muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3076, Karar No: 2021/10508, Tarih: 14.06.2021

Bu ifade de Mağdur ...’tanık ...ın kendisine anlattığına göre asıl Hedefin ... olduğunu, yine ...’ın anlatımına göre ateş edenlerden ...’ın çete lideri olup kendisinin (...’ın) da çeteye dahil olması için baskı yaptığını kendisi kabul etmeyince de kendisini öldürmek istediklerini kendisine anlattığını söylemiştir.

Buraya kadar dosyadaki delilleri ayrıntılı yazmamızın nedeni şudur;

Müştekiler ... ve ...’ın içinde bulunduğu araca ateş eden kişilerin kimler olduğunu (... ve ...’ın orda olup olmadığını) belirlerken delil değerlendirilmesi doğru yapılmamıştır. Dosyaya sonradan eklenen ...'ın birbiri ile ve dosyadaki maddi delillerle çelişen beyanları doğru kabul edilip bu beyanlara üstünlük tanınmak suretiyle sanıklar ... ve ...'in mahkumiyetlerine karar verilmiş olup bu doğru değildir.

Yaptığımız tesbitlere göre dosyanın başından sonuna kadar ifadesini aşamalarda hiç değiştirmeyen tek kişi müşteki ... (araç sahibi) dir. ... olay yerine ... ile gittiğini ...’ın yanlarında olmadığını oraya sonradan ticari bir taksi ile geldiğini bu sırada arkadan silah sesleri geldiğini maskeli iki kişinin ateş ettiğini ancak bu kişileri görsede tanımayacağını söylemiştir.

Müşteki ...’da olaydan hemen sonra kollukda verdiği ifadede olay yerine ...ın aracıyla ikisi geldiğini araç içindeyken kendilerine ateş edildiğini kendisinin yaralandığını olay yerinde üç şahsı koşarken gördüğü, yüzlerini tam olarak görmediğini ancak birini tanıyabileceğini söylemiştir.

Yani müştekiler ... ve ... ile tanık ...’ın olay yerine aynı araçla birlikte gelmedikleri müştekiler ...’ın ilk beyanları ile (... sonradan ... da bizimleydi diye ifade değiştirecektir) Mertcanın aşamalarda hiç değiştirmediği ifadeleri ile sabittir, ...'da 19/12/2014 tarihli ifadesinde kendisinin de diğer mağdurlarla gitmeyip farklı araçla olay yerine gittiğini söylemiştir.

Bu olayı kimin gerçekleştirdiğini kolluk güçleri olaydan 1 gün sonra şüphelendikleri aracı durdurmak isteyip kaçması üzerine kovalayarak yakaladıkları ...’ın (Ruhsatsız silahta ele geçirilmiştir) kolluğa yardım etme adına geçmişte yaşanan dört ayrı olayın faillerini itiraf edip tüm bu olayları ... ve arkadaşlarının yaptığını söylemesiyle ortaya çıkmıştır. Polislerden kaçan araçla kovalanıp yakalanan ...'ın beyanlarına itibar edilip hüküm kurulmasının gerekçesi tarafımızdan anlaşılmamaktadır.

Tanık ... her nedense kendi beyanına göre arkadaşları ... ve ... ile ...ı ziyaret için geldiği olay yerinde hedefin kendisi olup bulundukları aracı ..., ..., ..., ..., ..., ...’ın (6 kişi) kurşunladıklarını gördüğünü söylemiştir. Ancak;

- Tanık ... bu olay nedeniyle kolluğa ihbar veya şikayette bulunmamış bir gün sonra tesadüfen bulundukları araçdan şüphelenilerek polisler tarafından araçlarla kovalanıp yakalanmıştır.

- Tanık ... olay yerine geldiği aracın içindeki ... ve ...ın her ikisininde olayda yaralandığını kendisinin kurtulduğunu söylemiştir. ... da yaralanma yoktur, bu husus dahi ...'ın olay yerinde olduğunu şüpheli kılmaktadır.

- Tanık ... bu olay nedeniyle kolluğa ihbar veya şikayette bulunmamış bir gün sonra tesadüfen bulundukları araçdan şüphelenilerek polisler tarafından araçlarla kovalanıp yakalanmıştır.

- Tanık ... olay yerine geldiği aracın içindeki ... ve ...ın her ikisininde olayda yaralandığını kendisinin kurtulduğunu söylemiştir. ... da yaralanma yoktur, bu husus dahi ...'ın olay yerinde olduğunu şüpheli kılmaktadır.

-...; aşamalarda verdiği ifadelerde her ne kadar ilk beyanında ... ve ...'ın isimlerini verdiğini ancak ... 'ın ismini vermediğini ve yine aslında olay yerine ...'a geçmiş olsun ziyaretine de gitmediğini ancak ...'in tehdidi nedeniyle öyle söylediğini aslında ... ve ...'ın orda olmadığını ...'in ise orada olduğunu söylemiştir. Tanıklar ... ve ... beraat etmiş, ... hakkında dava dahi açılmamıştır.

Karşı oyumuzda geldiğimiz nokta şudur: Tanık ..., sanık ... ile husumetli olup bu olayda birden çok kez ifade değiştirmiştir. Sanık ...'ın asıl hedefi ...'ın beyanına göre yine kendisidir. ...'a göre ... çete lideridir. Mağdur ... olaydan hemen sonra ateş edenlerin yüzlerini görmediğini söylediği halde olaydan 7 gün sonra 28.11.2013'de gece yarısı aynı saat diliminde tanık ...'la ifade vermeye aynı karakolda aynı polislere verdiği ifadesinde ismen ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın kendilerine ateş ettiğini söylemiş ve yine aynı gün bu iki kişiye ...'ın gösterildiğine dair bir tutanak düzenlenmiştir. (Bu tutanak teşhis tutanağı olmayıp ...'ın imzası da yoktur. ... sonradan değiştirdiği ifadesinde ...'ı teşhis ettiğini kabul etmemiş bize fotoğraf gösterilmedi demiştir.)

Yerel mahkememiz ... ve ...'in mahkumiyetine hükmettiği verdiği karar gerekçesinde ... ve iki müştekinin aynı araçla geldikleri olay yerinde ..., ... ve ...'ın yanlarında belirlenemeyen kişilerle beraber ateş ettiklerini bu beyanlarından sonradan dönseler de tanık ...'ın müştekilerin ilk beyanlarını desteklediği için bu beyanlara üstünlük tanıdığını, böylelikle sanıklar ... ve ...'ın savunmalarına itibar etmediğini belirtmiştir. (Halbuki ...'ın olay yerine gelmediği iki müştekinin hazırlık beyanlarıyla sabittir. Müşteki ...'ın aracının siyah olduğunu tanık ... söylemiştir, ancak araç kırmızıdır, müşteki ...'ın yaralandığını tanık ... söylemiş ancak ... yaralanmamıştır. ...'ın olaydan sonra arkadaşlarının yaralanmasına rağmen polise şikayete gitmemesi ancak yakalanınca kolluğa yardım adına tüm sanıkların ismini vermesi (Bunlardan iki kişinin ismini bilerek yanlış verdiğini (... ve ...)) ancak verdiği isimlerden ... ve ...'ın olay yerinde olmadıkları dikkate alınarak beraat etmeleri sonra verdiği ifade de ... ve ... yoktu. ...'in tehditi ile onların ismini verdim. ...'de ateş etmişti demesi dikkat çekicidir.

Dosyamıza göre öncelikle sanık ...'ın bu suçun işlenmesine katıldığı olayda kullanılan silahların ...'da yakalanması nedeniyle sabittir. Ancak yerel mahkememiz itibar etse de tanık ...'ın beyanlarına ve bu beyanlara göre ilk ifadesini değiştiren ...'ın beyanlarına itibar edilerek diğer iki sanık (... ve ...) hakkında mahkumiyet kararı verilmez. Zira tanık ...'ın beyanları dosyadaki maddi delillerle, ifadesi hiç değişmeyen müşteki ... beyanlarıyla ve kendi beyanı kendi içinde çelişkilidir. Tanık ...'ın mağdur ... beyanlarını da etkilediği ...'ın da ilk ifadesini değiştirdiği görülmektedir. Sanıklar ... ve ... ın olay yerinde olup müsnet suçları işlediklerine dair dosyada başkaca delil bulunmamaktadır.

Hukuk sistemimizde müddei iddiasını ispatla yükümlüdür. Yargı yetkisini Türk Milleti adına kullanan yargı mercileri bu yetkiyi kullanırken verdikleri kararı gerekçeli vermek zorundadırlar. Sanığa suçsuzluğunu ispat et demek yerine sanığın suçlu olduğunu bu yetkiyi kullanan yargı mercileri dosyadaki deliller aracılığı ile ispat etmelidir.

Açıklanan nedenlerle şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği sanıklar ... ve ...'ın olay yerinde olduklarını ve müsnet suçları işledikleri gösterir her türlü şüpheden uzak delil olmadığından bu iki sanığın müsnet suçlardan ayrı ayrı beraatleri gerektiği gerekçesi ile Dairemizin çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

MUHALİF ÜYE

14/06/2021 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ... ve ... müdafii Avukat ... 'ın yokluğunda 17/06/2021 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2017/5146, Karar No: 2018/5112, Tarih: 27.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/5146 E.  ,  2018/5112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren arasındaki ilişkinin muvazaaya dayalı olduğunu, davalının kendi işçilerine sağladığı mali haklardan müvekkilinin de yararlanması gerektiğini ileri sürerek, müvekkilinin gerçek işverenin baştan itibaren davalı olduğunun tespitiyle, tazminat, ücret, ilave tediye, ikramiye, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının belirlenmesi noktasında uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığına ilişkin kabul, emsal dava dosyaları da nazara alındığında yerindedir. Bu durumda, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarının tespitinde, davalı işveren bünyesinde, davacıyla benzer veya aynı işi yapan emsal işçinin belirlenmesi gereklidir. Ancak, davacının, toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaya üye olmadığı ve dayanışma aidatı kesilmesi yönünde bir başvurusunun da bulunmadığı gözetildiğinde; davalı bünyesinde çalışan ve toplu iş sözleşmesine göre aylık ücret ile hakları belirlenen işçilerin, davacıyla benzer veya aynı işi yapsa dahi, emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Davalı tarafça 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekinde gönderilen “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belge içeriğinde, davacıyla aynı işi yapan davalı işçilerinin isim listesi ve yevmiyeleri bildirilmiş ise de, yazı ekinde yer alan söz konusu işçilerin bordrolarında, sendikal aidat kesintisi olduğu görülmektedir. Dolayısıyla, bu çalışanların toplu iş sözleşmesinden yararlandıkları anlaşılmakla, emsal kabul edilmeleri mümkün değildir. Kaldı ki, listede ismi yazılı işçilerin yirmi yılı aşkın çalışması bulunmakta olup, kıdem süreleri davacıya nazaran oldukça yüksektir. Diğer taraftan, bahsi geçen listenin alt kısmında yer olan notta “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şoför personel alımı olmamıştır” şeklindeki bilgilerin yazılı olduğu görülmektedir. Bir taraftan 2003 yılından sonra şoför alımı olmadığının belirtilmesine rağmen, diğer taraftan 2003 yılından sonra başlayan işçilerin temel yevmiye katsayılarının 73,22 TL olduğunun yazılması, söz konusu bilgilerin değerlendirilmesinde tereddüt uyandırmaktadır. Ayrıca, bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri, toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğinde belirtilen yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği, toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayı oranından günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında açıklayıcı bir bilgi de bulunmamaktadır. Dolayısıyla, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, sözü geçen listede yazılı bilgilerden hareketle sonuca gidilmesi yerinde değildir.

Öte yandan, dava konusu uyuşmazlıkla aynı nitelikteki emsal davalarda, Elbistan İş Mahkemesi’nce verilen kararlarda, davalının emsal işçisinin aylık ücretinin, kayden alt işveren bünyesinde çalıştırılan şoförlere fiilen ödenen ücretin “1,73 katı” olduğu kabul edilerek sonuca gidilmiştir. Söz konusu davalarda verilen kararların, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin temyiz incelemesinden geçtiği ve aylık ücret miktarına ilişkin hüküm kısmının bozmaya konu edilmediği anlaşılmaktadır (Örneğin; Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 22/10/2015 tarihli 2015/34814 esas ve 2015/20303 karar sayılı; 09/11/2015 tarihli 2014/21311 esas ve 2015/21810 karar sayılı kararları). Mahkemece ise, söz konusu kararlardan farklı bir kabulle sonuca gidilmiştir. Bu halde, emsal davalarda aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı hususunun incelenmemesi de hatalı olmuştur.

Anılan sebeplerle, davalı işverene yeniden yazı yazılarak, davacıyla benzer veya aynı işi yapan ve fakat toplu iş sözleşmesinden yararlanmayan emsal işçisinin olup olmadığı sorulmalı; varsa ücret bordrolarının gönderilmesi istenilmelidir. Ayrıca, 22/03/2016 tarihli cevabi yazı ekindeki “Afşin Elbistan Linyitleri İşletme Müdürlüğü Garaj Amirliğinde çalışan Şoför Personel Bilgi Listesi” başlıklı belgenin alt kısmında yer alan “2003 yılından sonra başlayan işçi personellerin bugünki temel yevmiye katsayıları ise 73,22 TL’dir” ile “2003 yılından sonra şöfor personel alımı olmamıştır” şeklindeki çelişkili notlara işaret edilerek; bahsi geçen 2003 yılından sonra işe başlayan davalı işçilerinin kimler oldukları, görevleri (şoför olup olmadıkları), toplu iş sözleşmesinden yararlanıp yararlanmadıkları, yazı içeriğindeki söz konusu yevmiye katsayısının neye göre belirlendiği ve toplu iş sözleşmesiyle bir alakasının olup olmadığı, bu katsayıdan günlük yevmiye miktarına nasıl ulaşıldığı gibi hususlar hakkında bilgi verilmesi de istenilmelidir. Yukarıda belirtilen, temyiz incelemesinden geçen emsal dava dosyaları da incelenerek aylık ücret miktarı kabulüne nasıl ulaşıldığı tespit edilmelidir. Bu yönlerden yapılacak araştırma ve inceleme neticelerine göre, davacıya ödenmesi gereken aylık ücret miktarı noktasındaki uyuşmazlık yeniden değerlendirilerek sonuca gidilmelidir. Eksik araştırma ve incelemeyle karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Ş.K.
Yargıtay — Esas No: 2018/7708, Karar No: 2020/2679, Tarih: 10.03.2020

**19. Ceza Dairesi         2018/7708 E.  ,  2020/2679 K.**

**"İçtihat Metni"**

4250 sayılı İspirto ve İspirtolu İçkiler İnhisarı Kanunu'na aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında, 45.000,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumunun 17/08/2015 tarihli ve 62868625 sayılı kararına karşı yapılan başvurunun reddine dair Ankara 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 07/05/2018 tarihli ve 2017/8367 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin Ankara 6. Sulh Ceza Hakimliğinin 31/05/2018 tarihli ve 2018/3969 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 25/10/2018 gün ve 94660652-105-06-10436- 2018- Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/11/2018 gün ve 2018/87821 sayılı ihbarnamesi ile Daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Ankara 5. Sulh Ceza Hakimliğince, idari para cezasına dayanak olarak gösterilen 28/12/2014 tarihli tutanak ile ihlalin tespit edildiği, anılan tutanağın idari para cezasının uygulanması açısından yeterli delil oluşturacak nitelikte olduğundan bahisle idari para cezasına yapılan başvurunun reddine karar verilmiş ise de;

Anılan ihbarnamede;

Ankara 5. Sulh Ceza Hakimliğince, idari para cezasına dayanak olarak gösterilen 28/12/2014 tarihli tutanak ile ihlalin tespit edildiği, anılan tutanağın idari para cezasının uygulanması açısından yeterli delil oluşturacak nitelikte olduğundan bahisle idari para cezasına yapılan başvurunun reddine karar verilmiş ise de;

Dosya kapsamına göre, 28/12/2014 tarihli tutanakta alışveriş yapan kişi olarak belirtilen Sefa Öksüz'ün siyah poşetle aracına doğru yürüdüğünün görülmesi üzerine şahsın polislerce durdurularak poşet içerisinde bira ve tekel maddelerin bulunduğunun anlaşılmasını müteakip, Sefa'nın malzemeleri kabahatlinin sahibi olduğu 06 Genpaş isimli iş yerinden 23:00 sıralarında aldığını beyan etmesi üzerine, şahsın polis aracına alınarak ilgili büroya götürülerek tutanak tanzim edildiği, olayın gerçekleştiği iddia edilen iş yerine hiç gidilmediği, burada tutanak tutulmadığı, kabahatli hakkındaki idari para cezasına dayanak teşkil eden 28/12/2014 tarihli tutanağın altında işyeri sahibi kabahatli ...'in imzasının bulunmadığı gibi imzadan imtina ettiğine dair bir ibarenin de yer almadığı, biraları ve tekel maddeleri anılan tekel bayisinden alıp almadığı hususunda şüphenin bulunduğu, kabahatliye ait tekel bayisinden alındığı iddia edilen siyah poşet içerisindeki biraların başka bir işletmeden alınıp alınmadığı hususunun açıklığa kavuşturulmasını sağlamak amacıyla tutanakta alışveriş yapan kişi olarak ismi ve imzası bulunan Sefa Öksüz'ün ifadesine başvurulması gerektiği, gerekirse olayın gerçekleştiği güne ve saate ilişkin tekel bayisinden kesilen fişlerin temin edilmek suretiyle anılan alışverişin yapılıp yapılmadığına ilişkin araştırma yapılması gerektiği, 28/12/2014 tarihli tutanak haricinde kabahatlinin perakende alkollü içki satışı yapılamayan zaman diliminde alkollü içki satışında bulunduğuna ilişkin başkaca bir delilin bulunmadığı gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur. 26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

Mahkemece kanun yararına bozma isteminde ileri sürülen nedenler yönünden dosya kapsamında tüm deliller tartışılıp takdir edilmek suretiyle karar verildiği ve delil takdiri yapılarak verilen kararlar aleyhine kanun yararına bozma yoluna gidilemeyeceğinden;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 10/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12025, Karar No: 2014/2070, Tarih: 17.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/12025 E.  ,  2014/2070 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2013/231879

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 65/5. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı Ö.. Hafriyat Tic. ve San. Ltd. Şti. hakkında 2.415,00 yeni Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Gaziosmanpaşa Jandarma Trafik Kısım Komutanlığının 12/07/2008 tarihli ve ET 492869 sıra nolu idari para cezası karar tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin mercii GAZİOSMANPAŞA 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 07/03/2013 tarihli ve 2012/1331-1331 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 19.06.2013 gün ve 39221 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.07.2013 gün ve KYB. 2013-231879 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Soruşturma zamanaşımı” kenar başlıklı 20. maddesinin, 5560 sayılı Kanun'un 33. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile değişik 1 ve 2. fıkralarında; "(1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında İdarî para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla İdarî para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde dört,c) Ellibin Türk Lirasından az idari para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır. Ancak, 89'uncu maddesi hariç olmak üzere 1111 sayılı Askerlik Kanunu, 2839 sayılı Milletvekili Seçimi Kanunu, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu, 2972 sayılı Mahalli İdareler ile Mahalle Muhtarlıkları ve İhtiyar Heyetleri Seçimi Hakkında Kanun, 3376 sayılı Anayasa Değişikliklerinin Halkoyuna Sunulması Hakkında Kanun, 4925 sayılı Karayolu Taşıma Kanunu, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu ve 6001 sayılı Karayolları Genel Müdürlüğünün Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunda belirtilen ve idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihi takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezası verilerek tebliğ edilmediği takdirde idari yaptırım kararı verilemez, verilmiş olanlar düşer.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda, idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği 12/07/2008 tarihini takip eden takvim yılının son günü bitimine kadar idari para cezasının tebliğ edilmediği nazara alındığında muteriz hakkında verilmiş idari yaptırım kararının düşeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Gaziosmanpaşa 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 07.03.2013 gün ve 2012/1331 D. İş Esas - 2012/1331 D. İş Karar sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, cezanın kaldırılmasına, 17.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.