muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1631, Karar No: 2014/20686, Tarih: 21.10.2014

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılardan Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22385, Karar No: 2014/13767, Tarih: 03.06.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/22385 E.  ,  2014/13767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Gaziantep 1. İş Mahkemesi

Tarihi :24.09.2013

No :2008/45-2013/327

Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan harcama ve ödemelerin 506 sayılı Yasanın 26. maddesi uyarınca rücuan tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı SGK Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesindeki, “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan kanunda, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı gereğince, davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 26. maddesidir.

Dava, kazalı sigortalının 12.09.1991 tarihinde işyerinde çalışmakta iken, askıda tutularak temizlenen sepetin bağlantı piminin kopması neticesinde sigortalının üzerine düşmesi sonucu %37,2 oranında sürekli işgöremezlik durumuna girmesi nedeniyle oluşan Kurum zararının, davalıdan rücuan tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece; 26.madde kapsamına uygun kusur raporu alınmaksızın, kaza nedeniyle iş müfetttişi tarafından düzenlenen raporun esas alındığı anlaşılmıştır.

O halde, mahkemece, 506 sayılı Yasanın 26.maddesi kapsamında kusur raporu alması, 506 sayılı Yasanın 26. maddesi kapsamında kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir.

O halde, mahkemece, 506 sayılı Yasanın 26.maddesi kapsamında kusur raporu alması, 506 sayılı Yasanın 26. maddesi kapsamında kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir.

Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık şartlarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak tedbirleri, aynı şekilde işyerinde işkazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir.

Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının tespiti işidir.

Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak tedbirlerin neler olduğunun tespiti işidir. Mevzuat hükümlerince öngörülmemiş, fakat alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların dahi tespiti zorunluluğu açıktır. Bunların işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin tedbirlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı saptanacaktır.

Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve yasada belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

Yukarıdaki bilgiler ışığı altında; dava konusu iş kazasında; iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile, işçi sağlığı ve işgüvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan, yukarıda sıralanan maddi ve hukuki olgular ışığında yapılacak incelemeyle; mevzuat uyarınca hangi önlemlerin alınması gerektiği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalının uyup uymadığı yönlerinin yargısal denetime elverir biçimde irdelenip, çelişkiden uzak kusur raporu alınması gereği üzerinde durulmaksızın, iş müfettişi tarafından düzenlenen raporun hükme esas alınarak sonuca varılması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir. Kuşkusuz davalının, iş müfettişi tarafından düzenlenen rapora itirazının bulunmadığı hususu nazara alınarak, %50 kusur karşılığından aşağı hükmedilemeyeceği hususu bozma üzerine yapılacak yargılama sırasında gözetilmelidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27284, Karar No: 2015/13118, Tarih: 29.06.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/27284 E.  ,  2015/13118 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İstanbul 9. İş Mahkemesi

Dava, vergi borçlanmasının geçerliğinin tespiti ile yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti ve ödenmeyen aylıkların ve fazla ödenen primlerin yasal faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde aylık bağlanması ve ödenmeyen aylıkların tahsili ile ilgili konusu kalmayan talepler hakkında karar verilmesine yer olmadığına, prim iadesine ilişkin talebin ise reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi...tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

28.12.2001 varide tarihli giriş bildirgesi ile Kurum tarafından, 04.10.2000 tarihi itibari 1479 sayılı Yasa kapsamında tescil edilen davacının, 25.07.2002 tarihli dilekçesi ile süre belirtmeden vergi borçlanması talep ettiği, Kurumun 14.02.1986-03.10.2000 arası 5269 günlük limited şirket ortağı olduğu süreyi borçlandırdığı, 17.11.2011 tarihli sigortalılık bilgilerinde davacının 5269 gün vergi borçlanması süresinin ve 2.313,60 TL fazla prim ödemesinin göründüğü, davacının 17.11.2011 tarihinde tahsis talebinde bulunduğu, tahsis talebinden sonra 11.09.1984-31.12.1984 arası da vergi kaydının olduğu anlaşılması nedeni ile 2002 yılında yapmış olduğu vergi borçlanmasının tümden iptal edildiği, Kurumun tahsise ilişkin 03.05.2012 tarihli cevabi yazı ile ise; 3188 gün Bağ-Kur, 360 gün emekli sandığı, 90 gün fiili hizmet süresi ve 105 gün askerlik borçlanması ile birlikte 3743 günü olduğundan, tahsis talebinin reddedildiğinin bildirildiği, bu nedenle davacının eldeki davayı açtığı, ancak Kurum tarafından vergiye kayıtlı olduğu, 11.09.1984-31.12.1984 arası süre de borçlandırılarak ve önceki vergi borçlanması da geçerli sayılarak, 25.09.2014 tarihli tahsis talebine göre, 5382 gün vergi borçlanması ile birlikte toplam 9648 gün üzerinden yaşlılık aylığı bağlandığı, Mahkemece; aylık bağlanması ve ödenmeyen aylıkların tahsili ile ilgili talepler bakımından konusu kalmadığı gerekçesi ile karar verilmesine yer olmadığına, prim iadesine ilişkin talebin ise reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

619 sayılı KHK’nin Geçici 1'inci maddesinde; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren

619 sayılı KHK’nin Geçici 1'inci maddesinde; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren

başlar. Ancak, 1479 sayılı Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olmak kaydıyla, 20.04.1982 tarihinden bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar vergi dairelerine kayıtlı olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştıklarını belgeleyen sigortalıların, vergiye kayıtlı bulundukları süreler, bu süreye ilişkin primleri, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağı prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.” denilmekte olup, 04.10.2000 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, ...’nin 08.08.2001 tarihinde yürürlüğe giren 26.10.2000 günlü kararı uyarınca 619 sayılı... tüm hükümleriyle iptal edilmiştir.

4956 sayılı Kanunun 47'nci maddesiyle,... Kanununa eklenen Geçici 18'inci maddesi; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 04.10.2000 tarihinden itibaren başlar. Ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.04.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak 49' uncu ve ek 15'inci maddelere göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını, tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.” hükmünü amirdir.

Somut olayda; davacının ilk kez 17.11.2011 tarihinde yaşlılık aylığı tahsis talebinde bulunduğu, Kurumun ise bu aylık talebini 03.05.2012 tarihli işlemi ile reddettiği, davacının yeniden vergi borçlanması yapmak suretiyle, 25.09.2014 tarihli ikinci tahsis talebine istinaden 01.10.2014 tarihinden aylık bağlandığı, bu anlamda davacının, davaya konu ilk tahsis talebine göre aylık bağlanmadığı gözetildiğinde, davanın konusuz kaldığından bahsedilemez. Mahkemece; Dairemizin yerleşmiş içtihatlarıyla da sabit olduğu üzere, kısmi borçlanmanın mümkün olduğu da gözetilmek suretiyle, davacının ilk tahsis talebinden önce, vergi borçlanması olarak ödediği tutar ve denk gelen süre belirlenip, diğer süreleri de dikkate alınarak yaşlılık aylığı talebi ile ilgili değerlendirme yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 29.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/811, Karar No: 2013/363, Tarih: 13.03.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2012/811 E.  ,  2013/363 K.**

* EK DAVANIN ASIL DAVA KESİNLEŞMEDEN AÇILMASI

* KISMİ DAVA

* KAMULAŞTIRMA KANUNU (2942) Madde 12

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 107

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 109

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “Tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Halfeti Asliye Hukuk Mahkemesi’nce davanın reddine dair verilen 10.03.2011 gün ve 2011/8 E- 2011/51 K. Sayılı kararın davacı vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 5.Hukuk Dairesi’nin 18.10.2011 gün ve 2011/8582 E-2011/16497 K. Sayılı ilamı ile;

(...Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 12.maddesine dayanan baraj için yapılan kamulaştırma sonucu çevrenin sosyal, ekonomik ve yerleşme düzenin bozulması nedeniyle, taşınmazdan ekonomik ve sosyal yönden yararlanma olanağı kalmadığı iddiasına dayanan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada, saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Ek davaya esas olan Halfeti Asliye Hukuk Mahkemesinin 30.04.2009 tarihli 2009/317-2009/156 sayılı kararına karşı, davacı vekilinin karar düzeltme istemi Dairemizin 01.06.2011 tarihli 2011/1620-9472 Karar sayılı kararı ile reddedilmiş olup, karar kesinleşmiştir.

Bu nedenle ilk davada saklı tutulan bölüm için açılan bu davada esasa girilerek karar verilmesi gerekirken, red kararı verilmesi

Doğru görülmemiştir...)

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Davacı vekili, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 12.maddesi uyarınca, baraj için yapılan kamulaştırma sonucu çevrenin sosyal, ekonomik ve yerleşme düzenin bozulması nedeniyle, taşınmazdan ekonomik ve sosyal yönden yararlanma olanağı kalmadığı iddiasına dayanan taşınmaz bedelinin tahsili için açılan ilk davada, saklı tutulan bölümün tahsilini istemiştir.

Mahkemece, davacı tarafından açılan ilk davanın kesinleşmediği, dava şartlarının davanın açıldığı tarihe göre bulunması gerektiği, hukuki yarar şartının davacı yönünden olmadığı gerekçesi ile ek davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafından temyizi üzerine hüküm, Özel Dairece yukarıya metni aynen alınan gerekçe ile bozulmuştur.Yerel Mahkemece önceki kararda direnilmiştir.Direnme kararını temyize davacı vekili getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, eldeki ek davanın görülebilmesi için, dava tarihi itibariyle ek davaya esas olan 2007/317 Esas-2009/156 Karar sayılı davanın kesinleşmesinin gerekip gerekmediği, dava tarihi itibariyle davacı yönünden hukuki yarar şartının bulunup bulunmadığı,buna göre işin esasına girilerek karar verilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, eldeki ek davanın görülebilmesi için, dava tarihi itibariyle ek davaya esas olan 2007/317 Esas-2009/156 Karar sayılı davanın kesinleşmesinin gerekip gerekmediği, dava tarihi itibariyle davacı yönünden hukuki yarar şartının bulunup bulunmadığı,buna göre işin esasına girilerek karar verilmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

Eldeki ek davaya esas olan Halfeti Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2007/317 Esas-2009/156 Karar sayılı dosyasında; davacı M.. K.. vekili tarafından 12.02.2007 tarihinde davacının maliki olduğu 86 parsel sayılı taşınmazın 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 12.maddesi uyarınca baraj için yapılan kamulaştırma sonucu çevrenin sosyal, ekonomik ve yerleşme düzeninin bozulması nedeniyle, taşınmazdan ekonomik ve sosyal yönden yararlanma olanağı kalmadığı iddiasına dayalı olarak 1000 TL taşınmaz bedelinin tahsilinin istenildiği, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulduğu, mahkemece talepte bulunulan miktar yönünden fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere davanın kabulüne 30.04.2009 tarihinde karar verildiği, kararın 01.06.2011 tarihinde kesinleştiği ve eldeki davanın da ilk davada, saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkin olduğu anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, alacağın bir kısmı için dava açılabilir. Fazlaya ilişkin hakların saklı tutulması koşulu ile de ek dava açılması olanaklıdır. Ek dava ise ya asıl dava kesinleştikten sonra ya da zamanaşımını kesmek gibi amaçlarla asıl dava kesinleşmeden önce açılabilmektedir. Davalı taraf bu ek davada derdestlik itirazında da bulunamaz.Çünkü kısmi dava ile ek davanın ilişkin olduğu alacak kesimleri, yani müddeabihleri farklıdır. Ancak kısmi davada verilen hüküm ek davayı etkileyecektir. (Bkz.Prof.Dr.Baki Kuru Hukuk Muhakemeleri Usulü, 6.Baskı, cilt 2, 2001, syf 1559)

Somut olayda ek dava asıl dava kesinleşmeden açılmıştır. Bu şekilde ek davanın asıl dava kesinleşmeden açılmasına yasal bir engel bulunmamaktadır. Kaldı ki, asıl davaya ilişkin verilen karar 06.06.2011 günü kesinleşmiştir.

O halde mahkemece, işin esasına girilerek karar verilmesi gerekir.

Açıklanan nedenlerle, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına, bozma ilamında gösterilen ve yukarda açıklanan nedenlerle uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen ve yukarda gösterilen nedenlerden dolayı 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3.maddesinin atfı dikkate alınarak HUMK.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, aynı kanunun 440.maddesi uyarınca hükmün tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 13.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/747, Karar No: 2024/5792, Tarih: 09.10.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/747 E.  ,  2024/5792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2018/14 E., 2019/20 K.

KARAR : Davanın kısmen kabulüne

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 19.09.2023 tarihli ve 2021/9757 Esas, 2023/4457 Karar sayılı ilamıyla, İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Davalı ... İdaresi vekili ve davalı Hazine vekili tarafından Dairemizin düzeltilerek onama ilamına karşı kararın düzeltme yoluna başvurulmuş olmakla; kesinlik, süre ve diğer usul eksiklikler yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, karar düzeltme dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

1. Davalı Hazine vekilinin karar düzeltme talebinin incelenmesinde; dava, orman kadastrosuna itiraza ilişkin olup, 6831 sayılı Orman Kanunu' nun 11/2 nci maddesine göre, orman kadastrosuna (sınırlandırılmasına) itiraz davalarının Orman İdaresine yöneltilerek açılması gerektiği ve bu tür davalarda Hazinenin pasif dava ehliyetinin (davalı sıfatının) bulunmadığı anlaşılmaktadır. Nitekim, davanın ilk olarak açıldığı Çorlu Kadastro Mahkemesinin 15.05.2013 tarihli ve 2005/13 Esas, 2013/8 Karar sayılı kararıyla da, Hazine yönünden açılan davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş ve davacıların temyizi neticesi bu kararın bozulması sonrası dosyanın devredildiği Tekirdağ Kadastro Mahkemesince verilen 08.10.2015 tarihli ve 2014/21 Esas, 2015/22 Karar sayılı kararla da yine Hazine yönünden davanın husumet nedeniyle reddine hükmedilmiş ve bu karar, Yargıtay (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesince yapılan temyiz incelemesi neticesinde onandıktan sonra, karar düzeltme başvurusu neticesinde ilk derece mahkemesince işin esası yönünden yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermek için yeterli olmadığı gerekçesiyle bozulmuş ve davalı Hazine yönünden verilen husumet yokluğu nedeniyle red kararı bozma kapsamı dışında bırakılmıştır. Bu haliyle, davalı Hazine yönünden verilen husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine ilişkin hükmün kesinleşmiş olduğu anlaşılmaktadır.

Kaldı ki, davalı Hazine vekili tarafından, incelenmekte olan son karar usulüne uygun tebliğe rağmen süresinde temyiz edilmemiş olup, mahkeme kararını temyiz etmeyen tarafın karar düzeltme yoluna başvurması da hukuken mümkün bulunmamaktadır.

Bu durum karşısında; davalı Hazine vekilinin, karar düzeltme dilekçesinin reddine karar vermekgerekmiştir.

Kaldı ki, davalı Hazine vekili tarafından, incelenmekte olan son karar usulüne uygun tebliğe rağmen süresinde temyiz edilmemiş olup, mahkeme kararını temyiz etmeyen tarafın karar düzeltme yoluna başvurması da hukuken mümkün bulunmamaktadır.

Bu durum karşısında; davalı Hazine vekilinin, karar düzeltme dilekçesinin reddine karar vermekgerekmiştir.

2. Davalı ... İdaresi vekilinin karar düzeltme talebinin incelenmesine gelince; dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı Hazine vekilinin karar düzeltme dilekçesinin REDDİNE,

Davalı ... İdaresi vekilinin karar düzeltme isteminin, yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle REDDİNE,

1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi uyarınca takdiren 2.505,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davalı ... İdaresinden alınarak Hazineye irad kaydına,

7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.