muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6295, Karar No: 2022/6908, Tarih: 01.06.2022

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; yukarıda yer verilen iddiaları doğrultusunda İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ilgili Anayasa Mahkemesi ve emsal Yargıtay kararlarına da atıf yapılarak, İlk Derece Mahkemesince her ne kadar davacının disiplin cezasına konu paylaşımlarda “şerefsizlik, puşt” gibi kelimeler kullandığı, sendika yöneticisinin her türlü söz ve davranışlarıyla sendika tüzel kişiliğini koruması ve hareket etmesi gerekirken bu tarz paylaşımları yapmasının sendika tüzel kişiliğini olumsuz etkilediğinden Sendika Ana Tüzüğü ile Sendika Yönetmeliklerine istinaden davacının fiiline karşılık gelen disiplin cezası verildiğinden bahisle verilen cezanın ölçülü olduğu kanaati ile dava reddedilmiş ise de; davacının her iki paylaşımının bir bütünsellik içindeki bağlamından koparılmaksızın değerlendirilmesi gerektiği, sarf ettiği bir kısım kelimeler esas alınarak yorum yapılmasının eksik olacağı gibi davacının sendika tüzel kişiliği itibarını olumsuz etkilediği belirtilmesine karşılık bu olumsuzlukların somutlaştırılmadığı, hem yapılan paylaşımların bir bütün olarak değerlendirilmesinde hem de davacının soruşturma aşamalardaki savunmaları göz önüne alındığında salt sendika yöneticisi olduğundan bahisle hareket edilerek anılan disiplin cezasının verilmesinin bireyin temel hak ve hürriyetlerini kullanmasına yönelik müdahale niteliğinde olduğu, sendika tüzel kişiliğinin itibarı/saygınlığı ile davacının ifade özgürlüğü arasında adil bir dengenin sağlanması gerektiği, dolayısıyla davacının sendikal haklarını da ihlal eder nitelikte disiplin cezasının verilmesinin açık orantısızlık oluşturduğu, keza davacının söz konusu sosyal medya paylaşımlarında, genel ve soyut ifadeler kullandığı, kullanmış olduğu bu ifadelerin hangi sendika yönetici ve faaliyetini kastettiği, sendikanın hangi eylemlerine zarar verdiğinin davalı sendika tarafından açık bir şekilde ortaya konulamadığı, disiplin cezasına konu sosyal medya paylaşımlarının hakaret içermediği, davalı Sendika tarafından disiplin cezasına dayanak olarak gösterilen gerekçelerin yargılama sırasında da somutlaştırılmadığı anlaşılmakla davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle "... I- Davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararı yerine geçmek üzere;

II- Davanın kabulü ile;

II- Davanın kabulü ile;

1- Davaya konu ... Genel Yönetim Kurulunun davacı ile ilgili olarak 03.11.2020 tarihli ve 734 sayılı “1 yıl süre ile geçici olarak yöneticilikten uzaklaştırılmasına” dair verilen kararının İPTALİNE..." karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinde özetle müvekkili Sendikanın hakaret suçunun mağduru olduğu, davacının 253.000 üyesi bulunan bir sendikanın yöneticisi olarak sosyal medya ortamından paylaştığı ifadeler ile sendika tüzel kişiliğini etkileyeceği, Sendika yöneticilerinin her türlü söz ve davranışlarında, tüzel kişiliğin değerlerini korumak, buna göre hareket etmek zorunda olduğu, aksini kabulün sendika tüzel kişiliğini küçük düşürerek sendikaya zarar vereceği, davacının davranışlarının Sendika Disiplin Kurulları ve Disiplin Yönetmeliği'nin 22 nci maddesinin "o" ve "g" maddelerine aykırılık teşkil ettiği belirtilerek Bölge Adliye Mahkemesinin kararının hukuka aykırı olduğu ileri sürülmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıya bir yıl süreyle geçici olarak yöneticilik görevinden uzaklaştırma cezası verilmesine ilişkin kararın hukuka uygun olup olmadığı ve iptali gerekip gerekmediğine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Türkiye Cumhuriyet Anayasası ile davalı Sendikanın disiplin hukukuna ilişkin Tüzük ve Yönetmelik hükümleri.

3. Değerlendirme

Temyize konu Bölge Adliye Mahkemesinin kararında, dava konusu disiplin cezasının hukuka aykırılığı açıkça ortaya konularak, bu işlemin ve dolayısıyla İlk Derece Mahkemesi kararının Anayasa Mahkemesi ve Dairemiz içtihatlarına uygun olmadığının somutlaştırılarak gerekçelendirildiği de görülmekle aksi yöndeki davalı itirazlarının yerinde ve isabetli olmadığı değerlendirilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple,

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14705, Karar No: 2019/4694, Tarih: 01.07.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/14705 E.  ,  2019/4694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar Hazine ve Orman Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için,

1- Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde imar uygulamasının yapılıp yapılmadığı, yapıldıysa ne zaman yapıldığı, çekişmeli taşınmazın imar planı kapsamına alınıp alınmadığı, imarın kesinleştiği tarih, ilgili belediyenin imar müdürlüğünden sorulup saptanarak, buna ilişkin tüm belge ve evrakların getirtilmesi,

2- Dava konusu taşınmaza yakın komşu ... ilçesi (... Beldesi) Karapınar mahallesi 373 ada 1, 2, 4 parsel numaralı taşınmazların kadastro tespit tutanaklarının sureti ile dayanak tapu ve vergi kayıtlarının ve oluşmuş ise tapu kayıtlarının getirtilmesi, alınacak bütün cevabi yazıların bu dosya arasına konulması,

Ayrıca dava dosyasının da 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 01/07/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/20, Karar No: 2010/15, Tarih: 02.02.2010

**Ceza Genel Kurulu         2010/1-20 E.  ,  2010/15 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2009/289265

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Sanık V...A...’nın M..T....’e yönelik eylemi nedeniyle 765 sayılı TCY’nın 456/2 ve 457/1. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay, mağdur S...’a yönelik eylemi nedeniyle 765 sayılı TCY’nın 456/4, 457/1 ve 61. maddeleri gereğince 2 ay 20 gün hapis cezalarıyla cezalandırılmasına, hakkında 765 sayılı TCY’nın 59. maddesi ile 647 sayılı Yasanın 4 ve 6. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına ilişkin, Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 19.09.2006 gün ve 130-200 sayılı hüküm, sanık V.A..müdafii ile o yer C.Savcısı tarafından, sanık V...’ın M... T...’e yönelik eyleminin öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu gerekçesiyle temyiz edilmekle dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 26.09.2008 gün ve 8262-6788 sayı ile onanmıştır.

Yargıtay C. Başsavcılığınca 15.01.2009 gün ve 289265 sayı ile;

“Sanık hakkında, mağdur S.. T...a yönelik eylemi nedeniyle 765 sayılı TCY’nın 456/4, 457/1, 61 maddeleri uyarınca 2 ay 20 gün hapis cezası verilmiştir. Hüküm ve tebliğnamenin düzenlenmesinden sonra, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile 5271 sayılı Yasanın 231. maddesinin 5 ve 14. fıkralarında yapılan değişiklik ile 5271 sayılı Yasanın 231. maddesi,  hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezaları için uygulanabilir hale getirilmiştir. Önceki düzenlemelerde şikâyete bağlı suçlarla sınırlı olarak uygulanan bu müessese Anayasanın 174. maddesinde güvence altına alınan İnkılâp Kanunlarında yer alan suçlar ayrık olmak üzere tüm suçları kapsayacak hale dönüştürülmüştür. Sanığa tayin olunan hapis cezası da bu madde kapsamına girmiştir.

Dosyaya yansıyan belgeler itibariyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel olacak şekilde kasıtlı suçtan sabıkası bulunmayan sanık hakkında objektif ve subjektif koşulların oluşup oluşmadığının mahkemesince değerlendirilmesi için Özel Daire tarafından hükmün bozulmasına karar verilmesi yerine onanmasına karar verilmesinin yasaya aykırı görüldüğü” gerekçesiyle itiraz yasa yoluna başvurularak, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 26.09.2008 gün ve 8262-6788 sayılı ilamının, sanığın mağdur S...T..’a yönelik “Kasten Silahla Yaralamaya Teşebbüs” suçundan kurulan hükümle ilgili kısmının kaldırılarak Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 19.09.2006 gün ve 130 -200 sayılı hükmünün bozulmasına karar verilmesi talep olunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulu’nca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara Bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulu’nca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara Bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay C. Başsavcılığı ile Özel Daire arasındaki uyuşmazlık; sanık V.... A... hakkında S... T...’a yönelik eylemi nedeniyle, 765 sayılı TCY’nın 456/4, 457/1 ve 61. maddeleri uyarınca hükmedilen 2 ay 20 gün hapis cezasına ilişkin hükmün, 5271 sayılı CYY’nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının değerlendiril¬mesi yönünden bozulmasına karar verilmesinin gerekip gerekmediğine ilişkindir.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumu, hukukumuzda ilk kez çocuklar hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 23. maddesi ile, büyükler hakkında ise 5271 sayılı CYY’nın 231. maddesine 19.12.2006 tarihinde yürür¬lüğe giren 5560 sayılı Yasanın 23. maddesiyle eklenen 5-14. fıkralar ile kabul edilmiş, aynı Yasanın 40. maddesiyle 5395 sayılı Yasanın 23. maddesi değiştirilmek suretiyle de denetim süresindeki farklılık hariç olmak koşuluyla, çocuk suçlular ile yetişkin suçlular hükmün açıklanmasının geri bırakılması açısından aynı koşullara tabi kılınmıştır.

Başlangıçta yetişkin sanıklar yönünden şikâyete bağlı suçlarla sınırlı olarak, hükmolunan bir yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezası için kabul edilen bu müessese, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile 5271 sayılı Yasanın 231. maddesinin 5 ve 14. fıkralarında yapılan değişiklik ile hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezaları için uygulanabilir hale getirilmiş ve Anayasanın 174. maddesinde güvence altına alınan İnkılâp Kanunlarında yer alan suçlar ayrık olmak üzere tüm suçları kapsayacak şekilde düzenlenmiştir.

Sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün hukuki bir sonuç doğurmamasını ifade eden ve doğurduğu sonuçlar itibariyle karma bir özelliğe sahip bulunan hükmün açıklan¬masının geri bırakılması kurumu, denetim süresi içinde kasten yeni bir suçun işlenmemesi ve yükümlülüklere uygun davranılması halinde, geri bırakılan hükmün ortadan kaldırılarak kamu davasının 5271 sayılı CYY’nın 223. maddesi uyarınca düşmesi sonucunu doğurduğundan, bu niteliğiyle sanık ile devlet arasındaki cezai nitelikteki ilişkiyi sona erdiren düşme neden¬lerinden birisini oluşturmaktadır. Yeni sistemde cezaların içtimaı müessesine yer verilmemesi ve düşme sebeplerinin her suç yönünden ayrı ayrı dikkate alınması zorunluluğu nedeniyle birden fazla suçtan mahkûmiyet halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşulları her suç yönünden ayrı ayrı değerlendirilmeli, ancak mahkemece bu olguların sanığın suç işleme hususundaki eğilimi kapsamında değerlendirilebileceği de gözden uzak tutulmamalıdır.

Dosyanın incelenmesinde, adli sicil kaydı bulunmayan sanık V... A..hakkında, mağdur S...’a yönelik yaralama eylemi nedeniyle 765 sayılı TCY’nın 456/4, 457/1 ve 61. maddeleri uyarınca hükmedilen 2 ay 20 gün hapis cezası yönünden hükmün açıklan¬masının geri bırakılmasına ilişkin objektif koşulların gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay C. Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire onama kararının sanık V..A..’nın, S...T..’a yönelik yaralama suçu açısından kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CYY’nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılma¬sının subjektif koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi amacıyla bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C. Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 26.09.2008 gün ve 8262-6788 sayılı onama kararının sanık V.. A..’nın, S..T..a yönelik yaralama suçu ile ilgili kısmının KALDIRILMASINA,

3- Muğla 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 19.09.2006 gün ve 130-200 sayılı kararının, sanık V..A..’nın, S.. T...a yönelik yaralama suçu yönünden, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren, 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CYY’nın 231. maddesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının subjektif koşullarının oluşup oluşmadığının değerlendirilmesi zorunluluğundan BOZULMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.02.2010 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4111, Karar No: 2021/9810, Tarih: 16.09.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/4111 E.  ,  2021/9810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

1-Bozma ilamı sonrası tespit edilen bedel mahkemece ilk kararla tespit edilen bedel ile aynı olup, ilk kararda tespit edilen bedelin davalıya ödenmesine dair hüküm kurulduğu anlaşıldığından, infazı mümkün olmayacak şekilde kıymet taktir raporundaki bedelin ödenmesine, bakiye bedelin karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilmesi,

2-Tespit edilen bedele ilk karar tarihi olan 02.02.2015 tarihine kadar faiz yürütülmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

1-3 nolu bendinin tümüyle çıkartılmasına, yerine (Tespit edilen bedelin kararın kesinleşmesi beklenmeksizin tapu maliki davalıya ödenmesine,) cümlesinin yazılmasına,

2- 5 nolu bendinde yer alan (karar tarihi olan 05/10/2020) ibarelerinin çıkartılmasına yerine (ilk karar tarihi olan 02/02/2015) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16336, Karar No: 2017/23973, Tarih: 01.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/16336 E.  ,  2017/23973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki ... Mahallesi 822 ada 280 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/755, Karar No: 2017/126, Tarih: 07.03.2017

**Ceza Genel Kurulu         2014/755 E.  ,  2017/126 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 4. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Sulh Ceza (Kapatılan)

Günü : 03.12.2009

Sayısı : 112 - 143

Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçundan sanık ...'ın TCK’nun 125/1-3.a, 125/4, 62 ve 52. maddeleri uyarınca 7.000 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ve taksitlendirmeye ilişkin Vize (Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesince verilen 03.12.2009 gün ve 112-143 sayılı hükmün, sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 17.12.2013 gün ve 14461-32455 sayı ile;

“...Okul bahçesinde teneffüs saatinde oynayan öğrencilerin yan taraftaki kendi bahçesine topu kaçırmalarına kızan sanığın bu nedenle aynı okulun öğretmeni olan katılana tahkir edici nitelikte sözler söylemesi eyleminin kamu göreviyle ilişkili bulunmadığı ve TCK'nın 125/1. maddesinde öngörülen suçu oluşturduğu gözetilmeden, yetersiz gerekçeyle TCK'nın 125/3-a maddesiyle hüküm kurulması...” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 27.02.2014 gün ve 118031 sayı ile; “...Katılanın, ....Köyü İlköğretim Okulunda öğretmen olarak görev yaptığı sırada sanığın, okul bahçesine gelerek katılana hitaben sarf ettiği sözleri kişisel nedenlere dayanarak söylemediği ve görevli öğretmen olan katılana, görev sorumluluklarını taşımadığı ve görevini gereğince yerine getirmediğine yönelik sözlerle hakarette bulunduğu ve sanığın eyleminin TCK 125/1-3.a maddesinde yazılı görevli memura hakaret suçunu oluşturduğu,... sanığın, katılanın öğretmen olduğunu bildiği ve kendisine öğrencilerine sahip çıkmadığı ve sorumluluklarını yerine getirmediğine ilişkin açıklamalarının katılanın göreviyle ilgili olduğu ve sıfat ve hizmetinden kaynaklandığı...” düşüncesiyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 4. Ceza Dairesince 23.10.2014 gün ve 10017-30225 sayı ile, itirazın yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Eylemin sübutuna ilişkin bir uyuşmazlık ve bu kabulde dosya kapsamı itibarıyla herhangi bir isabetsizliğin bulunmadığı somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın, ilkokul öğretmeni olan katılana yönelik hakaret eyleminin, katılanın yürütmüş olduğu kamu görevinden kaynaklanıp kaynaklanmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Eylemin sübutuna ilişkin bir uyuşmazlık ve bu kabulde dosya kapsamı itibarıyla herhangi bir isabetsizliğin bulunmadığı somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın, ilkokul öğretmeni olan katılana yönelik hakaret eyleminin, katılanın yürütmüş olduğu kamu görevinden kaynaklanıp kaynaklanmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Olay tarihinde, katılanın sözleşmeli öğretmen olarak görev yaptığı okulun bahçesinde teneffüs saatinde top oynayan öğrencilerin, toplarını bitişikte bulunan sanığın bahçesine kaçırdıkları, sanığın da bu nedenle okulun bahçesine gelerek öğrencilere kızdığı, sanığın öğrencilerine kızdığını duyan TCK'nun 6/1-c maddesi kapsamında kamu görevlisi olan katılanın okul bahçesine çıktığında, sanığın katılana "ben seni çocukların topu bahçeme kaçmasın diye kaç defa uyardım, sen çocuklarına sahip çıkmıyorsun, devamlı içerdesin, içerde ne b..k yediğiniz belli değil" diyerek hakaret ettiği anlaşılmaktadır.

Katılan aşamalarda; teneffüste okulda fotokopi çekerken okul bahçesinde oynayan öğrencilerin korkarak içeri koştuklarını görüp dışarı çıktığında, sanığın okul bahçesindeki çocuklara bağırdığını ve kendisine "ben seni çocukların topu bahçeme kaçmasın diye kaç defa uyardım, sen çocuklarına sahip çıkmıyorsun, devamlı içerdesin, içerde ne b..k yediğiniz belli değil" diyerek öğrencilerin yanında hakaret ettiğini söylemiş, öğrenci olan tanıklar ..., Mücahit Gül, Buket Duran ve ... da katılanla benzer beyanlarda bulunmuşlardır.

Sanık aşamalarda; olay tarihinde okulun bitişiğinde bulunan bahçesine öğrencilerin girdiklerini, daha önceden tanımadığı öğretmen olan katılanın yanına giderek "öğrencilere sen söylersen seni dinlerler" dediğini savunmuştur.

Hakaret suçu TCK’nun 125. maddesinde;

“(1) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.

(2) Fiilin, mağduru muhatap alan sesli, yazılı veya görüntülü bir iletiyle işlenmesi hâlinde, yukarıdaki fıkrada belirtilen cezaya hükmolunur.

(3) Hakaret suçunun;

a) Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı,

b) Dinî, siyasî, sosyal, felsefi inanç, düşünce ve kanaatlerini açıklamasından, değiştirmesinden, yaymaya çalışmasından, mensup olduğu dinin emir ve yasaklarına uygun davranmasından dolayı,

c) Kişinin mensup bulunduğu dine göre kutsal sayılan değerlerden bahisle,

İşlenmesi hâlinde, cezanın alt sınırı bir yıldan az olamaz.

(4) Hakaretin alenen işlenmesi halinde ceza altıda biri oranında artırılır.