muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2795, Karar No: 2016/3796, Tarih: 24.03.2016

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere ...'nin kanalizasyon hattının yapım, bakım, onarım görevlerinin yanı sıra denetim yükümlülüğü de bulunmaktadır.

Yönetmeliğe göre mal sahibi, müteahhit veya apartman yöneticisi parsel çıkış bacasına atıksuyun geri gelmesinin önleyecek tedbirleri almak zorundadır. Ancak bu önlemlerin alınmamış olması davalı ...'nin denetim yükümlülüğü nedeniyle olan sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Kaldı ki, ...'nin kanalizasyon sisteminden doğan zararlardan yapı sahibi olarakta sorumluluğu vardır. Nitekim ... kanalizasyon sisteminin sorunsuz bir şekilde çalışmasını sağlamakla yükümlüdür.

Bu nedenle mahkemece, sigortalı işyerinin bulunduğu binanın şebeke bağlantılarına ait ruhsat, izin, proje gibi evraklar ile arıza kayıtları ilgili idarelerden celbedilerek, olayın oluş şekli, Deşarj Yönetmeliği hükümlerine göre şebeke bağlantılarında eksiklikler olup olmadığı, parsel çıkış bacasına atıksuyun geri gelmesinin önleyecek tedbirlerin alınıp alınmadığı, bu tedbirler alınmamış ise zararın meydana gelmesindeki etkileri, sigortalı, bina yönetimi veya başka herhangi birinin zararın meydana gelmesinde kusuru olup olmadığı, bunların kusuru var ise zararın meydana gelmesinde mevcut kusurun ağırlığı gibi hususlar nazara alınarak davalı ...'nin denetim yükümlüğünden kaynaklanan herhangi bir kusuru olup olmadığı, var ise davalı ... ve bina sahiplerinin zararın meydana gelmesinde ne oranda kusurlu olduğu konusunda uzman bilirkişiden rapor alınarak sonucuna göre verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile verilmesi doğru görülmemiştir.

2-HUMK'nun 275. ve devamı (HMK'nın 266. ve devamı) maddeleri gereğince, çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişinin oy ve görüşünün alınması gerektiği hükmüne yer verilmiştir. İşyerlerinde meydana gelen ve bariz bir şekilde belirlenebilir olmayan hasarların neden kaynaklandığı ve ne kadar zarar olduğu hususu teknik bilgi ve uzmanlığı gerektiren konulardandır.

Somut olayda, tıkanan kanalizasyon şebekesinden geri tepen suyun sigortalı işyerine girmesi neticesinde hasar meydana geldiği iddia edilmiştir. Mahkemece makina mühendisi ve hukukçu bilirkişiden alınan bilirkişi raporunda yönetmelik gereğince mal sahibi, yüklenici ve apartman yönetici tarafından gerekli önlemler alınmadığı, bu nedenle davalının sorumluluğu olmadığı belirtilmiştir. Mahkemece bilirkişi raporu hükme esas alınarak davanın reddine verilmiştir. Ancak alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir. Zira bilirkişilerin uzmanlıkları farklı konularda olup uyuşmazlık konusu hasarın nasıl meydana geldiği konusunda rapor tanzim etmek için yeterli değildir. Makine mühendisi bilirkişinin hasarlandığı iddia edilen kombi cihazları hakkında uzmanlığı olsa da kanalizasyon sistemi ve bağlantılarının inşaat tekniğine uygun olup olmadığının değerlendirilmesi inşaat mühendisinin uzmanlık konusudur.

Bu durumda mahkemece, dava konusu binaya ve hasara ilişkin tüm belgeler ilgili yerlerden getirtilerek inşaat mühendisi bilirkişiden yukarıdaki bentte açıklanan hususlar doğrultusunda hasarın nasıl meydana geldiği, tarafların kusur durumunun ne olduğu ve gerçek zarar miktarı hususlarında tarafların itiraz ve savunmalarını karşılayacak biçimde ayrıntılı, gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınarak sonucuna göre verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 24/03/2016 gününde oybirliğiyle verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12867, Karar No: 2011/19305, Tarih: 29.11.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/12867 E.  ,  2011/19305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 19. Maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili ve Hazine vekili yönünden verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 19. Maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tesbiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekili ve Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan delil ve belgelere göre, dava konusu taşınmazın bedelinin tesbiti ile mülkiyeti ihtilaflı olduğundan üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Hazine vekilinin temyizine gelince;

1-Hazine yasal hakkını kullanarak dava konusu taşınmazın niteliği konusunda süresinde itirazda bulunmuştur. Açıklanan nedenle davasının reddine karar verilmesi ve aleyhine vekalet ücretine hükmedilmesi,

2-Davacı ... harçtan muaf olmadığı halde muaf kabul edilerek harç alınmasına yer olmadığına dair hüküm kurulması,

Doğru değilse de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

A)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2. bendinin son paragrafına kadar olan bölümünün tümüyle çıkartılmasına,

B)Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 1. bendinin harca ilişkin bölümünün çıkartılmasına, yerine (Davacı idare harçtan muaf olmadığından alınması gereken 17,15-TL başvurma harcı ile 18,40-TL karar ve ilam harcı olmak üzere toplam 35,55-TL harcın davacı idareden alınarak Hazineye irad kaydına) ibaresinin yazılmasına, (Karardan sonra tahsil edildiğinden tahsiline yer olmadığına,)

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15101, Karar No: 2020/7263, Tarih: 30.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/15101 E.  ,  2020/7263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının 17.03.2015 tarihli temyiz isteminin suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik olduğu belirlenerek ve 24/04/2009 tarihinde suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 09/06/2009 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içinde 14/01/2012 tarihinde kasten yeni bir suç işlemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuğun yargılanarak mahkumiyetine karar verildiği ve mahkumiyet kararının kesinleştiği belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 15-18 yaş aralığında bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Kanunun 35/1. maddesi uyarınca sosyal inceleme yaptırılıp rapor aldırılmasının zorunlu olmadığı ancak rapor aldırılmaması halinde gerekçesinin kararda gösterilmesi gerektiği halde, suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmama nedeninin gerekçeli kararda gösterilmemesi,

2-Oluşa ve dosya içeriğine göre, suça sürüklenen çocuğun suça doğrudan ve birlikte katıldığının anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 39. maddesi gereğince yardım eden sıfatıyla cezasında indirim yapılması sonucu suça sürüklenen çocuğa eksik ceza tayin edilmesi,

3- Okuldan çalınan bilgisayar parçalarının bir kısmının iade edildiği olayda, hırsızlık suçundan oluşan zararın kısmen tazmin edildiği gözetilerek kısmi iade nedeniyle sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği müşteki okul müdüründen sorulmadan, doğrudan sanık hakkında TCK'nın 168/1-4. maddesinin uygulanması,

4- Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmeyen ve fiili işlediği tarihte on sekiz yaşını doldurmamış bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi gereğince aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin yasal bir zorunluluk olduğunun gözetilmemesi,

5-Suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 53/4. maddesi gereğince aynı Kanun'un 53/1. fıkrasında düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 30.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21689, Karar No: 2022/456, Tarih: 12.01.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/21689 E.  ,  2022/456 K.**

**"İçtihat Metni"**

Konut dokunulmazlığını ihlâl etme suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4, 119/1-c ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair BURSA 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/07/2019 tarihli ve 2018/300 esas, 2019/837 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı Asliye Ceza İlamat Masasının uzlaşma hükümlerinin uygulanması talebinin reddine ilişkin Bursa 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/07/2020 tarihli ve 2018/300 esas, 2019/837 sayılı ek kararına yönelik itirazın kabulüne dair Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/07/2020 tarihli ve 2020/780 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 04/10/2021 gün ve 94660652-105-16- 18850-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15/10/2021 gün ve 2021/123025 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya aslının, diğer sanık Cihan Toksun yönünden istinaf incelemesi için Bursa Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmiş olduğu anlaşılmakla onaylı dosya sureti üzerinde yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/07/2020 tarihli ve 2020/780 değişik iş sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 119/1-c maddesinin uzlaştırma kapsamında olduğundan bahisle itirazın kabulüne karar verilmiş ise de, 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 253/1-b maddesinin 5. alt bendine 5237 sayılı Kanun'un 117/1. maddesinde düzenlenen iş ve çalışma hürriyetinin ihlali suçunun, 5237 sayılı Kanun'un 119/1-c maddesinde ortak hüküm olarak düzenlenen birden fazla kişi ile birlikte işlenmesi halinin uzlaştırma kapsamına alındığı, benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 03/03/2020 tarihli ve 2020/6990 esas, 2020/3153 karar sayılı ilâmında "....Sanıkların eylemi uzlaşma kapsamında olmayan TCK’nın 116/4, 119/1-c maddelerinde düzenlenen birden fazla kişi ile birlikte konut dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturduğundan...." şeklinde belirtildiği üzere, sanığın üzerine atılı 5237 sayılı Kanun'un 116/4. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığını ihlal etme suçunun, aynı Kanun'un 119/1-c maddesinde düzenlenen nitelikli halinin uzlaşma kapsamında bulunmadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Dosya kapsamına göre, Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/07/2020 tarihli ve 2020/780 değişik iş sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 119/1-c maddesinin uzlaştırma kapsamında olduğundan bahisle itirazın kabulüne karar verilmiş ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.01.2013 tarih ve 2012/1142 esas 2013/17 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, TCK'nın 119. maddesi kapsamındaki nitelikli iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu, CMK'nın 253/1. fıkrası “b” bendi 3. nolu alt bendi kapsamı dışında bulunduğundan; sanığın üzerine atılı 5237 sayılı Kanun'un 116/4. maddesinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun, aynı Kanun'un 119/1-c maddesinde düzenlenen nitelikli halinin uzlaşma kapsamında bulunmadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, sanık ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu ile ilgili olarak (BURSA) 1. Ağır Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 30.07.2020 tarihli ve 2020/780 Değişik iş sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak üzere BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (a) bendi uyarınca sonraki işlemlerin itiraz merciince yerine getirilmesine, 12/01/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19441, Karar No: 2016/672, Tarih: 20.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/19441 E.  ,  2016/672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akyazı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/06/2015

NUMARASI : 2015/85-2015/291

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde kabulü doğru ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki;

Acele el koyma dava dosyasında yapılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan raporda dava konusu taşınmaz emsal taşınmazdan 2 kat değerli kabul edilerek m² değeri 103 TL bulunmuş, itiraz üzerine alınan ek raporla dava konusu taşınmaz emsalden 1,2 kat değerli kabul edilerek m² değeri 62 TL tespit edilmiştir.

Mahkemece yapılan 14.03.2015 günlü bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen raporunda aynı taşınmaz emsal olarak kabul edilmesine rağmen dava konusu taşınmaz emsalden 2,5 kat değerli bulunarak metrekare bedeli 131,00 TL olarak tespit edilmiştir. Acele el koyma davasında tespit edilen m² bedeli ile tespit tescil davasında belirlenen m² bedelleri değerlendirme tarihleri yakın ve aynı emsal kullanılmasına rağmen (%100)'den fazla farklı bedel belirlenmesi nedeniyle rapor inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parslleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/20434, Karar No: 2007/19404, Tarih: 25.10.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/20434 E.  ,  2007/19404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 21/06/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 25.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14779, Karar No: 2014/22757, Tarih: 04.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/14779 E.  ,  2014/22757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28742, Karar No: 2015/17817, Tarih: 05.10.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/28742 E.  ,  2015/17817 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 10. İş Mahkemesi

Tarihi : 31/03/2015 (Ek Karar Tarihi:19/06/2015)

Numarası : 2014/884-2015/285

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen19.06.2015 tarihli ek kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Yerel Mahkemece 19/06/2015 tarihli ek karar ile temyiz edilen miktarın kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalının temyiz talebinin reddine karar verilmiş, karar davalı vekiline tebliğ edildikten sonra davalı tarafça süresi içinde ek karar temyiz edilmiştir. Mahkemece taleple bağlı kalınarak alacaklar hüküm altına alınmış olup, davacının 2.553,60 TL ihbar tazminatı alacağı olduğu belirlenmiştir. Davacının fazlaya ilişkin alacağının saklı tutulmasına karar verilmiştir. Davacının mahkemece belirlenen alacağı toplam 2.553,60 TL'dir. Karar tarihinde kesinlik sınırı 2.080,00 TL olup davacının belirlenen alacağı kesinlik sınırının üzerindedir. Mahkemenin davalının temyiz talebinin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle temyiz talebinin reddine dair verdiği 19/06/2015 tarihli ek kararı hatalı olduğundan bozulup kaldırılmalı ve davalının 31.03.2015 tarihli karara yönelik temyiz itirazları incelenmelidir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle her ne kadar dosya içerisinde davacının iş sözleşmesini feshettiğine yönelik belge bulunmakta ise de aynı tarihte işten çıkarılan çok sayıda işçinin açtığı ve Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşen dosya içeriklerine göre bu belgenin işçinin iradesi dışında alındığı anlaşılmakla sonucu itibariyle doğru olan kararın bu gerekçe ile onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 19.06.2015 tarihli ek kararın BOZULUP KALDIRILMASINA, temyiz olunan 31.03.2015 tarihli kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıya yükletilmesine, 05/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.