muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/334, Karar No: 2020/580, Tarih: 09.07.2020

6. Bilindiği üzere bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka usulü kazanılmış hak denilir. Örneğin mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar.

7. "Bir mahkemenin Temyiz Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince karar verme mükellefiyeti meydana gelir ve bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozmada gösterilen esaslara aykırı bulunması, usule uygun sayılamaz ve bozma sebebidir, meğer ki bu aykırılık sadece bozma kararında gösterilen bir usul kaidesine ilişkin bulunsun ve son kararın neticesini değiştirecek bir mahiyet arz etmesin. Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince muamele yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisi lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usuli müktesep hak yahut usule ait müktesep hak denilmektedir. Usul Kanunumuzda bu şekildeki usule ait müktesep hakka ilişkin açık bir hüküm konulmuş değilse de Temyizin bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan gayesi ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukuki alanda istikrar gayesine dahi ermek üzere kabul edilmiş bulunması bakımından usule ait müktesep hak müessesesi; usul kanununun dayandığı ana esaslardandır ve amme intizamıyla da ilgilidir.

Gerçekten, mahkemenin doğru bularak uyduğu ve yahut kanun gereğince uymak zorunda olduğu bozma kararı ile dava, usul ve kanuna uygun bir çığıra sokulmuş demektir. Buna aykırı karar verilmesi, usul ve kanuna uygunluktan uzaklaşılması manasına gelir ki, böyle bir netice asla kabul edilemez ( 09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı).

8. Aynı ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.02.2003 tarihli ve 2003/8-83 E., 2003/72 K.; 17.02.2010 tarihli ve 2010/9-71 E., 2010/87 K.; 25.01.2017 tarihli ve 2015/9-463 E., 2017/137 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

9. Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usulü kazanılmış hak” olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır. Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir İçtihadı Birleştirme Kararı (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili bir yeni kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma kararına uyulmuş olmakla oluşan usulü kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır. Benzer şekilde uygulanması gereken bir kanun hükmü, hüküm kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilirse, usulü kazanılmış hakka göre değil, Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni duruma göre karar verilebilecektir (HGK’nın 21.01.2004 tarihli ve 2004/10-44 E., 19 K.; 03.02.2010 tarihli ve 2010/4-40 E., 2010/54 K.).

10. Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usulü kazanılmış haktan söz edilemez (Kuru B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü – C. V, 6. b İstanbul 2001, s 4738 vd).

11. Usulü kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

12. Tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde somut olayda, davalılar Haluk Avseven ve Bilim İlaç San. ve Tic. A.Ş. vekilinin temyizi üzerine verilen Yargıtay bozma kararı üzerine yerel mahkemenin bu karara uyması ile davalılar Haluk Avseven ve Bilim İlaç San. ve Tic. A.Ş. vekili yararına usulü kazanılmış hak oluşmuştur. Burada usulü kazanılmış hakkın gerçekleşmesine engel olacak istisnai bir durum da bulunmadığına göre, artık önceki kararda direnilmesi usulen mümkün değildir. Usulü kazanılmış hak ilkesi kamu düzeni ile ilgili olup temyiz aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir.

13. Hâl böyle olunca, mahkemece bozmaya uyulmakla gerçekleşen usulü kazanılmış hak nazara alınarak hükmüne uyulan bozma gereklerinin yerine getirilmesi gerekirken, kısmen direnme kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, direnme kararının bozulması gerekir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalılar Haluk Avseven ve Bilim İlaç San. ve Tic. A.Ş. vekili temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince usulden BOZULMASINA,

Bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun’un 440/III-1. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 09.07.2020 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/24271, Karar No: 2019/17744, Tarih: 01.10.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/24271 E.  ,  2019/17744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının Devlet Su İşleri 20. Bölge Müdürlüğünün Makine İkmal Donatım Şube Müdürlüğü emrinde (S/S personeli) sondör pozisyonunda iken fiilen Bakım ve Onarım Merkez Atölyesinde yedek parça teknisyeni olarak görev yaptığını, 14.06.2013 tarihinde emekli olduğunu, Görev Bildirim Talimatnamesinin 3. madde 7. fıkrasında belirtilen görev yerinin atölye içi olarak tanımlandığını ve çalıştığı süre içinde görevi gereği makine yedek parçaları ile bilfiil uğraştığını, buna rağmen aynı atölyede aynı şartlar altında görev yapan işçilerin faydalanmış olduğu yıpranma priminden faydalandırılmadığını, yıpranma primi ödenmesine yönelik talebinin fiilen atölye yedek parça teknisyeni olarak çalışmadığı, görevinin büro görevi olduğu değerlendirilerek reddedildiğini, ...Sendikası ile ...Sendikası arasında Devlet Su işleri Genel Müdürlüğü ve bağlı işyerleri için bağıtlanan 14. dönem İşletme Toplu İş Sözleşmesinin 103/2 maddesi gereği yıpranma priminden yararlanması gerektiğini ileri sürerek ödenmeyen yıpranma priminin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, öncelikle davanın davanın husumet yönünden reddi gerektiğini, davacının fiilen atölye yedek parça teknisyeni olarak çalıştığının İdare tarafından da kabul edildiğini, ancak davacının fiilen çalıştığı pozisyonun ...Sendikası ile ...Sendikası arasında bağıtlanan 14. Dönem İşletme Toplu İş Sözleşmesinin 103. maddesinin 2. fıkrasında yer alan atölye yıpranma primi almayı hak eden pozisyonlar arasında bulunmadığını, yedek parça teknisyeni görev yetki ve sorumlulukları incelendiğinde işlerinin genellikle büro işlerinden oluştuğunun görüleceğini, davacının büro personeli olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davacının işletme toplu iş sözleşmesinin ilgili hükmüne göre yıpranma primine hak kazanıp kazanamadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davacının işletme toplu iş sözleşmesinin ilgili hükmüne göre yıpranma primine hak kazanıp kazanamadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta davacı, davalıya ait işyerinde sondör pozisyonunda olmasına rağmen, fiilen Bakım Ve Onarım Merkez Atölyesi bünyesinde yedek parça teknisyeni olarak görev yaptığını, fiilen yaptığı iş nedeniyle işletme toplu iş sözleşmesinin 103/2 maddesine göre yıpranma primine hak kazandığını ileri sürmüş, davalı ise davacının ilgili düzenleme kapsamında olmadığını savunmuştur. Mahkemece, “ Yargıtay kararlarına (22HD 2014/20588 esas) göre yıpranma primi fiilen gezici olarak aynı bölge içerisinde veya farklı bölgelerde görev yapan memurlara ödenmesi gereken bir prim olduğu, davacının ise tanık anlatımlarından yedek parça teknisyeni olarak görevlendirildiği, görevinin atölyede parçaların kontrolüne ilişkin olduğu, araziye fiilen çıkıp gezmek suretiyle görev yapmadığı” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, gerekçeli kararda belirtilen Yargıtay kararının somut olayla ilgisi bulunmamaktadır.

Uyuşmazlık konusu toplu iş sözleşmesinin 103/2 maddesinde; “2) Bürolarda istihdam edilen işçiler hariç olmak üzere; çeşit ve büyük-küçük ayırımı yapılmaksızın tüm atölyelerde fitten Formen, Bakım Onarım Formeni, Atölye imal ve Tamir Kontrolörü, Posta başı, Ustabaşı, Usta, Usta Yardımcısı, Atölye Yağcısı görevlerinde çalışanlar ile Seyyar Tamirhane Usta ve Yardımcılarına ve Kanalet, Beton Boru, Direk Fabrikalarında çalıştırılan İşçilere çıplak yevmiyelerinin % 5" i tutarında yıpranma prim ödenir. Bu ödeme iş güçlüğü tazminatına ilişkin usul ve esaslar dahilinde yapılır.” düzenlemesi bulunmaktadır. Davacı fiilen yedek parça teknisyeni olarak çalıştığını, atölyede fiilen kendisi ile aynı işi yapan çalışanların yıpranma primi aldığını, ancak kendisine ödeme yapılmadığını ileri sürmüştür. Mahkemece, davacı tanıkları dinlendikten sonra başka hiçbir araştırma ve inceleme yapılmadan, soyut gerekçe ve somut uyuşmazlıkla ilgili olmayan Yargıtay kararı emsal gösterilerek davanın reddine karar verilmiştir. Tarafların iddia ve savunmaları, davacı ile davalı işveren arasındaki yazışmalar, ilgili toplu iş sözleşmesi hükmü, davacıyla aynı konumda olup yıpranma primi ödenen işçilere ilişkin kayıtlar, tanık anlatımları ile dosya kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildiktensonra davacının yıpranma primine hak kazanıp kazanmadığı noktasında bir karar verilmesi gerekirken hatalı hukuki değerlendirme ve eksik inceleme ile karar verilmesi yerinde değildir. Ayrıca, davacının toplu iş sözleşmesinin tarafı olan sendikaya üye olup olmadığı ve toplu iş sözleşmesinden yararlanma şartlarını taşıyıp taşımadığı bakımından herhangi bir araştırma yapılmamış olması da bir başka hatalı yöndür. Açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 01.10.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9536, Karar No: 2023/4321, Tarih: 07.06.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/9536 E.  ,  2023/4321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme, Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanık hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının; 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin on ikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu, itiraz merciince 08.01.2016 tarihli karar ile itirazın reddine karar verildiği ve temyizinin mümkün olmadığı;

Sanık hakkında tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Mardin Cumhuriyet Başsavcılığının 31.03.2015 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2.Mardin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2015 tarihli kararıyla, sanık hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 170 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi ve 62 nci maddesi uyarınca 6 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına; aynı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesi ile 62 nci maddesi uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, suç işleme kastı bulunmadığından beraat etmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın, Mardin ili merkezinde 5 farklı yerde farklı zamanlarda el yapımı bombalar ile patlamalar gerçekleştirdiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı yönünden;

5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin 12 nci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından ve itiraz merciince de bir karar verildiğinden bu hüküm inceleme dışı bırakılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı yönünden;

5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin 12 nci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar itiraza tabi olup temyiz yasa yoluna başvurulması olanaklı bulunmadığından ve itiraz merciince de bir karar verildiğinden bu hüküm inceleme dışı bırakılmıştır.

B. Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi suçundan kurulan hüküm yönünden;

1. Tebliğname yönünden

Sanığın, Mardin İl Merkezinde 5 ayrı yerde hazırlamış olduğu canlılar üzerinde öldürücü, yaralayıcı, cansızlar üzerinde yakıcı, yıkıcı ve tahrip edici etkiye sahip el yapımı bombaları patlattığı anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

2. Sanığın temyizi yönünden;

a. Dosya kapsamında yer alan, olay tutanağı, olay yeri inceleme raporu, CD izleme tutanağı, 09.12.2015 tarihli Mütalaa Beyanı, 25.03.2015 tarihli Ekspertiz Raporu, 20.10.2014 tarihli Uzmanlık Raporu ile sanığın ikrara dönük savunması birlikte değerlendirildiğinde, sanığın hazırlamış olduğu bombaların, el yapımı, zaman ayarlı, canlılar üzerinde öldürücü yaralayıcı etkiye sahip, cansızlar üzerinde yakıcı, yıkıcı tahrip edici nitelikte olduğu anlaşıldığından, mahkemece verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

b. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

A. Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı yönünden;

Sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarının; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 03.02.2009 tarihli ve 2008/11-250 Esas, 2009/13 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 231 inci maddesinin onikinci fıkrası gereği itiraz yoluna tabi olduğu, temyizinin mümkün olmadığı ve aynı Kanun’un 264 üncü maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunun veya merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmaz.” şeklindeki düzenleme dikkate alınarak kanun yolu incelemesinin itiraz merciince yapılması gerektiği ve itiraz merciince de bir karar verildiği anlaşılmakla, dava dosyasının, oy birliğiyle İNCELENMEKSİZİN İADESİNE,

B. Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi suçundan kurulan hüküm yönünden;

B. Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirilmesi suçundan kurulan hüküm yönünden;

Gerekçe bölümünde B numaralı bentte açıklanan nedenle Mardin 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 27.11.2015 tarihli kararında sanık tarafından ileri sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğnameye aykırı olarak oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22131, Karar No: 2016/6464, Tarih: 25.04.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/22131 E.  ,  2016/6464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Kolluk tarafından tutulan 16.09.2010 tarihli tutanakta olay günü gece 01.15 sıralarında ekip olarak Bornova 53. sokak üzerinde seyir halinde iken ... İlköğretim okulu yanında suça konu elektrikli bisikleti iteklediği sırada polis ekibini görünce bisikleti bırakıp orada park halinde bulunan bir aracın altına saklandığının belirtildiği, suça sürüklenen çocuğun aşamalarda ... İlköğretim okulu yanında bir bisiklet gördüğünü ittirdiği sırada polislerin geldiğini ifade ettiği, bisikletini arkadaşına emaneten vermiş olduğunu söyleyen müştekinin ise bisikletin çalınmadan önce bırakıldığı yer konusunda bir açıklamada bulunmadığının anlaşılması karşısında; öncelikle suç vasfının belirlenebilmesi için müştekiden suça konu bisikleti emanet olarak bıraktığını söylediği arkadaşının açık kimlik ve adres bilgileri istenerek bu kişinin tanık sıfatıyla dinlenip bisikleti nereye ve ne şekilde bıraktığının sorulmasından sonra bisikletin alındığı yer ile suça sürüklenen çocuğun yakalandığı yer arasındaki mesafe araştırılıp suça sürüklenen çocuğun suç eşyasını hakimiyet alanına sokup sokmadığı böylelikle eylemin teşebbüs aşamasında kalıp kalmadığıda karar yerinde değerlendirilip tartışılmadan, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Suçun gece saat 01.15 sıralarında işlendiği ve gerekçeli karar başlığında suç saati bu şekilde belirtildiği halde; suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun ceza miktarı bakımından kazanılmış haklarının korunmasına, 25.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2229, Karar No: 2022/13212, Tarih: 03.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/2229 E.  ,  2022/13212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesince esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki İstanbul İli, Çatalca İlçesi, ....Mahallesi 159 ada 40 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 03.10.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.