muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19350, Karar No: 2014/14794, Tarih: 17.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/19350 E.  ,  2014/14794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece verilen ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dairemizce de benimsenen HGK. nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11070, Karar No: 2007/560, Tarih: 01.02.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/11070 E.  ,  2007/560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan raporlar hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelire göre değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu yada kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşır.

Bilirkişi kurulunca düzenlenen raporda “taşınmazın sulu tarım arazi olduğu” belirtilmekle yetinilmiş, taşınmazın fiilen sulanıp sulanmadığı, sulanıyor ise kaynağı, suyun kendi doğal akışı ile mi taşınmaza ulaştığı, dereden sulanıyorsa bu suyun taşınmazın tamamının sulanmasında her mevsim için yeterli olup olmadığı, ayrıca dereden sulanamadığı zamanlarda taşınmazın ne şekilde sulandığı, yapılan sulamanın daimi ve geçerli kabul edilebilmesi için kaynak üzerinde dava konusu taşınmaz lehine bir mükellefiyet kurulmuş olması gerektiğinden bu hususun varlığı ve suyun yeterliliği vb. gibi hususlar araştırılmadan, taşınmaz sulu tarla kabul edilip sulu tarım arazilerinde münavebeye alınabilecek şeker pancarı, patates, buğday ve haşhaş ürünlerine göre değerlendirme yapan rapora göre hüküm kurulması,2-Kamulaştırma Yasasının 29.maddesine göre yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılması gerekir. Buna göre yargılama giderlerinden olan karar ve ilam harcının davacıya yükletilmesine karar verilmesi gerekirken bakiye l YTL. harcın davalıya yükletilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, yukarıda (1) numaralı bentte belirtildiği üzere taşınmazın sulu ya da kuru tarım arazisi niteliği açıkça ve denetime olanak verecek biçimde saptanmalı, kuru tarım arazisi olduğunun anlaşılması durumunda kuru arazilerde münavebeye alınacak ürünlere ilişkin İl Tarım Müdürlüğünün bildireceği 2005 yılına ilişkin dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatları esas alınarak değerlendirme yapılıp diğer bentteki bozma gereği de yerine getirilmek suretiyle kamulaştırma bedelinin belirlenmesi için bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı, raporların bozma gereklerine uygunluğu denetlenerek ve kazanılmış haklar da gözetilerek oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 1.2.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10974, Karar No: 2012/4649, Tarih: 29.02.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/10974 E.  ,  2012/4649 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Kocaeli 5. Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını ihlal, Hakaret,Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet Beraat

TEBLİĞNAMEDEKİ DÜŞÜNCE : Reddin onanması, Onama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık Ahmet Orhan Tüzmen hakkında, kasten yaralama suçundan temyiz isteminin reddine dair 10/09/2008 gün ve 2008/52-313 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA,

2-Sanık Mehmet Murat Gök hakkında kasten yaralama suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesi ile değişik 1412 Sayılı CMUK.nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle temyizi mümkün olmadığından katılan sanık ...’in temyiz isteğinin aynı kanunun 317.maddesi gereğince REDDİNE,

3- Sanık Mehmet Murat Gök hakkında konut dokunulmazlığını ihlal ve hakaret suçlarından kurulan beraat hükümlerine ilişkin katılan sanık ...’in temyiz itirazlarına gelince,

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 29/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6614, Karar No: 2024/15937, Tarih: 19.12.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/6614 E.  ,  2024/15937 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/582 E., 2023/411 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri ibraz etmeme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili, sanık

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık ve katılan vekilinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranında indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan ve sanığın adli sicil kaydı da gözetilerek hükmün birinci paragrafından sonra gelmek üzere "7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 4. fıkrası gereğince tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı anlaşılmakla sanığın cezasında yarı oranda indirim yapılarak 9 AY HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," fıkrasının eklenmesi ve 5237 sayılı TCK'nın 62. Maddesinin uygulandığı fıkrada yer alan "15 AY" ibaresi çıkarılarak yerine "7 AY 15 GÜN" ibaresinin eklenmesi, 5237 sayılı Kanun'un 51 inci maddesinin uygulanmasına ilişkin paragraftan "15 ay" ibaresinin çıkartılarak yerine "12 ay" yazılması ve 5237 sayılı TCK'nın 53 üncü maddesinin uygulanmasına ilişkin 9. paragrafın tamamen çıkarılması suretiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6317, Karar No: 2007/8374, Tarih: 24.10.2007

4. Ceza Dairesi 2007/6317 E., 2007/8374 K.

**4. Ceza Dairesi 2007/6317 E., 2007/8374 K.**

**- KAMU GÖREVLİLERİNİN YARGILANMASI

- KAMU GÖREVLİSİ NİTELİĞİ**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 257 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 6 ]

- 132 S. TÜRK STANDARTLARI ENSTİTÜSÜ KURULUŞ KANUNU [ Madde 13 ]

**"İçtihat Metni"**

İdari yargı kararının gereğini yerine getirmeme eyleminden şüpheli Kenan hakkında yürütülen soruşturma sonucunda, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara karşı yapılan itirazın kabulüne dair, Sincan 1. Ağır Ceza Mahkemesi Başkanlığınca verilip kesinleşen 31.01.2007 günlü karar aleyhine, Adalet Bakanlığının, 09.05.2007 gün ve 24587 sayılı Yasa Yararına Bozma isteğini içeren, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 30.05.2007 gün ve 108251 sayılı tebliğnamesine ekli dava dosyası Daireye gönderilmekle incelendi ve gereği görüşüldü:

Tebliğnamede " Dosya kapsamına göre, Türk Standartları Enstitüsü Yönetim Kurulu Başkanı olan şüpheli Kenan 'nın müşteki Asım in genel sekreterlik görevinden alınarak müşavirlik kadrosuna atanmasına ilişkin kararın iptaline dair Ankara 5. İdare Mahkemesinin 18.11.2005 tarihli ve 2004/3399 esas, 2005/1810 sayılı kararını kanuni süre içerisinde uygulamaması nedeniyle yapılan soruşturma sonunda Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin kararın kaldırılmasına karar verilmiş ise de; 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 257. maddesinde belirtilen suçun failinin kamu görevlisi olması gerektiği ancak, 132 sayılı Türk Standartları Enstitüsü Kuruluş Kanununun 13. maddesi gereğince Türk Standartları Enstitüsünün mallarının Devlet malı sayılacağı ve bu mallar aleyhine bir cürüm işleyenler hakkında Devlet memurları hakkında tatbik edilen ceza hükümlerinin uygulanacağının belirtildiği, şüpheli Kenan 'nın 5237 sayılı Kanunun 6. maddesinde belirtilen kamu görevlisi niteliğini taşımaması sebebiyle, yapılan itirazın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir" denilmektedir.

Yasa Yararına Bozma isteğinin incelenmesine geçilmeden konuyla ilgili yasal hükümlerin gözönünde bulundurulmasında yarar vardır. 5237 sayılı T.C.Yasanın 6. maddesinde " Ceza kanunlarının uygulanmasında: ......c) Kamu görevlisi deyiminden; kamusal faaliyetin yürütülmesine atama veya seçilme yoluyla ya da herhangi bir surette sürekli, süreli veya geçici olarak katılan kişi,....anlaşılır." 132 sayılı Türk Standartları Enstitüsü Kuruluş Yasasının 1. maddesinde " Her türlü madde ve mamulleri ile usul ve hizmet standartlarını yapmak gayesiyle "Türk Standartları Enstitüsü" kurulmuştur. Enstitü, tüzelkişiliği haiz, özel hukuk hükümlerine göre yönetilen bir Kamu Kurumu olup kısa adı ve markası "TSE" dir. Bu marka çeşitli şekillerde gösterilir. Türk Standartları Enstitüsünün müsaadesi olmadan bu marka hiçbir şekil ve şart altında kullanılamaz. Yalnız Türk Standartları Enstitüsü tarafından kabul edilen standartlar "Türk Standardı" adını alır. Bu Standartlar ihtiyarı olup; standardın ilgili olduğu Bakanlığın onayı ile mecburi kılınabilir. Bir Standardın mecburi kılınabilmesi için "Türk Standardı" olması şarttır. Mecburi kılanan Standartlar Resmi Gazetede yayımlanır. Enstitünün ilgili olduğu Bakanlık Başkanbakanlıktır. ( Bu enstitü 27.11.2002 tarihli ve 24949 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, Cumhurbaşkanlığının 26.11.2002 tarihli ve D-1-2002-792 sayılı Onayı ile Sanayi ve Ticaret Bakanlığı ile ilgilendirilmiştir.) Türk Standartları Enstitüsü'nün Merkezi Ankara'da olup, hizmet icabı gerekli yerlerde teşktilat kurabilir." 2. maddesinde " Türk Satandartları Enstitüsünün görevleri şunlardır:

A) Her türlü standartları hazırlamak veya hazırlatmak,

B) Enstitü bünyesinde veya hariçte hazırlanan standartları tetkik ve uygun bulduğu takdirde Türk Standartları olarak kabul etmek,

C)Kabul edilen standartları yayınlamak ve ihtiyari olarak uygulanmalarını teşvik etmek, mecburi olarak yürürlüğe konmalarında fayda görülenleri, ilgili bakanlığın onayına sunmak,

D) Hususi ve resmi sektörün talebi üzerine standartları veya projelerini hazırlamak ve mütalaa vermek,

E) Standartlar konusunda her türlü ilmi ve teknik incelemelerle araştırmalarda bulunmak, yabancı memleketlerdeki benzeri çalışmaları takip etmek, milletlerarası ve yabancı standartları kurumları ile münasebetler kurmak ve bunlarla işbirliğinde bulunmak,

F) Üniversiteler ve diğer ilmi, teknik kurum ve müesseselerle iş birliği sağlamak, standardizasyon konularında yayın yapmak, milli ve milletlerarası standartlardan arşivler meydana getirmek ve ilgililerin faydalanmalarına sunmak,

G) Standartlarla ilgili araştırma maksadıyla ve ihtiyari standartların tatbikatında kontrol için laboratuarlar kurmak, muayene, analiz ve deneyleri, resmi veya hususi sektörün talep edeceği teknik çalışmaları yapmak ve rapor vermek,

F) Üniversiteler ve diğer ilmi, teknik kurum ve müesseselerle iş birliği sağlamak, standardizasyon konularında yayın yapmak, milli ve milletlerarası standartlardan arşivler meydana getirmek ve ilgililerin faydalanmalarına sunmak,

G) Standartlarla ilgili araştırma maksadıyla ve ihtiyari standartların tatbikatında kontrol için laboratuarlar kurmak, muayene, analiz ve deneyleri, resmi veya hususi sektörün talep edeceği teknik çalışmaları yapmak ve rapor vermek,

H) Yurtta standart işlerini yerleştirmek ve geliştirmek için elemanlar yetiştirmek ve bu maksatla kurslar açmak ve seminerler tertiplemek, Türk Standartları Enstitüsünün bu görevlerinin öncelik esasına göre tanzimi Genel Kurulca kararlaştırılır ve ilgililere duyrulur.

İ) Standartlara uygun ve kaliteli üretimi teşvik edecek her türlü çalışmaları yapmak ve bunlarla ilgili belgeleri tanzim etmek,

J) Metroloji ve kalibarsyon ile ilgili araştırma ve geliştirme çalışmaları yapmak ve gerekli laboratuarları kurmak. Yönetim Kurulu, Türk Standartları Enstitüsünün yürütme organıdır." 13. maddesinde ise " Türk Standartları Enstitüsünün malları Devlet malı sayılır. Bu mallar aleyhine cürüm işleyenlere bu cürümlerden dolayı Devlet memurları hakkında tatbik edilen ceza hükümleri uygulanır" hükümleri yer almaktadır.

J) Metroloji ve kalibarsyon ile ilgili araştırma ve geliştirme çalışmaları yapmak ve gerekli laboratuarları kurmak. Yönetim Kurulu, Türk Standartları Enstitüsünün yürütme organıdır." 13. maddesinde ise " Türk Standartları Enstitüsünün malları Devlet malı sayılır. Bu mallar aleyhine cürüm işleyenlere bu cürümlerden dolayı Devlet memurları hakkında tatbik edilen ceza hükümleri uygulanır" hükümleri yer almaktadır.

Yasa Yararına Bozma isteğinde irdelenmesi gerekn öncelikli sorun şüphelinin kamu görevlisi sayılıp sayılmayacağıdır. 5237 sayılı Yasanın 6.maddesinin gerekçesinde gerekçesinde "765 sayılı Türk Ceza Kanunundaki memur tanımının doğurduğu sakıncaları aynen devam ettirecek nitelikte olan tanım, Tasarı metninden çıkarılarak; memur kavramını da kapsayan kamu görevlisi tanımına yer verilmiştir.Yapılan yeni tanıma göre, kişinin kamu görevlisi sayılması için aranacak yegane ölçüt, gördüğü işin bir kamusal faaliyet olmasıdır. Bilindiği üzere, kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. Bu faaliyetin yürütülmesine katılan kişilerin maaş, ücret veya sair bir maddi karşılık alıp almamalarının, bu işi sürekli, süreli veya geçici olarak yapmalarının bir önemi bulunmamaktadır." denilmektir.Yasa maddesinin gerekçesinde de vurgulandığı üzere bir kişinin kamu görevlisi sayılabilmesi için gerekli koşul o kişinin gördüğü işin kamusal faaliyet, olmasıdır. Yine aynı gerekçede açıklandığı gibi kamusal faaliyet, bir hizmetin, Anayasa ve yasalarda belirlenen yöntemlere göre verilmiş olan bir siyasal kararla kamu adına yürütülmesidir. Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; Türk Standartları Enstitüsü Kuruluş Yasasının 1. ve 2.maddeleri hükümlerine göre, yasa koyucunun, anılan kurumu yerine getirmekle yükümlü kıldığı hizmetin, kamu adına yürütülmesinde yarar görerek söz konusu yasal düzenlemeyi yaptığı anlaşılmaktadır. Bu durumda anılan kurumun yerine getirdiği hizmetin kamusal faaliyet ve kurum yönetim kurulu başkanı olan sanığın da kamu görevlisi sayılması gerekmektedir. 132 Sayılı Yasanın 13. maddesi hükümlerinin uygulanması yönündeki görüşün de suç ve 5237 Sayılı Türk Ceza Yasasının yürürlük tarihleri karşısında geçerliliği bulunmamaktadır. Şüpheli hakkında verilen kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara karşı yapılan itirazı inceleyen merciin verdiği itirazın kabulüyle takipsizlik kararının kaldırılması yönündeki kararın hukuka uygun olduğu görülmektedir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamediki düşünce yukarıda belirtilen nedenlerle yerinde görülmediğinden, Adalet Bakanlığının, Yasa Yararına Bozma isteğinin REDDİNE 24.10.2007 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2598, Karar No: 2014/7257, Tarih: 02.06.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/2598 E.  ,  2014/7257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2013

NUMARASI : 2012/240-2013/451

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 08.06.2012 gününde verilen dilekçe ile suya vaki elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 05.11.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, suya elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Davacı belde belediyesi, belediye sınırları içerisinde bulunan ve halkın kullandığı ana kanaldan gelen suyun, davalı tarafından kapatıldığını, davalının müdahalesinin önlenmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının çiftçileri temsilen böyle bir davayı açma hak ve yetkisi bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ile müdahil davacı Hazine vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK’nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

Ondört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmiyedi İlçe Kurulması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1-Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2-Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Somut olaya gelince; Davacı belde belediyesinin 6360 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen hükümleri gereğince tüzel kişiliği kaldırılarak mahalle olarak Ereğli ilçesinin belediyesine katılması nedeniyle görülmekte olan davada taraf sıfatı kalmadığından ve katıldığı ilçe belediyesi taraf olacağından 6360 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrası gereğince işlem yapılması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 02.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.