muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2067, Karar No: 2023/5167, Tarih: 02.11.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/2067 E.  ,  2023/5167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1688 E., 2022/1988 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... Batı 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/345 E., 2021/546 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince asıl ve karşı davaların kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'ilerine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine, kesinleşen yönlerden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

... kadın vekili dava dilekçesinde; erkeğin ağza alınmayacak küfür ve hakaretlerde bulunduğunu, hakaret ve tehditler sonucu kadının suç duyurusunda bulunduğunu, açılan ceza davasında erkeğin adli para cezası aldığını, bu cezadan sonra hakaret etmeyeceğine söz vermesine rağmen hiçbir şeyin değişmediğini, kadının 24.06.2020 tarihinde tekrar suç duyurusunda bulunduğunu, erkeğin sık sık alkol alarak aile huzurunu bozduğunu, yatak odası mevzularını ailesine ve abisine anlattığını, kadının ailesine de hakaretler ettiğini, kadına "sen kadın değilsin, kadınlık mı yapıyorsun, ben başka kadınlara gideceğim, bu çocuk benden değil, orospu" şeklinde onur kırıcı cümleler kurduğunu, kadını hep yalnız bıraktığını, ortak çocuğun sünnetinde bile kadının yalnız olduğunu, ortak çocuğun astım hastası olması nedeni ile hastanede yattığı sürede erkeğin ailesinin yanında olmadığını, hastaneye alkollü şekilde gelerek hakaret ve tehdit ettiğini, evin ve çocuğun giderlerine katılmadığını, 24.06.2020 tarihinde koruma kararı verildiğini, bu kararın aile konutu için verildiğini, ancak aile konutunda erkeğin ilk evliliğinden olan çocuğunun oturmaya başladığını, kadını eve almadığını, bu nedenle kadının kendi ailesinin evine dönmek zorunda kaldığını iddia ederek davanın kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, 50.000,00 TL maddî ve 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü ve 6 ncı maddeleri, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 169 uncu, 182 nci, 327 nci, 328 inci, 330 uncu, 335 inci vd. maddeleri. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ncı ve 194 üncü maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı-davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13462, Karar No: 2022/15607, Tarih: 28.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/13462 E.  ,  2022/15607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şuhut Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Av. ... tarafından, davalılar Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş., ... ve ... aleyhine 18/06/2013 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 23/11/2021 günlü karara karşı davalılar vekillerinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; davalılar vekillerinin istinaf başvurusunun reddine dair verilen 28/12/2018 günlü Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi kararının Yargıtayca incelenmesi davalı Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili; davacının, davalı Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş.’ye ait işyerine traktöründe yüklü pancarları boşaltmak için gittiğini, diğer davalıların pancar boşaltma operatörü ve yardımcısı olduğunu, boşaltma sırasında damperli sistem inerken, römorkun traktöre bağlanma demirinden çıkarak davalının sırtına çarptığını, bu olay nedeniyle yaralanarak malül kaldığını, ayrıca taktörünün hasar gördüğünü belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, 5.000,00 TL sürekli işgöremezlik tazminatı ve tedavi gideri, 5.000,00 TL araç hasar bedeli 40.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken müteselsilen tahsilini talep etmiş, 16.09.2019 tarihli dilekçe ile taleplerini 262.195,58 TL’ye artırmıştır.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

İlk derece mahkemesince, davanın kısmen kabulü ile 257.195,58 TL sürekli işgöremezlik tazminatı ve 3.661,20 TL araç hasar bedeli ile 20.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan müştereken müteselsilen tahsiline karar verilmiş, karara karşı, davalılar vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesince; davalıların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davalı Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK’nın 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 14.469,69 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 28.11.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9312, Karar No: 2022/17122, Tarih: 29.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/9312 E.  ,  2022/17122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan delil ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre, arazi niteliğindeki Bursa İli, Kestel İlçesi, Seymen Mahallesi 288 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının Hazine'ye irat kaydedilmesine, 29.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/871, Karar No: 2019/6306, Tarih: 08.10.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/871 E.  ,  2019/6306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 25/05/2017 tarih ve 2014/979-2017/505 sayılı kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olduğu anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 08.10.2019 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirket temsilcilerinin yüksek faiz verileceği ve parasını istediği zaman geri alabileceği taahhüdünde bulunmaları üzerine müvekkilinin belge karşılığında davalılara 22.950 DM (11.734,15EURO) verdiğini, davalıların aynı yöntemle binlerce gurbetçiden nakit para topladıklarını, kısa bir süre sonra müvekkilinin parasını istediğini, ancak bu güne kadar kendisine ödeme yapılmadığını, hisse senetlerinin izinsiz olarak halka arz edildiğini, Kombassan Grubu tarafından yapılan usulsüzlüklerin SPK ve diğer resmi kurum raporlarında açıklandığını, davalılar hakkında çeşitli suçlardan suç duyurusu yapıldığını, müvekkilinin şirket ortağı yapılmasının hukuken mümkün olmadığını, kanuna uygun bir ortaklık ilişkisinin kurulmadığını, davalı Haşim Bayram ile yönetim kurulu üyesi olan diğer davalıların zarardan sorumlu olduklarını ileri sürerek, 11.734,15EURO'nun verildiği tarihten işleyecek yasal faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesine ve geçerli bir ortaklık ilişkisinin bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def'i ile birlikte davacının davalı şirketin ortağı olduğunu, ortağın sermaye olarak koyduğu parayı istemesinin mümkün bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve tüm dosya kapsamına göre; zamanaşımı def'i ileri sürülmesinin TMK'nın 2. maddesindeki dürüstlük kurallarına aykırı olduğu, davalıların davacıyı aldatma kastıyla hareket ederek haksız fiilde bulundukları, taraflar arasında sahih bir ortaklık ilişkisi bulunmadığı, davalı şirketler tarafından hazırlanarak SPK’ya gönderilen 09.02.2005 tarihli yazı ekinde yer alan CD’ler içerisinde davacıya ilişkin bilgilere yer verildiği, davacının davalıya CD’de belirtildiği üzere Kombassan İnşaat...A.Ş.ye 11.732,00EURO parayı ödediğinin kabulü ile davanın kısmen kabulüne, davacının davalı şirketin ortağı olmadığının tespitine,11.732,00EURO'nun fiili ödeme günündeki TL ile ödenmesi kaydıyla 3095 sayılı kanun 4/a maddesi gereğince 15.12.2008 tarihinden itibaren döviz faizi ile tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, davalı şirket ile geçerli şekilde ortaklık ilişkisi kurulmadığının tespiti ile davalıya ödenen paranın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece devam eden yargılama sürecinde, 18.10.2009 ve 05.03.2009 tarihli celselerde davacı vekilinin mazereti kabul edilmemiş ve dosyanın HMK 150. maddesi uyarınca yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına karar verilmiş, davacı vekilinin yenileme talebi üzerine davaya kaldığı yerden devam olunmuştur. 03.06.2015 tarihli celsede, ara kararla, davacı vekilinin beş celse arka arkaya mazeret bildirdiği, mazeretini de belgelendirmediği gerekçesiyle mazeretinin reddi ile yine dosyanın HMK'nın 150. maddesi uyarınca yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir. 6100 sayılı HMK'nın 150. maddesinin 6. bendine göre, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş ve sonradan yenilenmiş olan dava, ilk yenilemede sonra bir defadan fazla takipsiz bırakılamaz, aksi halde dava açılmamış sayılır. Bu durumda mahkemece, dosyanın üçüncü kez takipsiz bırakılmış olması karşısında artık davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi ve dosyadan el çekilmesi gerekirken, hatalı şekilde 03.06.2015 tarihli celsede de dosyanın yenileninceye kadar işlemden kaldırılmasına karar verilmesi doğru olmadığından, davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davalı yararına bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, takdir olunan 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 08/10/2019 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

Usul hukukumuzda ara kararları, yargılamaya son vermeyen, tersine ilerletmeye yarayan nitelikteki kararlar olarak tanımlanmıştır. Bütün bu kararların ortak niteliği, hakimin ara kararı ile davadan elini çekmeyip davaya devam etmesidir. Kural olarak, mahkeme, verdiği ara kararından, gerek tarafların başvurusu ve gerekse de re’sen hareket etmek suretiyle, dava nihai hükümle sonuçlanmadan önce dönebilir. Çünkü kural olarak ara kararları ile taraflardan biri yararına usulen kazanılmış hak doğmuş olmaz. Bunun istisnası ise, ara kararı ile bir taraf yararına usuli kazanılmış hak doğmuş olmasıdır. Bu nitelikteki ara kararlarından dönülemez.

Bu açıklamalardan sonra, dava dosyası incelendiğinde, yargılamanın atılı olduğu 3.6.2015 tarihli celse için davacı vekilince dilekçe ile mazeret bildiriminde bulunulduğu, dilekçede mesleki mazeret olarak takdim edilen mahkeme isimlerinin ve esas numaralarının belirtilmiş olduğu, buna karşın mahkemece aynı oturumda verilen bir nolu ara kararı ile söz konusu mazeretin belgelendirilmediğinden bahisle reddedildiği, iki nolu ara kararı ile de taraflarca takip edilmeyen dosyanın işlemden kaldırıldığı, daha sonra davacı yanın başvurusu ve mazeretini belgelendirmesi üzerine gerek mazeretin reddine ilişkin ara kararından ve gerekse de işlemden kaldırma kararından rücu ederek yargılamaya devamla esas bakımından hüküm kurulduğu görülmektedir.

Bu durumda, temyiz incelemesinde, yöntemsel olarak, öncelikle, mazeretin reddine ilişkin ara kararından dönülüp dönülemeyeceğinin belirlenmesi gerekecektir. Çünkü, dosyanın işlemden kaldırılması ve buna ilişkin olarak kurulan ara karar, doğrudan mazeretin reddine ilişkin ara kararına ve davalı yanın davayı takip etmeyeceklerine ilişkin beyanına bağlıdır. Bu açıdan, mazeretin reddi ile karşı tarafça doğrudan bir usuli kazanım elde edilmiş olduğundan söz edilemez. Bir başka açıdan bakıldığında, mahkemece mazeretin yerinde görülmesi halinde, dosyanın işlemden kaldırılması gibi bir ara kararının kurulması söz konusu olamayacağı için mazeretin reddine ilişkin ara kararın, tek başına, davalı yararına usuli kazanılmış hak olarak değerlendirilmesi mümkün değildir. Şu halde, o tarih itibariyle henüz nihai hüküm de verilmemiş bulunmasına göre, mazeretin reddine ilişkin ara karardan dönülebilmesi mümkün olup savunma hakkının tesisi bakımından, mahkemece, öncelikle bu ara karardan rücu edilerek yargılamaya devam olunmasında usule aykırı bir durum bulunmadığı kanısındayım.

Daire çoğunluğunca, işin müzakeresinde, bu yöntemin benimsenmemesi yerinde olmamış, bozma kararına da yansıdığı üzere, ara kararından dönülmesinin haklı nedenlere dayalı olup olmadığının tartışılmasına da engel teşkil etmiştir.

Tüm bu nedenlerle, Daire çoğunluğunun yerinde olmayan inceleme yöntemine dayalı olarak oluşturduğu bozma düşüncesine katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/1714, Karar No: 2021/7799, Tarih: 13.07.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/1714 E.  ,  2021/7799 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

3. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/06/2021 tarihli ve 196 sayılı kararıyla: 4721 sayılı TMK'nın Miras Hukuk başlıklı 3. Kitabında yer alan Vasiyetname hükümlerinden (TMK m. 520-526, 542-544, 550-556, 557-559, 600-604 ve 595-597) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlara ait dava dosyalarının inceleme görevi, 01/07/2021 tarihi itibariyle Yargıtay 7. Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın temyiz incelemesinin yapılması için Yargıtay 7. Hukuk Dairesine UYAP bilişim sistemi üzerinden DEVRİNE karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4028, Karar No: 2024/6004, Tarih: 04.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/4028 E.  ,  2024/6004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/191 Esas, 2022/551 Karar

HÜKÜM : Davanın reddi

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar, Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı TMSF vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 03.09.2024 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı şirketin yönetim ve denetiminin TMSF'ye aktarılan şirketlerden olduğunu, 03.08.2006 tarihi Denetim Kurulu Raporunda şirketin zarara uğratıldığının ve her bir sorumlunun sorumluluğunun kapsamının belirlendiğini, 15.09.2006 tarihli genel kurulda 2001 yılına ilişkin ibraların geçersiz olduklarından kaldırılmasına ve sorumlular hakkında dava açılmasına karar verildiğini, söz konusu şirketin ... ... grubu şirketlerinden olduğunu, şirketin İktisat Bankası şubelerinden aldığı kredilerin ... TV A.Ş.'ye ve Atlas Finansal Kiralama A.Ş.'ye teminatsız olarak aktarıldığını, 2001 ile 2003 yılları arasında görev yapan davalıların seleflerinin haksız fillerinden kaynaklanan yolsuz muameleleri denetlemediklerini, yönetim kurulu ve denetim kurulu üyesi olan davalılaraın sorumlu olduklarını, davacı şirketin 25.09.1998 tarihi itibariyle 12 gerçek kişi hissedardan oluştuğunu, yapılan sermaye artırımı neticesinde bazı hissedarlann sermaye taahhütlerini yerine getirmemesi üzerine, bu hissedarların pay sahipliği haklarından mahrum bırakılmalarına karar verildiğini, payların mali durumu zayıf olan ... Yayıncılık A.Ş.'ye aktarılmasına onay verilmemesi gerektiğini, bu şirketin sermaye taahhüdünü ödeyemeyeceğinin belli olduğunu, payların bu şirkete devredilmesi ve sermaye taahhüdünün yerine getirilmesinin takip edilememesi karşısında, davalıların şirketi zarara uğrattıklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 7.000,00 USD'nin zararın meydana geldiği tarihten itibaren Amerikan Dolarına uygulanan en yüksek faiziyle birlikte, 6.000,00 TL'nin ise zarar tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalılardan tazminini talep etmiş, ıslah dilekçesiyle talebini 8.232.896,50 USD ve 1.283.535,00 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekilleri ayrı ayrı sunduklarını cevap dilekçesinde; zamanaşımı def’inde bulunmuş ve geçerli ibra kararı nedeniyle müvekkillerinden talepte bulunulamayacağını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

III.MAHKEME KARARI

II. CEVAP

Davalılar vekilleri ayrı ayrı sunduklarını cevap dilekçesinde; zamanaşımı def’inde bulunmuş ve geçerli ibra kararı nedeniyle müvekkillerinden talepte bulunulamayacağını savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

III.MAHKEME KARARI

Mahkemece bozma ilamına uyularak şirket zararının 1998/1999/2000 ve 2001 yıllarında gerçekleştiği, en son zarar verici eylemin gerçekleştiği tarihin 10.08.2001 tarihi olduğu, davanın 15.09.2006 itibariyle açıldığı, 6762 sayılı mülga Türk Ticaret Kanunu'nun (6762 sayılı Kanun) 309 uncu maddesindeki 2 ve 5 yıllık zamanaşımı sürelerinin davanın açıldığı tarih itibariyle dolmuş olduğu anlaşıldığından davalılar ..., ..., ... ..., ..., ... açısından davanın zamanaşımı nedeniyle reddine, Mahkemece verilen 2006/605 E. 2016/144 K. sayılı hüküm davalı ... ... terekesi ve ... ... açısından Yargıtay 11.Hukuk Dairesinin 2020/731 E., 2021/7306 K. sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiş olduğundan yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacı şirketin İktisat Bankasından kullanmış olduğu kredinin grup şirketlerine teminatsız olarak aktarılıp geri dönüşünün olmaması nedeniyle oluşan şirket zararının, yine yapılan sermaye artırımı sonrasında payların mali durumu zayıf olan ... Yayıncılık A.Ş.'ye devredilmesine onay verilmesi ve sermaye taahhüdünün yerine getirilmesinin takip edilmemesi nedeni ile oluşan şirket zararının tahsili için davalı yönetim kurulu üyelerine ve denetim kurulu üyelerine karşı eski yönetici ve denetçilerin selefleri olmaları nedeniyle açılan sorumluluk davası olup, uyuşmazlık zararın varlığı ve zamanaşımı ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6762 sayılı Kanun'un 309 ve 337 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, mahkemece zararın gerçekleştiği tarih olarak 10.08.2001 olarak kabul edilmiş ise de zararın 12.09.2001 tarihli yönetim kurulu kararıyla doğmuş olmasına ve neticeten 15.09.2006 dava tarihi itibariyle 6762 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinde öngörülen 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolmuş bulunmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

V.SONUÇ: Davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA, davacı TMSF harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın Mahkemesine gönderilmesine, 04.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.