muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/1181, Karar No: 2025/2817, Tarih: 14.04.2025

**1. Ceza Dairesi         2025/1181 E.  ,  2025/2817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/366 E., 2023/322 K.

SUÇ : Kasten yaralama

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Gaziantep 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 29.09.2023 tarihli ve 2022/366 Esas, 2023/322 Karar sayılı kararı ile katılan sanıklar hakkında birbirlerine yönelik kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/2, 86/3-e, 29, 62, 52/2, 58. maddeleri gereğince 2.260,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmalarına, cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin ilişkin netice cezaların türü ve miktarı itibarıyla 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 272/2-a maddesi uyarınca kesin nitelikte olduklarından bahisle 29.09.2023 tarihinde kesinleştiklerine ilişkin kesinleştirme şerhi düzenlendiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309/1. maddesi uyarınca, 10.02.2025 tarihli ve 2024/15250 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.02.2025 tarihli ve KYB-2025/24670 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 26.02.2025 tarihli ve KYB-2025/24670 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"1-Sanık ... yönünden;

A-) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/3. maddesinde yer alan 'tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adli para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur' ve aynı Kanun'un 86/2. maddesinde yer alan 'Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine, dört aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur.' şeklindeki düzenlemeler nazara alındığında, 26.03.2018 tarihinde işlediği kasten yaralama suçundan dolayı mahkumiyetine karar verilen sanığın adli sicil kaydında, tekerrüre esas alınabilecek 18.01.2018 tarihinde kesinleşen Gaziantep 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.10./2017 tarihli ve 2015/86 esas, 2017/431 sayılı kararı ile verilen 7.000,00 Türk lirası adli para cezasının bulunması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 58/3. maddesinde yer alan 'Tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur' şeklindeki düzenleme uyarınca, sanığın eylemine uyan aynı Kanun'un 86/2. maddesi kapsamında hüküm kurulurken, öncelikle hapis cezası seçilerek bir ceza tayin edilmesi, tayin olunan cezanın da mükerrirlere ilişkin infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde,

Kabule göre;

Kabule göre;

B-) Sanık hakkında adli para cezasına karar verilmesi karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanmayacağının gözetilmemesinde,

C-) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi gereğince 120 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesini müteakip, aynı Kanun'un 86/3-e maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapılarak hesaplanan 180 gün karşılığı adlî para cezası üzerinden, aynı Kanun'un 29/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca sırasıyla 1/4 ve 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 112 gün karşılığı adlî para cezası yerine, 113 gün karşılığı adlî para cezasına karar verildiği ve sonuç olarak 112 gün karşılığı 2.240,00 Türk lirası adlî para cezası yerine, 2.260,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayin edilmesinde,

2-Sanık ... yönünden;

A-) Mahkemesince tekerrüre esas alınan Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2007 tarihli ve 2007/635 esas, 2007/1094 sayılı kararına konu açık alanda bandrolsüz nüsha satmak suçundan hükmedilen erteli 3 ay hapis cezasına ilişkin kararın 28.11.2007 tarihinde kesinleştiği ve belirlenen 1 yıllık denetim süresi içinde 09.12.2007 tarihinde işlediği Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.02.2009 tarihli ve 2008/8 esas, 2009/184 sayılı kararına konu açık alanda bandrolsüz nüsha satmak suçundan hükmedilen erteli 3 ay hapis cezasına ilişkin kararın 14.11.2013 tarihinde kesinleştiği ve Gaziantep 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.11.2007 tarihli ve 2007/635 esas sayılı dosyasında verilen erteli cezanın henüz aynen infaz edilmediği gözetildiğinde, sanığın tekerrüre esas alınabilecek ilamı olduğundan, 5237 sayılı Kanun'un 58/3. maddesinde yer alan 'Tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adlî para cezası öngörülmüşse, hapis cezasına hükmolunur' şeklindeki düzenleme uyarınca, sanığın eylemine uyan aynı Kanun'un 86/2. maddesi kapsamında hüküm kurulurken, öncelikle hapis cezası seçilerek bir ceza tayin edilmesi, tayin olunan cezanın da mükerrirlere ilişkin infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde,

Kabule göre;

B-) Sanık hakkında adli para cezasına karar verilmesi karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanmayacağının gözetilmemesinde,

Kabule göre;

B-) Sanık hakkında adli para cezasına karar verilmesi karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanmayacağının gözetilmemesinde,

C-) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken temel cezanın 5237 sayılı Kanun'un 86/2. maddesi gereğince 120 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesini müteakip, aynı Kanun'un 86/3-e maddesi uyarınca 1/2 oranında artırım yapılarak hesaplanan 180 gün karşılığı adlî para cezası üzerinden, aynı Kanun'un 29/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca sırasıyla 1/4 ve 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası yapılarak 112 gün karşılığı adlî para cezası yerine, 113 gün karşılığı adlî para cezasına karar verildiği ve sonuç olarak 112 gün karşılığı 2.240,00 Türk lirası adlî para cezası yerine, 2.260,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilerek fazla ceza tayin edilmesinde,

İsabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.

2. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 30.11.2010 tarihli ve 2010/5-237 Esas, 2010/242 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere kesin nitelikteki cezaların yanında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanması durumunda hükmün kesin nitelikte bulunmadığı belirlenmekle inceleme konusu hükümlerde sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 86/3-e, 29, 62, 52/2. maddeleri gereğince 2.260,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesinden sonra verilen cezaların mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verildiği, hükümlerin katılan sanık ... müdafii tarafından istinaf edildiği, Mahkemece dosyanın istinaf mercine gönderilmesi gerektiği hâlde 17.10.2023 tarihli ek karar ile istinaf başvurusunun reddine karar verilmiş ise de inceleme konusu hükümlerin usûlüne uygun şekilde kesinleşmediği anlaşılmıştır.

3. Henüz kesinleşmediği belirlenen inceleme konusu hükümlerin, 5271 sayılı Kanun’un 272 vd. maddeleri uyarınca istinaf yoluna tabi olduğu, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/51, Karar No: 2016/14141, Tarih: 07.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/51 E.  ,  2016/14141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; kayıp kaçak bedelinin iptaline, abone tarihi ile sınırlı olmak üzere 10 yıl geriye dönük olarak (dava tarihinden itibaren) kendisinden tahsil edilen bedelin yasal faizi ile davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmasına karar verilmesini istemiş, 16.06.2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 86.785,57TL’ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne, alacağın 1.000,00 TL'lik kısmına dava tarihinden itibaren 85.785,57 TL'lik kısmına ıslah tarihi olan 17/06/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte toplam 86.785,57 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı taraf yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22639, Karar No: 2016/2780, Tarih: 28.03.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/22639 E.  ,  2016/2780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Sanıklar ..., hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı arttırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanıklar ... müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanıklar ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanık ...'ın iddiaya konu eylemlerle ilgisi olmadığını, önceden tanışıklığı olan ...'un kendisine olan borcu nedeniyle ...'ın işyerine birden çok kez gittiğini savunarak atılı suçlamayı kabul etmemesi, Sanık ...'nun suça konu alışverişin yapıldığı tarihte ...Tarım Ürünleri isimli işyerinde görevde bulunmadığını ve alışverişi kendisinin yapmadığını, Serap Tarım Ürünleri isimli işyerine müdür olduktan sonra durumu öğrenip katılan ... 'a şirketin borcuna karşılık 30.975 TL bedelinde senet verdiğini, suça konu edilen çeki katılan şirkete kendisinin vermediğini, beyan ederek atılı suçlamayı kabul etmemesi, katılan ... ın sanık ... ile alışveriş ve çek verilme aşamalarında muhatap olduklarına ilişkin bir beyanının bulunmaması, çek verildikten sonraki aşamada sanık ... ile görüşüp 30.975 TL bedelli senedi aldığını, sanık ...'a yetki devri olması nedeniyle daha önce imzalanan kira sözleşmesini ...'ya da imzalatıldığını beyan etmesi ve sanıkların suça konu alışverişe başlangıçtan itibaren katıldığına ve sahte çekin verilmesine iştirak ettiklerine dair somut bir delilin de bulunmaması karşısında; sanıkların üzerlerine atılı resmi belgede sahtecilik suçunu işlediklerine ilişkin olarak mahkumiyetlerine yeterli ve kesin bir delil bulunmadığı gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9551, Karar No: 2025/3780, Tarih: 20.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/9551 E.  ,  2025/3780 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/155 Esas, 2023/739 Karar

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Adana 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/469 Esas, 2020/185 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkin asıl ve birleştirilen davada yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince asıl davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili asıl ve birleştirilen davada dava dilekçelerinde özetle; Adana ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 680 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Asıl davada davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaz için belirlenen değerin kabul edilemeyecek kadar düşük olduğunu ve taşınmazın gerçek değerinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne, kamulaştırma bedelinin tespiti ile acele el koyma bedelinin mahsubu ile oluşan fark bedelin derhâl ödenmesine, bakiye bedelin ise kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına ve kesinleşen karara göre hak sahibi davalılara payları oranında ödenmesine, dava konusu taşınmazdaki asıl davalı ... payının tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaza arsa olarak değer biçilmesinin hatalı olduğunu, emsalin uygun olmadığını, müvekkili idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ve davalılar lehine vekâlet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmaza arsa olarak değer biçilmesinin hatalı olduğunu, emsalin uygun olmadığını, müvekkili idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini ve davalılar lehine vekâlet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile mahallinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi heyet raporuna göre dava konusu taşınmazın arsa olması sebebiyle emsal karşılaştırma metodu ile Adana ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 363 ada 1 parsel sayılı taşınmazın emsal alınması suretiyle taşınmazın m² birim değerinin belirlendiği ve toplam kamulaştırma bedelinin 91.119,96 TL olarak hesaplandığı, dava konusu taşınmazın arsa olduğu şüphesiz olup dava konusu taşınmazın belirlenen metrekare bedeli ve dava tarihi ile istinaf eden tarafın sıfatı dikkate alındığında, dava konusu taşınmaz ile yakın mahalde bulunan bir diğer taşınmaza ilişkin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 2022/272 Esas, 2022/1019 Karar sayılı kararında taşınmaz arsa olmasına rağmen arazi hesabı yapıldığı ve m²sinin 2018 yılı için 60,66 TL olarak hesaplandığı da dikkate alındığında belirlenen m² bedelinin bölgedeki rayicin altında hakkaniyetli ve makul bir bedel olduğu, Mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından, davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiş, ayrıca tespit edilen bedelin tamamına karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesinin hatalı olduğunu, tespit edilen bedel ile kıymet takdir raporundaki bedel arasındaki fark 23.381,16 TL'ye yasal faiz işletilmesi gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.