muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/9965, Karar No: 2018/1723, Tarih: 27.02.2018

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren (geçmişe etkili) 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ...'nun Kanundaki yetkileri genişletilerek, yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17.( birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri), geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenine göre, davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 1.630 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4852, Karar No: 2011/2491, Tarih: 21.02.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/4852 E.  ,  2011/2491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davalı Barma Dış Tic. A.Ş. Yönünden davanın husumetten reddine, diğer davalılar hakkındaki davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılar ... ve ... avukatınca duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalılar vekili avukat ... geldi, davacı adına gelen olmadığından onun yokluğunda duruşmaya başlanılmış ve hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlenildikten sonra karar için başka güne bırakılmıştı. Bu kez temyiz dilekçesinin süresinde olduğu saptanarak dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı; Davalılardan ... ile yaptığı harici sözleşme ile 50.000 TL karşılığında kooperatif hissesini davalı ...’e sattığını, kendisinin ortağı olduğu dava dışı Işıkkale Tekstil Ltd.Şti’nin, davalı... ve davalı Barma A.Ş’ne iplik borcu olduğu söylenerek satış bedelinin 22.400 TL.lik kısmının davalı... tarafından alındığını, ortağı olduğu şirketin aslında borcu bulunmadığını sonradan öğrendiğini, davalıların kendisini yanıltarak bu parayı aldıklarını, verdiği 22.400 TL’nin paranın verildiği tarihten itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep istemiştir.

Davalılar; Davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece Davalı Barma Dış Ticaret A.Ş. Hakkındaki davanın Husumet Yönünden Reddine, 22.400,00 TL’nin davalılar ... ve ...'dan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, karar verilmiş, hüküm davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı; Davalıların el ve işbirliği içinde hareket ile kendisinin ortağı olduğu şirketin borcu olduğu söylenerek, davalı ... ile yaptığı sözleşme bedelinden 22.400 TL nin davalı... tarafından alındığını, daha sonra ise borcunun bulunmadığını öğrendiğini belirterek bu bedelin tarafına iadesini istemiştir. Davacı ile davalı ... arasında tanzim edilen 22/08/2002 tarihli harici sözleşme; davacının adına kayıtlı kooperatif hissesinin 2010/4852 2011/2491

Bedeli mukabilinde davalı ...’e devrine ilişkin olup, dosya kapsamına göre sözleşmenin taraflarca ifa edildiği ve kooperatif hissesinin tapuya tescil ile davalı ... adına devrinin sağlandığı da anlaşılmaktadır. Esasen bu husus tarafların ve mahkemenin de kabulünde olmakla birlikte, somut olayda Uyuşmazlık, anılan sözleşme kapsamında davacının aldığı paradan borçlu olduğunu düşünerek davalı...’e ödediği miktarı geri isteyip isteyemeyeceği kapsamında toplanmaktadır.

Bedeli mukabilinde davalı ...’e devrine ilişkin olup, dosya kapsamına göre sözleşmenin taraflarca ifa edildiği ve kooperatif hissesinin tapuya tescil ile davalı ... adına devrinin sağlandığı da anlaşılmaktadır. Esasen bu husus tarafların ve mahkemenin de kabulünde olmakla birlikte, somut olayda Uyuşmazlık, anılan sözleşme kapsamında davacının aldığı paradan borçlu olduğunu düşünerek davalı...’e ödediği miktarı geri isteyip isteyemeyeceği kapsamında toplanmaktadır.

Davacı ile davalı ... arasında tanzim edilen 22/08/2002 tarihli sözleşmede, davacı adına kayıtlı bulunan kooperatif hissesinin davalı ...’e 50.000 TL bedel karşılığı satıldığı, bu bedelin bir kısmının nakit, bir kısmının ise Çek ile ödeneceği, dava konusu 22.400 TL sinin ise diğer davalı...’e ödeneceği ve sözleşmede belirtilen borcun bu şekilde tasfiye edileceğinin kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır. Bir başka deyişle, davalı ...’a ödenen 22.400 TL de sözleşmede kararlaştırılan 50.000 TL nin içindeki bedeldir, Davacı, sözleşme metninde ayrıca ve açıkça davalı ...’a borcu olduğunu ve ...’in ödeyeceği satış bedelinin 22.400 TL sinin bu borcuna karşılık davalı ...’ a ödeneceğini kabul ve taahhüt etmiştir. Bu beyan açık bir borç ikrarı olup, davacıyı bağlamaktadır. Davacı davaya konu bedelini kendisinin kandırılmak suretiyle ödendiğini ileri sürmüş ise de bu iddiasını ispatlayıcı nitelikte bir delil de ibraz etmiş değildir.

Davacı yapılan sözleşme kapsamında kooperatif hissesini davalı ...’e satarak bedeline de almıştır. Hal böyle olunca satım sözleşmesi nedeniyle, davacının, sözleşme dışında davalılara bir bedel ödemediği sözleşme kapsamında ödediği para nedeni ile de davalıların davacı aleyhine sebepsiz zenginleştiğinden bahsetmek mümkün değildir. Mahkemece, değinilen bu hususlar gözetilerek, her iki davalının hakkındaki davaların reddi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz edilen hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, 825,00 TL duruşma avukatlık parasının davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 21.2.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5132, Karar No: 2011/5137, Tarih: 03.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/5132 E.  ,  2011/5137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ...'ın İİK'nun 337/a maddesi gereğince üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık vekili tarafından temyiz edildiğinden Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- 1-İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinde ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılmasını da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunundaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu'nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., ...Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanunun 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanunun 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasının müeyyidesidir. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği, İcra ve İflas Kanununun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirler için geçerli olup, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de,

1- Antalya 1.İcra Müdürlüğünün 2008/8158 esas sayılı dosyasında, ödeme emrinin borçlu şirketin ticaret sicili memurluğundaki kayıtlı adresinde bulunamaması nedeniyle borçlu şirket yetkilisi sanığa 07.08.2008 tarihinde Tebligat Kanununun 35. maddesine göre aynı adrese bu defa duruşma davetiyesi tebliğ edilerek sanığın yokluğunda yargılama yapılmış ise de, sanığın üzerine atılı ticareti terk suçunun özelliği dikkate alındığında, bu suçtan dolayı yapılan yargılamada duruşma davetiyesinin sanığın terk ettiği bildirilen adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğinin usulüne uygun olduğundan söz edilemeyeceği, zira terk edilen adrese bu şekilde yapılan tebligatın zaten sanığın eline geçmeyeceğinin şikayetçi ve hatta mahkeme tarafından da öngörülmekte olduğu, Anayasa'nın 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde belirtilen adil yargılanma hakkı gözönünde bulundurularak, ticareti terk suçlarında duruşma davetiyesinin ya da mahkeme kararının Tebligat Kanununun 35. maddesine göre terk ettiği ileri sürülen adresine yapılan tebligatın geçersiz olup, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracağı, hal böyle olunca tespit edilecek adresine usulüne uygun olarak (Tebligat Kanununun 35. maddesi dışında) duruşma davetiyesinin tebliğini müteakip yargılamaya devam edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanığın nüfus ve sabıka kaydı dosya içine getirtilip konulmadan mahkumiyete karar verilmesi,

3- Ticareti terk etme suçu icra takip dosya sayısı ve alacaklı sayısı birden fazla olsa dahi, aynı işyeri ile ilgili olarak ancak bir kere işlenebilen bir suç olup, sanığın yetkilisi olduğu borçlu işyeri hakkında ticareti terk suçundan dolayı Antalya 5. İcra Mahkemesinin 10.11.2009 tarih ve 889/2101 E.K. ve 08.12.2009 tarih ve 1956/2436 E.K. İle 08.12.2009 tarih ve 1957/2437 E.K. sayılı dosyalarından da şikayette bulunulduğu dikkate alınarak iş bu dosya ile birleştirilerek yargılama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, 03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1447, Karar No: 2019/4085, Tarih: 17.06.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/1447 E.  ,  2019/4085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Boşanma istemine ilişkin olarak açılan davada ... 1. Aile ve İstanbul 8. Aile Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, boşanma istemine ilişkindir.

... 1. Aile Mahkemesince, tarafların UYAP sistemi üzerinden yapılan MERNİS adresi araştırmalarında her iki tarafın da Türkiye'de ikamet adresi bulunmadığı K.K.T.C'de ikamet ettikleri anlaşılmıştır. Dava evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına dayanan boşanma davasına yöneliktir. Tarafların ...'da ikametleri bulunmadığı, davanın ...'da görülmesini gerektirir herhangi bir delilin mahkememize sunulmadığı anlaşılmıştır. Türk Medeni Kanunun 168 maddesi gereğince boşanma veya ayrılık davalarında yetkili mahkeme eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesidir. MÖHUK 41. maddesi gereği Türk vatandaşlarının kişi hallerine ilişkin davalar yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde Türkiye'de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması halinde ilgilinin sakin olduğu yer, Türkiye'de sakin değilse Türkiye'deki son yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde Ankara, İstanbul ve İzmir Mahkemelerinin birinde görüleceği gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

İstanbul 8. Aile Mahkemesi ise ... Aile Mahkemesince herhangi bir yetki itirazı talebinde bulunulmadan resen yetikisizlik kararı verildiği boşanma davalarında yetkinin kamu düzenine ilişkin olmayıp resen verilemeyeceği gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul 8. Aile Mahkemesi ise ... Aile Mahkemesince herhangi bir yetki itirazı talebinde bulunulmadan resen yetikisizlik kararı verildiği boşanma davalarında yetkinin kamu düzenine ilişkin olmayıp resen verilemeyeceği gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiştir.

Somut olayda; tarafların UYAP sistemi üzerinden yapılan MERNİS adresi araştırmalarında her iki tarafın da Türkiye'de ikamet adresi bulunmadığı K.K.T.C'de ikamet ettikleri anlaşılmıştır. Dava evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına dayanan boşanma davasına yöneliktir. Tarafların ...'da ikametleri bulunmadığı anlaşılmakla Türk Medeni Kanunun 168. maddesi gereğince boşanma veya ayrılık davalarında yetkili mahkeme eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesidir. MÖHUK 41. maddesi gereği Türk vatandaşlarının kişi hallerine ilişkin davalar yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde Türkiye'de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması halinde ilgilinin sakin olduğu yer, Türkiye'de sakin değilse Türkiye'deki son yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde Ankara, İstanbul ve İzmir Mahkemelerinin birinde görüleceği ancak, TMK'nın 168. maddesinde "Boşanma veya ayrılık davalarında yetkili mahkeme, eşlerden birinin yerleşim yeri veya davadan önce son defa altı aydan beri birlikte oturdukları yer mahkemesidir." hükmüne yer verilmiş olup, boşanma davalarında yetki kesin değildir. Bu nedenle, uyuşmazlığın davanın ilk açıldığı yer mahkemesi olan ... 1. Aile Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nun 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... 1. Aile Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.