muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/247, Karar No: 2023/3658, Tarih: 04.04.2023

6111 sayılı Kanunun yürürlüğünden sonraki dönem bakımından, davacı ...'nin ortaklarının, Kayseri Büyükşehir ... ve iştirakleri ile ... ...'nin olması ve 5335 sayılı Kanun'da sayılan işyerlerinden olması sebebiyle, 5510 sayılı Kanun'un 81(ı) bendinin uygulanma olanağı bilinmadığı açıktır.

5510 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarih ile 6111 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 01.03.2011 tarihleri arasına ilişkin olarak ise; 27.03.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7103 sayılı Kanun'un 70 nci maddesi ile 5510 sayılı Kanun'a eklenen Ek 17 nci maddenin 2 nci fıkrasının dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan haline göre, maddenin yürürlük tarihini takip eden aybaşından itibaren bir ay içinde Kuruma başvurulması gerektiği halde 31.10.2018 tarihinde başvuruda bulunduğundan teşvikten yararlanma hakkını kaybettiği açıktır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davanın reddine dair mahkemenin maddi vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyizinde kendisinin de özel hukuk tüzel kişiliğinin bulunduğunu, davalı Kurumca 5335 sayılı Kanun kapsamında sermayesinini yarısından fazlası kamuya ait olması nedeniyle anılan teşvikten faydalandırılmamasına dair yaptığı işlemin hukuka ve kanuna aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı şirketin 5510 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin (ı) bendinde yer alan teşvikten faydalandırılması gerekip gerekmediğine ve Kurumca yapılan işlemin yerinde olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi ile birlikte 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile davacı şirketin ortaklık yapısı ve hisse oranları itibari ile kamu iş yeri statüsünde olduğunun belirgin olması karşısında aksi yöndeki gerekçenin yerinde olmamasına göre, usul ve kanuna uygun olup, davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

04.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3966, Karar No: 2009/4020, Tarih: 29.06.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/3966 E.  ,  2009/4020 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Liman Hiz.San.Ltd.Şti.Mak.Taş.İnş. ve Tic.San.Ltd.Şti. ile davalı ...Madencilik San.A.Ş. arasındaki davadan dolayı ...Asliye Hukuk (Tic.Mah.Sıf.) Hakimliğince verilen 17.02.2009 gün ve 275-23 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık limana yükleme ve boşaltma sözleşmesinden kaynaklandığından kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 11.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 11.Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 29.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7434, Karar No: 2007/8810, Tarih: 25.06.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/7434 E.  ,  2007/8810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdikleri ... Köyü ile ... sınırları arasında kalan ve ... mevkiinde bulunan toplam 5 parça taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının yararına oluştuğunu iddia ederek Medeni Yasanın 713. maddesi hükmüne göre adına tescilini istemişdir. Orman Yönetimi taşınmazların orman niteliği ile Hazine adına tescili istemiyle davaya katılmıştır. Mahkemece, davacının ... Köyü tüzelkişiliği aleyhine açtığı davanın husumet yokluğundan reddine, diğer davalılar aleyhine açtığı davanın esastan reddine, asli müdahil Orman Yönetiminin davasının kabulü ile ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi, ... Mevkiinde bulunan, fen ve orman bilirkişilerce düzenlenen 27/12/2005 tarihli rapor ve krokide 1 nolu 17826.95 m2, 2 nolu 3766.37 m2, 3 nolu 2576.85 m2, 4 nolu 5030.06 m2 ve 745 parsel ile çevrili bulunan toplam 29200.63 m2 yüzölçümlü taşınmazların orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesi hükmü uyarınca tapusuz olan taşınmazların tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 04/12/1969 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu işlemi 13/07/1966 tarihinde yapılmış ve sonuçları 25/01/1969 - 24/02/1969 tarihleri arasında ilan edilmiş ve kesinleşmiştir. Kesinleşme tarihi ile davanın açıldığı tarih arasında 20 yıllık süre geçmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından resmi belgelere dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada fen bilirkişi krokisinde 1, 2, 3 ve 4 numaralı taşınmazların kesinleşen orman sınırları içinde bulunduğu, 5 sıra numaralı 5281.10 m2 yüzölçümündeki taşınmazın da aktif dere yatağı niteliğinde olduğu ve zilyetlikle kazanılacak yerlerden bulunmadığı gözetilerek yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 25/06/2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/198, Karar No: 2021/1092, Tarih: 01.03.2021

**1. Hukuk Dairesi         2020/198 E.  ,  2021/1092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL-TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı Bakanlık, Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğüne tahsisli 2385 parselin ifrazı ile oluşan 325 adet taşınmazın Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğü tarafından Mülga 1306 sayılı Kanun ile Değişik 2510 sayılı İskan Kanunu hükümlerine göre oluşturulan komisyon tarafından hazırlanıp Balıkesir Valiliği'nce 14/08/1990 ve 11/11/1993 tarihlerinde onaylanan temlik cetvellerine göre hak sahiplerine dağıtım işlemlerinin tamamlandığını ve 2510 sayılı Kanuna göre "10 yıl takyidatlıdır" şerhi ile hak sahipleri adına tescillerinin yapıldığını, taşınmazların İskan Kanunu amaçlarına uygun yapı yapılması şartı ile dağıtıldığını, 2385 nolu parselden ifraz edilen 150 ada 4 parsel sayılı taşınmazın bir kısım davalıların murisi ... adına tescil edildiğini, muris ile mirasçısı davalıların taşınmaza yapı yapmadıkları gibi diğer davalı ...’a sattıklarını, 2510 sayılı yasa gereğince 10 yıllık takyidat süresi sonunda üzerinde tasarruf yapılmayan ya da amaç dışı kullanılan taşınmazlar için geri alım hakkı doğduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile Hazine adına tesciline, olmadığı takdirde 1.000 TL taşınmaz değerinin ... mirasçıları olan davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., dava konusu taşınmazı iyiniyetle edindiğini ve taşınmaz üzerinde inşaat halinde olan yapı yapmaya başladığını, diğer davalılar, ekonomik sebeplerle taşınmaz üzerine yapı yapamadıklarını ve taşınmazı diğer davalıya sattıklarını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, İskan Kanunu uyarınca takyidat süresi içerisinde amacına uygun bina yapılmaması nedeniyle Maliye Hazinesi'nin taşınmazı geri alım hakkının doğduğu gerekçesi ile davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece, “...Dosya kapsamından davalıların murisi ...’e yapılan tahsis işleminin halen ayakta olduğu ve iptaline karar verilmediği anlaşılmaktadır. Öte yandan, davalı ...’in ediniminde kötü niyetli olduğu davacı tarafından kanıtlanmış değildir. Adı geçenin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK'nın) 1023. maddesinin koruyuculuğu altında olduğu kuşkusuzdur. Hal böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir...” gerekçesiyle bozulmuş, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

- KARAR-

Karar, davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

- KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle, usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, 01.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4493, Karar No: 2011/11866, Tarih: 29.06.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/4493 E.  ,  2011/11866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama zeytinlik niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26073, Karar No: 2013/21415, Tarih: 11.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/26073 E.  ,  2013/21415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı...Entegre A.Ş. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının 19.11.2005-11.04.2013 tarihleri arasında davalı...Entegre A.Ş.'ye ait işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğini, davalılar arasındaki ilişkinin muvazalı olduğunu, davacının kimyasal hazırlama operatörü olarak fabrikanın kadrolu işçileri ile asıl işlerinde çalıştığını, emir ve talimatları...Entegre A.Ş.'nin yetkillerinden aldığını, yazılı fesih bildirimi yapılmadığını, savunmasının alınmadığını, amirinin verdiği görevi yerine getirmemesi gibi bir durumun söz konusu olmadığını, amiri tarafından davacıya "ben sana orayı temizle demedim, şurayı temizle dedim, senin primini kestiririm" dediğini, davacının da amirine "primimi kestirirsen kendi işim dışında başka iş yapmam" dediğini, bunun dışında amirine karşı saygısızlığının olmadığını ileri sürerek, davalı işveren tarafından yapılan feshin geçersizliğine ve davacının...Entegre A.Ş.'deki işine iadesine karar verilmesini, boşta geçen süre ücret ve diğer haklar ile işe başlatılmama halinde ödenmesi gereken tazminatın belirlenmesini istemiştir. Davalılar vekili; davacının 19.11.2005 tarihinde Atilla Çelik Kont. Ltd. Şti.'nde çalışmaya başladığını, 30.04.2010 tarihinde anılan şirket ile davalı müvekkili...Entegre A.Ş. arasındaki sözleşme fesih edildiğinden Emirnur Metal Ltd. Şti.'nde çalışmasına devam ettiğini, 08.04.2013 tarihinde amirlerinin verdiği görevi yerine getirmediğini ve saygısızca cevap verdiğini, 09.04.2013 tarihinde kendisinden bu konu ile ilgili yazılı savunma istendiğini, 10.04.2013 tarihinde yazılı savunma yapmak istemediğini bildirdiğini, davacının daha öncede benzer konuda savunmasının alındığını ve kendisine prim kesinti cezası verildiğini, iş sözleşmesinin bu sebeple haklı olarak feshedildiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, alt işveren olarak gösterilen Emirnur Şirketi'nin...Entegre Şirketi'nden üstlendiği herhangi bir hizmetin bulunmadığı, davalılar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde belirtilen anlamda asıl işveren-alt işveren ilişkisi

Mahkemece, alt işveren olarak gösterilen Emirnur Şirketi'nin...Entegre Şirketi'nden üstlendiği herhangi bir hizmetin bulunmadığı, davalılar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde belirtilen anlamda asıl işveren-alt işveren ilişkisi

olmadığı; ... Entegre Şirketi'nin, yardımcı iş niteliğinde olmayan, işin niteliği gereği işletmenin kendi uzmanlığı dışında ayrı bir uzmanlık gerektirmeyen asıl işin bir kısmını alt işverene vererek Kanun'un 2. maddesine aykırı davrandığı, her iki şirkete ait işçilerin aynı yerde aynı işi yaparak çalıştıkları, davacının başlangıçtan itibaren davalı...Entegre Şirketi'nin işçisi olduğu, gerçekte işveren olmayan Emirnur Şirketi tarafından düzenlenen fesih bildiriminin Kanun'un aradığı anlamda geçerli bir fesih bildirimi olduğundan söz edilemeyeceği, bu nedenle feshin haksız ve geçersiz olduğu gerekçesiyle,davanın davalı ... Ltd. Şti. yönünden reddine, davalı...Entegre A.Ş. yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı...Entegre Ağaç San. ve Tic. A.Ş. tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı Kanun’un 18 ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. Maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 20. Maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Dosya içeriğinden, davacının 19.11.2005-11.04.2013 tarihleri arasında davalı ... Entegre Ağaç San. ve Tic. A.Ş.'ne ait işyerinde kimyasal hazırlama operatörü olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin 11.04.2013 tarihli fesih bildirimi ile, "davacının, 08.04.2013 tarihinde amirinin verdiği görevi yerine getirmeyip amirine saygısızca cevap vermesi, daha önce de benzer bir konu nedeni ile ihtar alması nedeniyle 11.04.2013 tarihi itibariyle tazminatsız olarak feshedildiği", 08.04.2013 tarihli tutanakta, davacının çevre temizliği ile ilgili söylenen görevi yapmayacağını söylediği, tehdit edercesine konuştuğu,diğer operatörler içinde vardiya amirine karşı gelerek söylenmeyecek sözler söylediğinin belirtildiği, davacının savumasında, olay ile ilgili sözlü savunma yapmak istediğini, olay sırasında kendine (amirine) argo kelime kullandığını beyan ettiği, 01.10.2011 tarihinde davacının, amirinin verdiği talimata saygısızca cevap vermesi sebebiyle yazılı olarak uyarıldığı anlaşılmıştır.

Somut olayda, davacının savunmasından ve dosya içeriğinden anlaşıldığı üzere, davacının amirine karşı, verilen görevle ilgili çıkan tartışmada argo kelime kullandığı anlaşılmış olup, eyleminin 4857 sayılı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmasada, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlar niteliğinde olduğu ortadadır. Hal böyle olunca, iş sözleşmesinin geçerli sebeple feshedilmesi şartlarının oluştuğu gözetilmeden davanın reddi yerine kabulüne yönelik yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 50,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 11.10.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13596, Karar No: 2012/18224, Tarih: 15.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/13596 E.  ,  2012/18224 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 12/05/2010 gün ve 2009/416-2010/221 sayılı kararı onayan Daire’nin 08/05/2012 gün ve 2011/111-2012/7358 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili müvekkili banka tarafından davalının mevduattan vergili olduğu halde vergisi kesilmeyen faiz ödemelerine ilişkin süresinde ödenmeyen vergilerin ana para borçları ile birlikte gecikme tutarı olan 42.040.700.000.-TL’sının ilgili Vergi Dairesi Müdürlüğü'ne yatırıldığını ileri sürerek, yapılan ıslah sonucu anılan gecikme cezasının ödendiği 20.09.2001 tarihinden 02.10.2001 temerrüt tarihine kadar ödeme tarihindeki %95 oranında bankanın en yüksek ticari faizi ile 02.10.2001 temerrüt tarihinden sonra ise bu tarihteki %133 oranında en yüksek temerrüt faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, bankanın kendi kusurundan kaynaklanan verginin geç ödenmesi nedeni ile ortaya çıkan faiz ve benzeri yükümlülüklerin müvekkilinden istenilemeyeceğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamı kapsamında yapılan yargılama sonucunda davacının vergi sorumlusu, davalının da vergi mükellefi olduğu, vergi sorumlusunun mevzuatı takip ederek verginin ödenmesini sağlamak yükümlülüğünün bulunması karşısında davacının BK madde 44 gereği % 60 oranında kusurlu olduğu, davalı mükellefin ise kusur oranının % 40 olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 16.816,28 TL'nın temerrüd faiziyle birlikte davalıdan tahsiline dair verilen kararın taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizin 08.05.2012 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, 15/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.