muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5153, Karar No: 2023/2239, Tarih: 11.04.2023

söz konusu genel kurullarda alınan ibra kararlarının iptaline ilişkin herhangi bir dava açıldığına dair bir bilgi bulunmadığı gibi davacı tarafça da dava açıldığına ilişkin bir iddia ileri sürülmediği, genel kurullarda şirket bilançolarının görüşülüp şirket bilançoları ve faaliyet raporlarının onaylandığı, dosyada alınan bilirkişi raporları, SPK inceleme raporu, tanık beyanları dikkate alındığında, davacı şirketin çimento üretimi yaptığı, çimento üretiminde kullanılmak üzere demir cevheri tedarik ettiği, demir cevherinin çimento üretiminde olmazsa olmaz koşul olduğu, davacı şirketin yıllık çimento üretimi ve taahhütleri göz önüne alındığında talep edilen demir cevheri kapasitesi miktarı ile tedarik zamanı ve yer itibarıyla bunu karşılayacak tedarikçi şirket sayısının sınırlı olduğu, teklifte bulunan firmaların kapasitelerinin, tedarik edebilecekleri demir cevheri içeriğinin ve tedarik zincirinin önemli hususlar olup bu durumun araştırmasının şirket satın alma müdürlüğünce yürütüldüğü, davalının satın almada tek başına karar verici olduğunun ispatlanamadığı, yine bilirkişi raporlarına ve SPK inceleme raporu tespitlerine göre piyasada demir cevheri fiyatlarının değişken olduğu, içeriği ve tedarik miktarlarına göre fiyatın değiştiği, nakliye ve depolamanın da maliyete etki ettiği, tüm bu hususlar gözetildiğinde, salt fiyat açısından değerlendirme yapılarak şirketin zarara uğratıldığı sonucuna ulaşılamayacağı, fiyat kadar, şirketin talebinin istenen nitelikte ve zamanında karşılanması, bunun yeterince taahhüt altına alınmasının da önemli olduğu, şirketi zarara uğrattığından bahisle yöneticinin sorumluluğuna gidilebilmesi için yöneticinin kanun ve ana sözleşme ile kendisine yüklenilen görevlerini kusuru ile ihlâl etmesi, bunun sonucu olarak bir zararın doğması ve bunu davacının ispatlaması gerektiği, sadece üretim için gerekli olan ham maddenin alım fiyatı zararın tespiti için yeterli olmadığı, salt hammadde fiyatındaki farklılık tedarik firmasının seçiminde etkili olmadığı gibi bu hususun tek başına zararlandırıcı olay olarak değerlendirilemeyeceği, tedarik talebinde bulunan şirketin ihtiyaçları, bunun zamanında ve düzenli olarak karşılanması, tedarikçi firmanın tedarik kabiliyeti, tedarik sürecindeki ek maliyetlerin fiyat kadar önemli olduğu, sadece fiyata bakılarak daha düşük bedelle satın almamanın zararın oluşumuna sebep olmayacağı, davacının, davalının tek başına aldığı kararlarla şirketin daha yüksek fiyatla (uygun fiyata istenen nitelikte ve istenen miktarda, düzenli olarak) hammadde tedarik edilmesine neden olarak şirketin zarara uğratıldığını, bunun davalının kusuru ile gerçekleştiğini ispatlayamadığı, bu nedenle davacı istinaf sebeplerinin yerinde olmadığı, mahkeme kararında belirtilen gerekçede ve delillerin değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dosyada alınan bilirkişi raporunun yetersiz olduğunu, hiçbir teknik bilgi içermediğini, içlerinde hukukçu olmamasına rağmen hukuki değerlendirmeler yapıldığını, davacı şirketteki yönetim değişikliğinden sonra Gökten Madencilik'ten alımların durdurulması ve alımların ihale yöntemi ile yapılıyor olması ve herhangi bir kalite sorunu yaşanmıyor olmasının bilirkişi raporunda görmezden gelindiğini, rapora itirazlarına rağmen ikinci bir bilirkişi raporu alınmadığını, ibra işleminin sadece genel kurulun bilgisine sunulan işlemleri kapsadığını, somut olayda ibra kararının SPK'nın iki yılı bulan incelemesi sonucu tespit edebileceği zararı kapsamasının mümkün olmadığını, davaya konu demir cevheri alımına ilişkin yönetim kurulu kararları bulunmadığını, şirketin olağan işlerinden olduğunu bu yetkinin de davalıya ait olduğunu, yönetim yetkisi ile temsil yetkisinin farklı olduğunu, davalının şirketin olağan işleri konusunda tek yetkili olduğunu, istinaf mahkemesi kararında fiyat unsurunun zarar iddiası açısından tek gösterge olmadığı belirtilmişse de SPK raporunda fiyat dışındaki unsurların da dikkate alındığını, yerel mahkemenin davalının görev yaptığı dönemde yıl sonlarında kâr etmiş olmasından hareketle şirketin zarara uğramadığı gerekçesine yer verdiğini ancak bu

tespitin hatalı olduğunu zira davacı şirketin satış hacminin yüksek olmasının, belirli bir girdinin olması gerekenden daha pahalıya alınarak şirketin bu işlemlere özel zarar ettirilmesi gerçeğini ortadan kaldırmayacağını, Gökten Madenciliğin satış fiyatının kendisi açısından makul kâr olduğu yönündeki tespitin de hatalı olduğu, adı geçen şirketin maliyetlerinin kaynağının kendi ilişkili şirketlerinden yaptığı alımlar olduğu ve demir cevherini daha düşük veya yüksek maliyetle üretmesinin alım satım emsallerine uygunluğunun göstergesi olmadığı, davacı şirket tam tasdik yaptırmakla mükellef olmadığından davalının görev yaptığı dönemde davacı şirketin hesaplarının herhangi bir mali müşavir tarafından incelenmediği dolayısıyla gerekçede hatalı değerlendirmelere yer verildiğini, ceza mahkemesince beraat kararı verilmişse de suç kastının olmamasının ortada ağır bir kusur olduğu gerçeğini değiştirmediğini belirtilerek istinaf mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı şirketin zarara uğratıldığından bahisle şirket yöneticisi davalının sorumluluğuna dayalı tazminat davasıdır.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6102 sayılı Kanun'un 369 ve 553 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı şirketin zarara uğratıldığından bahisle şirket yöneticisi davalının sorumluluğuna dayalı tazminat davasıdır.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6102 sayılı Kanun'un 369 ve 553 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Dava, anonim şirket yöneticisinin sorumluluğuna ilişkin olup İlk Derece Mahkemesince davacı şirketin zararının gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı vekilinin vaki istinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddedilmiştir.

2.Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olup İlk Derece Mahkemesince yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. İlk Derece Mahkemesince davacı şirketin dava dışı Gökten Madencilik Ltd. Şti.'nden demir cevherini aldığı dava konusu tarihler itibariyle aynı koşullarda (fiyat dışında) demir cevherinin davacı tarafından başka firma, kurum veya kuruluşlardan ne şekilde hangi fiyatla temin edilebileceği yönünde bir araştırma yapılmamıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda da bu hususta herhangi somut bir değerlendirmeye rastlanmamıştır. Bu durumda, Mahkemece yukarıda açıklanan şekilde araştırma yapılarak bu araştırma sonuçlarının dosyaya ithal edilmesinden sonra dosyanın çimento üretimi ve sermaye piyasası konusunda uzman bilirkişilerin de içinde bulunduğu yeni bir heyete tevdii ile tarafların iddia ve savunmaları ile davacı vekilinin 20.02.2019 tarihli, yüzeysel, hiçbir araştırma ve somut veriye dayanmayan bilirkişi raporuna vaki itirazı değerlendirilerek yeni bir rapor alınması ve bu suretle hasıl olacak sonuca göre karar verilmek üzere davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14990, Karar No: 2024/21771, Tarih: 27.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/14990 E.  ,  2024/21771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 05.09.2024

SAYISI : 2022/4967 E., 2024/1303 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 05.09.2024 tarihli ve 2022/4967 Esas, 2024/1303 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 05.09.2024 tarihli ve 2022/4967 Esas, 2024/1303 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Burhaniye 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8892, Karar No: 2012/7904, Tarih: 08.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/8892 E.  ,  2012/7904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memurun resmi belgede sahteciliği suçuna iştirak

HÜKÜM : Beraat

5237 sayılı TCK’nun 210. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemeye paralel olan 765 sayılı TCK’nun 354. maddesi, memur olmayan ya da özel yasalarına göre memur gibi cezalandırılmaları gerekmeyen doktor, eczacı veya sağlık memurunun resmî makamlara sunulmak üzere özel nitelikte sahte rapor düzenleyip vermesi ve verilen bu sahte raporların kullanılması suçlarını tanımlayıp yaptırıma bağlamıştır. memur olan ya da özel yasasına göre memur sayılan doktor, eczacı veya sağlık memurunun resmî görev ve yetkisini kötüye kullanarak sahte rapor düzenlemesi eylemleri, bu maddelerin kapsamına girmeyecek olup, suç tarihinde sanığın resmi kurum olan Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesinden gerçeğe aykırı rapor düzenlettirip kullandığı iddia ve kabul edilmesine göre; eylemin suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK’nun 339. (5237 sayılı TCK’nun 204/2) maddesinde yazılı “memurun resmi belgede sahteciliği suçuna iştirak” suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve değerlendirme görevinin üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek, görevsizlik kararı verilmesi gerekirken duruşmaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.05.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11010, Karar No: 2010/7731, Tarih: 21.04.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/11010 E.  ,  2010/7731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK:Onama

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık ...'in muhafaza görevini kötüye kullanma eylemine ilişkin kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre hükmün temyiz edilemez olduğu,

Anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CYY.nın 317.maddesi uyarınca sanık ...'in tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2-Sanık ...'in muhafaza görevini kötüye kullanma eylemine ilişkin hükme yönelik temyize gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak; 1)Yedieminlik, özel hukuka ilişkin bir hukuksal kurum olmakla birlikte, yedieminin yasal yükümlülüklerine aykırı davranmasının yasa tarafından yaptırıma bağlandığı hallerde Ceza Hukukun da ilgilendirmektedir. 5237 sayılı TCY.nın 289.maddesinde, muhafaza görevini kötüye kullanma başlığı altında; "muhafaza edilmek üzere kendisine resmen teslim olunan rehinli veya hacizli veya herhangi bir nedenle el konulmuş mal üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunma" eyleminin cezalandırılacağı hükme bağlanmıştır. Yasalarda öngörülen istisnalar (6831 sayılı Orman yasasının 84.maddesi gibi) dışında yedieminlik, muhafaza yükümü altına giren kişinin özgür iradesiyle kuracağı hukuksal bir ilişki niteliğindedir. Bu nedenle, yedieminin suçun öğelerini ilgilendiren yasal yükümlülüklerinin saptanması ve hukuka aykırılık öğesinin incelenmesi bakımından, yedieminlik kurumunun özel hukuktaki yeri ile hak ve yükümlülüklerinin incelenmesi gerekmektedir.

Yedieminlik kurumu özel hukukta, Borçlar Yasasının 463-482.maddelerinde düzenlenen "vedia sözleşmesinin" bir türü olarak kabul edilmektedir. (Prof.Dr. Ejder Yılmaz, Yedieminlik, T.Hukuk Dünyası D.Mayıs 2000, S.1, s.7; Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, C.IV. ... 2001, s.4294; Prof.Dr. Cevdet Yavuz, Borçlar Hukuku Özel Hükümler, 1997 s. 770). Vedia (saklama/emanet) Sözleşmesi doktrinde, "saklatan tarafından verilen bir taşınırın, saklayan tarafından kabul edilerek güvenli bir yerde saklanması ve saklatanın dilediği zaman istemesiyle onu saklatana geri vermesi yükümlülüğünü yükleyen bir sözleşmedir" biçiminde tanımlanmaktadır. (Prof. Dr. ... Zevkliler, Borçlar Hukuku, Özel Borç İlişkileri, ... 2002, s. 385; Doç. Dr.

Mustafa Tiftik, Türk Hukukunda Vedia Sözleşmesi, ... 2007, s.25). Vedia sözleşmesi hükümleri arasında yer alan "Yediemine tevdi" başlığı altındaki 471.maddesinde de, hukuki durumuyla ilgili uyuşmazlık bulunan veya şüpheli olan bir şeyin "müstevdie/saklayana" veya "yediadile" tevdi edilebileceği ve bu durumda, malı teslim alanın bütün ilgililerin rızası veya hakimin kararı olmadıkça malı hiç birine iade edemeyeceği belirtilmektedir. Yasanın 473 vd.maddelerinde ise, vedia sözleşmesinin bir türü olan "ardiye/depo sözleşmesi" düzenlenmiştir.

Borçlar Yasası dışında, yedieminliği öngören 1086 sayılı Hukuk Yargılama Yasasının 101; 2004 sayılı İcra İflas Yasasının 26, 88, 273; 358; 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkındaki Yasanın 82, 83.maddeleri gibi çeşitli yasalarda da yedieminlik ilişkisi veya bu nitelikte muhafaza yükümlülüğü doğuran düzenlemeler yer almaktadır. Belirtilen düzenlemelerde bir nevi kamusal ilişkinin de kurulması dolayısıyla doktrinde Borçlar Yasasında düzenlenen "akdi" yedieminlikten farkını ifade etmek üzere "kamu hukuku ilişkileri doğuran yedieminlik" adı da verilmektedir (Dr.Haluk Eruygur, Yedieminlik, ... 2008, s.68). Fakat, açıklanan yasa hükümlerinde de muhafaza yükümlülüğünün bir yasal zorunluluk olmayıp, hukuksal ilişkinin özgür iradeyle kurulması karşısında, bunların da akdi bir ilişki olduğu inkar edilemeyecektir. Bu nedenle, adı geçen yasalarda açıkça düzenlenmeyen hususlarda, hukuksal kurumun temelini oluşturan vedia sözleşmesi hükümlerinin uygulanması gerekli bulunmaktadır.

Borçlar Yasasına göre vedia sözleşmesi uyarınca taşınır malın muhafazası için malı veren kişi (muhafaza ettiren); sözleşmenin icrası nedeniyle ilgili olan bütün masrafları ve meydana gelen zararı ödemek borcu altındadır (BK.M.464). Buna karşın, vedia sözleşmesi nedeniyle saklama yükümlüsü olan kişi (muhafaza eden); muhafaza edilmesi için teslim edilen taşınırı kullanmama, malı güvenli bir yerde muhafaza etme ve teslim eden tarafından istenildiğinde geri verme ile borçludur (BK.M.465-467). Malı saklatan kişi, sözleşmede bir süre öngörülse dahi, her zaman malın iadesini isteme hakkına sahip olduğu gibi, saklama borçlusu olan kişi de istenildiği her an, malı teslim etmekle yükümlüdür (BK.M.466/1). Bu yükümlülük gereği muhafaza görevlisinin, ilk kez talep edildiğinde malı aldığı zamandaki gibi (varsa semeresi ile birlikte) iade etmesi zorunludur (Doç.Dr. Mustafa Tiftik, Vedia Sözleşmesi, s.47, 52).

Vedia sözleşmesi uyarınca saklama ile yükümlü olan kişinin iade borcunu yerine getireceği yer, Kanunun "iade mahalli" başlıklı 468.maddesinde "vedia hıfzedilmesi lazım gelen yerde iade olunur ve iade masrafıyla iade zamanındaki hasar, mudia aittir" biçiminde düzenlenmiş ve bu konuda, "malın saklanması gereken yerde iade edileceği" kuralı kabul edilmiştir. Bu düzenleme dolayısıyla muhafaza edenin malı götürüp teslim etme yükümlülüğü bulunmadığından, malın muhafazası amacıyla teslim eden kişi, iadesini istediği malı, muhafaza edilen yerden teslim alacaktır (Doç.Dr.Mustafa Tiftik, Vedia Sözleşmesi, s.52). Bu bakımdan yasa uyarınca, muhafaza ili yükümlü olan kişinin malın iade edilmesi için, malı başka bir yere götürme, nakletme yükümlülüğü bulunmamaktadır. Bu nedenle ancak, teslim edenin muhafaza edenin adresine başvurarak iadeyi istemesine karşın, yediemininin iade etmemesi durumunda yükümlülüğüne aykırı davrandığı söylenebilecektir. Vedia sözleşmesine ilişkin genel düzenlemelerin istisnasını oluşturan başka bir yasal hüküm bulunmadığı takdirde, malın muhafazasını üstlenen kişinin, iade yükümlülüğünün, muhafaza ettiği yerde olduğu kabul edilmelidir. Bu konuda 2004 sayılı İİY.nın 88 ve 358.maddeleri ile 6183 sayılı Yasanın 82, 83.maddelerinde de, hacizli malın muhafaza amacıyla kendisine bırakıldığı kişinin, malların icra dairesinden istendiği anda önceki durumuyla iade ile yükümlü olduğu belirtilmekle birlikte, iadenin şekli ve yeri hakkında bir düzenleme yapılmadığından, bu konuda genel hükümlerin uygulanması gerekmektedir. Esasen, bu konuda vedia sözleşmesi hükümlerine başvurulmasa dahi, yasada olmayan bir yükümlülüğün yediemine yükletilmesi olanaklı bulunmayıp, aksi yorumun benimsenmesi T.C.Y.'nın 2.maddesinde belirtilen "kanunilik ilkesine" aykırılık oluşturacaktır.

Açıklanan yasal hükümler uyarınca, yedieminin malı muhafaza ettiği yerde teslim etmekle yükümlü bulunması ve incelenen dosyada, icra dairesince sanığın adresine gelinerek hacizli malın iade edilmesi veya muhafaza altına alınması için bir başvurunun yapılmaması karşısında, hacizli malların satış yerine götürülmemesi biçimindeki eylem, suçun maddi öğesini oluşturmaz ise de sanığın hacizli malı başkasına verme, ortadan kaldırma, satma, rehnetme veya adresine gelinip istenildiğinde teslim etmeme gibi T.C.Y.'nın 289/1.maddesinde öngörülen teslim amacı dışında tasarrufta bulunması durumunda suçun oluşacağı gözetilerek, hacizli 6'lık su dibeğini teslim edilen adreste usulüne uygun olarak muhafaza edip etmediğinin araştırılması ve muhafaza ettiğinin belirlenmesi halinde beraatine, tersi durumda ise, hükümlülüğüne karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturma ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

2)Kabule göre;

a)Satış ilanı ve muhtırayı içeren tebligatın verildiği ...'in sanıkla birlikte aynı konutta oturup oturmadığı ve tebliğ işleminin hukuken geçerli olup olmadığı araştırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Kabule göre;

a)Satış ilanı ve muhtırayı içeren tebligatın verildiği ...'in sanıkla birlikte aynı konutta oturup oturmadığı ve tebliğ işleminin hukuken geçerli olup olmadığı araştırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b)4.5.2005 tarihli haciz tutanağı içeriğine göre, 6'lık su dibeğinin, sanığın evinde haczedilmesi karşısında, T.C.Y.'nın 289. maddesinin 1.fıkrası son cümlesi hükmünün, sanık lehine uygulama olanağının tartışılmaması,

Yasaya aykırı ve sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesinden başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21.4.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1096, Karar No: 2014/6650, Tarih: 18.11.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/1096 E.  ,  2014/6650 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Gölhisar Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :27.12.2013

Numarası :2012/210-2013/348

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan imalâtın ayıplı iddiasına dayalı olarak açılmış bulunan tazminat davasıdır. Davalılar ise, inşaatta kullanılan betonun C-25 standardında olması konusunda bir taahhütleri bulunmadığını, davanın reddini dilemiş, mahkemece davanın pasif husumet nedeniyle reddine dair verilen karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davacı iş sahibi ile davalı yükleniciler M.. Ö.. ile İ.. O..'ın arasında 26.09.2011 tarihli inşaat yapım sözleşmesi imzalandığı ve bu sözleşme uyarınca, davacıya ait 109 ada 56 parsel sayılı taşınmaz üzerinde davalılar tarafından bina yapılmasının üstlenilip, 135.000,00 TL götürü bedel belirlendiği, sözleşmede kullanılacak betonun C-25 standardında olacağının ve 31.12.2011 tarihine kadar da inşaatın tesliminin kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır. Davacı, üzerine düşen tüm edimleri eksiksiz yerine getirdiği halde kullanılan betonun yapılan karot testi sonucu C-25 standardında olmadığının belirlendiğini, bu kez dava dışı E... Beton sahibi M.. E.. ile yapılan görüşme sonucunda güçlendirme masraflarının ve kira gelirinin karşılanması amacıyla dava dışı M.. E.. tarafından 50.000,00 TL'lik teminat senedinin verildiğini, ancak Gölhisar İcra Hukuk Mahkemesi'nce takibin iptâl edildiğini, güçlendirmenin de yetersiz olabileceğinin ve zararının artabileceğini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 40.000,00 TL'nin davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalılar ise, kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini, betonun kalitesiz olduğunun iddia edilmesi üzerine, E.... Beton firmasının sahibi M.. E.. ile yapılan görüşme sonucunda, 28.01.2012 tarihli imzalanan anlaşmaya göre, 50.000,00 TL tazminat ödeneciğinin kararlaştırıldığını, ancak tarafların yeniden bir araya gelerek bu kez davacının zararları karşılığı 300 M3 betonun davacıya verilmesinin ve bu betonun dava dışı bir şirkete satılmasının ve parasının davacıya ödenmesinin öngörüldüğünü, ancak, bu alım-satımdan vazgeçilmesi üzerine davacının teminat senedini takibe koyduğunu, öte yandan davacının iddia ettiği gibi betonun C-25 standardında olmadığına dair bir tespit