muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2604, Karar No: 2021/31, Tarih: 11.01.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/2604 E.  ,  2021/31 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, müvekkilinin haciz yapılan gayrimenkulün maliki olduğunu, haciz mahallinin müvekkilinin ikamet adresi olduğunu, müvekkilinin babası olan borçlunun uzun yıllardır farklı bir adreste ikamet ettiğini, hacze konu menkullerin tamamının müvekkiline ait olduğunu açıklayarak, davanın kabulüne ve tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı borçlu, haczedilen menkullerin kendisine ait olmadığını beyan etmiştir.

Mahkemece yapılan ilk yargılama sonucunda, davanın reddine ilişkin verilen karar, davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 13.09.2018 tarihli ve 2015/21995 Esas, 2018/15682 Karar sayılı ilamı ile; borçlunun dayanak çekteki imzaya itirazının kabulü ile takibin durdurulmasına ilişkin verilen kararın kesinleştiği, takibin iptal olduğu, dosyadaki hacizlerin kalktığı, bu sebeple Mahkemece, konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi ve tarafların haklılık durumu dikkate alınarak yargılama giderlerinden hangi tarafın sorumlu olduğunun belirlenmesi gerektiğinden bahisle karar bozulmuştur. Mahkemece, bozma ilamına uyularak, davanın birinci kez 07.05.2012 tarihinde işlemden kaldırıldığı, yenilendikten sonra ikinci kez 18.06.2019 tarihinde takipsiz bırakıldığı, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, dosyanın yeniden işlemden kaldırıldığı, yenilenmesi üzerine davaya devam edildiği gerekçesi ile HMK'nin 320/4. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, karar davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 320/4 bendi: "Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır" hükmünü içermektedir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 320/4 bendi: "Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır" hükmünü içermektedir.

Somut olayda, dosyanın ilk kez 07.05.2012 tarihinde işlemden kaldırıldığı, süresi içinde yenilendiği, bozma ilamı sonrası yapılan 16.04.2019 tarihli ilk oturuma davacı vekilinin katıldığı, 18.06.2019 tarihli oturuma ise katılmadığı, ancak duruşmadan önce UYAP'tan mazeret dilekçesi gönderdirdiği anlaşılmıştır. Mahkemece, 18.06.2019 tarihli oturumda, üst üste mazeret dilekçesi sunulmasının davayı uzatma amacına yönelik olduğu gözetilerek davacı vekilinin mazeret dilekçesi reddedilerek, dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmiş ise de, davacı vekili bozma sonrası ilk oturuma katıldığı mazeret talebini belgelendirmemiş ise de, mazeret dilekçesinde 18.06.2019 tarihinde görülecek olan duruşmaya katılmama sebebine ilişkin olarak hangi mahkemelerde duruşmaları olduğunu açıkça belirtmiştir. Kaldı ki, dosya kapsamında davacı vekilinin davayı uzatmaya yönelik kabul edilecek sayıda mazeret dilekçesi de görülmemiştir. Bu durumda Mahkemenin üst üste mazeret dilekçesi verildiğinden bahisle mazeret talebini ret kararı doğru değildir. Bu durumda Mahkemece davacı vekilinin mazeretinin kabulü ile davanın esası incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi isabetsizdir.

Kabule göre de, daha önce dosyanın bir defa işlemden kaldırılması nedeniyle HMK'nin 320/4. maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken 18.06.2019 tarihli oturumda dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmesi, süresi içinde yenilemeden sonra 05.11.2019 tarihli celsenin yapılması ve bir sonraki oturumda davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi de usul ve yasaya uygun görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenler ile davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün İİK'nin 366. ve 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK’un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 11.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/15012, Karar No: 2019/8774, Tarih: 22.05.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/15012 E.  ,  2019/8774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve mahkemenin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve Yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından “ Sanık ...'nin eylemleri için yapılan 1 adet davetiye gideri 9,00 TL ve soruşturma aşamasında görevlendirilen Müdafii ücreti 188,00 TL toplamından müteşekkil 197,00 TL yargılama giderinin Sanık ...'den tahsili ile Maliye Hazinesine gelir kaydına,” yazılı kısmının çıkartılması, yerine '' Sanık ... için yapılan 9.00 TL olan 1 adet davetiye giderinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle Devlet Hazinesi

./.

üzerinde bırakılması, cümlesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.05.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5164, Karar No: 2024/4434, Tarih: 18.12.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/5164 E.  ,  2024/4434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/801 E., 2023/647 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/5 E., 2023/11 K.

Taraflar arasındaki kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davacının eczacı olduğunu, davalı Kurumun davacı hakkında 30.11.2016 tarihli ve 6468892 sayılı işlemle 2016 yılı Eczacı Protokolüne aykırı davrandığı gerekçesiyle yazılı uyarı ve para cezası işlemi tesis ettiğini, bu yaptırımı uygularken yeterli araştırma ve incelemeyi yapmadığını ileri sürerek, cezai işlemin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; kurumun yaptığı işlemlerin usul ve yasalara uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kesinti işlemine konu reçetelerde Sağlık Uygulama Tebliği (SUT) EK- 4'e göre ödenmesi mümkün olmayan gıda takviyelerinin hastalara verildiği ve davalı Kuruma fatura edildiği, davalı Kurumun bu faturalar nedeniyle davacı eczacıya yaptığı ödemeleri yasal faizi ile birlikte geri istemesi ve kesinti yapılmasına karar verilmesinin yerinde olduğu, bu işlemle ilgili iptal talebinin reddi gerektiği, yine cezai işlem kararına konu reçetede adı geçen hastanın soruşturma dosyasında tanık sıfatıyla alınan beyanında reçete ve ilaçları teslim almadığını beyan ettiği, Adli Tıp Kurumu raporunda da reçetedeki imzanın hastaya ait olmadığının tespit edildiği ve Kurum işleminin hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; reçetenin usulüne uygun olarak hastanın tedavi kapsamında ilgili hekim tarafından düzenlenen reçete olması gerektiğini, Kurum tarafından Protokol hükmüne uygun davranılmadığını, hasta adına düzenlenen dava konusu reçetenin gerçek bir reçete olmadığını, protokol maddelerinin yanlış yorumlandığını, müvekkilinin kurumu zarara uğratma kastı belirlemesi yapılmadan yaptırım hükmünün uygulanamayacağını, eczacının herhangi bir kastının olmayacağının açık olduğunu, verilen yazılı uyarı ve para cezası şeklindeki cezai işlemin iptali ile muaraza giderilerek sözleşmenin aynı şartlarda devamına karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek; kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; alınan bilirkişi raporu doğrultusunda reçete içeriğinin gıda takviyesi niteliğinde olup davalı Kuruma fatura edilemeyeceği, Kuruma fatura edilen gıda takviyesi nedeniyle davacı eczacıya yapılan ödemelerin yasal faizi ile birlikte geri istenmesi ve kesinti yapılmasına karar verilmesinin yerinde olduğu, yine hak sahibinin reçetedeki imza ve yazının kendisine veya yakınına ait olmadığını beyan etmesi üzerine, alınan Adli Tıp Kurumu raporunda reçetedeki imzanın hastaya ait olmadığının tespit edildiği, hastanın reçetede yazılı ilaçları almadığı, reçetenin sahte olarak düzenlediğine ilişkin dosya kapsamında herhangi bir tespite yer verilmediği gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf sebeplerini tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) "İspat yükü" başlıklı 190 ıncı maddesi,

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun "İspat yükü" başlıklı 6 ncı maddesi,

3. 2016 yılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kapsamındaki Kişilerin Türk Eczacıları Birliği Üyesi Eczanelerden İlaç Teminine İlişkin Protokol (Protokol).

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçeye, kuruma bedeli karşılanmayacak nitelikte ilaç içeren reçete bedeli fatura edilmiş, bu tutarın iadesine yönelik Kurum işleminin yerinde olması, yine Protokol kapsamında reçete konusu ilacın hasta veya yakınına teslim edildiğinin dosya içindeki beyan ve raporlar ile sabit olması nedeniyle davacı hakkında uygulanan cezai işlemin yerinde olduğunun anlaşılmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10699, Karar No: 2010/8108, Tarih: 07.06.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/10699 E.  ,  2010/8108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, kavgada silah boşaltma ve kasten yaralama

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında kasten yaralama suçundan hükmolunan adli para cezasının miktarı ve CMUK.nun 305. maddesine göre hükmün temyiz olanağı bulunmadığından sanığın temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince istem gibi oybirliğiyle (REDDİNE),

2- Sanık hakkında diğer suçlardan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesine gelince;

Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesindeki koşulların varlığı halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), 7.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3477, Karar No: 2018/848, Tarih: 14.02.2018

**20. Ceza Dairesi         2017/3477 E.  ,  2018/848 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Ticaret amacıyla uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Değişen suç vasfı nedeniyle kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkûmiyeti bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1)Dosya kapsamı ve 12.05.2010 tarihli ihbar tutanağı ile 14.05.2010 tarihli ev arama yakalama ve el koyma tutanağına göre suç tarihinde hakkındaki hüküm temyiz edilmeyen sanık ...’in, sanık ...’e ait ikametin ikinci katının merdiven boşluğunda otururken güvenlik güçlerinin geldiğini görmesi üzerine ...’in ikametine koşup elinde bulunan çanta ile birlikte ikametin tuvaletine girdiği ve çantayı tuvaletin iç kısmına attığının görevlilerce fark edilmesi üzerine, ikamette yapılan aramada ...’in tuvalete attığı çanta içerisinde 5 ayrı pakette net 0,65 gr ağırlığındaki eroin maddesinin ele geçirildiği, sanık ...’in eşi ...’in soruşturma aşamasında bilgi sahibi olarak alınan beyanında eşinin eroin sattığını ancak kullanmadığını beyan ettiği hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın eyleminin bir bütün halinde uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi,

2)Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E. 2014/140; K. 2015/85 sayılı kararının 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK’nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca sanığın sonuç ceza yönünden kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 14.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5936, Karar No: 2018/9732, Tarih: 03.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/5936 E.  ,  2018/9732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Ret

Sanık hakkında 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan 12.08.2016 tarihli ve 2012/22073 esas sayılı iddianame ile açılan kamu davası sonunda; İzmir 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.07.2017 tarihli, 2016/631 esas ve 2017/472 karar sayılı ilamı ile 3 takvim yılından mahkumiyetine karar verildiği, karar hakkında istinaf yoluna başvurulması üzerine 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarının tefrik edilip ayrı bir esas kaydedildikten sonra 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan 29.02.2008 olan suç tarihinden iddianame tarihine kadar asli zamanaşımı süresi dolduğundan hüküm kaldırılarak sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine, 2009 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçu hakkında ilk derece mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, bu kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği ancak, 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan kurulan hükmün katılan vekilince temyiz edildiği belirlenrek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun cezasının türü ve üst sınırına göre tabi olduğu 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e. maddesindeki 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin suç tarihi olan 29.02.2008 tarihinden iddinamenin düzenlendiği 12.08.2016 tarihine kadar gerçekleştiği, kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi gerektiği gerekçeleri gösterilerek İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan bölge adliye mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE, 03.12.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6616, Karar No: 2012/17259, Tarih: 20.11.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/6616 E.  ,  2012/17259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, ayıplı mal satımından kaynaklanan alacağın tahsili istemine ilişkindir.

Davalı vekili, ayıp ihbarının süresinde yapılmadığını, davacının satın aldığı malın bedelini ödemediğini, iflas davasına karşı alacak davası açılamayacağını, talep edilen faiz ile kazanç kaybının fahiş olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, karşı davanın asıl dava olan iflas davasından tefriki suretiyle yapılan yargılamada önceki heyet raporları ile ek raporlarında malın ayıplı olduğunun ve ayıp ihbarının süresinde yapıldığının kabul edilmesine rağmen son heyet raporunda ayıbın kumaşın dokunmasından mı? Yoksa davacı tarafından yıkanarak kimyasal işleme tabi tutulmasından mı? Kaynaklandığının tespit edilemediği, bu iki ihtimale göre takdirin mahkemeye bırakıldığı, son heyet tarafından düzenlenen raporun bilimsel, objektif ve denetime elverişli bulunduğu, ayıbın oluş anı belirlenemediğinden ayıp nedeniyle meydana gelen zarardan tarafların yarı oranında sorumlu tutulmaları gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmü taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Yargılama sırasında üç ayrı teknik bilirkişi kumaşların ayıplı olduğu yönünde görüş bildirmiş, son heyet raporunda ise kumaşların ayıplı olduğunun önceki raporlara göre kabul edilebileceği ya da işlenmemiş(ham) kumaşların incelemeye sunulmaması nedeniyle kumaşların ayıplı olup olmadıklarının tespitinin mümkün olmadığı, bu nedenle de ayıbın ispat edildiğinin kabul edilemeyeceği biçiminde iki alternatif seçenek sunularak konu hâkimin takdirine bırakılmıştır. Mahkemece son bilirkişi kurulu raporunun yasal, bilimsel ve tarafsız olması nedeniyle denetime elverişli olduğu, ancak ayıbın kumaşın dokutulmasından mı yoksa davacı tarafından işlenmesinden mi kaynaklandığının tespit edilemediği gerekçesiyle davacı zararının davanın tarafları arasında yarı oranında paylaştırılması suretiyle hüküm kurulmuştur. Ne var ki mahkemece son heyet raporunun yasal, bilimsel ve tarafsız olması nedeniyle denetime elverişli olduğu kabul edilirken, önceki bilirkişi kurulu raporlarının neden bu nitelikleri taşımadığı ve hükme esas alınmadığı Yargıtay denetimine elverişli şekilde açıklanmamıştır. Kumaşların ayıplı olduğu konusunda üç adet farklı teknik bilirkişi görüşü mevcut olup, son heyet raporundaki teknik bilirkişinin görüşünün farklı olması, kumaşların ayıplı olup olmadığı konusunda tüm teknik araştırmaların yapılmasına rağmen ayıbın tespit edilemediği şeklinde yorumlanamaz. Bilirkişi raporları arasında çelişki bulunması hâlinde mahkemece yeni bir bilirkişi kurulundan rapor alınarak çelişkinin giderilmesi gerekir.

Öte yandan ayıbın ispat edilememesi hâlinde meydana gelen zararın alıcı ve satıcı arasında yarı yarıya paylaştırılmasına olanak veren hukuki sebebin kararın gerekçesinde açıklanmaması da isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle taraflar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 20.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.