muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3657, Karar No: 2014/14525, Tarih: 09.07.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/3657 E.  ,  2014/14525 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2014/13209

Özürlü ve eski hükümlü çalıştırmak yükümlülüğüne uymamak eyleminden kabahatli M.. A.. hakkında, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 30, 108, 101. maddeleri uyarınca 59.306,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Türkiye İş Kurumu Genel Müdürlüğü Muğla İl Müdürlüğünün 22/02/2011 tarihli ve B.13.l.TIK.2.48.00.00.310.02/52054 sayılı idari yaptırım kararına karşı yapılan başvurunun kısmen kabulü ile 39.130 Türk lirası İdarî para cezasının iptaline, 20.176 Türk lirası idari para cezası bakımından başvurunun reddine ilişkin Muğla Sulh Ceza Mahkemesinin 06/03/2013 tarihli ve 2011/177 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/06/2013 tarihli ve 2013/179 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 06/01/2014 gün ve 1339 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/01/2014 gün ve KYB. 2014-13209 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun “Soruşturma zamanaşımı” kenar başlıklı 20. maddesinin, 5560 sayılı Kanun'un 33. maddesi ve 6111 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile değişik 1 ve 2. fıkralarında;” (1) Soruşturma zamanaşımının dolması halinde kabahatten dolayı kişi hakkında idari para cezasına karar verilemez. (2) Soruşturma zamanaşımı süresi; a) Yüzbin Türk Lirası veya daha fazla idari para cezasını gerektiren kabahatlerde beş, b) Ellibin Türk Lirası veya daha fazla İdarî para cezasını gerektiren kabahatlerde dört, c) Ellibin Türk Lirasından az idari para cezasını gerektiren kabahatlerde üç yıldır.” şeklindeki düzenlemeler karşısında, somut olayda, idari para cezasını gerektiren fiilin işlendiği tarihin Nisan 2010 ile Mayıs 2010 olduğu dolayısıyla merci karar tarihi itibarı ile bu aylar bakımından da zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilmeden yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yukarıdaki açıklamalar ışığında; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Muğla 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 13.06.2013 tarih ve 2013/179 Değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, muteriz hakkında verilen Nisan, Mayıs, 2010 aylarına ait toplam 6208 TL idari para cezasının kaldırılmasına; 09.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28142, Karar No: 2018/23050, Tarih: 12.12.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/28142 E.  ,  2018/23050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 19.07.2005-30.11.2010 tarihleri arasında, davalı şirkete ait market olarak faaliyet gösteren işyerinde reyon görevlisi olarak çalıştığını, haksız ve kötü niyetli olarak işine son verildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, genel tatil, yıllık ücretli izin alacakları ile ücret alacağının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 16.02.2009-08.05.2010 tarihleri arasındaki çalışma süresinin çıraklık sözleşmesi kapsamında olduğu, iş akdinin istifayla sona erdiği, fazla mesai ve genel tatil çalışmasının bulunmadığı, izinlerini kullandığı, ayrıca alacak taleplerinin zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı, davalı işyerinde 19/07/2005 tarihinde işe başlamış, 16/02/2009-08/05/2010 tarihleri arasında çırak olarak çalışmış, 08/05/2010 tarihinden iş akdini feshettiği tarih olan 30/09/2010 tarihine kadar da İş Kanunu kapsamında çalışmıştır. İş akdini fesheden davacı işçi ayağındaki rahatsızlıktan bahsetmiş olmakla birlikte bu rahatsızlığın İş Kanunu’nun 24/1-a bendinde öngörüldüğü şekilde işe devam etmesinin sağlığı veya yaşayışı için tehlike oluşturacağına yönelik rapor ibraz etmemiş, bu hususu başka şekilde de ispatlayamamıştır. Açıklanan nedenle davacının kıdem tazminatı talebinin reddi yerinde ise de davacının, davalı işyerinde İş Kanunu’na tabi olarak geçirdiği 19/07/2005-16/02/2009 ila 08/05/2010-30/09/2010 tarihleri arasındaki çalışma süresine göre davacının hak ettiği yıllık izin süresi belirlenip varsa kullandırılanlar mahsup edilerek ücretli izin alacağı talebi hakkında bir karar verilmesi gerekirken çalışmanın bir yılın altında kaldığı ve yıllık ücretli izne hak kazanılmadığı şeklindeki yerinde olmayan gerekçe ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12/12/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2167, Karar No: 2018/6968, Tarih: 02.10.2018

**21. Hukuk Dairesi         2017/2167 E.  ,  2018/6968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalılar vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, iş kazasına sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, ara kararla hükmedilen 50.000 TL'den ibaret geçici ödemenin, tahsilde tekerrür olmamak kaydıyla 31.08.2010 tarihinden 04.05.2015 tarihine kadar işlemiş 18.024,66 TL'lik yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacıya verilmesine, geçici ödeme mahsup edildikten sonra kalan 210.216,58 TL efor kaybı nedeniyle maddi tazminatın, 31.08.2010 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacıya verilmesine, 148.656,11 TL bakıcı gideri nedeniyle maddi tazminatın, 31.08.2010 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacıya verilmesine, 35.000 TL manevi tazminatın 31.08.2010 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, 31/08/2010 tarihinde meydana gelen kaza sonucu sigortalının % 100 oranında yardıma muhtaç olacak şekilde iş gücü kaybına uğradığı, olayın meydana gelişinde sigortalının % 30 oranında müterafik kusurunun bulunduğu anlaşılmaktadır.

A- Gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile

A- Gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile

ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin Duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen 35.000,00 TL manevi tazminat azdır.

Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen 35.000,00 TL manevi tazminat azdır.

B- Şüphesiz başkasının bakımına muhtaç kalan sigortalının, bakım giderleri de maddi zarar olarak ortaya çıkar. Bakıcı gideri hesaplanırken PMF yaşam tablosu kullanılmaktadır. Kazalının, iş kazası nedeniyle uğradığı gelir kaybının hesabının sözü edilen tabloya göre yapılması, geleceğin varsayıma göre belirlenmesi yönünden yerindedir. Ancak işgücünü kaybeden kazalının sağlıklı bir insan için geçerli olan PMF yaşam tablosuna göre belirlenen bakiye ömrü boyunca bakıcı giderinin bulunacağının kabulü de yerinde olmaz. Ayrı bir bakiye ömür belirlenmesi de mümkün olmadığına göre davacının halen ve bakiye ömrü içerisinde de sürekli bakıcı çalıştırmayıp aile içi bakım dayanışmasından yararlanacağı gözetilerek hakkaniyet indirimi yapılması isabetli olmuş ise de % 40'ı geçmemek üzere hakkaniyet indirimi yapılması ve bu indirim nedeniyle reddedilen kısma ilişkin davalılar yararına vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirken hakkaniyet indiriminin fazla uygulanması ve bu sebeple reddedilen kısma ilişkin davalılar yararına vekalet ücretine hükmedilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılara yükletilmesine, 02/10/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10810, Karar No: 2021/2779, Tarih: 04.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/10810 E.  ,  2021/2779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.Davacı vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Şöyle ki;Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedelinin derhal ödenmesi gerektiğinden,Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 4-b nolu bendindeki ( 3'er aylık vadeli hesaba aktarılarak, kararın kesinleşmesi halinde) kelimelerinin hükümden çıkartılmasına, yerine (derhal) ibaresinin yazılmasına,Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21456, Karar No: 2014/22095, Tarih: 10.12.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/21456 E.  ,  2014/22095 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/227590

MAHKEMESİ : İstanbul 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/02/2010

NUMARASI : 2009/79 (E) ve 2010/38 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Oluş ve dosya içeriğine göre; sanık ve yaşı büyük suç arkadaşı Aydın ile kimliği belirsiz suç arkadaşlarının yakınanın telefon ve 1830 USD parasını bıçak zoruyla almalarından hemen sonra yakalanan yaşı büyük sanık A. S..'nün kolluk güçlerinin refakatinde sanık Emrah'ı arayarak suça konu parayı buluşma noktasına getirmesini istediği, sanık Emrah'ın buluşma yerine gelmesiyle paranın sanıktan ele geçirilip, telefonun iade edilmediğinin anlaşılması karşısında; yakınana kısmi iadeye rızasının olup olmadığı sorularak sonucuna göre 5237 sayılı Yasanın 168. maddesiyle değerlendirme yapılması gerekirken, mağdurdan alınan paranın iade edilip cep telefonu iade edilmediği gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Mahkemece 5271 sayılı Yasa’nın 150/3. maddesi uyarınca, sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu savunmanın görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olarak, çocuk sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

3-Yakınana bıçak çekip, para ve telefonunu yağmalayan sanık A. S..'nün olaydan hemen sonra yakalanması neticesinde suçta kullanılan bıçağın yaşı büyük A. S..'nün yargılandığı İstanbul 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 15.03.2007 gün, 2006/254 Esas, 2007/71 Karar sayılı dosyasında müsaderesine karar verildiği; A.S..nün bıçak çekmek suretiyle, yağma suçunu birlikte işlediği diğer sanık Emrah'ın ise yakalandığında üst aramasında, 02.10.2006 günlü Ekspertiz raporuna göre, 6136 sayılı Yasa'nın 4.maddesinde belirtilen yasak niteliği haiz olmayan ''staınless china'' ibareli bıçağın ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında; sözü geçen bıçağın, suçun işlenmesine tahsis edildiği, suçta kullanıldığı ya da suçtan meydana getirildiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde açıklanıp tartışılarak, sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 54.maddesinin yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık E.. Ö.. savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12989, Karar No: 2011/11233, Tarih: 27.10.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/12989 E.  ,  2011/11233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Babaeski Asliye (Ticaret Mah. Sıf.) Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Transport Nak. San. ve Dış Tic. Ltd. Şti. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 25/02/2008 gününde verilen dilekçe ile tespit istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28/10/2008 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, 4458 sayılı Gümrük Kanununun 92. maddesine dayalı tespit istemine ilişkindir. Yerel mahkemece dava kabul edilmiş; karar, davalı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, 34 ... ve 34 ... plakalı tır ve dorsesinin 24.06.2006 gününde meydana gelen trafik kazasında tamamen yandığını, kaza sırasında aracın, ... nolu tır karnesi muhteviyatı eşyayı taşımakta olduğunu, Gümrük Müsteşarlığı Gümrükler Kontrol Genel Müdürlüğünün 07.05.2007 günlü yazılarına göre söz konusu tır karnesine ilişkin takibatın kapatılabilmesi için eşyanın telef olduğunun idarenin de taraf olduğu bir dava ile kanıtlanması gerektiğini ileri sürerek tır karnesi ile muhteviyatı eşyanın meydana gelen trafik kazasında yanarak telef olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece toplanan deliller uyarınca istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dava, 4458 sayılı Gümrük Kanununun 92. maddesi uyarınca açılmış olup, söz konusu kanun maddesi “1. Transit eşya taşıyan seyir halindeki bir taşıtın beklenmeyen haller veya mücbir sebeplerle yoluna devam edemediği durumlarda, bu husus gecikmeksizin en yakın gümrük idaresine bildirilir.

Transit eşyanın, söz konusu taşıttan diğer bir taşıta aktarılması gümrük idarelerinin gözetimi altında yapılarak, bu durum bir tutanakla belgelendirilir.

2. Türkiye Gümrük Bölgesi içinde transit halindeki eşyanın beklenmeyen haller veya mücbir sebeplerle telef veya kaybının kanıtlanması halinde, gümrük vergileri aranmaz.

Ancak;

a)Suçüstü şeklindeki hırsızlıklar, hazırlık tahkikatı üzerine Cumhuriyet Savcılığınca verilen belge ile,

b)Hasar, telef veya kayıp herkesçe bilinen ve duyulan başka olaylar yüzünden olmuşsa, o yerin en büyük mülki idare amiri tarafından verilecek belge ile,

c)Trafik kazaları, trafik kaza raporuna göre ve en yakın gümrük idaresi tarafından yapılan tespit sonucunda gümrük idare amirinin vereceği karar ile, kanıtlanır.” biçiminde düzenlenmiştir. Bu kanunun uygulanmasını göstermek için çıkartılmış bulunan gümrük yönetmeliğinin 487. maddesi de kabul edilebilir kayıplar başlığı altında “(1) Kanunun 186. maddesinin uygulanmasında, gümrük idareleri, ilgili kişinin isteği üzerine, ortaya çıkan kayıpların sadece eşyanın mahiyetinden kaynaklandığı ve ilgili kişinin ihmalinden ya da hileli işlerinden kaynaklanmadığının gösterilebildiği durumlarda, kayıp miktarını dikkate alır.

(2)Birinci fıkradaki ihmal ya da hileli işler deyimi; nakliye, depolama, elleçleme, söz konusu eşyanın işlenmesi veya değerlendirilmesine ilişkin mevzuat hükümlerinin uygulanmasındaki bir savsaklama anlamına gelir.

(3)Gümrük idareleri, eşyanın mahiyeti gereği uğradığı önlenmesi imkansız kaybın başka bir açıklaması olmadığına kanaat getirmesi halinde yükümlünün ispat zorunluluğunu kaldırabilir.

(4)Gümrük idarelerinin izninden kaynaklanmayan hallerde, eşyanın telef olması veya kaybı mahkeme kararı ile kanıtlanır. Ancak;

a)Suçüstü şeklindeki hırsızlıklar, hazırlık tahkikatı üzerine Cumhuriyet Savcılığınca verilen belge ile,

b)Hasar, telef veya kayıp herkesçe bilinen ve duyulan başka olaylar yüzünden olmuşsa o yerin en büyük mülki idare amiri tarafından verilecek belge ile kanıtlanır.” biçiminde bir düzenleme getirmiştir.

Söz konusu kanuni düzenlemede telef veya kaybın kanıtlanmasında mahkemelere bir görev verilmemiş olduğu anlaşılmaktadır. Yönetmelik hükmünde ise gümrük idarelerinin izninden kaynaklanmayan ve istisna olarak sayılan haller arasında bulunmayan telef ve kayıp hallerinin mahkeme kararı ile kanıtlanabileceği düzenlenmiştir.

6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanununun 1. maddesinde “Mahkemelerin görevi ancak kanunla düzenlenir. Göreve ilişkin kurallar, kamu düzenindendir.” biçiminde yasal düzenleme bulunmakta olup yönetmelik hükmü ile mahkemelere görev yüklenemez. Ayrıca yukarıda açıklanan yasa ve yönetmelik hükümlerine göre dava konusu edilen telef veya kayıp hali herkesçe bilinen bir trafik kazası sonucu oluşan yangında meydana geldiği iddia olunduğuna göre durumun görevli idari makama başvuru ile idari bir işlem ile belgelendirileceği düzenlenmiş bulunması karşısında adli yargıda dava açılarak böyle bir tespit isteminde bulunulamayacağından davanın reddi yerine kabulüne karar verilmiş bulunması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı olan nedenlerle BOZULMASINA 27/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2478, Karar No: 2008/5281, Tarih: 18.03.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/2478 E.  ,  2008/5281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bucak İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 18.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28221, Karar No: 2018/279, Tarih: 18.01.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/28221 E.  ,  2018/279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki işlemin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, .... .... sinin sahibi ve mesul müdürü olduğunu, davalı kurum tarafından 2012 yılı .... lünün 5.3.14 maddesini ihlal ettiği gerekçesiyle 3 ay süreyle sözleşmenin feshine ve 77.118,60 TL cezai şart uygulanmasına karar verildiğini, ancak söz konusu işlemin hukuka aykırı olduğunu,.... sinin hastanelerin yakın bölgesinde bulunması dolayısıyla hastaların ilk başvurduğu.... olduğunu, yönlendirme amaçlı özel bir çaba göstermediğini ileri sürerek, davalı Kurumun 10.03.2014 günlü işleminin haksız, hukuka aykırı ve yersiz olduğunun tespit ile iptal edilerek tüm sonuçları ile ortadan kaldırılarak muarazanın giderilmesine, istenen 77.118,60 TL cezai şartın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, Kurum işleminin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.