muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/477, Karar No: 2019/1024, Tarih: 10.10.2019

Bir mahkemenin Temyiz Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince karar verme mükellefiyeti meydana gelir ve bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozmada gösterilen esaslara aykırı bulunması, usule uygun sayılamaz ve bozma sebebidir, meğer ki bu aykırılık sadece bozma kararında gösterilen bir usul kaidesine ilişkin bulunsun ve son kararın neticesini değiştirecek bir mahiyet arz etmesin. Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince muamele yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisi lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usuli müktesep hak yahut usule ait müktesep hak denilmektedir. Usul Kanunumuzda bu şekildeki usule ait müktesep hakka ilişkin açık bir hüküm konulmuş değilse de temyizin bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan gayesi ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukuki alanda istikrar gayesine dahi ermek üzere kabul edilmiş bulunması bakımından usule ait müktesep hak müessesesi; usul kanununun dayandığı ana esaslardandır ve amme intizamıyla da ilgilidir.

Gerçekten mahkemenin doğru bularak uyduğu ve yahut kanun gereğince uymak zorunda olduğu bozma kararı ile dava, usul ve kanuna uygun bir çığıra sokulmuş demektir. Buna aykırı karar verilmesi, usul ve kanuna uygunluktan uzaklaşılması manasına gelir ki, böyle bir netice asla kabul edilemez. Bundan başka, mahkemenin bozma kararına uygun karar vermesine rağmen Temyiz Dairesinin ilk bozmasıyla benimsenmiş olan kanuna veya usule ait hükümlere aykırı şekilde ikinci bir bozma kararı vermesi, usul hükümleriyle hedef tutulan istikrarı zedeler ve hatta kararlara karşı umumi güveni dahi sarsar (09.05.1960 tarih 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı).

Aynı ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.02.2003 tarihli ve 2003/8-83 E., 2003/72 K.; 17.02.2010 tarihli ve 2010/9-71 E., 2010/87 K.; 25.01.2017 tarihli ve 2015/9-463 E., 2017/137 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usuli kazanılmış hak” olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır. Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir İçtihadı Birleştirme Kararı (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili bir yeni kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma kararına uyulmuş olmakla oluşan usuli kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır. Benzer şekilde uygulanması gereken bir kanun hükmü, hüküm kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilirse, usuli kazanılmış hakka göre değil, Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni duruma göre karar verilebilecektir (HGK’nın 21.01.2004 tarihli ve 2004/10-44 E., 19 K.; 03.02.2010 tarihli ve 2010/4-40 E., 2010/54 K.).

Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usuli kazanılmış haktan söz edilemez (Kuru, B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü – C. V, 6. B., İstanbul 2001, s 4738 vd).

Usuli kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

Tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde somut olayda, davalı vekilinin temyizi üzerine verilen Yargıtay bozma kararı üzerine yerel mahkemenin bu karara uyması ile davalı yararına usuli kazanılmış hak oluşmuştur. Burada usuli kazanılmış hakkın gerçekleşmesine engel olacak istisnai bir durum da bulunmadığına göre, artık önceki kararda direnilmesi usulen mümkün değildir. Usuli kazanılmış hak ilkesi kamu düzeni ile ilgili olup temyiz aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir.

Açıklanan nedenlerle mahkemece bozmaya uyulmakla gerçekleşen usuli kazanılmış hak nazara alınarak hükmüne uyulan bozma gereklerinin yerine getirilmesi gerekirken, direnme kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, direnme kararının bozulması gerekir.

S O N U Ç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı usulden BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 10.10.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16776, Karar No: 2023/26434, Tarih: 27.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/16776 E.  ,  2023/26434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1125 E., 2016/237 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Tekirdağ 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2016 tarihli ve 2015/1125 Esas, 2016/237 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 ve 51 inci maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresi belirlenmesine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, ... isimli sosyal paylaşım sitesinde yazdığı metinde yer verdiği ifadelerle katılana hakaret ettiği, sanık savunması, katılan beyanı, dosyada mevcut ... yazı çıktısı ve tüm dosya kapsamıyla Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, sanığın bozma sebebi dışındaki temyiz sebepleri ile başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1. Sanığın, ... sosyal paylaşım sitesindeki hesabı üzerinden yapmış olduğu suça konu paylaşımın herkes tarafından görülebilir nitelikte olup olmadığı araştırılarak, sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağının saptanmaması,

2. Aleniyetin uygulanmaması halinde;

Ancak;

1. Sanığın, ... sosyal paylaşım sitesindeki hesabı üzerinden yapmış olduğu suça konu paylaşımın herkes tarafından görülebilir nitelikte olup olmadığı araştırılarak, sonucuna göre 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanıp uygulanmayacağının saptanmaması,

2. Aleniyetin uygulanmaması halinde;

7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik, 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde "Basit Yargılama Usulü" düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 nci ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunduğu belirlendiğinden karar bu yönleriyle hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken, aynı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrasının gözetilmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16116, Karar No: 2012/44423, Tarih: 28.11.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/16116 E.  ,  2012/44423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik, özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; ... İthalat İhracaat Ticaret Limited Şirketi'nin müdürü olan sanık ...'nun ,diğer sanık ... ile birlikte piyasadan ıskarta deri olarak temin ettikleri derilere ilişkin olarak gerçeği yansıtmayan faturalar düzenleyip bunu sanık ...'a verdikleri sanık ...'ın da bu faturayı 30.09.2005 tarih EX168259 sayılı ihracaat beyannamesine kaydederek Almanya'da bulunan ... firmasına ihraç edileceği kaydı ile gerçeğe aykırı beyanname düzenlediği, bu şekilde sanıkların sahte evrak tanzim etme ve kamu kurumu zararına dolandırıcılık suçlarını işledikleri iddiası ile açılan davada;gerçeğin kuşkuya yer

vermeyecek biçimde belirlenebilmesi bakımından;suça konu gümrük giriş beyannamesiyle ithalatı yapılan eşyaların gerçek kıymetlerini yansıtmadığının anlaşılması karşısında ithalatların satıcı firmanın Gümrük ve Vergi İdarelerine beyan edilip edilmediklerinin, edilmişler ise ne şekilde ve ne miktarda beyan edildiklerinin ihracatı gerçekleştiren firma ile Almanya Gümrük İdaresi ve ilgili Türk Büyükelçiliğinde sorularak araştırılması, buna göre gerçekte ithal edilen mallarla Gümrük İdaresine beyan edilen mallar arasında sayı ve kıymet yönünden fark olup olmadığı, eksik beyan ve vergi kaybının bulunup bulunmadığı veya anılan faturaların sanıklar tarafından tamamen sahte olarak üretilip üretilmediğinin tespit edilmesi,aynı olaya ilişkin olarak sanıklar hakkında kaçakçılık suçundan açılan davanın varlığının tespiti halinde dosyasının hükümden önce getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikalinin sağlanmasından ayrıca ithalat işlemine konu olan malların rayiç bedellerinin belirlenmesinden sonra toplanan tüm deliller ve soruşturma raporundaki somut olgular birlikte değerlendirilip gerektiğinde bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik soruşturmayla yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş,katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/601, Karar No: 2012/27787, Tarih: 19.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/601 E.  ,  2012/27787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Patlayıcı madde imal etme

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklardan ...'ın müdahil ...'a yüklü miktarda senet vermesi ve icraya konulup tahsil edilmesi üzerine kendisinin bu miktarda borcu olmadığı, kendisinden faiz alındığı, ödeyecek gücü kalmadığı ve bundan dolayı bunalıma düştüğü ve psikolojisinin bozulduğu, olay günü diğer sanık ... ile birlikte müdahilleri korkut- mak amacı ile patlayıcı hazırlamaya karar verdikleri, bunun üzerine sanık ...'nin patlayıcı malzemeleri almak için Adana'ya gittiği ve buradan potasyom, kükürt ve barut satın aldığı, daha sonra diğer sanık ... ile birlikte temin ettikleri boru içerisine patlayıcı maddelerden olan potasyom ve kükürtü yerleştirdikleri ve fitilini de takarak ... haline getirdikleri, dosyadaki raporlara göre söz konusu boru tipi bombanın yapılışı ve kullanılışı itibari ile canlılar üzerinde öldürücü ve yaralayıcı, cansızlar üzerinde yakıcı, yıkıcı ve tahrip edici özelliğe sahip olduğu ve 5237 sayılı TCK.nun 6. ve 174/1 maddesinde bahsi geçen patlayıcı madde kapsamında mütalaa edilen bombalardan olduğu, bu nitelikteki patlayıcı maddenin suç tarihinde sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde müdahil ...'in siteler mahallesinde park etmiş olan kamyonunun yakıt deposunun üstüne koydukları, daha sonra sanıkların fitili ateşledikleri ve fitilin söndüğü, bilahare yeniden ateşledikleri, ancak fitilin yanmaması nedeniyle patlamanın gerçekleşmediği, sanığın üzerinde elde edilen patlayıcı maddenin bilirkişi raporları ve imha tutanağı içeriğine göre TCK.nun 174/3. madde ve fıkrasında sayılan “önemsiz türdeki patlayıcı maddelerden olmadığı ve sanığın kullanma amacı da gözetildiğinde mahkemenin suç niteliği takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamede yer alan bir numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanıkların kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yargıtay — Esas No: 2012/10740, Karar No: 2012/11826, Tarih: 05.11.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/10740 E.  ,  2012/11826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Çatalca Cumhuriyet Başsavcılığının 22.12.2009 gün 2009/2 sayılı davanamesi ile yargılamanın yenilenmesi istenilmesi üzerine, Yargıtayca istemin kabulü ile kanun yararına bozma kararı verilmiş, mahkemece bozmaya uyularak talebin kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 09.02.1982 tarih 1982/39-1982/2 sayılı kararı ile davacı ...'in 12.11.1962 olan doğum tarihinin ay ve günü baki kalmak kaydıyla 12.11.1960 olarak düzeltilmesine karar verildiği, kararın temyiz edilmeksizin kesinleştiği; sözü edilen bu kararın, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.01.2011 gün 2011/1552 sayılı yazısı ile kanun yararına temyiz edilerek bozulmasının istenilmesi üzerine, Dairenin 22.03.2011 gün 2011/1374-2011/3799 sayılı kararı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının temyiz itirazlarının kabulüne ve hükmün HUMK nun 427. maddesi gereğince sonuca etkili olmamak kaydıyla bozulmasına karar verildiği; mahkemece bu bozma sebebiyle tekrar duruşma açılmaması gerekirken, dosyanın yeniden esas defterine kaydedilip bozmaya uyularak işin esası hakkında inceleme yapılıp davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece, dosyanın esas defterine kaydedilmiş olması dikkate alınarak, bu kez bozmaya uyulup dava hakkında herhangi bir karar ittihazına yer olmadığına karar verilerek durumun düzeltilmesi yoluna gidilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10772, Karar No: 2011/3629, Tarih: 31.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/10772 E.  ,  2011/3629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 11.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26.05.2009 tarih ve 2007/646 - 2009/269 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı Atlas Jet Havacılık A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin spinal kort yaralanması sonrasında 2001 yılından itibaren tekerlekli sandalye kullandığını, bu sandelye olmadan günlük aktivitelerini yerine getiremediğini, davalılardan Atlas Jet A.Ş. uçağıyla İstanbul'dan İzmir'e seyahat ettiğini, bu seyahatin sonunda diğer davalı ...Ş.'nin kusurlu eylemi sonucunda tekerlekli sandalyenin kırılarak kullanılamaz hale geldiğini ileri sürerek, 14.900,00 TL + KDV'nin davalılardan temerrüt faiziyle tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Atlas Jet A.Ş. vekili, sınırlı sorumluluklarının bulunduğunu, davanın 2.750,00 USD'lik kısmını kabul ettiklerini belirterek, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının havayolu seyahati sırasında kullanmak zorunda kaldığı tekerlekli sandalyeyi davalı yana sağlam teslim ettiği, davacının tekerlekli sandalyesi olmadan hayatını idame ettiremediği, sandelyenin davacının bir uzvu gibi işlevselliğe sahip olduğu, davalının davacıdan teslim aldığı bu eşyayı aldığı gibi teslim etme zorunluluğu bulunduğu, bu nedenle de temkerlekli sandalyenin yük kapsamında olmadığı, yolcu ile beraber giden ve yolcuya aynen teslim edilmesi gereken bir eşya niteliğinde olduğu, taşıyıcının oluşan zararın tamamından sorumlu tutulması gerektiği, sandalyenin tamirinin mümkün ve doğan zararın 4.771,00 USD olduğu, davalı ...Ş.'nin davalı Atlas Jet A.Ş.'nin ifa yardımcısı konumunda olduğundan sorumlu olmadığı gerekçesiyle davalılardan Çelebi Hava Servisi A.Ş. aleyhine açılan davanın reddine, Atlas Jet A.Ş. aleyhine açılan davanın kısmen kabulü ile bu davalının 2.750,00 USD'yi kabul ettiğinden TL karşılığı olan 3.990,80 TL'nın kabul doğrultusunda kabulüne, kabul dışında kalan 2.932,88 TL'nın tahsiline, alacak kalemlerine 27.10.2006 tarihinden itibaren avans faizi uygulanmasına karar verilmiştir.

Kararı, davalılardan Atlas Jet A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılardan Atlas Jet A.Ş. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalılardan Atlas Jet A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılardan Atlas Jet A.Ş. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılardan Atlas Jet A.Ş. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 335,60 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 31.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21886, Karar No: 2015/20092, Tarih: 19.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/21886 E.  ,  2015/20092 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01.10.2008 tarihine kadar geçen çalışmalarının göz önünde bulundurularak itibari hizmet süresinin sigortalılık sürelerine eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum ve davalı ...Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 4-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu ancak, geçiş hükümlerini içeren aynı Yasa'nın Geçici 7. maddesi hükmünde "bu Kanun"un yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun'un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibari hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler.” hükmü ve genel olarak yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın Ek 5. maddesidir.

Anayasa Mahkemesi’nin 27.03.2007 tarihli 26475 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 04.10.2006 tarihli ve 2002/157 Esas 2006/97 Karar sayılı kararı ile 506 sayılı Yasa'ya 2098 sayılı Yasa ile Ek 1. madde olarak eklenen, 3395 sayılı Yasayla kapsamı genişletildikten sonra 3520 sayılı Yasa ile Ek. 5. madde olarak numaralandırılan düzenlemede yer alan "azotlu gübre ve şeker sanayii" ibaresi iptal edilmiş ise de, Anayasa’nın 153/5. maddesi uyarınca Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının geriye yürümeyeceği ilkesi de gözetildiğinde, davacının Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararının yürürlük tarihi olan 27.03.2007 tarihinden önceki dönem yönünden itibari hizmetten yararlandırılması mümkün değildir. İtibari hizmet süresi olanağından 27.03.2007 tarihinden önceki dönemde yararlanmak için, Yasanın öngördüğü biçimde, işkolu ve işyeri koşullarının birlikte gerçekleşmesi zorunluluğu vardır.