muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/1910, Karar No: 2020/8205, Tarih: 30.06.2020

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, ... 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz(Simil, s. 412).

Yukarıdaki paragraflarda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.

Yukarıdaki paragraflarda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.

Yıllık izin ücreti talebi bakımından ; davacı, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, çalışma süresini, hak kazandığı izin süresini, çalışma süresi boyunca varsa kullanmadığı veya karşılığı ödenmeyen izin sürelerini belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, dava konusu yıllık izin ücreti alacağının gerçekte belirlenebilir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği açıktır. Anılan sebeple, yıllık izin ücreti alacağına yönelik talebin belirsiz alacak davasının konusunu oluşturmayacağından, söz konusu talep yönünden davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi isabetlidir.

Asgari geçim indirim alacağı talebi bakımından ; Dairemiz uygulamasına göre asgari geçim indirimi alacağına yönelik talebin belirsiz alacak davasının konusunu oluşturmayacağı kabul edildiğinden, söz konusu talep yönünden de davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi isabetlidir.

Kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı talepleri bakımından ise; dava dilekçesinde, işyerinde davacı işçiye ayni olarak yemek menfaatinin sağlandığı iddia edilmiş, deliller arasında işveren kayıtlarına da dayanılmıştır. Kıdem ve ihbar tazminatı hesaplamasında, işçiye sağlanan ayni hakların parasal değeri ve son bir yıllık ortalaması esas alınmalıdır. Ayni menfaatlerin parasal değeri ise, işverene olan maliyetine göre belirlenmelidir. Bu maliyetin belirlenmesinde, sunulması halinde öncelikle işveren kayıtları dikkate alınacaktır. Gerek dava dilekçesindeki anlatım, gerekse de toplanılması talep edilen deliller arasında işveren kayıtlarının da bulunduğu gözetildiğinde, işçiye sağlanan ayni menfaatin işverene olan maliyetinin ve dolayısıyla giydirilmiş ücret miktarı ile kıdem ve ihbar tazminatının, tam ve kesin olarak belirlenebilmesi öncelikle karşı tarafın vereceği bilgilere bağlıdır. Bu itibarla, somut olayda dava konusu kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacaklarının belirsiz alacak niteliğinde oldukları nazara alınarak bu alacak talepleri yönünden işin esasına girerek karar verilmesi gerekirken, davanın hukuki yarar yokluğundan usulden reddine karar verilmesi isabetli olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davacı yararına takdir edilen 2.540,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12977, Karar No: 2006/13510, Tarih: 30.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/12977 E.  ,  2006/13510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 01/06/2006

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının  meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli işgöremezlik  oranında  % 7  artış nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu  Ankara Meslek Hastalıkları Hastanesi’nin 01.08.2003 günlü  raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli işgöremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, 28.06.2003 tarihinde % 39,2 olarak belirlenen işgöremezlik oranının % 46,2 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda, ayrıca kesinleşmeyen maluliyet oranı ile sonuca gidilemeyeceğinden, maluliyet raporundaki kontrol kaydı gereğide yerine getirilmesi için  öncelikle 506 sayılı Yasanın  109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,  bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7476, Karar No: 2015/655, Tarih: 19.01.2015

**11. Ceza Dairesi         2014/7476 E.  ,  2015/655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanığın, 26.01.2010 tarihinde... Büyükşehir Belediyesi yetkililerince faaliyetten men edilerek işyerinin mühürlenmesine rağmen 15.08.2012 günlü tutanak içeriğine göre mührü bozarak faaliyete devam ettiği iddiasıyla açılan davada, mahkemece ruhsat verme yetkisinin ...Büyükşehir Belediyesine ait olmadığından mühürleme yetkisinin bulunmaması nedeniyle beraat kararı verilmiş ise de; dosya içerisinde mevcut... Büyükşehir Belediye Başkanlığı'nın 06.06.2013 tarihli yazısında, 17.12.2009 tarihinde yapılan kontrolde işyerinin kimyasal ürün depolama alanında faaliyet gösterdiğinin tespit edilmesi ve bu nedenle 1. sınıf ... kapsamında kalması sebebiyle ruhsat verme yetkisinin büyükşehir belediyesine ait olduğunun belirtilmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi bakımından, mühürleme ve mühür bozma tarihlerinde işyerinin faaliyet alanının 1. sınıf ... kapsamında kalıp kalmadığı araştırılıp, sonucuna göre katılan kurumun mühürleme yetkisinin bulunup bulunmadığı tespit edildikten sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11695, Karar No: 2018/7213, Tarih: 26.06.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/11695 E.  ,  2018/7213 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : Sanık ... hakkında TCK'nın 89/4, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık ... hakkında hakkında TCK'nın 89/4, 62/1. ve CMK'nın 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Taksirle yaralama suçundan sanık ... hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar ile katılan sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar katılan sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yüzüne verilen 19/01/2015 günlü karara karşı, sanık tarafından 27/01/2015 havale tarihli temyiz dilekçesinin verildiği, mahkemece 13/03/2015 tarihli ek kararla CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra temyiz edilmesi nedeniyle temyiz isteminin reddine karar verilmesinin ardından sanıkça 23/01/2015 tarihli hakim havaleli süre tutum dilekçesi sunularak zamanında süre tutum dilekçesi verdiğinden bahisle 13/03/2015 tarihli ek karara karşı temyiz başvurusu yapılmış ise de; temyiz dilekçesinin sadece süresinde hakime havale ettirilmesinin temyizin süresinde yapıldığını göstermeyeceğinin ve hakim havaleli temyiz dilekçesinin temyiz süresi içerisinde temyiz defterine kayıt ettirilmesi ile temyiz başvurusunun tamamlanacağının anlaşılması karşısında mahkemece verilen temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar, usul ve kanuna uygun bulunduğundan, bu karara karşı yapılan temyiz itirazlarının reddiyle, ek kararın isteme aykırı olarak ONANMASINA, 26/06/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Katılan sanık ...'ın 25/03/2015 havale tarihli dilekçe ekinde 23/01/2015 tarihinde havale ettirdiği ancak havale sonrası Mahkeme Yazı İşleri Müdürlüğüne sunmaması nedeniyle zamanında işleme konulmayan temyiz süre tutum dilekçesi ibraz edilmiş olmakla, ibraz edilen 23/01/2015 havale tarihli süre tutum dilekçesine göre temyiz talebinin süresinde olması nedeniyle temyiz isteminin reddine ilişkin 13/03/2015 tarihli ek kararın kaldırılarak, temyiz talebinin süresinde olduğundan bahisle kabul edilmesi görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2012/9865, Karar No: 2013/14644, Tarih: 08.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/9865 E.  ,  2013/14644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak,

Kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında TCK'nin 53/1-b, c, d. maddesindeki güvenlik tedbirlerine hükmedilmek suretiyle TCK'nin 53/4. maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, ancak bu husus CMUK'un 322. maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısımların hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/53867, Karar No: 2015/2504, Tarih: 29.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/53867 E.  ,  2015/2504 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/349602

MAHKEMESİ : Terme Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/04/2013

NUMARASI : 2012/324 (E) ve 2013/296 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Tehdit suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının niteliğine göre karara karşı yalnızca itiraz yolu açık ve dolayısıyla yapılan başvurunun bu doğrultuda değerlendirilmesinin gerekli bulunduğu,

Anlaşıldığından, sanık R.. S..'ın tebliğnameye uygun olarak, temyiz davası isteği hakkında bir KARAR VERMEYE YER OLMADIĞINA,

2- Hakaret suçuna ilişkin temyize gelince;

Kararda öngörülen cezanın nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık R.. S..'ın tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE, 29/01/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16681, Karar No: 2014/9017, Tarih: 05.03.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/16681 E.  ,  2014/9017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın yokluğunda verilen 30.11.2010 tarihli gerekçeli karar, sanığın “kendisine” 30.12.2010 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın bir haftalık yasal sürede hükmü temyiz etmediği, infaz aşamasında sanığın 17.10.2011 tarihli dilekçesi ile “yaralama suçundan verilen 5 yıl 2 ay 15 gün hapis cezası ile ilgili” hükmün infazının durdurulması, eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunduğu, mahkeme 25.10.2011 tarihli ek kararı ile temyizin süreden reddine karar verdiği ve bu ek kararın sanığa cezaevinde 18.11.2011 tarihinde tebliğ edildiği, ek kararı temyiz etmediği, sanığın yaralama suçundan kesinleşmiş 5 yıl 2 ay 15 gün hapis cezası nedeniyle ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 03.06.2011 tarih ve 2011/213 E-322 Karar sayılı ilamı ile hükümlülüğü nedeniyle kısıtlanarak oğlu ...'ın vasi olarak atandığı ve 25.10.2011 tarihli ek kararın vasiye 24.11.2011 tarihinde tebliğ edildiği ve vasinin ek kararı süresinde 28.11.2011 tarihli dilekçesi ile temyiz ettiği görülmekle yapılan değerlendirmede;

1)Sanık ...'in “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” kararına karşı 17.10.2011 tarihli dilekçesinde itiraz veya temyiz talebi bulunmadığından tebliğnamenin sanığın mağdure ...'e karşı işlediği yaralama suçundan verilen hükümle dosyanın mahkemesine İADESİNE,

2)Sanığın mağdur ...'e karşı işlediği yaralama suçundan verilen hükme yönelik yapılan itirazların değerlendirilmesinde;

Sanığın yokluğunda verilen 30.11.2010 tarihli gerekçeli karar, sanığın “kendisine” 30.12.2010 tarihinde tebliğ edildiği, sanığın bir haftalık yasal sürede hükmü temyiz etmediği, infaz aşamasında sanığın 17.10.2011 tarihli dilekçesi ile hükmün infazının durdurulması, eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunduğu, mahkeme 25.10.2011

tarihli ek kararı ile temyizin süreden reddine karar verdiği, bu karar sanık vasisi tarafından süresinde temyiz edildiğinden temyiz isteminin reddine ilişkin 25.10.2011 tarihli, 2009/505 E, 2010/634 sayılı ek kararı usul ve yasaya uygun görüldüğünden sanık vasisi Kenan'ın temyiz itirazlarının reddiyle temyiz talebinin reddi kararının isteme aykırı olarak ONANMASINA, 05.03.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13882, Karar No: 2006/13507, Tarih: 30.11.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/13882 E.  ,  2006/13507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2006

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine  karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının  meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli işgöremezlik  oranında  %12,2  artış nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Zonguldak Uzun Mehmet Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 13.6.2006 gün ve 934 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli işgöremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, 21.5.1992. tarihinde %.10, 26.4.1995 tarihinde %0 olarak belirlenen işgöremezlik oranının %12,2 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda,  öncelikle 506 sayılı Yasanın  109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazçlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına  temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 30.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/443, Karar No: 2014/2052, Tarih: 11.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/443 E.  ,  2014/2052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2013

NUMARASI : 2013/331-2013/716

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş ve davalı avukatı tarafından duruşma talep edilmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için davetiyeye yapıştırılacak posta pulu bulunmadığından duruşma isteğinin reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davanın belirsiz alacak davası olduğunu belirterek, müvekkili işçinin 15.06.1987 tarihinden iş sözleşmesinin feshedildiği 13.12.2012 tarihine kadar davalıya ait işyerinde kesintisiz çalıştığını, davalı işverenin iş sözleşmesinin devam ettiği 25.09.2006 tarihinde müvekkili işçiyi resmi kayıtlarda işten çıkmış gibi gösterdiğini, 01.10.2006 tarihinde ise kayden yeniden işe girişinin yapıldığını, muvazaalı işe girdi çıktı işlemlerinde işverenin amacının işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesiyle verilen ücret zamlarından işçiyi mahrum etmek ve yeni bir sözleşmeyle işe başlamış gibi göstererek işçi ücretlerinin asgari ücret seviyesine düşürülmesi olduğunu, kanuna karşı hile olan bu işlem sonucunda müvekkilinin ücretinin işyerine yeni girmiş bir işçi gibi asgari ücret seviyesine indirildiğini, toplu iş sözleşmesiyle getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı gibi ikramiye hakedişlerinin düşürüldüğünü, geçersiz sayılması gereken bu işlem nedeniyle doğan fark işçilik ücret ve tazminat haklarının ödenmediğini ileri sürerek, fark kıdem tazminatı, fark aylık ücret, fark ikramiye, fark fazla çalışma, fark yıllık izin ücreti, hiç ödenmeyen sosyal yardım alacakları ve fark sosyal yardım alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, öncelikle zamanaşımı def'ini ileri sürerek, davacı işçinin müvekkiline ait işyerinde çalışmasının aralıklı olduğunu, önceki dönem çalışması sonunda davacının serbest iradesiyle işverene dilekçe vererek iş sözleşmesini sonlandırdığını ve tüm haklarını alarak işvereni ibra ettiğini, daha sonra ise müracaatı üzerine tekrar işe başlatıldığını, davacı gibi diğer işçilere de işten ayrılışları sebebiyle ya ihbar sürelerinin kullandırıldığını ya da ihbar tazminatlarının ödendiğini, ayrıca kıdem tazminatlarının ve sair alacakların da eksiksiz olarak ödendiğini, taraflar arasında yapılan yeni sözleşme ve belirlenen yeni ücretten de sendikanın haberdar olduğunu, ne sendikanın ne de davacının ücrete herhangi bir itirazda bulunmadığını, davacının dava konusu alacaklara hak kazanmadığını, ayrıca davanın belirsiz alacak davası şeklinde açılamayacağını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, gerek usul hukuku gerekse de maddi hukuk kurallarının uygulanması bakımından dava belirsiz alacak davası kabulüyle sonuçlandırılmış, karar gerekçesinde ise dava konusu talebin niteliği ve hesaplama tekniği itibariyle davanın kısmi dava türünde kabul edildiği açıklanmıştır. Uyuşmazlığın esası hakkında da, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davacının iddia ve taleplerinde haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanunun 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.