muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14618, Karar No: 2018/10761, Tarih: 15.11.2018

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede;

2-Dava, trafik kazası nedeni ile destekten yoksun kalmaya dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Davacılar vekili, müvekkillerinin desteğinin medyana gelen kazada öldüğün, zarardan davalıların sorumlu olduklarını açıklayıp maddi-manevi tazminatının davalılardan tahsilini talep etmiş, mahkemenin 30/05/2013 tarih, 2011/246 Esas 2013/289 karar sayılı ilamıyla davanın kısmen kabulü ile davacılardan ... için 65770,71 TL, ... için 8.141,07 TL, ... için 10.177,00 TL, ... için 13.027,17 TL, ... için 9.499,56 TL'nin, davalılardan, ... için 25.000,00 TL, ..., ..., ..., ... için 20.000,00'er TL , ... ..., ..., ... için 7.000,00'er TL tazminatın tahsiline karar verilmiş, hükmün davalılar ... Belediye Başkanlığı(İl Özel İdaresi) ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine hüküm Dairemizin 2013/19923 Esas, 2015/6028 Karar sayılı, 16/04/2015 tarihli bozma ilamıyla temyiz eden davalıların maddi tazminatın hesabına yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün maddi tazminat hesabı yönünden bozulmasına, manevi tazminat ve diğer hususlara yönelik temyiz itirazlarının reddine karar verilmiş olup, mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 65.770,71 TL, davacı ... için 8.141,07 TL, davacı ... için 10.177,00 TL, davacı ... için 13.027,17 TL asıl alacak ve dava tarihinden itibaren işlemiş yasal faizi yönünden talebinin konusuz kaldığı anlaşıldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, olay tarihinden dava tarihine kadar asıl alacakların sadece yasal faizinin tahsiline, davacı ...'un maddi tazminat taleplerinin reddine, davacı ... için 25.000,00 TL manevi

tazminatın, davacı ..., ..., ..., ... için 20.000,00'er TL manevi tazminatın, davacı ..., ..., ..., ... için 7.000,00'er TL manevi tazminatın tahsiline, davacıların ... ... A.Ş. aleyhine maddi tazminat isteği hakkında verilen mahkememizin 2011/246 E, 2013/289 K, 30.05.2013 tarihli kararının temyiz edilmeksizin kesinleştiğinden tekrar karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir. İlk kararı temyiz eden davalıların maddi tazminat hesabı dışındaki diğer temyiz itirazlarının itirazlarının reddedilmesi nedeni ile mahkemenin 30/05/2013 tarih, 2011/246 Esas 2013/289 karar sayılı ilamıyla hükmedilen manevi tazminatlara yönelik verilen hüküm ve buna bağlı olarak manevi tazminata yönelik vekalet ücreti, harç ve giderleri de kesinleşmiştir. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda, manevi tazminata yönelik hüküm kesinleşmiş olduğundan yeniden hüküm kurulması doğru olmamıştır. Bu durumda mahkemece mahkemenin 30/05/2013 tarih,2011/246 Esas 2013/289 karar sayılı ilamıyla hükmeidlen manevi tazminatlar ve ferileri yönünden kesinleşen hüküm nedeniyle yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmesi gerekirken, sanki önceki hüküm manevi tazminat yönünden bozulmuş gibi, yazılı olduğu biçimde yeni hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Davalı ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları yönünden yapılan incelemede;

3-Mahkemenin bozmadan önceki kararı davalılar ... Belediye Başkanlığı(İl Özel İdaresi) ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir. Davacı vekili kararı temyiz etmediğinden usuli kazanılmış haklar dikkate alınarak, önceki kararda hükmedilen tazminat miktarından fazlaya hükmedilemez.

Bozmadan önce verilen ilk kararda davacıların destekten yoksun kalma tazminat hesabında rapor tarihindeki asgari ücret miktarları kabul edilerek hesaplama yapılmış ve buna göre destekten yoksun kalma tazminatına karar verilmiştir. Anılan kararın davalılar Sücüllü Belediye Başkanlığı(İl Özel İdaresi) ve ... vekili tarafından temyizi üzerine Dairece; hükme esas alınan tazminat raporunun yasaya uygun olmadığı; desteğin annesi olan davacı ...'a aktif destekliğinin bulunup bulunmadığının araştırılması gerektiği, tüm davacıların ve desteğin bakiye ömrünün tespitinde PMF-1931 tablosunun kullanılması gerektiği yönünden

bozulmuştur. Bozma ilamı doğrultusunda mahkemece alınan raporda tüm davacıların ve desteğin bakiye ömrünün tespitinde PMF-1931 tablosunun kullanılması doğru ise de hesaplamaya esas alınan asgari ücretin miktarında hataya düşülmüştür. Mahkemece verilen ilk hükmü davacıların temyiz etmediği gözetildiğinde davacı tarafça temyiz edilmeyen hükümde esas alınan 04.02.2012 tarihli aktüerya raporundaki veriler (2012 yılı asgari ücretleri) esas alınarak hesaplama yapılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken bozma tarihinden sonraki 2016 yılı asgari ücretlerinin hesaplamada esas alınması doğru görülmemiş, bilirkişiden bozmadan önce davacı tarafça itiraz edilmeyen bilirkişi raporundaki asgari ücretlerin esas alındığı, tüm davacılar ve desteğin bakiye ömrü yönünden PMF-1931 tablosunun ve %10 artış, %10 iskonto usulünün uygulandığı ek rapor alınarak sonucuna göre karar vermek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekili ile davalı ... İdaresi vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... İdaresi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılar ve davalı ... İdaresine geri verilmesine 15/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25092, Karar No: 2016/3127, Tarih: 22.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/25092 E.  ,  2016/3127 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Müstehcen içerikli yayın satmak suçundan suça sürüklenen çocuk ...'ın, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 426/2, 119/2, 59/2. maddeleri uyarınca 8.114,75 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 647 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca cezanın ertelenmesine dair, Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/02/2009 tarihli ve 2008/841 esas, 2009/82 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/12/2014 gün ve 394534 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “1- Kayden 14/10/1987 doğumlu olup, suçun işlendiği 28/05/2005 tarihinde 18 yaşını ikmâl etmediği anlaşılan sanık hakkında tayin olunan cezadan, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 55/3. maddesi gereğince indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde fazla ceza tayininde,

2- 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 426. maddesinde öngörülen para cezasının 5252 sayılı Kanunun 4/1-b maddesi uyarınca bindörtyüzotuz kat artırıldığında cezanın alt sınırının 2.860 Türk lirası olması karşısında, ön ödeme bildirimi ile temel cezanın tayininde bu miktarın esas alınması gerekirken 6491,42 Türk lirası üzerinden uygulama yapılmasında,

3 -5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 61/6. maddesi ile 5083 sayılı Kanun'un 2. maddesine göre de adlî ve İdarî para cezalarının hesaplanmasında 1 Türk lirasının altında kalan tutarların dikkate alınmayacağının gözetilmemesi suretiyle sanığa fazla ceza tayin edilmesinde

4-Sabıkası bulunmayan ve suç işlemeyeceği kanaati oluştuğu için cezası ertelenen sanık hakkında sanığın lehinde olan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına dair olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesinde, isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

765 sayılı TCK'nın 55. maddesi: “Fiili işlediği zaman on beş yaşını bitirmiş olup da on sekiz yaşını bitirmemiş olanlar hakkında aşağıda yazılı şekillerde ceza tayin olunur:

1. Ağırlaştırılmış müebbet ağır hapis cezası yerine yirmi seneden aşağı olmamak üzere ağır hapis cezası;

2. Müebbet ağır hapis yerine on beş seneden yirmi seneye kadar ağır hapis cezası verilir.

3. Diğer cezaların üçte bire kadarı indirilir. Ancak, bu bendin tatbiki suretiyle hükmolunacak cezalar her fiil için ondört yıldan fazla olamaz.” hükmünü;

5252 sayılı Kanun'un 4/1-b maddesi: “(1) 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun dışındaki kanunlarda yer alan para cezalarından nispî nitelikteki vergi ve resim cezaları, nispî para cezaları ve tazminat kabilinden değişen orana bağlı bulunan para cezaları hariç olmak üzere, kanun ve tüzüklerde gösterilmiş bulunan para cezalarından (idarî ve disiplin para cezaları dahil);

5252 sayılı Kanun'un 4/1-b maddesi: “(1) 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun dışındaki kanunlarda yer alan para cezalarından nispî nitelikteki vergi ve resim cezaları, nispî para cezaları ve tazminat kabilinden değişen orana bağlı bulunan para cezaları hariç olmak üzere, kanun ve tüzüklerde gösterilmiş bulunan para cezalarından (idarî ve disiplin para cezaları dahil);

a) Türkiye Büyük Millet Meclisinin ilk kurulduğu tarihten önce yürürlüğe girmiş bulunan bütün kanun ve tüzüklerde yazılı olup da, daha sonraki tarihlerde Türkiye Büyük Millet Meclisince miktarına dokunulmamış para cezaları yüzkırkikibinsekizyüzaltmış katına,

b) Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından kabul olunup da;

7. 1.1.1981 tarihinden 31.12.1987 tarihine kadar yürürlüğe girmiş bulunan kanunlardaki para cezaları bindörtyüzotuz katına, çıkarılmıştır.” hükmünü;

5083 sayılı Kanun'un 2/3. maddesi ise; “İlgili kanunları gereğince uygulanacak adlî ve idarî para cezalarının hesaplanmasında ve ödenmesinde, bir Yeni Türk Lirası'nın (1 YTL) altında kalan tutarlar dikkate alınmaz.” hükmünü, içermektedir.

765 sayılı TCK'nın 426. maddesinde öngörülen para cezasının 5252 sayılı Kanunun 4/1-b maddesi uyarınca bindörtyüzotuz kat artırıldığında cezanın alt sınırının 2860 TL olması karşısında, ön ödeme bildirimi ile temel cezanın tayininde bu miktarın esas alınması gerekirken 6491,42 TL üzerinden uygulama yapılması ve 5237 sayılı TCK'nın 61/6. maddesi ile 5083 sayılı Kanunun 2. maddesine göre de adlî ve idarî para cezalarının hesaplanmasında 1 TL'nin altında kalan tutarların dikkate alınmayacağının gözetilmemesi suretiyle sanığa fazla ceza tayin edildiği, ayrıca sabıkası bulunmayan ve suç işlemeyeceği kanaati oluştuğu için cezası ertelenen sanık hakkında sanığın lehinde olan 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağına dair olumlu ya da olumsuz bir karar verilmediği anlaşıldığından kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünceler yerinde görüldüğünden,

1- Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 04/02/2009 tarihli ve 2008/841 esas, 2009/82 sayılı, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- CMK'nın 309/4-b maddesi gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 22.02.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2013, Karar No: 2021/12364, Tarih: 18.10.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/2013 E.  ,  2021/12364 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 6. İş Mahkemesi

Dava, maluliyet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 18/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11469, Karar No: 2014/10794, Tarih: 07.07.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/11469 E.  ,  2014/10794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2013

NUMARASI : 2012/254-2013/292

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı şirkete kasko sigortalı aracın tek taraflı trafik kazasında hasara uğradığını ileri sürerek, 14.400,00 TL. nın faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, kaza anında sürücünün alkollü olduğunu ve aracın istiap haddinin aşılması nedeniyle kazanın meydana geldiğini belirterek, riziko teminat dışında kaldığından davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın 10.000,00 TL. tazminat yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Kara Taşıtları ...Sigortası Genel Şartları’nın A.5.10 maddesinde yazılı “Taşıtın ruhsatında belirtilen taşıma haddinden fazla yük ve yolcu taşınması sırasında meydana gelen zararların teminat dışında olduğuna” ilişkin istisna hükmünün uygulanabilmesi için, riziko ile istiap haddinden fazla yük ve yolcu taşıma arasında uygun illiyet bağının bulunması ve kazanın sırf (münhasıran) bu nedenle meydana gelmesi gerekmektedir.

Mahkemece olayın istiap haddi aşılmasından meydana gelmediği gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki; sigortalı aracın tescil kaydında sürücü dahil 2 koltuk kapasiteli yük nakil (825 kg. kapasiteli) aracı olduğu belirtilmiştir. Olaya ilişkin olarak resmi görevlilerce düzenlenen 18.7.2011 tarihli kaza tespit tutanağında kaza anında araçta yolcu dahil 11 kişinin bulunduğu, olayın gündüz vakti olup, iki yönlü, asfalt ve düz yol, havanın açık ve kuru olduğunun, sürücünün direksiyon hakimiyetini kaybetmesi nedeniyle kazanın meydana geldiğinin belirtildiği görülmektedir.

Mahkemece yargılama sırasında alınan 15.7.2013 tarihli bilirkişi raporunda araçta istiap haddinin çok üzerinde yolcu ile seyredildiği sırada muhtemelen yapılan fren veya şoför mahallinde oturanların sıkışması sonucu direksiyon hakimiyetinin kaybedildiği belirtilmiş, itiraz üzerine alınan 03.10.2013 tarihli ek raporda dosyadaki belgelerle kazanın başka bir unsur olmadan istiap haddi aşılmasından meydana gelip gelmediğinin (illiyet bağı) tespitinin mümkün bulunmadığı bildirilmiştir. Buna göre, kök raporla ek rapor arasında çelişki meydana geldiği açıktır.

O halde, mahkemece olaya dair hazırlık soruşturması dosyasının veya ceza davası açılmış ise ilgili dava dosyasının getirtilerek, kaza anında araçta toplam kaç kişinin bulunduğu, aracın ön kısmında (sürücü kabininde) sürücü dışında kaç yolcunun oturduğu, kaza tespit tutanağında yaralı olduğu belirtilen beş yolcu ile diğer yolcuların yaşları/ortalama ağırlıkları vs. gibi unsurlar hep birlikte değerlendirilerek, hava ve yol koşulları ile oluş şekli itibariyle, kaza anında araçta yolcu ve yük kapasitesi yönünden istiap haddinin aşılıp aşılmadığı, istiap haddi aşılmış olsa bile kazanın münhasıran istiap haddi aşılması nedeniyle meydana gelip gelmediği, yani, istiap haddi aşılması dışında başka etkenlerin de kazaya sebebiyet verip vermediği yönünden dosyanın İTÜ veya Karayolları Genel Müdürlüğü Trafik Fen Heyetinden oluşturulacak yeni bir bilirkişi kuruluna tevdii edilerek ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık yeni bir rapor alınması, meydana gelebilecek çelişkilerin giderilmesi, ondan sonra olayın kasko poliçesi teminatı kapsamında olup olmadığı hususunda dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 7.7.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2124, Karar No: 2024/4905, Tarih: 17.12.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/2124 E.  ,  2024/4905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1281 E., 2022/1908 K.

KARAR : Davanın Kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Diyarbakır 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/830 E., 2020/435 K.

1) İlk Derece Mahkemesince eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemli davada; davalı idare ile dava dışı ... İnşaat Şirketi arasında imzalanan ''çevre duvarı alımı ve montajının yapılması'' konulu sözleşmeler ve davacının bu sözleşmeden doğan alacakları temlikine dair temlik sözleşmeleri bulunduğu, davacı ile dava dışı ... İnşaat Şirketi arasında imzalanan 16.03.2016 tarih, 2016/58027 ihale kayıt numaralı sözleşmenin 11.5. maddesinde alacağın temlikinin açıkça idarenin yazılı iznine bağlandığı ve davalı idarece alacağın temlikine onay verilmediği, diğer iki ihale için her ne kadar davalı idare tarafından alacağın temlikine onay verilmiş ise de, kamu kurumlarının vergi mükellefi olan alacaklılarına ödeme yapmadan önce 6183 Sayılı Kanun’un 22-a maddesi gereğince vergi borcu sorgulaması yapmak zorunda oldukları, davalı kurumca dava dışı ... İnşaat Şirketinin vergi borcuna mahsuben Hatay Vergi Dairesi Başkanlığı Asım Gündüz Vergi Dairesi'nin haciz bildirisine istinaden ödeme yaptığı anlaşıldığından haklı bulunmayan davanın reddine karar verilmiştir.

2) İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekilinin istinaf yoluna başvurması üzerine; davalı idare ile dava dışı ... arasında imzalanan, 02.05.2016 tarihli 2016/58027 ihale kayıt numaralı sözleşmeden doğan alacağın 217.000,00 TL'sinin İskenderun 3. Noterliği'nin 10.05.2016 tarihli 10169 yevmiye no.lu alacağın devri sözleşmesi ile dava dışı yüklenici ... İnşaat Şirketi tarafından davacı ... Taahhüt İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti.' ne temlik edildiği, davalı idare ile dava dışı ... arasında imzalanan, 02.05.2016 tarihli 2016/12325 ihale kayıt numaralı sözleşmeden doğan alacağın 4.700.000 TL'sinin İskenderun 3. Noterliği'nin 09.05.2016 tarihli 10108 yevmiye no.lu alacağın devri sözleşmesi ile dava dışı yüklenici ... İnşaat Şirketi tarafından davacı ... Taahhüt şirketine temlik edildiği, davalı idare ile dava dışı ... arasında imzalanan, 02.05.2016 tarihli 2016/120941 ihale kayıt numaralı sözleşmeden doğan alacağın 2.300.000 TL'sinin İskenderun 3. Noterliği'nin 09/05/2016 tarihli 10107 yevmiye no.lu alacağın devri sözleşmesi ile dava dışı yüklenici ... şirketi tarafından davacı ... Taahhüt İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti.' ne temlik edildiği, bu sözleşmelerin her birinin niteliği itibarıyla 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 470 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesi olup, davalının iş sahibi, dava dışı ... İnşaat Şirketi'nin yüklenici, davacı ... Şirketi'nin ise, sözleşmeden doğan alacaklarını dava dışı yükleniciden temlik alan olduğu, davacının, (1) no.lu temlik sözleşmesine dayalı alacak talebinin hukuki dayanağı bulunmadığı, davacının (2) no.lu temlik sözleşmesinden doğduğunu ileri sürdüğü alacak talebinin dava dışı yüklenici şirketin borcuna mahsuben vergi dairesine ödemiş olmasında usûl ve yasaya uygun olmayan bir yön görülmediği, İlk Derece Mahkemesince verilen ret kararının yerinde olduğu gerekçesiyle bu yöne ilişkin istinaf itirazlarının reddine karar verilmiştir.

Davacının (3) no.lu temlik sözleşmesinden doğduğunu ileri sürdüğü alacak talebinin reddi kararına yönelik istinaf itirazlarının incelenmesi sonucu; kamu kurumlarının vergi mükellefi olan alacaklılarına ödeme yapmadan önce 6183 sayılı Kanun'un 22-a maddesi gereğince vergi borcu sorgulaması yapmak zorunda oldukları yönündeki mahkeme kararında isabetsizlik bulunmadığı, ancak taraf ve mahkeme denetimine açık, denetime elverişli ve dosya kapsamı ile uyumlu olduğu değerlendirilen 09.04.2019 tarihli kök ve 08.07.2020 tarihli bilirkişi ek rapor hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, 6183 sayılı Kanun'un 22/a maddesi uyarınca kesinti zorunluluğu bulunduğunun kabulü halinde davacının (3) no.lu sözleşmeden kaynaklanan alacağının 1.283,59 TL olduğunun mütalaa olunmasına rağmen, Mahkemece, davacının davalıdan 1.283,59 TL alacaklı olduğunun hüküm altına alınmamasının hatalı olduğu gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun bu nedenle kabulü ile inceleme konusu İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, HMK'nın 353/1-b.2. maddesi uyarınca esas hakkında yeniden hüküm kurulmasına, bu suretle, davacının davasının kısmen kabulü ile, 1.283,59 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

3) Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince temyiz isteminde bulunulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

a) Dosya içeriğine göre hüküm altına alınan ve davalı idare tarafından temyize konu edilen toplam miktar 1.283,59 TL olup, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi olan 2022 yılı itibari ile kesinlik sınırının altında kaldığı anlaşıldığından davalının temyiz isteminin miktar itibarıyla reddine karar vermek gerekmiştir.

b) Davacının temyiz istemine gelince; davaya konu temliklerden ikisi idarenin onayı alınarak yapılmış olması nedeniyle geçerli olup, temlik gereğince yüklenicinin doğmuş ve doğacak alacağının temlik kapsamında davacıya ödenmesi gerekir. Ancak temlik bildirimi yapılması tarihinden önce doğmuş olan yüklenicinin vergi ve benzeri borcundan dolayı yapılan haciz ve başka bir işlem nedeniyle iş sahibinin ödeme yapması halinde temlik bedelini ödemekten kaçınması mümkündür. Aksi halde idarenin mükerrer ödemesi söz konusu olacaktır. Bu nedenle, vergi borcunun ne zaman doğduğu, haciz veya başka bir sebeple idare tarafından ödenmek zorunda olup olmadığı belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (3-a) numaralı bentte açıklanan nedenlerle miktar itibarıyla kararın kesin olması nedeniyle davalı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, (3-b) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararına karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulüyle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nin İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılarak yeniden esas hakkında verdiği karar usul ve yasaya aykırı görüldüğünden BOZULMASINA, HMK'nun 373/2. maddesi gereğince dosyanın Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, 17.12.2024 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.