muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16899, Karar No: 2023/7170, Tarih: 06.11.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/16899 E.  ,  2023/7170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/404 E., 2016/32 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.03.2012 tarihli ve 2008/417 Esas, 2012/69 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, dördüncü fıkrası, altıncı fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 62 nci maddesi gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.03.2012 tarihli ve 2008/417 Esas, 2012/69 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 14.10.2015 tarihli ve 2014/9490 Esas, 2015/9316 Karar sayılı kararı ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 109 uncu maddesinin ikinci fıkrasının uygulanmaması, cinsel istismar suçundan lehe kanun değerlendirmesi yapılmaması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.02.2016 tarihli ve 2015/404 Esas, 2016/32 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, dördüncü fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, beşinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 5271 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son cümlesi gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Usul ve yasaya aykırı kararın bozulması istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Usul ve yasaya aykırı kararın bozulması istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk Derece Mahkemesince; ''02.09.1998 doğumlu olan mağdure ... ...' ın, İlköğretim Okulu 5. Sınıfında öğrenci olduğu, 30.10.2008 suç tarihinde ödevini bilgisayarda yapabilmek için mahallelerinde bulunan ... İnternet isimli kafeye gittiği, ancak internette ödevini yapamadığı gibi internet sahibininde ben internetten anlamam demesi üzerine, internet kafeden çıkmak üzere iken, aynı internet kafede bulunan sanık ...' in, mağdurenin arkasından giderek ona “ben senin babanı tanıyorum. Uzun ... değil mi” diyerek, ... telkin ettikten sonra, sanığın mağdureye ödevini kendi evinde yapabileceğini ve bu hususta yardımcı olacağını söylemesi üzerine, birlikte sanığın evine gittikleri, Sanık ... evindeki interneti açtığında, öncelikle “seni seviyorum” logosunun çıkıp, daha sonra sanığın internette mağdurenin incelemek istediği ödev konusunu araştırıyormuş gibi yapıp, küçük mağdureyi oyaladığı, bunun üzerine mağdurenin “öyleyse ben gideyim” diyerek ayrılıp gitmek istediği sırada, sanık ...'in, mağdurenin kolundan tutup yatak odasına götürdüğü, boynundan öptüğü, mağdurenin ayağındaki eşofmanını ve kilotunu çıkartıp yatak odasında mağdureyi yüz üstü yatağa yatırıp, mağdurenin anüs kısmına cinsel organını sürtmek suretiyle cinsel saldırıda bulunduğu, karşı koymak isteyen küçük mağdureye “sus seni öldürürüm” diyerek tehdit ederek korku ve baskı kurduğu, penisini mağdurenin anüs kısmına sürtmek suretiyle cinsel istismarda bulunduğu, daha sonra tokat atmaya çalışan mağdurenin elinden tuttuğu, ayağa kalkan mağdureye, “sus” diyerek bağırdığı ve "bu sefer yapmadım kimseye söyleme, söylersen bir daha yaparım" deyip bıraktığı, dış kapıdan çıkarken mağdurenin kolundan tutup, elini ve yüzünü yıkattıktan sonra bıraktığı, mağdurenin dışarıya çıktıktan sonra yakında bulunan bakkala giderek ailesini aramasını istediği, ağlamakta olan mağdurenin tanık bakkal tarafından

ailesine götürülüp teslim edildiği anlaşılmış, olayın oluşumu bu şekilde kabul edilmiştir.'' şeklindeki gerekçe ile hükümler kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 22.02.2016 tarihli ve 2015/404 Esas, 2016/32 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20688, Karar No: 2011/19396, Tarih: 10.10.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/20688 E.  ,  2011/19396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/11/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklının bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlattığı icra takibinde, borçlu vekilinin; sair şikayet ve itiraz nedenleri yanında takibe konu senedin lehdar, keşideci, keşide tarihi, miktar, keşide yeri ve vade tarihinin alacaklı tarafça doldurularak müvekkilinin borçlandırılmaya çalışıldığını, borçlanma iradesi ile atmış olduğu bir imzasının bulunmadığını ileri sürerek imzaya, borca ve ferilerine itiraz ettiği, mahkemece de “ takibe dayanak bonoda davacıyı borçlandıran herhangi bir imzanın bulunmadığı ve bononun bu hali ile  kambiyo vasfı taşımadığı” gerekçesi ile takibin iptaline karar verildiği görülmektedir.

B.K.nun 14.maddesi; "imza, üzerine borç alan kimsenin el yazısı olmak lazımdır" düzenlemesini getirmiştir. El yazısı ile atılacak imzanın ne şekilde olacağı konusunda ayrı bir şekil şartı yoktur. Kişi, kendisine özgü, belirli karakteri içeren sembolleri göstererek imza atabileceği gibi ad ve soyadını yazmak suretiyle de imza atabilir. Ancak kişi, bu şekilde karakterleri ve sembolleri kullanırken veya ad ve soyadını yazarken imza atmayı amaç edinmelidir. Bu husus kişinin uygulamada hangi imza şeklini benimsediğinin tespiti ile anlaşılabilir. Alacaklıya yukarıdaki açıklamalar ışığında delil ve örnek imza sunması için imkan tanınmamıştır. Davanın niteliği gözetildiğinde ispat külfetinin alacaklıya ait olduğu düşünülerek ve borçlunun 21.07.2009 tarihinde yapılan menkul haczi sırasında senetteki isminin yazılı  olduğu el yazısının kendisine ait olduğuna dair beyanı da gözönüne alınıp, borçlunun    ad ve soyadını yazmak suretiyle imza atmak şeklinde bir uygulaması olup olmadığı araştırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 10/10/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13297, Karar No: 2015/42148, Tarih: 29.06.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/13297 E.  ,  2015/42148 K.**

**"İçtihat Metni"**

Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında yakınan .. yönelik eyleminden dolayı hüküm kurulurken, TCK'nın 35. maddesinin açıkça gösterilmemesi yerinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

Sanık hakkında yakınan .. yönelik yağma eylemi nedeniyle 5237 sayılı Yasa'nın 149/1-a, c, h ve 35. maddelerine göre belirlenen 3 yıl 7 ay hapis cezası üzerinden aynı Yasanın 62. maddesiyle 1/6 oranında indirim yapılırken 2 yıl 11 ay 25 gün hapis cezası yerine hesap hatası sonucu eksik cezaya hükmolunması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin yeterli ödeme gücü olmayan sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümden “452 YTL müdafi avukat giderlerinin sanıktan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına” cümlesinin çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.06.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/776, Karar No: 2018/1931, Tarih: 19.02.2018

**13. Hukuk Dairesi         2017/776 E.  ,  2018/1931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, pazarlama sektöründe hizmet verecek aracına K2 belgesi almak için 2.450,00 TL bedel ödeyerek trafik müşavirliği yapan davalı ile anlaştıklarını, gerekli evraklar ve bedel ödemesi yapıldığı halde K2 belgesinin teslim edilmemesi üzerine durum davalıya bildirildiğinde cevaben belge bedeli yatırıldığından trafikte herhangi işleme maruz kalınmayacağının beyan edildiğini, ancak yapılan trafik kontrolü esnasında K2 belgesi bulunmadığından dolayı 1.961,25 TL idari para cezası ödenmek zorunda kaldığını, sonrasında yapılan araştırmada davalı tarafından belgenin alınması için herhangi bir başvuru yapılmadığının anlaşıldığını, K2 belgesi için ödenen bedelden 1.300,00 TL’nın geri iade edildiğini ancak bakiye kalan 1.150,00 TL ile davalının kusurlu eylemi nedeniyle ödenen idari para cezasının ödenmemesi üzerine bu bedellerin tahsili için başlatılan takibin davalının itirazı üzerine durduğunu ileri sürerek itirazın iptali ile takibin devamına, davalı aleyhine icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davalı tarafından 1.150,00 TL asıl alacağa yönelik itirazın iptaline, fazlaya ilişkin istem ile icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bentler kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, davalı tarafından 1.150,00 TL asıl alacağa yönelik itirazın iptaline, fazlaya ilişkin istem ile icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bentler kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-İİK’nın 67. maddesinin 2.fıkrası hükmünce, icra - inkar tazminatına hükmedilebilmesi için borçlunun takip sırasında ödeme emrine itiraz etmesi ve alacağını mahkemede dava ederek haklı çıkması gerekir. Burada borçlunun kötü niyetli itiraz etmiş bulunması yasal koşullardan değildir. İnkar tazminatı, aleyhinde yapılan icra kovuşturmasına itiraz edip duran ve işin itirazla çabuk bitirilmesine engel olan borçluya karşı konulmuş bir yaptırımdır. Bunlardan ayrı, alacağın likit ve belli olması gerekir. Daha geniş bir açıklama ile borçlu tarafından alacağın gerçek miktarı belli, sabit ve belirlenmek için bütün unsurlar bilinmesi mümkün nitelikle olması yeterlidir. Borçlu yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilir durumda ise, alacağın likit ve muayyen olduğunun kabulü zorunludur. Öte yandan, alacağın muhakkak bir belgeye bağlı olması da şart değildir. Açıklanan yasal kuralların ışığında takip konusu alacak değerlendirildiğinde, borçlu yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilecek konumda bulunması nedeniyle alacağın likit ve muayyen nitelikte olduğunun kabulü ile icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerekir. Mahkemece, davacının bu istemi hakkında kabul kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde icra inkar tazminatı talebinin reddedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

3-Davalı kendisini vekil ile temsil ettirmemesine rağmen mahkemece, davalının kendisini vekil ile temsil ettirdiği gerekçesiyle davalı yararına karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT gereğince reddedilen miktar üzerinden hesaplanan 1.500,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Ne var ki, bu yanlışlıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının ikinci ve üçüncü bent kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle mahkeme kararının hüküm bölümünün 1.bendinin 6.paragrafında yer alan “Alacağın varlığı ve miktarının yargılamayı gerektirdiği yani likit olmadığı gözetilerek; davacı yanın %20 icra inkar tazminatı isteminin yasal koşulları bulunmadığından reddine,” ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine “Asıl alacağın % 20'si oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” cümlesinin yazılmasına, üçüncü bentte açıklanan nedenlerle hüküm bölümünün 4.bendinde yer alan ‘’Davalı davada kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine uyarınca davanın reddedilen miktarı üzerinden hesaplanan 1.500,00 TL maktu vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,’’ ibaresinin hükümden tamamen çıkartılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 19/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3457, Karar No: 2016/6117, Tarih: 31.05.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/3457 E.  ,  2016/6117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Vasi tayini istemine ilişkin davada, Bartın Sulh Hukuk ve Bartın Aile Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, TMK'nın 405. maddesi gereğince, akıl hastalığı nedeniyle vasi tayini istemine ilişkindir.

Bartın Sulh Hukuk Mahkemesince, talebin 4785 sayılı Kanun kapsamında bulunduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Bartın Aile Mahkemesince ise ... İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğünce, ...'un engelli ve bakıma ihtiyacı bulunduğu gerekçesiyle, ...'a vasi tayini ve bir bakım merkezine yerleştirilmesi talebi hakkında, bakım merkezine yerleştirme talebi yönünden dosyanın elde tutulması ve vasi tayini talebi yönünden dosyanın ayrılmasına, karar verilerek yeni esasa kayıt yapıldıktan sonra, vasi tayini talebi yönünden sulh hukuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle, karşı görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Türk Medenî Kanununun 405/1. maddesinde "Akıl hastalığı veya akıl zayıflığı sebebiyle işlerini göremeyen veya korunması ve bakımı için kendisine sürekli yardım gereken ya da başkalarının güvenliğini tehlikeye sokan her ergin kısıtlanır." hükmüne yer verilmiştir.

Dosya kapsamından; ... İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğünce, kısıtlı adayı ...'un engelli ve bakıma ihtiyacı bulunduğu gerekçesiyle, 03/07/1978 doğumlu ...'a vasi tayini ve bir bakım merkezine yerleştirilmesi talebinde bulunulduğu, aile mahkemesince vasi tayini talebi yönünden dosyanın ayrılmasına karar verildiği, eldeki davanın vasi tayini talebine ilişkin olduğu, kısıtlı adayının anne ve babasının da hayatta olmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda; velayet altında bulunmayan akıl hastasına vasi tayini isteminden kaynaklandığı anlaşılan uyuşmazlığın, TMK'nın 405. maddesi ve vesayet hükümleri çerçevesinde sulh hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bartın Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 31/05/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/443, Karar No: 2025/5348, Tarih: 30.04.2025

**11. Ceza Dairesi         2025/443 E.  ,  2025/5348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/3663 E., 2024/3135 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında Maslak Vergi Dairesi Müdürlüğünün 588 002 6121 vergi kimlik numaralı mükellefiyetine ilişkin 2012 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan neticeten hükmolunan 5 yıl hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet kararına yönelik Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen istinaf başvurusunun esastan reddi kararının kesin nitelikte olduğu anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında Maslak Vergi Dairesi Müdürlüğünün ... vergi kimlik numaralı mükellefiyetine ilişkin 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan neticeten hükmolunan 6 yıl 8 ay hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet kararına yönelik Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen istinaf başvurusunun esastan reddi kararının; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İlk Derece

İstanbul 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 04.06.2024 tarihli ve 2024/173 Esas, 2024/392 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında,

a. Maslak Vergi Dairesi Müdürlüğünün 588 002 6121 vergi kimlik numaralı mükellefiyetine ilişkin 2012 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan 5728 sayılı Kanun ile değişik 213 sayılı VUK'nin 359/b, 5237 sayılı TCK'nin 43/1 ve 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b. Maslak Vergi Dairesi Müdürlüğünün ... vergi kimlik numaralı mükellefiyetine ilişkin 2012 ve 2013 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçundan 7394 sayılı Kanun ile değişik 213 sayılı VUK'nin 359/b, 5237 sayılı TCK'nin 43/1 ve 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

B. İstinaf

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 24.10.2024 tarihli ve 2024/3663 Esas, 2024/3135 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince sahte fatura kullanma suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 CMK'nın 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi özetle; Bölge Adliye Mahkemesi kararının gerekçeden yoksun olduğuna, savunma hakkının kısıtlandığına, dava zamanaşımı süresinin gerçekleştiğine, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığına, eksik araştırma ve incelemeyle karar verildiğine, mükellefiyet sayısınca mahkûmiyet kararı verilmesi ve takdiri indirim uygulanmamasının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE