muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2005/12949, Karar No: 2006/2556, Tarih: 04.04.2006

ilam ile davacı tapusunun taşınmaza uyduğu, davalının dayandığı mahkeme ilamının ise bu yere ait olmadığı kabul edilerek teknik bilirkişinin krokisinde gösterilen 11620 metrekarelik yere davalının elatmasının önlenmesine karar verilmiş ve hüküm Yargıtay denetiminden geçerek kesinleşmiştir. İkinci davada (hatalı dahi olsa) ilk ilamın bu yere ait olmadığının kabul edilmiş olması karşısında red ile sonuçlanan men’i müdahale kararının kesin hüküm niteliği taşıdığı artık kabul edilemez. İkinci davada verilen hüküm ise; ... ve O’ndan satın alan davacı yönünden iş bu kadastro davasında kesin hüküm değeri taşımaz. Şöyleki; kesin hükme bağlanmış bir davadan sonra aynı konuda ve aynı taraflar arasında açılan ikinci davanın kesin hükümden dolayı reddedilebilmesi için eski dava ile yeni davanın sebebinin aynı olması gerekir. Somut olayda tartışılabilecek husus davalı ... ...’in kaybettiği men’i müdahale davasında kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve kesin hükme dayandıktan sonra iş bu davada O’nun halefi olan davacı ...’ın tapu kaydına dayanmasının ayrı bir dava sebebi oluşturup oluşturmayacağı diğer bir ifadeyle men’i müdahale davasında zilyetliğe dayanmış olan davalının iş bu davada tapu kaydına dayanıp dayanamayacağıdır. Doktrinde kabul edilen baskın görüşe göre eğer birinci davada ileri sürülmeyen vakıa aynı taraflar arasında ve aynı konuda açılan ikinci davanın “yalnız başına” dava sebebini oluşturabilecek nitelikte ise birinci davada dayanılan vakıadan (birinci davanın sebebinden) bağımsızdır. Bu durumda ilk davada verilen hüküm 2. dava yönünden kesin hüküm oluşturamaz. Zilyedlik ve tapu kaydı bağımsız ve ayrı dava sebepleridir. ..., kabulle sonuçlanan davada sadece zilyetliğe ve kesin hükme dayanmış olup tapu kaydına dayanmamıştır. Men’i müdahale davasının niteliği gereği ...’i tapu kaydına dayanmaya mecbur bırakacak yada sonradan tapuya dayanmayı önleyecek bir hukuki düzenleme mevcut değildir. Bu nedenle iki davanın dava sebepleri değişik olup, kabulle sonuçlanan men’i müdahale davasında verilen hüküm davalı ... ... yönünden kadastro davasında kesin hüküm teşkil etmez. Sonuç olarak inceleme konusu dosyalarda red ile sonuçlanan men’i müdahale davası bilahare kabulle sonuçlanan men’i müdahale davasında nazara alındığı için kesin hüküm oluşturmaz, kabulle sonuçlandırılan men’i müdahale davası da ... tarafından tapu kaydına dayanılmamış olduğu için kadastro davası yönünden kesin hüküm oluşturmaz. Açıklanan hukuki durumda ihtilafın kesinleşen ilamlara göre değil tapu kayıtlarına değer verilerek çözümlenmesi gerekir. Taraflar Boşnak oğlu kerimesinden intikalen gelmekte olan beşer dönüm miktarındaki Temmuz 1289 tarih, 216 ve 218 nolu aynı köy ve mevkiye ilişkin tapu kayıtlarına dayanmaktadırlar. Kayıtların edinme tarihleri ve intikalleri nazara alındıklarında hukuki değerlerini korudukları anlaşılmaktadır. Davacı ...’ın dayandığı Şubat 1990 tarih 37 nolu tapu kaydındaki payı 1/2 olup, hissesine kayıt miktarının yarısı kadar yer düşmektedir

. Taraflar Boşnak oğlu kerimesinden intikalen gelmekte olan beşer dönüm miktarındaki Temmuz 1289 tarih, 216 ve 218 nolu aynı köy ve mevkiye ilişkin tapu kayıtlarına dayanmaktadırlar. Kayıtların edinme tarihleri ve intikalleri nazara alındıklarında hukuki değerlerini korudukları anlaşılmaktadır. Davacı ...’ın dayandığı Şubat 1990 tarih 37 nolu tapu kaydındaki payı 1/2 olup, hissesine kayıt miktarının yarısı kadar yer düşmektedir. Davalı tapusu incelendiğinde Ardeşen Asliye Hukuk Mahkemesinin 15.4.1983 tarih, 1981/259 esas, 1983/42 sayılı kararı ile miktarının 13080 metrekareye çıkartıldığı anlaşılmakta ise de; belirtilen ilamda ... taraf olmadığından davalı tapusunun miktar artışının davacıyı bağlamayacağının kabulü gerekir. Her iki taraf tapusunun hudutları incelendiğinde tapu kayıtlarının aynı kökten gelen müstakil tapular oldukları ve birbirlerini hudut okumak suretiyle aynı taşınmazın farklı bölümlerine ilişkin oldukları anlaşılmaktadır. Tüm dosya kapsamı nazara alındığında zilyetliğin davacı tarafta olduğu, davalı tarafın ayrıca korunmayı gerektirir bir zilyetliğinin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca; Mahkemece yapılacak iş; tapu kayıtları kapsamını miktarlarına değer vererek zeminde tayin etmek üzere mahalli bilirkişi huzuruyla ve teknik bilirkişi yardımıyla mahallinde keşif yaparak taşınmazın 4595 metrekarelik bölümünü davalı tarafa bırakacak geri kalan bölümü ise davacı ... adına tescile karar verebilecek şekilde kroki tanzim ettirmekten ibarettir. Davacı tarafın temyiz itirazlarının bu nedenlerle kabulüyle hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için belirlenen 450.00 YTL. vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada kendisini vekil ile temsil ettiren davacıya verilmesine 4.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8777, Karar No: 2014/15330, Tarih: 20.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/8777 E.  ,  2014/15330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 8. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2013/828-2014/103

Taraflar arasında görülen iştirak nafakası davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı; davalıdan Sincan 1.Aile Mahkemesinin 15/11/2011 tarih ve 2011/1155 Esas-2011/1066 sayılı kararı ile boşandığını, müşterek çocuk E.A..'nun velayetinin tarafına verildiğini, davalının müşterek çocuğa yeteri kadar maddi ve manevi destek olmadığını, çocuğun okul ve diğer masrafların gün geçtikçe arttığını öne sürerek, müşterek çocuk için 1.000 TL iştirak nafakasının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı davaya; cevap vermemiştir.

Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile aylık 500,00 TL iştirak nafakasının tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

TMK.'nın 182/2.maddesinde; velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorunda olduğu hükme bağlanmıştır.

Velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf, ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür. Diğer taraftan, iştirak nafakası belirlenirken ana ve babanın ekonomik durumları gözönünde tutulmakla birlikte velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olağan harcamaların da dikkate alınması zorunludur. Ne var ki, nafaka miktarının belirlenmesine esas alınması gereken giderlerinin makul sınırlar içinde kalmasına özen gösterilmesi ve velayet kendisine bırakılmayan tarafın ağır yükümlülüklere maruz bırakılmaması gerekmektedir.

Mahkemece, nafaka takdir edilirken; çocuğun yaşı, eğitimi ve ihtiyaçlarının yanında, ana-babanın gelir durumu da gözetilmeli ve nafaka yükümlüsünün (babanın) gelir durumu ile orantılı olacak şekilde hakkaniyete uygun bir nafakaya hükmedilmelidir.

Somut olayda dosyadaki bilgi ve belgelerden; tarafların 15/11/2011 tarihli karar ile boşandığı; ilköğretim okulu 5 sınıf öğrencisi olan müşterek çocuğun velayetinin davacı anneye verildiği, davacının adliyede memur olup, 1850 TL maaş aldığı, davalı babanın ise polis memuru olup aylık 2940 TL maaş aldığı, evhanımı bir bayanla yeniden evlilik yaptığı, 440 TL kira ödediğinin tespit edilmiştir.

Somut olayda dosyadaki bilgi ve belgelerden; tarafların 15/11/2011 tarihli karar ile boşandığı; ilköğretim okulu 5 sınıf öğrencisi olan müşterek çocuğun velayetinin davacı anneye verildiği, davacının adliyede memur olup, 1850 TL maaş aldığı, davalı babanın ise polis memuru olup aylık 2940 TL maaş aldığı, evhanımı bir bayanla yeniden evlilik yaptığı, 440 TL kira ödediğinin tespit edilmiştir.

Yukarıda izah olunan nedenlerle; davada, tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, ekonomik göstergelerdeki değişim ile TÜİK’in yayınladığı ÜFE artış oranı ve nafaka yükümlüsünün (davalı babanın) gelir durumu nazara alındığında; artırılan iştirak nafakası miktarı fazla olup, TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun bulunmamıştır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/19470, Karar No: 2009/3022, Tarih: 03.03.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/19470 E.  ,  2009/3022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çeşme Asliye Hukuk  (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 06/05/2008

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu  ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda;  ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen 23.000-TL manevit tazminatın  davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi  davacılar ile davalılardan O.İnşaat Tic. A.Ş,  M. Ş. D.ve İ.Y.  vekillerince istenilmesi ve davalılardan O. İnşaat Tic. A.Ş,  M.Ş.D. ve   İ. Y. vekillerince de duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 3.3.2009  Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılardan O.İnşaat Tic. A.Ş,  M.Ş.D.ve İ.Y.vekili Av. S.P. geldi. Karşı taraf ile diğer davalılar adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları  dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği konuşulup düşünüldü, ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava 19.07.2001 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davalılar E.Ü.Çiçekçilik Seracılık AŞ ile G.A.’a yönelik davanın kusurları bulunmadığından, diğer davalılar bakımından ise maddi tazminat isteminin, maddi zarar sigorta tahsisleri ile karşılandığından reddine, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulü ile davalılar O.İnş. Tic. AŞ, M.Ş.D., İ.Y.’ten tahsiline karar verilmiş ve bu karar süresinde davacılar ile davalılar O.İnş. Tic. AŞ, M.Ş.D.ve İ.Y.in avukatları tarafından  temyiz edilmiştir.

Zararlandırıcı olaya maruz kalan işçinin, davalı O. İnş. Tic. AŞ’ne ait otelin bahçe bakım işlerinin yapımını üstlenen davalı E.Ü.Çiçekçilik Seracılık AŞ’nin işçisi olup, bahçe bakım ve sulama işlerinde çalıştığı,  olay günü işyerinde, sulama görevini yapmakta iken aynı mahalde bahçe içerisinden geçen su tesisatındaki arızayı gidermeye çalışan otelin teknik servis elamanlarının kullandıkları kaynak makinesinin kablosunu ıslanmaması için kenara koymak isterken elinin elektrot maşasına teması ile elektriğe kapılması ile iş kazası sonucu öldüğü anlaşılmaktadır.

26.04.2005 günlü bilirkişi raporunda; olayda O.İnş. Tic. AŞ’nin % 20, otelin teknik müdürü olan M.Ş. D.ın %30, otelin tesisatçısı olan İsa Yüksek %25, işçinin ise %25 oranında kusurlu olduğu, E.Ü.Çiçekçilik Seracılık AŞ’nin kusurunun bulunmadığı belirtilmiştir.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve işgüvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanununun 77.maddesinin açık buyruğudur.

İnsan yaşamının kutsallığı çevresinde işveren, işyerinde işçilerin sağlığını ve işgüvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanununun 77.maddesinin açık buyruğudur.

Oysa hükme dayanak alınan bilirkişi raporunda; bilirkişiler, İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulları göz önünde tutarak ve özellikle işyerinin niteliğine göre, işyerinde uygulanması gereken İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işverenin, işyerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususlar ayrıntılı bir biçimde incelemek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranı hiç bir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde, saptamadıkları, kazalının işvereni olan E.Ü. Çiçekçilik Seracılık AŞ’nin diğer davalıya ait otel işyerinde çalıştırdığı işçisinin sağlıklı ve güvenli bir ortamda çalıştırılmasını sağlama yükümlülüğünü göz ardı ettikleri anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, E.Ü. Çiçekçilik Seracılık AŞ’ne bir miktar kusur vermeyen kusur raporunun, İş Kanununun 77.maddesinin öngördüğü koşulları içerdiği giderek hükme dayanak alınacak nitelikte olduğu söylenemez.

Öte yandan dava, nitelikçe Sosyal Güvenlik Kurumunca karşılanmayan zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Bu bakımdan, mükerrer ödemeyi ve haksız zenginleşmeyi önlemek için, hak sahiplerine bağlanan gelirin hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan verilere göre hesaplanarak Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bildirilen peşin sermaye değerinin Kurumdan sorulmak sureti ile tazminattan indirilmesi gerektiği açıktır. İş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin tazminatının hesaplanmasında ise hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan verilerin esas alınması gerekir. Zaman içerisinde ücret ve diğer unsurlar değiştiğinden, yeni ve bilinen dönemlerin esas alınması zorunludur. Kaldı ki, somut olayda sigortalının asgari ücretle çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılan 12.10.2006 tarihli hesap raporu hükme esas alınmıştır. Asgari ücret kamu düzenine yönelik olduğundan, hakim bu hususu re'sen nazara almakla yükümlüdür. Öte yandan hüküm tarihinde, 01.01.2008 tarihinde yürürlüğe giren asgari ücretlerin geçerli olduğu ortadadır.

Mahkemece yapılacak iş; işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişilere konuyu yeniden yukarıda açıklandığı biçimde inceletmek, verilen rapor dosyadaki bilgi ve belgelerle birlikte değerlendirilmek, hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan veriler nazara alınarak yeniden hak sahiplerinin tazminatını hesaplatmak ve hesaplanan bu zarardan hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan veriler dikkate alınarak Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bildirilen peşin sermaye değeri indirilmek ve sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın ve özellikle, inandırıcı güç ve nitelikte olmayan. 77.maddenin öngördüğü koşulları içermeyen kusur raporunun hükme dayanak alınmak ve tazminatın belirlenmesinde hüküm tarihine en yakın tarihte belli olana verilerin esas alınması gerektiği göz ardı edilmek suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacılar ile temyiz eden davalılar O.İnş. Tic. AŞ, M.Ş.D., İ.Y.’in temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz eden davalılar  Avukatı  yararına takdir edilen 625.00-TL  duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine,  temyiz harcının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, 03.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14029, Karar No: 2007/14383, Tarih: 10.07.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/14029 E.  ,  2007/14383 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şişli 2. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 10.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11976, Karar No: 2011/324, Tarih: 18.01.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/11976 E.  ,  2011/324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21.01.2010 tarih ve 2007/698-2010/10 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl davadaki davalılar tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı anonim şirketin çoğunluk hisselerine sahip olduklarını, davalılardan yalnızca ...’nun anılan şirketin hissedarı olduğunu, buna rağmen davalıların 11.07.2007 tarihinde şirket genel kurulunu toplayarak bir takım kararlar aldıklarını, bu genel kurul tutanağında hissedar görünenlerin hisselerinin ve hazirun cetvelinin gerçeği yansıtmadığını, hileli işlemlerle şirketin tüm hisselerinin temsil edilmiş gibi bir izlenim yaratıldığını, oysa şirket hisselerinin büyük bir oranının toplantıda temsil edilmediğini, toplantı nisabının sağlanmadığını, şirket hisselerinin tamamının nama yazılı olarak çıkarıldığını, toplam 40.000 hisseden 35.838 hissenin müvekkili ...’a ait olduğunu, müvekkiline ait hisse senetlerinin çalındığını, bu senetlerin zayi olması nedeniyle iptal davasının derdest olduğunu, davalıların şirket yönetim kurulu üyelerine çektikleri ihtarnamede ellerinde hamile yazılı geçici ilmühaber bulunduğunu, bu nedenle şirketin % hissesinin sahibi olduklarını iddia ettiklerini, oysa bu ilmühaberlerin şirket sermayesinin tamamı ödenmeden çıkarıldıkları için geçersiz olduğunu, ilmühaberlerin geçersiz olmadıkları düşünülse bile bunların da şirkette meydana gelen hırsızlıkta çalındıklarını, hırsızlık yoluyla müvekkilinin elinden çıkan hisse senetlerinin davalıları hak sahibi yapmasının mümkün olmadığını, şirketin pay defterinin de 2004 yılında çalındığını, davalıların bu pay defterinin noter onaylı fotokopilerini mahkemeye sunduklarını, bu durumun davalıların pay defterini hukuki dayanaktan yoksun olarak ellerinde tuttuklarını gösterdiğini, olağanüstü genel kurul toplantılarında ortakları davet yetkisinin sadece idare meclisi ve murakıplara ait olduğunu, davalıların bu sıfatı taşımadıklarını, genel kurul hazirun cetvelinde hissedar olarak gözüken ... ve ...’ın aslında şirketin işçileri olduklarını ileri sürerek genel kurul kararının iptal edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, yapılan genel kurul toplantısının mevzuata ve gerçeklere uygun olarak gerçekleştirildiğini, toplantıya şirket sermayesinin tamamına sahip olan pay sahiplerinin katıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalılar vekili, yapılan genel kurul toplantısının mevzuata ve gerçeklere uygun olarak gerçekleştirildiğini, toplantıya şirket sermayesinin tamamına sahip olan pay sahiplerinin katıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada davacılar vekili, ...’nün gerekli araştırmayı yapmadan dava dışı anonim şirketin genel kurulunda alınan kararı geçici olarak tescil ettiğini ileri sürerek anılan tescilin iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yapılan işlemin mevzuata uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin pay defterinin hukuka aykırı yollarla şirket nezdinden çıkarıldığı ve davacılardan ...’un hisselerinin çalındığı iddia olunduğundan bilirkişiler aracılığıyla davalı şirketin 1996 yılından itibaren genel kurullarındaki paydaşlık durumunun incelendiği, buna göre davalılardan yalnızca ...’nun hissedar olduğu, pay defterinde 2001 tarihinden sonra yapılan kayıtların tarih taşımadığı, üye imzalarının bulunmadığı, pay defterinin sağlıklı tutulmadığı, bu nedenle pay defterine itibar edilemeyeceği, olağanüstü genel kurul toplantısına çağrının yönetim kurulu üyeleri veya denetçi tarafından yapılmasının gerektiği, somut olayda bu kişiler tarafından yapılan bir çağrı olmadığı gibi genel kurula dahi katılmadıkları, bu durumun yasaya aykırılık teşkil ettiği, iptali istenen genel kurulun hissedar olduğu kanıtlanmayan kişiler tarafından yapılarak kararlar alındığı, genel kurulun yapılış şeklinin ve alınan kararların TTK’nun 381. maddesinde belirtildiği şekilde kanuna aykırı olduğu, davanın niteliği gereği gerçek kişilere karşı açılamayacağı, birleşen dava yönünden ise ticaret sicil memurluğunun mevcut sermaye ve hazirun cetvelinde yer alan sermaye ve hisse oranları arasındaki farkı gerekçe göstererek kati tescil talebini reddettiği, tarafların geçici tescil talepleri üzerine geçici tescil kararı verdiğini, yapılan işlemin TTK’nun 34/4. maddesine uygun olduğu gerekçesiyle asıl davada davalı gerçek kişiler yönünden açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, davalı şirket yönünden davanın kabulü ile şirketin 11.07.2007 günlü genel kurulunda alınan kararların iptaline, birleşen davada davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı asıl davadaki davalılar vekili temyiz etmiştir.

Asıl dava davalı şirketin genel kurul kararlarının iptaline yönelik olup, mahkemece davalı şirketin hisselerinin nama yazılı olduğu ve iptali istenen genel kurula katılan ortakların buna göre pay sahipleri olmadıkları neticesine varılarak davanın kabulüne karar verilmiş ise de; dosya içerisinde mevcut ticari sicil kayıtlarında şirket hisselerinin hamiline yazılı olduğu belirtilmektedir. Bu durumda, öncelikle şirket hisselerinin hamiline mi yoksa nama mı yazılı olduğu açıklığa kavuşturularak buna göre neticeye varılmak gerekirken hisse senetlerinin nama yazılı olduğundan bahisle yazılı şekilde hüküm tesisi doğru değildir.

Ayrıca, dosya içerisinde bulunan İstanbul Asliye 12. Ticaret Mahkemesi’nin 2005/437 Esas, 2006/703 Karar sayılı dosyasından, bu davanın davacısı ...’un bu davanın davalılarından olan ..., ... ve ... aleyhine hisse senetlerinin istirdatı için açtığı davada, mahkemece hisse senetlerinin hamiline olduğu, davalıların kötüniyetli olduklarının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği anlaşılmış olduğundan mahkemece bu dava dosyasının taraflar yönünden kesin delil teşkil ettiğinin gözden kaçırılması da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18.01.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3932, Karar No: 2015/2098, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/3932 E.  ,  2015/2098 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.