muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/8896, Karar No: 2016/9430, Tarih: 05.12.2016

02/12/2016 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun dolandırıcılık suçu yönünden 14 ve 34. maddelerindeki düzenlemelerde sanıklar lehine bir durum bulunmadığı gözetilerek yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında verilen beraat hükmünün temyiz incelemesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan katılanlar vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık ... Aksoy hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmü ile sanık ... hakkında denetim görevini ihmal suçundan verilen beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık ... yönünden yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Karayolları 5. Bölge Müdürlüğünde Şube Müdürü olarak görev yapan sanık ...'in, muhasebe servisinde çalışan sanık ...'ın hazırlamış olduğu sahte mahkeme ilamlarına esas olarak oluşturulan üstten asta doğru gelmesi gereken 16/07/2012, 26/12/2013, 01/10/2014, 12/03/2015 ve 14/07/2015 tarihli 5 ayrı tahakkuk evraklarını, kurum kaydı olmamasına ve daha önce kendisinin de havalesi bulunmamasına rağmen gerçekleştirme görevlisi olarak ''kontrol edilmiş ve uygun görülmüştür'' şerhleri ile imzalayıp kurumdan haksız ödeme yapılmasına sebebiyet vererek kamunun zararına neden olduğu, bu şekilde tüm yasal unsurlarıyla oluşan TCK'nın 257/2, 43/1. maddelerinde tanımlanan zincirleme biçimde ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği halde yazılı şekilde yanılgılı gerekçe ile beraatine hükmedilmesi,

Sanık ... hakkında kurulan hükümde Dairemizce benimsenen Ceza Genel Kurulunun 29/01/2013 gün ve 1364-51 sayılı kararında da açıklandığı üzere ulaşılan sonuç cezanın suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olması durumunda adli para cezasının TCK’nın 158. maddenin birinci fıkrasının son cümlesi uyarınca suçtan elde edilen menfaatin iki katına çıkarılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve E. 2014/140; K. 2015/85 sayılı kararının hükümden önce Resmi Gazetenin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayısında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olmasına karşın bu hususun TCK'nın 53. maddesi uygulanırken nazara alınmaması,

Suçun 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesi nedeniyle sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince cezasının infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde infazda tereddüde yol açacak biçimde hak yoksunluğuna hükmolunması,

Suçun 5237 sayılı TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesi nedeniyle sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince cezasının infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezanın yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde infazda tereddüde yol açacak biçimde hak yoksunluğuna hükmolunması,

Kanuna aykırı, katılan kurum vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1829, Karar No: 2017/4136, Tarih: 08.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/1829 E.  ,  2017/4136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...'ın yanında bulunan ve yargılama dışı diğer sanıklar ile birlikte yağma eylemini işlediğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında TCK'nın 149. maddesinin 1. fıkrasının (h) bendi yanı sıra (c) bendi ile de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi karşı temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilmeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin

tahsiline ilişkin bölümden sanık hakkında hükmolunan “172,00 TL zorunlu müdafii giderine” ilişkin bölüm çıkartılarak yerine "zorunlu müdafiiliğe ilişkin 172,00 TL yargılama giderinin hazine üzerinde bırakılmasına" cümlesinin eklenmesi suretiyle eleştiri dışında, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26281, Karar No: 2016/2457, Tarih: 08.03.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/26281 E.  ,  2016/2457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Somut olayda; sanığın, evlenmek niyetinde olan dul bir yakını olduğunu söyleyerek telefon numarasını berber dükkanı bulunan tanık .....'ye bıraktığı, ....'nin iş yerine giden katılanın bu suretle sanığın telefon numarasını aldığı, eşinin vefat etmesi sebebi ile yalnız yaşayan katılanın, sanığı arayarak dul yakını ile evlenmek istediğini belirttiği, bunun üzerine sanık ile katılanın buluştukları, sanığın, evlenecek bayanın gelmesi için yol parası adı altında değişik tarihlerde katılandan toplam 450 TL aldığı, sonrasında katılanı bir süre oyalayarak ortadan kaybolduğu anlaşılmakla; eylemin dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında aşağıdaki eleştiri nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla kanunun aynı hükmünü birden fazla ihlal ederek, değişik zamanlarda birden fazla kez menfaat temin etmiş olması karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmesi hususu aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın hükmün kanuna ve hakkaniye aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 08/03/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9638, Karar No: 2018/7020, Tarih: 27.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2016/9638 E.  ,  2018/7020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, katılanın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 27.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1642, Karar No: 2023/9797, Tarih: 26.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/1642 E.  ,  2023/9797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/75 Esas, 2022/1993 Karar

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Malkara 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/508 Esas, 2021/701 Karar

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Tekirdağ ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 359 ada 7 parsel sayılı taşınmaza kamulaştırma yapılmaksızın yol olarak fiilen el atıldığını belirterek kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin davalı idareden tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın kamulaştırma planında yer almadığını, idarece yapılan herhangi bir kamulaştırma olmadığını, dolayısıyla davanın husumetten reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve el atma tazminatının tespiti ile davalı idareden tahsil edilerek davacıya ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; mevcut el atmanın hangi idare tarafından yapıldığı konusunda hiçbir araştırma değerlendirme yapılmadığını, idare ile ilgisi bulunmayan taşınmaz hakkında açılan davanın idare yönünden reddine karar verilmesi gerektiğini, hükme esas alınan bilirkişi raporundaki emsal uygulamasının hatalı, belirlenen bedelin fahiş olduğunu ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinin 2942 sayılı Kanun'un değerlendirmeye ilişkin hükümlerine aykırılık teşkil etmediği, tespit edilen metrekare birim bedelinin uygun olduğu, mahkeme kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davalı idare vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin 1 numaralı alt bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek ve resen tespit edilecek nedenlerle kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, temel olarak tapu maliki davacı ile davalı idare arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazın değerinin biçilmesi ve bedelinin tahsili hususundadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1956/1 Esas, 1956/6 Karar sayılı kararının ilgili bölümü şöyledir: “... Usûlü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, esas itibarıyla, gayrimenkulünü yola kalbeden amme hükmi şahsiyeti aleyhine meni müdahale davası açmağa hakkı olduğuna, ancak dilerse bu fiili duruma razı olarak, mülkiyet hakkının amme hükmi şahsiyetine devrine karşılık gayrimenkulünün bedelinin tahsilini de dava edebileceğine ve isteyebileceği bedelin de mülkiyet hakkının devrine razı olduğu tarih olan dava tarihindeki bedel olduğuna 16.05.1956 tarihinde ilk toplantıda ittifakla karar verildi.”

3. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun, 16.05.1956 tarihli ve 1954/1 Esas, 1956/7 Karar sayılı kararı ile “... Usûlü dairesinde istimlak muamelesine tevessül edilmeksizin gayrimenkulü yola kalbedilen şahsın, gayrimenkulünün bedelinin tahsiline ilişkin olarak, gayrimenkulünü yola kalbeden hükmü şahsiyeti aleyhine açacağı bedel davasında müruruzamanın mevzuubahis olamayacağına ve bu itibarla da, hadisede Borçlar Kanunu'nun 66. maddesinin tatbik kabiliyeti bulunmadığına ...” karar verilmiştir.

4. 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı idare vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Arsa niteliğindeki; Tekirdağ ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 359 ada 7 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibarıyla bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

2. Arsa niteliğindeki; Tekirdağ ili, ... ilçesi, ... Mahallesi, 359 ada 7 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibarıyla bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

3. Buna karşın, Dairemizce yapılan inceleme sonucunda, dava konusu taşınmazın değerinin tespitinde emsal olarak başka dosyada Kamulaştırma davası devam eden 572 ada 10 parsel sayılı taşınmaz için tespit edilen bedelin esas alındığı, emsal karşılaştırılması yapılırken özel amaçlı olmayan satışların değerlendirmeye alınarak dava konusu taşınmazın değerinin belirlenmesi gerekirken bu husus gözardı edilerek kamulaştırılan taşınmazın emsal alınarak kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi doğru görülmemiştir.

4. Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkân tanınması, lüzumu hâlinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibarıyla, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibarıyla imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerekmektedir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Davalı idare vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/25574, Karar No: 2017/1710, Tarih: 20.02.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/25574 E.  ,  2017/1710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Çocukla Kişisel İlişki Kurulması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı baba tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Ortak çocuk Pia 2005 doğumlu olup ...'de yaşamaktadır. Ortak çocuğun yurtdışında devam ettiği okulun yıllık akademik takvimine göre bir eğitim-öğretim yılının 3 dönemden oluştuğu anlaşılmaktadır. Ortak çocuk ile baba arasında çocuğun yurtışında yaşaması durumunda kişisel ilişkinin sadece 25/03/2016-01/05/2016, 07/08/2016-03/09/2016 ve 09/12/2016-01/01/2017 tarihleri arasındaki dönemle çocuğun yaşadığı yerle sınırlı olarak kurulması uygun görülmemiştir. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK m.438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (2.) paragrafında yer alan "Yurt dışında yaşaması durumunda; çocuğun devam ettiği okulun yıllık akademik takvimi ve ülkeler arası uzaklık dikkate alınarak, devam ettiği sınıfın (1.) ve (2.) dönem arası tatilinde 25/03/2016 ile 01/05/2016 tarihleri arasında ve eğitim öğretim dönemi sonu ile bir üst sınıfa başlayacağı dönem arasında 09/12/2016 ile 01/01/2017 tarihleri arasında çocuğun yaşadığı yerde, devam ettiği sınıfın (2.) ve (3.) dönemi arasında bulunan tatilde 07/08/2016 ile 03/09/2016 tarihleri arasında Türkiye'de, her iki durumda da babası ile birlikte kalacak şekilde kişisel ilişki kurulmasına," sözcüklerinin çıkartılmasına, yerine "Yurt dışında yaşaması durumunda; çocuğun devam ettiği okulun yıllık resmi akademik takvimi ve ülkeler arası uzaklık dikkate alınarak, her yıl ortak çocuğun devam ettiği okulun resmi dönem arası tatillerinin başlangıcından sonraki (3.) gün ile ortak çocuğun devam ettiği okulun resmi dönem arası tatillerinin bitim tarihinden önceki (3.) gün arasında kişisel ilişki kurulmasına" sözcüklerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.02.2017(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/3496, Karar No: 2021/7245, Tarih: 25.11.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/3496 E.  ,  2021/7245 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 2. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davacı ve bayilerinin seksen yıla yakın zamandır malik sıfatıyla zilyetliğinde bulunan taşınmazın ... İli ... İlçesi ... Köyü'nde yapılan kadastro çalışmaları sırasında ... ada ... parsel numarasıyla Hazine adına tespit edildiğini Hazine'nin taşınmazda bir hakkının bulunmadığını ileri sürerek, davalı Hazine adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tescile karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Kadastro sonucu, ... İli ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan ... ada ... parsel sayılı 3.046,55 metrekare yüzölçümlü taşınmaz, Hazine adına kayıtlı 05/12/1968 tarih 125 sıra numaralı tapu kaydı kapsamında kaldığı, 1963 yılında 53 nolu Toprak Tevzi Komisyonu'nca ... parsel numarası ile haritaya bağlandığı, tablendikatifte Hazine adına tespit gördüğü ancak şu anki zemin itibariyle dere ve yollar ile bölünerek ... ada ... ila ... parsel sayılı taşınmazları kapsadığı, taşınmazın ... oğlu ... işgalinde olduğu belirtilerek tarla vasfı ile Hazine adına tespit edilmiş, ... tarafından askı ilan süresi içinde Hazine aleyhine açılan kadastro tespitine itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda, ... Kadastro Mahkemesi'nin 2008/524 Esas - 2010/113 Karar sayılı kararı ile, davanın 3402 sayılı Kanun'un 28/2 maddesi gereğince açılmamış sayılmasına, taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş, taşınmaz 29/06/2010 tarihinde kesinleşen ilama istinaden Hazine adına tescil edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, davacı ve eklemeli zilyetleri lehine 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 46.maddesindeki kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne, ... ada ... parsel sayılı taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 2.Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş,

Karar, davalı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 492 Sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin j. bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 25/11/2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.