muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21416, Karar No: 2015/925, Tarih: 22.01.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/21416 E.  ,  2015/925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/11/2012

NUMARASI : 2011/355-2012/651

Taraflar arasındaki davadan dolayı Bursa 4. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 22.11.2012 gün ve 355-651 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

12.11.2012 tarihinde kabul edilen ve 06.12.2012 tarih ve 28489 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 6360 Sayılı ''On Üç İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Altı İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un'' 1. maddesinin 1. ve 5. fıkraları gereğince davacının tüzelkişiliği kaldırıldığından, çekişmeye konu; Bursa, Y.., K.. Mahallesi, ... ada 10, 11, 12 ve 13 parsel sayılı taşınmazların kime devredildiği belirlenerek, taşınmazların devredildiği ilgili tüzel kişiliğe gerekçeli mahkeme kararının tebliğ edilmesi, temyiz süresinin beklenmesi, kararın temyiz edilmesi halinde dosyanın gönderilmesi için yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 22.1.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2763, Karar No: 2025/1367, Tarih: 03.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/2763 E.  ,  2025/1367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1413 E., 2023/1772 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karşıyaka 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/113 E., 2023/406 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; ...'ın 24.11.2006 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu vefatı nedeniyle, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla her bir davacı için ayrı ayrı 1.000 TL maddi tazminatın, eşi ... için 30.000,00 TL, çocukları ... için 25.000,00 TL, ... için 20.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müteveffanın davalı işyerinde geçirdiği kalp krizi sonucu vefat ettiğini, işyerinin oksijen tesislerinde bulunan büro ortamında bilgisayarlı kontrol paneli kısmında çalıştığını, olay öncesinde herhangi bir münakaşa ve kavga olmadığının tespit edildiğini, bu haliyle olayın iş kazası olarak değerlendirilemeyeceğini, kusuru bulunmadığını, doğal ölüm sebebiyle davacının maddi ve manevi tazminat talebinde bulunmasının mümkün olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacılar murisi ...'ın 24.11.2006 tarihinde gece vardiyasında fenalaşarak hayatını kaybettiği, olay tarihinde 41 yaşında olduğu, 16.10.1987 tarihinden beri işyerinde çalıştığı, işe başladığında işyeri hekimi tarafından muayene edildiği, ağır ve tehlikeli işler kapsamındaki bulunan işyerinde çalışabileceğine dair sağlık raporu verildiği, davacıların murisi ...'ın işyerinde oksijen tesisi bölümünde oparetör olarak çalıştığı, bu bölümdeki görevinin, kumanda odasından oksijen tesisinde oksijenin üretim aşamalarını, panodaki elektronik şemadan izlemek olduğu, zaman zaman üretim tesisini kontrol amacıyla gezdiği, işçiyi aşırı efor, fiziksel zorlama içeren işler olmadığı, bu nedenlerle kardiyopulmoner arrest sonucu gelişen iş kazası olayının meydana gelmesinde davalı işverenin bir kusurunun bulunmadığı, davacıların murisi ... 'ın ve üçüncü şahısların da bir kusurunun bulunmadığı, davalı işverenin işyerinde iş sağlığı ve güvenliği önlemlerini almaması söz konusu olmadığı gibi, ... işçinin ölüm sebebinin işyerinden kaynaklanan bir nedenle gerçekleştiğinin de ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, hükmün davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesinin 29.05.2017 tarih, 2017/818 E.-2017/755 K. sayılı ilamı ile İş Kanunu'nun 77. maddesinin öngördüğü koşulları göz önünde tutarak ve özellikle işyerinin niteliğine göre, işyerinde uygulanması gereken iş sağlığı ve güvenliği yönetmeliğinin ilgili maddeleri incelemek suretiyle işverenin işyerinde alması gereken önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususlar ayrıntılı bir biçimde incelenmek suretiyle ölen işçinin işyerinde çalışma şartlarının kalp krizini tetikleyip tetiklemeyeceğinin belirlendiği ve iş kazası ile işverenin eylemi arasında illiyet bağı bulunup bulunmadığı, illiyet bulunuyor ise kalp krizinin oluşumunda işverenin kusurunun bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle Adli Tıp Kurumu aracılığıyla iş kazası ve ölüm arasında tıbbi illiyet bağının bulunup bulunmadığına ilişkin rapor alınmasını, sonra da iş gücü sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bir kardiyologun da bulunduğu bilirkişi heyetinden yeni bir kusur raporu alınarak karar verilmesi gerektiğini belirterek mahkemenin kararını kaldırdığı ve bu doğrultuda önce Adli Tıp'tan illiyet bağı ile ilgili rapor; sonra da yeni bir kusur raporu alındığı, Adli Tıp Kurumu 1

. Adli Tıp İhtisas Kurulundan alınan mütalada; ölüm anına ait EKG, laboratuar ve röntgen tetkiki gibi ölüm sebebini açıklayabilecek herhangi bir tıbbi belge bulunmadığı ve zamanında otopsi yapılarak dokularda makroskobik histopatolojik ve toskolojik analizler yapılmamış olduğu cihetle; mevcut verilerle kişinin ölüm sebebi ve mekanizması bilinemediğinden iş kazası ile ölüm arasında tıbbi illiyet bağının bulunup bulunmadığı hususlarında değerlendirme yapılamadığının bildirildiği, Bölge Adliye Mahkemesinin ilamı doğrultusunda içinde kardiyolog bulunan 3 kişilik bilirkişi heyetinden kusur yönünden 28.08.2018 tarihli heyet raporu alındığı, alınan kusur raporuna göre; müteveffanın ağır ve tehlikeli işlerde çalışanlara ait 15.10.1987 tarihli işe giriş sağlık raporu ve periyodik kontrollerinin olduğu, sağlık karnesi incelendiğinde kalp rahatsızlığı, hipertansiyon, diyabet gibi kronik bir hastalığının olmadığı, yaptığı işin fiziki anlamda zorlayıcı ve efor sarfedici bir iş olmadığı, işveren tarafından bu çalışma şekliyle ilgili olarak alınması gerekli farklı bir işgüvenliği önlemi bulunmadığı, müteveffanın kalp krizi neticesinde öldüğünü ve meydana gelen iş kazasında davalı işverenin kusurunun bulunmadığının belirlendiği, işverenin kusurlu olduğunun tespit edilemediği ve meydana gelen ölüm olayı ile işvenin eylemi arasında illiyet bağı da kurulamadığı gerekçesi ile davacının davasının reddine karar verildiği, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesinin 17.02.2021 tarih ve 2018/2598 Esas ve 2021/218 Karar sayılı ilamında; bir kez de Adli Tıp II. Üst Kurulundan rapor aldırılmamasının eksiklik olduğu, kaldırma kararında iş gücü sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bir kardiyolog da yer alan bilirkişi heyetinden rapor aldırılması gerektiği belirtilmesine rağmen, kalp damar cerrahi uzmanı bulunan bir heyetten rapor aldırılmasının ve Mahkeme tarafından, işyerinin değerlendirilmesi yerine ölen işçinin sağlık durumunu değerlendirecek şekilde düzenlenen kusur raporuna itibar edilmesinin de doğru olmadığı gerekçesiyle tekrar kaldırıldığı, ortadan kaldırma ilamı doğrultusunda, dosyanın Adli Tıp Üst Kuruluna gönderildiği ve 07.06.2022 tarihli raporda, mevcut verilerle kişinin ölüm sebebi ve mekanizması bilinemediğinden iş kazası ile ölüm arasında tıbbi illiyet bağının bulunup bulunmadığı hususlarında değerlendirme yapılamadığı şeklinde önceki tıbbi değerlendirmeler ile aynı doğrultuda rapor düzenlendiği, yine ortadan kaldırma ilamı doğrultusunda, aralarında kalp damar cerrahisi uzmanı- iş sağlığı ve güvenliği uzmanı olan bilirkişi heyetinden kusura ilişkin rapor alındığı, doktor uzman ile diğer İSG uzmanlarının aynı ayrı rapor tanzim ettikleri, kalp-damar cerrahisi uzmanının raporunda, dava konusu olay çalışma şartları dahil detaylı olarak değerlendirildiği ve illiyet bağının olmadığı, ..

..., davalı ve üçüncü kişilerin kusurlarının olmadığı, işverenin İSG kuralları çerçevesinde illiyet bağının olmadığı sonucuna ulaşıldığı, doktor dışındaki bilirkişilerin ise, "işverenin iş yerindeki uygulamanın yukarıda belirtilen mevzuat hükümlerine uymadığı, çalışanın fazla mesaiye zorlandığı, vardiyalı sistemin ve uzun çalışma saatlerinin yorucu olduğu, çalışanın daha evvel rahatsızlığı olduğu bilindiği halde durumuna uygun işe alınmadığı, çalışanın sağlık durumunun göz önüne alınarak görevlendirilmesi gerekeceği yasa gereği olduğu halde idare tarafından bu hususlara dikkat edilmediği anlaşılmaktadır." şeklinde değerlendirme yapıldığı, bu durumda raporun kendi içinde çelişkili görülmesi nedeniyle, davacı yanın itirazı da dikkate alınarak," çelişkinin ve ortadan kaldırma ilamının yerine getirilmesi için dosyanın İstanbul Bölge Kurulundan bilirkişi heyetine gönderildiği, 05.04.2023 tarihli heyet raporunda, önceki tüm kusur heyet raporlarının ele alındığı, müteveffanın geçirdiği kalp krizi rahatsızlığında bünyesel faktörlerin %100 etkili olduğunun belirtildiği, esasen bu sonuca "vefat tarihi 24.11.2006 tarihine kadar işyeri hekimince yapılmış olan sağlık muayenelerinde sağlam bulunduğunun tespit edildiği, davaya konu olayın müteveffanın vardiya saatindeki çalışması sırasında meydana geldiği, fazla çalışma yaptığı esnada olayın vuku bulmadığı, çalışanın vefatı ile neticelenen olayın öncesinde müteveffanın fazla süreli çalışma yaptığına dair dosyada somut bilgi ve belge bulunmadığının, müteveffanın davalı işyerinde sağlık kontrollerinde iştirak ederek periyodik olarak sağlık kontrolünden geçtiği, sağlık muayenelerinde bulgularının normal seyir ettiği," şeklinde değerlendirme ile ulaşıldığı, dolayısıyla davacının çalışma koşullarının olaydaki etkisinin ayrıntılı ele alındığı, dava konusu olayla ilgili olarak illiyet bağı ve davalı işverenliğin kusuruna ulaşılmadığından davanın reddine karar vermek gerektiği, her ne kadar en son alınan rapora, kazalıya periyodik muayenelerin mevzuata aykırı yapıldığı itirazında bulunulmuş ise de yalnızca prosedürel formun şeklen olmamasının tibbi değerlendirmeye etki etmeyeceği, iş yeri hekiminin sağlam tespiti ve harici tahlil ve araştırmaya gerek görmediği bir noktada davacının sağlık durumunun özellikle işyeri özelinde yani çalışmasına engel olduğu, yada sağlık durumunu olumsuz etkileyebileceği düşünülemeyeceği kanaatine ulaşılmakla bu yöndeki itirazların dikkate alınamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamındaki yazı, bilgi ve belgelere, yasaya uygun nedenlere, İlk Derece Mahkemesince taraflarca gösterilen delillerin toplanmasında, değerlendirilmesinde usul ve esas bakımından hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili; içinde kardiyoloji uzmanı bulunmaksızın alınan bilirkişi raporuna dayalı davanın reddi kararının hatalı olduğu, tanık anlatımlarından, ... 'ın yaptığı işin ne denli ciddi risk taşıdığı, yaptığı işteki bir aksamanın üretimde aksama ve sorunlara neden olduğu, bu halin müteveffada strese yol açtığı, işyerindeki işveren/işveren temsilcilerinin uygulamalarının baskıcı ve otoriter olduğu, işyerinde uzun mesai saati ve tekdüze çalışma olduğu, bu çalışma tarzının işçileri zorladığı ve ciddi risk oluşturduğu, ... 'ın bu çalışma şartları nedeniyle sağlık sorunları yaşadığı, olay günü hastaneye gittiği, izin istediği, ancak izin verilmediği, bu rahatsızlığına rağmen çalıştırıldığının anlaşıldığını, mevzuata uygun muayene ve tetkike tabi tutulmuş olsa idi ölümünün önlenmesinin muhtemel olduğunu, birbiri ile açıkça çelişen bilirkişi raporları olduğu halde önceki kaldırma kararlarında belirtilen nitelikte bilirkişiden rapor alınmaksızın ve yine açıkça davalının iş ve işyerinden kaynaklı gerekli tedbirleri almadığı ve bu nedenle kusurlu olduğuna dair bilirkişi kurulu raporu dikkate alınmadan karar verildiğini belirterek temyiz etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/834, Karar No: 2018/13909, Tarih: 20.12.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/834 E.  ,  2018/13909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun ihalenin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, Tekirdağ İcra Hukuk Mahkemesi'nin 07/06/2017 tarih ve 2016/431 E.- 2017/235 K. sayılı kararı ile şikayetin reddine karar verilerek, borçlu aleyhine para cezasına hükmedildiği; borçlu tarafından ilk derece mahkemesi kararına karşı istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nin 17/11/2017 tarih ve 2017/2511 E.- 1795 K. sayılı kararı ile HMK’nın 352.maddesi uyarınca istinaf talebinin usulden reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 342/3. maddesinde “İstinaf dilekçesi, başvuranın kimliği ve imzasıyla, başvurulan kararı yeteri kadar belli edecek kayıtları taşıması durumunda diğer hususlar bulunmasa bile reddolunmayıp, 355 inci madde çerçevesinde gerekli inceleme yapılır.” düzenlemesine;

Aynı kanunun 355. maddesinde ise “İnceleme, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılır. Ancak, bölge adliye mahkemesi kamu düzenine aykırılık gördüğü takdirde bunu resen gözetir.” düzenlemesine yer verilmiş ve 352/1. maddesinde de başvuru şartlarının yerinde getirilmemesi ya da başvuru sebeplerinin veya gerekçesinin hiç gösterilmemesi halinde gerekli kararın verileceği belirtilmiştir.

Somut olayda, icra mahkemesince verilen kararın alacaklı vekiline 07/06/2017 tarihli duruşmada tefhim edildiği, borçlu vekilinin İİK’nun 363. maddesi uyarınca süresi içinde (yani 09/06/2017 günü), HMK’nun 342/3. maddesine uygun olacak şekilde istinaf başvurusuna ilişkin dilekçesini verdiği halde, borçlu vekilinin, istinaf gerekçelerini içeren dilekçesini 10 günlük süre içerisinde sunmadığı görülmektedir.

Bu durumda, Bölge Adliye Mahkemesince yapılacak iş, HMK’nun 342/2/e 342/3. maddesinde belirtildiği üzere, istinaf dilekçesini reddetmeden, HMK’nun 352 ve 355. maddesi uyarınca kamu düzeni ile sınırlı olmak üzere istinaf isteminin incelenip sonucuna göre karar verilmesidir. İstinaf yoluyla incelenen mahkeme kararında kamu düzenine aykırılık denetimi yönünden; işin esasına dair inceleme yapılmış olacağından, HMK’nun 353/1-b-1. maddesi gereği, istinaf isteminin esastan reddine karar verilmesi gerekecektir.

O halde, Bölge Adliye Mahkemesi'nce, süresinde istinaf (süre tutum) dilekçesi verildiği halde, incelenen ilk derece mahkemesi kararında kamu düzenine aykırılık da bulunmadığı tespit edildiğine göre, HMK’nın 353/1-b-1. maddesi gereğince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmesi gerekirken, usulden reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nin 17/11/2017 tarih ve 2017/2511 E.- 1795 K. sayılı kararının yukarıda yazılı nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/2. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre borçlunun temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 20/12/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1969, Karar No: 2015/6141, Tarih: 14.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/1969 E.  ,  2015/6141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/104748

MAHKEMESİ : Osmaniye 2. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 20/12/2013, 2013/167 (E) ve 2013/307 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk Y.. İ..'in mağdur Ferhat'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike, yaş küçüklüğüne ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, suça sürüklenen çocuk müdafiinin vasfa yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun mağduru 4 bıçak darbesi ile kafa solda, ensede 9-10 cm, sırtta sol göğüs bölgesinde 8-10 cm'lik, sol kulak arkasında 8-10 cm, sol uyluk arkasında 2-3 cm. kesi oluşacak, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve yaşamını tehlikeye sokacak şekilde yaraladığı anlaşılan olayda; TCK’nun 35. maddesi uyarınca 9-15 yıl arasında ceza öngörülen teşebbüs uygulaması sırasında meydana gelen zararın ağırlığı, daha vahim hallerin varlığı, TCK’nun 3. ve 61. maddeleri birlikte göz önüne alınarak üst sınıra yakın ceza tayini yerine yazılı şekilde en üst sınırdan ceza belirlenmesi,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile

Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, suça sürüklenen çocuk için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 14.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5898, Karar No: 2019/5123, Tarih: 05.12.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/5898 E.  ,  2019/5123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. ...ile davalı İSKİ Genel Müdürlüğü vekili Av. ...'nun gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, taraflar arasında hizmet alım sözleşmeleri düzenlendiğini, ihale süresinin bitimi nedeniyle belirli süreli iş akitleri sona eren dava dışı işçilere, açtıkları davalar sonucunda hüküm altına alınan tutarların tahsili amacıyla giriştikleri icra takiplerinde, müvekkilince toplam 50.270,00 TL ödeme yapıldığını, söz konusu mahkeme kararlarında davalının da müştereken ve müteselsilen sorumluluğuna hükmedildiğini, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 67. maddesi yürürlüğe girmeden önceki dönemde, belediyeler tarafından asıl işlerin alt işverenlere verilmesinin geçersiz olduğunu, dolayısıyla dava dışı işçilerin en baştan itibaren münhasıran davalının işçileri sayılması ve öncelikle bu borcun tamamında davalının sorumlu olması gerektiğini, ayrıca TBK’nın 167. maddesi hükmü gereğince, müteselsil borçlular birbirlerine karşı eşit oranlarda sorumlu olduklarından, müvekkili şirketin yaptığı ödemenin en az yarısını davalıdan talep etme hakkına haiz olduğunu, öte yandan, işçilerin dava dışı başka taşeron şirketler nezdinde çalıştıkları sürelere karşılık gelen işçilik alacakları yönünden, müvekkilinin herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 50.270,00 TL’nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, davacının bünyesinde çalışan işçilerin alacaklarından öncelikli olarak davacının sorumlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davalının zamanaşımı itirazının yerinde olmadığı, taraflar arasındaki sözleşmede, davacının alt işveren, davalının asıl işveren konumunda olduğu, sözleşme ve şartname hükümleri uyarınca, işçilerle ilgili olarak ortaya çıkacak tüm hukuki sorumlulukların davacı yükleniciye ait bulunduğu, bu itibarla iş mahkemesince hüküm altına alınan işçi alacaklarından, davacının tek başına sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalı yararına takdir olunan 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak, davalıya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 05.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi