muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/35251, Karar No: 2023/8572, Tarih: 22.11.2023

B. Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

1.Mahkemece senet düzenleyen şahsın yetkili olduğu, imzanın gerçek olduğu, sahte imzanın söz konusu olmadığı, bu haliyle senetler düzenlenmesinin resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturmayacağı gerekçe gösterilerek beraat hükümleri kurulmuş ise de; sanık ... ile katılanlar ...ve ...'in diğer katılan ... Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinin ortakları ve müdürleri oldukları, şirketin ortaklar kurulunun 05.05.2010 tarihinde aldığı karar ile sanık ...'ın şirket müdürlüğünden azledilerek imza yetkisinin kaldırıldığı ve bu kararın Türkiye Ticaret Sicili Gazetesinin 13.05.2010 tarih ve 7563 sayılı nüshasında yayımlanarak tescil ve ilan edildiği, dolayısıyla sanık ...'ın müdürlük yetkisinden azledilerek artık şirketi temsil ve ilzama yetkili olmadığı hâlde, tam bir işbirliği ve iştirak iradesiyle hareket eden sanıkların suça konu bonoları sahte olarak düzenledikten sonra iki farklı tarihte katılan şirket aleyhine icra takibine konu ettiklerinin toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından anlaşılması karşısında, sanıkların zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik suçunu işledikleri sübut bulduğunun, ayrıca sanık ... katılan şirketin ortağı olduğundan 5237 sayılı Kanun'un 211 inci maddesinde düzenlenen daha az cezayı gerektiren hâlin somut olayda uygulanma imkânı bulunup bulunmadığının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2.Kabule göre de; hükümler kurulurken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Tacir Veya Şirket Yöneticisi Olan Ya Da Şirket Adına Hareket Eden Kişilerin Ticari Faaliyetleri Sırasında Dolandırıcılık Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) kısmında açıklanan nedenlerle ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2014/275 Esas, 2016/102 Karar sayılı kararında sanıklar ... ve ... müdafiileri ile sanık ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden, eleştirilen hususlar dışında, herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanıklar ... ve ... müdafiileri ile sanık ...'ın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Resmi Belgede Sahtecilik Suçundan Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) kısmında açıklanan nedenlerle ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.03.2016 tarihli ve 2014/275 Esas, 2016/102 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısı ve katılanlar vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6177, Karar No: 2019/4689, Tarih: 22.05.2019

Bu durumda mahkemece 73 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydı getirtilerek taraf teşkili sağlanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Ayrıca, davacı ...'nın karar başlığında davalı olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilecek maddi hata olduğu anlaşılakla, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle bir kısım davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile (1) numaralı bent uyarınca 522, 948, 103 ada 20, 21, 22, 25, 26, 106 ada 11, 12, 14, 15, 16, 28, 29, 30, 31, 32 , 107 ada 12, 13, 14, 15, 27, 28, 29 ve 30 parsel sayılı taşınmazlar yönünden hüküm sonucunun dördüncü bendinde "satış memuru olarak ...Adliyesi Yazı İşleri Müdürü" ibaresinden sonra gelen "..." ibaresinin hükümden çıkarılmasına, hükmün değiştirilmiş ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, (2) numaralı bent uyarınca 73 parsel sayılı taşınmaz yönünden hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 22.05.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2451, Karar No: 2022/10258, Tarih: 14.12.2022

**8. Hukuk Dairesi         2022/2451 E.  ,  2022/10258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Vakıf Evladı Olduğunun Tespiti

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çeşme Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında Çeşme Asliye Hukuk Mahkemesinde görülen dava sonucunda verilen hükme karşı davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi (1.) Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu kez davalı ... vekilince Bölge Adliye Mahkemesi kararının temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dava dilekçesinde, davacı ...'nin ...Hanım İbneti ... Oğlu...Ağa Vakfı'nın vakıf evladı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının ...Hanım İbneti ... Oğlu...Ağa Vakfı'nın gelir fazlasına müstehak vakıf evladı olduklarının tespitine karar verilmiş, hükme karşı davalı ... vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'nce istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş, bu kez davalı ... vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesi kararı temyiz edilmiştir.

Dava, vakıf evladı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Dava şartları, mahkemece davanın esası hakkında yargılama yapılabilmesi için gerekli olan koşullardır. Diğer bir anlatımla; dava şartları dava açılabilmesi için değil, mahkemenin davanın esasına girebilmesi için aranan “kamu düzeni” ile ilgili zorunlu koşullardır. Mahkeme, hem davanın açıldığı günde hem de yargılamanın her aşamasında dava şartlarının bulunup bulunmadığını kendiliğinden araştırıp incelemek durumunda olup; bu konuda tarafların istem ve beyanları ile bağlı değildir.

1086 sayılı mülga Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda derdestlik dava şartı olarak düzenlenmemiş iken 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun dava şartları ve ilk itirazlar başlıklı 114/1-ı maddesinde, davanın derdest olmaması dava şartlarından sayılmıştır. Derdestlik, tarafları, dava sebebi (vakıaları) ve dava konusu (talep sonucu) aynı olan bir dava ikinci kez açılırsa, ikinci davada bu husus re'sen veya talep üzerine dikkate alınır ve ikinci dava, dava şartları yokluğundan esasa girilmeksizin reddedilir. Dava şartları, kamu düzeniyle ilgili olduğundan; mahkeme, dava şartlarının mevcut olup olmadığını, davanın her aşamasında kendiliğinden araştırmakla yükümlüdür. Taraflar da dava şartı noksanlığını her zaman ileri sürebilirler. (6100 s. HMK. m.115/1)

Kesin hüküm, derdestliğin aksine 1086 mülga Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda olduğu gibi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda da dava şartı olarak kabul edilmiştir. Buna göre kesin hüküm, 6100 sayılı HMK'nin 303. maddesinde "Bir davaya ait şeklî anlamda kesinleşmiş olan hükmün, diğer bir davada maddi anlamda kesin hüküm oluşturabilmesi için, her iki davanın taraflarının, dava sebeplerinin ve ilk davanın hüküm fıkrası ile ikinci davaya ait talep sonucunun aynı olması gerekir. Bir hüküm, davada veya karşılık davada ileri sürülen taleplerden, sadece hükme bağlanmış olanlar hakkında kesin hüküm teşkil eder. Kesin hüküm, tarafların küllî halefleri hakkında da geçerlidir..." hükmü bulunmaktadır. Bu hükme göre kesin hükümden bahsedebilmek için; a) Davanın taraflarının aynı olması b) Dava sebeplerinin aynı olması c) Dava konusunun aynı olması gerekir. Tarafların aynı olmasından anlaşılması gereken; her iki davada da tarafların aynı kişiler olması anlamına gelir. Ancak bir hükmün daha sonra açılan bir davada maddi anlamda kesin hüküm teşkil etmesi için şekli anlamda kesinleşmiş olması bir başka ifade ile derdest olmaması gerekir. Hükmün kesinleştiği de HMK'nin 302/4.maddesi gereği ilamın altına veya arkasına yazılıp, tarih ve mahkeme mührü konmak ve başkan veya hâkim tarafından imzalanmak suretiyle belirtilir.

Kesin hüküm gibi derdestlik de taraflar ve tarafların küllî halefleri için olumsuz dava şartıdır.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden ve özellikle UYAP kayıtlarının tetkikinde; dosyamız davacısı ve arkadaşları tarafından ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/218 Esas sayılı dosyası üzerinden 11.05.2010 tarihinde açtıkları dava ile "davacıların ...Hatun İbneti ......Ağa Vakfının galleye müstehak vakıf evladı olduğunun tespitine karar verilmesini talep edilmiş, mahkemece, batın şartı olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmesi üzerine ise Yargıtay (Kapatılan) 18. Hukuk Dairesince galle fazlasına müstehak vakıf evladı tespiti davasının batın şartı nedeni ile reddinin doğru olduğu, ancak "...çoğun içinde az da vardır kuralından hareketle davacıların sadece vakıf evladı olduklarının tespitine karar verilmesi gerekirken, bu talebin de reddi doğru görülmemiştir." gerekçesi ile bozulmuş, Mahkemece, 2014/341-2014/552 sayılı kararı ile önceki kararında direnilmiş ve son olarak Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.11.2019 tarihli ve 2017/8(18)-1923 E, 2019/1217 K sayılı ilamı ile direnme kararı bozulduğu, bu aşamadan sonra dosyanın akıbetinin ne olduğu anlaşılamadığından dosyanın derdest mi yoksa karar verilerek kesinleştiği hususları araştırılmadan işin esasının incelenmesi doğru görülmemiştir.

Buna göre Mahkemece yapılacak iş; ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/218 Esas sayılı dosyası üzerinden 11.05.2010 tarihinde açılan davanın akıbeti araştırılarak dosyanın derdest olması halinde derdestlik dava şartından, kesinleşmiş ise kesin hüküm nedeni ile davanın usulden reddine karar vermek olmalıdır.

Buna göre Mahkemece yapılacak iş; ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/218 Esas sayılı dosyası üzerinden 11.05.2010 tarihinde açılan davanın akıbeti araştırılarak dosyanın derdest olması halinde derdestlik dava şartından, kesinleşmiş ise kesin hüküm nedeni ile davanın usulden reddine karar vermek olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen nedenlerle davalı vekilinin yazılı temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi (1.) Hukuk Dairesinin 16.02.2022 tarihli ve 2020/1198 Esas, 2022/398 Karar sayılı istinaf isteminin esastan reddine dair kararının KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi hükmünün 6100 sayılı HMK'nin 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HMK'nin 373/1.maddesi gereği kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi (1.) Hukuk Dairesine, dosyanın ise İlk Derece Mahkemesi Çeşme Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11397, Karar No: 2013/5120, Tarih: 12.03.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/11397 E.  ,  2013/5120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

...

DAVA : Taraflar arasındaki, ücret alacağının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı sebeplerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 12.03.2013 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat..... ile karşı taraf adına Avukat..... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalıya ait işyerinde 15.10.2006 tarihinde belirli süreli iş sözleşmesi çalışmaya başladığını, sözleşmede aylık net ücretinin 5.500,00 TL olarak belirlendiğini ve sözleşme süresinin bir yıl olarak düzenlenmiş olduğunu, iş sözleşmesinin 19.06.2007 tarihinde davalı işveren tarafından haksız feshedildiğini, Haziran ayına ait ondokuz günlük ücretine ilişkin ödeme yapılmadığını ve belirli süreli iş sözleşmesinin süre bitiminden önce haksız feshi sebebiyle bakiye süre ücret alacağına hak kazandığını ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının 27.10.2006 tarihinden itibaren müvekkiline ait otelde işletme ve pazarlama müdürü olarak çalışmaya başladığını, davacının yetkili olmamasına rağmen şirket adına Atlas Turistik Ltd. Şti. (Touristica Seyahat Acentası) ile 09.03.2007 tarihinde tur operatörü kontenjan sözleşmesi imzaladığını ve bu sözlemede şirkete ait otel için belirlediği fiyatların eşdeğer otellerin rayiç fiyatlarının çok altında kaldığını, bu sebeple ilgili firma ile aralarında anlaşılmazlık doğduğunu ve durumun ilgili acentaya ilave imkanlar sağlanmak sureti ile çözülebildiğini, davacının şirketi itibar kaybına ve aynı zamanda maddi zarara uğrattığını, bahsi geçen bu sözleşmeden davalı şirketin 15.06.2007 tarihinde haberdar olduğunu ve davacının iş sözleşmesinin bu sebeple 18.06.2007 tarihinde haklı sebeple feshedildiğini, davacının 5.500,00 TL net ücret aldığı ve bunun sözleşme ile belirlendiği iddiasının geçersiz olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının Atlas Turistik Ltd. Şti. (Touristica Seyahat Acentası) ile 09.03.2007 tarihinde imzaladığı tur operatörü kontenjan sözleşmesinden, davalı şirket icra kurulu başkanının 06.06.2007 tarihinde haberdar olduğu, bu hususun sözleşmenin tarafıolan acentaya yazılan yazı içeriğinden anlaşıldığı, 06.06.2007 tarihinden itibaren altı iş günlük hak düşürücü süre içerisinde davacının iş sözleşmesinin feshi gerekirken 19.06.2007 tarihinde iş sözleşmesinin feshedilmiş olması sebebi ile feshin haklı kabul edilmeyeceği, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin belirli süreli olması ve davalı işveren tarafından süre bitiminden önce haklı sebebe dayanılmaksızın feshedilmesi sebebi ile davacının bakiye süre ücret alacağına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık ; davacının davalı işverene ait işyerinde belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışıp çalışmadığı ve belirli süreli iş sözleşmesinin süresinden önce feshi sebebi ile bakiye süreye ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 325. maddesinde, “İş sahibi işi kabulde temerrüt ederse, işçi taahhüt ettiği işi yapmaya mecbur olmaksızın mukaveledeki ücreti isteyebilir ” şeklinde kurala yer verilerek işçinin kalan süre ücretini talep hakkı olduğu belirtilmiştir. Bakiye süre ücretinin istenebilmesi için, iş sözleşmesinin belirli sürele olması ve haklı bir sebep bulunmaksızın işverence feshedilmiş olması gerekir.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif sebeplerin varlığı gerekir.

818 sayılı Kanun'un 338. maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 11. maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklindeki düzenleme ile Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arz etmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilecektir.

Somut olayda; taraflar arasındaki 15.10.2006 tarihli iş sözleşmesi her ne kadar belirli süreli olduğu belirtilerek ve bir yıl süre ile geçerli olacağı gösterilmek sureti ile imzalanmış ise de, davacının işletme ve pazarlama müdürü olarak görev yaptığı, davalıya ait Pine Beach Clup ile ilgili tanıtım, satış, pazarlama faaliyetin yürütmekle görevli olduğu anlaşılmaktadır.

Davacının görevi dikkate alındığında, taraflar arasında iş sözleşmesinin belirli süreli olarak yapılmasını gerektirir, belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif şartlar bulunmamaktadır. Bu sebeple taraflar arasındaki iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak kabul edilmesi gerekir. Taraflar arasında belirli süreli süreli iş sözleşmesi bulunmadığından, davacının bakiye süre ücret alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır.

2-Kabule göre ise, iş sözleşmesinin hak düşürücü süre içinde feshedilip feshedilmediği hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı Kanun'un 26. maddesinde, fesih sebebinin öğrenildiği tarih ile olayın gerçekleştiği tarih başlangıç esas alınmak üzere iki ayrı süre öngörülmüştür. Bu süreler içinde fesih yoluna gitmeyen işçi ya da işverenin feshi, haklı bir feshin sonuçlarını doğurmaz. Bu süre, feshe sebep olan olayın diğer tarafça öğretilmesinden itibaren altı işgünü ve herhalde fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren bir yıl olarak belirlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; davalı şirketin icra kurulu başkanın 06.06.2007 tarihinde davacının yetkisini aşarak ve şirketi zarar sokacak nitelikte sözleşme imzaladığına muttali olduğu, bu huşunun dava dışı Touristica Acentasının 17.06.2007 tarihli yazısı içeriğinden anlaşıldığı ve davacının iş sözleşmesinin 19.06.2007 tarihinde feshedilmiş olması sebebi ile altı günlük hak düşürücü süreye uyulmadığı kabul edilmişse de, karara esas alınan Touristica Acentasının 17.06.2007 tarihli yazısının ekinde icra kurul başkanı tarafından düzenlenen ilgili belgenin bulunduğu ve bu belgenin 16.06.2007 tarihini taşıdığı anlaşılmaktadır. Dava dışı Touristica Acentasının 17.06.2007 tarihli cevabı yazısının içeriğinde bu belgenin tarihinin sehven 06.06.2007 olarak gösterdiği her iki yazı içeriği ile sabittir. Davacının iş sözleşmesi 19.06.2007 tarihinde feshedilmiş olup, mahkemenin 4857 sayılı Kanun'un 26. maddesinde düzenlenen hak düşürücü süre içerisinde feshin gerçekleşmediğine ilişkin kabulü de hatalıdır.

3-Ayrıca; hükme esas alman bilirkişi raporunda, davacının 2007 Haziran ayı ondokuz günlük ücret alacağı, işveren tarafından yapılan ödeme düşüldükten sonra 2.698,14 TL olarak belirlenmiş olmasına rağmen, mahkemece bu talep yönünden 3.300,00 TL ye hükmedilme de isabetsiz olup bu husus ayrı bir bozma sebebi olarak kabul edilmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 990,00 TL duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14488, Karar No: 2016/15777, Tarih: 21.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/14488 E.  ,  2016/15777 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı elektrik şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, dağıtım ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000,00 TL'nin işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 15//04/2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 88.467,55 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak ve diğer bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı elektrik şirketinin, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.