muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/13233, Karar No: 2016/11705, Tarih: 27.10.2016

...

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18. maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari 2014 yılı itibariyle belirlenen m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Bilirkişi kurulunca emsal alınan... parselde kayıtlı 55 m² taşınmazın üzerindeki 52 m² dükkan ile birlikte satıldığı, dükkanın büyüklüğünün neredeyse arsanın tamamını kaplamış olması ve satışların dükkan ve işyeri satışına ilişkin olduğunun saptanması durumunda, satış işleminin zeminden çok üzerinde yer alan işletmeye yönelik olduğu, emsal taşınmaz üzerindeki yapının değeri hesaplanıp satış bedelinden düşülerek zemine isabet eden bedel bulunmaya çalışılsa da, bu hesaplamada ticari işletmenin değerinin yer almayacağı ve esasen böyle bir hesaplamanın objektif olarak yapılamayacağı kuşkusuz olduğundan, bu tür bir emsalin gerçek zemin değerine de ulaşılamayacaktır. Bu durumda söz konusu taşınmaz satışların uygun ve isabetli emsal olduğundan söz edilemeyeceği dikkate alındığında bu taşınmazın emsal olacak nitelikte olmadığı ve gerçekçi olmayan yanıltıcı sonuçlara götüreceği kuşkusuzdur.

Bu nedenle; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yukarıda belirtilen eksikliklerin tamamlanmasından sonra ek bilirkişi raporu alınıp hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan kalan bölümünde kullanım amacı, yüzölçümü ve geometrik şekli dikkate alındığında, herhangi bir değer kaybı olmayacağı düşünülmeden, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu kısım için % 7 değer kaybı verilerek yüksek bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Kabule göre de;

2-Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan kalan bölümünde kullanım amacı, yüzölçümü ve geometrik şekli dikkate alındığında, herhangi bir değer kaybı olmayacağı düşünülmeden, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu kısım için % 7 değer kaybı verilerek yüksek bedel tespiti,

Doğru görülmemiştir.

Kabule göre de;

3-Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan ... parselin tapu kaydının ve emsal alınan satışını gösterir akit tablosunun tapu müdürlüğünden, dava konusu taşınmaz ve somut emsal alınan taşınmazın, değerlendirmeye esas alınan 2014 yılı itibari ile belirlenen emlak vergisine esas tutulan asgari m² bedelinin belediye başkanlığından, dava konusu 106 ada 7 parsel (ifrazen 9) sayılı taşınmazın 17.06.2014 olan değerlendirme, somut emsal olarak incelenen ... ada 12 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 26.04.2005 olan satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden, sorularak alınacak cevabın dosya içerisine konulup raporun bu yönlerden denetlenmesine olanak sağlanmamış olması da yerinde değildir.

...

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/159, Karar No: 2021/3513, Tarih: 26.05.2021

**14. Hukuk Dairesi         2019/159 E.  ,  2021/3513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı-birleştirilen davada davalı tarafından, davalı-birleştirilen dava davacısı aleyhine 05.11.2012, birleştirilen davada 06.12.2013 gününde verilen dilekçeler ile asıl davada elatmanın önlenmesi ve kal, birleştirilen davada temliken tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 23.06.2016 günlü hükmün ve hükmün temyiz edilmemiş sayılmasına dair verilen 03.08.2017 tarihli ek kararın Yargıtayca incelenmesi davalı-birleştirilen dava davacısı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Asıl dava elatmanın önlenmesi ve yıkım, birleştirilen dava temliken tescil istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı-birleştirilen dava davacısı ... temyiz etmiştir.

Mahkemece, 03.08.2017 tarihinde usulüne uygun tebligata rağmen posta giderinin tamamlanmadığı gerekçesiyle temyiz talebinin reddine dair ek karar verilmiştir.

Ek kararı, davalı-birleştirilen davada davacı ... temyiz etmiştir.

1- 03.08.2017 tarihli ek kararın temyiz incelemesi yönünden;

Mahkemece 28.01.2015 tarihinde düzenlenen eksik temyiz harç ve masraflarının 7 günlük kesin süre içinde yatırılmazsa temyiz isteminden vazgeçilmiş sayılacağına dair muhtıra, davalı-birleştirilen davada davacı ...'e 15.08.2015 tarihinde tebliğ edilmiştir. Ne var ki; muhtıranın davalının adres kayıt sistemindeki adresine ilk seferde 7201 sayılı Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği ve usulüne uygun olmadığı anlaşıldığından temyiz talebinin reddine dair ek karar usul ve yasaya aykırı bulunmuştur.

Bu itibarla mahkemenin temyiz isteğinin reddine ilişkin 03.08.2017 tarihli ek kararı kaldırılarak işin esasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine geçilmiştir.

2-Davalı-birleştirilen dava davacısı ...'in hükmün esasına yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) No'lu bentte açıklanan nedenlerle mahkemenin 03.08.2017 tarihli ek kararının KALDIRILMASINA, (2) No'lu bentte açıklanan nedenlerle davalı-birleştirilen dava davacısı ...'in temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.05.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11988, Karar No: 2012/3243, Tarih: 05.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/11988 E.  ,  2012/3243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/07/2010 tarih ve 2007/258-2010/569 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı Banka'da bulunan hesabından, müvekkili şirketin yetkilisinin talimatı olmadan rızası hilafına şubedeki hesaptan aynı gün içerisinde beşer dakika ara ile beş farklı kişi hesabına EFT yapıldığını ileri sürerek 31.330.00 TL'nin davalıdan faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının şifresini koruyamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre bankanın imtiyaz suretiyle faaliyetini icra etmesi karşısında BK.'nın 99'uncu maddesi uyarınca hafif kusurundan doğacak zarardan da sorumlu olduğu, sözleşmede sorumsuzluk konusunda düzenleme bulunsa dahi bu düzenlemenin geçerli olduğu kabul etme olanağının bulunmadığı, Banka'nın hesap sahibinin aşıranlar ile işbirliği içerisinde olduğunu ya da aşırılma olayında aşıranların mudinin kusur ve ihmalinden yararlandığını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 31.330.00 TL'nin davalıdan faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, sahtecilik işleminin davalı Banka'ya karşı gerçekleştirilmiş olmasına ve mevduatın yatırılma tarihinden itibaren nefi ve hasarın davalı Banka'ya ait bulunmasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.395,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 05/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21184, Karar No: 2015/3114, Tarih: 23.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/21184 E.  ,  2015/3114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2012/618-2013/683

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın görev yönünden reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu taşınmaza fiilen el atılmadığı, bu itibarla davanın idari yargıda tam yargı davası olarak görülmesi gerektiği kabul edilerek yargı yolu bakımından davanın GÖREV yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama sırasında dere koruma alanında kalan taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Açıklanan nedenlerle yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle davanın görevden reddine karar verilmesinde ve görevsizlik hususu yasa değişikliğinden kaynaklandığından taraflar lehine vekalet ücreti takdir edilmemesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3684, Karar No: 2014/2836, Tarih: 03.03.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/3684 E.  ,  2014/2836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2012

NUMARASI : 2010/266-2012/586

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar Adnan ve H.. E.. vekili ile davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik (ZMSS) sigortacısı olduğu aracın kusurlu olarak davacıların eşi/babaları ve destekleri İslam Ünal'a çarparak ölümüne neden olduğunu ileri sürerek, ıslahla birlikte müteveffanın davacı eşi Raife için 18.834,88 TL., çocuğu Filiz için 9.407,44 TL. destekten yoksun kalma tazminatının tüm davalılardan, her davacı için 10.000,00'er TL. manevi tazminatın ise sigorta şirketi dışındaki davalılardan faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri, ayrı ayrı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın davacı Raife için 9.417,44 TL., davacı Filiz için 4.703,72 TL. maddi tazminat yönünden kısmen kabulüne, davacı Raife'nin 10.000,00 TL. manevi tazminat talebinin kabulüne, diğer üç davacının manevi tazminat talebinin ise 8.000,00'er TL. yönünden kısmen kabulüne, fazla istemlerin reddine karar verilmiş, hüküm davalılar Adnan ve H.. E.. vekili ile davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-)Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle, oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına ve manevi tazminatın takdirinde B.K.nun 47. Maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının, davacılar vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-)Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından davacılar R.. Ü..'ın eşi F.. Ü..'ın da babası ve destekleri olan İslam Ünal'ın dava konusu kaza tarihinde emekli olup emeklilikten sonra ve kazanın olduğu tarihte daha önceden çalıştığı fırın işyerinde çalışmaya devam ettiği açıktır. Buna göre, yasal asgari ücretin altında çalışma kabul edilemeyeceğinden aktüer bilirkişi raporunda kaza tarihindeki asgari ücret esas alınarak yapılan hesaplama göz önünde bulundurularak sonucuna göre destek tazminatına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde asgari ücretin 1/2'si oranındaki hesaplamaya göre karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalılar H.. E.. ile A.. E.. vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının, davacılar vekilinin ise sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 2.572,56 TL kalan harcın temyiz eden davalılar H.. E.. ile A.. E..'den alınmasına peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 3.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6042, Karar No: 2021/12404, Tarih: 02.11.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/6042 E.  ,  2021/12404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince davalı tarafın istinaf başvurusunun reddine, davacı tarafın istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/493 esas, 2018/26 karar sayılı ilamının kaldırılmasına ilişkin yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 02/11/2021 günü temyiz eden taraf vekillerinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, sözlü açıklamaları da dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

1-Dava konusu Bursa ili, Osmangazi ilçesi, Atıcılar mahallesi, 3742 ada 4 parsel sayılı taşınmazın oluşumu sırasında, geldi parselinden bedelsiz yola terk edilen bir yer olup olmadığı var ise buna ilişkin bilgi ve belgelerin ilgili Belediye Başkanlığından ve Tapu Müdürlüğünden sorulduktan,

2-Dava konusu taşınmazın tapu kaydının ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte (kadastro tespit tutanağı dahil) ilgili Tapu Müdürlüğünden getirtildikten,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6291, Karar No: 2013/2308, Tarih: 20.03.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/6291 E.  ,  2013/2308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2012/148250

MAHKEMESİ : İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 29/03/2012, 2008/260 (E) ve 2012/68 (K)

SUÇ : Tasarlayarak küçük kardeşini öldürmek

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanık Elif ile üvey annesi Kakaş'ın, Turabi ve Murat adındaki kişilerle para karşılığı cinsel ilişkiye girdiklerinin maktul tarafından öğrenilmesi ve maktulün bu ilişkiyi sanık Elif'in babası, sanık Kakaş'ın kocası olan Memet'e söyleyeceğinden korkmaları üzerine, maktulü pikniğe gitmek bahanesiyle ormanlık alana götürüp öldürme konusunda yaptıkları plan doğrultusunda, birlikte olay yerine gelerek maktulü oyun oynayacaklarını söyleyip yere yatırdıkları, Turabi'nin maktulün ellerini, Murat'ın da ayaklarını bağladıktan sonra, Turabi'nin iple boğazını sıkmak suretiyle maktulü öldürdüğü olayda;

5237 sayılı TCK yönünden sanık Elif'in eyleminin, diğer sanıklarla fikir ve irade birliği içinde bulunması nedeniyle aynı kanunun 37/1 maddesi yollamasıyla 82/1-a-d-e maddesine uyduğu, 765 sayılı TCK yönünden ise, sanığın öldürme sonucunu doğuran maktulü bağlama ve boğma eylemini doğrudan gerçekleştirmemesi nedeniyle aynı Kanunun 64.maddesindeki "fiili irtikap eden" veya "doğrudan doğruya beraber işlemiş olanlardan" olmadığından, eyleminin 65/3.maddesindeki fer'i iştirak olarak değerlendirilmesi gerekmekle, lehe yasa karşılaştırmasının 5237 sayılı TCK.nun 37. Maddesi yollamasıyla 82/1-a-d-e, 31/2, 62. maddeleri ile 765 sayılı TCK.nun 450/1-4, 65/3, 2253 sayılı Kanunun 12/2, TCK.nun 59. maddeleri arasında yapılması ve bu duruma göre de lehe sonuç doğuran 765 sayılı TCK hükümlerine göre hüküm kurulması yerine, 5237 sayılı TCK uyarınca yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA),20/03/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4385, Karar No: 2016/6714, Tarih: 26.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/4385 E.  ,  2016/6714 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 11.02.2013 tarihli iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan peşin sermaye değerli gelirden oluşan Kurum zararının tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve olay tarihinde yürürlükte bulunan 5510 sayılı ...sı Kanunu 21. maddesidir.

Mahkemece, davalı işverenin % 60, ölen sigortalının ise % 40 oranında kusurlu olduğuna ilişkin 13.08.2014 tarihli rapora itibar edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir

5510 sayılı Kanunun “...başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır.

Anılan maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır.

Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45–46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54–55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir. Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluk belirlenirken gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekir.