muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20637, Karar No: 2015/16785, Tarih: 27.10.2015

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13/10/2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen 16.01.2014 tarihli ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle HGK. nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 2.50 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 27.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19444, Karar No: 2016/681, Tarih: 20.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/19444 E.  ,  2016/681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akyazı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/06/2015

NUMARASI : 2015/87-2015/292

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde kabulü doğru ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki;

Acele el koyma dava dosyasında yapılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan raporda dava konusu taşınmaz emsal taşınmazdan 2 kat değerli kabul edilerek m² değeri 103 TL bulunmuş, itiraz üzerine alınan ek raporla dava konusu taşınmaz emsalden 1,2 kat değerli kabul edilerek m² değeri 62 TL tespit edilmiştir.

Mahkemece yapılan 14.03.2015 günlü bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen raporunda aynı taşınmaz emsal olarak kabul edilmesine rağmen dava konusu taşınmaz emsalden 2,5 kat değerli bulunarak metrekare bedeli 131,00 TL olarak tespit edilmiştir. Acele el koyma davasında tespit edilen m² bedeli ile tespit tescil davasında belirlenen m² bedelleri değerlendirme tarihleri yakın ve aynı emsal kullanılmasına rağmen (%100)'den fazla farklı bedel belirlenmesi nedeniyle rapor inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parslleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2357, Karar No: 2022/3989, Tarih: 26.04.2022

**9. Ceza Dairesi         2022/2357 E.  ,  2022/3989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan beraatine dair İstanbul Anadolu 13. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.12.2018 gün ve 2018/287 Esas, 2018/477 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 09.12.2020 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan Bakanlık vekilinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görüldüğünden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin 18.02.2020 gün ve 2019/1151 Esas, 2020/402 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddeleri gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmesine, 26.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11547, Karar No: 2014/20240, Tarih: 16.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/11547 E.  ,  2014/20240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9910, Karar No: 2015/12346, Tarih: 11.06.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/9910 E.  ,  2015/12346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma - Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm hüküm davalı tarafından temyiz edilmiş, süresinden sonra gönderdiği ek temyiz dilekçesi ile de duruşma talebinde bulunulmuştur. Duruşma isteğinin süresinde olmadığı anlaşılmakla duruşma isteğinin reddine evrak üzerinde inceleme yapılmasına karar verildi. Evrak okunup, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-İlk hüküm, tarafların temyizi üzerine ziynet alacağı yönünden bozulmuş, mahkemece, bozmaya uyulmuştur. Bozmaya uyulmakla bozma lehine olan taraf yararına usulü kazanılmış hak oluşmuştur. Bu halde bozma gereğince hüküm tesisi zorunludur. Dairemizin 24.09.2014 gün ve 2014/18740 esas 2014/18250 karar sayılı ilamı ile " davacı kadının 5 adet yarım altının iadesi yönünde bir talebi bulunmamaktadır. Mahkemece bu husus nazara alınmadan ve talep aşılmak suretiyle ( HUMK md 74. HMK md 26/1) 5 adet yarım altının da iadesine karar verilmesi doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir" gerekçesiyle bozulmuştur. O halde bozmaya uyulmakla bozma gereğince hüküm kurulması gerekirken, davalı lehine oluşan usulü kazanılmış hakkı ortadan kaldıracak şekilde 5 adet yarım altın yönünden kabulüne karar verilmesi doğru olmamıştır

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.11.06.2015 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2013/6170, Karar No: 2013/23525, Tarih: 26.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/6170 E.  ,  2013/23525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/11/2012 tarih ve 2010/303-2012/423 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, uluslararası taşımacılık işi yapan davacı firmanın, davalı Dardanel Su Ürünleri Üretim A.Ş. tarafından İspanya’da mukim Yemen Europa Fish SL firmasına gönderilen ve diğer davalı İnci Lojistik Taş. Tic. A.Ş'nin davalı Dardanel’in forwarder firması olarak hareket ederek balık ağı ve ekipman yükünü 30/07/2009 tarihli konşimento talimatına istinaden ...Gemisi ile Gemlik’den yüklenip İspanya’nın Valencia Limanı'na taşındığını, ancak dava dışı Yemen firması namına düzenlenen konşimenteyo konu malı teslim alanın olmadığını, bu nedenle yükün limanda bekletilmesi sebebiyle oluşan 3.750,00 EURO demoraj ve lokal giderlerin temerrüt faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Dardanel Su Ürünleri Üretim A.Ş. vekili, yetkili olmayan İnci Loj. A.Ş. tarafından müvekkili şirketi sorumlu tutacak şekilde verilen ve geçerli olmayan bir talimat ile düzenlenen konşimentonun davacı şirket adına kabulünün mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı şirket vekili, davaya konu teşkil eden konşimentoda müvekkilinin taraf olmadığını, yükün gönderenin diğer davalı olduğunu, komisyonculuk işlemini gerçekleştiren müvekkilinin davaya konu masraflardan sorumluluğunun bulunmadığını, davanın husumet yönünden reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; dava ve taşıma konusu konşimentoda demoraj ücreti konusunda kayıt bulunmadığı, ayrıca taraflar arasında bu konuda bir sözleşme yapılmadığı, lokal ücretler yönünden de Valencia Liman giderlerinin ödendiğine dair kayıt ve belge ibraz edilmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; dava ve taşıma konusu konşimentoda demoraj ücreti konusunda kayıt bulunmadığı, ayrıca taraflar arasında bu konuda bir sözleşme yapılmadığı, lokal ücretler yönünden de Valencia Liman giderlerinin ödendiğine dair kayıt ve belge ibraz edilmediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, demoraj ve lokal giderler istemine ilişkin olup, mahkemece, bilirkişi görüşüne itibar edilerek davanın reddine karar verilmiştir. Ancak, konişmentonun ön yüzünde free time 7 days ibaresinin yer aldığı, arka yüzündeki 10. madde de ise eğer mallar varış noktasına hemen nakledilemezse malların depolanması ile ilgili meydana gelebilecek olası masrafların malların sahibi tarafından üstlenileceği düzenlemesinin bulunduğu, dolayısıyla dava konusu edilen alacaklardan davalının sorumlu olduğu belirtilerek, bilirkişi raporuna itiraz edildiği anlaşıldığından; 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 1053. maddesi gereğince boşaltma müddetinin mukavele ile tesbit edilmemesi halinde boşaltma limanının nizamlarına ve yoksa oradaki teamüle göre tayin olunacağına; böyle bir teamül de yoksa boşaltma müddetinin halin icaplarına uygun olan müddet olduğuna, mukavelede sürastaryadan veya sadece sürastarya ücretinden bahsedilip de sürastarya müddeti tayin edilmemiş ise bu müddetin boşaltma müddetinin yarısından ibaret olduğuna dair hüküm de nazara alındığında, makul süreyi aşan kısım için demoraj ücreti verilip verilmeyeceğinin, dava konusu alacaklardan davalının sorumluğunun bulunup bulunmadığının tespiti için davacı itirazlarını da karşılar şekilde bilirkişi incelemesi yapılması sonucuna göre karar verilmesi gerekirken mahkemece mümeyyiz davacının sonuca etkili, ciddi ve esaslı itiraz noktaları üzerinde yeterince durulmamış, ek ya da yeni bir rapor alınması yoluna da gidilmemiştir. Buna göre eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın temyiz eden davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 26/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/686, Karar No: 2014/3661, Tarih: 12.02.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/686 E.  ,  2014/3661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/11/2013

NUMARASI : 2013/679-2013/568

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İzmir 6. İcra Müdürlüğü nün 2011/11380 E. sayılı takip dosyası ile yürütülen icra takibinde borçlu J.C. T. Deri Temsilcilik Tic Ltd Şti' ne ait iki adet araç kaydına 04.01.2012 tarihinde haciz şerhi işlendiği, bu araçların şikayetçi Kamil F. Y.'ın alacaklısı olduğu İzmir 7. İcra Müdürlüğü'nün 2012/1090 E. sayılı takip dosyasında 20.09.2012 tarihinde satılarak paraya çevrildiği ve satış bedelinin ilk haczi koyan İzmir 6. İcra Müdürlüğü'nün 2011/11380 E. sayılı takip dosyasına gönderildiği, İzmir 6. İcra Müdürlüğü'nün 07.10.2013 tarihli kararı ile borçlular hakkında iflas dosyası açıldığından, paraların paylaştırılması işlemlerinin iflas idaresi tarafından yapılması gerektiğine karar verildiği görülmüştür.

Şikayetçi Kamil Fethi Yazgan'ın icra mahkemesine başvurusu, İzmir 6. İcra Müdürlüğü'nün “hakkında iflas kararı olan borçlu hakkında paylaştırmanın iflas idaresince yapılacağına” yönelik kararının şikayet yolu ile kaldırılmasına ilişkin olup, mahkemece; şikayetin reddine karar verilmiştir.

İİK'nun 186. maddesine göre “İhtiyaten haczedilmiş mallarla iflas açıldığı zaman paraya çevrilmemiş mahcuz mallar masaya girer.

İflasın açılmasından evvel paraya çevrilmiş bulunan mahcuz malların bedeli, 138 ila 144 üncü maddeler hükümlerine göre haciz koyduran alacaklılara paylaştırılır. Artan kısım iflas masasına intikal eder.”

olayda İzmir 7.İcra Müdürlüğü'nün 2012/1090 E. sayılı dosyasında borçluya ait araçların 20.09.2012 tarihinde satılarak paraya çevrildiği bundan sonra İzmir 9. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 09.04.2013 tarih 2012/480 E., 2013/97 K. sayılı kararı ile borçlu şirketin iflasına ve bu tarih itibariyle iflasın açılmasına karar verildiği görülmektedir.

Bu durumda icra müdürlüğünce, iflasın açılmasından önce paraya çevrilmiş olan mahcuz malların bedelinin İİK'nun 138-144. maddeleri hükümlerine göre haczi koyduran alacaklılara paylaştırılması işlemlerinin yapılması gerekmektedir. O halde mahkemece şikayetin kabulü yerine yazılı gerekçe ile reddi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4156, Karar No: 2024/17525, Tarih: 25.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/4156 E.  ,  2024/17525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 03.01.2024

SAYISI : 2023/1871 E., 2023/3007 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 03.01.2024 tarihli ve 2023/1871 Esas, 2023/3007 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 03.01.2024 tarihli ve 2023/1871 Esas, 2023/3007 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Denizli 8. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/327, Karar No: 2016/451, Tarih: 29.11.2016

**Ceza Genel Kurulu         2016/327 E.  ,  2016/451 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Kasten öldürme suçuna teşebbüsten sanık ...'ın 5237 sayılı TCK'nun 37, 81/1, 35/2, 31/3, 62, 54 ve 63. maddeleri gereğince 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ...'in ise aynı kanunun 37, 81/1, 35/2, 62, 53, 54 ve 63. maddeleri gereğince 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna, her iki sanık hakkında mahsuba ve müsadereye ilişkin, Bakırköy 15. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 09.04.2014 gün ve 120-100 sayılı hükümlerin sanıkların müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 08.10.2015 gün ve 3432-4787 sayı ile onanmasına oyçokluğuyla karar verilmiş;

Daire Üyesi D. Kahveci;

"Sanıklarla mağdurun önceden birbirlerini tanımadıkları ve aralarında öldürmeyi gerektirir bir husumetin de bulunmadığı, olay tarihinde mağdurun arabasıyla bir arkadaşını beklediği sırada yan bakma konusundan çıkan tartışmanın başladığı, tartışmanın kavgaya dönüştüğü, kavga ortamında mağdurun tek bıçak darbesiyle yaralandığı, mağdurun yaralanmasına müteakip sanıkların olay yerinden kaçarak uzaklaştıkları olayda, sanıkların kastının öldürmeye teşebbüs olduğu görüşüne katılamıyorum. Şöyle ki;

Eylemin hangi suç niteliğine uyduğunun belirlenebilmesi, sanık ya da sanıkların iradelerinin (suç kasıtlarının) belirlenmesiyle mümkün olabilecektir. Suç kastı sanıkların iç dünyasını ilgilendiren iradesinin belirlenmesinde sanıkların olay öncesi, olay anı ve olay sonrası dışa yansıyan davranışları ölçü olarak alınmaktadır. Suçun insan öldürmeye teşebbüs mü ya da yaralama mı olduğunu belirleyebilmek için Yargıtay CGK.nun 2012/158-212 kararı ve emsal kararlarında vurgulandığı üzere; fail ile mağdur arasındaki husumetin nedeni ve derecesi, sanığın eylemde kullandığı aletin niteliği, darbe sayısı ile mesafesi, mağdurun vücudunda meydana gelen yaralanmanın yerleri, yaraların nitelik ve nicelikleri, hedef seçme olanağının bulunup bulunmadığı, olayın akışı ve nedeni, failin işlemeyi amaçladığı suçun oluşmasına engel bir neden olup olmadığı hususları araştırılıp, tüm bu olgular değerlendirilip sanığın kastı belirlenecektir. Sanıklarla mağdurun birbirlerini tanımadıkları ve öldürmeyi gerektirir bir husumetin de bulunmadığı, ters bakma nedeniyle çıkan tartışmanın kavgaya dönüşmesi, hareketli ortamda hedef seçme imkanının bulunmaması, mağdurdaki yaranın tek darbe olması, sanıkların saldırılarını engelleyeci ciddi bir engelin bulunmaması ve sanıkların eylemlerine kendiliğinden son vererek olay yerinden kaçarak uzaklaşmaları bir bütün halinde değerlendirildiğinde, sanıkların öldürmeye teşebbüs kastıyla değil, yaralama kastıyla hareket ettikleri ve TCY 86/1, 3-e, 87/1-d-son maddeleri gereğince cezalandırılmaları gerektiği" düşüncesiyle karşı oy kullanmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 25.11.2015 gün ve 206676 sayı ile;