muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/920, Karar No: 2023/9263, Tarih: 19.10.2023

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiş; depo edilen bedel vadeli hesaba yatırıldığı gözetilerek müvekkili idare aleyhine faize hükmedilmesinin kanuna aykırı olduğunu, aksi kabul edilse bile karar tarihine kadar faiz uygulanabileceğini ileri sürmüştür.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak davacı idare ile davalı tapu maliki arasındaki kamulaştırma konusu irtifak hakkı bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Kapama zeytin bahçesi niteliğindeki Bursa ili, ... ilçesi, ... köyü 545 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca zeytin geliri esas alınarak değer biçilmesi ve aynı Kanun'un 11 inci maddesinin son fıkrası uyarınca taşınmaz malın niteliği, tamamının yüzölçümü, geometrik durumu ve enerji nakil hattı güzergahı dikkate alınarak değer düşüklüğü oranı belirtilmek suretiyle irtifak hakkı karşılığının tespit edilmesi ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine ilişkin hüküm kurulması yerindedir.

3. Buna karşın; karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan ve ara kararla ödenmesine hükmedilen bedelin işlemiş tüm nemalarının davalıya ödenmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kısmen kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (B) harfi ile gösterilen bendine ayrı bir bent olarak "Karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan ve ara kararla ödenmesine hükmedilen 129.433,88 TL bedelin işlemiş tüm nemasıyla birlikte hak sahibi davalıya ödenmesi için ilgili banka şubesine derhal yazı yazılmasına, (infaz aşamasında ödeme yapılırken önceki ödemeler dikkate alınarak mükerrer ödenmeye sebep olunmaması hususuna dikkat edilmesine)" cümlesinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Davacı idareden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3657, Karar No: 2013/3028, Tarih: 25.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/3657 E.  ,  2013/3028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizlemek

HÜKÜM : 213 sayılı VUK’nun 359/a-2, 5237 sayılı TCK'nun 62 maddeleri uyarınca 5 ay hapis ve TCK’nun 51/1. maddesi uyarınca verilen hapis cezasının ertelenmesine

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de gözönünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2006 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi suçu raporunda somut bir zarara yer verilmediği cihetle sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, hükmolunan kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında katılan idarenin zararını karşılamaması nedeniyle koşulları bulunmadığından bahisle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmaması,

2- Kendini vekille temsil ettiren katılan idare lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti yerine 130,00 TL dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2677, Karar No: 2010/6384, Tarih: 03.05.2010

**7. Ceza Dairesi         2007/2677 E.  ,  2010/6384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1918 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Zamanaşımı sebebiyle kamu davasının ortadan kaldırılmasına ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi itibariyle zamanaşımı gerçekleşmiş bulunduğundan katılan vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değil ise de, dava konusu mazotun zoralımı yönünden yapılan incelemede;

Dairemizin 04.4.2000 gün ve 2000/3318-4968 sayılı kararında da belirtildiği gibi, dava konusu mazotun menşei ve cif değerinin tespiti için 3.4.1997 tarihinde ... ... Bölge Müdürlüğüne yazı yazıldığı halde, bu yazı cevabı sonucu araştırılmadan ve uyulmasına karar verilen bozmanın gerekleri yerine getirilmeden suça konu mazotun kaçak kabul edilerek zoralımına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 03.5.2010 günü oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif)

KARŞI OY

Sanıklar ..., ... ve ...'in dava konusu mazotu ... köyünde köylülerin getirdikleri bidonlardan yüklendiğini beyan etmeleri, mazotun sahibi sanık ...'ın da ibraz ettiği faturanın bir mal satımına dayalı olmaksızın düzenlenmiş, alıcı ve satıcı aynı kişi olması nedeniyle itibar edilmesinin mümkün bulunmaması karşısında, kaçak olduğu anlaşılan mazotun müsaderesine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından çoğunluğun bozma nedenine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2023/4901, Karar No: 2024/6823, Tarih: 26.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/4901 E.  ,  2024/6823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

SAYISI :2020/1582 Esas, 2023/1229 Karar

HÜKÜM :Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI :2017/594 E., 2019/1013 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı ile davalının ortam kokulandırması sektöründe faaliyet gösterdiklerini, hava atomizer cihazı ve cihazda kullanılan kimyasal kokuları üretip sattıklarını, 29204 sayılı Zararlı Maddeler ve Karışımlara İlişkin Güvenlik Bilgi Formları Hakkında Yönetmelik kapsamında satışa sunulan kimyasallar ile ilgili her bir ürüne özel güvenlik bilgilendirme formunun Türkçe olarak hazırlanması gerektiğini, davalının uydurma bir güvenlik formu hazırlayarak farklı kimyasalların hepsinde bu formu kullandığını, bununla birlikte güvenlik formu talep eden müşterisine de İngilizce form gönderdiğini, davalının ayrıca etiketleme konusunda 28848 sayılı Maddelerin ve Karışımların Sınıflandırılması, Etiketlenmesi ve Ambalajlanması Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre etiketleme ve ambalajlama da yapmadığını, davalı tarafın işlemlerini gereği gibi yapması ciddi bir maliyet oluşturacağından bu maliyetlerden kaçarak ürünü ucuzlattığını, malların, iş ürünlerinin veya faaliyetlerinin özellikleri, miktarı, kullanım amaçları veya tehlikelerini gizleyerek müşterileri yanılttığını,

davalının bu eylemlerinin insan sağlığı açısından tehlike oluşturduğunu ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'na (6102 sayılı Kanun) göre açıkça haksız rekabet yarattığını ileri sürerek davalıya ait işyerinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılarak rapor alınmasını, haksız rekabetin tespiti ile durdurulmasına, haksız rekabet sonucu oluşan maddi durumun ortadan kaldırılmasına, haksız rekabet yanlış veya yanıltıcı beyanlarla yapılmışsa bu beyanların düzeltilmesini ve tecavüzün önlenmesinin mümkün olmaması halinde haksız rekabetin işlenmesinde etkili olan araçların ve malların imhasına, mahkeme kararının ilanına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalı şirketin basiretli tacir sıfatı ile ticari faaliyetlerini sürdürdüğünü, yasal mevzuata aykırı herhangi bir eylemi bulunmadığını, davacının dayandığı her iki yönetmeliğin dayanağının Çevre Kanunu olduğunu, bu Kanun'un 20 nci maddesinde aykırılık halinde verilecek cezaların tek tek belirlenmiş olduğunu savunarak haksız ve mesnetsiz davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalı şirketin basiretli tacir sıfatı ile ticari faaliyetlerini sürdürdüğünü, yasal mevzuata aykırı herhangi bir eylemi bulunmadığını, davacının dayandığı her iki yönetmeliğin dayanağının Çevre Kanunu olduğunu, bu Kanun'un 20 nci maddesinde aykırılık halinde verilecek cezaların tek tek belirlenmiş olduğunu savunarak haksız ve mesnetsiz davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davalı ve davacının kurumsal koku sektöründe faaliyet gösterdiği, bu sektöre ilişkin yasal mevzuata uygun davranmaları gerektiği, aksi halde mevzuata uyan ile uymayan arasında maliyetlerden kaçınmak mahiyetiyle uymayan yönüyle, uyanlara göre masraf yapmamak suretiyle düşük maliyet sağlamanın yanında, ayrıca ürünün piyasaya sunulma sürecine etki edecek idari birimlerden izin, ruhsat ve sair işlemlerin alınması için gerekli olan süre içinde usulüne uygun başvuru yapanın, başvuru sonucunu alana kadar ürününü piyasaya sunmadığı halde, bu süreci işletmeyen rakip firmaların süre olarak da öne geçecekleri, bunun da haksız rekabet oluşturacağı, Mahkemece benimsenen 12.09.2019 tarihli bilirkişi ek raporuyla davalının tüketime sunduğu ürünlerinde yönetmelik gereği güvenlik bilgi formu belgelerini bulundurması zorunlu olmasına rağmen bu zorunluluğa uymadığı, davanın 29.06.2017 tarihinde açıldığı, dava açıldıktan yaklaşık 2 ay sonra 28.07.2017 tarihinde bu belgeleri aldığı tespit edildiğinden, davalının eyleminin aynı sektörde faaliyet gösteren davacıya karşı 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 55 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendine göre haksız rekabet teşkil ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının haksız rekabette bulunduğunun tespitine ve haksız rekabetinin önlenmesine, karar kesinleştiğinde ilan edilmesine, haksız rekabet oluştuktan sonra ürünler kullanıldığından, elde aykırılık içeren bir ürün bulunmadığından imha şartlarının oluşmadığı, yanlış veya yanıltıcı beyanlarla yapılmış bir haksız rekabet halinin olmadığı, davalının kendi malları için gerçek dışı veya yanıltıcı açıklamalarda bulunduğu, kendisini haksız şekilde öne geçirecek bir eylemi tespit edilemediğinden davacının haksız rekabet yanlış ve yanıltıcı beyanlarla yapılmışsa bu beyanların düzeltilmesi, haksız rekabetin önlenmesinde etkili araçların ve malların imhası talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, bilirkişi ek raporunda ayrıntılı şekilde ifade edildiği üzere davalı tedarikçi şirketin işlemlerini ilgili yönetmeliklere uygun olarak gerçekleştirmediği, yönetmeliklere uygun etiketlerin basılmasının dava tarihinden sonra gerçekleştirildiği, eski tarihli etiketlerin ilgili yönetmeliğe uygun olmadığı, yönetmelikler kapsamında güvenlik bilgi formu etiketinin hazırlanması gerektiği bu hususun davalı tedarikçi firmanın sorumluluğunda bulunduğu davalı firmanın bu sorumluluğu yerine getirmediği, bu davranışı ile 6102 sayılı Kanun'un 55 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi uyarınca aynı işi yapanlara karşı hareketinin haksız rekabet teşkil ettiği gözetilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olmasında herhangi bir isabetsizlik görülmediği, davalı vekili tarafından her ne kadar kök ve ek rapor arasında çelişki olduğu, söz konusu çelişki giderilmeksizin hüküm tesis edilmiş olmasının isabetli olmadığı belirtilmiş ise de, ek raporda teknik incelemedeki farklılık ayrıntılı bir şekilde açıklandığı gibi kök raporda da davalı tedarikçi firmanın dava tarihinden önce ilgili yönetmelikler kapsamında güvenlik bilgi formunu ve etiketini hazırlamamış olduğu açıklandığından raporlar arasında çelişkiden söz edilemeyeceği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, haksız rekabetin tespiti, durdurulması, önlenmesi, haksız rekabet sonucu oluşan maddi durumun ortadan kaldırılması, haksız rekabet yanlış ve yanıltıcı beyanlarla yapılmışsa bu beyanların düzeltilmesi, haksız rekabetin önlenmesinde etkili araçların ve malların imhası, kararın ilanı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6102 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesi ile 55 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 26.09.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/968, Karar No: 2019/11462, Tarih: 05.12.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/968 E.  ,  2019/11462 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Yasaya muhalefet

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 70/1, 75, TCK’nın 62, 50/1- a, 52/2-4, CMK’nın 326/son maddeleri gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Kolluk görevlilerince sanık ...'in ikametinde yapılan aramada, bir poşet içerisinde 5 adet Roma ve Bizans dönemlerinden kalma, 2863 sayılı Kanun kapsamında korunması gerekli sikkenin ele geçirildiği, sanık hakkında soruşturmaya başlandığı ve 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı, sanık verdiği ilk ifadesinde kendisinin eski paralara merakının olduğunu, bu nedenle bu paralardan biriktirdiğini beyan ettiği, sanığın yargılama aşamasında verdiği ifadesinde ise, önceki ifadesi ile çelişkili olacak şekilde, çocuklarının oynarken bu paraları bulduğunu, kendisinin de Türk parası zannederek evinde sakladığını beyan ettiği, bu nedenle sanığın beyanlarının cezadan kurtulmaya yönelik olduğu ve hayatın normal akışı karşısında inandırıcı olmadığı, ancak davaya konu eserlerin sanık tarafından ticari maksatla satın alındığına, kabul edildiğine ve satışa arz edildiğine dair dosyada somut ve kesin bir delil bulunmadığı, bu bakımdan sanığın eyleminin 2863 sayılı Kanunun 70/1. maddesinde düzenlenen “kültür varlığını izinsiz bulundurma” suçunu oluşturduğunun anlaşıldığı olayda,

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında hükmolunan 4 gün adli para cezasının TCK’nın 52/2. maddesi uyarınca gün karşılığı belirlenerek paraya çevrilmemesi,

2- TCK'nin 52/4. maddesi gereğince taksitlerden birisinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtarı ile yetinilmesi gerekirken taksitlerden birisinin süresinde ödenmediği takdirde kalan kısmının tamamının tahsil edilmesine karar verilerek infaz yetkisinin de kısıtlanması ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarının yapılmamış olması,

3- Bozma kararı öncesi hükmedilen 3000 TL adli para cezasına ilişkin ilk hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi nedeniyle sonuç ceza miktarının sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilip, 1412 saylı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle infazın 3000 TL adli para cezası üzerinden yapılacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç cezanın 1412 sayılı CMUK'un 326/son. maddesi gereğince 3000 TL adli para cezası olarak tayin edilmesi,

3- Bozma kararı öncesi hükmedilen 3000 TL adli para cezasına ilişkin ilk hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi nedeniyle sonuç ceza miktarının sanık lehine kazanılmış hak teşkil edeceği gözetilip, 1412 saylı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle infazın 3000 TL adli para cezası üzerinden yapılacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, sonuç cezanın 1412 sayılı CMUK'un 326/son. maddesi gereğince 3000 TL adli para cezası olarak tayin edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususların aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükmün 2. fıkrasına “... sanığın 10 ay hapis ve 4 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinden sonra gelmek üzere “4 gün karşılığı adli para cezasının TCK’nın 52/2. maddesi uyarınca sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önüne alınarak 1 günü takdiren 20 TL'den olmak üzere sanığın 80 TL ADLİ PARA CEZASINA ÇEVRİLMESİNE,” ibaresinin eklenmesi, hükmün 3,4,5,6 nolu fıkralarının tamamen hükümden çıkartılarak yerine “bozma kararı öncesi hükmedilen 3000 TL adli para cezasına ilişkin ilk hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi nedeniyle sonuç ceza miktarı sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiğinden, 1412 saylı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca infazın 3000 TL adli para cezası üzerinden yapılmasına” şeklinde değiştirilmesine, yine hükmün 7. fıkrasının tamamen hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak verilen adli para cezasının 5237 sayılı TCK’nın 52/4. maddesi gereğince birer aylık taksitler halinde 10 eşit taksitle tahsiline, “taksitlerden birinin ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrileceğinin ihtaratına'' ibarelerinin yazılması suretiyle başkaca yönleri kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak, DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.