muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12196, Karar No: 2024/5150, Tarih: 30.04.2024

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; kamulaştırma kararının usul ve kanuna aykırı olup iptali yönünde dava açtığını, acele el koyma dosyasında tespit edilen bedelin çok düşük olduğunu savunarak taşınmazın gerçek değerinin tespitini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile işbu bedelden, acele el koyma bedelinin mahsup edilmesi suretiyle fark bedelin ilk karar ile tespit ve depo edilen kısmına davanın dört ay içinde sonuçlandırılmadığı gözetilerek bu sürenin bitiş tarihi olan 27.04.2018 tarihinden ilk karar tarihi olan 30.06.2020 tarihine kadar; ikinci karar ile tespit ve depo edilen kısmına ise 27.04.2018 tarihinden ikinci karar tarihi olan 13.05.2022 tarihine kadar yasal faiz işletilecek faizin karar kesinleştiğinde; tespit olunan kamulaştırma bedelinin derhal davalıya ödenmesine, kamulaştırma konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile davacı idare adına tesciline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; tespit edilen kamulaştırma bedelinin çok yüksek olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporunun hatalı değerlendirmeler içerdiğini, rapora karşı itirazlarının karşılanmadığını, dava konusu taşınmazın arsa vasfında nitelendirilemeyeceğini, emsal karşılaştırmasının da hatalı yapıldığını, dava konusu taşınmaza yakın mesafede bulunan benzer yüzölçümlü ve benzer nitelikteki taşınmazların emsal alınması gerektiğini, dosyaya sunmuş olduğu emsal satışların hiçbirinin değerlendirmeye esas alınmamış olmasının hukuka ve hakkaniyete aykırı olduğunu, % 45 oranında düzenleme ortaklık payı kesintisi yapılması gerekirken bu oranın % 35 olarak uygulanmış olmasının doğru olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; tespit edilen kamulaştırma bedelinin çok düşük olduğunu, istinaf mahkemesinin kaldırma kararı öncesi tespit ve depo edilen fark bedele son karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken ilk karar tarihine kadar faiz işletilmiş olmasının doğru olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; tespit edilen kamulaştırma bedelinin çok düşük olduğunu, istinaf mahkemesinin kaldırma kararı öncesi tespit ve depo edilen fark bedele son karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken ilk karar tarihine kadar faiz işletilmiş olmasının doğru olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dava konusu taşınmazın arsa vasfında kabulü ile zeminine emsal karşılaştırması yapılarak üzerindeki ağaçlara ise İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğü verilerine göre değer biçilmesinin yerinde olduğu; ancak tespit olunan kamulaştırma bedeline işletilen faizin derhal ödenmesine karar verilmesi gerekirken, karar kesinleştiğinde ödenmesine karar verilmiş olmasının hatalı olduğu gerekçesiyle, davacı idare vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiş, ara karar ile üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen fark bedele banka tarafından işletilen faizin, davalının faiz alacağından mahsup edilmesi gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dosya kapsamında alınan fen bilirkişi raporuna göre taşınmazın sadece 13.780,00 m²lik kısmı...kısa mesafe koruma alanında kaldığı halde tamamının tapusunun iptal edilerek davacı idare adına tesciline karar verilmesinin yerinde olmadığını, tespit edilen kamulaştırma bedelinin düşük olduğunu, fark kamulaştırma bedellerine işletilen yasal faizin başlangıç tarihinin acele el koyma tarihi olması gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak; üzerindeki ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumuna göre maktuen değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arsa niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak; üzerindeki ağaçlara ise yaş, cins ve verim durumuna göre maktuen değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Depo edilen fark kamulaştırma bedelinin üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmış olması, tespit edilen kamulaştırma bedeline kanun gereği faiz işletilemeyeceği anlamına gelmemektedir. Nitekim yasal faiz ile işlemiş nemalar birbirinden farklı nitelikte olup hukuka aykırılık oluşturmadığı sonucuna varılmıştır.

4. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukukî nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

5. İlk Derece Mahkemesinin ilk kararı ile hüküm altına alınan ve üçer aylık vadeli mevduatta nemalandırılarak son karar tarihi itibarıyla ödenmesine karar verilen 469.644,00 TL fark bedel yönünden de faiz bitiş tarihinin son karar tarihi olması gerektiği düşünülmeden, işbu bedele ilk karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmiş olması bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı vekilinin temyiz itirazının kısmen kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (6) numaralı bendinin hükümden çıkarılması, yerine "Tespit ve depo edilen toplam 2.036.462,00 TL fark kamulaştırma bedeline davanın dört ay içinde sonuçlandırılmadığı gözetilerek bu sürenin bitiş tarihi olan 27.04.2018 tarihinden son karar tarihi olan 13.05.2022 tarihine kadar işletilecek yasal faizin davacı idareden tahsili ile derhal davalıya ödenmesine," cümlesinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istek hâlinde iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11629, Karar No: 2014/22727, Tarih: 04.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/11629 E.  ,  2014/22727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16189, Karar No: 2017/3495, Tarih: 25.04.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/16189 E.  ,  2017/3495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 01/01/1999-30/09/2008 tarihleri arasındaki ... isteğe bağlı sigortalılık süreleriyle, 01/10/2008 tarihinden sonraki Bağ-Kur isteğe bağlı sigortalılık sürelerini iptal eden Kurum işleminin iptali ile ... isteğe bağlı sigortalılık süreleri ve Bağ-Kur isteğe bağlı sigortalılık sürelerinin geçerli olduğunun, yaşlılık aylığı tahsis talebini reddeden Kurum işleminin iptali ile talep tarihini takip eden aybaşından geçerli yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 01.01.1999-30.09.2008 tarihleri ile 01.10.2008 tarihinden sonra isteğe bağlı sigortalılığını iptal eden davalı Kurum işleminin iptali ile yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile varılmıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 09.10.1989 tarihinden 29.05.1998 tarihine kadar 506 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalı olduğu, 01.09.1993-18.11.1996 tarihleri arasında 1157 gün, 01.01.1999-30.09.2008 tarihleri arasında 3510 gün 506 sayılı Yasa kapsamında ve 01.10.2008-30.11.2009 tarihleri arasında 5510 sayılı Yasa’nın 4/1-(b) bendi kapsamında isteğe bağlı sigortalı olduğu, davalı Kurum tarafından davacının yurt dışında ikamet ettiğinden bahisle 01.01.1999 tarihinden itibaren isteğe bağlı sigortalılığının iptal edildiği ve 24.01.2011 tarihli tahsis talebinin bu gerekçe ile reddedildiği, 24.07.2014 tarihli nüfus kayıt bilgilerinden davacının ikamet adresinin “...” olduğu, 07.08.2014 tarihli adres bilgileri raporundan davacının 23.07.2013 tarihinden itibaren “...” adresini “diğer adres”i olarak beyan ettiği, “yerleşim yeri adresinin” ise “...” olduğu anlaşılmaktadır.

İsteğe bağlı sigortalılığı düzenleyen 506 sayılı Yasa'nın 85 ve devamı maddeleri, ilk yürürlük tarihinden itibaren çeşitli Kanunlar ile değişikliğe uğramış, ancak hiç bir dönemde isteğe bağlı sigortalı olabilmek için sigortalının Türkiye'de ikamet etmek koşulu aranmamıştır.

Ancak 5510 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesi ile bu kural bozulmuştur. 5510 sayılı Kanun'un 50. maddesinin ikinci fıkrasında; " ...Türkiye'de ikamet edenler ile Türkiye'de ikamet etmekte iken ... sözleşmesi imzalanmamış ülkelerdeki Türk vatandaşları..." isteğe bağlı sigortalı olabilecekler arasında sayılmıştır. Kanun hükmüne göre Türkiye'de ikamet etmekte iken ... sözleşmesi imzalanmış bir ülkede ikamet etmeye başlayan Türk vatandaşlarının isteğe bağlı sigortalı olabilmeleri mümkün değildir.

Ancak 5510 sayılı Kanun'un yürürlüğe girmesi ile bu kural bozulmuştur. 5510 sayılı Kanun'un 50. maddesinin ikinci fıkrasında; " ...Türkiye'de ikamet edenler ile Türkiye'de ikamet etmekte iken ... sözleşmesi imzalanmamış ülkelerdeki Türk vatandaşları..." isteğe bağlı sigortalı olabilecekler arasında sayılmıştır. Kanun hükmüne göre Türkiye'de ikamet etmekte iken ... sözleşmesi imzalanmış bir ülkede ikamet etmeye başlayan Türk vatandaşlarının isteğe bağlı sigortalı olabilmeleri mümkün değildir.

Mahkemece, Dairemizin 2013/3700E, 2014/4255K, 10.03.2014 tarihli ilamına uyulmasına karar verilmiş ise de, bozma ilamının gereğinin yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. Halbuki 9.5.1960 gün ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bozma kararına uyan Mahkeme artık bozma kararı gereğince işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır.

Somut olayda, mahkemece davacının 01.10.2008 tarihine kadar isteğe bağlı sigortalılığının geçerli sayılmasına dair kararı yerindedir. Ancak dosya kapsamındaki tüm delillerden davacının yurt dışında ikamet ettiği anlaşıldığından 01.10.2008 tarihinden sonra isteğe bağlı sigortalılığının geçerli kabul edilmesi mümkün değildir.

Yapılacak iş, davacının 01.10.2008 tarihine kadar isteğe bağlı sigortalı olduğunun kabul edilmesi ile bu tarihten sonra isteğe bağlı sigortalı olamayacağının tespitine karar vermek ve yaşlılık aylığı şartlarını buna göre değerlendirerek sonucuna göre hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 25.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/132, Karar No: 2020/8025, Tarih: 02.12.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/132 E.  ,  2020/8025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleştirilen davalarda taşınmaz satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Görevsizlik kararına konu edilen Çatalca Sulh Hukuk Mahkemesine ait 2005/840 Esas ve 2006/417 Karar sayılı dava dosyasının temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 02.12.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18527, Karar No: 2015/35307, Tarih: 12.10.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/18527 E.  ,  2015/35307 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/194592

MAHKEMESİ : Erzincan(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2011

NUMARASI : 2010/607 (E) ve 2011/118 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın aşamalarda, söz konusu 05.. nolu hattın bir dönem kendisi tarafından kullanıldığını fakat suça konu mesajları kendisinin göndermediğini savunması karşısında, belirtilen hatta ait baz istasyonlarını içerir arama-aranma-mesaj kayıtları TİB'den getirtilerek suç tarihinde 05.. nolu hattan katılana mesaj gönderilip gönderilmediği şüpheye yer bırakmayacak şekilde tespit edildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik incelemeyle hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

Sanığın, gönderdiği kabul edilen mesajlarda geçen ,"...sizinle çok yakında eğleneceğim bekle de gör internet oyununu", "Erzincan'da taşındığınız eve yakın tanışlarım var onlar halledecek sizi" biçimindeki sözlerin, TCK'nın 106/1. maddesinin 2.cümlesindeki sair tehdit suçuna uyduğu gözetilmeden, yanlış nitelendirmeyle anılan maddenin 1. cümlesindeki basit tehdit suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık M.. D.. müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3996, Karar No: 2016/3211, Tarih: 25.05.2016

**23. Hukuk Dairesi         2016/3996 E.  ,  2016/3211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 12.02.2016 tarih ve 1 sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 14/2-a bendinde, daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme de gözetilerek temyizin kapsamının esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesi ve temyiz kapsamına göre, uyuşmazlık; eczacı ile Bağkur arasında yapılan sözleşmeye dayalı olarak verilen cezanın iptali istemine ilişkin olup, hükmün temyiz incelemesi Yüksek 13. Hukuk Dairesi'nin görevi kapsamındadır.

Bu durumda, 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren Yargıtay Kanunu ile Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda değişiklik yapılması hakkındaki 6644 sayılı Kanun gereğince dosyanın Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 25.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11592, Karar No: 2021/13775, Tarih: 01.11.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/11592 E.  ,  2021/13775 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Basit yaralama suçundan sanık ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2, 86/3-c, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Şefaatli Sulh Ceza Mahkemesinin 16.02.2012 tarihli ve 2011/148 Esas, 2012/42 Karar sayılı kararının 13.03.2012 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 12.01.2017 tarihinde işlediği kasıtlı suçtan mahkûm olduğunun ihbar edilmesi üzerine, hükmün açıklanmasına ve sanığın 5237 sayılı Kanunu'nun 86/2, 86/3-c, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Şefaatli Asliye Ceza Mahkemesinin 26.11.2019 tarihli ve 2019/170 Esas, 2019/115 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığının 07.06.2021 tarihli ve 2021/2766 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.06.2021 tarihli ve 2021/79048 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, sanığın mağdurlar ... ve ...'e yönelik gerçekleştirdiği iddia edilen tehdit suçundan dolayı verilen Şefaatli Asliye Ceza Mahkemesinin 26.11.2019 tarihli kararının istinaf edilmesi üzerine, Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 16.09.2020 tarihli ve 2020/279 Esas, 2020/470 sayılı kararı ile tehdit suçunun istinaf incelemesi dışında tutulan basit yaralama suçu ile kül halinde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 265. maddesinde düzenlenen görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturup oluşturmadığının değerlendirilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verildiği, sanığın kesin nitelikte olması nedeniyle istinaf başvurusu reddedilen basit yaralama suçunun, bozma kararı verilen tehdit suçuyla bağlantılı olduğu ve her iki suçun birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin bir bütün halinde görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturup oluşturmadığının kararda tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dosya kapsamına göre; sanık ... hakkında Şefaatli Cumhuriyet Başsavcılığının 01.11.2011 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı TCK’nin 125/1, 3-a ,4, 43/2, 86/2, 3-c, 106/1, 43/2, 53. maddelerine göre hakaret, kasten basit yaralama ve tehdit suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Şefaatli Sulh Ceza Mahkemesinin 16.02.2012 tarihli ve 2011/148 Esas, 2012/42 Karar sayılı kararı ile sanığın hakaret suçundan beraatine, kasten basit yaralama ve tehdit suçlarından mahkumiyetine ve hükmün açıklanmasına geri bırakılmasına karar verilmiştir.