muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5945, Karar No: 2024/7151, Tarih: 07.10.2024

İlk Derece Mahkemesince, davacının 2018/78598 sayılı "..." ibareli marka için 06.03.2018 tarihinde 29, 30, 31, 32.sınıf mal/hizmetleri kaplayacak şekilde başvuruda bulunduğu, dava konusu marka başvurusunun kısmen reddedildiği malların (29, 30, 32) genel olarak gıda maddeleri olduğu, , 29., 30. ve 32. sınıftaki malların kapsamı yiyecek ve içecek olup, bu kapsama sahip markaların işaret ve işitsel ifadelerinin etkisinin tüketici nezdinde büyük önem taşıdığı, dava konusu markaların ve özellikle davalı şirketin dayanak markalarının işlem dosyasında kullanımının ispatlanabildiği ürün gruplarının, günlük hayatta özellikle çocuk ve genç nesiller tarafından tüketilen ve alıcısı geniş bir halk kitlesine hitap eden çikolata ve gofret türü yiyeceklere ilişkin olan gıda maddeleri olarak tüketiciye sunulduğu, bu tür ürünlerin genellikle aynı tür hizmet veren yerlerde satıldığı, satışa sunan işletmelerin reyonlarında ya da raflarında bulunan çikolata ve gofretlerin, hızlı ve anlık kararlarla tüketime konu olan ürünler olduğu, çekişme konusu malların bir kısmı için ortalama seviyedeki tüketicilerin dikkate alınması gerektiği, başvuru markasının reddedildiği mallar arasında günlük ve herkesin kullanımına konu olmayan, özle nitelikli gıda maddeleri de bulunduğu, bu durumda ortalama seviyedeki tüketicilerin yanı sıra dikkat seviyesi görece yüksek olan bilinçli tüketicilerin de dikkate alınması gerektiği, davacı başvurusunun reddedildiği 29. sınıftaki “sausage casings, natural or artificial; alginates for culinary purposes; aloe vera prepared for human consumption; edible birds' nests; fatty substances for the manufacture of edible fats; gelatine; ... for food; lecithin for culinary purposes; pectin for culinary purposes; pollen prepared as foodstuff; rennet; seeds, prepared; silkworm chrysalis for human consumption; toasted laver; seaweed extracts for food; ”, 30. sınıftaki “tapioca; sago; sushi” mallarının davalı şirketin dayanak markalarının kapsamındaki mallarla aynı veya benzer olmadığı, bunların dışındaki başvurunun reddedildiği malların, davalı şirketin dayanak markalarının (özellikle 2015/17331 tescil numaralı marka) kapsamındaki mal veya hizmetlerle aynı veya benzer olduğu; “...” ibaresinin İngilizce kökenli olup, Türkçe'de “gitmek” anlamına geldiği, söz konusu ibarenin, çekişme konusu olan yiyecek-içecek mallarının özellikle hızlı tüketime konu olanları bakımından “alıp gitmek” anlamında bir algı yarattığı, davacı başvurusunda yer alan “...” ibaresinin “paket yapılabilen, ayaküstü servis edilebilen” anlamlarının yanı sıra “yemek” için “paket/paketleme; yemeği alıp götürmek üzere ısmarlama; yemeği alıp başka bir yerde yeme” anlamlarında bir deyim olduğu, “...” ibaresinin bölünmesi veya “...” ibaresi ayrıştırılarak değerlendirilmesinin doğru olmayacağı, “...” ibaresinin bir bütün olarak paketlenmiş, ısmarlanarak başka bir yerde tüketilen yiyecek/içecekler için kullanılması karşısında “..

...” ibaresinin “paket yapılabilen, ayaküstü servis edilebilen” anlamlarının yanı sıra “yemek” için “paket/paketleme; yemeği alıp götürmek üzere ısmarlama; yemeği alıp başka bir yerde yeme” anlamlarında bir deyim olduğu, “...” ibaresinin bölünmesi veya “...” ibaresi ayrıştırılarak değerlendirilmesinin doğru olmayacağı, “...” ibaresinin bir bütün olarak paketlenmiş, ısmarlanarak başka bir yerde tüketilen yiyecek/içecekler için kullanılması karşısında “...” ibaresine odaklanılarak dikkate alınmasının yerinde olmayacağı, nitekim bilindiği gibi markaların bir bütün olarak karşılaştırmaya esas alınması gerektiği; “...” ibaresinin ayırt ediciliğinin zayıf olduğu, başvuru markasındaki “...” ibaresinin tescil talebine konu edilen mallar için herkesin kullanımına açık olan paket servisi ifade etmesi karşısında karşılaştırılan işaretlerdeki sair hususların da özel olarak dikkate alınması gerektiği, buna göre dava konusu marka başvurusunda yer alan "şekil" ibaresi ile davalı şirket markalarındaki ... veya şekil (çeşitli oyuncak figürlerine ilişkin) ibareleri, karşılaştırma konusu işaretler arasında ilgili tüketici açısından birbiri ile ilişkilendirme veya benzerlik kurma ihtimalini ortadan kaldırdığı, kaldı ki; ayırt ediciliği zayıf olan veya herkesin kullanımına açık ibareleri münhasıran veya markasındaki unsurlardan birisi olarak seçen kişilerin de söz konusu ibarelerin başkaları tarafından da benzer biçimde kullanım veya tescillerine baştan rıza göstereceği; işaretlerin bütünsel olarak karşılaştırılması neticesinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak aynı olmadıkları gibi benzer de olmadıkları; markalar arasındaki benzerliğin hukuki sonuç doğurabilmesi için, markalar arasında karıştırılma ihtimalinin de bulunması gerektiği, taraf markalarının kapsamları arasında aynılık ya da benzerlik bulunmakla birlikte aralarında işaret benzerliği bulunmaması karşısında markaların ilişkilendirilmesinden söz edilemeyeceği, YİDK kararının yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekillerince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, her ne kadar tarafların markalarını kullanmak istedikleri 29,30,32. sınıf mal ve hizmetler aynı ya da benzer ise de, davacının “...” ibareli marka tescil başvurusu ile davalı şirketin "..." ve "..." ibareli markaları arasında benzerlik olmadığı, dolayısıyla tarafların markaları arasında 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında iltibas tehlikesinin bulunmadığı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, karar davalılar vekillerince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, TÜRKPATENT YİDK kararının iptali talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalıların temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı harcın istekleri halinde ilgililere iadesine, 07.10.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10954, Karar No: 2010/13508, Tarih: 16.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/10954 E.  ,  2010/13508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 1695 ada 2 parsel 2, 4, 5, 6, 7 ve 8 nolu bağımsız bölümlerinin, davalı oğlu ... tarafından kandırılmak suretiyle hileyle kendisinden alınan vekaletnameyle, önce bacanağı olan davalı ...'e, ...'in de ...'in eşi olan diğer davalı ...'a satış şeklinde devredildiklerini, yapılan işlemlerin muvazaalı olduğunu, ...'a temlikten önce diğer davalılar aleyhine önceden açmış olduğu iptal ve tescil davasında da, yine davalı ...'in kandırmasıyla feragat ettirildikten sonra ...'in tehditlerine maruz kaldığını, feragat ve davalılar adına yapılan tescillerin hile nedeniyle geçersiz olduklarını ileri sürerek, tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı ..., davacının önceden açmış olduğu davadan feragat etmesi nedeniyle davanın reddedilerek kesinleştiğini, kesin hüküm nedeniyle davanın reddi gerektiğini, ayrıca hile iddiası bakımından 1 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra dava açıldığını belirtip, davanın reddini savunmuş, diğer davalılar ise davaya bir savunma getirmemişlerdir.

Mahkemece, davacının ilk davadan feragatinin ifade sakatlığı sebebiyle hükümsüz olduğu, davanın süresinde açıldığı, davacıdan hile ile alınan vekaletnameye istinaden muvazaalı olarak temliklerin gerçekleştirildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, önceden feragatla sonuçlanan davadaki feragatin iradeyi fesata uğratan sebeple geçersiz olduğu belirlenerek yapılan araştırma, inceleme ve dosya kapsamı münderecatından vekalet görevinin de köyüte kullanıldığı saptanarak davanın kabulüne karar verilmiş olması doğru olduğuna göre; davalıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 8.274.15.-TL. bakiye onama harcının temyiz edenden alınmasına, 16.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17883, Karar No: 2013/1962, Tarih: 27.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/17883 E.  ,  2013/1962 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'un ve ..., ..., ... ve ...'ın ayrıca eziyet suçundan yapılan yargılamaları sonunda; sanıkların atılı suçlardan mahkûmiyetine dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 22.02.2008 gün ve 2007/563 Esas, 2008/80 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar ..., ..., ... ve ... müdafileri ve sanıklar ..., ..., ... ve ... tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesine gelince,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 sayılı Kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde dikkate alınacak zararın maddi zarar olduğu, manevi zararı kapsamadığı ve olayda katılanın dosyaya yansıyan maddi bir zararın da bulunmadığı, mahkemece sanıklar hakkında verilen cezanın bir daha suç işlemeyeceği yönünde kanaat oluştuğundan bahisle ertelendiği de gözetilerek, 5271 sayılı CMK.nın 231. maddesinde öngörülen diğer şartlar da tartışılmak suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, müştekinin zararının giderilmemesi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında eziyet suçundan kurulan hükümlerin incelenmesine gelince,

Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, mağdurun tarlada bir mezar bulduğunu ve bu mezarın çok değerli olduğuna inanan sanıkların mağduru kaçırıp mezarın bulunduğu yeri söylemesini isteyerek onu sorgulayıp, konuşmaması üzerine kulaklarına ve ellerine elektrik akımı vererek bildiklerini söyletmeye çalışmaları şeklinde gelişen eylemlerin sistematik olmayacak ve süreklilik arzetmeyecek şekilde, aniden gelişen ve tekrarlanmayan nitelikte olması nedeniyle yaralama suçunu oluşturacağı ve yaralanmanın niteliğine göre de TCK.nın 109/2. maddesinde öngörülen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu sırasında cebir kullanma olarak değerlendirileceği gözetilmeden ayrıca eziyet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle sanıklar hakkında kurulan hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.02.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın, mağdurun tarlada bulduğu mezarı sorgulamak üzere hürriyetinden yoksun bıraktıktan ve kendi egemenlik alanlarına aldıktan sonra, mezarın yerini söylememesi üzerine kulaklarına ve ellerine elektrik akımı vermek suretiyle bildiklerini söyletmeye çalışmalarının TCK.nın 108. maddesinde öngörülen cebir suçunu oluşturacağı, TCK.nın 109/6. maddesinde öngörülen kişiyi hürriyetten yoksun kılma "amacıyla veya sırasında" ifadelerinden, "hürriyetten yoksun bırakmadan önce bu amaçla veya yoksun

bırakıldığı, yani mağdurun sanıkların egemenlik alanlarına geçirdiği sırada" işlenen cebir hareketlerinin anlaşılması gerektiği, sanıkların eylemlerinin, unsurları bulunmaması nedeniyle eziyet suçunu oluşturmayacağı, ancak TCK.nın 108. maddesi uyarınca cezalandırılmayı gerektirdiği ve 109/2. maddesi kapsamındaki cebir hareketleri olarak değerlendirilmeyeceği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma görüşüne farklı gerekçeyle katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/13809, Karar No: 2015/10585, Tarih: 05.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/13809 E.  ,  2015/10585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/07/2015

NUMARASI : 2015/818-2015/1335

Vesayet hukukuna ilişkin davada Bismil Sulh Hukuk ve Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya kapsamından, Bismil Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün nüfus kayıtlarına göre cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin “M. Halit Mah. 396. Sk. Yüksel 21 Apt. Kat:1 No:6 Bağlar/DİYARBAKIR” olduğu gerekçesiyle, Diyarbakır 1. Sulh Hukuk Mahkemesince de Bismil K2 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 06.07.2015 tarihli yazısı ekinde hükümlünün kendi beyanında cezaevine girmeden önce “B. Köyü Bismil/DİYARBAKIR” adresinde ikamet ettiğini belirttiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir. Hükümlünün Bismil K2 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğüne hitaben yazdığı 01.04.2015 tarihli dilekçede cezaevine girmeden önceki adresini “M. Halit Mah. 396. Sk. Yüksel 21 Apt. Kat:1 No: 6 Bağlar/DİYARBAKIR” olarak belirtmesine rağmen Bismil K2 Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü tarafından alınan 06.07.2015 tarihli beyanında cezaevine girmeden önceki adresini “B. köyü Bismil/DİYARBAKIR” olarak belirttiği, mahkemece çelişkiyi gidermek amacıyla kolluk araştırması yapılmadığı anlaşılmıştır. Mahkemece hükümlünün cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin tespiti için belirttiği her iki adreste kolluk gücü ile ile araştırma yapılması, hükümlünün cezaevine girmeden önceki ikamet adresinin belirlenmesi, daha sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 05.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/616, Karar No: 2021/6987, Tarih: 25.03.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/616 E.  ,  2021/6987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar vekillerince istenilmesi ve davacı vekilince duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 25/03/2021 Perşembe günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına vekili Avukat ... ile karşı taraf adına vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının,... Emeklilik A.Ş. bünyesinde 01.01.2010 - 05.06.2012 tarihleri arasında ve... Sigorta AŞ. bünyesinde ise 01.06.2010 - 05.06.2012 tarihleri arasında "genel müdür' (CEO) olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin 05.06.2012 tarihinde haksız olarak feshedildiğini, taraflar arasında 5 yıl asgari (belirsiz) süreli iş sözleşmesi olduğunu, sözleşmenin 12.2 maddesinde 5 yıldan önce fesih halinde asgari müddet süresince ödenmesi gereken hakların kesinti yapılmadan ödeneceğinin kararlaştırıldığını, davacıya ödenecek ücret ve eklerinin taraflar arasında imzalanmış iş sözleşmesinin 5. maddesinde düzenlendiğini, davacıya bunların ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, bakiye süre ücreti, performans primi alacağı, sadakat ikramiyesi alacağı ve diğer ek haklara (ücret eklerine) yönelik alacakların tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar vekili, davacı ile 01.01.2010 tarihinde 5 yıl asgari süreli hizmet sözleşmesi imzalandığını, davalının genel müdür sıfatıyla hem şirketlerde yönetim kurulu üyesi olduğunu hem de diğer grup şirketlerde yönetim kurulu üyeliği ve şirket hissedarlığının bulunduğunu, iş sözleşmesinin doğruluk ve bağlılığa uymayan nedenlerden dolayı davalı şirketlerce 15.06.2012 tarihinde sonlandırıldığını ve iş akdinin sonlanma tarihi itibarı ile tahakkuk eden davacı alacaklarının kendisine ödendiğini, davacının 2012 yılı Ağustos ayından itibaren de başka bir sigorta şirketinde “genel müdür” sıfatı ile çalışmaya başladığını, Yargıtay İçtihatları doğrultusunda davacının tüzel kişi organını oluşturan somut işveren konumunda olduğunu, işçi kabul edilmesi halinde bile davacının davalı şirketlere karşı sadakat yükümlülüğünü ihlal ettiğini, iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedilmesi nedeniyle bakiye ücretlere, kıdem tazminatına hak kazanılamayacağını, 25,5 günlük yıllık izin ücretinin fesih tarihinde davacıya ödendiğini, davacının işten ayrılması nedeniyle tasarruf ettiği masrafların ve elde ettiği kazançların hesaplamada göz önünde bulundurulması gerektiğini, çalışılmayan dönem için performans primi ve sadakat ikramiyesi istenemeyeceğini, davacının diğer haklar başlığı altında istemiş olduğu miktarın davacının genel müdürlük görevi nedeniyle kendisine verilmiş haklar olduğunu ve genel müdürlük görevini yapmadığı dönem için bu hakları talep edemeyeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, iş sözleşmesinin davalılarca haklı sebep olmadan fesh edildiği, buna göre davacının kıdem tazimnatı ile bakiye süre ücreti, yıllık ücretli izin, iş sözleşmesindeki hükümlere göre performans primi ve sadakat ikramiyesine hak kazandığı ancak ücret ekleri alacağı olmadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne verilmiş; kararın taraflarca temyizi üzerine, Dairemizin 29.01.2019 tarih 2018/10188 esas ve 2019/2542 karar sayılı ilamı ile özetle, bozmadan sonra yapılan ıslaha değer verilmesinin hatalı olduğu, yıllık ücretli izin alacağı bakımından davacı asilin beyanı da alınarak yıllık ücretli izin talebi hakkında karar verilmesi, kıdem tazminatı tutarının hüküm yerinde hatalı yazılması, sadakat primi alacağının reddi yerine yanılgılı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi, bakiye süre ücreti ve prim alacaklarından daha yüksek oranda indirim yapılması, cezai şart kapsamına değerlendirilmesi gereken bakiye süreyle ilgili okul yardımı, bireysel emeklilik, hayat sigortası ve sağlık sigortası yardımlarına dair dosyaya sunulan deliler değerlendirilerek davacının bu alacak kalemlerinin bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi ve tespit halinde cezai şart niteliğindeki belirlenen bu alacaktan indirim hususu da düşünülerek bir karar verilmesi, ayrıca Mahkemece temerrüt ihtarı ve buna yönelik istem dikkate alınmadan, kıdem tazminatı dışındaki alacaklara dava tarihinden itibaren işleyecek faize hükmedilmesinin de hatalı olduğu gerekçeleri ile karar bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile ayrıca, 22/7/2020 tarihli ve 7251 sayılı Kanunun 18'inci maddesiyle, Hukuk Muhakemeleri Kanunu' nun 177. maddesine eklenen ''Yargıtay'ın bozma kararından veya bölge adliye mahkemesinin kaldırma kararından sonra dosya ilk derece mahkemesine gönderildiğinde, ilk derece mahkemesinin tahkikata ilişkin bir işlem yapması hâlinde tahkikat sona erinceye kadar da ıslah yapılabilir. Ancak bozma kararına uymakla ortaya çıkan hukuki durum ortadan kaldırılamaz.'' düzenlemesi gereği, usul hükümlerinin hemen uygulanacağı ilkesi de dikkate alınarak ıslah geçerli kabul edilmiş ve davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, süresi içerisinde davacı ve davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının tüm davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, 12.07.2016 tarihinde yapılan ıslaha değer verilip verilemeyeceği noktasındadır.

Dairemizin 29.01.2019 tarih 2018/10188 esas ve 2019/2542 karar sayılı bozma ilamının “2” numaralı bendinde; davacı vekilinin bozmadan sonra yaptığı 12.07.2016 tarihli ıslaha göre karar verilmesi hatalı bulunmuştur.