muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12995, Karar No: 2015/6296, Tarih: 14.04.2015

Bundan ayrı olarak, her nekadar dava konusu çamaşır makinesi ve buzdolabının davacıya ait olduğu iddia edilmiş ise de dinlenen tanıkların, bu eşyaların davacıya ait olduğu konusunda net bir bilgi ve görgüleri bulunmamaktadır. Her ne kadar davacı vasisi tarafından, bu eşyaların davalı tarafça evlenmeden önce alındığı, ancak kızı olan davacıya hediye edildiği beyan edilmiş ise de, bu iddia tanık beyanları ile ispat edilememiştir. Hal böyle iken çamaşır makinası ve buzdolabının davacıya ait olduğunun kabulü ile bu eşyalar yönünden de davanın kabulü doğru görülmemiştir.

Ayrıca, kabule göre, hükümde aynen iadesine karar verilen ziynet ve ev eşyalarının, tek tek parasal değerleri gösterilmeden, toplam bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmesi de hatalı olmuştur," denilerek bozulmuştir.

Mahkemece; Dairemizin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulü ile davacının dava dilekçesinde belirtmiş olduğu 1 adet .. marka buzdolabı 1 adet .. marka çamaşır makinesinin 1 adet .. marka elektrik süpürgesinin, 110 gram 22 ayar bileziğin 8 adet çeyrek cumhuriyet altının, 1 adet yarımlık cumhuriyet altının aynen, mümkün olmadığı takdirde eşya ve altınların dava dilekçesinde belirtilen toplam değeri olan 7710 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Her ne kadar mahkemece Dairemizin usul ve yasaya uygun bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş ise de; bozmadan sonra mahkemece oluşturulan hükümde buzdolabı ve çamaşır makinesi yönünden davanın kabulüne karar verilmesi, ayrıca ziynet eşyalarının tek tek parasal değerleri de yeni hükümde gösterilmeden toplam hediyelerin davalıdan tahsiline karar verilmek suretiyle hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15807, Karar No: 2015/18028, Tarih: 08.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/15807 E.  ,  2015/18028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/07/2015

NUMARASI : 2011/1040-2015/1048

Davacı, geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun ve maluliyet oranının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, HMK 320/4 maddesine göre davanın açılmamış sayılmasına karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazası sonucu uğranılan maluliyet oranının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava takip edilmediği için mahkemenin 05/07/2012 tarihli celsesinde işlemden kaldırıldığı, dava dosyasının mahkemenin 12/05/2015 tarihli celsesinde de HMK'nun 150. maddesine göre 2. defa işlemden kaldırıldığı, HMK'nun 320/4 maddesinde basit yargılama usulüne tabi davalarda işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosyanın yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılması halinde davanın açılmamış sayılmasına karar verileceğinin düzenlendiği gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Somut olayda, davacı vekilinin 12/05/2015 tarihli duruşma için sunduğu mazeret dilekçesinde, duruşmasına katılacağı davanın mahkeme ve esas nosunu belirttiği, ancak mahkemece, mazeretini delillendirmediği ve 17/06/2014 tarihli duruşmadan itibaren tüm duruşmalara mazeret verdiği gerekçesiyle davacı vekilinin mazereti reddedilerek, öncesinde dava dosyanın 1. defa işlemden kaldırılmış olduğu gözardı edilerek, dosyanın 2. defa işlemden kaldırılmasına karar verilmiş, davacı vekilinin yenileme talebi sonrasında yeniden işleme alınan dosyanın yapılan ilk duruşmasında, davalı SGK vekilinin itiraz dilekçesi üzerine, taraflara duruşma günü tebliğ edilmiş ve taraflar celsede hazır edilmiş olduğu halde, daha öncesinde kabul edilen yeniden işleme alma talebi reddedilmiş, ve davacı vekilinin hazır bulunduğu duruşmada, HMK m. 320/4 deki şartlar oluşmadığı yani davacının işlemden kaldırılan davasını yeniledikten sonra takipsiz bırakması söz konusu olmadığı halde yenilenen davanın tekrar takipsiz bırakıldığı gerekçesiyle açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili,12/05/2015 tarihli duruşma için sunduğu mazeret dilekçesinde Sincan İş Mahkemesinin 2014/911E sayılı dosyasının duruşmasına katılacağını belirterek meslekî mazeretini somutlaştırmış olup mazeret geçerlidir. Diğer taraftan 17/06/2014, 30/09/2015, 26/02/2015 ve 04/12/2015 tarihli duruşmalara davacı vekili yanında diğer taraf vekillerince de mazeret dilekçesi verilmiş olup, davacı vekilinin mazeret dilekçesinin delillendirilmediği gerekçesi yanında, “17/06/2014 tarihli duruşmadan itibaren tüm duruşmalara mazeret verildiği” gerekçesiyle reddedilmiş olması usul ekonomisine hakkaniyete aykırı olup doğru görülmemiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece, davacı vekilinin dürüstlük kuralına aykırı olmayan mazeret dilekçesi geçerli kabul edilerek, yeniden işleme alınmış olan ve davacı vekili tarafından da takip edilen dosyada, yargılamaya kaldığı yerden devam edilmesi ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bu husus bozmayı gerektirmiştir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

08/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13765, Karar No: 2010/591, Tarih: 25.01.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/13765 E.  ,  2010/591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit ve alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin görev nedeniyle reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı Belediyenin kanal boyundaki 295 no.lu stantın 1998 yılından beri kiracısı olduğunu, davalı ...’nin 6.4.2005 tarihli Belediye Meclisi kararı ile stand ücretini Belediye Gelirleri kanunu 97. maddesine dayanarak % 100 oranında arttırdığını, 9.000,00 YTL olarak tespit ettiğini, 2006 yılında da aynı şekilde tespit yaptığını, bunun çok fahiş olduğunu ileri sürerek fazlasını saklı tutarak hukuka aykırı artıştan borçlu olmadığının tespitine, fazladan yapılan ödemenin ödeme tarihinden faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, taraflar arasında kira sözleşmesi olmadığını, kamuya ait alanda el emeği ürünlerinin satışı için yer tahsis edildiğini, “Turistik Eşya Satış Yeri” kullanım şartnamesi imzalandığını, 2464 sayılı Belediye Gelirleri kanunu 97. maddesi gereğince şartnamede belirtilen şekilde her yıl Belediye Meclisi’nce kullanım ücreti belirlenmesinin kararlaştırıldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının Belediye Meclis Kararının iptalini istediğine ve davalının da Belediye Gelirleri Kanununun 97. ve 52. maddesine göre işlem yaptığına dayanılarak mahkemenin görevsizliğine, Vergi mahkemesinin görevli olduğuna karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki ihtilaf; belediye sınırları içinde bulunan kaldırım üzerine, davalının tahsisi suretiyle davacı tarafından kurulan stanttan alınan kira bedeli ile ilgilidir.

2009/13765-2010/591

Davacı, Belediye meclisi tarafından stanttan alınan kiranın tek taraflı ve fahiş oranda arttırıldığını ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Taraflar arasında bir kira sözleşmesinin bulunduğu ve bu haliyle ihtilafın kira sözleşmesinden kaynaklandığı açıktır. Hal böyle olunca, özel hukuk hükümleri uyarınca davaya bakmak adli yargıdaki genel mahkemelerin görevidir. Mahkemece, taraflardan delilleri toplanıp, işin esasına girilerek sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken, yazılı düşüncelerle Vergi Mahkemesinin görevli olduğuna karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle, temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 25.1.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3227, Karar No: 2023/3458, Tarih: 24.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/3227 E.  ,  2023/3458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Suça sürüklenen çocuklar haklarında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bandırma Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.10.2013 tarihli ve 2013/163 numaralı iddianamesi ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında 6545 sayılı Kanun değişikliği öncesi 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun(5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, altıncı fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası; suça sürüklenen çocuklar ... ... ve ... haklarında 6545 sayılı Kanun değişikliği öncesi 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, altıncı fıkrası ve 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası gereğince cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.11.2014 Tarihli ve 2013/265 Esas, 2014/343 Karar sayılı kararı ile;

a) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 6545 sayılı Kanun değişikliği öncesi lehe kabul edilerek 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

b) Suça sürüklenen çocuklar ... ... ve ... haklarında çocuğun cinsel istismarı suçundan ayrı ayrı 6545 sayılı Kanun değişikliği öncesi lehe kabul edilerek 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına

Karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 24.11.2017 tarihli ve 14-2015/27684 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Suça sürüklenen Çocuklar ... ... ve ... Müdafilerinin Temyiz İstekleri

Karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 24.11.2017 tarihli ve 14-2015/27684 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Suça sürüklenen Çocuklar ... ... ve ... Müdafilerinin Temyiz İstekleri

Mağdure ile annesi ve babasının kovuşturma evresinde verdikleri ifadelerinde suça sürüklenen çocukların cinsel istismar teşkil eden eylemlerinden bahsetmediklerine, bu durumun nazara alınmadığına, tanıkların mağdurenin tiki olması nedeniyle suça sürüklenen çocukların onu kızdırmaya çalıştıklarına, mağdurenin babasının intikal günü suça sürüklenen çocuklar tarafından darp edilmesi nedeniyle mağdurenin sinirlenip bu şekilde ifade verdiğine, şakalaşmaktan öte amacı olmayan suça sürüklenen çocuklara atılı suçun kanuni unsurları itibarıyla oluşmadığına, soyut değerlendirmelere dayanılarak alt sınırdan uzaklaşıldığına, eylemlerin sübut bulduğu kabul edilse bile sarkıntılık düzeyinde kaldığına, mağdure tarafın şikayetçi olmadığı gözetilerek beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

B. Suça Sürüklenen Çocuk ... Müdafiinin Temyiz İsteği

Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkeme, "...Mağdur ... \*\*\*'un ... Çok Programlı Lisesinde okuduğu, okula ... İlçe Merkezinden servisle gidip geldiği, aynı sınıfta bulunan sanıklar ... \*\*\*, ... \*\*\* ve ... ... \*\*\*'ın da aynı servisle okula gidip geldiği, okula giderken arabada ve sınıfta ..., ... ve ...'in devamlı surette rahatsızlık verdikleri ve bu kapsamda sanıkların serviste ve sınıfta mağdurun yanına oturmaya çalıştıkları, cinsel amaçla mağdurun bacaklarına dokundukları göğsüne vücuduna dokunmaya çalıştıkları, anıkların sıraları farklı olmasına rağmen kasten mağdurun sırasına oturdukları ve mağdurun bacaklarına, koluna ve vücuduna dokundukları, ellerini cinsel amaçlı olarak mağdurun omzuna attıkları, mağduru sıkıştırıp sözle taciz ettikleri, mağdura (yerel söyleyişte tecrübeli fahişe anlamına gelen) "KEVAŞE" diyerek hakaerette bulundukları. sanıklar ... ve ...'ın mağdura yönelik olarak ''istiyorum, sikicem'' şeklinde sözle söyledikleri, 03/10/2013 tarihinden bir hafta kadar önce de sanık ...'nın erkekler tuvaletinden çıktığı sırada mağdur ile karşılaştığı, sanık ...'ın yine cinsel eylemde bulunmak amacıyla mağduru kolundan belinden tutarak zorla tuvaletin içine soktuğu ancak mağdurun hamle yaparak sanığın elinden kurtularak dışarı çıkıp sınıfına gittiği, ...'ın mağduru tuvaletin içine sokarken ''gel buraya'' dediği, sınıfa döndükten sonra arkasından ...'ın da geldiği ve sanığın sınıfta herkesin duyacağı şekilde ''ben ... yı tuvalete soktum, siktim'' dediği, bu sözlerinin de zaten sanığın mağduru tuvalete cinsel amaçla götürmek istediğini gösterdiği, son olarak 03/10/2013 tarihinde sanıkların yine aynı eylemlerini yapması üzerine mağdurun annesine telefonla bu durumu bildirdiği ve aynı gün servisle okuldan ...'e dönerken ..., ... ve ... aynı hareketlerine devam ettikleri, vücuduna dokunmaya çalıştıkları sanık ...'in elini mağdurun omzuna attığını, bunu birkaç kere yaptığı, servisten inince mağdurun anne ve babasının karşıladığı..." şeklindeki kabulüyle suça sürüklenen çocukların çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılmalarına karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Tüm dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocukların bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik tarihlerde 'kevaşe', 'istiyorum, sinkaf edeceğim.' şeklindeki cinsel amaçlarını ortaya koyan söylemlerle sınıf arkadaşları olan mağdurenin bacaklarına dokunmaları ve göğüslerine dokunmaya çalışmaları şeklindeki eylemlerinin suç tarihinden sonra yürürlüğe girip lehe olan 6545 sayılı Kanunla değişik 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde yer alan sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturacağı ve bu suçun failinin çocuk olması halinde soruşturulması ve kovuşturulmasının aynı fıkranın dördüncü cümlesi gereğince mağdurenin, velisinin veya vasisinin şikayetine bağlı olduğu anlaşıldığından, 22.01.2014 tarihli duruşmada on beş yaşını ikmal etmiş olan mağdurenin suça sürüklenen çocuklardan şikayetçi olmadığını bildirmesi aynı duruşmada beyanları alınan suça sürüklenen çocukların da şikayetten vazgeçmeyi kabul ettiklerinin anlaşılması karşısında, kamu davalarının 5237 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereğince düşmesine karar verilmesi gerekirken yargılamaya devam edilerek suç vasfının tayininde yanılgıya düşülüp eylemlerin takibi şikayete bağlı olmayan çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturacağı kabulü doğrultusunda lehe Kanunun belirlenmesi suretiyle mahkumiyet hükümleri kurulması, hukuka aykırı görülmüştür.

2. Bozma sebebine uygun olarak Tebliğnamedeki onama isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.11.2014 tarihli ve 2013/265 Esas, 2014/343 Karar sayılı kararına yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12582, Karar No: 2011/12966, Tarih: 14.10.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/12582 E.  ,  2011/12966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 06.05.2009 tarih ve 2008/61 - 2009/154 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davalı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 11.10.2011 gününde davacı avukatı.....gelip, davalı avukatı tebligata rağmen duruşmaya gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan davacı avukatı dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Belçika'dan Gaziantep'e (6) araçla yaptığı taşımadan dolayı yükleme ve boşaltmadan doğan fazla bekleme ücreti (27.141) Euro alacağının davalı tarafından ödenmediğini ileri sürerek, (44.490) YTL'nın faiziyle davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Dairemize ait 06.11.2007 tarihli ilama dayanılarak, davalıya tanıdığı makul süre olan 10.06.2005 tarihi geçmesine ve herhangi bir ödeme gerçekleşmemesine rağmen davacının bu tarihten sonra derhal 11.06.2005 tarihinde mahkemeye başvurarak tevdii mahalli tayin ettirmesi ve boşaltmanın daha önce gerçekleşmesini sağlaması mümkün iken 14.06.2005 tarihine kadar beklemesi ve bu tarihte tevdii mahalli istemesinin davacı yönünden müterafik kusur oluşturduğu, talep edilebilecek (25.700) EURO'dan davacının müterafik kusuruna isabet eden (5.310) EURO'nun düşülmesi ile davacının, davalıdan 20.390,00 EURO bakiye alacağının bulunduğu, ancak davacının davalıdan yargılama sırasında tahsil ettiği miktar gözetildiğinde işlemiş faizi ile birlikte alacağın tamamının ödenmiş olduğu gerekçesiyle, davacının (20.390) Euro alacağı için konusu kalmayan dava hakkında bir karar verilmesine yer olmadığına, fazlaya ilişkin talebin reddine, davalının yargılama sırasında davacıya fazladan ödediği (1.009,45) Euro’nun davacıdan tahsili ile davalıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 1.878,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1853, Karar No: 2017/10675, Tarih: 21.12.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/1853 E.  ,  2017/10675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/1-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde, ... Tavukçuluk ve ... Şirketinde tavuk kümesinde kümes bakıcısı olarak çalışan katılanın, kümes içerisinde tavuk gübrelerini temizlemek için gübre temizleme motorunu çalıştırmak istediği sırada motorun çalışmadığı, bunun üzerine palet üzerine baskı yaparak sorunu çözmeye çalıştığı esnada dengesini kaybederek ayağının kayması neticesi, bandın alt tarafındaki muhafazası olmayan açıkta bulunan gübre atım bandının plastik tambur dişlisine sol elini kaptırması sonucu nitelikli şekilde yaralandığı olayda; sanığın 20.02.2013 tarihli kolluk beyanında kazanın meydana geldiği şirkette sorumlu yönetici olduğunu beyan ettiği, bu hususun tanık beyanları ile de doğrulandığı, ayrıca; şirket ile sanık arasında imzalanan 21/12/2012 tarihli “Yumurta üretilen paketleyen ambalajlayan işyerlerinde sorumlu yönetici olarak çalışacak veteriner hekim-işveren sözleşmesi” uyarınca, “sorumlu yöneticinin görev, yetki ve sorumluluklarına” ilişkin 5. maddenin (f) bendine göre sanığın personelin sağlığının korunması ve eğitimi konularında işveren ile birlikte sorumlu olduklarının düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği yönünde bozma öneren tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin eksik incelemeye, sanığın beraat etmesi gerektiğine ve kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanık hakkında hükmolunan 180 gün adli para cezasından TCK'nın 89/2-b maddesine göre ½ oranında arttırım ve TCK'nın 62/1. maddesine göre 1/6 oranında indirim yapıldığı sırada, 225 gün yerine hesap hatası sonucu 300 gün adli para cezasına hükmedilmek suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini,

2-Katılanın yaralanmasının kemik kırığı ve organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde olması sebebiyle, temel cezanın tayini akabinde arttırım uygulanırken 89/2-a-b maddesinin gösterilmesi gerekirken sadece TCK'nın 89/2-b maddesinin gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA; 21.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.