muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15659, Karar No: 2014/11086, Tarih: 02.04.2014

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin üretim ve iş hacminin düşmesi sonucu küçülmeye gidilmesi sebebi ile işletmesel karar ile feshedildiğini, müvekkilinin Trakya Bölgesi'nde sahip olduğu lisans kapsamında doğalgaz arama ve üretim faaliyeti gösterdiğini, 2012 yıl sonu üretimin %48 oranında düştüğünü, 2012 yılında kompresör tesislerinde toplam 37 kişi istihdam edilmekteyken bu çalışanların tamamının doğalgaz kompresörü teknisyeni olarak çalıştığını, 2012 yılı ortasına kadar düzenli olmasa da gün içerisinde belirli saatlerde faaliyet gösteren bu tesislerdeki gaz üretiminin düşüş nedeni ile çalışamaz duruma geldiğini, bu üretim düşüklüğünden dolayı zorlu kompresör sahasında vardiya tutulmasına son verildiğini, kuyulardaki basınçların düşük olması nedeni ile üretim sahalarında bulunmakta olan bazı kompesörlerin durdurulduğunu, tesislerin kapatılması nedeni ile Tekirdağ kompesör sahasında personel fazlalığı oluştuğunu bu durumun gaz başına düşen maliyetleri arttırdığını, davalı şirketin doğalgaz üretimindeki meydana gelen düşüş, bu düşünün kalıcı olması ve bunun sonucunda yaşanan personel fazlası nedeni ile davacının iş akdini sona erdirmek durumunda kaldığını, şirketin Trakya ve diğer sahalarda davacının görevlendirileceği pozisyon olmadığını, feshe son çare olarak başvurduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, salt bazı ekonomik güçlüklerin ortaya çıkmasının feshin gerekli ve kaçınılmaz olduğunu göstermeyeceği, işçinin çalışma olanağının kesin ve sürekli olarak ortadan kalkmış olması gerektiği, işverenin, işçinin çalışma olanağının nasıl ortadan kalktığını, feshe son çare olarak başvurduğunu somut şekilde açıklayıp kanıtlaması gerektiği, davalı şirketin M..K.., Modern Enerji şirketlerine gaz satışlarının halen devam ettiği, 2012 yılında bu satışların aynı trendde devam ettiği, davalı şirketin 2012-2013 yıllarında TPAO'dan aldığı gaz miktarında herhangi bir değişiklik olmadığı, E Oil'den aldığı gaz miktarının 2012 yılı içerisinde stabil olduğu, Petrol İşleri Genel Müdürlüğü'nün verileri ile davalı şirketin ana kompresör hattından alınan değerlerin uyumsuz ve çelişkili olduğu ancak her iki durumda da şirketin üretim değerlerinin düştüğü, davalı şirkete ait M... K.. ve M.. Enerji şirketlerindeki istasyonların halen faal olduğu, 2012 yılı içerisinde personel sayısının yıl boyunca sabit olduğu, davalı şirketin 2012 yılındaki ortaklarına verdiği brüt satış gelirlerinin değişmediği, maddi duran varlıkların 2012 yılında artış gösterdiği, Aralık 2012 ila Ocak 2013 tarihlerinde toplam 3 yeni işçinin işe alındığı, dinlenen tanık beyanları ve mahallinde yapılan keşifte davalı şirketin, davacının iş akdine son verdikten sonra yeni kuyular açıp üretime geçmek için hazırlık yaptığının anlaşıldığı, davacının davalı tarafın iddiasının aksine davalı işveren tarafından başka sahalarda değerlendirme seçeneğine yöneldiğine ilişkin herhangi bir delil bulunmadığı, ayrıca tanık beyanları ile işyerinde feshe kadar fazla mesai saatlerinde herhangi bir azalmaya gidilmeksizin ve esnek çalışma modeli uygulanmaksızın aynı tempoda mesainin devam etmesi karşısında, davacının iş akdinin sona erdirilmesinde davalı işveren tarafından feshin son çare olma ilkesine uyulmadığı, bu nedenler ile davalı işveren tarafından yapılan feshin geçerli bir nedene dayanmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporu doğrultusunda davalı işverence feshin geçerli sebebe dayandığı ispatlanmadığından feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesi dosya içeriğine uygundur.

Ancak; 4857 sayılı İş Kanunu’nun 21. maddesi uyarınca, mahkemece feshin geçersizliğine karar verildiğinde, işçinin başvurusu üzerine işveren tarafından bir ay içinde işe başlatılmaz ise, işçiye ödenmek üzere en az 4, en çok 8 aylık ücreti tutarında tazminatın belirlenmesi gerekir. Dairemizin yerleşik uygulaması gereği, iş güvencesi niteliğindeki bu tazminat işçinin kıdemi, fesih sebebi gibi olgular dikkate alınarak belirlenmelidir. Maddenin alt ve üst sınırları aşılamaz. Üst sınırın aşılmasının tek istisnası 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun 25. maddesindeki sendikal nedenle yapılan fesihlerdir.

Bu kanun yürürlüğe girdikten sonra sendikal nedenle yapılan fesihlerde tazminat; işçinin başvurusu, işe başlatma ve başlatılmama şartına bağlı olmaksızın işçinin en az bir yıllık ücreti tutarında belirlenecektir. Dairemizin uygulaması bu yöndedir. (12.12.2013 gün ve 2013/8422 Esas, 2013/33052 Karar sayılı ilamımız). Dairemiz yıllık ücretli izinle ilgili 53. maddedeki kıdem sürelerini dikkate alarak 6 ay ile 5 yıl arasında kıdemi olan işçi için 4, 5 yıl ile 15 yıl arasında kıdemi olan işçi için 5, 15 yıldan fazla kıdemi olan işçi için 6 aylık ücreti tutarında işe başlatmama tazminatı belirlenmesini öngörmekte, fesih sebebine göre bu miktarlarda azami sınır 8 aya kadar da çıkmaktadır.

Somut olayda, davacı 15.04.2008-18.02.2013 tarihleri arasında davalı işyerinde çalışmıştır. Kıdem süresi ve fesih sebebine göre işe başlatmama tazminatının 6 ay yerine 4 ay olarak belirlenmesi dosya içeriğine uygun olacaktır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6.Davacının yaptığı 1.011,80 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500,00 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 02.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16402, Karar No: 2015/3179, Tarih: 03.03.2015

**1. Hukuk Dairesi         2013/16402 E.  ,  2015/3179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇORLU 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/03/2013

NUMARASI : 2011/214-2013/98

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden paydaşı olduğu 203 ada 1 parsel sayılı taşınmazın önce Çorlu Belediye Encümeninin 13.09.2005 tarihli kararı ile tarla iken arsa olarak cins değişikliği yapıldığını, ardından 203 ada 47 parsel sayılı taşınmazın ihdasen belediye adına tescilini müteakip vekilleri Kemal Yeloğlu tarafından adlarına satın alındığını ve her iki parselin tevhidi suretiyle 203 ada 48 parsel olarak tescil edildiğini, ardından yeniden 2461 ada 1 ve 2 parsel olarak ifrazının yapıldığını, daha sonra 2461 ada 1 parselin de kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapılarak davalı K.. Ş..’ye satış suretiyle temlik edildiğini, gerek satış gerekse tevhit işleminin şekle aykırı olduğunu, vekilin ve vasi N..Y..’nun satın alma yetkileri bulunmadığını, Belediye Başkanına satış akdindeki imzanın cezaevinde daha sonra tamamlattırıldığını, satış senedinin ve kadastro tescil bildirim beyannamelerinin sahte olduğunu, usulsüz ve yolsuz işlemlerle sicil kaydının oluştuğunu ileri sürerek tapu kayıtlarının ve tüm kat irtifaklarının iptali ile tapu kaydının tashihine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, dava konusu işlemlerle ilgili imza, harç ve tescile dair eksikliklerin daha sonra giderildiğini, diğer paydaşlardan F.. U..’nun aynı konuda açtığı Çorlu 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2010/260 esas, 2010/591 karar sayılı dosyasında derdest dava bulunduğunu ve halen temyiz aşamasında olduğunu, usulsüz işlemlere taraf olmadıklarını, kendilerine husumet düşmeyeceğini, 2461 ada 1 parsel sayılı taşınmazda kat irtifakı kurulmakla bir çok bağımsız bölüm malikinin zarar gördüğünü belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişme konusu 203 ada 48 parsel sayılı taşınmazın ifraz ile 2461 ada 1, 2 ve 3 parsel olarak tescil edilmiş olup, iptal edilecek bir tapu kaydının bulunmadığı, ifraz, tevhit ve diğer işlemlerin encümen kararına dayalı ve usulüne uygun yapıldığı, 2461 ada 1 parselin satış işlemindeki imza ve harç eksikliğinin sonradan giderildiği, kat irtifakı kurulmak suretiyle taşınmazların dava dışı üçüncü kişiler adına tescilli olup, kayıt malikine yöneltilmiş bir davada bulunmadığı, Çorlu Tapu Müdürlüğü dışındaki davalılara husumet düşmeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 17.02.2015 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat gelmedi, temyiz edilen davalılar Çorlu Tapu Müdürlüğü v.d. vekili Avukat D.. G.., davalı K.. Ş.. vekili Avukat G.. Y.. geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen davalı Ç.. B.. vekili Avukat, İhbar olunanlar Türkiye Elektrik Dağıtım A.Ş. vd. vekili Avukat gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkin olup, bilindiği üzere, tapu iptali ve tescil davaları kayıt malikine karşı açılır. Eldeki davada ise, dava konusu 2461 ada 1 parsel sayılı taşınmazın kat irtifakı suretiyle oluşan bir çok bağımsız bölüm maliklerinden hiç biri davada yer almamaktadır. Davacı her zaman kayıt maliklerine karşı ayrı bir dava açma hakkına da sahiptir. O halde, davanın reddi bu nedenle ve sonucu itibariyle doğrudur. Davacının temyiz itirazları yerinde değildir. Usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, 30.12.2014 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edilenler vekilleri için 1.100.00.-'er TL. duruşma vekâlet ücretinin ve aşağıda yazılı 3.40.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 03.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3635, Karar No: 2022/12364, Tarih: 17.05.2022

**4. Ceza Dairesi         2022/3635 E.  ,  2022/12364 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Kasten yaralama ve hakaret suçlarından sanık ... , 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 125/2 delaletiyle 125/1, 35/2, 62 ve 52 maddeleri uyarınca 2.240,00 ve 1.500,00 Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair Kemalpaşa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/07/2020 tarihli ve 2020/86 esas, 2020/163 sayılı kararının Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 14.01.2022 tarih ve 2021/155927 sayılı istem yazıları ile Dairemize gelmekle dosya incelendi.

İstem yazısında;

"Dosya kapsamına göre,

1-Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 86/2. maddesi uyarınca tercihen belirlenen temel 120 gün adli para cezası üzerinden, anılan Kanun'un 35/2. maddesi gereğince 1/4 oranında indirim yapılarak 90 gün adli para cezasına hükmedilmesi yerine, hatalı olarak 135 gün adli para cezasına karar verilmesini müteakip, belirlenen cezadan aynı Kanun'un 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak, esasen 75 gün adli para cezası yerine, 112 gün adli para cezasına karar verilmesi üzerine, sonuç olarak 5237 sayılı Kanun’un 52. maddesi gereğince günlüğü 20,00 Türk lirasından 1.500,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, 2.240,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek sureti ile fazla ceza tayin edilmesinde,

2-Sanığın üzerine atılı hakaret suçunu gece vakti halka açık olan halı sahanın önünde işlediği, suçun aleni bir yerde işlenmesi sebebiyle aleniyet unsuru gerçekleştiğinden, belirlenen temel cezadan 5237 sayılı Kanun'un 125/4. maddesi uyarınca artırım yapılması gerekirken, bu yön gözetilmeden eksik ceza tayin edilmesinde, isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme;

1 numaralı talep yönünden;

Sanık hakkında yaralama suçundan, TCK’nın 86/2 maddesi gereğince belirlenen 120 gün adli para cezası üzerinden TCK'nın 35.maddesi gereğince 1/4 oranında indirim uygulanırken yapılan hesap hatası sonucu 90 gün yerine 135 gün adli para cezasına hükmedilip buna bağlı olarak da bu cezanın, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL üzerinden paraya çevrilirken sonuç cezanın, 1500 TL yerine 2240 TL olarak fazla belirlenmesi kanuna aykırı bulunmuştur.

2 numaralı talep yönünden ise;

Aleniyet hakaret eyleminin herkesin duyabileceği, görebileceği ve sayısı belli olmayan birden fazla kişiler tarafından algılanabilir olması anlamına gelmektedir. Aleniyet nedeniyle artırım yapılmasının amaçlarından biri mağdurun onur ve şöhretinin, fiili başkalarının duyması veya duymasına açık olması nedeniyle daha fazla zarar görmesi diğeri ise hukuka aykırılık teşkil eden fiilin bizatihi aleni olarak icra edilmesidir.

İnceleme konusu somut olayda; sanığın aleni olan sokakta söylediği hakaret kabul edilen sözleri nedeni ile sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükümde aleniyet nedeniyle artırımı yapılmaması hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

İnceleme konusu somut olayda; sanığın aleni olan sokakta söylediği hakaret kabul edilen sözleri nedeni ile sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükümde aleniyet nedeniyle artırımı yapılmaması hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-a) Kasten yaralama suçundan sanık ... hakkında, Kemalpaşa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/07/2020 tarihli ve 2020/86 esas, 2020/163 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

b) Karardaki hukuka aykırılık sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, aynı Yasa maddesinin 4-d fıkrası uyarınca, sanık hakkında TCK'nın 86/2. maddesi gereğince 120 gün olarak belirlenen adli para cezasından, TCK’nın 35/2. maddesiyle 1/4 oranında indirim yapılarak sanığın 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, bu cezadan TCK’nın 62. maddesiyle 1/6 oranında indirim yapılmak suretiyle sanığın 75 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince günlüğü 20 TL üzerinden paraya çevrilerek sonuç cezanın 1500 TL olarak belirlenmesine,

İnfazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına,

2- Hakaret suçundan, sanık ... hakkında, Kemalpaşa 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 14/07/2020 tarihli ve 2020/86 esas, 2020/163 sayılı kararının, aleyhe sonuç doğurmamak üzere 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Kararın diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 17/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17369, Karar No: 2019/1886, Tarih: 05.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2016/17369 E.  ,  2019/1886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi’nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

1. Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2. Sanık ... hakkında hırsızlık, sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

a) Dosya içerisinde yer alan takdiri kıymet tutanağına göre suça konu muhabbet kuşunun ve kafesinin toplam değerinin 65,00 TL olduğunun anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nin 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Devriye görevi yapan kolluk görevlileri tarafından şüphe üzerine durdurulan sanıkların, ellerinde bulunan kafes içerisindeki muhabbet kuşunu, çaldıkları yeri söyleyip göstermek suretiyle henüz müracaatı bulunmayan müştekiye iadesini sağladıklarının anlaşılması karşısında; sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b) Devriye görevi yapan kolluk görevlileri tarafından şüphe üzerine durdurulan sanıkların, ellerinde bulunan kafes içerisindeki muhabbet kuşunu, çaldıkları yeri söyleyip göstermek suretiyle henüz müracaatı bulunmayan müştekiye iadesini sağladıklarının anlaşılması karşısında; sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin objektif koşullarından birisi de suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi olduğu, ancak herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşulun aranmayacağı, konut dokunulmazlığını ihlal suçunun zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmadığı, ayrıca sanıkların çalmış oldukları muhabbet kuşunun kafesi ile birlikte müştekiye iadesi sağlanmak suretiyle hırsızlık suçundan doğan zararın da giderildiği gözetilmeden, adli sicil kaydına göre sabıkası bulunmadığı anlaşılan sanık ... hakkında 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen sanığın “kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken, “müştekinin uğradığı zararı aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen gidermediği ...'' biçimindeki yasal, yeterli ve dosya içeriği ile uyumlu olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 05.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22915, Karar No: 2014/9836, Tarih: 08.04.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/22915 E.  ,  2014/9836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şavşat Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2013

NUMARASI : 2011/435-2013/21

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ile kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, duruşma için belirlenen 08.04.2014 günü temyiz eden davacı idare vekili ile aleyhine temyiz olunan davalı vekilinin yüzlerine karşı duruşmaya başlanarak, taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kâğıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1) Arsalara değer biçilirken Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca serbest alım satıma dayalı emsal satışlara göre değer biçilmesi, emsalin yakın tarihli bir satış olması, emsal ile dava konusu taşınmazın yakın bölgelerden ve benzer yüzölçümlü olması gerekir.

Bilirkişi kurulunca emsal alınan taşınmaz, Şavşat İlçe merkezinde, taşınmaza göre daha küçük yüzölçümlü bir satıştır. Bütün bunlar dikkate alındığında söz konusu satışın dava konusu taşınmaza emsal olacak nitelikte olmadığı ve gerçekçi olmayan yanıltıcı sonuçlara götüreceği kuşkusuzdur.

Bu nedenle, taraflara dava konusu taşınmazın bulunduğu Meydancık Beldesi’nden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile keşif yapılarak rapor alınması, bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazların, satışına ilişkin belgeler ilgili Tapu Sicil Müdürlüğünden, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından değerlendirme tarihi itibariyle

dava konusu taşınmaz ile emsalin resen belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerleri de ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Vergi Dairesinden istenip, dava konusu taşınmazın emsal taşınmazlara göre üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu da denetlenerek, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Mahkeme kararı bozulmakla önceki hüküm ortadan kalktığından, dava konusu taşınmazın davalılar üzerindeki tapusunun iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, buna yönelik herhangi bir karar verilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

2) Mahkeme kararı bozulmakla önceki hüküm ortadan kalktığından, dava konusu taşınmazın davalılar üzerindeki tapusunun iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, buna yönelik herhangi bir karar verilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davacı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.100,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 08.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.