muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/28378, Karar No: 2016/7503, Tarih: 12.05.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/28378 E.  ,  2016/7503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihinde (12-15) yaş aralığında olan suça sürüklenen çocuğun, belirlenemeyen bir zaman diliminde Silvan Yatılı Bölge İlköğretim okulu bahçesindeki okula ait bulunan hurda malzemelerin hırsızladığı olayda, eylemine uyan ve 5237 sayılı TCK’nın 142/1-a, 31/2. maddelerindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 02.11.2010 tarihi ile daha sonra kesinleşen yeniden işlediği kasıtlı suçun tarihi olan 23.06.2013 tarihleri arasında dava zamanaşımı süresi durmuş ise de, aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 6 yıllık uzamış zamanaşımının suç tarihi olan 16.10.2006 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8 maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 12.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7731, Karar No: 2011/14706, Tarih: 15.12.2011

**6. Hukuk Dairesi         2011/7731 E.  ,  2011/14706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava bir adet taşınmazda ortaklığın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde, tarafların müşterek murisi ...’ın 28.2.2003 tarihinde vefat ettiğini muristen kalan Fethiye ... Köyü ... mevki 19 sayılı parselde iştirak halinde malik olduklarını, taşınmazın aynen taksimi mümkünse aynen, değilse satılarak ortaklığın giderilmesini istemişlerdir. Davalılar ise aralarında miras taksim sözleşmesi yaptıklarını herkesin kendi yerini kullandığını belirterek taksim suretiyle ortaklığın giderilmesini istemişlerdir.

Taşınmazın elbirliği mülkiyetine konu olması halinde ortaklığın giderilmesi istemi, geçerli bir paylaşma (taksim) sözleşmesine dayanılarak isteniyorsa bu şekilde açılmış davanın reddine karar verilmelidir. Zira bu gibi durumlarda taksim sözleşmesine göre tescil davası açılması gerekir. Taksim (paylaşma) sözleşmesinin geçerliliği bütün mirasçıların katılmış olmasına ve yazılı şekilde yapılmasına bağlıdır.

Taşınmazın elbirliği mülkiyetine konu olması halinde ortaklığın giderilmesi istemi, geçerli bir paylaşma (taksim) sözleşmesine dayanılarak isteniyorsa bu şekilde açılmış davanın reddine karar verilmelidir. Zira bu gibi durumlarda taksim sözleşmesine göre tescil davası açılması gerekir. Taksim (paylaşma) sözleşmesinin geçerliliği bütün mirasçıların katılmış olmasına ve yazılı şekilde yapılmasına bağlıdır.

Olayımıza gelince; Davalı ... tarafından sunulan tarihsiz fiili taksim senedinde bulunan imzaya davacı ... ve davalılardan ... karşı çıkarak imzanın kendilerine ait olmadığını bildirmişlerdir. Miras taksim sözleşmesindeki imzanın davacı ... ve davalı ...’e ait olup olmadığının hadise şeklinde incelenerek imzanın karşı çıkanlara ait olduğunun tespiti halinde taksim sözleşmesi geçerli olacağından davanın reddine, imzanın onlara ait olmaması halinde ise taşınmazın aynen taksimi mümkün olmadığından satış sureti ile ortaklığın giderilmesine karar verilmesi gerektiğinden bahsedilerek önceki hüküm bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyulduktan sonra, imza incelemesi yaptırılmıştır. Ancak Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi, yaptırılan iki incelemede de mukayese imzaların teşhise götürecek karakteristik tanı unsuru içermeyen karalama tarzında çizgilerden ibaret, basit tersimli imzalar olması sebebiyle inceleme konusu imzaların davacı ... ve davalı ...’ın eli ürünü olup olmadığının tespit edilemediğini bildirmiştir. Bunun üzerine grafoloji konusunda uzman üç kişilik bilirkişi kurulundan rapor alınması için dosyanın bilirkişiye gönderilmesine karar verilmiş üçlü bilirkişi heyeti ...’ün imza örneğinde yapmış oldukları incelemede imzaların içeriğinde harf ve hatların kaligrafik ve grafolojik özellikleri ile işlerlik derecelerinin azlığını belirttikten sonra adı geçenin imza atma alışkanlığı, kullanma sıklığı ve eğitim faktörleri bakımından aynı imza formatına her zaman aynı şekilde tekrarlayamadığı kanaati oluştuğundan imzanın ...’ün eli ürünü olduğu yönünde kanaat oluşmakta ise de yukarıda izah edilen sebeplerden dolayı daha ileri derecede ve kesin bir sonuç beyanına imkan bulunmadığını belirtmişlerdir. İmza incelemesi teknik bir konu olduğundan bu konuda tanık dinletilemez. Taksim sözleşmesindeki ...'ın imzasının davalının eli ürünü olduğu kanıtlanamamıştır. Bu durumda, mahkemece taşınmazın aynen taksimi mümkün olmadığından satış sureti ile ortaklığın giderilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3903, Karar No: 2019/920, Tarih: 24.09.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2015/3903 E.  ,  2019/920 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İstanbul 22. İş Mahkemesince görevsizliğe dair verilen 02.10.2014 tarihli ve 2014/607 E., 2014/494 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin 09.03.2015 tarihli ve 2015/3520 E., 2015/4572 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

Mahkemenin ilk kararının Özel Dairece bozulmasından sonra yapılan yargılamanın 07.07.2015 tarihli celsesinde verilen ara kararı ile bozma kararına uyulmasına karar verilmiş, ancak aynı celsedeki kısa kararın hüküm kısmında “Mahkememizin önceki kararında direnilmesine,” şeklinde hüküm kurulmuştur.

Burada "usul hukuku" ile ilgili ortaya çıkan sorun bozma kararının taraflara tebliği ile duruşmada mahkemece “bozma ilamına uyulmasına” ilişkin ara kararı oluşturulmasına karşın, bu hukuki sonucun tam aksine bir karar verilmesinin hukuken mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka usuli kazanılmış hak denilir.

Örneğin mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar.

Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen biçimde inceleme ve araştırma yapmak ve yine o kararda belirtilen hukuksal esaslar gereğince karar vermek yükümlülüğü oluşur. Bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozma kararında gösterilen ilkelere aykırı bulunması, usule uygun olmadığından bozma nedenidir.

Bozma kararı ile dava, usul ve yasaya uygun bir hâle sokulmuş demektir. Bozma kararına uyulduktan sonra buna aykırı karar verilmesi usul ve yasaya uygunluktan uzaklaşılması anlamına gelir ki, böyle bir sonuç kamu düzenine açıkça aykırılık oluşturur. Buna göre Yargıtay’ın bozma kararına uymuş olan mahkeme bu uyma kararı ile bağlıdır. Daha sonra bu uyma kararından dönerek direnme kararı veremez; bozma kararında gösterilen biçimde inceleme yapmak ya da gösterilen biçimde yeni bir hüküm vermek zorundadır.

Bir mahkemenin Temyiz Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince karar verme mükellefiyeti meydana gelir ve bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozmada gösterilen esaslara aykırı bulunması, usule uygun sayılamaz ve bozma sebebidir, meğer ki bu aykırılık sadece bozma kararında gösterilen bir usul kaidesine ilişkin bulunsun ve son kararın neticesini değiştirecek bir mahiyet arz etmesin. Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince muamele yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisi lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usuli müktesep hak yahut usule ait müktesep hak denilmektedir. Usul Kanunumuzda bu şekildeki usule ait müktesep hakka ilişkin açık bir hüküm konulmuş değilse de Temyizin bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan gayesi ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukuki alanda istikrar gayesine dahi ermek üzere kabul edilmiş bulunması bakımından usule ait müktesep hak müessesesi; usul kanununun dayandığı ana esaslardandır ve amme intizamıyla da ilgilidir.

Gerçekten mahkemenin doğru bularak uyduğu ve yahut kanun gereğince uymak zorunda olduğu bozma kararı ile dava, usul ve kanuna uygun bir çığıra sokulmuş demektir. Buna aykırı karar verilmesi, usul ve kanuna uygunluktan uzaklaşılması manasına gelir ki, böyle bir netice asla kabul edilemez. Bundan başka, mahkemenin bozma kararına uygun karar vermesine rağmen Temyiz Dairesinin ilk bozmasıyla benimsenmiş olan kanuna veya usule ait hükümlere aykırı şekilde ikinci bir bozma kararı vermesi, usul hükümleriyle hedef tutulan istikrarı zedeler ve hatta kararlara karşı umumi güveni dahi sarsar. (09.05.1960 tarih 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı)

Aynı ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.02.2003 tarihli ve 2003/8-83 E., 2003/72 K.; 17.02.2010 tarihli ve 2010/9-71 E., 2010/87 K.; 25.01.2017 tarihli ve 2015/9-463 E., 2017/137 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usuli kazanılmış hak” olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır. Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir İçtihadı Birleştirme Kararı (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili bir yeni kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma kararına uyulmuş olmakla oluşan usuli kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır. Benzer şekilde uygulanması gereken bir kanun hükmü, hüküm kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilirse, usuli kazanılmış hakka göre değil, Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni duruma göre karar verilebilecektir (HGK’nun 21.01.2004 tarihli ve 2004/10-44 E., 19 K.; 03.02.2010 tarihli ve 2010/4-40 E., 2010/54 K.).

Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usuli kazanılmış haktan söz edilemez (Kuru B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü – C. V, 6. b İstanbul 2001, s 4738 vd).

Usuli kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

Tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde somut olayda, davacı vekilinin temyizi üzerine verilen Yargıtay bozma kararı üzerine yerel mahkemenin bu karara uyması ile davacı yararına usuli kazanılmış hak oluşmuştur. Burada usuli kazanılmış hakkın gerçekleşmesine engel olacak istisnai bir durum da bulunmadığına göre, artık önceki kararda direnilmesi usulen mümkün değildir. Usuli kazanılmış hak ilkesi kamu düzeni ile ilgili olup temyiz aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir.

Açıklanan nedenlerle mahkemece bozmaya uyulmakla gerçekleşen usuli kazanılmış hak nazara alınarak hükmüne uyulan bozma gereklerinin yerine getirilmesi gerekirken, direnme kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, direnme kararının bozulması gerekir.

S O N U Ç: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı usulden BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek hâlinde temyiz peşin harcın yatırana iadesine, 24.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16791, Karar No: 2014/23156, Tarih: 07.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/16791 E.  ,  2014/23156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,
Yargıtay — Esas No: 2020/4959, Karar No: 2021/8122, Tarih: 17.05.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/4959 E.  ,  2021/8122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece verilen hüküm, sanık ve müdafii ile Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın mağdur ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan; sanık ve müdafiinin, meşru müdafaaya, suç vasfına, Cumhuriyet savcısının, haksız tahrik bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine,

Ancak,

Oluşa ve dosya kapsamına göre; mağdurun sanığın ablası Bahar'ın alışveriş poşetine telefon numarası yazılı kağıdı atarak kendisini aramasını rica ettiği, zaman zaman da takip ettiğinin anlaşıldığı, mağdurun kendisini takip etmesinden rahatsız olan Bahar'ın durumu annesine ve kardeşi sanığa bildirmesi üzerine sanığın kağıttaki telefon numarasını arayarak mağdurla tartıştığı, görüşmek istediği ve olay yerinde buluştukları, sanığın mağdura saldırdığı ve bıçakla hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde yaraladığı, kendisinin de mağdurun karşı hamlesi ile yaralanarak kaçtığı olayda; sanığın ablasının mağdur tarafından rahatsız edilmesi üzerine duyduğu öfkeyle telefonla arayarak mağdurla tartıştığı, buluşmak istediği ve buluşma sırasında mağdura saldırdığı, mağdurun da karşılık vermesi ile kendisinin de yaralandığı birlikte dikkate alındığında, olayın evveliyatı ve cereyan tarzı ile mağdurun ortaya çıkan sonuca etki derecesine göre sanığa tayin edilen cezadan asgari oranda haksız tahrik indirimi yapılması yerine 1/2 oranında indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet savcısının temyiz istemi bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün, tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, Üye ...'in kararın onanması gerektiği yönündeki karşı oyu ve oy çokluğu ile, 17/05/2021 gününde karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık ...’ın mağdur ...’i öldürmeye teşebbüs ettiği sübuta eren olayda; sanık hakkında yerel mahkemece makul düzeyde haksız tahrik indirimi yapılmasının dosya kapsamına uygun olduğunu düşündüğümden Dairemizin tahrikin asgari düzeyde uygulanması gerektiğine yönelik çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki;

KARŞI OY:

Sanık ...’ın mağdur ...’i öldürmeye teşebbüs ettiği sübuta eren olayda; sanık hakkında yerel mahkemece makul düzeyde haksız tahrik indirimi yapılmasının dosya kapsamına uygun olduğunu düşündüğümden Dairemizin tahrikin asgari düzeyde uygulanması gerektiğine yönelik çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

Şöyle ki;

Dosya kapsamına göre; olayın oluş şeklinde tartışılacak bir husus yoktur. Mağdura sanığın, bekar ve aynı evde yaşadığı ablası Bahar’ın çantasına kağıt bırakarak, telefon numarası yazıp beni ara diye not yazdığı, Bahar’ın kendisini aramayınca onu defaatle takip edip rahatsız ettiği, Bahar’ın, annesine ve kardeşi olan sanığa konuyu anlatıp rahatsızlığını dile getirdiği, sanığın bu numara ile mağduru arayıp telefonda karşılıklı hakaret ve tehditlerin olduğu, sanığın mağdurun adresini bulmaya çalıştığı, ancak bulamadığı, olay günü tarafların olay yerinde gece yarısı sıralarında buluşmak üzere anlaştıkları, her ne kadar mağdur sanığın yanında iki kişiyle geldiklerini, hepsinin kendisine bıçakla saldırdığını ve yine silahda sıkıldığını söylemiş ise de, bu beyanının maddi bulgularla desteklenmediği, sanığın mağduru görünce yanımdaki akrabamı gönderdim tek başıma mağdurun yanına gittim şeklindeki beyanının dosya ile uyumlu olduğu, taraflar buluşup konuşurken mağdurun sanığın omzuna elini atması nedeniyle sanığın mağdura kafa attığı, bunun üzerine mağdurun da kabul ettiği üzere mağdurun yanındaki bıçağı çıkardığı, ancak kapalı olan bıçağı açmaya çalıştığı, açamayıp sanığa doğru salladığı bu sırada bıçağı gören sanığın da yanındaki bıçakla mağduru öldürmeye teşebbüs olacak şekilde yaraladığı olayda, sanığın kızkardeşini defalarca takip ve taciz eden, olay yerinde de sanığın omzuna elini atan mağdura sanığın kafa atarak darp ettiği, ancak madurun da karanlık ortamda yanında getirdiği bıçağı çıkarıp açmaya çalışarak kapalı olacak şekilde sanığa salladığı, mağdurun bıçak çekip kendisine salladığını gören sanığın yanındaki bıçakla mağduru yaraladığı olayda ilk haksız tahrik oluşturan Bahar’ı birden çok kez taciz eyleminin ve sanığın kafa darbesinden sonra da bıçak çekip sallamasının sanık lehine makul seviyede haksız tahrik oluşturduğunu düşündüğümden asgari düzeyde haksız tahrik indirimi yapılmasını, Dairemiz çoğunluk görüşüne muhalifim.