muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9855, Karar No: 2013/11781, Tarih: 09.07.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/9855 E.  ,  2013/11781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı tarafından davalı borçlu hakkında kira alacağının tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatmış olduğu icra takibi nedeniyle düzenlenen ödeme emrine davalı borçlunun yasal süresinde itiraz etmesi üzerine, davacı alacaklı icra mahkemesine başvurarak itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı alacaklı, 10.10.2012 tarihli takip talebi ile Ağustos, Eylül, Ekim 2012 ayları kira bedellleri ile sözleşme gereğince muaccel hale gelen Ocak 2013 ayı kira bedeli dahil toplam 1800-TL asıl alacak ile işlemiş faizini istemiş, ödeme emri davalıya 15.10.2012 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı borçlu 18.10.2012 tarihli itiraz dilekçesi vermiştir. Davalıya gönderilen örnek 13 nolu ihtarlı ödeme emrinin davalı borçluya 07.11.2007 tarihinde tebliğ edildiği ve bu ödeme emri ile borçluya 30 günlük ödeme süresi verildiği anlaşılmıştır. İ.İ.K.nun 269/1. maddesi göndermesi ile B.K.nun 260. maddesi gereğince 30 günlük ödeme süresinin dolması beklenmeden alacaklı tarafından icra mahkemesinden tahliye isteminde bulunulamaz. Alacaklı vekili tarafından 30 günlük ödeme süresi dolmadan 23.10.2012 tarihinde icra mahkemesinden tahliye isteminde bulunmuştur. Bu nedenle tahliye isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde tahliyeye karar verilmesi doğru değildir.

Öte yandan kiracı aleyhine düzenleme yasağı başlıklı 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 346.maddesinde; kiracıya kira bedeli ve yan giderler dışında başka bir ödeme yükümlülüğü getirilemeyeceği, özellikle kira bedelinin zamanında ödenmemesi halinde ceza koşulu ödeneceğine veya sonraki kira bedellerinin muaccel olacağına ilişkin anlaşmaların geçersiz olduğu, 6101 Sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçmişe Etkili Olma başlıklı 2.maddesinde; Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kurallarının gerçekleştikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanacağı, aynı kanunun görülmekte olan davalara ilişkin uygulama başlıklı 7.maddesinde de; Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76'ncı, faize ilişkin 88'nci, temerrüt faizine ilişkin 120'nci ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138'nci maddesinin görülmekte olan davalara da uygulanacağı hüküm altına alınmıştır.

Kiracıyı koruma amacıyla getirilen TBK.nun 346.maddesindeki bu yasal düzenlemenin kamu düzenine ilişkin olduğu kuşkusuzdur. Bununla birlikte 6217 Sayılı Yasanın geçici 2.maddesinde değişiklik yapan 6353 Sayılı Yasanın 53.maddesine göre; kiracının Türk Ticaret Kanunun'da tacir olarak sayılan kişiler ile özel hukuk ve kamu hukuku tüzel kişileri olduğu işyeri kiralarında 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 323, 325, 331, 340, 343, 344, 346 ve 354'ncü maddelerinin 01.07.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süreyle uygulanamayacağı, bu halde kira sözleşmelerinde bu maddelerde belirtilmiş olan konulara ilişkin olarak sözleşme serbestisi gereği kira sözleşmesi hükümlerinin tatbik olunacağı da öngörülmektedir.

Taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinde “aynı dönem içerisinde kira bedellerinin 2 ay arka arkaya ödenmemesi halinde...” muacceliyet (ceza) koşuluna yer verildiği görülmekte ise de; dosya içeriğinden kiracının TTK.nu kapsamında tacir olup olmadığı anlaşılamamaktadır. Bu durumda mahkemece kiracının tacir olup olmadığı araştırılarak, tacir olması durumunda hakkında TBK.nun 346.maddesinin 01.07.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süre ile uygulanamayacağı gözetilmeli, tacir olmadığının anlaşılması halinde ise; yeni yasal düzenleme karşısında bu koşulun davalı kiracı yönünden geçersiz hale geldiği kabul edilerek değerlendirmenin takip tarihi itibariyle ödenmemiş muaccel kira alacağına göre yapılması, muacceliyet koşulu gereğince istenen aylar kirası yönünden alacak (itirazın kaldırılması) isteğinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 09.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5524, Karar No: 2014/21821, Tarih: 30.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/5524 E.  ,  2014/21821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15589, Karar No: 2010/23827, Tarih: 14.07.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/15589 E.  ,  2010/23827 K.**

**"İçtihat Metni"**

Meskun mahalde silâh atmak suçundan sanık ...'ın, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 551, 24. maddeleri gereğince 86.694.000 Türk lirası hafif para cezası ile cezalandırılmasına dair (...) Sulh Ceza Mahkemesinin 20/11/2003 tarihli ve 2003/138 esas, 2003/164 sayılı kararının infazı sırasında, 01 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun lehe hükümlerinin uygulanması talebi üzerine, 765 sayılı Kanun'un daha lehe olduğundan, 5083 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Devletinin Para Birimi Hakkında Kanun uyarınca 1,00 ... Türk lirasının küsuru atılmak suretiyle sanığın, 765 sayılı Kanun'un 551, 24. maddeleri uyarınca 82,00 ... Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, para cezasının muaccel olduğu tarihten itibaren ödenmeyen kısmı üzerinden 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 5/5. maddesi gereğince 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 51. maddesine göre hesaplanan gecikme zammının yarısı oranında gecikme zammı tahsiline, suçta kullanılan ... sıkı tabancanın 765 sayılı Kanun'un 36. maddesine göre müsadere edilmesine ilişkin aynı Mahkemenin 25/07/2005 tarihli ve 2003/138 esas, 2003/164 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 15/04/2010 ... ve 2008/4280/24049 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/05/2010 ... ve 2010/100741 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

1-Mahkemece, meskun mahalde silâh atmak eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 170. maddesinde düzenlendiği, ancak 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun sanığın daha lehine olduğundan bahisle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 7. maddesinin baslığı, 5349 sayılı Kanun'la "Hafif hapis ve hafif para cezalarının idarî para cezasına dönüştürülmesi" olarak değiştirilmiş olup, aynı maddenin 1. fıkrasında, "Kanunlarda hafif hapis veya hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idarî para cezasına dönüştürülmüştür", hükmüne yer verilmiş olması karşısında, 5237 sayılı Kanun'un 7. ve 5252 sayılı Kanun'un 7/1. maddesindeki hükmün sanık lehine olduğu ve idarî para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Sanık hakkında para cezasının ödenmemesi halinde gecikme zammı uygulanmasına karar verilmiş ise de, 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un, 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 122.maddesi ile yürürlükten kaldırılmış bulunması

karşısında, 647 sayılı Kanun'un 4786 sayılı Kanun'la değişik 5/5. maddesi uyarınca ödenmeyen para cezasına 6183 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen gecikme zammı oranının yarısı oranında gecikme zammı uygulanmayacağının gözetilmemesinde,

karşısında, 647 sayılı Kanun'un 4786 sayılı Kanun'la değişik 5/5. maddesi uyarınca ödenmeyen para cezasına 6183 sayılı Kanun'un 51. maddesinde belirtilen gecikme zammı oranının yarısı oranında gecikme zammı uygulanmayacağının gözetilmemesinde,

3-Sanığın, arkadaşının kullandığı araçla seyir halinde iken kolunu camdan dışarı çıkararak ... sıkı tabanca ile birkaç kez havaya ... etmek şeklindeki eyleminin, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 36. maddesi kapsamında gürültüye neden olmak kabahatini oluşturacağı ve anılan maddede mülkiyetin kamuya geçirilmesi yönünde açık bir hüküm bulunmaması nedeniyle ... sıkı tabancanın sahibine iadesine karar verilmesi gerekeceği dikkate alınmadan, yazılı şekilde hüküm kurulmasında,

İsabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (...) Sulh Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 25.07.2005 ... ve 2003/138-164 sayılı kararın, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesinin 4.fıkrasının (d) bendi uyarınca BOZULMASINA, sanığın, eylemine uyan 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 36/1. maddesi uyarınca 50,00TL. idari para cezası ile cezalandırılmasına, infazın bu miktar üzerinden yapılmasına, uygulama maddesinde mülkiyetin kamuya geçirilmesi yönünde açık bir hüküm bulunmaması nedeniyle, adli emanetin 2003/21 sırasında kayıtlı bir adet 380854 seri no'lu Voltran marka kurusıkı tabancanın sahibine iadesine, hükümde yer ... “sanığa verilen adli para cezasının muaccel olduğu tarihten itibaren ödenmeyen kısım üzerinden 647 sayılı Yasanın 5/5.maddesi gereğince 6183 sayılı Yasanın 51.maddesine göre hesaplanan gecikme zammının yarısı oranında sanıktan gecikme zammı tahsiline” ilişkin kısmın hüküm fıkrasından çıkarılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen KORUNMASINA, 14.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7853, Karar No: 2014/13856, Tarih: 04.12.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/7853 E.  ,  2014/13856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akçadağ Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/06/2013

NUMARASI : 2005/336-2013/151

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 14.12.2004 gününde verilen dilekçe ile yaylada kullanım hakkının tespiti istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.06.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine ve D..Köyü Muhtarlığı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

6100 sayılı HMK’nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK’nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7. maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

Ancak, On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1-Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2-Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Somut olaya gelince; davacı ve davalı köylerin 6360 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen hükümleri gereğince tüzel kişiliği kaldırılarak mahalle olarak Akçadağ ilçesinin belediyesine katılmaları nedeniyle görülmekte olan davada taraf sıfatları kalmadığından ve davacı ile davalı sıfatlarının birleşmesi nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerin katıldıkları belediyelere iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3043, Karar No: 2018/6784, Tarih: 26.06.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/3043 E.  ,  2018/6784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlunun tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından başlatılan işçilik alacaklarına dayalı ilamlı takipte borçlu vekilinin, brüt olarak hükmedilen alacakların nete çevrilmeden takibe konulduğu, brüt miktarlar üzerinden faiz hesaplandığı, işlemiş ve işleyecek faiz oranının yüksek olduğu şikayetleri ile icra emrinin iptalini talep ettiği, mahkemece, dayanak ilamda takibe konu alacaklara brüt olarak hükmedildiğinden bu yöndeki şikayetin mahkemece değerlendirilemeyeceği gerekçesiyle reddi ile faize ilişkin şikayetin kabulüne karar verildiği görülmüştür.

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 61. ve 94/1. maddesine göre; iş veren, ödeyeceği miktar üzerinden 103 ve 104. maddeler gereğince, ödemeleri nakden veya hesabı yaptıkları sırada, istihkak sahiplerinin gelir vergilerine mahsuben tevkifat yapmaya mecburdur. 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 8. maddesine göre; borçlu-işveren vergi sorumlusu, alacaklı-işçi ise vergi mükellefidir. Borçlu-işveren, verginin ödenmesi bakımından vergi dairesine karşı sorumludur. "Vergi Sorumlusu" sıfatı ile borçlu işverenin ilamda yazılı işçi alacağından vergi dairesine yatırmak zorunda olduğu yasal kesintileri (gelir vergisine) mahsup ederek, kalanını icra dairesine yatırmakla borcundan kurtulması mümkündür. (HGK., 27.6.1984 tarih, 12.280/752 sayılı kararı)

Somut olayda, takibe dayanak ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2013/565 E.-2015/172 K. Sayılı ilamında tüm alacaklara brüt miktarlar üzerinden hükmedildiği ve yine bu brüt miktarlar üzerinden takip başlatıldığı anlaşılmış olup, mahkemece, alacaklının bu yöndeki şikayeti incelenerek oluşacak sonuca göre icra emrinin düzeltilmesine karar verilmesi gerekir.

Öte yandan, ilamda faiz ve faizin başlangıcı konusunda bir hüküm bulunmaması halinde karar tarihinden itibaren yasal faiz istenebilir.

Somut olayda, borçlu vekilinin, talep edilen işleyecek faize ilişkin şikayeti yönünden; dayanak ilamda ihbar tazminatına yasal faiz işletilmesine hükmedildiği, vekalet ücreti ve yargılama giderleri bakımından da işleyecek faiz türünün yasal faiz olması gerektiği gözetilerek icra emrinin bu yönde düzeltilmesine, diğer alacak kalemleri yönünden takip talebindeki taleple bağlı kalınarak, % 20'yi aşmayacak şekilde, bankalarca mevduata fiilen uygulanan en yüksek faiz oranının talep edilebileceği dikkate alınarak icra emrinin düzeltilmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7197, Karar No: 2012/11873, Tarih: 10.05.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/7197 E.  ,  2012/11873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

DAVA : 466 sayılı Kanun gereğince tazminat

HÜKÜM : 600 TL manevi tazminatın davalıdan alınarakdavacıya verilmesine

Davacının tazminat talebinin kısmen kabulüne kısmen reddine ilişkin hüküm, davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Davacının tutuklandığı tarihten itibaren zararın oluştuğunun anlaşılması karşısında talebe uygun şekilde anılan tarihten itibaren yasal faizin işletilmesi gerektiği gözetilmeden, ne şekilde tespit edildiği anlaşılmayan bir tarihden itibaren faize hükmedilmesi,

Davacı yararına, karar tarihindeki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, davacı vekilinin ve davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından faize ilişkin kısmındaki “3.4.2007” ibaresinin çıkartılarak, yerine “02.02.2002” ibaresinin ve davacı lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin bentteki “120 TL dilekçe yazım” ibaresinin çıkartılarak, yerine “1.000 TL maktu vekalet” ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.05.2012 tarihinde oy birliğiyle karar verildi