muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2890, Karar No: 2024/2787, Tarih: 19.09.2024

Yukarıda izah edildiği gibi, taşınmazı yükleniciden satın alan iyi niyetli üçüncü kişinin TMK nın 1023. maddesine istinaden "tapuya güven ilkesi" gereğince iktisabının korunması gerekir. Bu ilkeden ancak üçüncü kişi yeni malikin kötü niyetli olduğunun ispatlanması halinde vazgeçilebilir. Yüklenici adına yapılan tescil işlemini her halde "yolsuz tescil" kabul etmek, toplumda onarılmaz zararlara sebep olmakta ve adalet duygusuna zarar vermektedir. Büyük şehirlerde taşınmazı satın alan kişinin yaptığı araştırmada tapu kaydının yüklenici adına olduğunu, görmesi ve tapuya güvenerek taşınmazı satın alması halinde -aksi ispat edilmedikçe-iyi niyetli olduğunu kabul etmek ve TMK'nın 1023. maddesi ve hakkaniyet gereğidir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine istinaden yükleniciye tapu intikali yapılması ve yükleniciden tamamen iyi niyetli olarak arsanın satın alınması halinde, bu iktisabını geçersiz sayılması TMK'nın 1023. maddesi karşısında açıkça Kanuna aykırı davranmak olacaktır. Bu uygulamanın devam ettirilmesi halinde, arsa sahibi ve yüklenici kötü niyetli olarak anlaşmak suretiyle bilerek ve isteyerek taşınmazı satın alan üçüncü kişileri mağdur etme ihtimalleri yüksektir. Arsa sahibi iyi niyetli ve risk almak istemiyorsa; tapu devrinin, sözleşme nedeniyle yapıldığını tapunun beyanlar hanesine şerh vermek suretiyle üçüncü kişilerin iyi niyet iddialarını bertaraf edebilir. Tapu siciline basit bir şerh vermekten kaçınan arsa sahibinin tamamen iyi niyetli üçüncü kişiler karşısında ve onların mahvına sebep olacak şekilde korunması menfaatler dengesine aykırı olduğu gibi, taşınmaz hukukunun temeli olan "tapuya güven ilkesine" de açıkça aykırı olacaktır.

Somut olayda; davacı arsa sahipleri, 2013 yılında Sanat Katı ….Ltd. Şti. ve Ulusoy …Ltd. Şti. ile 19764 ada 4 parseldeki kendi hisseleriyle ilgili arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapmışsa da parseldeki diğer hissedarlarla sözleşme yapılmadığından dava konusu sözleşme baştan beri geçersiz bir sözleşmedir. Nitekim ilk derece ve istinaf mahkemesi de bu hususu doğru olarak tespit etmişlerdir. Anılan geçersiz sözleşmeye rağmen, davacılar parseldeki hisselerini 2013 yılında yüklenici Sanat Katı…Ltd. Şti.’ye devretmiştir. Yüklenici şirket, arsa sahiplerinden devraldığı hisseleri yaklaşık iki yıl sonra 23.12.2015 tarihinde ...’e satımış; ... ise 29.12.2015 tarihinde davalı ...’a satmış; ... ise, 16.11.2016 tarihinde ... …Ltd. Şti.’ne satmıştır. Tapu kaydında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi şerhi bulunmamaktadır. Taşınmazda her hangi bir inşaat faaliyeti yoktur. Malik ... şirketi mülkiyet edinme yönünden beşinci kişi konumundadır. Dosya arasındaki tespite göre; malik son ... şirketi, taşınmaz hisselerini piyasa rayicine uygun bir meblağa satın almıştır. Davacı taraf, önceki devredenler veya yüklenicilerle malik ... şirketinin bir bağının olduğunu yani kötüniyetini ispat edememiştir.

Bu durumda, yukarıda belirttiğimiz gibi, tapuya güvenerek iyiniyetli olarak taşınmaz satın alan üçüncü kişi (somut olayda beşini kişi) ... şirketinin MK nın 1023. maddesi gereğince “tapuya güven” ilkesi gereğince edindiği mülkiyet haklarının korunması gerekirken; Dairemiz içtihatlarında, geçerli sözleşmeler için kullanılan “avans tapu” kavramını, baştan beri geçersiz bir sözleşme içinde kullanılması doğru olmadığı gibi, ispat yükü kendisinde olan davacı tarafın davalı/malikin kötüniyetli olduğuna dair inandırıcı hiçbir delil sunmamasına rağmen “davacılar ile yüklenici arasındaki sözleşmenin bilinmesi gerektiğine” dair istinaf mahkemesi kabulü; hayatın gerçekleriyle örtüşmemekte ve TMK.m.3 ve 1023. maddelerine de açıkça aykırılık oluşturmaktadır. Öte yandan iyi niyetli üçüncü kişinin (somut olayda beşinci kişinin) tapuya güvenerek edindiği tapuların iptaliyle arsa sahipleri adına tesciline karar verilmesi Dairemizin sadece “geçerli sözleşmelerde” kabul ettiği “avans tapu” ilkesine ilişkin içtihatlarına da aykırı olmuştur. Bu nedenlerle, istinaf mahkemesi kararının bozulması gerekirken onanmasına dair Sayın çoğunluğun kararına muhalifim.

- MUHALEFET ŞERHİ -

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden sonra yükleniciye, tapuda yapılan satış şeklindeki taşınmaz yahut pay temlikinin, gerçekte satış olmayıp, sözleşme gereğince arsa sahibince yüklenilen pay devri ediminin ifası olarak kabulü gerekir. Aynı şekilde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 07.03.1990 gün, 1989/15-714 Esas ve 1990/158 Karar sayılı ilamında da özet olarak; "Kat karşılığı inşaat sözleşmesinden önce veya sonra taşınmazın yükleniciye bir bedel gösterilmek suretiyle yapılan satış vaadinin, inşaat sözleşmesi ile bağlantılı olduğu" kabul edilmiştir (Emsal;Yargıtay 15. Hukuk Dairesi 2004/376 Esas 2004/993 Karar 25.2.2004 T. ; Yargıtay 15. Hukuk Dairesi 18.06.1991 gün, 1999/1525 Esas ve 1991/3280 Karar sayılı ilamı). Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahipleri tarafından tapuda yükleniciye devredilen arsa payları, sözleşme konusu inşaatın yapılabilmesi için yüklenicinin inşaata finans sağlaması amacıyla verilen avans niteliğindedir. Sözkonusu arsa payları inşaatın tamamlanmasından sonra devredilebileceği gibi, inşaat sırasında veya inşaata başlanmadan önce de devredilmiş olabilir. Yüklenicinin sözleşmeye, imar mevzuatına ve projesine uygun olarak inşaatı tam ve eksiksiz biçimde tamamlayıp arsa sahiplerine teslim etmesi halinde üçüncü kişilerin satın aldıkları arsa payı ve dairelerin tapu devirleri geçerlilik kazanacaktır. Aksi halde, yüklenici ve ondan pay alan üçüncü kişi üzerine yazılan tapu kaydı illiyetten yoksun hale gelir ve yapılan işlem yolsuz tescil durumuna düşer. (Yargıtay 6. HD. 03.03.2022 T. 2021/1237 E. 2022/1173 K.).

Kat karşılığı inşaat sözleşmesinin geriye etkili feshi halinde yapılan tapu devirleri illiyetten yoksun hale gelir ve tapu iptali istenebilir ise de yüklenicinin aldığı bu payları üçüncü kişilere devretmiş olması halinde üçüncü kişinin tapuya itimat prensibi korumasından yararlanıp yararlanamayacağının belirlenmesi gerekecektir.

Bu inceleme yapılırken; bir ayni hak yolsuz olarak tescil edilmiş ise, bunu bilen veya bilmesi gereken üçüncü kişinin bu tescile dayanamayacağı (TMK 1024/1), böyle bir tescil yüzünden ayni hakkı zedelenen kimsenin, tescilin yolsuz olduğunu iyiniyetli olmayan üçüncü kişilere karşı doğrudan doğruya ileri sürebileceği (TMK 1024/3), tapu kütüğündeki tescile iyiniyetle dayanarak mülkiyet veya bir başka ayni hak kazanan üçüncü kişinin bu kazanımının korunacağı (TMK 1023/1) ve iyiniyetli üçüncü kişilerin bu tescile dayanarak kazandıkları ayni hakların ve her türlü tazminat isteminin saklı olduğu (TMK 1025/2) düzenlemeleri gözetilecek ispat hukuku anlamında da bazı karinelerden yararlanılması gerekecektir.

Hukukumuzda tapuya itimat prensibiyle, kişilerin satın aldığı şeylerin ileride kendilerinden alınabileceği endişesi taşımamaları, dolayısıyla toplum düzenini sağlamak düşüncesiyle getirilmiş ve satın alan kişinin iyi niyetinin korunması amaçlanmıştır. İyi niyetten maksat hakkın doğumuna engel olacak bir hususun, hak iktisap edilirken kusursuz olarak bilinmemesidir. Üçüncü kişinin yolsuz kayda dayanarak ayni hak kazanımının korunabilmesi için tescilin yolsuzluğunu bilmemesi veya bilebilecek durumda olmaması gerekir. Buna göre, kendisinden beklenen özeni göstermeyen, tescilin yolsuz olduğunu bilen veya bilebilecek durumda olan üçüncü kişiler iyiniyet iddiasında bulunamayacaklardır.

Yukarıda açıklanan esaslar yükleniciden arsa payının mülkiyetini devralan üçüncü kişiler için olduğu kadar, taşınmaz üzerinde mülkiyet dışında bir ayni hak, bu arada ipotek hakkı kuran üçüncü kişiler için de geçerlidir.

Bu bağlamda, üçüncü kişilerin Medeni Kanunun 3. maddesi çerçevesinde iyiniyetli olması esastır. Üçüncü kişinin iyi niyetli olmadığını ispat etme yükü, iddia eden tarafa aittir. Bazı karinelerin varlığı halinde ispat yükü karşı tarafa geçecektir. Örneğin, taşınmaz üzerinde devam etmekte olan bir inşaat varsa yapılacak küçük bir araştırmayla taşınmazın gerçek sahibinin kim olduğu öğrenilebileceğinden gerekli özeni göstermeyen üçüncü kişinin doğrudan iyiniyetli olduğu kabul edilemeyeceğinden ispat yükü mülkiyeti devralan veya lehine ayni hak tesis edilen üçüncü kişide olacaktır. Yine, taşınmaz gerçek değerinden düşük fiyata satılıyorsa, taşınmazda kısa süreli el değiştirmeler var ise ve taşınmazı devreden ile devralan üçüncü kişi arasında bir bağ veya yakınlık bulunması halinde karine olarak iyiniyetli sayılmayan üçüncü kişi ancak bu karinelerin aksini ispat ederek iyiniyetli olduğunu ispatlayabilecektir.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde davacıların 29467 ada 22 parsele ilişkin 22.05.2013 tarihinde tapu devri yaptığı Sanat Şirketi ile aralarında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunmaktadır. Sonrasında yapılan imar uygulaması sonucu Sanat Şirketinin tapuda devraldığı paylar 19764 ada 4 parsele tedavül görmüştür. Sanat şirketinin bu parseldeki payını 23.12.2015'de ...'e devrettiği, ...'in de bu payı 6 gün sonra 29.12.2015 tarihinde ...'a, onun da 16.11.2016 tarihinde ... şirketine devir yaptığı anlaşılmıştır. Tanık beyanlarıyla ...'in arsa alım satımı yapan şirket ortağı olduğu ve bu kişinin sadece 6 gün sonra başkasına devir yaptığı devi yaptığı kişinin de ...şirketi adına bu taşınmazı devraldığının ... tarafından ve son malik ... şirketi tarafından bilindiği ispatlanmıştır. Kişiler arasında devirler yapılmış görünse de son malik ... şirketinin taşınmazda devraldığı payın inşaat şirketiyle ilgisi olduğunu bilmekte olduğu ve devir öncesi işlemlerde de ...şirketiye muhatap olduğu açıktır.

Bu durumda davalı inşaat şirketi başka paydaşların da bulunduğu taşınmazda pay devralmış olup yapacağı küçük araştırmayla devraldığı payların arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi nedeniyle avans olarak verilen paylar olduğunu bilebileceği, tapuda öncesinde yapılan kısa süreli devir bulunduğu, taşınmazda paydaş görünen ve payı devir alınan Raziye'nin ...şrketi adına bu payı elinde bulundurduğunun dahi davalı şirketçe bilindiği açıkça anlaşılmıştır. Bu durumda davacılar davalının iyi niyetli üçüncü kişi olmadığını ispatlamış olduğundan tapu iptali kararı verilmesi sonucu itibarıyla doğrudur.

Mahkemece verilen kararda ise avans tapu olması nedeniyle davalıların yaptıkları devirlerin geçerlilik kazanamayacağı, davalıların TMK 1023 ve 1024. maddede yazılı iyi ninyet karinesinden yararlanamayacakları gerekçesiyle tapu iptali talebi reddedilmiştir. Yukarıda da açıklandığı üzere arsa payı karşılığı avans tapu verilmesi halinde de koşulları var ise ve iyiniyetli olunmadığı ispatlanmamışsa TMK 1023 ve 1024. maddenin uygulanması mümkün olduğu üzere bu gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi ise doğru olmamıştır. Bu nedenle hükmün gerekçesi düzeltilmek suretiyle hükmün onanması gerekir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle gerekçesi düzeltilmek suretiyle hükmün onanması gerektiği görüşünde olduğumdan gerekçe düzeltilmeksizin onama yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2024/3167, Karar No: 2025/1332, Tarih: 04.03.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/3167 E.  ,  2025/1332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/531 E., 2024/646 K.

DAVA TARİHİ : 04.03.2016

İLK DERECE MAHKEMESİ : Niğde 2. Asliye Hukuk (Ticaret) Mahkemesi

SAYISI : 2016/68 E., 2023/498 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından duruşma talepli temyiz edilmekle; 04.03.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde gelen davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ...'nın sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saat 14.00'te Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davacının dava dışı TEDAŞ ile dağıtım sistemine bağlantı anlaşması yaptığını, katılımcılarına elektrik verebilmek amacıyla da Enerji Piyasası Düzenleme Kurumundan OSB Dağıtım Lisansı aldığını, davalı ... şirketinden satın aldığı elektrik enerjisi nedeniyle kayıp-kaçak bedelinin ve %18 oranında KDV kayıp-kaçak bedelleri matraha dahil edilerek kayıp-kaçak bedelleri üzerinden alınan %2 oranında TRT payı, %1 Enerji Fonu ve %1 Belediye Tüketim Vergisi ve bu bedeller üzerinden alınan KDV bedelinin alınmaması gerektiğini ileri sürerek, sözleşmeye aykırı olarak 04.03.2006 tarihinden 31.05.2013 tarihine kadar tahakkuk etmiş ve süresinde ödenen faturalardan dolayı davacıdan tahsil edilen kayıp-kaçak bedelleri üzerinden alınan KDV, TRT payı, Enerji Fonu ve Belediye Tüketim Vergisinin ve bu bedeller üzerinden alınan KDV'nin, ayrıca 31.05.2013 tarihli faturadaki kayıp-kaçak bedeli alacağına ilişkin fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile toplam 5.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 26.09.2023 tarihli dilekçesi ile talebini toplam 3.095,207 TL olarak belirlemiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; davalı şirket tarafından elektrik enerjisinin üretiminden, tüketiciye ulaştırılıncaya kadar oluşan elektrik eksikliğinin kayıp bedeli olarak, enerji nakil hatlarından çeşitli sebeplerle sayaçtan geçirilmeksizin herhangi bir bedel ödemeden kullandıkları elektrik bedelinin de kaçak bedeli olarak diğer kullanıcı abonelere EPDK tarafından belirlenen tarifeler uyarınca yansıtıldığını, dava konusu faturaların mevzuata uygun olarak tahakkuk ettirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; gerek taraflar arasında gerekse davacı ile dava dışı TEDAŞ arasında görülen ve kesinleşen davalarda, davacının iletim sistemi kullanıcısı olduğu yönünde tespitte bulunulmuş olduğu, bu yöndeki tespitin eldeki dava açısından; gerek davaların taraflarının, gerekse dava konuları ile davaların temelini oluşturan hukuki ilişkinin aynı olması nedeniyle kesin delil teşkil edeceği, davacının iletim sistemi kullanıcısı pozisyonunda olduğu, bu durumda kayıp- kaçak bedeli ve dolayısıyla söz konusu bedel matraha dahil edilerek alınan %18 oranında KDV, %2 oranında TRT payı, %1 Enerji Fonu ve %1 Belediye Tüketim Vergisi ve bu bedeller üzerinden alınan KDV'yi ödememesi gerektiği ve ödediği bu bedellerin istirdadını talep edebileceği, davanın belirsiz alacak davası olarak açılması, davaya konu alacağın 04.03.2006- 31.05.2013 tarihleri arasında doğmuş olması ve davanın 04.03.2016 tarihinde açılması nedeniyle sözleşmelere uygulanacak 10 yıllık zamanaşımı süresinin dolmadığı gerekçesiyle; davanın kabulü ile 3.095.207,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş; karara karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; dava kayıp kaçak bedeli üzerinden alınan bir kısım bedellerin tahsiline ilişkin olduğundan taraflar arasında aynı konuda görülen davalar bekletici mesele yapılmaksızın karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, davacının 01.06.2013 tarihinden itibaren bağlantı tipini değiştirerek iletim şalt sahalarının dağıtım şirketinin kullanımdaki OG baralarına dağıtım şirketi hattı ile bağlı tek bir tüzel kişi durumundaki kullanıcılar statüsünden çıkıp, dağıtım şirketinden enerji alan iletim sistemi kullanıcısı tüketicilerin statüsüne geçtiği konusunda ihtilaf bulunmadığını, bu hususun davada değerlendirilmediğini, bilirkişi raporunun aksine hüküm kurulmasının hukuka aykırı olduğunu, öncelikle ihtilaf konusu dönemde yürürlükte olan EPDK Kurul kararlarına aykırı bir uygulama ve tahsilat yapılmadığından davanın reddi gerekmekte iken kabulünün hatalı olduğunu, aynı konuda verilmiş kesin hükümden bahsedilemeyeceğini, Dağıtım Sistem Kullanım Anlaşması gereğince eğer mülkiyet sınırına ilişkin bir sorun var ise bu anlaşma ile ilgili 20. madde hükümlerinin burada da geçerli olacağını, sorunun EPDK nezlinde çözüleceğini, davacının "Dağıtım Sistem Kulanım Anlaşması" hükümleri ile bağlı olduğunu, ikrarın kesin delil olduğu hususunun değerlendirilmemesinin hukuka aykırı olduğunu, tarife usul ve esaslarını Kanun gereği belirleyen EPDK Kurul kararları gereğince işlem yapan davalı şirket aleyhine açılan davanın reddi gerektiğini, Mahkemeye hitaben Niğde OSB yönetim kurulu başkan vekilinin davacının elektrik sayaçlarının 01.05.2013 tarihine kadar TEDAŞ Niğde Bor TM barasına bağlı olduğuna dair yazısı bulunduğunu, ıslah edilen miktar yönünden dava zamanınaşımına uğradığını, davanın belirsiz alacak davasına konu edilmeyeceğinin açık olduğunu, husumet itirazının değerlendirilmediğini, davanın EPDK'ya karşı açılması gerektiğini, zira EPDK Kurul kararlarına aykırı bir uygulamanın sözkonusu olmadığını, davacının 04.03.2006 tarihinden itibaren talepte bulunduğunu, Yüksek Planlama kurulunun 17.03.2004 tarihli ve 2004/3 sayılı kararı ile kabul edilen “Elektrik Sektörü Reformu ve Özelleştirme Stratejisi Belgesi” çerçevesinde Özelleştirme Yüksek Kurulunun 02.04.2004 tarih, 2004/22 sayılı kararı ile Türkiye Elektrik Dağıtım A.Ş. özelleştirme kapsam ve programına alınmış olup MEDAŞ ile TEDAŞ arasında İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinin 24.07.2006 tarihinde imzalandığını, bu tarihten itibaren işletme hakkı MEDAŞ'a geçmiş olup her halükarda MEDAŞ'ın 24.07.2006 tarihinden önceki işlemlerden sorumlu olmayacağını, yine Meram Elektrik Perakende Satış A.Ş.nin (MEPAŞ) 01.01.2013 tarihinde kurulmuş olup 01.01.2013 ile 31.05.2013 tarihleri için MEPAŞ'a dava açılması gerektiğini, davacının 15.03

.Ş. özelleştirme kapsam ve programına alınmış olup MEDAŞ ile TEDAŞ arasında İşletme Hakkı Devir Sözleşmesinin 24.07.2006 tarihinde imzalandığını, bu tarihten itibaren işletme hakkı MEDAŞ'a geçmiş olup her halükarda MEDAŞ'ın 24.07.2006 tarihinden önceki işlemlerden sorumlu olmayacağını, yine Meram Elektrik Perakende Satış A.Ş.nin (MEPAŞ) 01.01.2013 tarihinde kurulmuş olup 01.01.2013 ile 31.05.2013 tarihleri için MEPAŞ'a dava açılması gerektiğini, davacının 15.03.2013 tarihinde TEİAŞ ile sistem kullanım anlaşması imzaladığını, dava dilekçesinde kayıp kaçak bedeli talebinde bulunmayıp sadece kayıp kaçak bedeli üzerinden alınan KDV, TRT, FON talebinde bulunmuş iken ıslah dilekçesinde 2013 yılının Mayıs ayına ilişkin kayıp kaçak bedeli talebinde bulunulduğunu, davacının talebini genişletmesine muvafakat etmediklerini belirtmelerine rağmen davanın tümden kabulüne karar verildiğini, kaldı ki bilirkişi raporlarında davacının talebi gibi 2013 yılının Mayıs ayına ilişkin fazladan alınan bir miktara ilişkin hesap bulunmadığını, ticari avans faizine karar verilmesinin hukuka aykırı olduğunu, davanın kabulü ile ıslah edilen miktar yönünden dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesinin de hatalı olduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacı ... tarafından davalı ... şirketinden alınarak bölgesindeki katılımcılara verilen elektrik enerjisi nedeniyle ödenilen kayıp- kaçak bedeli ile bu bedel üzerinden alınan TRT payı, Enerji Fonu, BTV, KDV'nin iletim sistemi kullanıcısı olduğu iddiasıyla istirdadı istemine ilişkindir.

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında belirtilen gerekçeye, kesinleşen güçlü delil niteliğindeki kararlarda davacının iletim sistemi kullanıcısı olduğunun ve bu durumda kayıp-kaçak bedeli ödememesi gerektiğinin kabulüyle karar verilmesinin yerinde bulunmasına, belirsiz alacak davası olarak açılmasına, faizin dava tarihinden itibaren işletilmesinde isabetsizlik bulunmadığının anlaşılmasına göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

28.000,00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,04.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12586, Karar No: 2022/5788, Tarih: 30.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/12586 E.  ,  2022/5788 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Uşak 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında kurulan hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki Uşak İli, Merkez İlçesi, Kırka Köyü, 923 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile üçer aylık vadeli hesaba bloke edilen kamulaştırma bedelinin derhal ödenmesine ve faize ilişkin hükümlerin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.