muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/894, Karar No: 2018/60, Tarih: 27.02.2018

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanık ...’ın, kavga esnasında üzerinde bulunan tabancayı çıkarıp eline aldığı hususunda tereddüt bulunmayan olayda; yapılan aramalara rağmen tabancanın ele geçirilememesi, olay yerinde bulunan boş kovanlar ile maktullerin vücudundan çıkartılan mermi çekirdeklerinin inceleme dışı sanık ...’ın suçta kullandığı silahtan atıldığına ilişkin ekspertiz raporları, aramada ele geçirilen 16 adet 7,65 mm çapındaki merminin inceleme dışı sanık ...’e ait minibüsün torpido gözünde bulunması, silahın ele geçirilememesi nedeniyle sağlam ve atışa elverişli olup olmadığı, 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz bulunup bulunmadığının belirlenememesi karşısında, sanık ...’ın üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu nedenle, bu uyuşmazlık bakımından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire onama kararının kaldırılmasına, yerel mahkeme hükmünün, sanık ...'ın 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçunu işlediğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a-) Sanık ... hakkında tüm maktullere yönelik kasten öldürme suçuna yardımdan kurulan mahkûmiyet hükümlerinde gösterilen gerekçenin yeterli ve atılı suçların sabit olup olmadığına ilişkin birinci uyuşmazlık yönünden REDDİNE,

b-) Sanık ... hakkında maktul çocuk ...’e yönelik kasten öldürme suçuna yardımdan kurulan mahkûmiyet hükmüne ilişkin ikinci uyuşmazlık yönünden değişik gerekçeyle KABULÜNE,

c-) Sanık ... hakkında, 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne ilişkin üçüncü uyuşmazlık yönünden KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 08.11.2010 gün ve 1483-7265 sayılı onama kararının, sanık ... hakkında, maktul çocuk ...’e yönelik kasten öldürme suçuna yardım ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından kurulan hükümler yönünden KALDIRILMASINA,

3- Yozgat Ağır Ceza Mahkemesinin 10.09.2008 gün ve 136-152 sayılı sanık ... hakkında maktul çocuk ...'e yönelik kasten öldürme suçuna yardım ve 6136 sayılı

Kanuna aykırılık suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin;

a-) Maktul çocuk ...’e yönelik kasten öldürme suçuna yardımdan kurulan mahkûmiyet hükmü yönünden, TCK'nun 39. maddesinin uygulanması sırasında cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinde kullanılan "takdiren" sözcüğünün yasal ve yeterli gerekçe olarak kabulünün mümkün olmaması,

b-) 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan verilen mahkûmiyet kararı yönünden ise, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığının gözetilmemesi,

Nedenlerinden BOZULMASINA,

b-) 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan verilen mahkûmiyet kararı yönünden ise, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığının gözetilmemesi,

Nedenlerinden BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.02.2018 tarihinde yapılan müzakerede, birinci ve ikinci uyuşmazlıklar yönünden oyçokluğu, üçüncü uyuşmazlık yönünden oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9320, Karar No: 2013/22886, Tarih: 07.10.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/9320 E.  ,  2013/22886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların müşterek çocukları ...1996, ... 2002 doğumludur ve taraflar aynı yerde oturmaktadır. Kişisel ilişki ile çocuğun sağlıklı kişisel gelişimi yanında, ana ve babalık duygularının tatmini de gözetilir. O halde, bu ilkeler söz önüne alındığında; müşterek çocuklar ile baba arasında yaz tatili, dini bayramlar ve her ayın belirli hafta sonlarında, çocukların baba yanında yatıya kalacağı biçimde kişisel ilişki kurulması gerekirken; yazılı şekilde kişisel ilişki tesisi doğru görülmemiştir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden; hükmün bu bölümünün düzeltilmesi gerekmiştir (HUMK. m. 438/7).

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasının kişisel ilişki düzenlenmesine ilişkin 4. ve 5. paragraflarının hükümden çıkarılmasına ve yerine "Müşterek çocuklar... ve ...ile davalı babaları .. arasında, her ayın 1. ve 3. hafta sonları Cumartesi günü saat 10.00'dan Pazar günü 18.00'de sona ermek üzere; dini bayramların 2. günü saat 10.00'da başlamak ve 3. günü saat 18.00'de sona ermek üzere her yıl Temmuz ayının 1. günü saat 10.00'da başlamak ve 31. günü saat 18.00'de sona ermek üzere kişisel ilişki tesisine" sözcüklerinin yazılmasına; hükmün bu bölümünün bu şekilde DÜZELTİLMEK suretiyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.07.10.2013(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/2244, Karar No: 2022/6023, Tarih: 19.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2244 E.  ,  2022/6023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 14.03.2019 tarih ve 2018/312 E- 2019/96 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 24.12.2020 tarih ve 2019/784 E- 2020/1183 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin uzun yıllardır birçok ülkede tescilli ve tanınmış "LINDT" markasının sahibi olduğunu, ayrıca "şölen linda", "lindt", "lindt", "lindt şekil", "lindt teddy", "lindt creation", "lindt&sprüngli cocoa farming progman", "lindt pick & mix", "maitre chocolatier lindt", "lindor", "lindor", "lindt lindor+şekil", "chocolat lindt", "lindt", "lindt" ibareli markaların sahibi bulunduğunu, anılan ibarenin aynı zamanda müvekkilinin ticaret unvanı olduğunu, davalı ...'ın bu ibare ile benzer nitelikteki 2017/70747 numaralı "LİNNA" ibareli marka tescil başvurusuna yaptıkları itirazın, davalı Türk Patent YİDK'nın 29.06.2018 tarihli 2018/M-5131 sayılı kararı ile nihai olarak reddedildiğini, oysa "LİNNA" ibareli marka başvurusunun, müvekkili adına tescilli ve tanınmış "LİNDT" ve "LINDOR" markaları ile ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu ve aynı ve benzer mal ve hizmet sınıfları için tescil edilmek istendiğini ileri sürerek, YİDK kararının iptalini ve diğer davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şahıs vekili, müvekiline ait 2017/70747 başvuru numaralı "LİNNA" ibareli marka başvurusu ile markanın 30 ve 43.sınıflarda tescilinin talep edildiğini, davacıya ait LİNDT ve LİNDOR veya diğer markalarından herhangi bir esinlenme yahut ilgili markaya yakınlaşma gibi menfi bir algı asla söz konusu olmadığını, davacının dava dilekçesi ile müvekkiline ait marka başvurusu ile arasında benzerliğini iddia ettiği markalar incelendiğinde markaların LİNDT ve LİNDOR kelimelerinin bazı türevleri olduğunu ve bir kısmının yenilenmesinin yapılmadığını ve yine söz konusu markaların çoğunun tescil tarihlerinin üzerinden 5 yıllık sürenin geçtiğinin görüleceğini, müvekkilinin "LİNNA" markası ile davalının "LİNDT" ve "LİNDOR" markasının görsel, işitsel ve genel algı olarak ayırt edilmeyecek düzeyde benzer olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince iddia,savunma ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu "linna" markası ile davacının “lindt, lindor” ibareli markaları arasında 6769 sayılı Kanun anlamında görsel, işitsel veya anlamsal düzeyde ilişkilendirme ihtimali de dahil iltibas oluşacak düzeyde benzerlik olmadığı, tanınmışlık ve kötü niyet iddiasının yerinde bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı ve davalının başvuru markası ile davacının itiraza mesnet markalarının kapsamlarındaki 30 ve 43. sınıf bir kısım mal ve hizmetler aynı veya benzer ise de, davalının "Linna" ibareli başvuru markası ile davacının "Lindt" asıl unsurlu itiraza mesnet markaları arasında hiçbir benzerliğin olmadığı, mahkemece ön inceleme aşamasından sonra, başkaca bir tahkikat yapılmasına gerek bulunmadığı görülürse, yani mevcut dosya içeriği ile usul ya da esas bakımından bir karar vermek mümkünse, mahkemece ön inceleme duruşmasının tamamlandığını bildirip, bu konuda gerekli işlemler yapıldıktan sonra, tahkikata gerek olmadığını belirterek, tarafların bu konuda beyanlarını almak suretiyle yargılama kesitlerini aynı oturumda arka arkaya gerçekleştirilebileceği (HMK 138, 142. maddeler), somut uyuşmazlıkta da mahkemece davacının itiraza dayanak markalarının tamamı ile dava konusu işlem dosyasının getirtilmesi ve incelenmesi suretiyle ön inceleme duruşmasında esas hakkındaki kararın verilmesinde bir isabetsizliğin bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava tanınmış marka hakkına dayalı YİDK kararının iptali istemine ilişkindir.Mahkemece davacının “LİNDT” markasının davalı başvurusuna konu “LİNNA” ibaresi ile benzer olmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiş ise de, davacının markasının ilk üç harfi davalı markası ile aynı olup, yazı karakteri itibariyle de birbirinin aynısıdır. Bu haliyle ortak mal ve hizmetler açısından tüketici nezdinde iltibasa yol açacak şekilde benzerlik nedeniyle davacının itirazının 556 sayılı KHK. m.8/1-b kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gibi, davacı 556 sayılı KHK. m.8/4 uyarınca tanınmışlığa dayalı olarak da markasının zarar göreceği iddiası açısından da mahkemece herhangi bir inceleme yapılmamıştır.Bu durumda eksik incelemeye dayalı yerel mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULARAK KALDIRILMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 19/09/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3221, Karar No: 2019/8077, Tarih: 02.05.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/3221 E.  ,  2019/8077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanığın neticeten 5.320 TL adli para cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, sanık hakkında CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 5.320 TL adli para cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 5.320 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından "önceki kararda sanık hakkında aleyhe bozma olmadığından sanığın 5.320,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasın " ibaresi çıkarılarak yerine "..sanığın cezasının 5.320,00 TL adli para cezası üzerinden infazına" ibaresi eklenmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3978, Karar No: 2012/10831, Tarih: 25.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/3978 E.  ,  2012/10831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/09/2010 tarih ve 2008/640-2010/584 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Banka'nın Samsun Şubesi’nde hesabı bulunduğunu, Körfez Vergi Dairesi’nin yazısı gereğince hesabındaki paraya haciz konulduğunu, bankanın hesapta bulunan 9.625,11 TL’nı Vergi Dairesi hesabına aktardığını, bu tarihten sonra müvekkilinin hesabında 207.355 TL biriktiğini, ancak bankanın bu parayı gecikme ile 29.02.2008 tarihinde Vergi Dairesi hesabına gönderdiğini, bu nedenle 15.878,59 TL gecikme faizi ödemek zorunda kaldıklarını ileri sürerek, şimdilik 6.500 TL’nın davalıdan 26.03.2008 tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiş, sonradan ıslah dilekçesiyle talebini artırmıştır.

Davalı vekili, vergi dairesinin yazısında bundan sonra biriken paraların hesaplarına gönderilmesinin belirtilmediğini, bankanın böyle bir mükellefiyeti olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, bankanın hesapta biriken ve bloke edilen paraları 4 ay sonra Vergi Dairesi hesabına aktardığı, bu şekilde ileriye yönelik olarak yapılan haczi kabul ettiği, böyle bir durumda bankanın Vergi Dairesi ile temas kurarak bloke edilen paraları hesapta bekletmek yerine ilgili yere intikal ettirmesi gerektiği, davacının ise vergi borcunun hangi aşamada olduğunu takip etmediği, bankadaki mevduatın Vergi Dairesine intikal edip etmediğini araştırmadığı bu nedenle davacının ¾, bankanın ¼ oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 3.969,64 TL’nın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2.75 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 175,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 25/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/31857, Karar No: 2013/1946, Tarih: 29.01.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/31857 E.  ,  2013/1946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık ...'e 28.01.2011 tarihinde yapılan tebligat sonrası Avukat ... ve ....'nın sanığın yurt dışında olması nedeniyle, vekaletnamesini dosyaya ibraz edeceğini belirterek, bu sanık yönündende temyiz dilekçesi vermeleri karşısında temyizinin süresinde olduğu kabul edilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1-Tüm sanıklar hakkında sendikal faaliyetlerin engellenmesi suçu ile sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi suçlarından verilen beraat hükümlerinin temyizinde;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılanlar ..., ..., ... ve ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi suçundan verilen mahkumiyet hükümlerinin temyizine gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a-Suçlamaları kabul etmeyen ve katılanların beyanlarında da ismi geçmeyen Akben A.Ş. yönetim kurulu başkanı olan sanık ...'in “ tüm yönetim işlerinin müdürler tarafından yapıldığı, işçi alımı ve çıkarılması hususunda hiçbir müdahalesi olmadığı” yönündeki savunması karşısında; yönetim kurulunca suça konu edilen otelin yönetim işlerinde yetki veya görevlendirilmesi bulunup bulunmadığı da araştırılarak ne şekilde suça katıldığı ve eylemlerle illiyet bağı kurulduğu kararda açıklanıp tartışılmadan eksik inceleme ile hüküm kurulması

b-Sanıkların eylemlerini, katılanlara karşı bir suç işleme kararının icrası kapsamında zincirleme olarak gerçekleştirmeleri karşısında verilecek cezalarından TCK’nın 43/2. maddesi ile artırım yapılması gerekirken, gerekçede atılı suçtan sanıkların 3 kez ayrı ayrı cezalandırılmalarına karar verildiği belirtilip hüküm fıkrasında ise TCK’nın 118/1 maddesine göre sanıklar hakkında bir kez ceza tayin edilmesi suretiyle çelişki düşünülerek gerekçesizliğe yol açılması,

c-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi suçundan mahkumiyet hükmü kurulması karşısında, duruşmada kendilerini bir vekil ile temsil ettiren katılanlar ..., ... ve ... yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında sendikal hakların kullanılmasının engellenmesi suçundan mahkumiyet hükmü kurulması karşısında, duruşmada kendilerini bir vekil ile temsil ettiren katılanlar ..., ... ve ... yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanıklar ..., ... ve ... müdafii ile sanıklar ... ve ... müdafii ile katılanlar ..., ..., ... ve ... vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7914, Karar No: 2022/17264, Tarih: 30.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7914 E.  ,  2022/17264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Gaziantep 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince esastan reddi ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının ödemeye ilişkin bentlerinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca resen düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki Gaziantep İli, Şahinbey İlçesi, Kılınçoğlu Mahallesi 302 ada, 25 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde yöntem itibarıyla bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması, değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması ve kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; emsal olarak incelenen Dumlupınar Mahallesi 1158 ada 16 parsel sayılı taşınmaz farklı mahallede olduğu gibi; Şahinbey Belediye Başkanlığının 28.06.2018 tarihli cevabi yazısında dava konusu taşınmazın kadastro parseli olduğu belirtildiği halde, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmaz imar parseli, kıyasi emsal olarak kabul edilen taşınmaz ise kadastro parseli kabul edilerek, emsal karşılaştırması sonucu bulunan bedele düzenleme ortaklık payı karşılığı eklenerek değer biçildiğinden bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden; dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede imar uygulaması yapılması halinde uygulanacak düzenleme ortaklık payı kesintisi oranının Belediye İmar Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazda bulunan yapıların kime ait olduğunun tespiti için taraflardan delilleri sorulup, dava dışı diğer paydaşlardan bu hususta beyanları alınarak, gerekiyorsa tanık da dinlenerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi hükmünün yukarıda açıklanan gerekçelerle HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 30.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.