuka ilişkin olup, aynı yasanın 29. maddesi gereğince yayımı tarihinden sonra açılacak davalara uygulanması gerekir ise de; 30.04.2013 tarihinden sonra açılacak davalar için yapılan bu düzenleme ile Anayasa Mahkemesi'nin makul süreyi aşan yargılamanın hak ihlali oluşturduğuna ilişkin kararı birlikte değerlendirildiğinde, 30.04.2013 tarihinden önce açılmış ve henüz kesinleşmemiş kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescil davalarında öngörülen dört aylık yargılama süresinin makul süre kabul edilerek hakkaniyet gereğince dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihten karar tarihine kadar tespit edilen kamulaştırma bedeline faiz uygulanması gerekirken infazda tereddüt oluşturacak şeklide kamulaştırma bedelinin işlemiş faizi ile birlikte ödenmesine karar verildiğinden de hükmün bozulması gerekmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2028, Karar No: 2010/2799, Tarih: 16.03.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/2028 E.  ,  2010/2799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.07.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.12.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, mülkiyeti davalı belediyeye ait 7213 ada 9 parsel sayılı taşınmazın 19.02.1988 tarih 267 sayılı Şişli Belediye Encümen kararı ile bayii ... ’ya satıldığı, ondan 07.07.1994 tarihinde noterde düzenlenen sözleşme ile temlik aldığını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın dava tarihindeki rayiç değeri depo ettirilmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İstemin dayanağını 19.02.1988 günlü Belediye Encümen Kararı teşkil etmektedir. Zira dava konusu taşınmaz davacı bayii ... ’ya satışı anılan encümen kararına göre yapılmıştır. Gerek satışın yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 1580 sayılı Belediye Kanununun 70. maddesi, gerekse yürürlükteki 5393 sayılı Belediye Kanununun 18/e maddeleri hükmü uyarınca belediyeye ait taşınmaz mal alımına, satımına, takasına, tahsisine, tahsis şeklinin değiştirilmesine veya tahsili bir taşınmazın kamu hizmetinde ihtiyaç duyulması halinde tahsisin kaldırılmasına karar verme yetkisi belediye encümenine değil, belediye meclisine aittir. Davacı, bayiine yapılan satışın belediye meclisi tarafından yapıldığını kanıtlamadan tescil isteminde bulunamaz. Mahkemece, dava konusu taşınmazın Belediye Meclisinin 20.04.1987 tarihinde onayı ile

satıldığını belirtilmiş ise de, buna ilişkin karar ve belgeler evrak arasında bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece yapılacak iş, Belediye Meclisinin 20.04.1987 tarihli karar ve ekleri de getirtilmek suretiyle satışın belediye meclisi tarafından verilen yetkiye istinaden yapılıp yapılmadığı ve satışın yukarıda açıklanan yasa maddelerine uygun olup olmadığını araştırmak ve sonucuna göre bir karar vermek olmalıdır.

Açıklanan bu yön üzerinde durulmadan davanın kabulü doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin yatırılan temyiz harcının yatırana iadesine, 16.03.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.