muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5992, Karar No: 2010/14086, Tarih: 09.12.2010

Davalı şirket vekili, müvekkiline para gönderilirken karşılığında alınacak olan yağın peyder pey alınmasının kabul edildiği halde sonradan yağın tek kalemde talep edilmesi ve bunun imkansız olması üzerine taraflar arasındaki alım satım ilişkisinin gerçekleşemediğini ve alınan paranın iade edildiğini, munzam zarar talebi olan davada davalının bir sorumluluğunun olmadığı gibi zararın da ispatı gerektiğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, taraflar arasında akdedilen peşin alım satım ilişkisinde davacının ödeme borcunu 16.01.2006 günü yerine getirdiği halde, davalının malı teslim etmediği, davacının 09.03.2006 tarihinde keşide ettiği ihtarname ile yaptığı ödemenin iadesi ile iki aylık zararın tazminini istediği, bu davadaki talebinde de davacının ifadan vazgeçip müspet zararının tazminini isteyebileceği 16.01.2006 olan temerrüt tarihinden 09.03.2006’ya kadar olan davacının davalıdan alacağı hammadde ile üretim yapamamasından kaynaklanan müspet zararından davalının sorumlu olduğu, bunun da tutarının benimsenen 01.12.2008 günlü ek rapordaki hesaplama ile belirlendiği, ancak davacının itibar kaybına uğradığı ve bu nedenle zarara uğradığını kanıtlayamadığı gerekçeleri ile kar mahrumiyeti zararı olarak belirlenen 49.837.57.-TL’nin 6.000.00.-TL’lik kısmı için dava tarihinden, bakiye 43.837.57.-TL’lik kısmı için ıslah tarihi olan 05.02.2009 tarihinden işleyecek ve 3095 sayılı Yasa’nın 2/2.maddesi uyarınca hesaplanacak temerrüt faizi ile davalıdan alınıp, davacıya verilmesine, itibar kaybına ilişkin tazminat isteğinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında 100 ton soya yağı teslimi konusunda sözleşme kurulmuştur. Sözleşme konusu malın hangi tarihte teslim edileceği konusunda açıklık bulunmamaktadır. Karşılıklı taahhütleri içeren sözleşmelerde taraflardan birinin edimini yerine getirmede temerrüde düşmesi halinde diğer taraf borcun ifa edilmesi için borçluya uygun bir süre vermesi gerekir. Borçlu verilen süreye rağmen tayin edilen sürede borcunu ifa etmezse temerrüde düşer (BK.nun m.106).

Taraflar arasında 100 ton soya yağı teslimi konusunda sözleşme kurulmuştur. Sözleşme konusu malın hangi tarihte teslim edileceği konusunda açıklık bulunmamaktadır. Karşılıklı taahhütleri içeren sözleşmelerde taraflardan birinin edimini yerine getirmede temerrüde düşmesi halinde diğer taraf borcun ifa edilmesi için borçluya uygun bir süre vermesi gerekir. Borçlu verilen süreye rağmen tayin edilen sürede borcunu ifa etmezse temerrüde düşer (BK.nun m.106).

Sözleşmede borcun ifa edileceği gün kesin olarak tespit edilmişse veya borçluya süre verilmesi sonuç doğurmayacak (BK.nun m.107) ise borçluya süre verilmesine gerek yoktur. Somut olayda borcun ifa edileceği gün kesin olarak tespit edilmediği gibi süre verilmesinin sonuç doğurmayacağı ispat edilmemiştir. Bu durumda alacaklının borçluya BK.nun 106.maddesi uyarınca borcun ifası için uygun bir süre verdikten sonra bu sürede borcun ifa edilmemesi halinde BK.nun 106/2 ve 108.maddesi ile tanınan hakları kullanabilir. Davacı 09.03.2006 tarihli ihtarla sözleşmeyi feshettiğini bildirmiştir. Davacı BK.nun 106.maddesi uyarınca borcun ifası için uygun süre verilmeden sözleşmeyi feshettiği için sözleşmenin ifa edilmemesi nedeniyle uğradığı zararı isteyemez. Mahkemece bu yönler gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 09.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11588, Karar No: 2013/4923, Tarih: 20.03.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/11588 E.  ,  2013/4923 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava,ziynet eşyalarının aynen iadesi, olmadığı takdirde dava tarihindeki bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Davacı vekili, müvekkiline düğünde takılan takılara ve çeyiz senedinde belirtilen 13 adet burma bileziğe davalı tarafından el konularak davacı kadının ailesinin evine bırakıldığını, daha sonra bu takıların iade edilmediğini belirterek dava dilekçesinde belirttiği takıların aynen olmadığı takdirde değerinin ödenmesini istemiştir. Davalı vekili takıların bir kısmının davacı tarafından harcandığını bir kısmının düğün sırasında ailesi tarafından takan şahıslara iade edildiğini, bir kısmını da davacının beraberinde götürdüğünü,davanın reddini savunmuştur. Mahkemece dava konusu ziynet eşyalarından dört adet bileziğin davacının kardeşine ödünç verildiği diğerlerinin ise evlilik birliği içerisinde sarf edildiği sonucuna varılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi hükmü uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.Davacı kadın dava konusu edilen ziynet eşyasının evlilik birliği içinde davalı koca tarafından alınıp bozdurulduğunu ileri sürmüş, davalı koca ise altınları almadığını, davacı tarafından götürüldüğünü savunmuştur. Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden götürmesi, gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir.

Davacı kadın, altınlara davalı tarafından el konulduğunu ve kendisine bir daha verilmediğini iddia etmiştir. Olaya ilişkin olarak dinlenen davacı tanıklarının beyanları bizzat görgü ve bilgiye dayalı olmaktan çok davacıdan duyduklarına ilişkindir. Davalı tanıkları ise takıların davacıda olduğu yönündedir. Olayda ispat yükü davacıda olup, davacı ziynet eşyalarının davalı tarafından el konulduğunu ve kendisine iade edilmediğini kanıtlamak durumundadır. Davacı tarafından sunulan deliller davanın ispatı için yeterli değildir. Bununla birlikte davacı, dava dilekçesinde her türlü yasal delil demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya ziynet eşyalarının elinden alındığı ve iade edilmediği konusunda davalıya yemin teklif etme hakkı hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, bilirkişi tarafından cd ve fotoğraflar incelenmek suretiyle düzenlenen raporda, cumhuriyet altınından bahsedilmediği, davalı tanıklarınca da Cumhuriyet Altını takılmadığının belirtildiği, bunun yerine bilirkişi raporunda beş adet teklik- yarımlık altının takıldığının bildirildiği gözardı edilerek hükümde beş adet teklik (yarımlık) yerine beş adet cumhuriyet altını ya da bedelinin ödenmesine karar verilmiş olması da doğru olmamıştır.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 20.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13069, Karar No: 2013/4419, Tarih: 15.04.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/13069 E.  ,  2013/4419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Yayla Eldirek Köyü 208 ada 18 parsel sayılı 59,20 m² yüzölçümündeki taşınmaz, Fethiye 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2006/827 esas sayılı dosyasına dava konusu olduğundan söz edilerek Köy boşluğu niteliğiyle malik hanesi açık bırakılmak suretiyle tesbit edilmiştir.

Davacı ... vekili, sulh hukuk mahkemesine sunduğu 10.01.2006 tarihli dilekçesiyle, dava dilekçesinde sınırlarını bildirdiği Yayla Eldirek Köyü, Köyiçi mevkiinde bulunan taşınmazın tapuda kayıtlı olmadığını, müvekkilinin dava konusu yeri 1960 yılında Rıfat Koyuncu’dan satın aldığı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının müvekkili yararına oluştuğunu iddia ederek taşınmazın Medenî Kanunun 713. maddesi hükmüne göre müvekkili adına tescili istemiyle dava açmıştır. Sulh hukuk mahkemesince dava konusu taşınmaz hakkında kadastro tutanağı düzenlendiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilerek dosya kadastro mahkemesine devredilmiştir.

Kadastro mahkemesince yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne ve dava konusu Yayla Eldirek Köyü, 208 ada 18 parsel sayılı taşınmazın kadastro tesbitinin iptali ile 15.09.2011 havale tarihli fen bilirkişi raporuna ekli krokide (D) harfi ile gösterilen 17,94 m² yüzölçümündeki bölümün tek katlı kargir ev niteliği ve 208 ada 18 parsel sayısıyla davacı ... adına, aynı krokide (A) ve (B) harfleriyle gösterilen toplam 15,80 m² yüzölçümündeki bölümün ham toprak vasfı ve son parsel sayısıyla dava dışı Zekiye Şahin adına tapuya kayıt ve tescillerine, aynı krokide (köy boşluğu+E+F) ile gösterilen toplam 41,26 m² yüzölçümündeki bölümlerin ise, köy ortak alanı ve ambarlık niteliği ve son parsel sayısıyla orta malı olarak özel siciline kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar ve ihya hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK.'nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunun 14 ve 17. maddeleri gereğince tescil davası olarak açılan dava daha sonra çekişmeli taşınmaz hakkında kadastro tutanağı düzenlenmesi nedeniyle kadastro tesbitine itiraza dönüşmüştür.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 26.09.1948 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 26.09.1948 tarihinde ilân edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

Mahkemenin 03.02.2012 tarihli kısa kararında “davanın kısmen kabulüne ve teknik bilirkişinin 13.10.2010 tarihli raporuna ekli Ek 2 nolu krokide gösterdiği (D) harfi ile gösterilen kısmı yönünden davanın kabulüne, diğer dava konusu kısımlar hakkında davanın reddine” denilerek karar verilmiş iken, hüküm fıkrasında ise, krokide (D) harfi ile gösterilen davacı ...

Kuru adına, aynı krokide (A) ve (B) harfleriyle gösterilen bölümün ham toprak vasfıyla dava dışı Zekiye Şahin adına tapuya kayıt ve tescillerine, aynı krokide (köy boşluğu+E+F) ile gösterilen toplam 41,26 m² yüzölçümündeki bölümün ise köy ortak alanı ve ambarlık niteliğiyle orta malı olarak özel siciline kayıt ve tesciline karar verilmiştir. Bu suretle kısa kararla gerekçeli kararın hüküm fıkraları arasında çelişki yaratıldığı anlaşılmaktadır. Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz (HMK madde 298/2). Asıl olan, duruşma tutanağına yazılıp taraflara tefhim olunan karardır. Tefhim ile birlikte yargılamadan elini çekmiş olan hâkim tefhim ettiği kararı taraflara tebliğ etmek durumundadır. Sonradan yazılan gerekçeli kararın kısa karara uygun olması zorunludur. 10.04.1992 gün ve 1991/7 Esas ve 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında, tefhim edilen kısa kararla gerekçeli kararın uyum içinde olmasının gerektiği öngörülmüştür. Asıl talepler bakımından kısa kararda hükmedilmeyen bir hak ve yükümlülüğün gerekçeli kararda hüküm altına alınmış olması veya tersi bir durumun çelişki teşkil etmediğini söylemek olanaklı değildir. İçtihadı Birleştirme Kararında; çelişkinin varlığı tesbit edildiği takdirde, başka hiçbir incelemeye gerek görülmeksizin ve tarafların bu konuyu temyiz sebebi yapıp yapmadıklarına bakılmaksızın kararın salt bu sebeple bozulması gerektiğine işaret edilmiştir. Bu sebeple mahkemece bozmadan önceki kararla bağlı olmaksızın çelişkiyi kaldırmak suretiyle bir karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 15/04/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10546, Karar No: 2022/18, Tarih: 10.01.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/10546 E.  ,  2022/18 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Tazminat talebinin dayanağı olan Hınıs Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/9 Esas – 2013/25 Karar sayılı dosyası kapsamında, davacının kasten öldürme suçundan 14.12.2011 – 10.05.2012 tarihleri arasında 148 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraat kararı verildiği, 15.09.2015 tarihinde kararın kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve Kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu;

Davacının 10.000 TL maddi, 30.000 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesi talebine ilişkin söz konusu davada, yerel mahkemece 3.638,54 TL maddi, 5.000,00 TL manevi tazminatın tutuklama tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine hükmedildiği anlaşılmakla,

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar davacının elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nasafet ilkelerine uygun makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacı lehine belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda az manevi tazminata hükmolunması, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

1-Hazine zararına yol açan mükerrer davalara ilişkin ödemelerin önlenmesinin temini ve kamu kaynaklarının etkili, verimli ve hukuka uygun kullanılması bakımından, aynı konu ve haksız tutuklama nedenine dayalı açılmış dava olup olmadığının ilgili birimlerden sorulup, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden de araştırılarak tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden yapılan araştırmada davacının tutuklu ve hükümlü olduğu başka suç kayıtlarına da rastlanıldığı dikkate alınarak, gözaltına alındığı gün farklı olay ve soruşturma dosyaları nedeniyle de hakkında tutuklama kararı verilip verilmediği, verilmiş olması halinde bahse konu soruşturma dosyalarının sonuçlarının araştırılması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden yapılan araştırmada davacının tutuklu ve hükümlü olduğu başka suç kayıtlarına da rastlanıldığı dikkate alınarak, gözaltına alındığı gün farklı olay ve soruşturma dosyaları nedeniyle de hakkında tutuklama kararı verilip verilmediği, verilmiş olması halinde bahse konu soruşturma dosyalarının sonuçlarının araştırılması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3-CMK'nın 144/1-a. maddesinin yürürlükten kaldırılması nedeniyle mahsup durumu tazminata engel oluşturmamakla birlikte, haklarında mahsup işlemi yapılmayan kişilerle tutukluluğu başka mahkumiyetinden mahsup edilenler arasındaki dengenin, hak ve nesafetin sağlanması gerektiği dikkate alınarak, davacının tutuklu kaldığı sürenin başka mahkumiyetinden mahsup edilip edilmediğinin araştırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Gerekçeli karar başlığında, ''Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat'' olan dava türünün '' Yakalama veya Tutuklama Sonrası KYO veya Beraat Kararı Verilmesi Halinde Tazminat'' olarak yazılması,

Kabule göre de;

Maddi tazminatın, davacının tutuklu kaldığı döneme ilişkin net asgari ücret üzerinden hesaplanan ‘’917,23’’ TL yerine, hatalı bilirkişi raporuna dayanılarak bu miktarın üstünde kalacak şekilde ‘’1.344,08’’ TL olarak tayin edilmesi suretiyle, davacı lehine fazla maddi tazminata hükmolunması,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/30678, Karar No: 2018/5818, Tarih: 15.05.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/30678 E.  ,  2018/5818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, beş yıl süreyle kariyer programı adı altında desteklenen 104K069 nolu Birinci Gerontoloji Atlası Projesi kapsamında, ödenmesi gereken Proje Teşvik ikramiyesinin ödenmemesi nedeniyle davalı aleyhine icra takibi başlatıldığını, davalının takibe haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptali ile % 40 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın yetkisizlik nedeniyle reddine dair verilen kararın temyizi üzerine Dairemizin 30.01.2013 tarihli bozma ilamı ile bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın yetkisizlik nedeniyle reddine dair verilen kararın temyizi üzerine Dairemizin 30.01.2013 tarihli bozma ilamı ile bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, ödenmemiş proje raporu teşvik pirimi alacağına ilişkindir. Davacı, davalı ile aralarındaki proje kapsamında, kararlaştırılan süre içerisinde sonuç raporunu teslim etmesine rağmen, davalının ödeme yapmadığını ileri sürmüş, 05.08.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile davasını alacak davasına dönüştürmüş, davalı ise davacının hazırlamış olduğu sonuç raporunu süresinde teslim etmediğini savunmuştur. Mahkemece, raporun 01/09/2010 tarihinde kurum evrak kayıt defterine 1443 kayıt no ile intikal ettiği, 03/01/2011 tarihli kurum yazısına göre 22/10/2010 tarihli 81 sayılı toplantıda proje sonuç raporunun görüşülerek kabul edildiği, ancak süresinde rapor verilmediği için ücret ödenmediği, sözleşmenin 6/1.maddesinde açıkça proje süresinin 60 ay olduğu 01/04/2005 tarihinde başlayıp 01/04/2010 tarihinde sona ereceğinin kararlaştırıldığının anlaşıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Taraflar arasındaki sözleşmenin 6.1. maddesinde “proje süresinin 60 ay olup 01.04.2005 tarihinde başlayıp 01.04.2010 tarihinde sona ereceği”, 17.1. maddesinde “proje süresinin tamamlanmasını izleyen en çok iki ay içerisinde projenin bilimsel ve teknik tüm gelişimleri ile sonuçlarını kapsayan kesin rapor proje yürütücüsü tarafından Tübitak’ca hazırlanmış formata uygun olarak teslim edileceği” düzenlemesinin yer aldığı, davacının, davalıya göndermiş olduğu 11.05.2010 tarihli dilekçesi ile sağlık mazereti nedeniyle süre uzatım talebinde bulunduğu, davacının bu talebinin Yürütme Komitesinin 07.06.2010 tarih ve 76 sayılı toplantısında görüşülerek kabul edildiği ve sonuç raporunun 01.09.2010 tarihine kadar tesliminin istendiği anlaşılmaktadır. Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden davacının hazırlamış olduğu sonuç raporunun 01.09.2010 tarihinde yani verilen ek sürenin son gününde davalının evrak kaydına girdiği görülmektedir. O halde, mahkemece, davacının ek süre talebi üzerine verilen ek süre içerisinde sonuç raporunu süresinde davalıya teslim ettiği kabul edilerek ayrıca Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı gereğince bozmadan sonra ıslah yapılmasının mümkün olmadığı göz önünde bulundurularak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanılgılı gerekçe ile hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16152, Karar No: 2015/6625, Tarih: 16.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/16152 E.  ,  2015/6625 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2013/228794

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2013

NUMARASI : 2012/834 (E) ve 2013/119 (K)

SUÇ : Mala zarar verme

SUÇ TARİHİ : 23/08/2012

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocukların G.. H.. Anaokulu'na okulun penceresini zorlayıp açmak suretiyle girerek, kamera sistemine zarar verip dolapları yere devirdikleri, böylece suça sürüklenen çocukların kamu malına zarar verme suçunu işlediklerine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 16.11.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/33207, Karar No: 2011/40617, Tarih: 06.12.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/33207 E.  ,  2011/40617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kavgada silah boşaltmak

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı kavgada silah boşaltma suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu 765 sayılı TCK.nun 102/4 maddesine göre hesaplanan beş yıllık asli zamanaşımının sanığın sorgusunun yapıldığı 07/02/2006 tarihi ve inceleme tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşılmakla, hükmün BOZULMASINA,

1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 Sayılı CMK.nun 223/8. maddesi uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 06.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.