muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1168, Karar No: 2023/2673, Tarih: 02.05.2023

IV. GEREKÇE

Sanık her ne kadar kovuşturma aşamasında katılana mesaj gönderenin kendisi olmadığını beyan etmiş ise de, 0542 ... \*\* \*\* numaralı hattı kendisinin kullandığını beyan ettiği, tanık ...'in Cumhuriyet Savcılığı huzurunda 10.12.2013 tarihinde şüpheli sıfatı ile alınan ayrıntılı savunmasında katılan ile hiç konuşmadığını, katılanı 0533 ... \*\* \*\* numaralı hattan arayan kişinin sanık ... olduğunu ifade ettiği, tanığın kovuşturma aşamasında ulaşılamadığı için beyanının alınamadığı, katılan beyanında kendisini arayının isminin ... olduğunu, kendisini servis ile aldığını, kendisinden çok hoşlandığını, arkadaş olmak istediğini, tanık ...'i tanımadığını söylediği, sanığın 0542 ... \*\* \*\* numaralı hattı kendisinin kullandığını kabul ettiği, katılanın ...'i tanımadığı ve katılanı servis ile alanın sanık olduğu dikkate alındığında katılanı arayan ve mesaj gönderenin sanık olduğu, söylenen sözlerin cinsel taciz suçunu oluşturduğu ancak Mahkemece sanık hakkında, öngörülen cezanın üst sınırının iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektirmesi ve mahkumiyet hükmü kurulmasının öncesinde 17.10.2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'la yeniden düzenlenen 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesindeki basit yargılama usulüne dair kanuni düzenlemeden sonra 7188 sayılı Kanun'un geçici 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendine yönelik olarak 19.08.2020 günlü, 31218 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 25.06.2020 tarih ve 2020/16 Esas, 2020/33 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddesinin (d) bendinde yer alan “Kovuşturma evresine geçilmiş” ibaresinin, aynı bentte yer alan “Basit yargılama usulü” yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptal edilmesi, 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinin ise suç tarihinde yürürlükte olmadığının anlaşılması karşısında sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması ve ayrıca Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.10.2014 tarihli ve 2014/300 Esas, 2014/513 Karar sayılı kararının sadece sanık tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkının saklı tutulması gerektiği anlaşıldığından mahkeme hükmü hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.12.2019 tarihli ve 2019/23 Esas, 2019/700 Karar sayılı kararına yönelik sanık ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14860, Karar No: 2013/5868, Tarih: 04.04.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/14860 E.  ,  2013/5868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince her ne kadar duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de miktar itibariyle bu istemin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirket personelinin 2008 yılında muhtelif tarihlerde davalı tarafından işletilen otelde konakladığını, bu hizmet karşılığında düzenlenen fatura bedellerinin ödendiğini, KDV.nin de usulüne uygun olarak mahsup işlemine tabi tutulduğunu, müvekkilinin mükellefi olduğu ... Vergi Dairesi’nin müvekkiline gönderdiği 06.10.2009 tarihli yazı ile davalı tarafından düzenlenen ve davacı şirketçe KDV mahsubunda kullanılan faturaların sahte veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenlemeleri/kullanmaları nedeniyle hakkında olumsuz rapor ya da tespit bulunan firmalarca düzenlendiğini, davalının da bu kapsamdaki bir firma olduğunu, bu nedenle de 30 gün içinde düzeltme beyannamesi verilerek davalı şirketten alınan faturaların mahsuptan çıkarılmasını ve bunun sonucunda oluşacak verginin de ödenmesini aksi halde davacı şirketin de “sahte veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge kullananlar”kapsamına alınarak vergi incelemesine tabi tutulacağının bildirildiğini, davalı sahte veya içeriği itibariyle yanıltıcı belge düzenleyen kategorisinde olduğu için müvekkili şirketin davalının kestiği faturaları mahsup listesinden çıkarmaktan başka seçeneği bulunmadığından müvekkilinin düzeltme beyannamesi vererek davalının düzenlediği faturaları mahsup dışı bırakarak bu işlemin doğal sonucu olarak ortaya çıkan vergi farkı, gecikme cezası ve faiz olmak üzere toplam 20.687.59 TL.yi ödemek zorunda kaldığını, müvekkilinin yaptığı ödemenin mükerrer olduğunu, çünkü 17.053.27 TL.tutarındaki KDV.nin müvekkili tarafından hem fatura bedelleri içinde davalıya, hem de vergi dairesine ödendiğini, müvekkilinin hiçbir ihmal ya da kusuru olmamasına ve fatura bedellerini de ödemiş olmasına rağmen davalının kötü mali sicili nedeniyle kendisinin de “sahte ya da içeriği itibariyle yanıltıcı belge kullananlar”kapsamına alınma riski, vergi dairesinin tazyiki ve davalının kasten yanlış bilgi vererek müvekkilini yanıltmaya çalışması sonucunda vergi dairesi ile çelişki yaşamak ve aynı vergiyi cezası ve faiziyle tekrar ödemek zorunda kaldığını, davalının müvekkili şirketin zararını tazmin etmek zorunda olduğunu ve bu nedenle girişilen icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini iddia ederek itirazın iptaline ve icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, davacının ödediği bedelleri müvekkili şirketten tahsili talebinin yasal bir dayanağı bulunmadığını, müvekkili şirketin bu durumu davacıya cevabi ihtarname ile bildirmesine rağmen düzeltme beyanı ile ödeme yapmasının hatalı olup, vergi daireleri arasındaki iletişim eksikliğinden müvekkili şirketin sorumlu tutulamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davalının asıl alacağının 14.053.70 TL., birikmiş faiz alacağının 147.85 TL.olduğu, alacağın likit bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi kök ve ek raporunda ... Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün dosyada bir örneği bulunan 06 Ekim 2009 tarih ve 21/26280 sayılı yazısına dayanılarak görüş bildirilmiş ve mahkemece bu raporlar hükme esas alınmıştır. Yine ... Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün dosyada bulunan 13 Nisan 2011 tarih ve 21/9532 sayılı mahkemeye hitaben yazılan yazısında; “06.10.2009 tarih 26280 sayılı yazının mükellefi bilgilendirme amaçlı yazıldığı, alma haberli gönderilmediğinden tarh dosyasında tebliğe ilişkin bilgiye ve belgeye rastlanılamadığı” açıklandığı halde bu yazı cevabı gerek bilirkişi heyetince, gerekse mahkemece değerlendirilmemiştir. Öte yandan davalı vekilinin bilirkişi kök ve ek raporuna yönelik gerekçeli ve ayrıntılı itirazlarının da yeterince değerlendirilmediği görülmüştür.

Bu durumda mahkemece, Vergi Hukuku konusunda uzman bir bilirkişinin de yer alacağı üç kişilik yeni bir bilirkişi heyetinden ... Vergi Dairesi Müdürlüğü’nün 13 Nisan 2011 tarihli cevabi yazısının değerlendirilmesi ve davanın sonucuna etkisinin tartışılması ve davalı vekilinin önceki raporlara yönelik itirazları da değerlendirilerek ayrıntılı ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, bu yönler üzerinde durulup, tartışılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 04.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7287, Karar No: 2013/8413, Tarih: 16.05.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/7287 E.  ,  2013/8413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının Şefki olarak yanlış yazılan baba adının iptali ile gerçek annesi Durkadın ile babası Ahmet Kurtar adının yazılmasını istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... Yakabağı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacı ...'ın ...'ın çocuğu olduğu, anne ile babası gayriresmi birlikte iken davacının doğduğu, henüz nüfusa kaydedilmeden babası ...'ın öldüğü, annesi ...'ın ... ile resmi olarak evlendiği ve davacıyı da kendi çocukları olarak nüfusa kaydettirdiklerini bildirerek davacının yanlış nüfus kaydının terkini ile gerçek babası ....'ın adının nüfus kaydına yazılmasını istemiş, mahkemece .... mezarı olarak gösterilen mezardan alınan örneklerle yapılan DNA testi olumsuz çıkmasına rağmen, tanık ifadeleri ve özellikle davacının halası olduğunu iddia eden ...'ın beyanları esas alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava, gerçek durumu göstermeyen nüfus kaydının düzeltilmesi istemine ilişkindir. Kayıt düzeltme davaları kamu düzeni ile yakından ilgilidir. Dosyada toplanan kanıtlara göre, istem DNA testi ile doğrulanmamıştır. Kaldı ki baba olduğuna karar verilen ...'ın 03.11.1950 tarihinde öldüğü, çocuğu olduğuna karar verilen ....'nin 01.01.1953 tarihinde doğduğu dikkate alındığında, bir kimsenin ölümünden yaklaşık 3 yıl sonra çocuk sahibi olmasının mümkün olmadığı dikkate alınarak davanın reddine karar vermek gerekirken kabule karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9148, Karar No: 2016/10861, Tarih: 17.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/9148 E.  ,  2016/10861 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 17.05.2016 Salı günü belirlenen saatte davalı ... İnş.San.Tic. Ltd.Şti. Vekili Av.... ile karşı taraftan davacı ... vekili Av.... geldi. Gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının 1995 Ağustos ayından işten çıkartıldığı 15.06.2014 tarihine kadar kesintisiz kamyon şoförü olarak çalıştığını, en son aylık net 1.900,00 TL ücret aldığını, haftada 7 gün 08:30-19:00 saatleri arasında çalıştığını, iki haftada 1 gün izin verildiğini, yıllık izinlerini kullanmadığını iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai, hafta tatili, milli bayram ve genel tatil çalışma ücretlerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, talep konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının fazla çalışmasının olmadığını, oldu ise bedelinin elden ödendiğini, bu konuda davacıya yemin teklif ettiklerini, davacıya bir kısım kıdem tazminatının ödendiğini, ihbar tazminatı alacağının olmadığını, davalı şirketin iş yaptığı şantiyelerde işlerin biteceği ve çıkartılacak işçilere kendilerine iş bulması konusunda ihtarda bulunulduğunu, dini bayramlarda kesinlikle çalışılmadığını milli bayramlarda ise yapılan işin gereği mülki amirden izin alınması gerektiğini, izin alınarak yapılan çalışmaların karşılığının elden ödendiğini, bu ödemeleri alıp almadığı konusunda davacıya yemin teklif ettiklerini, davacının kullanmadığı yıllık iznin olmadığını beyanla davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının aylık ücretinin net 1900,00 TL olduğu, 01/08/1995- 15/06/2014 tarihleri arasında çalıştığı, davalı işveren tarafından kıdem tazminatı ödemesi yapılmakla iş sözleşmesinin haklı nedenle fesih edildiğini ispat ile yükümlü olan davalının haklı fesih olgusunu ispatlayamadığı, buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, tanık beyanları ile ispatlanan haftalık 45 saati aşan fazla çalışma ücret alacağı, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücret alacakları ve yıllık izin ücreti bulunduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Fazla mesai ücreti konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Davacı vekili, davacının yaz kış ayrımı yapmadan 08.30-19.00 saatleri arasında çalıştığını iddia ederek fazla mesai ücreti talep etmiştir.

Fazla mesai ücreti konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmaktadır.

Davacı vekili, davacının yaz kış ayrımı yapmadan 08.30-19.00 saatleri arasında çalıştığını iddia ederek fazla mesai ücreti talep etmiştir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının yak kış ayrımı yapılmadan haftada 4 gün 08.00-17.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenme ile 32 saat; 2 gün 08.00-19.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenme ile 20 saat, toplamda 52 saat çalıştığı ve haftalık 7 saat fazla mesai yaptığı belirtilerek 1995-2014 yılları arasındaki dönem için net 30.091,39 TL fazla mesai ücreti hesaplanmıştır.

Mahkeme bu alacağı %40 indirimle hüküm altına almıştır.

Fazla mesai yaptığını ispatla yükümlü olan davacı, iddialarını, ancak aynı dönemde kendisi ile birlikte işyerinde çalışan çalışma düzen ve koşullarını bilen, bilmesi mümkün olan tanık beyanları ile ispat edebilir. Bu kapsamda dinlenen davacı tanıklarından ... davacı ile 15.07.2000-2014 yılı haziran ayları arasında çalışmış olup beyanında, “..Davacı kış aylarında sabah 08:00 ile 17:00 saatleri arasında, yaz aylarında ise sabah 07:00 ile akşam 19:00 saatleri arasında çalışırdı. Kışın hava erken karardığı için fazla mesai yapamazdık. Yaz aylarında ise hava geç karardığı için yaklaşık 2 saat fazla mesai yapmış olurduk. Bizim mesaimiz hem yazın hemde kışın aslında 17:00 da biter ancak yaz aylarında sürekli olarak saat 19:00'a kadar çalıştığımız için ifademin ilk alındığı sırada yaz aylarında 19:00'a kadar çalıştığımızı söyledim. ... Ayda 2 gün hafta tatili yapardık. 15 günde bir pazar günleri tatil yapardık. ” şeklinde; davacı ile 1995-2000 yılları arasında çalışan tanığı ..., “..çalışma şeklimiz 08.00-17.00 arasıydı, bir saat yemek molamız olurdu, ayda iki cumartesi iki pazar çalışırdık, iki cumartesi iki pazar da tatil yapardık, dini ve resmi bayramlarda çalışırdık, yukarıda belirttiğim çalışma şartları dışında başka bir çalışma şeklimiz yoktur,” şeklinde; davacı ile 1995-2003 yılları arasında çalışan tanığı ... ise, “...bu süre zarfında ben ve ... ve diğer tüm işçiler sadece ayda iki pazar günü tatil yapıyorduk, dini bayramlar dışında diğer milli bayramlar ve genel izinlerde tatil yapmıyorduk, fazla mesai yapmıyorduk,” şeklinde beyanda bulunmuştur.

2001 yılından beri işyerinde çalışan davalı tanığı ..., “...Hafta içi 08:00-17:00 iş yoğunluğu dönemlerde günde bir buçuk iki saat fazla çalışılırdı. Hafta da bir veya iki gün normal mesai saatleri dışında çalışırdık. Cumartesi Pazar günleri yine iş yerinde hafta içi gibi çalışırdık 15 gün de bir iki hafta tatili kullanırdık. İki hafta bir Cumartesi günler saat 15:00 ten Pazartesi mesai saatine kadar hafta tatili yapılır. Günde bir saat ara dinlenmesi vardır. İş yerinde puantajlar formen tarafından tutulurdu ben puantaj tutardım. İş yerinde tüm çalışmalar puantajlar la tutulur. İş yerinde çalışanların hak ettiği fazla çalışmalar bordroyla belirtilir. Dini bayramlar da çalışma olmaz diğer resmi tatiller de kaymakamlık tan izin almak suretiyle bitirilmesi gereken iş varsa ona göre izin alınıp çalışma yapılır. Davacı tüm çalışma süresi boyunca şantiye de kalmak suretiyle şantiye kalmıştır. Hafta tatili kullandığımız haftalarda şantiyeden iş yerine ait servislerle evlerimize giderdik “ şeklinde; 2010 yılından itibaren işyerinde çalışan davalı tanığı Ömer Bohça ise , “...Davalı iş yerinde hafta içi sabah 08:00 -17:00 cumartesi sabah 08: 00 -15:00 arası çalışma olur. Cumaratesi günleri 2 hafta da bir çalışma olurdu. istisna en işin yoğun olduğu günlerde fazla mesai yapmış olunabilir. İş yerinde ortalama bir iki gün günde yarım saat kadar fazla çalışma yapılmış olabilir. İş yerinde Dini bayramlarda çalışma olmaz, resmi tatillerde kaymakamlıktan izin almak suretiyle işin yoğun olduğu zamanlar çalışma olurdu. İş yerinde yapılan fazla mesailer bordoya bildirilir. İş yerinde puantaj kaydı tutulur puantajlara göre fazla mesailer bordro belirtilir. İş yerinde 1 saat ara dinlenme süresi vardır. “ şeklinde beyanda bulunmuştur.”

Görüldüğü üzere, davacı ile dönem dönem çalışan tanıklarının beyanları arasında farklılıklar bulunmaktadır. Bu itibarla davacının iddialarını ancak tanıklarının beyanlarında belirtildiği şekilde ispat ettiği kabul edilmelidir. Bu kapsamda, davacının 01.08.1995-15.07.2000 tarihleri arasındaki dönemde (varsa) fazla mesai süresi ve ücreti davacı tanığı ...'ın beyanına göre yaz-kış ayrımı yapılarak; 15.07.2000 tarihinden fesih tarihine kadar davacı tanığı İlhan'ın beyanındaki gibi kışın 08.00-17.00 saatleri arasında haftada 6 gün çalışarak haftalık 3 saat; yazın şimdiki gibi fazla mesai yaptığı kabul edilerek alacak hesaplanmalı ve takdiri indirim yapılarak bozma ile davalı lehine oluşan usuli kazanılmış haklar ihlal edilmeden belirlenecek fazla mesai ücreti hüküm altına alınmalıdır.

O halde davalının bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı taraf yararına takdir olunan 1.350,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, 17.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12190, Karar No: 2017/5567, Tarih: 02.05.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/12190 E.  ,  2017/5567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma ilamına uyularak verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Tüm dosya kapsamına göre, katılanın sanık ...'ın oğluna hakaret etmesi ve bunun üzerine sanık ...'ın oğlu ile katılan arasında çıkan tartışmaya müdahale ettiği, katılanın sanığa da aleni yerde hakaret ettiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nin 29/1. maddesindeki haksız tahrik indiriminin işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olarak asgari hadde yakın bir oranda yapılmasının hakkaniyete uygun düşeceği gözetilmeden yazılı şekilde azami hadde yakın olacak şekilde 2/3 indirim yapılarak sanık hakkında eksik ceza tayini,

b) Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih ve E.2014/140 - K.2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 02/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1942, Karar No: 2024/5955, Tarih: 27.05.2024

**7. Ceza Dairesi         2024/1942 E.  ,  2024/5955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/322 E., 2023/334 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Mahkeme kararında; sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi'nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre 22.04.2017 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması nedeniyle hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan ... İdaresi vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle

ONANMASINA, 27.05.2024 tarihinde karar verildi.