muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3905, Karar No: 2014/8155, Tarih: 26.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/3905 E.  ,  2014/8155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptali davasının yapılan muhakemesi sonucunda verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece verilen ek karar ile esas kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili bu defa asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK.nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13/10/2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle HGK.nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 0.90 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 26.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6927, Karar No: 2023/930, Tarih: 01.03.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/6927 E.  ,  2023/930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Gaziantep Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 25.12.2013 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında mala zarar verme, genel güvenliği kasten tehlikeye sokma ve tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 151 ... maddesinin birinci fıkrası, 152 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi, 170 ... maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi, 174 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.12.2014 tarihli ve 2013/733 Esas, 2014/695 Karar kararı ile sanık hakkında;

a. Mala zarar verme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 152 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 152 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi , 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 51 ... maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve ertelemeye,

b.Genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 170 ... maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi ve 51 ... maddesi uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve ertelemeye,

c.Tehlikeli maddeleri izinsiz bulundurma veya el değiştirme suçundan 5237 sayılı Kanun’un 174 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın suç kastının bulunmadığına ve zarar gören hastanenin kamu hastanesi olmadığı halde cezasında artırım yapılmasına ve diğer sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, ... bir hastanede temizlik elemanı olarak çalışan sanığın yanında taşıyarak çalıştığı hastaneye getirdiği patlayıcı maddeyi bina içerisindeki elektrik panolarına yerleştirip patlattığı, patlama sonucunda elektrik panosunun ve muhafaza edildiği ahşap dolabın zarar gördüğü, aynı zamanda patlamanın hastane içerisinde korku ve paniğe neden olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, ... bir hastanede temizlik elemanı olarak çalışan sanığın yanında taşıyarak çalıştığı hastaneye getirdiği patlayıcı maddeyi bina içerisindeki elektrik panolarına yerleştirip patlattığı, patlama sonucunda elektrik panosunun ve muhafaza edildiği ahşap dolabın zarar gördüğü, aynı zamanda patlamanın hastane içerisinde korku ve paniğe neden olduğuna ilişkindir.

2. Dosyada mevcut 22.08.2014 tarihli bomba uzmanı bilirkişi raporuna göre; meydana gelen patlama olayının cansızlar üzerinde yakıcı,yıkıcı ve tahrip edici, canlılar üzerinde ise öldürücü, yaralayıcı güce sahip olduğun tespit edildiği görülmüştür.

3. Dosyada mevcut 10.01.2014 tarihli bilirkişi raporunda belirtilen 9.750,00 TL tutarındaki zarar, sanık tarafından giderilmemiştir.

4. Sanık savunmasında, parkta dışında ... kablolar sarılı bir kutu bulduğunu, patlayıcı madde olduğunu bilmeden satıp para kazanma amacıyla yanında aldığını ve hastanede temizlik yaparken bulunduğu katta kabloları açmaya çalışırken kutunun kendiliğinden patladığını ifade etmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme suçu yönünden:

Sanığın ... bir hastanenin 5. katında bulunan dahliye servisi ve servis merdiveni geçiş holindeki elektrik panosuna bilirkişi raporunda nitelikleri belirtilen bomba vasfındaki düzeneği yerleştirip patlatmak suretiyle müsnet suçu işlediği, bomba fitilinin sanık tarafından kasıtlı olarak ateşlenip patlatıldığı anlaşıldığından mahkemenin kabul ve uygulamasında isabetsizlik görülmemiştir.

B. Sanık hakkında genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçundan kurulan hüküm yönünden:

1. Sanığın genel güvenliği kasten tehlikeye sokma suçundan 5237 sayılı Kanun’un 170 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca belirlenecek cezaların türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 18.12.2014 tarihli mahkumiyet kararı olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

C. Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hüküm yönünden:

Sanığın, ... hastaneye ait olup kamu hizmetine tahsis edilmiş sayılamayacak olan eşyalara patlayıcı madde ile zarar verdiği olayda, 5237 sayılı Kanun'un 151 ... maddesinin birinci fıkrası ve 152 nci maddenin ikinci fıkrasının (a) bendinde düzenlenen suçu oluşturduğundan mala zarar verme suçundan kurulan hükümde anılan Kanun'un 152 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ile uygulama yapılması suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuş, sanık müdafiinin temyiz istemi bu yönüyle yerinde görülmüştür.

V. KARAR

A. Sanık hakkında tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme suçundan verilen hüküm yönünden:

V. KARAR

A. Sanık hakkında tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme suçundan verilen hüküm yönünden:

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.12.2014 tarihli ve 2013/733 Esas, 2014/695 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık hakında genel güvenliği tehlikeye sokma suçundan kurulan hüküm yönünden:

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.12.2014 tarihli ve 2013/733 Esas, 2014/695 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle,tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

C.Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hüküm yönünden:

Gerekçe bölümünde (C) bendinde açıklanan nedenlerle Gaziantep 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.12.2014 tarihli ve 2013/733 Esas, 2014/695 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 ... maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 01.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5068, Karar No: 2021/5487, Tarih: 14.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/5068 E.  ,  2021/5487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırılan taşınmazın 2942 sayılı Yasanın 17. maddesi uyarınca davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince istinaf isteminin kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırılan taşınmazın 2942 sayılı Yasanın 17. maddesi uyarınca davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince kabulü ile HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca vekalet ücreti ve yargılama giderleri yönünden düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; Eldeki dosyanın davacıları tarafından dava konusu taşınmazla alakalı olarak, Bursa 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001/210 Esas sayılı tezyidi bedel talepli açılan dava dosyasında verilen kararın Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 2002/3020 Esas- 2002/4687 Karar sayılı ilamı ile onandığı anlaşıldığından ilk derece mahkemesinden verilen davanın kabulüne yönelik kararın davacı idare vekilinin istinaf talebinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk dairesince kabul edilerek HMK 353/1-b-2 uyarınca vekalet ücreti ve yargılama giderleri yönünden düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 14/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1699, Karar No: 2022/12108, Tarih: 15.09.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/1699 E.  ,  2022/12108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Ödemiş 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince kabulü ile değerlendirme yılı İl Tarım ve Orman Müdürlüğü resmi verileri doğrultusunda re'sen hesap yapılma suretiyle yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş, karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; dava konusu taşınmazın mülkiyeti İzmir 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/167 Esas sayılı dosyasında devam eden davada ihtilaflı olduğu anlaşıldığından 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 18/3. maddesi uyarınca taşınmazın mülkiyeti üzerinde ihtilaf olması halinde, ilgili dava dosyası getirtilip, ihtilafın tarafları ile bu davanın davalıları aynı kişiler olup, olmadığı tespit edilerek, farklı kişilerse, taşınmaz hakkındaki mülkiyet ihtilafı ile ilgili davanın taraflarına aynı Kanun'un 10. maddesi uyarınca tebligat yapıldıktan sonra, tespit edilecek kamulaştırma bedelinin, ilerde hak sahipliğini ispat edecek kişiye ödenmek üzere bankaya üçer aylık vadeli hesaba yatırılarak, hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 15/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19698, Karar No: 2021/10480, Tarih: 30.12.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/19698 E.  ,  2021/10480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mağdurenin aşamalardaki ifadelerinde olay günü suça sürüklenen çocuklardan ...'ın evinde ...'in kendisiyle zorla cinsel ilişkiye girmesinin ardından olayı ailesine anlatamayıp, okul arkadaşı ...'ye konudan bahsettiğini, daha sonra başından geçenleri hazırladığı intihar mektubunda anlatıp, bahçede kaybettiği mektubun okul idaresi tarafından bulunması üzerine adli makamlara başvurulduğunu belirtmesi, mektup içeriğinde öğretmenleri olan ... ile ...'in konu hakkında bilgi sahibi olduğu yönünde kanaat edinilmesi ve ...'ın duruşmadaki savunmasında eylem tarihi olarak bildirilen 2012 Ocak ayı içerisinde ablasıyla birlikte Çaycuma ilçesinde tatil yaptığını ifade etmesi karşısında, beyanlarda isimleri geçen ..., ..., ... ile ...'ın birlikte tatil yaptığı ablasının teminiyle olayla ilgili beyanlarının alınıp, savunmada geçtiği şekilde ...'ın olay tarihinde Çaycuma ilçesinde bulunup bulunmadığına dair mahallinde araştırma yaptırıldıktan sonra toplanacak delillere göre suça sürüklenen çocukların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 30.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4694, Karar No: 2022/14851, Tarih: 27.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/4694 E.  ,  2022/14851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Isparta 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davalı vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan ret kararı kaldırıldıktan sonra Isparta 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/451 Esas, 2020/442 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Arsa niteliğindeki Isparta İli, Merkez İlçesi, Çünür Mahallesi, 113 ada 146 parsel sayılı taşınmazın zeminine emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibarıyla bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı tarafça emsal olarak sunulan taşınmazın daha yakın konumda olmasına rağmen değerlendirilmeye alınmadığı, eksik incelemeye dayalı hüküm kurulduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibarıyla, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibarıyla imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan Isparta 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2019/451 Esas, 2020/442 Karar sayılı hükmünün açıklanan nedenlerle HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 27.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19482, Karar No: 2023/4376, Tarih: 13.09.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/19482 E.  ,  2023/4376 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

...

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/552 E., 2022/173 K.

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

...

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Malatya Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.08.2021 tarihli ve 2021/5039 Esas sayılı iddianamesiyle hükümlü hakkında kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçundan katılanın suça konu cep telefonunu bulup kullandığı iddiasıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 160/1 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Malatya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.02.2022 tarihli ve 2021/552 Esas, 2022/173 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 160/1, 62 ve 52/2. maddesi uyarınca 2.700,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun’un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun’a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan10.02.2022'de kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309/1. maddesi uyarınca, 02.05.2023 tarihli ve 2022/14915 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.06.2023 tarihli ve KYB-2023/54032 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 06.06.2023 tarihli ve KYB-2023/54032 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, hükümlünün kaybolmuş veya hata sonucu ele geçmiş eşya üzerinde tasarruf suçundan 5237 sayılı Kanun’un 160/1. maddesi gereğince hükmedilen 150 gün adlî para cezasından, aynı Kanun’un 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapıldığında 125 gün yerine, 135 gün adlî para cezasına hükmedilmesi ve anılan Kanun'un 52/1-2. maddeleri gereğince günlüğü 20,00 Türk lirası üzerinden sonuç olarak 2.500,00 Türk lirası adlî para cezası yerine, 2.700,00 Türk lirası adlî para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309/4. maddesinin (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.” şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.