muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/610, Karar No: 2006/639, Tarih: 11.10.2006

Bu açıklamalar çerçevesinde, somut olay yönünden şu saptamalar yapılabilmektedir:

Davalı vekilinin savunmanın genişletilmesi mahiyetindeki 17.11.2004 günlü dilekçesinden sonraki 18.11.2004 günlü oturumda bizzat hazır bulunan davacılardan Av. Murat ., davalı tarafın savunmayı genişlettiğine ve buna muvafakati bulunmadığına dair bir beyanda bulunmamıştır. Davacılar vekilinin 25.11.2004 günlü cevaba cevap dilekçesinde de, yine, davalı tarafça azil gerekçesiyle ilgili olarak yeni sebepler ileri sürülmesinin savunmanın genişletilmesi niteliğinde olduğu ve buna davacı taraf olarak muvafakatlerinin bulunmadığı şeklinde bir beyan yer almamıştır. Davacı vekilinin 25.11.2004 günlü dilekçesinde, bu konuyla ilgili beyanı, aynen "…

…Davalı yan ihtarnamesinde belirttiği azil sebebi ile bağlıdır. Bağlı olduğu azil gerekçesini artık değiştiremez.Bu nedenle, cevap dilekçesinde belirtilen 'zaten davacılar kurumu eleştiriyordu' gibi azil sebebi olarak gösterilmeyen ilgisiz savunmalara cevap verme gereği duymuyoruz…

…" şeklindedir.

Söz konusu ifadeler, açıkça ve sadece, azil ihtarında bildirilmeyen sebeplerin sonradan ileri sürülemeyeceğine ilişkin ve bu içerikle sınırlı bir itirazı içermektedir. Başka bir ifadeyle, söz konusu ibarelere göre davacılar vekilinin beyanı, usul hukukuna ilişkin bir müessese olan savunmanın genişletilmesi yasağına aykırı davranışta bulunulduğu yönündeki bir itirazı değil; tersine, maddi hukukun kapsamında bulunan ve aşağıda değinilen 'vekalet ilişkisinde, müvekkilin, azil ihtarında belirttiği azil sebebiyle bağlı olup, olmadığı' konusuna ilişkin bir itirazı ortaya koymaktadır. Dolayısıyla, davacı tarafın yukarıda belirtilen hukuksal çerçeveye uygun şekilde, savunmanın genişletilmesine yönelik bir itirazının varlığından söz edilemez.

Bu durumda, davacı tarafın, savunmanın genişletilmesine zımnen muvafakat ettiğinin; bu zımni muvafakatin, davalı taraf yönünden, genişletilen savunmanın mahkemece dikkate alınmasını zorunlu kılan bir usuli kazanılmış hak doğurduğu, yargılamanın daha sonraki aşamalarında davacı tarafça bu yönde bir itirazın ileri sürülmüş olmasının bu hakkı ortadan kaldıramayacağı kabul edilmelidir. Bunun sonucu olarak da, uyuşmazlığın çözümünde davalı vekilinin genişletilmiş savunmasının içeriği dikkate alınmalı; yani, azlin haklı nedenlere dayandığı yönündeki genişletilmiş savunmanın dayandırıldığı maddi olgular, vekalet sözleşmesinin hukuksal niteliğiyle birlikte değerlendirilmek suretiyle, dava konusu uyuşmazlık hakkında bir çözüme varılmalıdır. Yerel Mahkemenin direnme kararında yer alan, aksi yön-deki kabulde bu nedenle isabet görülmemiştir.

Vekalet sözleşmesinin hukuksal niteliğine, vekaletten azle ve azil sebeplerine ilişkin genel açıklamalar:

Vekalet sözleşmesinin hukuksal niteliğine, vekaletten azle ve azil sebeplerine ilişkin genel açıklamalar:

Davacılar ile davalı arasında avukatlık ücret sözleşmesi bulunmamaktadır. Ne var ki; davalı tarafından davacılara 30.1.2002 günlü ortak vekaletnamenin verilmesiyle birlikte, taraflar arasında hukuken geçerli bir vekalet ilişkisinin kurulmuş olduğu, ücret sözleşmesi bulunmamasının bu sonucu etkilemeyeceği açık ve çekişmesizdir.

Borçlar Kanunu'nun 390. maddesine göre, vekilin sorumluluğu umumi surette işçinin sorumluluğuna ait hükümlere tabi olup; vekil, vekalet görevini iyi bir surette ifa ile yükümlüdür. Bu hükümdeki "iyi bir suretle ifa" söz dizininin, mehaz İsviçre Borçlar Kanunu'nun 398/2. maddesindeki ifadeye uygun olarak "sadakat ve özen ile ifa" şeklinde anlaşılması gerekir. Buna göre, vekil, vekalet görevini ifa ederken müvekkiline sadakat (bağlılık) göstermekle ve vekaletin konusunu oluşturan işi özenle yapmakla yükümlüdür. Vekalet sözleşmesinin, hizmetle ilgili diğer sözleşmelere oranla, çok daha sıkı bir şekilde karşılıklı güvene dayalı olduğu öğreti ve uygulamada ittifakla benimsenmektedir. Vekalet ilişkisinin kurulmuş olması, karşılıklı güven unsurunun vekalet sözleşmesinin kurulması aşamasında her iki taraf yönünden mevcut olmasıyla mümkündür ve bunun o aşamada varlığının göstergesidir. Ne var ki, vekalet sözleşmesinin niteliği gereğince, bu unsur, sözleşmenin devamı süresince de varlığını korumalıdır. Eğer, başlangıçta mevcut olan karşılıklı güven, sözleşme süresi içerisinde gerçekleşen olgulardan dolayı bir taraf yönünden haklı olarak zedelenir veya ortadan kalkarsa, o taraf sözleşmeyi her zaman feshedebilir. Bu ilke, Borçlar Kanunu'nun 396/1. maddesinde, "Vekaletten azil ve ondan istifa her zaman caizdir" şeklinde ifade edilmiştir. Aynı ilkenin gereği olarak; istifa ve azil hakkından önceden feragat edilemez; dolaylı şekilde feragati tazammun eden anlaşmalar dahi geçersizdir. 'Karşılıklı güven' kavramının, her iki tarafın vekalet sözleşmesi çerçevesinde gerçekleşen ilişkilerinde 'karşılıklı saygı' unsurunun varlığını evleviyetle içereceği ve gerektireceği açıktır. Olaya vekil yönünden bakıldığında yapılması gereken saptama şudur: Borçlar Kanunu'nun 390/1. maddesi gereğince genel olarak işçinin sorumluluğuna ilişkin hükümlere tabi bulunan vekil, hukukun belirlediği bu statüsünün gereği olarak, müvekkili ile ilişkilerinde, hem bu ilişkinin hukuksal niteliğine ve doğasına uygun bir saygının kendisine gösterilmesini müvekkilinden isteme hakkına sahip ve hem de, asgari olarak aynı düzeyde bir saygıyı ona göstermekle yükümlüdür. Müvekkil; bu yükümlülüğüne uygun davranmayan, objektif olarak kendisinden beklenen saygıyı göstermeyen vekiline yönelik güvenini sürdürmeye zorlanamaz.

Bu genel açıklamalar çerçevesinde somut olaya dönüldüğünde:

Bu genel açıklamalar çerçevesinde somut olaya dönüldüğünde:

Davalı taraf, davacılardan Av. Murat .'ın 5.3.2002 tarihinde aldığı avansı 2.3.2004 tarihinde kapattığını, böylece, avans kullanımına ilişkin yönerge hükümlerine aykırı davrandığını; avansın kapatılması istenildiğinde de, Daire Başkan Yardımcısı Volkan'a, nezaket kurallarını aşan ifadelerle dolu 9.1.2004 tarihli yazıyı gönderdiğini bildirmiş ve azlin haklı bulunduğu yönündeki savunmasını bu yazıya da dayandırmıştır.

Gerçekten de, anılan 9.1.2004 tarihli yazıdaki "Volkan. Nasıl bir kişiliğin olduğunu ve kurumunuzda çalışan avukatlarla saygı ilişkinin ne olduğunu bilmiyorum. Ama kendisine saygısı olan bir avukata 08.01.2004 tarihli dilekçedeki üslubu kullanamazsın. Daha saygılı olman gerektiğini hatırla-tarak TMSF ile aramızda vekalet sözleşmesi ve avans yönergesi olmadığını, 243.000.000 TL tutarındaki avansın hangi tarihte hangi işle ilgili olarak tarafımıza ödendiğine ilişkin bir bilgi ve belgenin öncelikle tarafımıza sunulması gerektiğini, bu belge veya bilgi iletildiğinde gider belgesinin arşivimizden bulunarak yeniden (muhtemelen önceden gönderdiğimiz belgeyi kaybetmişsinizdir) ibraz edeceğimizi,seni değil temsil ettiğin kurumu muhatap alarak bildiriyorum…

… TMSF' nin hantal yapısından…

…kaynaklanan sorumluluğun TMSF çalışanlarına ait olacağını cevaben bildiririz.";

Şeklindeki ifadelerin ve ayrıca, aynı davacının bu yazıdan daha önce; bazı takip dosyalarına ilişkin raporların gönderilmesi istemini içeren 8.10.2003 günlü davalı yazısına cevaben gönderdiği yazıda yer alan "…

…Bu dosyalarda para edecek başkaca malvarlığı olmadığını, bir angarya olarak bu dosyaların büromuzda kaldığını,…

…eğer istiyorsanız tüm bu dosyaları büromuzdan alabileceğinizi, TMSF'den vekalet ücreti alacağımızın olmayacağını…

… dosyaları büromuzdan geri almayacaksanız mümkün olduğunca az yazışmaya gayret etmenizi önemle rica ederim…

…"

Sözlerinin; vekalet ilişkisinde vekil-müvekkil arasında bulunması gereken ilişkinin genel çerçevesine ve bu çerçevede vekilin yükümlülüklerine ilişkin olup yukarıda kısaca değinilen ilkelere, özellikle de, karşılıklı saygı esasına açık bir aykırılık oluşturdukları; dolayısıyla, davalının anılan davacıya yönelik güven duygusunun önemli ölçüde sarsılmasına neden olacak bir nitelik taşıdıkları benimsenmiştir. Bu benimsemenin gereği olarak da, davalı tarafın genişletilen savunmasında azle gerekçe gösterilen sebeplerin haklı bulunduğu, ortada, davacılardan Av. Murat yönünden haklı bir azlin mevcut olduğu kabul edilmiştir.

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki; bir kamu kurumu olan davalının herhangi bir konuda karar almasının veya karşılaştığı bir sorunla ilgili tutum belirlemesinin, kendisine ilişkin mevzuat çerçevesinde belirli bir prosedüre tabi olarak, bazı iç mekanizmaların harekete geçmesini gerektireceği, bu sürecin tamamlanmasının da mutlak surette belli bir zamana ihtiyaç göstereceği çok açıktır. Bu durumda, azil nedeni olarak kabul edilen yazılar ile, azil bildiriminin tarihi arasında belirli bir sürenin bulunması doğaldır. Somut olayda, Av. Murat'a yöneltilen azil iradesi ile, bu davacının yukarıda değinilen yazıları arasındaki sürenin makul bulunduğu; başka bir ifadeyle, azil iradesinin, onun gerekçesini oluşturan olguların gerçekleşmesini izleyen makul bir süre içerisinde bildirildiği kabul edilmelidir. Davalı tarafından davacı Av. Murat a gönderilen ve bu davacının 8.10.2003, 9.1.2004 günlü cevabi yazılarının dayanağını oluşturan 8.10.2003 ve 9.1.2004 günlü yazıların, karşılıklı saygı esasına aykırı bir içerik ve üslup taşımadıklarının vurgulanmasında da yarar görülmüştür.

Diğer davacı Av. Yavuz yönünden durum değerlendirildiğinde: Yukarıda değinilen ve davacılardan Murat bakımından ortada haklı bir azil bulunduğunun kabulünü gerektiren yazılar, sadece anılan davacının imzasını taşımakta; diğer davacı Av.Yavuz'un bu yazılarda imzası bulunmamaktadır. Dolayısıyla, davacı Av. Murat ın vekillikten haklı nedenlerle azledildiği yönündeki kabulün gerekçesini oluşturan yazıların, diğer davacı Av. Yavuz ile bir ilgisi yoktur. Dahası, bu davacının, davalıya 20.1.2004 tarihli ihtarnameyi göndererek, vekalet görevine devam etme yönündeki iradesini bildirmiş olduğu da anlaşılmaktadır.

Ancak, davacı Av. Yavuz un diğer davacı Murat ın babası olduğu, her ne kadar ortada Avukatlık Kanunu'nun 44/B maddesi anlamında, tüzel kişiliğe sahip "Avukatlık Ortaklığı" mevcut değil ise de, her ikisinin aynı hukuk bürosunu paylaştıkları, yukarıda sözü edilen yazılar da dahil olmak üzere, dilekçe ve yazışmalarda bu büronun antetli kağıtlarının kullanıldığı, antetlerde her iki davacının isimlerinin birlikte yer aldığı, 30.1.2002 günlü vekaletnamenin de davalı tarafından her iki davacı için birlikte verilmiş olduğu gözetildiğinde ve ayrıca, Av.Yavuz Ulusu'nun davalıya gönderdiği 20.1.2004 tarihli ihtarnamede yer verilen "…

…Av. Murat ile hukuki hizmetimize son verilerek tarafınıza iadesi konusunun geçen hafta içinde görüşülmekte olduğunu öğrenmiş bulunuyorum…

…Av. Murat ile hukuki hizmetimize son verilerek tarafınıza iadesi konusunun geçen hafta içinde görüşülmekte olduğunu öğrenmiş bulunuyorum…

…" şeklindeki ifade gözden kaçırılmayarak, anılan ihtarname bu çerçevede değerlendirildiğinde; davacı Av. Murat tarafından davalıya gönderilen yazıların, diğer davacı Av. Yavuz Ulusu'nun bilgisi tahtında oldukları, bunların yazılmasına ve davalıya gönderilmesine onun tarafından da icazet verildiği kabul edilmelidir. Gerek bu yön ve gerekse, davacı Av. Murat bakımından haklı nedenlerle kaybolduğu benimsenen güven duygusunun, diğer davacı Av. Yavuz bakımından da geçerliliğinin kabulüne ve davalıdan bunun doğru olduğunun beklenmesine olanak bulunmadığı gözetildiğinde, Av. Yavuz'un vekillikten azlinin de haklı nedenlere dayalı olduğunun kabulü gerekir. Bu noktada, 'vekaletten azil' hakkında şu genel açıklamaların ayrıca yapılmasında yarar görülmüştür:

Yukarıda da belirtildiği üzere, Borçlar Kanunu'nun 396/1. maddesine göre, müvekkilin vekilini azletmesi veya vekilin vekillikten istifa etmesi her zaman caizdir. Bu hükme göre, vekalet sözleşmesi, her iki tarafça da, belirli bir neden gösterilmesine gerek olmaksızın, tek taraflı bir irade beyanıyla her zaman ortadan kaldırılabilir. Söz konusu irade beyanı, karşı tarafa ulaşmakla, geleceğe yönelik olarak hükümlerini hemen doğurur. Hizmet sözleşmesinden farklı olarak, vekalet sözleşmesinde bu hakkın kullanılması, haklı bir nedene dayanmak zorunda olmadığı gibi, bir süreyle sınırlı da değildir. Borçlar Kanunu'nun azil veya istifa konusundaki bir irade bildirimine bağladığı tek sonuç, azil veya istifanın münasip olmayan bir zamanda gerçekleşmiş olması halinde, diğer tarafın bundan dolayı uğradığı zararı tazmin yükümlülüğüdür (md.396/2).

Ancak, aşağıda değinileceği üzere, Avukatlık Kanunu'nun 174. maddesi, davaya vekalette azil veya istifaya bunların haklı nedenlere dayalı olup, olmamasına göre değişen farklı sonuçlar bağlamaktadır.

Gelinen bu noktada cevaplandırılması gereken soru ve uyuşmazlığın üzerinde toplandığı yön; müvekkilin, azil iradesini bildirirken, azil sebeplerini de tümüyle belirtmek zorunda olup, olmadığı; somut olaydaki gibi, sonradan bir davanın konusu haline geldiği takdirde, azil ihtarında belirtmediği başka sebepleri, o dava içerisinde ayrıca ileri sürüp süremeyeceğidir.

Görülmekte olan dava yönünden, sorun şu şekilde somuta indirgenebilir: Davalı, azle ilişkin 19.4.2004 günlü ihtarnamede belirttiği azil sebebiyle bağlı mıdır, yoksa, o sebeple bağlı olmaksızın, hakkında açılmış olan bu davada başkaca azil sebepleri ileri sürebilir mi?

Hemen belirtilmelidir ki, gerek Borçlar Kanununda ve gerekse Avukatlık Kanunu'nda bu konuda herhangi bir düzenleme mevcut değildir. Sorunun öğretide ve Yargıtay kararlarında da ayrıntılı şekilde işlenip, değerlendirilmediği; başka bir ifadeyle, konuya ilişkin bilimsel görüşlerde netlik ve yargısal uygulamalarda tam bir kararlılık bulunmadığı görülmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, gerek Borçlar Kanununda ve gerekse Avukatlık Kanunu'nda bu konuda herhangi bir düzenleme mevcut değildir. Sorunun öğretide ve Yargıtay kararlarında da ayrıntılı şekilde işlenip, değerlendirilmediği; başka bir ifadeyle, konuya ilişkin bilimsel görüşlerde netlik ve yargısal uygulamalarda tam bir kararlılık bulunmadığı görülmektedir.

Bununla birlikte, Özel Dairenin, davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin reddine ilişkin metni yukarıda bulunan ilamında tarih ve sayıları belirtilen, Yargıtay 4. ve 13. Hukuk Dairelerine ait kararların içerik ve gerekçelerinden hareketle, Yargıtay Dairelerinin yakın tarihlerdeki kararlarında, müvekkilin azil iradesini vekiline bildirirken gösterdiği azil sebepleriyle bağlı bulunmadığı yönünde bir benimsemenin mevcut olduğu anlaşılmaktadır. Anayasa'nın 36. maddesine göre, herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle, yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma hakkına sahiptir.

Bir hakkın içerik ve çerçevesini düzenlemek, onun kullanılmasının tabi bulunduğu hukuki sınırları göstermek, kanun koyucunun yetkisindedir. Dolayısıyla, herhangi bir hakkı düzenleyen kanunda ve eğer varsa, onunla ilgili düzenlemeler taşıyan diğer kanunlarda açık sınırlamalar mevcut olmadıkça, kanun hükümleri, o hakkın kullanılmasını kısıtlayacak veya kısmen ya da tamamen ortadan kaldıracak şekilde bir yoruma tabi tutulamaz. Çünkü, aslolan, kanunda sınırlamayı öngören açık bir hüküm bulunmadıkça, maddi hukukun tanıdığı bir hakkın, o hakkın sahibince tam olarak, hakkın gerektirdiği çerçeve içerisinde, hiçbir sınırlamaya tabi olmaksızın kullanılmasıdır. Öte yandan, gerek bir hakkını dava konusu yapan ve gerekse, aleyhine açılan davadaki savunmasını bir hakka dayandıran tarafa, iddiasını ve savunmasını, usul hukuku kurallarının elverdiği en geniş ölçüde ortaya kayma ve kanıtlama olanağının tanınması da, Hukuk Devleti ilkesinin gereğidir. Aksi yöndeki bir düşüncenin, davalının savunma hakkının daha başlangıçta kısıtlanmasına neden olması, olguların ortaya konulup tartışılmasını imkansız hale getirmesi kaçınılmazdır.

Tekrar vurgulanmalıdır ki; vekalet sözleşmesine ilişkin genel düzenlemeleri içeren Borçlar Kanunu'nun 386. ve sonraki maddelerinde, müvekkilin azil iradesini bildirirken azil sebeplerini de aynı anda ve bütünüyle bildirmekle yükümlü olduğu yönünde herhangi bir hüküm bulunmamaktadır. Tersine, konuyla ilgili yegane düzenlemeyi içeren 396/1. maddede, vekaletten azlin ve vekillikten istifanın her zaman caiz olduğu belirtilmiş; azil iradesinin bildirimi gerek azil sebepleri ve gerekse zaman itibariyle hiçbir sınırlandırmaya tabi tutulmamıştır. Maddenin 2. fıkrasındaki; azil ve istifanın münasip olmayan bir zamanda gerçekleşmesi halinde, bundan dolayı karşı tarafın uğradığı zararın tazmin yükümlülüğüne ilişkin hüküm ise, azil ve istifayı herhangi bir yönden sınırlandırıp, kısıtlayan değil; tersine, bu hakkın kullanılmasına ilişkin serbestiyi teyit eden ve sadece (münasip olmayan bir zamanda gerçekleştiği takdirde) bunun olası sonuçlarını düzenleyen bir içeriktedir.

Özetle; müvekkilin azil bildiriminde gösterdiği sebeple bağlı bulunduğu, sonradan başka sebepler ileri süremeyeceği yönündeki görüşün, Borçlar Kanunu bakımından herhangi bir dayanağı mevcut olmadığı gibi; usul hukuku yönünden de kabulü mümkün değildir. Davacıların avukat olmaları ve taraflar arasındaki vekalet ilişkisinin davacıların bu sıfatlarından dolayı kurulmuş bulunması nedeniyle, somut uyuşmazlık bakımından "Özel Kanun" niteliği taşıyan Avukatlık Kanunu da, bu yönde herhangi bir özel hüküm içermemektedir.

O halde, somut olayda, davalı tarafın, azil iradesinin bildirimine ilişkin ihtarnamesinde açıkladığı azil sebebiyle bağlı bulunmadığı, görülmekte olan davada yeni ve başkaca azil sebeplerini bildirebileceği, azlin haklı olduğu yönündeki savunmasını da bu sebeplere dayandırabileceği kabul edilmelidir.

Aksinin kabulü, Anayasa'da düzenlenip güvence altına alınmış olan savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Aksinin kabulü, Anayasa'da düzenlenip güvence altına alınmış olan savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracaktır.

Esasen, bu yorum tarzı; vekalet sözleşmesinin hukuksal niteliğine, özellikle de, yukarıda belirtilen ve vekalet ilişkisinin kurulmasının adeta ön koşulunu oluşturan 'karşılıklı güven' unsuruna, dahası, bu unsurla yakın bir ilgisi bulunan; kanunda açıkça düzenlenmemekle birlikte öğretide ve yargısal uygulamalarda vekilin borçlarından biri olarak kabul edilen ve vekalet ilişkisinin sona ermesinden sonra dahi varlığını devam ettireceği benimsenen 'sır saklama yükümlülüğü'ne de uygun bir sonucu ortaya koymaktadır. Gerçekten de, her ne kadar, somut olayda böylesi bir durum söz konusu değil ise de yukarıda değinildiği gibi, hizmetle ilgili diğer sözleşmelerin taraflarına oranla çok daha yoğun bir şekilde karşılıklı güven duygusu içerisinde bulundukları için, aralarında hukuken geçerli bir vekalet ilişkisi kurmuş olan tarafların; bu güven duygusu nedeniyle, üçüncü kişilerce bilinmesini asla istemeyecekleri bir takım özel hususlar hakkında birbirlerini bilgilendirmiş veya bir tarafın bu nitelikteki bilgilere diğerinin ulaşmasında sakınca görmemiş olması mümkündür. Bu ihtimal, daha çok vekil yönünden gerçekleşebilir; genellikle, vekil, müvekkile ilişkin özel bilgilere sahip olur. Ne var ki, müvekkil de, vekalet sözleşmesi devam ederken, vekalet ilişkisinin doğasından kaynaklanan nedenlerle, vekiliyle ilgili, üçüncü kişilerin sahip olamayacağı özel bilgileri edinmiş ve edindiği bu bilgiler, vekiline yönelik bir güvensizlik duygusu yaratmış olabilir. Müvekkilin, böyle bir durumda, kendisi adına işlem yapmasına engel olmak için, vekilini derhal azletmek ihtiyacı duyması kaçınılmazdır. Ancak, müvekkil, kendi çıkarları açısından zorunlu hale gelmedikçe; örneğin, vekil tarafından bir davanın konusu haline getirilmedikçe ve o davada savunma gerekçesi olarak ortaya koymak zorunda kalmadıkça vekilini küçük düşürmemek için veya gerek vekiline ve gerekse kendisine ilişkin başka gerekçelerle, azil sebebini o anda bildirmekten özellikle kaçınarak, sebeplerini gerekirse bilahare bildirmek üzere, salt azil iradesini bildirmekle yetinme yolunu seçmiş veya azil sebepleri hakkında sınırlı bir açıklama yapmış olabilir. Müvekkilin bu davranışının özellikle, vekilinin kişilik haklarının zarar görmesine engel olmak gibi kaygılarla hareket ettiği hallerde herkesi, haklarını kullanırken ve borçlarını ifa ederken dürüstlük kuralına uymakla yükümlü kılan Türk Medeni Kanunu'nun 2.maddesindeki düzenlemeye uygun bir nitelik taşıyacağında kuşku ve duraksamaya yer olmamalı; dolayısıyla, müvekkil, hem ahlaka uygun olan ve hukuk düzenince korunan böylesi bir davranışından dolayı, hukukun başka kuralları nedeniyle sorumluluk altına girmemelidir.

Kaldı ki, davacıların avukatlık mesleğini icra etmeleri nedeniyle, somut olayda davaya vekalet söz konusudur. Avukatlık hem bir serbest meslek, hem de bir kamu hizmetidir. Meslekleri gereği, avukatlar yürürlükteki mevzuatı en üst düzeyde bilmekle yükümlüdür. Davacılardan Av. Murat Ulusu'nun, davalı kuruma gönderdiği yazılarda yer alan ve yukarıda atıf yapılmış olan bazı söz ve ifadeler ile kullandığı genel üslubun, kendisine yönelik güven duygusunun zedelenmesine neden olacağını, bu yazılarından dolayı vekillikten azledilebileceğini ve muhtemel bir azlin de hukuken haklı nedenlere dayalı bir azil niteliğinde olacağını öngörebileceğinin ve anılan yazıları bu öngörüyle kaleme almış olduğunun; hatta giderek, azil bildirimine ilişkin davalı ihtarnamesinde belirtilmeyen, ancak, azledilmesini haklı kılan başka nedenlerin mevcut bulunduğunu, daha azil anında çok açık olarak bildiğinin kabulü gerekir. Kamu hizmeti niteliğindeki avukatlık mesleğini icra eden bu davacının; bilgisi dahilindeki haklı azil nedenlerinin, kendisini hukuki yardım almak üzere vekil atamış olan müvekkilinin bu konudaki hukuksal bilgi ya da öngörü eksikliği nedeniyle veya başka nedenlerle azil bildiriminde yer almamış olmasını gerekçe gösterip, haksız azil iddiasına dayalı alacak isteminde bulunması, iyiniyet kurallarına uygun bir davranış sayılamaz ve hukuken korunamaz. Davacı Av. Yavuz Ulusu da, yukarıda açıklandığı gibi, diğer davacı tarafından davalıya gönderilen yazılar bilgisi tahtında kaleme alınmış olduklarından, bunların yazılmasına ve davalıya gönderilmesine onun tarafından da icazet verildiğinden, haksız azil iddiasına dayalı alacak isteminde bulunması iyiniyet kurallarına uygun bir davranış sayılamaz ve hukuken korunamaz. Her iki davacı da yaptıkları eylemlerle davalının güven duygusunu yok etmişler ve haklı azle neden olmuşlardır.

Öte yandan; davacıların, avukatlık hizmetlerinin karşılığında, azilden önceki aşamalarda davalıdan belirli bir miktarda avukatlık ücreti almış oldukları da dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Davacılardan Av. Murat Ulusu'nun davalı kuruma gönderdiği, yukarıda değinilen yazılarda da, o tarihler itibariyle, davacıların davalıdan başkaca ücret alacaklarının bulunmadığı ve davalının bu yönden ibra edileceği açıkça ifade edilmiştir.

Açıklanan bütün bu olgular ve hukuksal durum karşısında, davacıların haklı nedenlerle azledilmiş olduklarının ve Avukatlık Kanunu'nun 174/2 maddesindeki açık hüküm uyarınca, ücrete hak kazanmadıklarının kabulü zorunludur.

Yerel Mahkemece; gerekçesi ve sonucu itibariyle aynı yönde bulunan Özel Daire bozma ilamına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmiş olması usule ve yasaya aykırıdır. Direnme kararı bu gerekçelerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda ve Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.10.2006 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI