muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/7124, Karar No: 2014/6360, Tarih: 22.04.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/7124 E.  ,  2014/6360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 18. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2012

NUMARASI : 2011/201-2012/302

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı S.. K.. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkiline ait ... plakalı kamyonun davalı şirket tarafından kasko sigorta poliçesiyle sigortalandığını, 20/08/2009 tarihinde kamyon yüklü halde durmakta iken damper şasesinin kırılması suretiyle yan yatıp hasarlandığını, kazanın sigorta şirketine ihbar edildiğini, sigorta şirketinin hasar dosyası açarak hasar bedelini belirlediğini, ancak haksız ve geçersiz sebeplerle sigorta tazminatını ödemediğini ileri sürerek, sigortalı araçta meydana gelen 8.378 TL hasar bedelinin 04/09/2009 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; sigortalı araçtaki hasarın herhangi bir dış etken olmadan kendiliğinden şasenin kırılması suretiyle meydana geldiğini, bu nedenle sigorta poliçesi genel şartlarının A.1. Maddesi gereğince hasarın sigorta teminatı dışında kaldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlara ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; kasko poliçesi genel şartlarının A.5/7-8 ve 10. maddelerinde "yağsızlık, susuzluk, donma, bozukluk, eskime, çürüme, paslanma ve bakımsızlık nedeni ile meydana gelen zararlar sigorta kapsamına giren bir olaydan doğmadıkça ve böyle bir olayla sonuçlanmadıkça, taşıtın mekanik, elektrik ve elektronik donanımında meydana gelen her türlü arızalar, kırılmalar ile lastiklerde meydana gelen zararlar ve taşıtın ruhsatında belirtilen taşıma haddinden fazla yük ve yolcu taşıması sırasında meydana gelen zararların sigorta teminatı dışında kaldığı" hükmünün düzenlendiği, bu durumda dava konusu hasarın, kasko sigortası genel şartlarına göre, poliçe teminatı kapsamı dışında kaldığı, dolayısıyla davalı sigorta şirketinin herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığı anlaşıldığından, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı S.. K.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Kasko Sigortası Genel Şartları'nın A.5.5.8. maddesine göre, sigorta kapsamına giren bir olaydan doğmadıkça ve böyle bir olayla sonuçlanmadıkça taşıtın mekanik, elektrik ve elektronik donanımında meydana gelen her türlü arızalar, kırılmalar ile lastiklerde meydana gelen zararlar teminat haricidir.

Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Kasko Sigortası Genel Şartları'nın A.5.5.8. maddesine göre, sigorta kapsamına giren bir olaydan doğmadıkça ve böyle bir olayla sonuçlanmadıkça taşıtın mekanik, elektrik ve elektronik donanımında meydana gelen her türlü arızalar, kırılmalar ile lastiklerde meydana gelen zararlar teminat haricidir.

Somut olayda, dava konusu hasar, araç yüklü halde iken damper şasesinin kırılması sonucu, şasesinin içe doğru göçük oluştuğu ve yan yatması sonucu meydana gelmiştir. Anılan hüküm gereğince, sadece şase kırılması hasarı teminat harici ise de bu olay sonucu meydana gelen ve araçta oluşan diğer hasarların teminat kapsamında olduğunun kabulü gerekir.

O halde, mahkemece bilirkişiden ek rapor alınarak kırılan liftte meydana gelen hasar miktarı düşüldükten sonra araçta meydana gelen ve sigorta teminatı kapsamında kalan hasar miktarının davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde tüm hasar miktarı yönünden davanın reddi doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 22.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21221, Karar No: 2012/14505, Tarih: 07.06.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/21221 E.  ,  2012/14505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma, 6136 Sayılı Kanuna muhalefet

Hüküm : 1- Trafik güvenliğini teklikeye sokma suçundan; 5237 sayılı TCK'nın 179/2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan; 6136 sayılı Kanunun 15/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma ve 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanığın trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan mahkumiyetine ilişkin hükmün temyiz incelemesinde;

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizinin mümkün olduğu, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL dahil) para cezalarının 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte olduğu anlaşılmakla; 01/07/2009 tarihinde verilen 500 TL'den ibaret mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi yollamasıyla halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanığın 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

2- Sanığın 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıkta yakalanan bıçak üzerinde yapılan bilirkişi incelemesi sanucu düzenlenen 04/03/2008 tarihli bilirkişi raporunda bıçağın sap kısmında bulunan sabitleyici, açılmasını engelleyici olarak çalışan mandalın bozuk olduğunun belirtildiği, bu nedenle ele geçirilen bıçağın kelebek bıçak vasfında olup olmadığı konusunda tereddüt oluştuğundan davaya konu bıçağın uzman bir bilirkişiye yeniden incelettirilerek mandalına basıldığında ikinci elin yardımı olmaksızın kendiliğinden namlunun açılmasını sağlayan susta tertibatı bulunup bulunmadığı ve kelebek bıçak vasfında olup olmadığı saptanıp, kelebek bıçak olup da 6136 sayılı Kanunun 4. maddesi kapsamına girdiğinin anlaşılması halinde İçişleri Bakanlığının 2.8.1995 gün, 177533 sayılı yazılarında belirtilen kelebek bıçakların 6136 sayılı Kanun kapsamına girmeyen 2521 sayılı Kanunun 3. maddesine göre ithal ve imaline izin verilen av bıçağı niteliğinde bıçaklardan olduğu yolundaki açıklamaları gözönüne alınarak sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik soruşturma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olup, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 07.06.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11594, Karar No: 2013/14086, Tarih: 25.09.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/11594 E.  ,  2013/14086 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, Görevi yaptırmamak için direnme, Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

5237 sayılı TCK’nın “Millete ve Devlete Karşı Suçlar ve Son Hükümler” başlıklı dördüncü kısmının, “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar ”başlıklı birinci bölümünde, 265. maddesi ile düzenlenen; “Görevini Yaptırmamak İçin Direnme” suçuyla korunan hukuki yarar, kamu idaresinin güvenilirliği ve işleyişi olup; bu suçta, kamu faaliyetlerine kişilerin saygı göstermelerinin sağlanması ve kamu görevlerinin yerine getirilmesini dolayısıyla da kamu görevini yerine getirenleri engellemeye yönelik fiillerin önüne geçilmesi amaçlanmıştır. Öte yandan, kendisine verilen görevi yerine getirmekte olan kamu görevlisine karşı cebir ve/veya tehdit fiili gerçekleştirilmiş bulunduğundan bu suçla aynı zamanda kişi özgürlüğü ve beden bütünlüğü de korunmaktadır. Maddede düzenlenen görevini yaptırmamak için direnme suçu, seçimlik hareketli bir suç olup kamu görevlisinin görevini yapmasını engellemek amacıyla, cebir ve/veya tehdit kullanılması ile suç oluşmaktadır. Bu suçun oluşabilmesi için, öncelikle engellenmek istenen işin o kamu

görevlisinin görevine giriyor olması zorunludur. Zira madde, kamu görevlisinin yerine getirdiği herhangi bir ... için değil, görevine giren bir ... için koruma sağlamaktadır. Cebir, kamu görevlisine karşı fiziki güç kullanılmasıdır. Cebrin sınırı, kasten yaralama suçunun temel şekli veya daha az cezayı gerektiren hâli kapsamında değiştirilebilecek boyutta olmasıdır. Cebirle, kasten yaralamanın neticesi sebebiyle ağırlaşmış hallerine sebebiyet verilirse, fail ayrıca bu suçtan da beşinci fıkra uyarınca cezalandırılacaktır. Cebir veya tehdidin alenî olması şart değildir. Bu manada cebir ve tehdit, kamu görevlisinin görevini yerine getirmesini engellemeğe elverişli, doğrudan kamu görevlisine yönelik ve ortadan kaldırılmadığı sürece göreve devam edilmesine engel olan güç kullanılmasını ifade eder.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.03.2010 gün 9-259-47 sayılı kararında belirlendiği gibi, olayın gelişimi sırasında sanığın,cebir ve/veya tehdit kullandığı polis memuru olan müştekiler suçun mağduru, kamu idaresi ise suçtan zarar gören konumundadır. “Görevini Yaptırmamak İçin Direnme” suçunun 5237 sayılı TCK’nın “Kamu İdaresinin Güvenilirliğine ve İşleyişine Karşı Suçlar” başlıklı bölümünde düzenlenmiş olması da kamu görevlilerinin suçun mağduru olamayacakları anlamına gelmemektedir. Aksinin kabulü halinde, görevleri dışında kendilerine karşı cebir ve/veya tehdit kullanılması halinde işlenen bu suçların mağduru olacaklarında kuşku bulunmayan kişilerin, aynı suçlara görevlerinin ifası sırasında kamu görevlisi sıfatıyla maruz kaldıklarında ise suçun mağduru olmadıklarını ileri sürmek çelişkisine düşülecektir ki, bunun yasal bir dayanağı bulunmamaktadır.

Sanığın suçun yasal tanımında yer alan ve hukukî anlamda tek bir fiili oluşturan davranışları, görevini ifa eden kamu görevlilerine karşı görevlerini yaptırmamak için gerçekleştirmiş olması nedeniyle aynı nev’iden fikri içtimaın koşulları gerçekleşmiş bulunduğundan, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 43/2. maddesinin uygulanması gerekmektedir.

Somut olayda; sanığın, daha önce bıçakla yaraladığı ... isimli şahsın, tedavisi için İskenderun Devlet Hastanesi'ne götürüldüğünü öğrenmesi üzerine, elinde bıçak olduğu halde adı geçen hastaneye gelip, içeri girmek istediği, müşteki görevli polis memurlarının sanığın hastaneye girmesine engel olmak istedikleri, bunun üzerine sanığın müştekilere "yaraladığım şahsı öldürmeye geldim, onu elimden kimse alamaz, bu bıçağı size vermem, almak isteyeni öldürürüm" şeklinde tehditte bulunduğu ve elindeki bıçağı üzerine gelmekte olan müşteki polis memurlarına doğru gelişi güzel salladığı, bu esnada "sakın gelmeyin, bıçağı almak isteyeni öldürürüm" sözlerini sarfedip, olay mahalline gelen kardeşi olan diğer sanık ...'ı yanına çağırıp, elindeki bıçağı diğer sanık ...'a verdiği ve ona "buradan hemen kaç, bıçağı da polislere kesinlikle verme" dediği, sanık ...'ın elindeki bıçağı diğer sanığa vermesi üzerine, müşteki polis memurlarının sanığı yakaladıkları ve zorla ekip otosuna bindirdikleri,

ancak sanığın araçtan inerek kaçmaya çalıştığı bunun üzerine müşteki polis memuru ...'ün sanığın kaçmasına engel olmak istediği, bu esnada sanığın müşteki polis memuru ...'ün üniformasına zarar vererek "sizin hepinizi öldüreceğim, siz kim oluyorsunuz, yarın dışarıya çıktığımda hepinize göstereceğim" sözlerini sarfettiği, sanığın tekrar ekip otosuna bindirildiği, bu sırada tekmeyle ekip otosunun kızaklı yan kapısını eğip, eliyle döşeme kılıfını söktüğü, ayrıca ekip otusunun içerisinde bulunan evrak dolabına tekme atarak, dolaba zarar verdiği, olaylar esnasında sanık ...'ın, müşteki polis memuru ...'ın ayağına basmak suretiyle, ayak parmağı kemiğinde hayati fonksiyonlarını hafif derecede etkiler nitelikte kırık oluşmasına sebebiyet verdiği ve onu basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek derecede yaraladığı, anlaşılmakla mala zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme ve kasten yaralama suçlarının işlendiğine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir,

Sanık hakkında “görevi yaptırmamak için direnme” suçundan kurulan hükümde, tek fiille birden fazla kamu görevlisine karşı gerçekleşen eylemde, teselsül koşulları bulunduğu halde TCK'nın 43. maddesinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ve O Yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 25.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4655, Karar No: 2021/2437, Tarih: 05.04.2021

**14. Hukuk Dairesi         2018/4655 E.  ,  2021/2437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 27.01.2010 gününde verilen dilekçe ile terekenin tasfiyesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 28.04.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesi talebine ilişkindir.

Davacı vekili, muris ... ...’ın ölüm tarihinin 06.10.1995 olduğunu, tüm mirasçıların İstanbul 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 1995/346E.- 1996/54K. sayılı Kararı ile mirası gerçek rette bulunduklarını, murisin Gölcük 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/14 E. sayılı dosyası ile davacıya 293.107,64TL. borcunun bulunduğunu ileri sürerek, muris ... ...’ın terekesinin tespiti ile TMK 612. maddesi gereğince iflas hükümlerine göre tasfiyesini talep etmiştir.

Mahkemece muris ... ...’ın tasfiyesini gerektirir terekesi tespit edilemediğinden davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

TMK'nın 612. maddesi "en yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan mirasın sulh mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edileceğini, tasfiye sonunda arta kalan bir değer varsa bunun mirasını reddetmemişler gibi hak sahiplerine verileceğini" öngörmektedir. Buradaki "en yakın mirasçılar" kavramıyla anlatılmak istenen, murisin ölümünde ilk bakışta ve doğrudan doğruya mirasçı sıfatına sahip olan yasal mirasçılardır.

Her ikisi de terekenin (mirasın) tasfiyesini amaçlamakla birlikte; "terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesi" ve "terekenin resmen tasfiyesi" farklı kurumlardır. Her şeyden önce, terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesi İcra ve İflas Kanuna göre (İİK. m. 180; 208 vd); terekenin resmi tasfiyesi ise, Medeni Kanun hükümlerine göre (TMK m. 632-635) gerçekleştirilmek durumundadır.

Her ikisi de terekenin (mirasın) tasfiyesini amaçlamakla birlikte; "terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesi" ve "terekenin resmen tasfiyesi" farklı kurumlardır. Her şeyden önce, terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesi İcra ve İflas Kanuna göre (İİK. m. 180; 208 vd); terekenin resmi tasfiyesi ise, Medeni Kanun hükümlerine göre (TMK m. 632-635) gerçekleştirilmek durumundadır.

Muris ... ...'ın 06.10.1995 tarihinde ölümüyle, en yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından TMK'nın 605/1, 609. maddelerdeki prosüdüre uygun olarak mirası reddolunduğundan; burada uygulanacak tasfiye usulü, "terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesi" usulüdür. İİK'nın 180. maddesi; reddolunan mirasın tasfiyesinin sekizinci bap (m. 208-256) hükümlerine göre; ait olduğu mahkemece yapılacağını hükme bağlamıştır. Öyleyse, mahkemece iflas masası teşkil edilip (m. 208), iflas dairesi oluşturulması, iflas dairesince tasfiyenin adi veya basit şekilde yapılmasına karar verildikten (m. 208/3) sonra seçilecek tasfiye yöntemine göre gerekli işlemlerin yapılmasının izlenmesi, terekeye (masaya) dahil hiçbir malvarlığı bulunmaz ise, iflas dairesince tasfiyenin tatiline karar verilip, bu hususun ilan edilmesi (m. 217), bu ilanda tereke alacaklıları tarafından otuz gün içinde iflasa müteallik muamelelerin tatbikine devam edilmesinin istenmemesi halinde iflasın kapatılacağının açıkça yazılması (m. 217); en son olarak da yürütülecek işlemlerin sonucuna göre iflasın kapanmasına (m. 254) karar verilebileceği gözönüne alınmalıdır.

Somut olayda, muris ... ...’ın 06.10.1995 tarihinde vefat ettiği, en yakın mirasçıları tarafından mirasının İstanbul 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 1995/346 E. sayılı dosyası ile reddedildiği, davacı tarafından muris aleyhine Gölcük 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2006/14 E. sayılı dosyası ile 293.107,64 TL alacak davası açıldığı anlaşılmaktadır.

Her ne kadar mahkemece, terekede tasfiye edilecek malvarlığı bulunmadığından davanın reddine karar verilmiş ise de yukarıda belirtilen yasal hükümlerin yerine getirildiği söylenemez.

Mahkemece öncelikli olarak iflas dairesi oluşturularak terekenin defterinin tutulması ve murisin kayden ve irsen taşınmaz maliki olup olmadığının usulünce araştırılması, borçlarının tespit edilmesi, iflas dairesince tasfiyenin adi veya basit şekilde yapılmasına karar verilerek seçilecek yönteme göre işlemlerin yapılması; terekeye (masaya) dahil hiçbir malvarlığı bulunmaz ise, iflas dairesince tasfiyenin tatiline karar verilip, bu hususun ilan edilmesi (m. 217), bu ilanda tereke alacaklıları tarafından otuz gün içinde iflasa müteallik muamelelerin tatbikine devam edilmesinin istenmemesi halinde iflasın kapatılacağının açıkça yazılması (m. 217) gerekirken, anılan hususlar yerine getirilmeksizin eksik incelemeyle karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 05.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12613, Karar No: 2013/2221, Tarih: 12.02.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/12613 E.  ,  2013/2221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazası sonucu maluliyete uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Bu tür davalarda sigortalıda oluşan iş göremezlik oranının tazminat miktarını doğrudan etkileyeceği açıktır.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa’nın 19. maddesidir. Anılan maddeye göre iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiştir. Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 45. maddesinde sürekli iş göremezlik gelirinin iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya bağlanacağı bildirilmiştir.