muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3183, Karar No: 2023/1956, Tarih: 04.04.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/3183 E.  ,  2023/1956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma, satın alma, taşıma veya bulundurma, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 2015/8250 Esas sayılı iddianamesi ile sanığın, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'un (6136 sayılı Kanun) 15 inci maddesinin birinci fıkrası, (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları uyarınca cezalandırılması ve suça konu bıçağın 54 üncü madde uyarınca müsaderesi talep olunmuştur.

2. Adana 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli, 2015/229 Esas, 2016/73 Karar sayılı kararı ile sanığın, bıçak veya diğer aletleri izinsiz olarak satma, satın alma, taşıma veya bulundurma suçundan 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis ve 400,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5 ay süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50 inci maddesinin birinci fıkrasının a bendi uyarınca 3.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine, suça konu bıçağın 54 üncü maddesi uyarınca müsaderesine, sanığın ayrıca görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5 ay süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50 inci maddesinin birinci fıkrasının a bendi uyarınca 3.000,00 TL adli para cezasına çevrilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanığın Temyiz Sebepleri;

1. Polislere karşı suç işleme kastı ile hareket etmediğine,

2. Maddi durumu olmadığı için para cezasının kamuya yararlı işte çalışma tedbirine çevrilmesi gerektiğine,

3. Pişman olduğuna,İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, kız kardeşine şiddet uyguladığı ihbarı üzerine eve gelen polis memurlarına, karakola gitmemek için direnç göstermek ayrıca 6136 sayılı Kanun kapsamında taşınması yasak olan bıçağı kendi boğazına dayamak suretiyle atılı suçları işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Maddi durumu olmadığı için para cezasının kamuya yararlı işte çalışma tedbirine çevrilmesi gerektiğine,

3. Pişman olduğuna,İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, kız kardeşine şiddet uyguladığı ihbarı üzerine eve gelen polis memurlarına, karakola gitmemek için direnç göstermek ayrıca 6136 sayılı Kanun kapsamında taşınması yasak olan bıçağı kendi boğazına dayamak suretiyle atılı suçları işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Sanığın annesi Y.B.'nin, sanığın uyuşturucu kullandığına ve kardeşine şiddet uyguladığına dair ihbarda bulunduğu, mail ihbar tutanağı ile belirlenmiştir

3. İhbar üzerine sanık ve kardeşinin yaşadığı eve gidildiğinde, sanığın arka cebinden çıkarmış olduğu bıçağı görevli polis memurlarına doğrultarak polis merkezine gelmeyeceğini söylemesi üzerine, sanığın etkisiz hale getirildiğine ve bıçağın muhafaza altına alındığına dair olay, yakalama tutanağı dosyada mevcuttur.

4. Tetkik için gönderilen bıçağın, nitelikleri bakımından sustalı çakı olduğu ve 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz bıçaklardan olduğu Adana Kriminal Polis Labratuvarı Müdürlüğünün 19.03.2015 tarihli raporu ile tespit edilmiştir

5. Sanığın annesi olan tanık Y.B. mahkemede alınan ifadesinde "Sanık ...'ın oğlu olduğunu, uyuşturucu kullandığını, kendisini tedavi olması amacıyla savcılığa şikayet ettiğini, olay günü evlerine polis geldiğini, kızı Gamze'yi şikayetçi olduğu için karakola götürmek istediklerini söylediklerini, Murat'ın Gamze'nin karakola gitmesine engel olmak için bıçak çıkardığını ancak kendi kolunu kesecek olduğunu, sonra Murat ile konuştuklarını, onu alıp karakola gittiklerini" beyan etmiştir

6. Katılan ve mağdur mahkemede alınan beyanlarında "Sanığın cebinden çıkardığı bıçağı kendi boğazına dayadığını, onlara doğru kullanmadığını ayrıca Mehmet'i eli ile ittiğini" belirtmişlerdir.

7. Sanık savunmasında "Üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini, kızkardeşi Aslı'nın kendisini polise şikayet etmiş olduğunu, olay günü polis ekibinin evlerine geldiklerini, kardeşi Aslı ve kendisini karakola götürmek istediklerini, kendisinin de ailevi problemlerinin olması ve kızkardeşinin karakola gitmesini

istemiyor olması nedeniyle üzerinde bulunan bıçağı çıkardığını ve kendisine zarar vermek istediğini ve polislerden kızkardeşini karakola götürmemelerini istediğini, polislere karşı suç işlemediğini" belirtmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında 6136 Sayılı Kanun'a Muhalefet Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden;

Dosyadaki olgular itibari ile, kardeşine şiddet uyguladığı ihbarı üzerine kolluk görevlilerince sanığın ikametine gidildiğinde, cebinden uzmanlık raporu ile 6136 sayılı Kanun kapsamında taşınması yasak nitelikte olduğu belirlenen sustalı çakıyı çıkardığı ve suça konu bıçağın bu şekilde muhafaza altına alındığı, bu şekilde sanığın kanunen taşınması yasak nitelikte olan bıçağı bulundurmak suretiyle atılı suçu işlediği sabit olmakla mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

Dosyadaki olgular itibari ile, kardeşine şiddet uyguladığı ihbarı üzerine kolluk görevlilerince sanığın ikametine gidildiğinde, cebinden uzmanlık raporu ile 6136 sayılı Kanun kapsamında taşınması yasak nitelikte olduğu belirlenen sustalı çakıyı çıkardığı ve suça konu bıçağın bu şekilde muhafaza altına alındığı, bu şekilde sanığın kanunen taşınması yasak nitelikte olan bıçağı bulundurmak suretiyle atılı suçu işlediği sabit olmakla mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Ancak;

Anayasa Mahkemesi’nin, 02.08.2022 gün ve 31911 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 21.04.2022 gün ve 2020/87 esas, 2022/44 sayılı kararı ile; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununa 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanunun 31. maddesiyle eklenen geçici 5. maddesinin (d) bendinde yer alan “”...kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış…” ibaresinin “...seri muhakeme usulü…” yönünden Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması ve yargılama konusu suçun seri yargılama usulüne tabi olması karşısında; sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 250. maddesinde düzenlenen Seri Yargılama Usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığı’na tevdii edilmesinde zorunluluk bulunmuştur.

B. Sanık Hakkında Görevi Yaptırmamak İçin Direnme Suçlarından Kurulan Hüküm Yönünden;

Görevi yaptırmamak için direnme suçu, kamu görevlisine karşı görevini engellemek amacıyla cebir, şiddet ve tehdit kullanılması ile oluşur. Failin amacı yerine getirilmekte olan kamu görevine engel olmaktır. Bu suç ile korunan hukuki yarar kamu idaresi organlarının görevlerini herhangi bir engelleme ile karşılaşmadan yapmasını sağlamak suretiyle kamu idaresinde sürekliliği güvence altına almaktır.

Suçun maddi unsurlarından hareket unsuru, kamu görevlisinin ifa ettiği görevini yapmasını engellemek amacıyla cebir ve tehdit kullanılmasıdır. 5237 sayılı Kanun'da cebir terimi, maddi ve manevi zorlamayı içermektedir. Maddi cebirin, yaralama oluşturacak şekilde bir şiddet içerdiği, şiddetin de bireye yönelik fiziksel güç kullanılması olarak tanımlandığı kabul edilmektedir. 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci fıkrasında tanımlanan cebir öğesi, görevini yerine getirmeye çalışan kamu görevlisine karşı fiziki güç kullanılmasıdır.

Mağdur ve katılanın mahkemede alınan beyanları, sanığın annesi olan tanık Y.B. anlatımları ve dosyadaki diğer olgular itibari ile; Sanığın, kız kardeşine şiddet uyguladığı ihbarı üzerine eve gelen polis memurlarının, kardeşini götürmelerine engel olmak için cebinden çıkardığı bıçağı kendi boğazına dayadığı, akabinde annesi ve polis memurlarının iknası üzerine ekip otosuna bindirildiği olayda, sanığın görevli polis memurlarına yönelik herhangi bir cebir eyleminin bulunmadığı, bunun dışında direnme suçunun tehdit unsurunu oluşturacak başka bir eylemden de bahsedilmediği anlaşılmakla, yasal unsurları itibariyle oluşmayan suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür

Kabule göre ise,

Sanığın eylemini, tek bir fiil ile birden fazla kişiye karşı işlemiş olması nedeni ile hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetli bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Adana 16. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.02.2016 tarihli, 2015/229 Esas, 2016/73 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18075, Karar No: 2016/10524, Tarih: 19.12.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/18075 E.  ,  2016/10524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, 20.05.2015 gününde verilen dilekçe ile mirasın gerçek reddi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.05.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: K A R A R

Davacı, 28.04.2015 tarihinde vefat eden babası ...'in mirasını reddettiğini beyan ederek hasımsız dava açmıştır.

Mahkemece, muris .....'den intikal eden mirasın davacı ... tarafından kayıtsız şartsız reddedildiğinin tespit ve tesciline, en yakın mirasçıların tamamı mirası reddettiğinden TMK 612 maddesine göre mirasın tasfiyesine tasfiye memuru olarak Hazine Avukatı ....'ın atanmasına karar verilmiştir.

Hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Yasal koşulların gerçekleşmesi halinde mirasçılar Türk Medeni Kanununun 605/1 maddesine dayalı dava açabilecekleri gibi, Türk Medeni kanununun 605/2 maddesine dayalı dava da açabilirler. Gerçek ret, mirasçıların sulh mahkemesine sözlü veya yazılı beyanı ile yapılır (TMK m. 609). Muris ....28.04.2015 tarihinde vefat etmiştir. Dava, Türk Medeni Kanununun 606/1 maddesinde belirtilen üç aylık süre içerisinde açılmıştır.

Mahkemece, gerçek reddin tespitine karar verilip terekenin resmi tasfiyesine karar verilmiş ise de, en yakın tüm yasal mirasçıların mirası reddettiklerine dair herhangi bir karar dosyada bulunmadığından ve ileri sürülmediğinden terekenin resmi tasfiyesine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunmuş, hükmün bu nedenle bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 19.12.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9199, Karar No: 2014/22349, Tarih: 03.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/9199 E.  ,  2014/22349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/33777, Karar No: 2011/15273, Tarih: 12.07.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/33777 E.  ,  2011/15273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 10. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 1/3-d maddesine göre; müzayede mahallerinde yapılan satışlar katma değer vergisine tabidir. Burada satılan malın ait olduğu kişinin KDV mükellefi olup olmamasının bir önemi bulunmamaktadır. Kanun koyucu tarafından bu yerlerdeki satışlar özel olarak KDV’ye tabi tutulmuştur. KDV Kanunu’nun 40.maddesine 4108 Sayılı Kanunla eklenen (5) numaralı fıkra ile Kanunun 17.maddesinin 1.fıkrasında sayılan kurum ve kuruluşlara, sadece vergiye tabi işlemlerinin bulunduğu dönemler için beyanname verdirme, beyanname yerine kaim olmak üzere işleme esas belgeleri kabul etme, bu mükelleflere ait verginin beyan ve ödeme zamanı ile tahsiline ilişkin usul ve esasları belirleme konusunda Maliye Bakanlığı’na yetki verilmiş bulunmaktadır. Söz konusu yetki çerçevesinde Kanunun 1/3-d maddesi uyarınca müzayede yoluyla satış yapan icra dairelerinin, bu satışlarıyla ilgili KDV’nin beyan ve ödenmesi ile ilgili işlemleri, KDV genel tebliğlerinde yer alan açıklamalara uygun yürütülür. Bu bağlamda 48 seri no’lu KDV genel tebliğinin (D) bölümünde;

İcra yoluyla yapılan satışlarda verginin mükellefinin satışı gerçekleştiren icra daireleri olduğu,

İcra dairelerince müzayede mahallinde yapılan satışlar nedeniyle hesaplanan KDV'nin en geç ilgili mevzuatı uyarınca bedelin tahsil edildiği günü izleyen günün mesai bitimine kadar vergi dairesine beyan edilip aynı süre içinde ödeneceği ve satışa ait KDV'nin bu süre içinde beyan edilerek ödenmemesi halinde tesliminin gerçekleştirilmeyeceği açıklamasına yer verilmiştir.

Yukarıdaki yasal düzenlemelerde göstermektedir ki, icra dairesinde ihale gerçekleştirildikten sonra icra dairesi, KDV'nin tarh ve tahakkuk işlemlerinin bu verginin mükellefi sıfatı ile yürütmektedir. Icra dairesinin verginin mükellefi sıfatı ile yaptığı işlemlerden doğan ihtilaflarının çözüm yeri de vergi mahkemeleridir.

O halde icra mahkemesince yargı yolu nedeni ile şikayet dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken işin esası incelenerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz ise de sonuçta istem reddedildiğinden sonucu doğru mahkeme kararının onamması gerekmiştir.

SONUÇ  : Şikayetçinin temyiz itirazlarının reddi ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 17,15 TL onama harcının mahsubuna, bakiye 1,25 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 12.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9274, Karar No: 2019/17836, Tarih: 07.10.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/9274 E.  ,  2019/17836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ...'ın yokluğunda verilen hükme ilişkin gerekçeli karar, sanığın 10.04.2015 tarihli celsede bildirdiği, bilinen en son adresine tebliğe çıkarılmış ve bu adreste "birlikte aynı konutta ikamet eden" şerhi ile ağabeyi ... ...'ya imzası karşılığında 31.12.2015 tarihinde tebliğ edilmiş ise de; sanığın 11.01.2016 havale tarihli dilekçesinde ağabeyi ...'ın kendisi ile birlikte ikamet etmediğini belirtmesi karşısında, tebliğ tarihi olan 31.12.2015'te sanık ... ile ağabeyi ... ...'nın aynı konutta birlikte ikamet edip etmediklerine ilişkin kolluk araştırması yaptırılması ve buna ilişkin evrakın dosyaya eklenmesi için dosyanın mahalline gönderilip eksiklikler giderildiğinde iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.10.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16235, Karar No: 2015/14521, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/16235 E.  ,  2015/14521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eleşkirt Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2014

NUMARASI : 2010/238-2014/10

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 21.12.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9104, Karar No: 2017/159, Tarih: 17.01.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/9104 E.  ,  2017/159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 5510 sayılı Yasanın 81’inci maddesinin (ı) bendi kapsamından faydalandırılması gerektiğinin tespiti ile yersiz ödenen primlerin yasal faizi ile iadesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın davalı Kurum yönünden Pasif husumet yokluğu nedeniyle, diğer davalı yönünden yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan Hazine avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Görev konusu, kamu düzeni ile ilgili olup, mahkemelerce yargılamanın her aşamasında re’sen ele alınması gereken bir husustur.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş istisnai nitelikte özel mahkemeler olup, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 106. maddesi ile mülga 1479 sayılı Kanunun 70. maddesinde ve 506 sayılı Kanunun 134. maddesinde, bu Kanunların uygulamasından doğan uyuşmazlıkların yetkili iş mahkemelerinde görüleceği, 5510 sayılı Kanun’un 101. maddesinde de, aksine hüküm bulunmayan hallerde, 5510 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceği düzenlenmiştir.

Eldeki davada ise 5510 sayılı Kanunun 81. maddesinin (ı) bendindeki yasal şartların kendisi hakkında var olduğu iddiası ile uygulanmaması nedeniyle uyumazlığın doğduğu ve bu yasal şartlarının davacı hakkında gerçekleşip gerçekleşmediğinin tespiti amacıyla dava açıldığı dikkate alındığında, uyuşmazlığın 5510 sayılı Yasadan doğduğu ve İş Mahkemelerinin görevli olduğu açık olup, eldeki davada davalı ... Bakanlığının dava ehliyetinin bulunmadığı dolayısıyla husumet

yöneltilemeyeceği gözetilmeksizin, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde anılan davalı aleyhine açılan dava yönünden idari yargıya yönelik usulden red kararı verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

Öte yandan, Sosyal Güvenlik Kurumunun işverenlerden primleri kolay ve zamanında tahsil edebilmesi için yasal düzenlemelerle bazı prim teşvikleri getirilmiştir. Bunlardan birisi de, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primlerinden, işveren hissesinin beş puanlık kısmına isabet eden tutarın Hazinece karşılanmasıdır. Kanun koyucu teşvikle, prim oranlarını doğrudan düşürmemiş, prim borcunun düzenli ödenmesi ve kayıt dışı sigortalı çalıştırılmaması koşuluyla teşvikten yararlanma esasını kabul etmiştir. Ayrıca istihdamın artırılması, kayıt dışılığın önlenmesi ve düzenli prim ödenmesi de teşvik edilmiştir.