muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4720, Karar No: 2011/5437, Tarih: 03.05.2011

Davacıların çekişmeli yerleri dayanak tapu kaydının maliklerinden haricen satın aldıklarını iddia ettikleri, ancak bu yönde belge veya senet vermedikleri, Dairede temyiz incelemesi yapılan ve 3156 sayılı parselin başka bölümlerini dava edildiği Asliye (1) Hukuk Mahkemesinin 2002/299 (Dairenin 2008/14463) sayılı dosyasında davacılar, ... ... ve arkadaşları, dava konusu ettikleri bölümleri Süleyman Bayar isimli kişiden satın aldıklarına dair adi satış senedini dava

dilekçesine ekleyerek ve bu senetlere tutunarak dava açtıkları, aynı mahkemenin 2006/9 esasında(2008/16960 esasında) yine davacıların tapu maliklerinden haricen satın almaya dayandıkları, taşınmaz başında yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıkların, davacıların çekişmeli yeri Mayıs 1307 tarih 39 sayılı tapu maliki ... ...'in mirasçılarından satın aldıklarını bildirdikleri,

Yine Dairede daha önce temyiz incelemesi yapılan 3156 parselin başka bölümlerinin dava konusu edildiği Asliye (1.) Hukuk Mahkemesinin 2002/300 (Dairenin 2008/14464) sayılı dosyasında davacılardan ... ... ve arkadaşları dava ettikleri taşınmazları ... ... isimli kişiden, davacı Adil Kapucu ise dava ettiği yeri ...’den satın aldıklarına dair adi satış senetlerine tutunarak dava açtıkları, yine taşınmaz başında yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıkların, davacıların çekişmeli yeri ... ...’den satın aldıklarını bildirmeleri üzerine davacılar vekili keşiften sonra müvekkillerinin davaya konu yerleri Mayıs 307 D. 38 ve 39 sıra nolu tapu kayıtlarının maliklerinden haricen satın aldıklarını iddia etmiştir. Bu denli birbiriyle çelişik ve tutarsız iddialar karşısında 3156 parsel sayılı taşınmaz hakkında dava açan kişilerin dava konusu yerleri sözü edilen tapu kaydının maliklerinden satın aldıkları kabul edilemeyeceği gibi, kazandırıcı zamanaşımı zilyetlik süresine ulaşan nizasız ve fasılasız malik sıfatıyla zilyetlerinin dahi bulunmadığı sonucuna varıldığı, . 2002/299 ve 2002/300 sayılı davalarda davaya konu edilen yerlerin harici parselasyona tabi tutularak bir çok kişiye haricen satıldığı ve bu kişilerden bir kısmının bu bölümlerle ilgili olarak açtıkları tescil ve tapu iptali ve tescil davalarının tümünün ret edilip kesinleştiği, mahkemenin 2006/9 (... ve arkadaşları tarafından tapu maliklerinden satın almaya ve zilyetliğe dayalı olarak, 3156 parselin bir bölümünün adlarına tescili istemiyle açtıkları davanın kabulüne ilişin Yerel Mahkemenin 2009/9 esasına kayıtlı (Dairenin 05.02.2009 gün ve 2008/16960- 1538 sayılı kararına Yerel mahkemenin direnmesine ilişkin Yerel Mahkemenin 07.07.2009 günlü ve 2009/328 -321 sayılı kararının, dairenin bozma kararındaki gerekçelerle Yargıtay Hukuk Genel Kururlunun 10.02.2010 gün ve 2009/20-552 -61 sayılı kararı ile bozulduğu anlaşılmaktadır.) dosyası içinde bulunan dosyaların incelenmesinden anlaşıldığı,

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 4785 sayılı Yasının yürürlüğe girdiği 13.07.1945 tarihinden önce yapılmıştır. Bilirkişi kurulundan alınan ve çekişmeli taşınmazın 1957 ve daha sonraki tarihli memleket haritalarında bulunduğu yer gösterildiği, bu haritaların incelenmesinde dava konusu edilen yerlerin büyük bölümünün yüksek eğimli çalılık rumuzlu yeşil alanda olduğunun görüldüğü, Davacıların kazandırıcı zamanaşımı süresine ulaşan zilyetlikleri bulunmadığı gibi yukarıda açıklanan nedenlerle davacıların dayandığı çalılık nitelikli tapu kaydının yüzölçümündeki artışın hukuki dayanağının bulunmadığı ve kaydın doğru temele dayanmaması nedeniyle ilk oluşturulduğu sıradaki 40 dönüm (36.760 m2) olarak değerlendirilmesi gerekeceği ve temel tapu kaydının da miktarından fazla olarak 32 sayılı parsele uygulanıp bu parselin kaydın miktarından da fazla olarak 39.262 m2 yüzölçümü ile davacıların halefleri adına hükmen kesinleştiği, 32 sayılı parsele ait tapulama mahkemesi dosyasında orman kadastro haritasının uygulamasına ilişkin işlemlerin davacıları bağlayacağı ve davacılar ve aleyhine kesin hüküm olmasa bile güçlü delil oluşturacağı, kayıt fazlasını oluşturan çekişmeli bölüm, eski tarihli memleket haritasında açık alan olarak bile görülse, bu taşınmazın tapu kaydını tesis tarihinden sonra memleket haritasının düzenlendiği tarihe kadar sınırdaki ormandan açılarak kazanılmaya çalışıldığının kabulünün zorunlu olduğu, bu tür yerlerin zilyetlikle de edinilemeyeceği gözetilerek gerçek kişilerin davasının reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı

gerçek kişilerin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 825.00.-TL’şer avukatlık ücretinin davacı gerçek kişilerden alınarak duruşmada kendini vekille temsil ettiren Hazine, Orman Yönetimi ve katılan gerçek kişilerden ayrı ayrı verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının gerçek kişilere yükletilmesine 03/05/2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1603, Karar No: 2008/1655, Tarih: 21.04.2008

7. Hukuk Dairesi 2008/1603 E., 2008/1655 K.

**7. Hukuk Dairesi 2008/1603 E., 2008/1655 K.**

**- KADASTRO TESPİTİ

- KAZANDIRICI ZAMANAŞIMI**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 43 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 14 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 18 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 20 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu, tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 388 ve 1285 parsel sayılı sırasıyla 33875 m2 ve 7500 m2 yüzölçümündeki taşınmazlardan 388 parsel sayılı taşınmaz 50 dönüm fazlası olarak 1285 parsel sayılı taşınmaz ise 20 dönüm fazlası olarak o günde yürürlükte bulunan 766 sayılı Tapulama Kanunu'nun 1617 sayılı Kanunla değişik 33/son maddesi hükmü uyarınca ayrı ayn davacı Hazine adına tespit edilmiştir. Kadastro komisyonunca davalı Şeyhmus'un 388 parsele yönelik, davalı Mustafa'nın ise 1285 parsele yönelik itirazlarının kabulüne, taşınmazların ayrı ayn muterizferi adına tescili üzerine davacı Hazine, dava konusu taşınmazların Hazine adına tescili İstemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, 388 parsel sayılı taşınmazın davalı Şeyhmus adına, 1285 parsel sayılı taşınmazın ise davalı Mustafa adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece dava ve temyize konu taşınmazlar üzerinde tespit gününde adlarına tescile karar verilen zilyetleri davalılar yararına 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. maddesi hükmünde Öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de, yerel mahkemenin vardığı sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir. Dava ve temyize konu taşınmazların çevresini oluşturan taşınmazlann tespit maliklerinin soy isimlerinin benzer olduğu dikkate alındığında, taşınmazlann öncesinin bir bütün olabileceği, daha sonra tapuda kayıtlı olmadığı anlaşılan, bu nedenle menkul mal hükümlerine tabi bulunduğu belirlenen dava ve temyize konu taşınmazların öncesinin kime ait olduğu, kimden kime kaldığı, önceki malik ya da malikler Ölmüş ise adı geçenlerin ölüm gününden sonra mirasçıları arasında yöntemine uygun biçimde paylaşma yapılıp yapılmadığının, yapılmış ise paylaşmanın yapıldığı günün duraksamasız belirlenmesi gerekir. Ne var ki, mahkemece bu doğrultuda herhangi bir araştırma ve soruşturma yapılmamıştır.

Öte yandan, dava ve temyize konu taşınmazlarla ilgili olarak yapılan yargılamada vergi kayıtlanna dayanıldığı anlaşılmaktadır. Kural olarak vergi kaydı mülkiyet belgesi değildir. Zilyetlikle birleşmeyen vergi kaydına değer verilmesi de olanaksızdır. Kaldı ki, vergi kayıtları yöntemine uygun biçimde yerine uygulanmamış, vergi kayıt maliki ile vergi kaydına dayananların akdi ya da irsi ilişkileri de yöntemine uygun şekilde belirlenmemiştir.

Dava konusu taşınmazların kadastro tespitleri 766 sayılı Tapulama Kanunu'nun yürürlükte bulunduğu günde yapılmıştır. Anılan Yasa'nın değişik 33. maddesi hükmüne göre, bölgede bir kişinin kayıtsız ve belgesizden zilyetlik yoluyla edinebileceği toplam taşınmaz miktarının bir parçada 20 dönüm, bölge dahilinde ise toplam 50 dönüm olarak sınırlandırılmıştır. Ne var ki, daha sonra anılan Yasaty yürürlükten kaldıran 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 1987 yılında yürürlüğe girdiği, sözü edilen Yasa'nın geçici 4. maddesi hükmü dikkate alındığında eldeki davanın dayanağını oluşturan 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14/son maddesindeki hükmünün açık bir söyleyişle kısıtlamalann zilyetleri yararına uygulanacağı kuşkusuzdur.

kz yukanda vurgulanan olgular dikkate alındığında, uyuşmazlığın zilyetlik hükümlerine göre çözümleneceği ve vergi kaydının zilyetlikle bir-leşmedikçe mülkiyet belgesi niteliğinde olmadığı dikkate alınarak tutunulan vergi kayıtlarının zilyetleri yararına hiçbir hukuksal sonuç doğurmayacağı kuşkusuzdur. Kaldı ki, vergi kayıtlarının uygulaması da yetersizdir. Kayıtlarda tarif edilen sınır yerleri uzman bilirkişi tarafından düzenlenen haritada 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20. maddesi hükmü uyarınca yöntemine uygun şekilde de gösterilmemiştir. Böylesine yetersiz, sağlıksız araştırma ve soruşturma ile hüküm kurulamaz.

O halde, saptanan dava niteliği dikkate alındığında sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için, öncelikle davalı tarafın tutunduğu vergi kaydı Özel İdare Müdürlüğü'nden yüzölçümünün türünü, oluşma nedenini ve oluştuğu günü tüm malik ya da maliklerini gösterecek biçimde onaylı örneği getirtilmeli, bundan sonra vergi kaydına dayanan davalı tarafın kayıt maliki ya da malikleri ile akdi, irsi ilişkisi sorulup saptanmalı, bu nedenle kayıt maliki ya da maliklerinin tüm mirasçılarını gösterecek şekilde onaylı nüfus aile kayıt örnekleri, ilgili Nüfus Müdürlüğü'nden getirtilmeli ya da bu konuda istihsal edilmiş veraset belgesi varsa ibraz ettirilmeli, bu yolla irsi ilişki sağlıklı biçimde duraksamasız belirlenmeli, akdi ilişkiye dayamldığı takdirde ilgiliden bu konudaki delilleri sorulup saptanmalı, göstereceği deliller toplanmalı ya da bu konuya ilişkin yazılı kayıt ve belgeleri ibraz ettirilmeli, vergi kaydına dayanan tarafın vergi kayıt maliki ya da malikleri ile akdi ya da irsi ilişkisi saptandığı takdirde dayanılan vergi kayıtlarının dava dışı başka taşınmaz ya da taşınmazlara revizyon görüp görmediği. Tapu Sicil Müdürlüğü ve Kadastro Müdürlüğü'nden ayn ayrı sorulup saptanmalı, revizyon görmüş ise dava konusu taşınmazlarla birlikte revizyon gördüğü dava dışı taşınmazları ve bu taşınmazlara da dıştan komşu taşınmazları da birarada gösterecek şekilde geniş kapsamlı birleşik harita Kadastro Müdürlüğü'nden getirtilmeli, bundan sonra dıştan komşu taşınmazların tespit tutanakları ve varsa dayanaklan kayıtlar, davalı İseler dava dosyalan da getirtilmeli, dayanılan vergi kayıtlarının dava dışı başka taşınmazlara revizyon gördüğü ve davalı oldukları saptandığı takdirde usulün 43 ve onu izleyen maddeleri hükmü uyannca dava dosyalarının birleştirilip birleştirilmeyeceği yönü üzerinde durulmalı, vurgulanan bu olgunun dava ekonomisi ve vergi kayıtlarının kapsamının sağlıklı biçimde belirlenebilmesi için zorunlu olduğu özellikle dikkate alınmalı, daha sonra yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman bilirkişi, tutanak bilirkişilerinin tümü, tarafların aynı yöntemle göstereceği tanıklar hazır olduğu halde taşınmazlar başında yeniden keşif yapılmalı, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 20

. maddesi hükmü uyarınca dayanılan vergi kayıtları yerel bilirkişi yardımı, uzman bilirkişi eliyle yerine ayn ayrı uygulanmalı, uygulamada vergi kayıtlarının revizyon gördüğü dava dışı taşınmazlar varsa Özellikle gözönünde tutulmalı, vergi kayıtlarında tarif edilen sınır yerlerinden yerel bilirkişice bilinemeyen sınır yerleri bulunduğu takdirde bu konuda taraflara tanık dinletme olanağı sağlanmalı, uzman bilirkişiye vergi kayıtlarında tarif edilen sınır yerleri düzenleyeceği haritada ayrı ayn işaret ettirilmeli, uygulamaya ilişkin yerel bilirkişi ve tanık sözleri, dıştan komşu taşınmazların tespit tutanağı içeriği ve dayanakları kayıtlarla denetlenmeli, bu yolla dava konusu taşınmazların dayanılan vergi kayıtlarının kapsamında kalıp kalmadığı duraksamasız saptanmalı, dava konusu taşınmazların tümü ya da bir bölümü dayanılan vergi kayıtlarının kapsamında kaldığı saptansa bile az yukarıda vurgulandığı gibi vergi kaydının mülkiyet belgesi olmadığı zilyetlikle bir-leşmeyen vergi kaydına değer verilmeyeceği düşünülerek yeterli biçimde zilyetlik araştırması yapılmalı, özellikle bu konuda taşınmazlar üzerinde sürdürülen zilyetliğin başlangıç günü, süresi ve sürdürülüş biçimi hakkında yerel bilirkişi ve tanıklardan ayn ayn olaylara dayalı bilgiler alınmalı, ayrıca dava konusu taşınmazlann sınırlarını oluşturan dava dışı taşınmazlarla birlikte öncesinin bir bütün olup olmadığı, bir bütünden bölünmüş ise paylaşmanın hangi günde yapıldığı, paylaşmanın yapıldığı gün ile taşınmazların kadastro tespitlerinin yapıldığı güne kadar davanın dayanağını oluşturan iktisap sağlayan 20 yıllık sürenin dolup dolmadığı gözönünde tutulmalı, tespit tutanağı bilirkişilerinin beyanlan ile yerel bilirkişi ve tanık beyanları arasında aykınlık bulunduğu takdirde tespit tutanağı bilirkişileri de taşınmazlar başında ayrı ayn dinlenerek, çelişki duraksamasız giderilmeli, uzman bilirkişiden keşfi izlemeye, yerel bilirkişi ve tanık sözlerini denetlemeye imkan verecek şekilde ayrıntılı, gerekçeli yargı denetimine açık hantalı rapor alınmalı, daha sonra davanın dayanağını oluşturan 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14/son maddesi hükmü eşliğinde taşınmazın önceki maliki ölmüş ise tüm mirasçılarının kimliklerini belirlemek amacıyla İlgililerin onaylı nüfus kayıt örnekleri, kayıtlı oldukları yer Nüfus Müdürlüğü'nden getirtilerek duraksamasız kimlikleri belirlenmeli, bundan sonra ilgililerin aynı çalışma alanı içerisinde kayıtsız ve belgesizden adlarına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak taşınmaz mal tespit ya da tescil edilip edilmediği duraksamasız saptanmalı, varsa tespit tutanağı ve tespitlerine bir belge esas alınmış ise dayanakları belgeler getirtilip incelenmeli, bu nedenle tespitlerinin bir kayıt ve belgeye dayanıp dayanmadığı belirlenmeli, davalı olan taşınmazlar varsa etkili bir denetim ve kontrol için salt bu yönden usulün 43 ve onu izleyen maddeleri hükmü uyarınca dava dosyalan birleştirilmen, ayrıca 3083 sayılı Yasa'nın değişik 2/B maddesi hükmü uyarınca

taşınmaz mal tespit ya da tescil edilip edilmediği duraksamasız saptanmalı, varsa tespit tutanağı ve tespitlerine bir belge esas alınmış ise dayanakları belgeler getirtilip incelenmeli, bu nedenle tespitlerinin bir kayıt ve belgeye dayanıp dayanmadığı belirlenmeli, davalı olan taşınmazlar varsa etkili bir denetim ve kontrol için salt bu yönden usulün 43 ve onu izleyen maddeleri hükmü uyarınca dava dosyalan birleştirilmen, ayrıca 3083 sayılı Yasa'nın değişik 2/B maddesi hükmü uyarınca taşınmazların sulu ya da kuru toprak niteliğinde bulunup bulunmadığı konusunda uzman bilirkişi aracılığıyla saptanmalı, paylaşmanın yapıldığı günden kadastro tespitinin yapıldığı güne kadar gecen süre, deliller değerlendirilirken özellikle gözönüne alınmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller bu çerçevede değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir

Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı Hazine'nin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün (BOZULMASINA), 21.04.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2027, Karar No: 2016/3920, Tarih: 13.06.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/2027 E.  ,  2016/3920 K.**

**"İçtihat Metni"**

TALEP:

Muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 289/1, 289/l -2. cümle, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 740,00 Türk Lirası adli para ve 20.00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 6. Sulh Ceza Mahkemesinin 03.04.2013 tarihli ve 2008/1741 esas, 2013/290 sayılı kararının sanığın temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 19.11.2014 tarihli ve 2014/7771 esas, 2014/11721 sayılı ilâmıyla bozulmasını müteakip, yapılan yargılama sonucunda 5237 sayılı Kanunun 289/3, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000.00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2015 tarihli ve 2015/34 esas, 2015/687 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, 03.04.2013 tarihli hükmün sanığın temyizi üzerine lehine bozulduğunun anlaşılması karşısında: 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 326/son maddesi gereğince 740,00 Türk Lirası adli para ve 20.00 Türk lirası adli para cezasının sanık bakımından kazanılmış hak olduğunun gözetilmemesi sonucu fazla cezaya hükmolunmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 26.01.2016 gün ve 94660652-105-35-0248-2016-E.2349/8018 sayılı yazılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.02.2016 tarih ve 2016/37738 sayılı tebliğnamesi ile bozma talep edilmiş olmakla dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

I) Olay:

Muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 50/1, 289/l -2.cümle, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 740,00 Türk Lirası adli para ve 20.00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 6. Sulh Ceza Mahkemesinin 03.04.2013 tarihli ve 2008/1741 esas, 2013/290 sayılı kararının sanığın temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 19.11.2014 tarihli ve 2014/7771 esas, 2014/11721 sayılı ilâmıyla bozulmasını müteakip, yapılan yargılama sonucunda 5237 sayılı Kanunun 289/3, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 2.000.00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2015 tarihli ve 2015/34 esas, 2015/687 sayılı kararı temyiz edilmeden kesinleştiği anlaşılmıştır.

II) Kanun yararına bozma istemine ilişkin uyuşmazlığın kapsamı:

Dosya kapsamına göre, 03.04.2013 tarihli hükmün sanığın temyizi üzerine lehine bozulduğunun anlaşılması karşısında: 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 326/son maddesi gereğince 740,00 Türk lirası adli para ve 20.00 Türk Lirası adli para cezasının sanık bakımından kazanılmış hak olduğunun gözetilmemesi sonucu fazla cezaya hükmolunmasına ilişkindir.

III) Hukuksal Değerlendirme:

II) Kanun yararına bozma istemine ilişkin uyuşmazlığın kapsamı:

Dosya kapsamına göre, 03.04.2013 tarihli hükmün sanığın temyizi üzerine lehine bozulduğunun anlaşılması karşısında: 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 326/son maddesi gereğince 740,00 Türk lirası adli para ve 20.00 Türk Lirası adli para cezasının sanık bakımından kazanılmış hak olduğunun gözetilmemesi sonucu fazla cezaya hükmolunmasına ilişkindir.

III) Hukuksal Değerlendirme:

1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesindeki “Hüküm yalnız sanık veya onun lehine Cumhuriyet savcısı veya 291'inci maddede gösterilen kimseler tarafından temyiz edilmişse yeniden verilen hüküm, evvelki hükümle tayin edilmiş olan cezadan daha ağır olamaz.” hükmü nazara alındığında;

Somut olayda, 03.04.2013 tarihli hükmün sanığın temyizi üzerine lehine bozulduğunun anlaşılması karşısında: 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 326/son maddesi gereğince 740,00 Türk Lirası adli para ve 20.00 Türk Lirası adli para cezasının sanık bakımından kazanılmış hak olduğunun gözetilmemesi sonucu yazılı şekilde fazla cezaya hükmolunmasında isabet görülmediğinden anılan kararın kanun yararına bozulmasına karar verilmesi uygun görülmüştür.

IV) Sonuç ve karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istemi yerinde görüldüğünden, ...ir 27. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.10.2015 tarih, 2015/34 esas ve 2015/687 sayılı kararının CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedenine göre uygulama yapılarak;

Hüküm fıkrasına “CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın cezasının önceki hükümde belirlenen 740 TL ve 20 TL adli para cezasına indirilmesine” ibaresi eklenmesi suretiyle, kararın diğer kısımlarının aynen bırakılmasına, infazın buna göre yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14331, Karar No: 2015/16366, Tarih: 10.09.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/14331 E.  ,  2015/16366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Balıkesir 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/06/2015

NUMARASI : 2015/144-2015/410

Davacının ilk işe giriş tarihinin 01/04/1985 olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, mahkemenin yetkisizliğine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, ilk işe giriş tarihinin 01/04/1985 olduğunun tespiti talebine ilişkindir.

Mahkemece, yetkisizlik kararı verilerek dava dosyasının Bandırma İş Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, yetkili mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı Yasa'nın 15. maddesinde bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı bildirilmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447/2.maddesine göre "Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18.6.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar,  Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" hükmü gereğince uyuşmazlığın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5 ve 15. maddeleri ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetkiye ilişkin hükümleri doğrultusunda çözüme kavuşturulması gerekir.

Genel yetki kuralı dışında düzenleme öngörülmemiş olması karşısında, 6100 sayılı HMK'da yer verilen özel yetkiye ilişkin düzenlemelerin İş Mahkemelerinin yetkisinin belirlenmesinde dikkate alınması gerekmektedir.

HMK'nın 14/1. maddesi uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir."

Şube, bir kurum veya kuruluşa bağlı olarak etkinlikte bulunan alt mevkilerdeki iş yerlerinden her biri olarak tanımlanabilir. Şube, hukuken ve mali olarak merkeze bağlı olmakla birlikte merkezin yapmakta olduğu işlemler türünden işlemler yapma yetkisine de haizdir.

Tüzel kişilere karşı açılacak davalarda genel yetkili mahkeme, tüzel kişilerin yerleşim yerinin, yani merkezinin bulunduğu yer mahkemesi olmakla birlikte, şube işlemleri nedeniyle açılacak dava, taraf olarak bağlı bulunulan merkez davalı gösterilerek, şubenin bulunduğu yerde de açılabilir.

Gerçekten davalı Kurumun şubesinin bulunması şartıyla ve o şubenin yapmış olduğu işlemlerden kaynaklanan uyuşmazlıklarda, şubenin bulunduğu yer mahkemeleri yetkili olacaktır. Bu husus Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 16.04.2008 tarih ve 2008/10-329-334 Esas- Karar sayılı kararında belirtilmiştir.