muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/899, Karar No: 2016/5943, Tarih: 07.06.2016

**15. Ceza Dairesi         2014/899 E.  ,  2016/5943 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, o yer Cumhuriyet savcısı ve sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, www.sahibinden.com adlı internet sitesine cep telefonu satışı için ilan verdiği, bu ilanı gören şikayetçinin sanığın kullandığı telefonu arayarak, cep telefonu alımı konusunda sanıkla anlaşmaya vardığı ve telefon bedeli olan 690 TL'yi sanığa ait banka hesabına gönderdiği, sanığın gönderilen parayı aldıktan sonra cep telefonunu göndermediği ve aldığı parayı da iade etmediği şeklindeki olayda; bilişim sistemlerinin aynı anda birçok kişiye ulaşmasındaki çabukluk ve sağladığı kolaylığa dayanarak "www.sahibinden.com" adlı internet sitesinde telefon satışı için ilan vererek menfaat temin eden sanığın eyleminin, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08/03/2016 gün ve 2015/1100-2016/110 sayılı kararında da belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f maddesinde düzenlenen "bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık" suçunu oluşturacağından, mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş, açıklanan gerekçeyle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi uyarınca sanığın belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmemiş ise de, bu hususun kasten işlenen suçtan dolayı hapis cezasının kanuni sonucu olması nedeniyle infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; o yer Cumhuriyet savcısının, eylemin basit dolandırıcılık suçunu

oluşturduğuna; sanığın ise, atılı suçu işlemediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 07/06/2016 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Sayın çoğunluk ile aramızda oluşan uyuşmazlık sanığın eyleminin bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu mu, yoksa basın ve yayın araçlarının sağladığı kolaylıktan yararlanmak suretiyle dolandırıcılık suçunu mu oluşturduğu noktasında toplanmaktadır.

Sanığın “sahibinden.com” isimli internet sitesinde cep telefonunu satış ilanı verdiği, bu ilanı gören müştekinin telefonla arayarak sanıkla irtibata geçtiği ve telefonun 690 TL.ye alımı konusunda anlaştığı, bu bedeli sanığa ait banka hesabına gönderdiği, ancak cep telefonunun müştekiye gönderilmediği olayda suçun sübutu konusunda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Konunun daha iyi anlaşılması bakımından TCK.nun 158/1-f ve g madde ve bentlerinde yer alan “basın ve yayın yolu” ile “bilişim sistemi”nin kanunda yerini bulan tanımlarının açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

Konunun daha iyi anlaşılması bakımından TCK.nun 158/1-f ve g madde ve bentlerinde yer alan “basın ve yayın yolu” ile “bilişim sistemi”nin kanunda yerini bulan tanımlarının açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

Tanımlar başlıklı TCK.nun 6/1-g maddesinde basın ve yayın yolu deyiminden her türlü yazılı, görsel, işitsel ve elektronik kitle iletişim araçlarıyla yapılan yayınların anlaşılacağı belirtilmektedir.

Doktrinde TCK.nun 6. maddesinde tanımı yapılan basın ve yayının kapsam itibariyle 5187 Sayılı Basın Kanununun uygulama alanını da aşar şekilde geniş olduğu ve bu tanımın içine kitle iletişim aracı olarak internetin de girdiği belirtilmiştir. (...Yorumlu Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, 2010, Cilt 1., s. 116. )

Yargıtay uygulamalarında da internetten gönderilen ileti veya bilgilerin çoğul kişilerin öğrenmesine, yani kitlelerin ulaşımına imkan sağlanması halinde eylemin basın ve yayın yoluyla işlendiği kabul edilmiştir. (Yargıtay ...CD.nin 31.03.2014 gün .. E., .. K.,14.CD.nin 14.12.2012 gün ve ve .. E., .. K.,18. CD.nin 01.10.2015 gün .. E.,K. sayılı ilamları)

Gerek doktrin, gerekse Yargıtay uygulamalarında çoğul kişilere ulaşımda kullanılan internetin basın ve yayın aracı olduğu konusunda herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır.

Bilişim sisteminden ne anlaşılması gerektiğine dair TCK'nun 6. maddesinde bir açıklama bulunmamakla birlikte, TCK'nun 243. madde gerekçesinde bilişim sistemi; “verileri toplayıp yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tabi tutma olanağını veren manyetik sistem” olarak tanımlanmıştır.

Bu açıklamalardan sonra TCK.nun 158/1-f madde ve bendinde yer alan “araç olarak kullanma”,aynı maddenin g bendinde yer alan “kolaylıktan yararlanma” ibarelerinden ne anlaşılması gerektiği üzerinde durulması ve bu konunun da açıklığa kavuşturulması gereklidir.

Bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılmasından maksat, verileri otomatik olarak işleme tabi tutan manyetik sistemlerden araç olarak yararlanmak suretiyle kişi veya kişilerin aldatılması ve bu yolla haksız bir kazanç sağlanmasıdır.(..., Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 2013, s. 642)

Yani bu halde bilişim sistemi hile unsurunun icrasında araç olarak kullanılmalıdır. Bilişim sistemi suçta araç olarak kullanıldığında faille mağdur arasında doğrudan bir irtibat sağlanmamakta, çoğunlukla mağdur faili görmeden, onu tanımadan ve onunla ikili iletişime girmeden sadece bilişim sisteminden yapılan hileli hareketlerle kandırılmaktadır. Bir bankaya ait internet sitesinin benzerini oluşturup, bu site aracılığı ile mağdurun şifre veya kişisel bilgilerinin ele geçirilmesinden sonra kullanılması ya da şifresi kırılmış mail hesaplarından bu hesap sahibinin dostu olan mağdura mail göndererek, haksız yarar sağlanması gibi eylemler buna örnek olarak gösterilebilir.

TCK.nun 158/1-g madde ve bendinin uygulanabilmesi için hileli hareketlerin bizzat basın ve yayın araçlarının kullanılması suretiyle gerçekleştirilmesi şart değildir. Basın ve yayın araçlarının hilenin desteklenmesinde kullanılması halinde de bu bent uygulanacaktır. Basın ve yayın araçlarıyla failler aynı anda farklı yerlerdeki mağdurlara ulaşabilmekte ve bu araçların kitlelere ulaşımda sağladıkları kolaylıktan yararlanarak dolandırıcılık eylemlerini gerçekleştirmektedirler.Ancak bu tür suçlarda mağdurla fail arasında irtibat sağlanmakta ve fail mağdurla iletişime geçerek mağdurun iradesini sakatlayan hileli hareketleri bu iletişim sırasında gerçekleştirmektedir. Basın ve yayın araçlarıyla yapılan ilanlardaki hile başlıbaşına mağdurun iradesini etkilememekte ve bu haliyle fail başkaca hileli harekette bulunmaksızın haksız menfaat elde edememektedir.

Kanun koyucu bilinçli bir tercihle söz konusu maddenin f bendinde “araç olarak kullanma”, g bendinde ise “kolaylıktan yararlanma” ibarelerini kullanmasına rağmen, uygulamada bu ayrıma dikkat edilmediği görülmektedir.

CGK.nun 02.04.2013 gün ve E ve K. sayılı kararında bilişim sistemlerinin aynı anda birçok kişiye ulaşmadaki çabukluk ve sağladığı kolaylık nedeniyle dolandırıcılık suçunda araç olarak kullanıldığı kabul edilmiştir. Burada “araç olarak kullanma” ve “kolaylıktan yararlanma” kavramlarının karıştırıldığı, bu nedenle yanılgılı bir uygulama içine girildiği görülmektedir.

Somut olayda cep telefonunu internet üzerinden satış ilanını veren sanık, bu amaçla kendisini arayan müşteki ile

pazarlık yapıp telefonun satış fiyatı üzerinde anlaşmış ve müştekiye telefon bedelini göndermesini istemiş; bu şekilde ikna olan müştekiden 690 TL. parayı alarak kendisine haksız menfaat temin etmiştir. Burada hileli hareketler doğrudan doğruya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle gerçekleşmemiş; internetten verilen satış ilanı tek başına müştekinin telefon parasını gönderme iradesini etkilememiştir. Sanığın cep telefonunun resimlerini koyup fiyatını da cazip gösterir bir şekilde

internetten satılık ilanı vermesi ve bu şekilde müştekiye ulaşması;ayrıca ilandaki resimleri gören ve fiyatı cazip bulan müştekiyi etkilemesi eylemleri başlıbaşına sonuca götürmeye elverişli hareketler değildir. Müştekinin iradesini etkileyen hareket, sanığın telefon görüşmesinde satılık telefonun pazarlığını yapıp fiyatı üzerinde anlaşması şeklinde gerçekleşen eylemleridir. Pazarlık sonucu telefonu aldığına inanan müşteki 690 TL. bedeli sanığa göndermiş olup haksız menfaat bu şekilde temin edilmiştir.

Sonuç olarak somut olayda basın ve yayın araçlarından biri olan internetten verilen satış ilanının aynı anda birçok kişiye ulaşmadaki çabukluk ve sağladığı kolaylık, ilanda telefon resminin bulunması,.....'ın eyleminin TCK.nun 158/1-g maddesi kapsamında kaldığı ve mahkeme kararının bu gerekçeyle bozulmasına karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun onama kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/1370, Karar No: 2014/9862, Tarih: 03.06.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/1370 E.  ,  2014/9862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri 4. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/12/2013

NUMARASI : 2013/799-2013/1784

Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 28.05.2013 tarihli yazısı ile Yağmur B.. C..'nun Türk Medeni Kanunu'nun 404. maddesi gereğince vesayet altına alınması istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm D.. D.. tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Kayseri Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 28.05.2013 tarihli yazısı ile Yağmur isimli küçüğe TMK 404. maddesi uyarınca vasi atanması istenilmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 336/3. fıkrasında; velâyetin ana ve babadan birinin ölümü hâlinde sağ kalana, boşanmada ise çocuğun kendisine bırakılan tarafa ait olacağı; 404/1. fıkrasında ise; velâyet altında bulunmayan her küçüğün vesayet altına alınacağı düzenlenmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinden; B.. C.. ile (dava dışı) F. C.nun evliliğinden 08.12.2012 tarihinde küçük B.. C..'nun doğduğu, anne Bahar'ın 11.04.2013 tarihinde öldüğü, küçüğün velayetinin babası Ferhat üzerinde bulunduğu, her ne kadar küçük B. Y.'un gerçek babasının Ferhat olmadığı iddia edilmiş ise de Ferhat ile küçük arasındaki soybağının kayden mevcut olduğu, reddedilmediği anlaşılmaktadır.

Vesayet hakkındaki hükümler kamu düzenine ilişkin olup, aslolan ergin olmayan çocukların velayet altında bulunmasıdır. Eşlerden birinin ölümü halinde velayet hakkı diğer eş tarafından kullanılır. Bu nedenle mahkemece sağ olan baba Ferhat'ın beyanı alınarak, onun tarafından velayetin kendisine verilmesi yönünde dava açılması halinde sonucunun beklenmesi, velayeti baba talep etmediği takdirde eldeki davanın sonuca bağlanması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2020, Karar No: 2021/7789, Tarih: 13.07.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/2020 E.  ,  2021/7789 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

3. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/06/2021 tarihli ve 196 sayılı kararıyla: 4721 sayılı TMK'nın Miras Hukuk başlıklı 3. Kitabında yer alan Vasiyetname hükümlerinden (TMK m. 520-526, 542-544, 550-556, 557-559, 600-604 ve 595-597) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlara ait dava dosyalarının inceleme görevi, 01/07/2021 tarihi itibariyle Yargıtay 7. Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın temyiz incelemesinin yapılması için Yargıtay 7. Hukuk Dairesine UYAP bilişim sistemi üzerinden DEVRİNE karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3893, Karar No: 2010/1786, Tarih: 02.03.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/3893 E.  ,  2010/1786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İzmir 11. Sulh hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kısmen kabulüne ve birleştirilen davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde, davalı-k.davacı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin trafik sigortacısı olduğu aracın davalı tarafından alkollü kullanılması sırasında meydana gelen kaza sonucunda hasar gören iki araç için ödeme yapıldığını ileri sürerek, toplam 6.452,00 TL’nin davalıdan rücuan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleştirilen dosyada davacı vekili, müvekkiline ait aracın davalı ... şirketi nezdinde kasko sigortalı olduğunu, oluşan kaza sonrasında hasar gördüğünü ileri sürerek, 5.300,00 TL hasar bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalılar vekilleri, aleyhlerine açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalı-davacı ...’ın kazanın oluşumunda tam kusurlu olduğu ve salt alkollü olması nedeniyle kazanın meydana geldiği gerekçesi ile, asıl dosyanın kabulüne toplam 6.452,00 TL’nin ödeme tarihlerinden itibaren uygulanacak avans faizi ile davalıdan tahsiline,

Birleştirilen dosyada, araç hasarının kasko sigortası teminatı kapsamın dışında kaldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı-k.davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyası içindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı-k.davacı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, aracın trafik sigortacısı ve aynı zamanda kasko sigortacısı olan sigorta şirketi tarafından açılan rücuan tazminat ve birleştirilen dosyada da sigortalı tarafından açılan kasko tazminatı istemine ilişkindir.

2918 Sayılı KTK'nun 48. maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliğinin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97/1. maddesinde; alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, bu konu ile ilgili olan "b-2" bendinde; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tesbit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları belirtilmiştir.

Öte yandan, Kasko sigortası Genel Şartlarının B.5.5 maddesinde; Ayrıca Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartlarının A.5.5. Maddesinde, taşıtın Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararların, kasko poliçe teminatı dışında olduğu belirtilmiştir.

Bununla birlikte, Kasko Sigortası Genel Şartlarının A.5.5 maddesinin dayanağını teşkil eden KTK'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve mütakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü

Içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabülü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK'nun 1281. maddesi hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne aksi halinde reddine karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilamları)

Mahkemece, aralarında nöroloji uzmanının da yer aldığı bilirkişi heyeti raporu hükme esas alınmış ve kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana geldiği kabul edilmiştir. Araç sürücüsünün, kazadan sonra ölçülen promil düzeyi 0,22 olup, kaza sırasındaki alkol düzeyi yaklaşık olarak 0,49 promil olarak değerlendirilmiştir. Bilirkişi raporunda kazanın oluş biçimi, kaza tespit tutanağı ile uyumludur. Buna göre, kaza akşam saatlerinde, ışıklı ve köprülü kavşakta meydana gelmiş, her iki araç sürücüsü de yeşil ışıkta geçtiğini beyan etmiştir. Yine bilirkişi raporunda, sigortalı aracın yeşil fasılalı ışıkta, kırmızı ışık yanacağını öngörerek ve sol tarafındaki, köprü altından gelen yolu görüş alanının da kısıtlı olması nedeniyle hızını azaltması gerektiği, bu kurallara riayet etmediği gerekçesi tam kusurlu olduğu ve kazanın da münhasıran alkolün etkisi ile meydana geldiği belirtilmiştir.

Oysa kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana geldiğini kabul edebilmek için, alkol dışında kazaya etki eden hiçbir unsurun bulunmaması gerekmektedir. Bu nedenle bilirkişi raporunda, yeşil fasılalı ışık ve akabinde dönüşen kırmızı ışığın yandığının kabul edilmesi, özellikle sol taraftan gelen yolun görüş alanın da kısıtlı olduğunun belirtilmesi ile sonuç olarak kazada alkol dışında başka hiçbir etkenin olmadığının kabulü kendi için de çelişkilidir. Zira, sürücünün tam kusurlu olması hali ile, kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana gelmesi birbirinden farklı durumlardır.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; aralarında 2 nöroloji doktor ve 1 trafik kusur uzmanından oluşacak bilirkişi kurulundan, Olayın oluş şekli, yol ve hava durumu ve dosyadaki diğer deliller birlikte değerlendirilip, kazanın münhasıran alkolün etkisi altında gerçekleşip gerçekleşmediğinin, başka unsurların da etkili olup olmadığının tesbiti hususlarında ayrıntılı, gerekçeli ve raporlar arasındaki çelişkileri giderici rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı-k.davacı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı-k.davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı-k.davacı ... yararına BOZULMAZINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı-k.davacıya geri verilmesine 02.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11992, Karar No: 2013/14228, Tarih: 13.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/11992 E.  ,  2013/14228 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, ücret alacağı ve ikramiye alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 31.07.2008 tarihinde tarafına yapılan yazılı teklif neticesinde bir danışmanlık firması aracılığı ile davalı iş yerinde finansal işlerden sorumlu genel müdür yardımcısı unvanı ile 26.08.2008 tarihinde işe başladığını, 31.12.2008 tarihine kadar aylık 7.500 TL, 01.01.2009 tarihinden itibaren aylık 11.500 TL net ücret üzerinden anlaştıklarını, 01.01.2009 tarihinden itibaren ödenmesi gereken aylık 11.500 TL ücretin 4.000 TL eksik olarak 7.500 TL ödendiğini, 01.01.2009 ile 15.07.2009 tarihleri arasındaki çalışmış olduğu 6,5 aylık süre için eksik ödenen maaş farkı ile birlikte bir aylık ikramiye farkı olmak üzere 30.000 TL maaş alacağının ödenmediğini belirterek avans olarak verilen 15.000 TL düşüldükten sonra kalan 15.000 TL alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, şirketin sürekli gelişimi ile gerek çalışanlarına gerekse müşteri portföyüne daha iyi hizmet verebilmesi gayesiyle dava dışı danışmanlık firması ile yönetim ve insan kaynakları gelişim projesi adı altında çalışmalar başlattıklarını ve bu çalışmalar sonucunda 26.08.2008 tarihinde davalı tarafın mali işlerden sorumlu genel müdür yardımcısı olarak işe başladığını, davacı tarafın yürütmekte olduğu görevindeki verimsizliği nedeniyle iş akdinin 15.07.2009 tarihinde feshedildiğini ve fesih bildiriminin 15.07.2009 tarihinde davacı tarafın imzasına tebliğ edildiğini, iş akdinin sona erdirildiği aşamada gerek fesih bildirimine ihtirazı kayıt veyahut itiraz ileri sürmediği gibi 15.07.2009 tarihli ibraname ile de tüm haklarının kendisine eksiksiz olarak ödendiğini imzası karşılığında kabul ve beyan ettiğini bildirmiş, ayrıca 01.01.2009 tarihinden itibaren maaş tutarının 11.500 TL olduğuna dair iddiayı kabul etmediklerini beyan etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti: