muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4421, Karar No: 2023/454, Tarih: 23.01.2023

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde davacıya iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.01.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(Karşı Oy)

K A R Ş I O Y

1-Dava, şirketi temsile yetkili ortak tarafından, ortaklıktan ve yöneticilikten ayrıldıktan sonra şirket adına geçmiş tarihli olarak avalist sıfatıyla imza attığı iddiasıyla, takibe konu iki adet senet nedeniyle borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

2-Davacı şirket vekili, ortak ve müdür ...’ın 29.04.2013 tarihinde hisselerini devrederek ortaklıktan ayrıldığı halde, 30.03.2013 tarihinde düzenlenmiş gibi gösterilen bonolara sırf zarar vermek için şirket adına aval verildiğini ve bu sebeple avallerin geçersiz olduğunu ileri sürerken, Bonoların lehtarı davalı Seskon Ltd. vekili, davaya konu senetlerin, Tasarımevi ltd. ile uzun yıllara sari ticari ilişkilerinin bir karşılığı olarak 30.03.2013 tarihinde, borçlusu Tasarımevi Ltd. ve şirket müdürü ...’ın imzasına istinaden avalisti de davacı şirket olacak şekilde verilmesi suretiyle kendilerine geçtiğini savunmuştur.

3-İlk Derece Mahkemesince davalı... Ltd. yönünden kısmen davanın kabulüne, diğer davalı Tasarımevi yönünden takipsizlik nedeniyle davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği, kararın davalı... tarafından istinaf olunduğu, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından ise istinaf isteminin kabulü ile davanın... yönünden de reddine karar verilmiştir.

4-Somut olayda, davaya konu iki adet bononun şeklen bir eksikliğinin bulunmadığı, düzenleme tarihi itibariyle şirket müdürü sıfatıyla ve şirket adına şirket ortağı ve yetkili temsilcisi ... tarafından keşideci lehine bonolara aval verildiği hususunda bir tereddüt bulunmamaktadır.

5-Davacı şirket, eski müdürü ... ile keşideci ve lehtar arasında muvazaa yoluyla, sırf davacı şirketi borçlandırmak için geçmiş tarihli olarak düzenlenen bonolara aval verildiği iddiasındadır.

6-6102 sayılı TTK'nın 629/1. maddesi yollamasıyla TTK’nın 371. maddesinde yer alan “(2) Temsile yetkili olanların, üçüncü kişilerle, işletme konusu dışında yaptığı işlemler de şirketi bağlar; meğerki, üçüncü kişinin, işlemin işletme konusu dışında bulunduğunu bildiği veya durumun gereğinden, bilebilecek durumda bulunduğu ispat edilsin. Şirket esas sözleşmesinin ilan edilmiş olması, bu hususun ispatı açısından, tek başına yeterli delil değildir. (3) Temsil yetkisinin sınırlandırılması, iyiniyet sahibi üçüncü kişilere karşı hüküm ifade etmez; ancak, temsil yetkisinin sadece merkezin veya bir şubenin işlerine özgülendiğine veya birlikte kullanılmasına ilişkin tescil ve ilan edilen sınırlamalar geçerlidir” düzenlemeden de açıkça anlaşılacağı üzere, şirketi temsile yetkili olan kişilerin temsil yetkisinin sınırı sadece merkez/şube yerel çevresi ile birlikte/tek başına temsil ile sınırlandırılabilecek olup, şirket müdürünün şirketin ticari ilişkileri çerçevesinde üçüncü kişiler adına aval vermesini kısıtlayan bir düzenleme bulunmamaktadır.

7-Yukarıdaki düzenlemeler çerçevesinde şirketi tek başına temsil ve borçlandırma yetkisine sahip limitet şirket müdürlerinin şirketin ticari ilişkileri çerçevesinde şirket adına üçüncü kişilere kefil olabilecekleri gibi, aval de verebilecekleri noktasında öğreti ve uygulamada bir görüş aykırılığı bulunmamaktadır. Bu konuda şirket müdürüne temsil yetkisi verilmesi gerekmediği gibi, TTK 371 çerçevesinde bu konuda temsil yetkisinin sınırlandırılması dahi mümkün değildir.

8-Aval, niteliği itibariyle bono ile üstlenilen borçtan bağımsız olarak, bono şeklen geçerli olmasa bile, ayrı ve bağımsız bir borç doğuran, senetteki borcun ödenmesinin garanti edildiği bir “garanti sözleşmesi” niteliğinde olup, davacı şirketin, kendi müdürünün esasen ortaklıktan ve müdürlükten ayrıldıktan sonra geçmiş tarihli olarak şirket adına davaya konu avali verdiğini ileri sürmesi “taraf muvazaası” niteliğindedir. Üçüncü kişiler arasındaki muvazaa iddiasının her türlü delille ispatı mümkün iken yerleşik Yargıtay içtihatları doğrultusunda taraf muvazaası (senet lehtarı ile avalist arasındaki) iddiasının ise ancak yazılı delillerle kanıtlanması mümkündür.

9-Somut ilişkide, davacı şirket, eski müdürü ve ortağının, muvazaa yoluyla geçmiş tarihli olarak düzenlenen bonolara, ayrıldığı şirketi borçlandıracak şekilde aval verdiğini iddiasını ancak yazılı delille kanıtlaması gerektiği halde bu hususta hiçbir delil ibraz edemediği anlaşılmakla Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davanın reddinin doğru olduğu kanaatinde olduğumdan, Daire çoğunluğu tarafından; davacı şirketin müdürüne aval için temsil yetkisi verip vermediği, eski müdürün özen ve bağlılık yükümlülüğüyle bağdaşmayacak şekilde temsile yetkili olduğu şirketi borçlandırmasının temsil yetkisinin kötüye kullanılması niteliğinde olup olmadığının araştırılması gerektiği gerekçesiyle kararın bozulmasını isabetli bulmuyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/14015, Karar No: 2018/5596, Tarih: 24.09.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/14015 E.  ,  2018/5596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/06/2016 tarih ve 2015/271-2016/181sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili kurumuna ait "Vergisel İşlemlerin Muhasebeleştirilmesi" adlı eserin iç denetçi ve vergi müfettişi olan ..., ....ve ... tarafından hazırlanarak yazıldığını, 08.08.2014 tarihli sözleşme ile eserin yeniden basımları da dahil olmak üzere basım, satış, yayma çoğaltma, dağıtım gibi her türlü mali hakkı yalnızca ve münhasıran 5 yıl süre ile müvekkiline devredildiğini, söz konusu eser için Kültür Bakanlığından ... numarası alındığını, eserin ilk ve ikinci baskılarının müvekkili tarafından yapıldığını, fotokopi işletmesi bulunan davalı tarafından eserin izinsiz ve haksız şekilde şekilde çoğaltılarak satışa sunulduğunu ileri sürerek, tazminat hakları saklı kalmak kaydıyla tecavüzü tespiti, refi ve men'ini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin dava konusu eseri izinsiz olarak çoğaltıp sattığı iddiasının hiçbir delil ile ispat edilemediğini, davalı müvekkilinin iş yerinde çoğaltılıp satılan ya da orijinal olmayan hiçbir kitap bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı işyerinde ve işyerinde bulunan dört adet fotokopi makinası ve bir adet bilgisayar üzerinde yapılan incelemede davacı tarafın mali hak sahibi olduğu dava konusu kitabın çoğaltıldığına dair bilgi ve bulguya ulaşılmadığı, davacının iddiasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, .../09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2358, Karar No: 2015/4858, Tarih: 05.03.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/2358 E.  ,  2015/4858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının onanmasını mutazammın 04.12.2014 tarih ve 2014/21033-29357 Karar sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair karar düzeltme nedenleri yerinde değil ise de;

Borçlunun icra mahkemesine başvurusu takibin kesinleşmesinden sonraki döneme ilişkin itfa şikayeti olupyasal dayanağı İİK.'nun 71. maddesidir.

Bu madde uyarınca; "Borçlu, takibin kesinleşmesinden sonraki devrede borcun ve fer'ilerinin itfa edildiğini yahut alacaklının kendisine bir mühlet verdiğini noterden tasdikli veya imzası ikrar edilmiş bir belge ile ispat ederse, takibin iptal veya talikini her zaman icra mahkemesinden isteyebilir."

Somut olayda borçlunun itfa şikayetine dayanak yaptığı "09.11.2012 tarihli tutanak" başlıklı belge ile "aynı tarihli başlıksız belge" altındaki imzaların Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2013/98E.-2013/268K. sayılı dosyasında açıkça kabul edildiği, ancak 15.11.2012 tarihli belgede, "5.000,00 TL aldım "ifadesinde "5.000" rakamının başına "4", "beşbin" yazısının başına da "Kırk" yazısı yazılmakla, "hiç bir alacağım ve hakkım kalmadı" yazılarının ise belgeye sonradan eklenmekle sahtelik yapıldığı sabit olup ceza mahkemesi kararının da kesinleşmiş olduğu görülmüştür.

Bilindiği üzere 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 207. maddesinde: “Senetteki çıkıntı, kazıntı veya silinti ayrıca onanmamışsa, inkâr hâlinde göz önünde tutulmaz. Bu tür çıkıntı, kazıntı veya silinti mahkemece, senedin geçerliliğine ve anlamına etkili olacak nitelikte görülürse, senet kısmen veya tamamen hükümsüz sayılabilir" hükmü yer almaktadır (1086 S. HUMK. 298. madde). Yani, senette mevcut olan çıkıntı veya senet metni altındaki hak ve silinti ayrıca tasdik edilmemiş ise inkar halinde yok hükmündedir. Bu nedenle senet üzerinde yapılan değişikliklerin, geçerli olabilmesi için, düzenleyen tarafından imza veya paraf edilmek suretiyle onaylanması gerekir.

Buna göre, 15.11.2012 tarihli belgede sahtelik yapmak suretiyle ilave edilen kısımlar dikkate alınamayacağından belgenin tahrifatsız haline göre 5.000,00 TL ödemeye ilişkin olduğu kabul edilmelidir.

Öte yandan "tutanak" başlıklı 09.11.2012 tarihli belgede; "kalan alacağın 50.000 TL olduğu" kabul edildiğine göre, bu tarih itibariyle dosya alacağının 50.000 TL'yi aşan kısmının ödendiğinin kabulü gerekir.

Buna göre, 15.11.2012 tarihli belgede sahtelik yapmak suretiyle ilave edilen kısımlar dikkate alınamayacağından belgenin tahrifatsız haline göre 5.000,00 TL ödemeye ilişkin olduğu kabul edilmelidir.

Öte yandan "tutanak" başlıklı 09.11.2012 tarihli belgede; "kalan alacağın 50.000 TL olduğu" kabul edildiğine göre, bu tarih itibariyle dosya alacağının 50.000 TL'yi aşan kısmının ödendiğinin kabulü gerekir.

O halde mahkemece, bu açıklamalar ışığında ödeme belgelerinin, TBK'nun 100. maddesi uyarınca borçtan mahsup edilmesi suretiyle ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonuca gidilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile istemin tümden reddi isabetsiz olup mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekirken Dairemizce onandığı anlaşılmakla karar düzeltme isteminin kısmen kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Borçlunun karar düzeltme isteminin kısmen kabulü ile Dairemizin 04.12.2014 tarih ve 2014/21033 E., 2014/29357 K. sayılı onama ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 05.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7510, Karar No: 2018/18374, Tarih: 11.09.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/7510 E.  ,  2018/18374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işveren işçisi olarak çalışmakta iken sendikaya üye olduğunu, sendikaya üye olduktan sonra rızası alınmadan günlük brüt ücretinin düşürüldüğünü ileri sürerek fark ücreti, fark ikramiye, ilave tediye ile kıdem ve ihbar tazminatı fark alacağını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın zamanaşımına uğradığını, davacının dava dilekçesinde iddia ettiği uygulamaların ... zamanına ait olduğunu, kendilerinin işyerinin işletme hakkını 24.07.2006 tarihinde, şirket hisselerini de 31.08.2010 tarihinde devir aldıklarını, dolayısıyla davada herhangi bir sorumluluklarının bulunmadığını, davacının özelleştirme sebebiyle kamuda çalışmak istediğini bildirerek iş sözleşmesinin feshini talep ettiğini, davacının bu talebi üzerine de iş sözleşmesinin tüm hakları ödenmek üzere fesih edildiğini, davacının hiçbir hak ve alacağının kalmadığını, bu durumun davacı tarafından çekincesiz imzalanan ibranameden de anlaşıldığını, davacının ücretinin düşürülmediğini, toplu iş sözleşmesi gereği verilmesi gereken tüm haklarının davacıya eksiksiz olarak verildiğini, davacının altı sene itiraz etmeyip bu davayı açmasında kötüniyet bulunduğunu, faiz taleplerinin de hukuka aykırı olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının ücretinin hukuka aykırı olarak düşürülüp düşürülmediği ve buna bağlı olarak talep ettiği alacaklara hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının ücretinin hukuka aykırı olarak düşürülüp düşürülmediği ve buna bağlı olarak talep ettiği alacaklara hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.

Davacı tarafından davaya dayanak olarak gösterilen iş sözleşmesinin altı numaralı bendinde davacının işe girişteki ücreti belirtildikten sonra 7.bentte işçinin yıllık 270 saate kadar fazla çalışmalarının aylık brüt ücrete dahil olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır. Davalı şirketin davacıya da tebliğ ettiği yazıda işverenliğin 20-24.11.2004 tarihinde yapılan sınavlar neticesinde belirli/belirsiz iş sözleşmelerine dayalı olan personelden; tekniker (iki yıllık elektrik elektronik bilgisayar), teknisyen (elektrik elektronik bilgisayar) ve büro işçisi (lise) ünvanlarında bulunun işçilerin 15.03.2005 tarihi itibariyle yürürlükte bulunun Toplu İş Sözleşmesi kapsamına alınacakları ve işçilerle yapılan iş sözleşmesinin 7. maddesinde belirtilen hükmün dikkate alınmaması, söz konusu personelin kalifikasyon cetvellerinin ilgili bölümlerinde yer alan tekniker: 3. eşdeğer dereceli uzman teknisyeni ünvanına 26.066.560/ TL/gün, teknisyen: 4. eşdeğer teknisyen ünvanına 25.417.600 TL/gün, büro işçisi: 5. eşdeğer dereceli kalkülatör ünvanına 24.876.800 TL/gün ücretlerin belirli iş sözleşmelerindeki görev ünvanı ve ücret bölümüne yazılarak yeniden değerlendirme ile 15.03.2005 tarihinden itibaren Toplu İş Sözleşmesi kapsamına alındıkları belirtilmiştir. İşçiler aynı ayda sendikaya da üye olmuşlardır. Sendikaya üye olması ile birlikte mer’i sözleşmeye göre sendikaya üye olduğunun işverene bildirildiği tarihteki görevinin karşılığı olan yevmiye ile çalışacağını kabul ettiği görülmektedir. Dosya kapsamına göre davacıya ödenen ücretin Toplu İş Sözleşmesiyle belirlendiği anlaşıldığından uygulamanın kanuna aykırılığından söz edilemez. Davacıya yürürlükte olan Toplu İş Sözleşmesi gereğince ödenmesi gereken menfaatler davalı tarafça ödenmektedir. Bu şekilde davacının Toplu İş Sözleşmesinden faydalanmasıyla birlikte Toplu İş Sözleşmesinin işçiler lehine getirdiği akçalı menfaatlerden (giyim yardımı, gıda yardımı, yemek yardımı, ikramiye, ilave tediye gibi) de yararlanması mümkün olup, davacının gelirinde artış meydana gelmiştir. Davacı sendikaya üye olup toplu iş sözleşmesinden yararlanmak istediğini belirttiğine göre, Toplu İş Sözleşmesi gereği belirlenen yeni ücretini kabul etmiş olup, hem Toplu İş Sözleşmesi kapsamındaki sosyal hakları hem de kapsam dışı işçilere ödenen günlük brüt ücreti talep etmesi mümkün değildir.

Aynı gerekçelerle fark alacak talep eden ve aynı grup işletme Toplu İş Sözleşmesinin uygulandığı iş yerinde çalışan emsal işçinin dosyasında Yargıtay Hukuk Genel Kurulu tarafından verilen son kararda özetle; tarafların anlaşması ya da düzen ilkesi gereği Toplu İş Sözleşmesi hükümleri uyarınca kök ücretin düşürülebileceği, bireysel ve Toplu İş Sözleşmesindeki aynı amaca yönelik hükümlerinin gruplandırılarak karşılaştırılması gerektiği ve yapılan karşılaştırma neticesinde, işçinin kök ücreti düşürülse de Toplu İş Sözleşmesinden faydalanmakla bireysel iş sözleşmesine nazaran çok daha avantajlı bir konuma geldiği, objektiflik ölçütü açısından da işçi yararına bir sonucun gerçekleştiği, işçinin bir yandan bireysel iş sözleşmesindeki günlük çıplak ücretinin esas alınmasını, diğer taraftan da Toplu İş Sözleşmesi ile öngörülen ücret kriterlerinin uygulanmasını istemesinin mümkün olamayacağı gerekçesiyle işçinin hem Toplu İş Sözleşmesi kapsamındaki sosyal hakları hem de kapsam dışı işçilere ödenen günlük brüt ücreti talep edemeyeceği kabul edilmiştir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun, 03.05.2017 tarih, 2017/887 esas, 2017/885 karar sayılı kararı).

Mahkemece, bu yönler gözetilmeksizin davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4504, Karar No: 2018/9103, Tarih: 10.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/4504 E.  ,  2018/9103 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarından sanık ...'nin, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 145, 35/1, 116/2, 119/1-c ve 62/1. (2 kere) maddeleri gereğince 1 yıl 3 ay hapis ve 10 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, kendisi temin etmek şartıyla sanığın 15 adet çam fidanı dikerek, 6 ay süreyle bakımının yerine getirilmesine yönelik denetimli serbestlik uygulanmasına ilişkin Çubuk Asliye Ceza Mahkemesinin 30/11/2017 tarihli ve 2017/645 esas, 2017/564 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 29/06/2018 gün ve 94660652-105-06-8625-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/07/2018 gün ve 2018/58200 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/8. maddesindeki "...Bu süre içinde bir yıldan fazla olmamak üzere mahkemenin belirleyeceği süreyle, sanığın denetimli serbestlik tedbiri olarak; a) Bir meslek veya sanat sahibi olmaması halinde, meslek veya sanat sahibi olmasını sağlamak amacıyla bir eğitim programına devam etmesine, b) Bir meslek veya sanat sahibi olması halinde, bir kamu kurumunda veya özel olarak aynı meslek veya sanatı icra eden bir başkasının gözetimi altında ücret karşılığında çalıştırılmasına, c) Belli yerlere gitmekten yasaklanmasına, belli yerlere devam etmek hususunda yükümlü kılınmasına ya da takdir edilecek başka yükümlülüğü yerine getirmesine, karar verilebilir..." şeklindeki düzenleme ile denetimli serbestlik tedbiri olarak sanığa yüklenecek yükümlülüklerin sayıldığı;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 21/06/2017 tarihli ve 2017/2968 esas, 2017/5944 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/8. maddesinde belirtilen yükümlülüklerin dışında Cumhuriyet savcısının infaz yetkisini kısıtlayacak yükümlülük belirlenmesinin mümkün bulunmadığı anlaşıldığından, somut olayda fidan dikme ve bakımını yapmak suretiyle sanığa maddî bir külfet yükleyecek şekilde yükümlülük belirlenmesinin mümkün bulunmadığı, sanık hakkında yükümlülük belirlenirken kanun koyucunun amacına uygun, akla ve mantığa muhalif olmayan tarafları tatmin edici, denetime elverişli bir yükümlülüğe hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 231/8. maddesinde belirtilen yükümlülüklerin dışında Cumhuriyet savcısının infaz yetkisini kısıtlayacak yükümlülük belirlenmesinin mümkün bulunmadığı ve sanık hakkında yükümlülük belirlenirken kanun koyucunun amacına uygun, akla ve mantığa muhalif olmayan tarafları tatmin edici, denetime elverişli bir yükümlülüğe hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (ÇUBUK) Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 30.11.2017 gün ve 2017/645 E., 2017/564 K. sayılı kararın 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (b) bendi uyarınca sonraki işlemlerin yerel mahkemece yerine getirilmesine, 10/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.