muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8221, Karar No: 2021/13889, Tarih: 30.12.2021

Şayet ...’in dava konusu 2 adet reçetedeki ilaçları almadığı tespit edilirse; yürürlükte olan Sosyal Güvenlik Kurumu kapsamındaki kişilerin Türk Eczacıları Birliği üyesi eczanelerden ilaç teminine ilişkin 2020 protokolünün 6.10. maddesinde yer alan “bu protokolün yürürlük tarihinden önceki dönemlerde geçerli olan protokol hükümlerine göre kuruma fatura edilen ve kontrolleri kurum tarafından bu protokol yürürlük tarihinden sonra yapılan reçeteler için, ya da reçete kontrolleri yapılmış olmakla birlikte fesih uyarı ve cezai şarta ilişkin işlemlerin henüz tamamlanmadığı durumlarda tespit edilen fiil/fiiller için kurumca bu protokol hükümleri uygulanır. Ancak eczacı tarafından Kurumdan tebligat tarihinden itibaren bir defaya mahsus olmak üzere yazılı olarak talep edilmesi halinde, ilgili protokol hükümleri uygulanır.” hükmüne göre Kurumca yapılması gereken yeniden değerlendirme işlemi yapılmadığından mahkemece cezai işleme dayanak 2007 protokolünden sonra yürürlüğe giren protokollerden davacı lehine olan protokollerin uyuşmazlığa uygulanması gerekir. Hal böyle olunca davacı hakkında uygulanan 2007 protokolünün 6.3.13. maddesinin 2020 protokolünde karşılığı olan 5.3.5. maddesinde “Kurum, İl Sağlık Müdürlüğü veya Eczacı Odası tarafından eczanede yapılan denetimde, reçete sahibi veya ilacı alan kişiye teslim edilmeyen ilaçlara ait reçetelerin Kuruma fatura edildiğinin tespiti halinde ilaç bedelinin 2 (iki) katı tutarında cezai şart uygulanarak eczacı uyarılır. Tekrarı halinde ilaç bedelinin 10 (on) katı tutarında cezai şart uygulanarak sözleşme feshedilir ve 3 (üç) ay süre ile sözleşme yapılmaz. Ancak, Kurum tarafından yapılacak soruşturma neticesinde hastaya teslim edilmek üzere hastanın ilaç alım tarihinden itibaren 60 (altmış) günü geçmeyecek sürede ilaçların eczanede bekletildiğinin saptanması halinde bu madde hükmü uygulanmaz.” şeklindeki düzenleme ile ceza miktarının düşürüldüğü için yeniden hesaplama yapılması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğine tebliğden itibaren 15 gün içerinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30/12/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7833, Karar No: 2015/8334, Tarih: 04.06.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/7833 E.  ,  2015/8334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERDEMLİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/05/2013

NUMARASI : 2011/206-2013/283

Taraflar arasında birleştirilerek görülen tapu iptali, tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın (ve birleşen davanın) reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 24.02.2015 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edilen davalı H.. Y.. vekili Avukat S..Y.. geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz eden davacı vekili Avukat ile davalı Ü.. B.. vekili Avukat gelmedi, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, hile hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, 63 yaşında olduğunu, okuma yazma bilmediğini, eşinin rahatsızlanıp çalışamaz hâle gelmesi nedeniyle ekonomik sıkıntıya düştüğünü, kızı davalı Ayşe'nin eşi olan Harun'un Kaymakamlıktan maaş yardımı alabilmek için üzerine taşınmaz kaydının olmaması gerektiği, taşınmazın davalı Ayşe'ye devredilmesi, maaş yardımı alınca iade edecekleri telkini üzerine maliki olduğu 1247 parsel sayılı taşınmazı kızı davalı Ayşe'ye satış suretiyle temlik ettiğini, davalı Ayşe'nin eşinin de ekonomik durumu bozuk olup, tefecilere borçlandığını, davalı Ayşe'nin daha sonra taşınmazı eşinin borçlu olduğu Ü.. B....'in annesi olan diğer davalı Ümmügülsüm'e devrettiğini, hileye ve muvazaalı satışa, taşınmazı kullanan oğlu V..Ç..'e taşınmazı boşaltmasının söylendiği Ocak 2011 tarihinde muttali olduğunu ileri sürerek tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Birleşen davada aynı davacı, asıl davaya konu taşınmazın daha sonra Ü..B..'in ortağı davalı Halil'e temlik edilmesi üzerine aynı iddialarla tapunun iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Ayşe, önce davayı kabul etmediğini bildirmiş, daha sonra 09.03.2012 tarihli beyanıyla, dava konusu taşınmazı davacıdan bedelsiz devralıp, yine eşi H..Ş..'in borçlu olduğu Ü..B..'in annesi davalı Ümmügülsüm'e bedelsiz devrettiğini, davacı iddialarının doğru olduğunu, eşinin kredi işlerini takip edeceğim diye kendisini de kandırıp temin ettiği vekâletname ile temliki sağladığını bildirmiştir.

Davalı Ümmügülsüm, dava konusu taşınmazı iyi niyetle edindiğini, iddiaların doğru olmadığını, davalı Halil, çitçilik ve meyve alım satımı işi ile uğraştığını, dava konusu yeri bedelini ödeyerek satın aldığını, satış bedelini banka aracılığıyla ödediğini, iyi niyetli üçüncü kişi olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Davalı Ümmügülsüm, dava konusu taşınmazı iyi niyetle edindiğini, iddiaların doğru olmadığını, davalı Halil, çitçilik ve meyve alım satımı işi ile uğraştığını, dava konusu yeri bedelini ödeyerek satın aldığını, satış bedelini banka aracılığıyla ödediğini, iyi niyetli üçüncü kişi olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazın davacıdan kızı Ayşe'ye temlikinin inançlı işlem şeklinde olup, yazılı belge ile ispat edilmesi gerektiği, davacının kendi muvazaalı işlemine dayanamayacağı, devir tarihinden itibaren 1 yıllık sürede hile iddiasının ileri sürülmediği gibi hile iddiasını ispata yeterli delil olmadığı, davalı Ümmüğülsüm ve Halil'in iyi niyetli olmadıklarının da sabit olmadığı, bedeller arasındaki farkın tek başına muvazaanın ve kötü niyetin delili olmadığı, davalı tarafın satış bedelini ödediğine dair belge sunduğu, davalı Halil'in ediniminin Türk Medeni Kanununun 1023. maddesi gereğince korunması gerektiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacının çekişme konusu 1247 parsel sayılı taşınmazı 05.11.2009 tarihli akitle kızı davalı Ayşe'ye, onun da, vekili H..Ş.. aracılığıyla 03.09.2010 tarihli akitle davalı Ümmügülsüm'e, onun da vekili Ü..B..aracılığıyla 24.03.2011 tarihli akitle davalı Halil'e satış suretiyle temlik ettikleri kayden sabittir.

Öte yandan, davalı Halil'in kardeşi olan A..Y..'in son temlikten bir hafta sonra 31.03.2011 tarihinde 1247 parselin satış bedeli olarak 73.000,00 TL parayı dava dışı H..Ş..hesabına havale ettiği, yine, 04.04.2011 tarihinde davalı Ümmüğülsüm'e de 73.600,00 TL para havalesi yaptığı görülmektedir.

Dosya kapsamı, iddianın ileri sürülüş biçimi ve özellikle dava dilekçesi içeriğinden davada taraf muvazaası iddiasına değil, hile hukuksal nedenine dayanıldığı açıktır.

Bilindiği üzere; hile (aldatma), genel olarak bir kimseyi irade beyanında bulunmaya, özellikle sözleşme yapmaya sevk etmek için onda kasten hatalı bir kanı uyandırmak veya esasen var olan hatalı bir kanıyı koruma yahut devamını sağlamak şeklinde tanımlanır. Hata da yanılma, hilede ise yanıltma söz konusudur. 6098 s. Türk Borçlar Kanununun (TBK) 36/1. (818 s. Borçlar Kanunu’nun (BK) 28/1.) maddesinde açıklandığı üzere taraflardan biri diğer tarafın kasıtlı aldatmasıyla sözleşme yapmaya yöneltilmişse yanılma (hata) esaslı olmasa bile aldatılan taraf için sözleşme bağlayıcı sayılamaz. Değinilen koşulların varlığı halinde aldatılan taraf hakkını kullanmak suretiyle hukuki ilişkiyi geçmişe etkili (makable şamil) olarak ortadan kaldırabilir ve verdiği şeyi geri isteyebilir.

Öte yandan, hile iddiası tanık dahil her türlü delille ispatlanabilir. Davacının hileyi öğrenme tarihi olarak bildirdiği Ocak 2011 tarihinden itibaren davanın 1 yıllık hak düşürücü sürede açıldığı, davacının daha öncesinde hileyi öğrendiğinin de sabit olmadığı kuşkusuzdur.

Öte yandan, hile iddiası tanık dahil her türlü delille ispatlanabilir. Davacının hileyi öğrenme tarihi olarak bildirdiği Ocak 2011 tarihinden itibaren davanın 1 yıllık hak düşürücü sürede açıldığı, davacının daha öncesinde hileyi öğrendiğinin de sabit olmadığı kuşkusuzdur.

Yukarıda açıklanan ilke ve olgular doğrultusunda somut olaya bakıldığında, davacının 1946 doğumlu olduğu, eşinin hastalığı ve çalışamaması nedeniyle malûllük maaşı alabilmek için üzerine taşınmaz kaydı olmaması gerektiği yönünde damadı H..Ş.. tarafından kandırılmak suretiyle kızı davalı Ayşe'ye dava konusu taşınmazı devrettiği, ondan davalı Ayşe'nin eşi H..Ş..'in borçlu olduğu kişiler olan Ü..B..'in annesi davalı Ümmügülsüm'e, ondan da davalı Halil'e taşınmazın devrinin yapıldığı, bu devirlere rağmen taşınmazı davacının oğlu dava dışı Veli'nin kullandığı, ilk malik davalı Ayşe'nin taşınmazı bedelsiz devralıp yine bedelsiz devrettiğini kabul ettiği, davalı Ümmügülsüm'ün Konya'da oturmakta olup, satın aldığı yeri hiç görmediği, davalı Halil'in ise ancak eldeki dava açıldıktan sonra dava dışı V..Ç..'e taşınmazı boşaltması yönünden ihtar gönderdiği, yine davalı Halil'in taşınmazın satın alma bedeli olarak devirden bir hafta sonra kayıt malikine değilde davacının damadı Harun hesabına ödeme yaptığı, daha sonra aynı miktarda bedeli yine davalı Ümmügülsüm'ün hesabına yatırdığı açıktır.

Öyleyse, davacının damadı Harun'un hilesi sonucu çekişme konusu taşınmazı kızı davalı Ayşe'ye devrettiği, diğer davalıların davacının damadının alacaklıları ve el ve işbirliği içinde hareket eden kişiler oldukları, ayrıca, son kayıt maliki Halil'in satış bedelini ödeme şekli ve taşınmazın kullanımı için dava tarihinden sonra ihtar göndermesi dikkate alındığında Türk Medeni Kanununun 1023. maddesi anlamında iyi niyetli üçüncü kişi olarak kabul edilemeyeceği sabittir.

Hâl böyle olunca; davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken hukuki nitelendirmede yanılgıya düşülerek olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davacının bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 04.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3766, Karar No: 2020/2109, Tarih: 09.03.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/3766 E.  ,  2020/2109 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Dava , Kurum işleminin iptali ile davacılar murisi ...'ın davalı işyerindeki çalışmalarının tespiti ile dul ve yetim maaşı bağlanması talebine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili dava dilekçesinde özet olarak; davacılardan ...'ın eşi, diğer davacı ... ve ...'ın babası olan merhum ... 3301201004682 sigorta sicil numarası ile davalı şirkette Ocak 2010 tarihinde çalışmaya başlamış ve bu çalışması yıl boyunca aralıksız vc kesintisiz olarak devam ettiği, ...'ın davalı ... Mermercilik Turz. Gıda San. ve Tic. Ltd. Şirketinde çalışmaya başladığı tarih olarak Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtların da 2010 yılı Mayıs ayı olarak görülmekte olduğu, hem işe giriş tarihi geç bildirilmiş hem de 2010 yılı çalışma sürelerine ait primlerin yatırılmadığını, davacılar murislerinin çalışmasının Sosyal Güvenlik Kurumuna geç bildirildiğini ve primlerin eksik ödendiğini, ...'ın 10/04/2015 tarihinde ölümünden sonra, dul ve yetim maaş bağlanması talebi ile ilgili olarak Sosyal Güvenlik Kurumuna müracaat ettiklerinde öğrendiklerini, bu durum davacıların maddi kayba uğramasına ve maaş bağlanması işlemlerinin de gecikmesine neden olduğu, muris ...'ın davalı ... Mermercilik Turz. Gıda san.ve Tic. Ltd. Şirketinde Ocak 2010 tarihinde işe başladığının ve bu çalışmasının 31 Aralık 2010 tarihine kadar kesintisiz ve aralıksız devam ettiğinin tespitine kurum işleminin iptali ile dul ve yetim maaşın talep edildiği 30/04/2015 tarih itibariyle hak sahipleri olan davacılara maaş bağlanmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP

II-CEVAP

Davalı SGK vekili vermiş olduğu cevap dilekçesinde, 506 sayılı Kanun 79.maddesinin 8.fıkrası gereğince yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar çalıştıklarını hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde Mahkemeye başvurarak alacaklarını ilam ile ispatlayabilirlerse bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayılarının nazara alınacağı hükme bağlandığından 5 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açılan davanın sukut-u hak yönünden reddi gerektiği, davacı tarafların babaları merhum ...’ın çalışma iddiasını Yargıtayın aradığı usulde ve yazılı deliller ile ispatlamaları gerektiği, hizmet tespitine yönelik davalarda, öncelikle çalışıldığı iddia edilen hizmete ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediğinin, hizmetin geçtiği iddia edilen yıllarda işyerinin gerçekten var olup olmadığı, 506 sayılı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı, çalışma konusu işin niteliği,devamlılık gösterip göstermediği,başlangıç ve bitiş tarihleri ve alınan ücret konusundaki tanık ifadelerinin inandırıcılığı konularında araştırma ve inceleme ile çalışma olgusunun kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi gerektiği bu nedenle yersiz açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı HFT Şirketine tebligat kanunun 35. maddesine göre tebligatın yapıldığı ve cevap dilekçesi sunmadığı görülmüştür.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

İSTİNAF SEBEPLERİ:

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkillerinin murisinin tüm tanık beyanlarına bakıldığında kalıpçı ustası olduğu konusunda şüphe olmadığını, mahkemenin hiçbir komşu işyerini araştırmadığını, hiçbir komşu iş yerinde çalışan işçilerin beyanına başvurmadığını, hatta işe giriş bildirgesinin doğru olup olmadığı konusunda bile bir şüphe duymadığını bir araştırma yapmadığını, dolayısıyla eksik inceleme ile hatalı bir karar verdiğini, bilirkişi raporunun asla karara dayanak olarak alınacak nitelikte olmadığını, bu nedenlerle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

B-BAM KARARI

Davacı Kurum vekilinin istinaf isteminin HMK 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine, karar verilmiştir.

TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacılar vekili temyizinde , davalı şirkete ait birden fazla inşaat olması ,çalışanların yapmış oldukları işin niteliği gereği birbirlerini görmelerinin mümkün olmadığını,inşaatlarda aynı nitelikte iş yapanların birbirini tanımasının işin gereği olduğunu birden fazla işçinin murisin davalı işyerinde çalışmaya başlama tarihinin sigorta giriş tarihi olarak bildirilen 22.05.2010 tarihinden önce olduğuna ilişkin yeminli beyanları dikkate alındığında davanın reddine dair kararın hatalı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

IV-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava, 506 sayılı Kanunun 79/10. (5510 sayılı Kanun’un m. 86/9.) maddesi uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Maddeye göre, “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır.”

Hizmet akdi ile bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılanların hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

6100 sayılı HMK m. 119/1-e gereğince davacının, iddiasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerini bildirmek, m. 194 gereğince de taraflar, dayandıkları vakıaları, ispata elverişli şekilde somutlaştırma yükümlülüğü vardır. Tarafların, dayandıkları delilleri ve hangi delilin hangi vakıanın ispatı için gösterildiğini açıkça belirtmeleri zorunludur.

Bir davada haklı çıkabilmek için soyut veya genel hatlarıyla bir iddiayı ortaya koymak yeterli değildir. Aynı zamanda bu iddiaların, ispata elverişli hale getirilerek zaman, mekân ve içerik olarak somutlaştırılması gerekir. En azından iddianın araştırılabilmesine yönelik somut bilgi ve açıklamaların sunulması gerekir. İddia somutlaştırıldıktan sonra hâkim ve karşı taraf, bunun üzerinden savunma ve yargılama yapabilecektir. Soyut iddialar ve vakıalar üzerinden değerlendirme yapılması mümkün değildir.

Somutlaştırma yükü, genel anlamda tarafların açıklama ödevinin bir parçası ve layihalar teatisi aşamasındaki tezahür şeklidir. Somutlaştırma yükü, basit yargılama ve kendiliğinden araştırma ilkesinin uygulandığı davalarda da geçerlidir.

HMK m. 31 gereğince, Hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir. Davaya konu talebin somutlaştırılmaması halinde önce hâkim, m. 31 ve 119/1-e gereğince davayı aydınlatma ödevi ve ön incelemedeki görevi gereği, somut olmayan hususların belirlenmesini davacıdan istemeli, gerekirse tarafa açıklattırma yaptırmalı, bu eksiklik giderildikten sonra yargılamaya devam etmelidir.

Hizmet tespiti davalarının amacı hizmetlerin karşılığı olan sosyal güvenlik haklarının korunmasıdır. Hizmet akdine dayalı çalışma olgusunun ispatında delil sınırlandırması yoksa da davacının Kurum sicil dosyası, işyeri özlük dosyası temin edilip işyerinin Kanunun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlendikten sonra iddia edilen çalışmanın başlangıç ve bitiş tarihleri, hangi işyerinde ne iş yapıldığı, işyerinin kapsam, kapasite ve niteliği, prime esas kazanca tabi ücretin ne olduğu, çalışmanın sürekli, kesintili, mevsimlik olup olmadığı eksiksiz bir şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır.

Taraf tanıklarının sözleri değerlendirilirken bunların inandırıcılığı üzerinde durulmalı, verdikleri bilgilere nasıl vakıf oldukları, işveren ve işçiyle, işyeriyle ilişkileri, bazen uzun yılları kapsayan bilgilerin insan hafızasında yıllarca eksiksiz nasıl taşınabileceği düşünülmeli ve tanıklar buna göre dinlenilmeli, re’sen araştırma kapsamında sadece taraf tanıkları ile yetinilmeyip mümkün oldukça işyerinin müdür, amir, şef, ustabaşı ve postabaşı gibi görevlileri ve o işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyeri bordro tanıkları tespit edilerek dinlenmeli tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli ve çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir.

O halde mahkemece murisin yaptığı işle aynı işi yapan bordro tanıkları taraflardan sorularak ve gerekirse mahkemece resen belirlenen tanıklar dinlenmek suretiyle çalışma olgusu irdelenmeli bu yöndeki tanık beyanları arasındaki çelişkilerde giderilmek suretiyle tespit ve tahsis talebi hakkında karar verilmelidir.

O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararı bozulmalıdır.

SONUÇ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 10.02.2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15782, Karar No: 2016/18278, Tarih: 26.10.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/15782 E.  ,  2016/18278 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-e, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 23/02/2016 tarihli ve 2014/169 esas, 2016/276 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 28.07.2016 tarih ve 2016/7022 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 02.09.2016 tarih ve 2016/319601 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanığın hazır bulunmadığı, sanık müdafiinin ise mazeret dilekçesi sunmuş olduğu 23/02/2016 tarihli oturumda, mahkemesince sanık müdafiinin mazeretin kabulüne karar verildikten sonra dosyanın tekemmül ettiği ve taraf beyanlarına ihtiyaç bulunmadığından bahisle yargılamaya son verilmiş ise de; sanık müdafiinin mazeret dilekçesinde duruşmada hazır olamayacağını, mazeretinin kabul edilmemesi halinde ise müvekillinin beraatine ilişkin talebinin olduğunu belirtmesi karşısında, mazeretinin kabul edildikten sonra duruşmanın ertelenmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık ve müdafıinin yokluğunda savunma hakkı kısıtlanmak suretiyle karar verilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; ... Asliye Ceza Mahkemesinin 23/02/2016 tarihli ve 2014/169 esas, 2016/276 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4.maddesi gereğince kanun yararına BOZULMASINA; müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 26.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.