muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/16531, Karar No: 2012/6065, Tarih: 10.04.2012

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının dava konusu senetteki ciro imzası ile mukayese imzalarının karşılaştırılması sonucunda ciro imzası ile mukayese imzaları arasında herhangi bir uygunluk ve benzerlik bulunmadığı ancak icra takip dosyasında ödeme emrinin davacıya tebliğine ilişkin tebligat belgesindeki imza ile mukayese imzaları arasında uygunluk ve benzerlikler saptandığı bildirilmiştir. Bu durum itibariyle anılan bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli görülmemiştir. Zira, davacı tebligat belgesindeki imzanın da kendisine ait olmadığını davanın başından beri iddia etmektedir. O halde mahkemece davacının iddiası üzerinde de durularak dava konusu senedin tanzim tarihinden önceki tarihlerde açılmış tatbike medar imzalarını içeren daha fazla belge araştırılıp toplanarak davacının farklı yerlerde ve farklı zamanlarda farklı imzalar kullanıp kullanmadığı hususları da araştırılmak suretiyle yeniden imza incelemesi yaptırılıp, ayrıntılı ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alındıktan sonra deliller hep birlikte değerlendirilerek varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/31748, Karar No: 2014/17829, Tarih: 05.06.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/31748 E.  ,  2014/17829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2011

NUMARASI : 2006/43-2011/437

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, bir kısmının kardeşleri ve bir kısmının da kardeşlerinin çocukları olan davalılar ile ortak murisleri V.G. Akbank Çatalca Şubesindeki vefatından önce açmış olduğu 105.000,00.-TL tutarlı hesaba sonradan davalıları da dahil ederek davacıları mirastan mahrum bıraktığını ileri sürerek dava konusu hesaptaki paraların veraset ilamındaki hissel oranında mirasçılara paylaştırılmasını istemişlerdir.

Davalılar, murisin sağlığında serbest iradesiyle malvarlığından cüz'i bir miktarı kızı ve torunlarına vermesinde yasal sakınca olmadığını, hesaptaki sadece murise ait hissenin veraset ilamındaki mirasçılar arasında paylaşılabileceğini, murisin varlıklı bir insan olup mirasçılarının mahfuz hisselerini etkileyen bir tasarrufun söz konusu olmadığını ileri savunarak davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabul kısmen reddine, Çatalca Akbank Şubesinde bulunan 24176 numaralı hesaptaki para miktarının 21.000,00.-TL kısmının V. G. mirasçılarına veraset ilamındaki hisseleri oranında ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine dair verilen karar davacılar tarafından temyiz edilmiştir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, her iki tarafın ortak murisinin vefatından önce bankada açmış olduğu hesaba davalıları da ortak etmek suretiyle davacılardan mal kaçırıldığına ilişkin iddiadan kaynaklanmakta olup, davalı tarafça davanın reddi istenmiş, mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilerek dava konusu ortak hesaptaki murisin payına düşen kısmın mirasçılar arasında paylaşılmasına karar verilmiş, bakiye kısma ilişkin istem reddedilmiştir. Davacılar ve davalılar kardeş ve yeğen olup, mevcut davada HMK 203/a fıkrası uyarınca tanık dinlenebilir. Dosya kapsamında tanık beyanlarının mevcut olduğu anlaşılmakta olup, dinlenen tanık beyanları ile tarafların murisinin, bakılmama tehdidi altında bankadaki hesabına davalıları ortak ettiği hususu anlaşılmıştır. Davalılardan Meryem de 28.4.2006 tarihli duruşmadaki beyanında davaya konu paranın murise baskı yapılarak alındığını ifade etmiş olup davalı aynı celse paranın kardeşler arasında bölüşülmesini istediğini beyan etmiştir. Açıklanan hususlar doğrultusunda, dosyadaki tanık ifadeleri ve davalılardan Meryem'in 28.4.2006 tarihli duruşmadaki beyanı değerlendirilerek, gerekirse bilirkişi raporu da alınarak, tarafların hisseleri tespit edilip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yalnızca murisin ortak hesaptan payına düşen kısmın mirasçılar arasında paylaşımına dair verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacılar yararına BOZULMASINA,peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 5.6.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1140, Karar No: 2024/3598, Tarih: 12.03.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/1140 E.  ,  2024/3598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/342 E., 2019/916 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne bilerek isteyerek yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Kocaeli 6. Ağır Ceza Mahkemesinin, 20.12.2018 tarihli ve 2018/410 Esas, 2018/325 sayılı kararı ile sanık hakkında örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 314 üncü maddesinin üçüncü fıkrası ile 220 nci maddenin yedinci fıkrası delaletiyle 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 nci maddesinin yedinci fıkrası, 3713 sayılı Kanun'nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 14.11.2019 tarihli ve 2019/342 Esas, 2019/916 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 03.12.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle,

1.Usul ve kanuna aykırı karar verildiğine,

2.Suçun maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına,

3. Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz taleplerinin reddine, ancak;

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz taleplerinin reddine, ancak;

BDDK'nın 29.05.2015 tarihli kararı ile temüttü hariç ortaklık hakları ile yönetim ve denetimi Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonuna devredilen ve 22 Temmuz 2016 tarihli kararı ile de 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 107 nci maddesinin son fıkrası gereğince faaliyet izni kaldırılıncaya kadar yasal bankacılık faaliyetlerine devam eden, FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile iltisaklı Asya Katılım Bankası A.Ş'de gerçekleştirilen rutin hesap hareketlerinin örgütsel faaliyet ya da örgüte yardım etmek kapsamında değerlendirilemeyeceği gözetilerek, örgüt liderinin talimatı üzerine örgütün amacına hizmet eden ve bankanın yararına yapılan ödeme ve sair işlemlerin, örgüte üye olmak suçu bakımından örgütsel faaliyet, tek başına ise örgüte yardım etmek olarak kabul edilebileceği nazara

alındığında; Bank Asyadaki hesap kayıtları üzerinde yapılan incelemeye göre, örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın talimat dönemine uygun sadece bir defaya mahsus katılım hesabı açtırdığı ancak bunu örgüt liderinin talimatı doğrultusunda ve örgüte yardım kastıyla gerçekleştirdiğine dair her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 14.11.2019 tarihli ve 2019/342 Esas, 2019/916 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Kocaeli 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4477, Karar No: 2015/9293, Tarih: 28.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/4477 E.  ,  2015/9293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2012

NUMARASI : 2012/79-2012/300

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasayla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 01.10.2014 gün ve 2014/8462 Esas - 2014/22848 Karar sayılı ilama karşı davalılardan A.. S.. vd. vekilince verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

4650 sayılı Yasayla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkin davada; mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar Dairemizce onanmış, bir kısım davalılar vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesinin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. Bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 13.07.2012tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden bir kısım davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 01.10.2014 gün ve 2014/8462-22848 sayılı onama kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra, işin esasının incelenmesinde;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir.

Bir kısım davalılar vekilinin temyizine gelince;

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından, Anayasa Mahkemesinin 19.12.2013 tarih ve 2013/817 başvuru numaralı 1. bölüm kararı da göz önüne alınarak, kamulaştırma bedeline 12.10.2008 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2. bendine (TESPİTİ ile) kelimelerinden sonra gelmek üzere (tespit edilen kamulaştırma bedelinden davalılar A.. S.., Ş.. Y.., T.. A.., Necla Karaağaçlı, F.. B.., Melike Yurtduseven ve A.. S.. hisselerine isabet eden bölümlerine 13.07.2012 tarihinden karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesine, ) ibaresinin eklenmesine,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 2. bendine (TESPİTİ ile) kelimelerinden sonra gelmek üzere (tespit edilen kamulaştırma bedelinden davalılar A.. S.., Ş.. Y.., T.. A.., Necla Karaağaçlı, F.. B.., Melike Yurtduseven ve A.. S.. hisselerine isabet eden bölümlerine 13.07.2012 tarihinden karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz yürütülmesine, ) ibaresinin eklenmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalılardan A.. S.. vd. peşin alınan temyiz ve karar düzeltme harçlarının istenildiğinde iadesine 28.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/683, Karar No: 2014/19281, Tarih: 22.10.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/683 E.  ,  2014/19281 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm taraflarca süresi içinde temyiz edilmiş, davacı vekili tarafından duruşma istenmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için davetiyeye yapıştırılacak posta pulu bulunmadığından duruşma isteğinin reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

1- Davalı temyizi yönünden;

6100 sayılı HMK'nun geçici 3.madde 1.fıkrasına göre; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmi Gazete'de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2.fıkrasına göre; Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ila 454'üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar HUMK'nun 427/2.maddesi uyarınca temyiz edilemez.

Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra(inkar) tazminatı, vekaletücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

Birleştirilen davalarda, temyiz sınırı her dava için ayrı ayrı belirlenir.

İhtiyari dava arkadaşlığında, temyiz sınırı her dava arkadaşının davası için ayrı ayrı belirlenir.

Karşılık davada, temyiz sınırı asıl dava ve karşılık dava için ayrı ayrı belirlenir.

Tespit davalarında, temyiz sınırı tespit davasının öncüsü olduğu eda davasının miktar ve değerine göre belirlenir.

Temyiz sınırından fazla bir alacağın tamamının dava edilmiş olması halinde, hükümde asıl istemin kabul edilmeyen bölümü temyiz sınırını geçmeyen tarafın temyiz hakkı yoktur. Kısaca temyize konu edilen miktara bakılarak kesinlik belirlenir.

Alacağın bir kısmının dava edilmesi halinde, kısmi davada kesinlik sınırı dava edilen miktara göre değil, alacağın tamamına göre belirlenir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 06.06.1975 gün ve 1975/6-8 sayılı içtihadında “5521 sayılı yasada açık düzenleme olmamakla birlikte, bu yasanın 15.maddesindeki düzenleme gereği HUMK'nun 427.maddesindeki kesinlik sınırının iş mahkemelerinde verilen kararlarda da uygulanması gerektiği, grup halinde açılan davaların salt iş mahkemelerine özgü bir dava türü olmadığı, bu nedenle seri olarak açılan davalarda her dosya için kesinlik sınırına bakılması gerektiği” açıkça belirtilmiştir.

2013 yılında mahkemelerce verilen kararların temyiz edilebilmesi için temyize konu dava değerinin 1.820,00 TL'sını geçmesi gerekir.

Somut olayda temyize konu edilen miktar 1.584,64 TL olup karar tarihi itibariyle hüküm kesin nitelik taşıdığından davalının temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

2-Davacı temyizi yönünden;

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

3- Davacı, ... Büyükşehir Belediye Başkanlığından temizlik ihaleleri alan davalı şirket nezdinde 30.01.2012 tarihine kadar süpürgeci olarak yaz aylarında 07:00-18:00 saatleri arasında, kış aylarında ise 07:00-17:00 saatleri arasında haftada 6 gün çalıştığını, iş akdinin davalı şirket tarafından feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma ve ücret alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, ... Büyükşehir Belediyesinden aldıkları temizlik ihalesi nedeniyle davacı ile iş akdi yaptıklarını, davacının aynı temizlik işleri ihalesini üstlenen belediye bünyesinde bir başka firmada çalışmasının devam ettiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının dava dışı asıl işveren belediyeden alınan iş kapsamında değişen alt işverenlerin işçisi olarak çalıştığı, bu kapsamda davalı işyeri işçisi olarak da çalıştığı, davalı işveren yanında çalışırken ihale döneminin bittiği, davacının ara vermeksizin yeni işveren yanında çalışmaya devam ettiği, davalı şirket tarafından fesih iradesi açıklanmadığına ve davacı ihaleyi alan dava dışı şirket işçisi olarak çalışmaya devam ettiğine göre davacının feshe bağlı hakları olan kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacaklarını devreden işverenden isteyemeyeceği gerekçesiyle davacının kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti taleplerinin reddine, fazla mesai ve ücret taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda; davacı vekili dava dilekçesinde müvekkilinin yaz aylarında 07:00-18:00, kış aylarında ise 07:00-17:00 saatleri arasında haftada 6 gün çalıştığını ileri sürerek fazla mesai ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı ise çalışma saatleri hususunda tasarruf yetkisi olmadığını, davacının da fazla mesai yapmadığını savunmuştur.

Davacı tanığı ... kış dönemi olan Eylül-Nisan ayları arasında haftada 6 gün 07.00-17.00 saatleri arasında çalıştıklarını, yazın ise 07.00-18.00 saatleri arasında çalışıldığını, 12.00-13.00 saatleri arasında yemek molası olduğunu, iki kez de 15 dakikalık çay molası olduğunu beyan etmiştir. Davacı tanığı... ise yazın 07.00-18.00, kışın 07.00-17.00 saatleri arasında çalıştıklarını, kış döneminin Kasım, Aralık, Ocak, Şubat ve Mart aylarını kapsadığını, zaman zaman belediye talep ederse vardiyalı çalıştıklarını, ayda bir iki kez çağrıldıklarını, 1 saat öğle yemeği ve iki kez 15 dakika çay molası olduğunu beyan etmiştir.

Davalı tanığı ... yaz kış mesai saatlerinin değişmediğini, 8 saat çalıştıklarını beyan etmiş, davalı tanığı ... ise 08.00-17.00 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenmesi ile çalıştıklarını beyan etmiştir.

Davalı tanığı ... yaz kış mesai saatlerinin değişmediğini, 8 saat çalıştıklarını beyan etmiş, davalı tanığı ... ise 08.00-17.00 saatleri arasında 1,5 saat ara dinlenmesi ile çalıştıklarını beyan etmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının kış aylarında fazla mesai yapmadığı, yaz ayları olarak kabul edilen Haziran, Temmuz, Ağustos ve Eylül aylarında haftanın 6 günü 07.00-18.00 saatleri arasında 11 saatten, 2 saat ara dinlenmesi ile günde 9 saat, haftada 54 saat çalıştığı, haftada 9 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiştir. Davacı tanığı...’in yılın 5 ayının kış dönemi olduğunu beyan etmesine rağmen bilirkişi raporunda yaz dönemi yılın 4 ayı olarak kabul edilmiştir. Davacı tanığı ... Dairemizce aynı gün temyiz incelemesi yapılan emsal dosyalarda yaz döneminde vardiyalı çalışma olduğundan bahsetmiş, kış döneminin ise Eylül-Nisan ayları arasında olduğunu dile getirmiştir. Mahkemece öncelikle davalı işyerinden ve ihbar olunan ... Büyükşehir Belediye Başkanlığından puantaj kayıtları varsa getirtilmeli, tanıklar dinlenerek tanık beyanları arasındaki vardiyalı çalışma, davacının hangi vardiyada çalıştığı, yaz ve kış dönemindeki ayların hangi aylar olduğu, ...’ın diğer dosyalardaki beyanlarının bu dosyalardan farklı olması konusundaki çelişkiler giderilmeli, tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca varılmalıdır. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, davalının temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harçlarının istekleri halinde taraflara iadesine, 22/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.