muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5218, Karar No: 2021/2601, Tarih: 09.03.2021

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun Basın Kanunu'na göre yapılacak tebligata ilişkin 20.03.2018 tarihli, 2016/19-1119 E. 2018/105 K. sayılı kararında özetle;

"...5187 sayılı Kanunun "Tebligat” başlıklı 29. maddesindeki “Süreli yayının yönetim yeri, tebligat işlemleri yönünden, yayın sahibinin ve temsilcisinin, görevi devam ettiği sürece sorumlu müdürün yerleşim yeri sayılır” şeklindeki düzenleme uyarınca düzeltme ve cevap yazısına ilişkin tebligatın, ilgili gazetenin künyesinde belirtilen adreste tebliğ edilmek üzere gönderilmesi gerekmektedir.

Sorumlu müdüre yüklenen yükümlülük ve cezai sorumluluk gereği düzeltme ve cevap yazısının sorumlu müdüre tebliğ edilmesi gerektiği açıktır. Bununla birlikte, 5187 sayılı Kanunda tebligatın bizzat sorumlu müdüre yapılması gerektiğine, kendisine ulaşılamadığı takdirde başka bir kişiye tebligat yapılamayacağına dair bir hüküm bulunmamakta olup öğretide de tebliğ evrakının sorumlu müdür adına olacak şekilde hazırlanması yeterli görülmektedir. (Kayıhan İçel, s. 221) Dolayısıyla tebligatın sorumlu müdüre yapılması kural olmakla birlikte, muhataba ulaşılamadığı hallerde 7201 sayılı Tebligat Kanununda belirtilen kişilere de tebligat yapılabileceği kabul edilmelidir..."

Şeklindeki ifadeleriyle tebligatın sorumlu müdüre çıkartılması ve usulüne uygun şekilde yapılması gerektiğini belirtmektedir.

Sanık hakkında 5187 sayılı Kanun'un 18/1. maddesinde yazılı "düzeltme ve cevabı yayımlamama" suçundan açılan kamu davasında, kesin olarak verilen mercinin itirazın kabulüne dair kararının, sorumlu müdüre hitaben çıkartıldığı, tebligatı gazetenin daimi çalışanının teslim aldığı ancak tebligat mazbatasında muhatabın neden adreste bulunmadığının yazılmaması nedeniyle tebligatın usulüne aykırı ve geçersiz olduğu, sanığın hukuken yayımlamakla yükümlü olacağı ve ileride cezai sorumluluğunu doğurabilecek bir düzeltme ve cevap yazısından haberdar olmadığı değerlendirilmekle, mahkemece sanığın beraati yerine suçu işlediğinin sabit olması gerekçesiyle mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2- Suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 16/05/2015 yerine 31/03/2015 olarak yazılması,

Kabule göre de,

Dairemizin 28.09.2020 tarihli 2020/1515 E. 2020/11589 K. sayılı kararında gerekçeleri belirtildiği üzere;

2- Suç tarihinin gerekçeli karar başlığında 16/05/2015 yerine 31/03/2015 olarak yazılması,

Kabule göre de,

Dairemizin 28.09.2020 tarihli 2020/1515 E. 2020/11589 K. sayılı kararında gerekçeleri belirtildiği üzere;

Basit yargılama usulüne dair esasları düzenleyen ve hükümden sonra (24.10.2019 tarihinde) yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı "basit yargılama usulü" başlıklı CMK'nin 251/3. maddesinin sadece bir usul hükmü olmadığı, aynı zamanda maddi ceza hukukuna dair bir hüküm olduğu, bu nedenle basit yargılama usulünün yürürlük tarihini gösteren Geçici 5/(1)-d. maddesinde yazılı "hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalar yönünden" kısmının Anayasa ve uluslararası sözleşme metinlerinde düzenlenen "suç ve cezaların kanuniliği" ve "lehe kanun" ilkelerine aykırı olduğu, Anayasa'ya ve tarafı olduğumuz temel haklara dair uluslararası sözleşmelere (ve özellikle AİHS'ye) aykırı bu durumun Yüksek Yargıtay tarafından dikkate alınması gerektiği anlaşılmakla,

Mahkemece sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikteki "basit yargılama usulünün" uygulanma şartları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi mecburiyeti,

Kanuna aykırı ve sanık müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden HÜKMÜN , tebliğnameye uygun olarak 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 09/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3173, Karar No: 2022/7260, Tarih: 20.10.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/3173 E.  ,  2022/7260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 14. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 4. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 23.10.2018 tarih ve 2017/826 E- 2018/994 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi'nce verilen 21.01.2021 tarih ve 2019/444 E- 2021/43 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişki kapsamında mal alım satımı yapıldığını, 31.12.2016 tarihi itibariyle davalının müvekkiline 103.394,40 TL cari hesap borcu bulunduğunu, davalının aynı tarihli mutabakatname ile borcunu kabul ettiğini, borcun ödenmemesi üzerine müvekkilince keşide edilen ihtara rağmen borç ödemeyince icra takibi başlatıldığını, davalının takibe haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline, takibin devamına, alacağın % 20’sinden aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişkinin şifahi bayilik sözleşmesi şeklinde yürütüldüğünü, müvekkilinin, davacının tedarikçisi olduğu bir kısım ürünlerin İstanbul Avrupa ve Anadolu yakası distribütörü olarak atandığını, davacının bayilik ilişkisini feshetmesi üzerine müvekkilince keşide edilen 27.02.2017 tarihli ihtarnameyle ticari ilişkinin ve bayiliğin sona erdiğini, müvekkilinin stoklarında davacıdan alınan 133.569,41 TL’lik ürün kaldığı, bu ürünlerin 7 gün içinde değerinden iade alınması gerektiği, aksi takdirde ürünlerin serbest piyasa koşullarında paraya çevrilerek oluşabilecek zararlardan davacının sorumlu olacağı, bayilik dönemine ilişkin toplam 29.056,03 TL bütçe alacağının cari hesaptan düşülmesi gerektiğinin ihtar edildiğini, piyasa teamüllerine göre bayilik ilişkisinin sona ermesinden sonra bayinin elinde kalan ürünlerin iade alınması veya yeni bayiye devri gerektiğini, davacının ihtara rağmen belirtilen işlemleri yapmadığını, ürünlerin niteliği ve piyasa koşullarının uygun olmaması nedeniyle söz konusu ürünlerin paraya çevrilemediğini, kalan ürünlerin serbest piyasada tedarikçi firma desteği ve aktivite uygulamaları olmaksızın satışında yaşanan güçlüklerin taraflar arasındaki sorunun esasını oluşturduğunu, müvekkilinin kötü niyetli olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin ticari defterlerinde kayıtlı olan ve davacı ile imzalanan mutabakat mektubuyla teyit edilen 103.394,40 TL’den davalının sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekilleri istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, taraflar arasında yazılı bir sözleşme bulunmadığı, ticari ilişki altı ay sürmüş olup, davalı kayıtları ve mutabakata göre davacının alacağının sabit olduğu, taraflar arasında bayilik ilişkisi bulunduğu sabit olmadığı gibi, bayilik ilişkisinin kabulü halinde dahi bayi tarafından alınan ürünün iadesi için açık bir sözleşme hükmü bulunması gerektiği, satın alınan ürünlerin davacının desteği olmadan satılamayacağına ilişkin kanıt bulunmadığı, iddia edilen bayilik sözleşmesinin davacı tarafından feshedildiğine ilişkin bir kanıt sunulmadığı, davalının keşide ettiği 27.02.2017 tarihli ihtarda bayilik ilişkisinden söz edilerek sözleşmenin sona erdiğinin belirtildiği, bilirkişilerce yapılan inceleme neticesinde davacının sözleşme bedelinden mahsubu gereken bir alacağının bulunmadığının belirlendiği, alacağın likit olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvuru dilekçesinin HMK'nın 346 ve 352/1.b maddeleri uyarınca reddine, davalı vekilinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 5.298,05 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 20/10/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2221, Karar No: 2019/11266, Tarih: 28.11.2019

**17. Hukuk Dairesi         2017/2221 E.  ,  2019/11266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 23.Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin ... ilçesi 37996 ada 5 parsel sayılı taşınmazın paydaşı olduğunu, dava dışı yüklenici ile yapılan 22.06.2011 tarihli arsa payı inşaat sözleşmesi gereğince taşınmaz üzerinde inşa edilen binadaki 7 ve 19 nolu bağımsız bölümlerin maliki olduğunu, davacıya ait bağımsız bölümlerin 30.09.2014 tarihli konut paket sigorta poliçeleri ile davalı tarafça sigortalandığını, apartman yöneticisi tarafından 10.10.2014 tarihinde ... Belediye Başkanlığı'na başvurularak binada çatlaklar ve derin çöküntüler, alt taraf ve istinat duvarında bol miktarda su sızıntısı bulunduğunun bildirildiğini, Belediye yetkililerince yerinde yapılan incelemelerden sonra düzenlenen tutanak sonrası 14.10.2014 tarihli yazı ile tahliye edilmesinin istendiğini, tahliye sonrası binanın belediye tarafından yıkıldığını, davalı ... şirketinin hasar bedelini ödemediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 7 nolu bağımsız bölüm için 5.000,00 TL, 19 nolu bağımsız bölüm için 5.000,00 TL olmak üzere toplam 10.000,00 TL'nin tahliye tarihi olan 14.10.2014 tarihinden itibaren ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

... 1. Tüketici Mahkemesi’nin, 22/09/2016 tarih, 2015/1049 sayılı ilamında toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davanın reddine karar verilmiş; karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuş, ... Bölge Adliye Mahkemesi’nce davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda, Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi, HMK'nın 371.maddesinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre, usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının ilk derece Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda dökümü yazılı 13,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 28/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5973, Karar No: 2011/14451, Tarih: 20.09.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/5973 E.  ,  2011/14451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18735, Karar No: 2014/3587, Tarih: 12.02.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/18735 E.  ,  2014/3587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 22. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2013

NUMARASI : 2003/589-2013/195

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı; Eczanesinin davalı kurumca yapılan 17.09.2001 tarihli fesih işleminin haksız ve hukuka aykırı olduğunun Ankara 22.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/466 esas,2011/96 karar sayılı kararı ile tespit edildiğini, ayrıca Ankara 2.AĞır Ceza Mahkemesinin 2002/55 esas sayılı dosyasında dolandırıcılık ve sahtekarlık suçlamalarından da beraat ettiğini, eczanenin fesihli kaldığı 17.09.2001 tarihinden tedbir yolu ile yeniden uygulanmaya başladığı 5.11.2002 tarihine kadar uğradığı gelir kaybı olarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1000 TL maddi tazminat ile 1000 TL manevi tazminatın davalı kurumdan tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davacının maddi tazminat talebinin kabulü ile taleple bağlı kalınarak 1000 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren avans faizi ile davalı kurumdan alınarak davacıya verilmesine, davacının manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı eldeki dava ile; davalı ile sözleşmesinin haksız yere feshedildiğini ileri sürerek, yasaklı bulunduğu dönemde satamadığı ilaçlar nedeniyle uğramış olduğu kar kaybı ve zararın tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır. Davacı ile davalı kurum arasında sözleşme düzenlendiği, sözleşme gereğince davacı eczacının davalı kuruma bağlı hastalara ait reçetelerdeki ilaçları temin ederek bedelini davalıdan tahsil ettiği, davalı tarafından anılan sözleşmenin 16.10.2001 tarihinde 2001 yılı protokolünün III.1.maddesinin (k) bendi uyarınca "sahte reçete tanzimi ve kullanılması" gerekçesi ile feshedildiği, fesih işleminin iptali nedeni ile Ankara 22.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/466 esas, 2011/96 karar sayılı dosyada verilen 17.05.2011 tarihli karar ile davanın kabulüne karar verildiği, sözleşmenin feshinin iptaline ilişkin karar Yargıtay denetiminden geçerek 13.06.2012 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın konusunun ise davalı kurum tarafından sözleşmenin feshi nedeni ile ortaya çıkan maddi ve manevi tazminat talebine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece sözleşmenin 17.09.2001 tarihinde feshedilmiş olup, tedbir yolu ile yeniden uygulanmaya başladığı 5.11.2002 tarihine kadar talep edebileceği döneme ilişkin tazminat alacağı bilirkişi raporu doğrultusunda belirlenerek taleple bağlı kalınarak maddi tazminat talebinin kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır. Taraflar arasındaki matbu sözleşmenin "sözleşmenin feshini gerektiren hususlar" başlıklı III. Bölümünün 1.maddesinin (k) bendi "sahte reçete tanzimi ve kullanılması "halinde eylemin"7yıl" süre ile sözleşmenin feshini gerektirdiğinin belirtildiği bu nedenle sözleşmenin davalı kurum tarafından (7) yıl süreyle feshedildiği, davacı tarafından bu konudaki muarazanın giderilmesi için Ankara 22.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/466esas, 2011/96 karar sayılı dosyası üzerinden açılan davada neticeten "muarazanın önlenmesine"karar verildiği, verilen bu kararın dairemizce onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar, "sözleşmenin feshine ilişkin" muarazanın önlenmesi konusunda açılan dava, davacı yararına sonuçlanıp, kesinleşmişse de, davacı eczacının, "sahte reçete tanzimi ve kullanılması eylemi ile ilgili sahte reçeteleri kuruma fatura ettiği" sabit olup, davacının daha önce sözleşmenin feshine ilişkin işlemin iptali için açtığı dava davacının davalı kuruma fatura ettiği reçetelerin sahteliğini bilemeyeceği gerekçesi ile kabul edilmiştir. Davalı kurumun, sözleşmenin feshini düzenleyen yukarıda belirtilen hükme aykırı davranıldığı gerekçesi ile sözleşmeyi feshetmesinde, tazminat ödemesini gerektiren kusurlu bir davranışı bulunmamaktadır. Fesih hakkının kötüye kullanıldığından da söz edilemez. Davacı eczacı bu hükmü kabul ederek sözleşmeyi imzaladığına göre, kar mahrumiyeti iddiasında bulunarak tazminat isteyemez

. Davalı kurumun, sözleşmenin feshini düzenleyen yukarıda belirtilen hükme aykırı davranıldığı gerekçesi ile sözleşmeyi feshetmesinde, tazminat ödemesini gerektiren kusurlu bir davranışı bulunmamaktadır. Fesih hakkının kötüye kullanıldığından da söz edilemez. Davacı eczacı bu hükmü kabul ederek sözleşmeyi imzaladığına göre, kar mahrumiyeti iddiasında bulunarak tazminat isteyemez. Bu durumda mahkemece davacının gelir ve ücret kaybı ile ilgili talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenle, davalının temyiz itirazının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 2.bentte belirtilen nedenle davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 12.02.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle sözleşmenin haksız yere feshedildiğinin yargı kararı ile kesinleştiğinin anlaşılmasına göre kararın onanmasını düşündüğümden yüce çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/4370, Karar No: 2021/7241, Tarih: 20.10.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/4370 E.  ,  2021/7241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazası nedeniyle maddi tazminat davası üzerine Uyuşmazlık Hakem Heyetince yapılan yargılama sonucunda; başvurunun reddine dair verilen karara davacı vekili tarafından yapılan itiraz incelemesinde; İtiraz Hakem Heyetince davacı tarafın itirazının reddine dair verilen kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü

-K A R A R-

Davacı vekili, desteği olan eşinin, 30/08/2015 tarihinde davalı tarafından ZMS ile sigortalanan traktörle tarlada gerçekleştirmiş olduğu tek taraflı trafik kazasında vefat ettiğini beyan ederek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 41.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı ile 1000,00 TL defin gideri olmak üzere 42.000,00 TL maddi tazminatın temerrüt tarihinden işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince, kazanın tarlada meydana geldiğini, tarlanın karayolu ya da karayolu sayılan yerlerden olmadığı olayda 2918 sayılı Kanun’un uygulanamayacağı gerekçesi ile talebin reddine karar verilmiş; karara davacı vekili tarafından itiraz edilmiş; İtiraz Hakem Heyetince itirazın reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 2. maddesinde bu kanunun, karayollarında uygulanacağı belirtildikten sonra, bu kural genişletilerek aynı maddenin (a) ve (b) fıkralarındaki durumlarda da kanunun uygulanabileceği öngörülmüş; karayolu tanımına girmediği halde genel trafiğin kullanımına açık olan yerler "karayolu gibi" kabul edilmiştir. Bu bağlamda, karayolu dışındaki alanlardan kamuya açık olanlar ile park, bahçe, park yeri, garaj, yolcu ve eşya terminali, servis ve akaryakıt istasyonlarında karayolu taşıt trafiği için faydalanılan yerler ile, erişme kontrollü karayolunda ve para ödenerek yararlanılan karayollarının kamuya açık kesimlerinde ve belirli bir karayolunun bağlantısını sağlayan deniz, göl ve akarsular üzerinde kamu hizmeti gören araçların, kararyolu araçlarına ayrılan kısımlarında da, bu kanun hükümlerinin uygulanacağı; bu haliyle, toplu trafiğin bulunduğu yerler ile karayoluyla bağlantısı olan yerlerin de bu kapsama alındığı belirtilmiştir.

Anılan yasal düzenlemeler gereği ve Dairemiz uygulamasına göre karayolu zemininin asfalt, beton, taş veya toprak olması arasında herhangi bir fark bulunmamaktadır. Bu açıdan köy, orman, dağ, tarla ve yayla yolları da karayolu tanımına dahil kabul edilmektedir.

Anılan yasal düzenlemeler gereği ve Dairemiz uygulamasına göre karayolu zemininin asfalt, beton, taş veya toprak olması arasında herhangi bir fark bulunmamaktadır. Bu açıdan köy, orman, dağ, tarla ve yayla yolları da karayolu tanımına dahil kabul edilmektedir.

Anılan yasal düzenlemeler gereğince kamunun yararlandığı tüm yollar karayolu tanımı içindedir. Bu açıdan karayolunda taşıt trafiğine kamu yönetimince izin verilip verilmemesi önemli olmayıp fiilen bu amaçla kullanılması yeterlidir. Yine karayolu zemininin asfalt, beton, taş veya toprak olması arasında herhangi bir fark bulunmamaktadır. Bu açıdan köy, orman, dağ, tarla ve yayla yolları da karayoludur.

Somut olayda; davalı ... şirketine ... poliçesi ile sigortalı olan traktör ile tarla içinde gerçekleşen tek taraflı kazada destek vefat etmiştir.

Yukarıda da açıklandığı üzere; Karayolları Trafik Kanunu’nun uygulanması için kazanın mutlaka karayolunda meydana gelmesi gerekmeyip karayolu ile bağlantısı olan, karayolu sayılan bir alanda meydana gelmesi halinde de karayolunda meydana gelmiş gibi kabul edilmektedir. (HGK'nın 28.09.2011 tarihli 2011/17-499 Esas 2011/557 Karar sayılı ilamı da bu yöndedir.)

2918 sayılı KTK'nun 2. maddesi gereğince karayolu bağlantısı olan yerlerde, kazanın meydana geldiği yer karayolu sayılan yerlerdendir. Dosya münderecatında kaza krokisinde kazanın meydana geldiği tarlanın karayolu ile bağlantısı olduğu görülmektedir. Bu nedenle meydana gelen zarar teminat kapsamındadır. Bu durumda itiraz Hakem Heyetince, zararın teminat kapsamında olduğu kabul edilerek toplanan ve toplanacak deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile talebin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hakem heyeti kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 20/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.