muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4397, Karar No: 2015/6540, Tarih: 30.03.2015

1- Geçici personel olarak:

Geçici personel olarak görevlendirilecek uzman ve usta öğreticiler ile yapılacak sözleşme esasları 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 15.05.1975 gün ve 1897 sayılı Kanun’un 1’inci maddesi ile değiştirilen 4’üncü maddesine göre Bakanlıkça hazırlanır.

2-Ek ders görevi verilmek yoluyla:

4’üncü maddede belirtilen esaslara göre ek ders görevi verilmesi yoluyla görevlendirilecek uzman ve usta öğreticilere, 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 89’uncu maddesi uyarınca 02.12.1998 tarihli ve 98/12120 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan ... Öğretmen ve Yöneticilerinin Ders ve Ek Ders Saatlerine İlişkin Esaslarda belirtilen miktarda ek ders görevi verilebilir.”; aynı yönetmeliğin 8’inci maddesi; “Geçici sözleşmeli olarak görevlendirilen uzman ve usta öğreticilerin haftalık çalışma süresi 40 saattir.” ve 9’uncu maddesi; “Uzman ve usta öğreticilerin günlük çalışma süresi en fazla 8 saattir. Kurum Müdürü, Cumartesi, Pazar günleri de dâhil olmak üzere, uzman ve usta öğreticilere günün 8.00-23.00 saatleri arasında görev verebilir.” hükümlerini içermektedir. Davacının, çalışma esasları ile çalışması sırasında tabi olacağı statü yukarıda sıralanan mevzuat çerçevesinde ayrıntılı bir düzenlemeye tabi tutulmuş olup; anılan düzenlemelere egemen ilkeler ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 13’üncü maddesinde yer alan “İşçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşme kısmi süreli iş sözleşmesidir.” hükmü de gözetildiğinde; çalışma ilişkisinde, “tam süreli iş sözleşmesi” olarak nitelenmeye olanak verecek bir bağımlılık ilişkisinin bulunmadığı, usta öğreticilerin öngörülen ve önceden belirlenen süre dâhilinde bir çalışma yükümlülüğünü kabullendikleri ve ders saati karşılığında da ücrete hak kazandıklarını göstermektedir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 17.09.2008 gün 2008/10-555 Esas 2008/530 sayılı kararlarında da belirtildiği gibi, tam gün esası ve aylık karşılığı olmayan çalışmanın part-time çalışma olduğunun belirgindir.

Somut olayda; davacının dava konusu dönemde ek ders ücret bordrolarında gösterilen günlük çalışma saatlerine göre aylık çalışma günü belirlenerek, aylık bazda saat cinsinden 7,5 saatlik çalışma (1) gün kabul edilmek suretiyle davalı Kuruma bildirimlerin yapıldığı dosya içeriğindeki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Bu durumda resmi belgelerde belirtilen bu ders saatlerinden sonra davacının kursta kalmasının haklı bir gerekçesi bulunduğuna dair dosyada delil bulunmadığı gibi, çalıştığı günlük süreler nazara alındığında anılan çalışmalarının kısmi (part-time) çalışma niteliğinde olduğunun kabulü gerekir. Buna bağlı olarak işverence yapılan işlemlerde bir isabetsizlik bulunmadığından davanın reddi gerekirken, puantaj ve ek ders ücret bordrolarıyla çelişecek şekilde davanın kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 30.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1799, Karar No: 2008/2970, Tarih: 26.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/1799 E.  ,  2008/2970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/11/2007

Davacılar, murisinin meslek hastalığı sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli iş göremezlik  oranında  % 21,20  artış nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z.U.M.Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 29.11.2005 gün ve 283 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli iş göremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, 13.10.1994 tarihinde % 20,00 olarak belirlenen iş göremezlik oranının % 41,20 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda,  öncelikle 506 sayılı Yasanın 109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Bu rapora karşı somut verilere dayanan bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Hal böyle olunca yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine,  temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/68107, Karar No: 2013/11587, Tarih: 20.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/68107 E.  ,  2013/11587 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır.Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanık ...’in ülke çapında marka ve ürün satan bazı firmaların K.Maraş bayii olduğu ve bu işlevini ... gıda isimli firmanın çatısı altında yürüttüğü, sanık ...’nın ise sanık ...’in muhasebecisi aynı zamanda onun adına her türlü banka işlemini yapan genel vekili olduğu, sanık ...’in ekonomik durumunun kötüye gitmesi sebebiyle bankalar nezdinde kredilerinin kesildiği, bunun üzerine sanığın işçileri adına gerçekte iş yapmayan küçük şirketler kurarak sanık ...'ın şirketi temsil etmesi için vekaletname düzenlendiği, sanık ...’nın da kurulan şirketler adına çek karnesi aldığı, bu amaçla kurulan ... Pazarlama şirketi adına G.Antep Fortis Bank şubesinden alınan 9719 seri numaralı çeki, 27/06/2007 tarihli ve 4518 TL bedelli olarak sanık ... tarafından keşide edildikten sonra sanık ...’in bilgisi dahilinde ... gıdanın kaşe ve cirosunu kullanarak Factoring sözleşmesine istinaden tahsil için şikayetçi ...’ın yetkilisi olduğu EDS Finans Factoring AŞ’ye vererek

bedelini aldığı, daha sonra çekin karşılıksız çıktığı olayda, sanıklara atılı suçun sübut bulduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

bedelini aldığı, daha sonra çekin karşılıksız çıktığı olayda, sanıklara atılı suçun sübut bulduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı Kanun'da 765 sayılı Kanun'dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Somut olayda suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli olduğundan, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para

Somut olayda suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli olduğundan, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para

cezası belirlenecektir. tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 tl arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında; mahkemece TCK'nIn 158/1-f-son maddesi gereğince temel ceza belirlenirken doğrudan haksız elde olunan yararın iki katının esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olduğundan hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; Sanıklar halarında kurulan hükmün 3. Ve devamı maddelerinde yer alan "9.036 TL gün, 7.530 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına" ibarelerinin yerine "452 gün, 376 günve 7.520 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına" yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11335, Karar No: 2022/15573, Tarih: 07.12.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/11335 E.  ,  2022/15573 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

No :

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalıya ait "..." unvanlı işyerinde 01/09/2015-20/07/2018 tarihleri arasında ustabaşı olarak tam zamanlı ve eksiksiz çalıştığını, bu dönemde sol ayağındaki kılcal damarın tıkanması sebebiyle ... yatarak tedavi gördüğünü, ancak tedavinin sonuç vermemesi ve rahatsızlığının bedeninin tamamına yayılması tehlikesi üzerine müvekkilinin 20/11/2018 tarihinde Denizli Devlet Hastanesine sevk edildiğini, 11/12/2018 tarihinde de sol ayağının diz altından kesildiğini, davalı işverenin, müvekkilinin raporlu olduğu 02/02/2019 tarihinde iş akdini bildirimsiz olarak feshettiğini, fesih nedeninin ise "istifa" olarak gösterildiğini, müvekkilinin istifa etmesinin söz konusu olmadığını, müvekkilinin, ustabaşı ve şantiye şefi olarak, davalıya ait şehir dışındaki şantiyelerde davalının yüklendiği prefabrik yapı imalatı işinde sorumlu olarak çalıştığını, iş akdinin feshedildiği tarihte 4.500,00-TL net ücret aldığını, ancak prime esas kazancının asgari ücret olarak gösterildiğini, bu konuda emsal ücret tespiti yaptırılması gerektiğini, müvekkilinin 01/09/2015 tarihinde işe girmiş olmasına rağmen davalı işverenin, müvekkilinin işe giriş tarihini 24/11/2016 olarak bildirdiğini, bunun dışında müvekkilinin çalışmasında herhangi bir kesinti ve aksaklık olmamasına rağmen 2018/5. döneminde sadece 6 gün çalışmasının bildirildiğini, bu şekilde davalı işverenin, müvekkilinin çalışma süresini eksik bildirdiğini ve böylelikle müvekkilinin sosyal güvenlik hakkını ihlal ettiğini beyanla; müvekkilinin davalının işyerinde 01/09/2015-24/11/2016 tarihleri arasında fiilen sigortalı olarak çalıştığının tespitine ve 2018 yılı Mayıs ayında eksik bildirilen 24 günlük çalışmasının tamamlattırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II-CEVAP

Feri müdahil kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; yetki, süre, husumet itirazında bulunduklarını, davanın ispatlanması gerektiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

“Davanın reddine " şeklinde karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine, karar verilmiştir

II-CEVAP

Feri müdahil kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; yetki, süre, husumet itirazında bulunduklarını, davanın ispatlanması gerektiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

“Davanın reddine " şeklinde karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine, karar verilmiştir

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

davacı vekili eksik araştırma ile karar verildiğini belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava, 5510 sayılı Kanun’un 86/9. maddesi uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Maddeye göre, “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır.”

Hizmet akdi ile bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılanların hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gerektiği göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki davada; davacının, davalı işveren nezdinde 24/11/2016-02/02/2019 tarihleri arasında bildiriminin bulunduğu, işe giriş bildirgesinin 24/11/2016 tarihinde kuruma verildiği, davalı işverenin 22/12/2015 tarihinde kapsama alındığı, ... kayıtlarına göre davalının 24/02/2016 tarihinde kaydının başladığı, vergi kaydına göre 16/11/2015-31/12/2019 tarihleri arasında vergi mükellefiyetinin bulunduğu anlaşılmıştır.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş ise de, verilen karar eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Mahkemece yapılacak iş; davacının hizmet tespitini talep ettiği dönem yönünden, komşu işyerlerinin tespiti için davalı işyerinin bulunduğu sanayi sitesinin yönetimine, vergi dairesine ve Kuruma müzekkere yazılarak, iş yerine komşu ve

yakın işyerlerinin bildirilmesi halinde davalı işyerini bilen ve tanıyanlar dinlenilmeli, yine eksik bildirim yapılan güne ilişkin olarak, ifadelerde belirtilen iş kazası ile ilgili dava açılıp açılmadığı araştırılmalı, şayet açılmış ise bu dosyadaki beyanlar da dikkate alınmak suretiyle çalışma olgusu hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir.

Mahkemece yukarıda belirtilen hukuki ve maddi olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece yukarıda belirtilen hukuki ve maddi olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı veklinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararı kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Dairesi kararının HMK’nın 373/1. maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, 07/12/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7510, Karar No: 2022/15937, Tarih: 14.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7510 E.  ,  2022/15937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş; bu karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere göre, arsa niteliğindeki İstanbul İli, Çatalca İlçesi, Nakkaş Mahallesi 1146 parsel sayılı taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesince verilen karara karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 14.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6339, Karar No: 2010/18693, Tarih: 08.11.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/6339 E.  ,  2010/18693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kestel Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :03.11.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle müşterek çocuklardan B...02.10.1992 doğumlu olup inceleme tarihi itibarıyla ergin olduğundan tarafların bu çocuğun velayetiyle ilgili temyiz itirazları yerinde görülmediği gibi, aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları da yersizdir.

2-Müşterek çocuklar ., M., D.ve Ş.'nın fiilen davacı annelerinin yanında kaldıkları, çocuklara fiilen davacının baktığı anlaşılmaktadır. Çocuklara fiilen bakan ana veya babanın diğerine karşı çocuk adına nafaka davası açma hakkı olduğuna (TMK.md.329/1) göre, müşterek çocuklardan B.için dava tarihinden ergin olduğu 02.10.2010 tarihine kadar, diğerleri için dava tarihinden geçerli olacak şekilde nafakaya hükmedilmesi gerekirken, nafakaların "karar tarihinden" başlatılması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Velayetleri davalıdan alınıp davacıya verilen müşterek çocuklar M., D.ve Ş.ile davalı baba arasında kurulan kişisel ilişki yetersiz ve babalık duygusunu tatmine elverişli değildir. Bu çocuklarla davalı baba arasında her ayın belirli hafta sonlarında da, uygun süreyle kişisel ilişki tesisi gerekirken bu hususun gözetilmemesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte gösterilen sebeple davacı yararına, 3.bentte gösterilen sebeple davalı yararına BOZULMASINA,bozma kapsamı dışında kalan bölümlerinin yukarıda 1.bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 08.11.2010 (Pzt.)