muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7150, Karar No: 2010/2345, Tarih: 06.05.2010

Diğer yönden; dosya arasında bulunan mirasçılık belgesine göre, davacı..., 21.10.2004 tarihinde yargılama sırasında ölmüş, mirasçıları davada taraf olmuşlardır. TMK.nun 28.maddesi uyarınca kişilik ölümle son bulur. Öte yandan 4.5.1978 gün ve 4/5 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca ölü kişi adına tescile karar verilemeyeceği gibi dava tarihinde ölü bulunan kişiye karşı da dava açılamaz. Ölü kişi adına tesbite ilişkin 3402 sayılı Kadastro Kanununun 29 ve 30. maddeleri hükmünün genel mahkemelerde uygulama yeri de bulunmamaktadır. Davacı...’nin ölümünden sonra mirasçılık belgesinde isimleri geçen mirasçıları vekâletname vermek suretiyle davada taraf durumunu almış ve davayı yürütmüşlerdir. Mahkemece... ...mirasçıları adına iptal ve tescile karar verilmesi gerekirken ölü kişi adına hüküm kurulmuş olması da doğru görülmemiştir.

Kabule göre de ,mahkemece 14 parça taşınmaz üzerindeki davalılara ait payın 5/24 oranında iptaliyle... ...adına tesciline karar verilmiş ise de dosya kapsamına göre, taşınmazların ortak kök muris ...’dan kaldığı, mirasçılardan Nefiye ve Sariye’nin paylarını davalıların yakın miras bırakanı ...’a devrettiği açıklandığından davacıların yakın miras bırakanı...’ın tereke üzerindeki payı 1/3 nisbetinde olup mahkemece davacılar lehine iptal ve tescile karar verilen pay oranı da doğru bulunmamaktadır. Esasen bu konuda uzman bir bilirkişiden pay oranlarını belirleyen rapor alınarak sonuca ulaşılması daha uygun olacaktır.

Davacılar vekili ile davalılar vekilinin yerinde görülen temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve yasaya aykırı hükmün HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 14,00 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacılara iadesine 06.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8214, Karar No: 2022/3168, Tarih: 09.03.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/8214 E.  ,  2022/3168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuklar müdafiileri

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 17/05/2015-20/05/2015 yerine 20/05/2015 olarak yazılması mahallince düzeltilebilir yazım hatası olarak görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocukların, okul içerisinde bulunan suça konu eşyaları çalmaları şeklinde gerçekleşen eylemlerinin, TCK'nın 142/2-h maddesinde düzenlenen nitelikli hırsızlık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, TCK'nın 142/1-a maddesi ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden suça sürüklenen çocukların kazanılmış haklarının korunmasına, 09/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11432, Karar No: 2014/1126, Tarih: 22.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/11432 E.  ,  2014/1126 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK 89/1, 89/3-b, 22/3, 62/1,52/2-4, 53/6 gereğince

mahkumiyet, sürücü belgesinin geri alınması

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Katılan hakkında Mersin Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 29.06.2011 ve 07.12.2011 tarihli raporlara göre; yaralanmanın sağ ayakta iki parmak kaybına ve kemik kırıklarına neden olduğu ancak, organ işlevinin kaybına veya sürekli zayıflamasına neden olmadığının belirtildiği dikkate alındığında; sanık hakkında tayin edilen temel ceza üzerinden TCK'nın 89/2-b ve e bentleri gereğince yarı oranında artırım yapılması gerekirken, TCK'nın 89/3-b maddesi gereğince bir kat artırım yapılarak fazla ceza tayini,

2- TCK'nın 61/2. maddesi gereğince, temel ceza üzerinden yapılacak artırım sırasında, öncelikle bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından, TCK'nın 89/3-b maddesinin ve TCK'nın 22/3 maddelerinin uygulanmasına ilişkin 2. ve 3. paragrafların çıkartılarak, 2. paragrafın yerine “Sanığın üzerine atılı suçu bilinçli taksirle işlediği anlaşıldığından cezasından 22/3 madde hükmü gereğince suçun işleniş şekli gözetilerek takdiren 1/3 oranında arttırım yapılmak sureti ile 200 GÜN KARŞILIĞI ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” 3. paragrafına “ katılanın vücudunda kemik kırığı oluşacak ve

hayati tehlike geçirecek şekilde yaralanması nedeniyle sanığın cezasının TCK'nın 89/2-b ve e bendleri gereğince yarı oranında artılarak 300 GÜN KARŞILIĞI ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA” ibarelerinin eklenmesine, TCK'nın 62. maddesinin uygulanmasına ilişkin 4. paragraftaki “333 gün” ibaresinin “250 gün” olarak; 5. paragraftaki “6600 TL” olarak belirlenen sonuç cezanın “5000 TL” olarak düzeltilmesine, hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20740, Karar No: 2014/8048, Tarih: 22.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/20740 E.  ,  2014/8048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TERCAN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/05/2013

NUMARASI : 2012/73-2013/24

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dava; ziynet ve eşya alacağına ilişkin olup, mahkemece,tarafların boşanmalarına ilişkin ilamın 9.6.2010 tarihinde kesinleştiği, iş bu davanın ise TMK 178.maddesi gereğince boşanma ilamının kesinleşmesinden itibaren 1 yıl içerisinde açılması gerekirken 10.7.2012 tarihinde açıldığı, 1 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş,hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kişisel malların davalıda kalması nedeniyle bedellerinin tahsili istemine ilişkindir. Türk Medeni Kanunu 226/1 maddesi gereğince eşler her zaman birbirlerinde kalan kişisel eşyalarının iadesini isteyebilirler.

Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik tasarruf özgürlüğüne yönelik saldırılara el atmanın önlenmesi davası ile karşı koyabileceği gibi istihkak davası ile de karşı koyabilir. Eşya davası bu anlamda bir istihkak davası olmakla istem dava konusu eşyaların; aynen iadesi, olmadığı takdirde dava tarihindeki bedelinin verilmesi şeklinde gerçekleşmektedir. Dava konusu eşyaların mevcut olduğu tespit edilmiş ise uyuşmazlık mülkiyet hakkına dayandığından olayda zamanaşımı söz konusu olamaz. Dava konusu eşyaların var olduğu tespit edilemez ise istem tazminata ilişkin olduğundan Borçlar Kanununun 125.maddesinde belirlenen on yıllık zamanaşımı süresinin uygulanması ve karı koca arasındaki davalarda Borçlar Kanununun 132.maddesinin dikkate alınması gerekir.

Bundan ayrı olarak; kişisel malların iadesi davası Türk Medeni Kanunun 226 ncı maddesinde düzenlenmiş olup, davanın Aile Mahkemesi sıfatıyla görülüp karara bağlanması gerekmektedir. Davacı vekili dava dilekçesinde,davanın aile mahkemesi sıfatıyla açıldığını belirtilmesine rağmen, mahkemece, tutanak başlıklarında ve karar başlığında Aile Mahkemesi sıfatıyla ibaresinin yazılmaması da doğru görülmemiş olup, mahallinde düzeltilmesi her zaman mümkün görüldüğünden bozma sebebi yapılmamıştır.

Ancak, taraflar arasındaki boşanma davasının 09/06/2010 tarihinde kesinleştiği ve davacının ziynet ve ev eşyalarının aynen iadesini olmazsa bedelini talep ettiği mahkemece boşanma davasının kesinleştiği tarihten itibaren 1 yıllık zamanaşımı süresi geçtikten sonra davanın açıldığı gerekçesiyle zamanaşımı nedeniyle red kararı verilmiştir.

Uyuşmazlığın çözümüne "Mülkiyet Hakkı'nın konumu, doğrudan etkili olması nedeniyle ilkin bu hakkın ve bu hakka dayanan davaların hukuki statüsünü belirlemekte yarar görülmüştür.

Uyuşmazlığın çözümüne "Mülkiyet Hakkı'nın konumu, doğrudan etkili olması nedeniyle ilkin bu hakkın ve bu hakka dayanan davaların hukuki statüsünü belirlemekte yarar görülmüştür.

Mülkiyet hakkı ayni hakların en önemli tipi olup, en geniş yetkileri kapsayanıdır ve devamlı haktır. Anayasanın "Temel Haklar ve Ödevler" başlığını taşıyan ikinci kısmın, "Kişinin Hakları ve Ödevleri" başlığı altında, ikinci bölümde yer alan 35.maddenin 1.fıkrasında herkesin mülkiyet ve miras-hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra, ikinci fıkrada, bu hakkın ancak kamu yararı amacıyla, kanunla sınırlanabileceğine yer verilmiştir.

Malik, mülkiyete konu olan şeyde dilediği gibi tasarrufta bulunabilir, şeyi haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabilir ve her türlü haksız müdahalelerden korunmasını isteyebilir. ( MK. md. 618 )

Görüldüğü üzere, bu hüküm, tasarruf özgürlüğünün, 3.kişilerde ihlal edilmesi halinde uygulanacak yaptırımın bir ifadesidir.

MK. 618/2 maddesi mülkiyet hakkının yaptırımı ( müeyyidesi) olarak iki dava türünü öngörmüştür.

1-İstihkak davası

2-Müdahalenin men'i davası

İstihkak davası, malın vasıtasız zilyetliğine sahip olmayan malikin, doğrudan doğruya mülkiyet hakkına dayanarak, şey üzerindeki zilyetliğin haklı bir nedene dayanmayan kimseye açtığı hakedişi belirleyen bir eda davasıdır. Davanın sonunda, menkul mallarda teslime, taşınmaz mallarda ise tahliyeye bağlanan edaya karar verilir.

İstihkak davası bir ayni hakka ( mülkiyete ) dayandığı için tipik bir aynı davadır. O nedenle, zamanaşımına uğramayacağından asla duraksanamaz.

Bir davada dayanılan maddi olguların hukuki nitelendirilmesini yapmak, uygulanacak yasa maddeleri bulmak ve uygulamak hakimin doğrudan görevidir. ( HUMK. 76 ) Davada asıl talep dava konusu eşyaların aynen iadesidir. Daha sonra belirtilen "aynen olmadıkları takdirde dava tarihindeki bedellerinin tahsili" sözcüğü asıl talep olan, aynen iadenin bir uzantısı ve ikamesi konumundadır. Öyle ki, bu sözcüğün kullanılması aynen iade isteminin başka bir söyleyişle "Ayın talebinin" hukuki niteliğini etkileyip onu ortadan kaldırıcı, bölücü bir sonuç yaratıp ayrı bir istem şekline dönüştürmez.

İİK. 24. maddesince, hükmolunan menkul malın değeri ilamda yazılı ise bu değer ayrıca icra emri tebliğine lüzum olmaksızın haciz yoluyla borçludan tahsil edilir. Hükmolunan menkul malın değeri ilamda yazılı değilse, o zaman malın değeri icra müdürü tarafından tespit ve takdir edilir. Daha sonra alacaklı, borçlu ve diğer ilgililerin bu kıymet takdirini şikayet haklarına ilişkin prosedür devreye girer ve tetkik mercii hakimliğince karar verilir. Arkasından temyiz aşaması gündeme gelir. Görülüyor ki, mülkiyet hakkına sahip davacı ( alacaklı) isteminde; hakkının bir an önce sağlanması amacını düşünerek, salt malın değerinin ilamda belirlenmesini istediği, böylece ilamda malın değerinin yazılmaması durumunda, anılan hüküm gereği icra müdürünün malın değerini tesbit işlemine başvurmamasını önleyerek, alacağın kolaylıkla tahsil edilmesini; diğer bir anlatımla İİK. 24. maddesi anlamında bir uygulama amaçladığının kabulü gerekir. Esasen bu tür davalarda, asıl olan borçlu (davalı) için, malı teslim suretiyle borcundan kurtulmasıdır. Gerçekten de; İİK.24. maddesi hükmünce asıl olan davacının aynen tahsil isteme olanağının varlığı gözden kaçıramadığında, aynen iadeye yönelik amaç ve istem dışına çıkılarak mülkiyet hakkını örseleyici hukuki sonuçlara yönelinmesi kabul edilemez ( HUMK. md. 74 ).

Şimdiye değin açıklamaların ışığında kısaca denilebilir ki dava da, asıl talep aynen iadedir.

O nedenle, dava hukuksal nitelikçe mülkiyet hakkına dayalı istihkak davasıdır ve zamanaşımı sözkonusu değildir.

Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik tasarruf özgürlüğüne yönelik saldırılara el atmanın önlenmesi davası ile karşı koyabileceği gibi istihkak davası ile de karşı koyabilir. Eşya davası bu anlamda bir istihkak davası olmakla istem dava konusu eşyaların; aynen iadesi, olmadığı takdirde dava tarihindeki bedelinin verilmesi şeklinde gerçekleşmektedir. Dava konusu eşyaların mevcut olduğu tespit edilmiş ise uyuşmazlık mülkiyet hakkına dayandığından olayda zamanaşımı söz konusu olamaz. Dava konusu eşyaların var olduğu tespit edilemez ise, istem tazminata ilişkin olduğundan Borçlar Kanununun 125.maddesinde belirlenen on yıllık zamanaşımı süresinin uygulanması ve karı koca arasındaki davalarda

Borçlar Kanunu'nun 132.maddesinin dikkate alınması gerekir.

Olayımıza gelince; taraflar arasındaki boşanma davasının 13.03.2007 tarihinde kesinleştiği ve davacı mevcut olan ziynetlerin zorla elinden alındığı hukuki sebebine dayanarak 25.03.2009 tarihinde açtığı dava 1 yıllık zamanaşımı süresi içinde açılmadığı gerekçesiyle zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş ise de, davanın Türk Medeni Kanunu'nun 178. maddesi gereğince boşanmanın feri olarak nitelenmesi ve zamanaşımı süresinin 1 yıl olarak kabulü doğru değildir. Zira, bu tür davalar yukarıda açıklandığı üzere istihkak davası niteliğindedir.

Davanın Türk Medeni Kanunu'nun 178. maddesi gereğince boşanmanın feri olarak nitelenmesi ve zamanaşımı süresinin 1 yıl olarak kabulü doğru değildir. Zira, bu tür davalar yukarıda açıklandığı üzere istihkak davası niteliğindedir. Mahkemece, işin esasına girilerek, tarafların tüm delilleri toplanıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde zamanaşımı nedeni ile red kararı verilmesi usul ve kanun hükümlerine uygun bulunmamıştır.

Mahkemece; işin esasına girilerek, tarafların tüm delilleri toplanıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde zamanaşımı nedeni ile reddine karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir. (H.G.K.31.05.2000 gün ve 2-911 E.-941 K.), (6. H.D. 02.05.2011 gün ve 2010/12982 E.-2011/5634 K.)

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 22.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5056, Karar No: 2013/874, Tarih: 12.02.2013

**1. Ceza Dairesi         2009/5056 E.  ,  2013/874 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2009/95327

MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 10/02/2009, 2007/110 (E) ve 2009/36 (K)

SUÇ : Kasten yaralama, hakaret

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık Mustafa'nın "mağdur Yunus'a hakaret", "mağdur Ahmet'i kasten yaralama"; sanık Yunus'un "mağdurlar Mustafa ve Enver'i kasten yaralama" suçlarından verilen adli para cezaları miktarları itibarıyla 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. maddesine göre kesin nitelikte olup, temyiz kabiliyetleri bulunmadığından, müdafiilerinin bu suçlara yönelik temyiz istemleri ile sanık Mustafa müdafiinin süresinden sonra müdahil sıfatıyla bulunduğu temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiş, temyiz incelemesi, sanık Mustafa'nın "mağdur Yunus'u kasten yaralarna" suçundan kurulan hükme yönelik olarak, sanık müdafii ile mağdur Yunus vekilinin müdahil sıfatıyla bulunduğu temyiz istemleri üzerine yapılmıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Mustafa'nın mağdur Yunus'a karşı eyleminin sübutu kabul, cezayı azaltıcı haksız tahrik, yaş küçüklüğü ve takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin meşru savunmaya, tahrikin derecesine; müdahil Yunus vekilinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosya kapsamına göre, birbirleri ile komşu olan mağdur Enver ile mağdur Yunus arasında önceye dayalı çekişme bulunduğu, olay günü, aracını Yunus'un evinin önüne koyması nedeniyle. Yunus'un eşi tarafından evinden çağrılan Enver'in, dışarda kendisini bekleyen Yunus'la tartışmaya başladıkları, tartışma sırasında karşılıklı olarak birbirlerine hakaret ettikleri, Yunus'un yanında kayınbiraderi Ahmet'in de bulunduğu, bu durumu evinin balkonundan gören sanık Mustafa'nın ise tehdit ve hakaretler ederek aşağıya indiği, akabinde arkasından yaklaştığı Yunus'un sırtına doğru yanında getirmiş olduğu bıçakla kuvvetlice vurduğu, akciğeri yaralayacak derecede göğse nafiz olan bu darbe sonucu hayati tehlike geçiren Yunus'un, yapılan acil ameliyat sonucu hayata döndürüldüğü olayda,

Hedef alınan vücut bölgeleri, darbenin şiddeti, mağdurdaki yaranın niteliği birlikte dikkate alındığında, sanığın eylemine bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı halde, "öldürmeye teşebbüs" yerine, suçun niteliğinde hataya düşülerek, yazılı şekilde "kasten yaralama" suçundan hüküm kurulması,

Kabule göre de,

Suç tarihinde TCK'nun 6/1-b maddesi kapsamında "çocuk" olan ve daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı hapis cezasına mahkum edilmeyen sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının, TCK'nun 51. maddesi uyarınca ertelenip ertelenmeyeceği hususunun karar yerinde tartışmasız bırakılması,

Kabule göre de,

Suç tarihinde TCK'nun 6/1-b maddesi kapsamında "çocuk" olan ve daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı hapis cezasına mahkum edilmeyen sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının, TCK'nun 51. maddesi uyarınca ertelenip ertelenmeyeceği hususunun karar yerinde tartışmasız bırakılması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafii ile müdahil vekilinin temyiz itirazları bu sebeplerle yerinde görüldüğünden, hükmün, tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 12/02/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2488, Karar No: 2011/8953, Tarih: 14.12.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/2488 E.  ,  2011/8953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 147 ada 6, 151 ada 19, 152 ada 1, 152 ada 4 ve 189 ada 1 parsel sayılı 2147.86, 1217.19, 404.56, 155.56 ve 906.10 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, miras yoluyla gelen hak ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle eşit payla davalılar ... ve ... ile davacı ... adlarına tespit edilmiştir. Davacı ..., bağışlamaya ve zilyetliğe dayanarak dava açmıştır. Mahkemece, yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli taşınmazların davacı adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazların öncesinin tarafların ortak miras bırakanına ait olduğu, adı geçenin sağlığında davacıya bağışladığı ve bu nedenle taşınmazlarda diğer mirasçıların payı olmadığı, davacı yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği koşullarının oluşmuş bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme karar vermeye yeterli bulunmamaktadır. Davacı, dava konusu taşınmazın sağlığında annesi tarafından kendisine bağışladığını iddia etmiş ve 03.04.1989 tarihli bağış senedine dayanmıştır. Sözü edilen senet gerekli şekli şartları taşımaması nedeniyle geçersiz ise de; dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar da taşınmazların miras bırakan tarafından davacıya bağışladığını ifade etmişlerdir. Ancak; davacı aynı zamanda, davayı kabul eden davalı ...'in payını satın aldığına dair 26.12.1999 tarihli senede de dayanmıştır. Mahkemece bu husus üzerinde durulmamıştır. Doğru sonuca varılabilmesi için gerekirse taşınmazların başında daha önce dinlenilen yerel bilirkişiler ve taraf tanıkları hazır olduğu halde yeniden keşif yapılarak ve davalı ...'in önceki keşifteki beyanı da kendisine açıklattırılmalı, tanık, bilirkişi sözleri, tarafların beyanları ve senet içerikleri değerlendirilmek suretiyle murisin sağlığında bağış yoluyla taşınmaza malik olduğu mahkemece kabul edilen davacının, sonradan mirasçılardan birinin payını satın almış olmasının, taşınmazda diğer mirasçıların payı olduğu anlamına gelip gelmeyeceği tartışılmalı; bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece bu yönün gözardı edilmesi isabetsiz olup, ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 14.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.