muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4048, Karar No: 2024/5421, Tarih: 30.09.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/4048 E.  ,  2024/5421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorlu 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; orman kadastrosuna itiraz davasıdır.

Davacı vekili; davacının Tekirdağ ili Çorlu ilçesi ... Mahallesi 131 ada 14 parselde kayıtlı taşınmazı 17.12.2003 tarihinde satın aldığını, bu tarihte taşınmaz üzerinde hiçbir takyidat ve sınırlama bulunmadığını, ancak müvekkilinin arsasını satmak için 03.09.2021 tarihinde Tapu Müdürlüğüne gittiğinde taşınmaz üzerinde orman şerhi olduğunu gördüğünü, müvekkilinin taşınmazın emlak vergilerini edinme tarihinden dava tarihine kadar ödediğini, emlak vergisi tahakkuk ettirilen bir arazinin orman alanı içine alınmasının mümkün olmadığını belirterek dava konusu taşınmaza yapılan 2/B uygulamasının ve 12.07.2005 tarihinde ilan edilen orman sınırlandırılması işleminin iptali ile taşınmazdaki şerhin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince; dava konusu taşınmazın bulunduğu mahalde orman kadastro çalışmalarının 12.07.2005-12.01.2006 tarihleri arasında askı ilanına çıkarıldığı ve 13/01/2006 tarihinde kesinleştiği, davacının ise davasını 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra 18/09/2021 tarihinde açtığı gerekçesiyle davanın hak düşürücü süre nedeniyle usulden reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı; davanın süresinde olduğu, davacıya herhangi bir tebligat yapılmadığı, emsal dosyalardaki taşınmazlarda taşınmazların orman olmadığının belirlendiği, süre yönünden ret kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle istinaf edilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince; dava konusu taşınmazın bulunduğu mahalde orman kadastro çalışmalarının 12.07.2005 - 12.01.2006 tarihleri arasında askı ilanına çıkarıldığı ve 13.01.2006 tarihinde kesinleştiği, davacının ise davasını 10 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra 18.09.2021 tarihinde açtığı, İlk Derece Mahkemesince verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davacı vekilin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/(1)-b.1 inci maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir. Davacı vekili istinaf gerekçeleriyle Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeye, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

427,60 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6126, Karar No: 2015/872, Tarih: 28.01.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/6126 E.  ,  2015/872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 22. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2014

NUMARASI : 2013/144-2014/40

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar, davacı-karşı davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava asıl davada fazla ödenen kira bedelinin ve depozitonun iadesi, karşı davada ödenmeyen kira bedeli, mahrum kalınan kira bedeli, mecurun boş kalması nedeni ile ödenen aidat bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece daha önce verilen hüküm eksik araştırma sebebiyle bozulmuş bozma ilamına uyan mahkeme asıl davanın reddine, karşı davanın kısmen kabulü ile 7.655,60 TL alacağın davacı- karşı davalıdan alınarak davalı- karşı davacıya verilmesine karar verilmesi üzerine hüküm davacılar- karşı davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı-karşı davalı kiracılar vekili dava dilekçesinde, kiralananın tahliye edildiğini davalının dairenin boyanmasını istediğini anahtarları teslim almaması üzerine kiralananın anahtarlarının notere tevdi edildiğini belirterek fazladan ödenen 2008 yılı Ağustos ayı

kirası olan 1800 TL ile kira başlangıcında ödenen 2000 USD depozitonun davalı kiralayandan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, davalı karşı davacı vekili ise cevap ve karşı davasında kiralananın anahtarının 17/09/2008 tarihinde notere tevdi edildiğini, sözleşmenin 4. Maddesi gereğince dairenin boyalı olarak teslim edilmesi gerektiğini, savunmuş karşı davasında ise davalıların artış yapmayarak 2008 yılı 7. 8. aylar kira bedellerini eksik ödediklerini, 9. ayın kira parasını hiç ödemediklerini, mecurun 2009 yılı ocak ayında dahi kiralanamadığını, belirterek eksik ödenen 2008 yılı 7.8. aylar kira farkı 740 TL, 2008 yılı 9. ay kira parası olarak 2220 TL ve mecurun süresinden önce boşaltılması ve muacceliyet şartı ve mecurun boş kalması nedeni ile 2008 yılı 10.11.12. ve 2009 yılı 1. Aylara ait kira parası aidat yakıt vs ortak gider nedeni ile uğranılan zararlarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davaya dayanak yapılan ve hükme esas alınan 01/07/2007 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmenin 1. Maddesinde aylık kira bedelinin 1.850 TL olduğu, sözleşmenin 7. Maddesinde sonraki yıllar için kira bedelinin %20 oranının altında kalmamak üzere İTO Tüketici endeksi oranında artırılacağı,  sözleşmenin 13. Maddesinde kiracının kiralananı bilgi vermeksizin tahliyesi halinde tahliyenin kiralayan tarafından öğrenildiği tarihten itibaren 3 aylık kira bedeli ödeneceği kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin bu maddeleri geçerli olup tarafları bağlar. Kiracı anahtar teslimine kadar olan kira bedellerinden sorumlu olup Sözleşmenin yukarıdaki açık hükümleri karşısında 01/07/2008 tarihinden itibaren anahtar teslimine kadar artırılmış kira bedelini ödemesi gerekmektedir.

Kural olarak erken tahliye halinde kiracı anahtar teslim tarihine kadar kira bedeli ile sorumludur.Anahtar teslim tarihinden sonra ise TBK.nun 325.maddesine göre kiralananın aynı şartlarda yeniden kiraya verilebileceği makul süre kira bedeli ile sorumludur. Kiralanan yerin tahliye edildiğinin kabul edilebilmesi için, kiralananın filen boşaltılması yeterli değildir. Anahtarında kiralayana teslimi edilmesi gerekir. Kiralanan yerin filen boşaltıldığının ve anahtarın teslim edildiğinin kanıtlama yükümlülüğü kiracıya aittir. Kiracı tarafından taşınmaza ait anahtarların Kadıköy 4. Noterliğinin 17/09/2008 tarih ve 62715 sayılı emanet tespit tutanağı ile notere tevdi edildiğine ilişkin tutanak 22.09.2008 tarihinde davalı kiralayana tebliğ edilmiştir. Bu durumda davacı- karşı Davalı kiracılar 22.09.2008 tarihine kadar işleyen 22 günlük kira bedelinden sorumlu oldukları halde mahkemece 2008 yılı Eylül ayının tümünün kirasına hükmedilerek 8 günlük fazla kira bedeli ödemeye mahkum edilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz

edeneler iadesine, 28.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5352, Karar No: 2024/2049, Tarih: 04.03.2024

**8. Ceza Dairesi         2022/5352 E.  ,  2024/2049 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/180 E., 2022/201 K.

SUÇLAR : Parada sahtecilik

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/46343 Esas sayılı iddianamesi ile sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs ve resmi belgede sahtecilik suçlarından, Torbalı Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/2580 Esas sayılı iddianamesi ile dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından dava açılmış, aralarında hukuki ve fiili irtibat dolayısıyla davaların birleştirilmesine karar verilmiştir.

2. İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.09.2014 tarihli kararı ile sanıklar hakkında 2013/46343 Esas sayılı iddianameye konu eylemleri nedeniyle nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs ve resmi belgede sahtecilik suçlarından beraat, 2013/2580 Esas sayılı iddianameye konu eylemlerinin nitelikli dolandırıcılık suçu kapsamında kaldığı gerekçesi ile mahkumiyet kararı verilmiştir.

3. İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.09.2014 tarihli kararının sanıklar ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 15. Ceza Dairesinin, 20.05.2021 tarihli kararı ile sanıklar hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kurulan mahkûmiyet ve nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçundan kurulan beraat hükümlerinin onanmasına, resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan beraat hükümlerinin ise eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 198 inci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle 197 nci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen parada sahtecilik suçunu oluşturduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.05.2022 tarihli kararı ile sanıklar hakkında parada sahtecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3 yıl hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz isteği; ayrıca nitelikli dolandırıcılık suçundan da ceza verilmesine ve katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmesine,

4. İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.05.2022 tarihli kararı ile sanıklar hakkında parada sahtecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 3 yıl hapis ve 4.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz isteği; ayrıca nitelikli dolandırıcılık suçundan da ceza verilmesine ve katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmesine,

2. Sanık ...'ın temyiz isteği; savunmalarının Mahkemece dikkate alınmadığına, mağdurun zararının giderildiğine,

3. Sanık ...'ın temyiz isteği; verilen cezanın haksız ve fazla olduğuna, mağdurun zararının karşılandığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanıkların paraya eşit sayılan değerlerde sahtecilik yaparak tedavüle koydukları iddiasına ilişkindir.

2. Sanıklar ..., ... ve hakkında beraat kararı verilen Halil Cansız ile hakkında ek kovuşturulmaya yer olmadığına dair karar verilen Selçuk Fırat'ın, araç ile dolaştıkları sırada durumlarından şüphelenilmesi üzerine durduruldukları ve kimlik kontrolü sırasında sanıkların dolandırıcılık suçlarından arandıklarının anlaşıldığı, Polis Merkezi Amirliğine araç ile intikal ettirilmeleri sırasında, aracı kullanan sanık ...'ın, aracın camını açarak dışarıya Milli Piyango idaresince çıkartılan ve kazı- kazan olarak adlandırılan kuponları attığı, bunların yerden toplandığı, yapılan incelemelerde 13 adedinin sağlam 2 adedinin ise arka kısımlarının sökülmüş olduğunun anlaşıldığı, bunun üzerine sanıkların üzerinde ve araçta yapılan arama sırasında, sanık ...'ın yine atmaya çalıştığı, siyah renkli camdan kutunun içerisinden, 13 C- 050102-085 seri nolu arkası kaşelenmiş 5.000,00 TL ikramiye isabet ettiği görülen tahrif edilmiş kazı - kazan kuponunun bulunduğu, sanıklar hakkında benzer eylemlerden soruşturmalarının olduğu, tahrifat yapılmış ve 5.000,00 TL ikramiye çıkmış görünen kazı - kazan kuponlarını Milli Piyango bayilerine ibraz ederek ödül aldıkları veya Milli Piyango bayilerinde bulunan ve şans oyunları oynamak isteyen bir kısım vatandaşlara kazanılan 5.000,00 TL bedelden daha düşük bir bedele nakit para karşılığında sattıkları iddiasına ilişkindir.

3. Alınan ekspertiz raporuna göre, ön yüz sağ üst köşesinde ikramiye rakamlarının bulunduğu oyun alanlarının 2. satır 1. sırasındaki 5.000,00 TL/beşbin TL ibarelerinin farklı bir katman üzerinde bulundukları ve başka bir biletten kesilerek nakledildikleri, bu şekilde ikramiye kazanmış duruma getirilerek tahrifat yapıldığı ve aldatma kabiliyetine haiz olduğu tespit edilmiştir.

4. Sanıkların araç içerisinde jiletler, çeşitli renklerde yapıştırıcı, zımpara kağıtları ile birlikte yakalandıkları belirlenmiştir.

5. Sanıkların savunmalarında, atılı suçlama ile ilgili ikrarda bulundukları belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

4. Sanıkların araç içerisinde jiletler, çeşitli renklerde yapıştırıcı, zımpara kağıtları ile birlikte yakalandıkları belirlenmiştir.

5. Sanıkların savunmalarında, atılı suçlama ile ilgili ikrarda bulundukları belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanıkların kazı kazan biletlerini tahrif ederek piyasaya sürmek şeklindeki eyleminin, 320 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 51 inci ve 3670 sayılı Milli Piyango Teşkiline Dair Kanun'un 12 nci madde yollamasıyla, 5237 sayılı Kanun'un 197 nci maddesinin birinci fıkrasına aykırılık suçunu oluşturduğu, ancak 320 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 59 uncu maddesinde belirtildiği üzere aynı kararnamenin 51 inci maddesinde düzenlenen kazı kazan biletlerine ilişkin cezai hükümlerin kanunlaştığı tarihte yürürlüğe gireceğinin hükme bağlandığı, ancak belirtilen normun henüz kanunlaşmadığı da nazara alındığında atılı fiilin parada sahtecilik suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden, atılı suçtan sanıkların beraati yerine yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İzmir 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.05.2022 tarihli ve 2021/180 Esas, 2022/201 Karar sayılı kararına yönelik sanıkların temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.03.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2024/14524, Karar No: 2024/21777, Tarih: 27.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/14524 E.  ,  2024/21777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 05.09.2024

SAYISI : 2022/4280 E., 2022/4388 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 05.09.2024 tarihli ve 2022/4280 Esas, 2022/4388 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 05.09.2024 tarihli ve 2022/4280 Esas, 2022/4388 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kayseri 17. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/31788, Karar No: 2010/29641, Tarih: 09.12.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/31788 E.  ,  2010/29641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırıkkale İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/09/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 09.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21464, Karar No: 2014/18318, Tarih: 23.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/21464 E.  ,  2014/18318 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Bandırma 1. Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Tarihi :06.06.2013

No :2011/208-2013/263

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Davacı Kurum, 03.08.2009 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahibine bağlanan gelirin rücuan tazminini talep etmiş olup; Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli ve elverişli değildir.

1-Eldeki dosya kapsamına göre, olay tarihinde geçerli grup ferdi kaza sigorta poliçesi ile teminat altına alınan sigortalının, iş kazası sonucu vefatı nedeniyle oluşan Kurum zararının poliçe limiti dahilinde davalı sigorta şirketinden tahsili talep edilmiştir. Davalı sigorta şirketi ise, poliçe limitinin kişi başına azami 50.000,00TL ile sınırlı olduğunu, genel şartların 8. maddesi uyarınca Kurum zararının poliçe vefat teminat limitinden karşılanmasının mümkün olmadığını, kaldı ki poliçe limitinin tamamının 11.01.2010 tarihli ibraname karşılığında sigortalının hak sahiplerine ödendiğini savunmuştur.

Ferdi Kaza Sigortası Genel Şartlarının 1. maddesinde poliçe ile sigortalının maruz kalacağı kazaların neticelerine karşı teminat verildiği belirtilmiş, 2. maddesinde de kaza tanımı “ani ve harici bir hadisenin tesiri ile sigortalının iradesi dışında ölmesi ve cismani bir arızaya maruz kalması” şeklinde yapılmıştır. Genel Şartların 8. maddesinin (a) bendinde vefat teminatı, poliçe ile temin edilen bir kaza, sigortalının derhal veya kaza tarihinden itibaren bir sene zarfında vefatına sebebiyet verdiği takdirde, sigorta bedeli poliçede gösterilen menfaattarlara, yoksa kanuni hak sahiplerine ödeneceği düzenlenmiştir.

Ferdi kaza sigortası can sigortası olup, genel şartların 1. maddesinde de açıklandığı üzere, sigortalıyı sigorta müddeti içinde maruz kalacağı kazaların neticelerine karşı bedeni zararları teminat altına aldığından, işverenin zararlarını yüklenen sorumluluk sigortası kapsamında değerlendirilmesinin mümkün bulunmaması karşısında, sigorta şirketine karşı poliçe limiti dahilinde iş kazası nedeniyle oluşan Kurum zararının tahsili talepli rücuan tazminat davası açılamayacağı gözetilmeksizin, giderek poliçede düzenlenen kazaen yaşam teminatı limitinin tamamının hak sahiplerine ödendiği savunması değerlendirilmeksizin, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

2- Davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunudur. Anılan Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21/1. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45-46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54-55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.