muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3425, Karar No: 2024/227, Tarih: 11.01.2024

2.Sanık ... savunmasında Batı Gsm isimli iş yerinde çalıştığını, kolide alıcı olarak iş yerinin adı yazdığı için teslim aldığını beyan ederek suçlamayı kabul etmemiştir.

3.Sanık ... savunmasında, ele geçen telefonların kendisine ait olmadığını beyan etmiştir.

4.Tanık ..., Batı Gsm isimli iş yerinde çalıştığını, olaydan bir gün önce sanık ...'in iş yerine gelerek kendisine kargo geleceğini söylediğini, sanık ...'e kargonun sanık ...'e ait olduğunu ve almasını söylediğini beyan etmiştir.

5.Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu'nun 16.01.2014 tarihli yazısında ele geçen cep telefonlarına ilişkin kasa ve cihaz ımei sorgu sonuç listesi dosyaya sunulmuştur.

6.12.04.2016 tarihli bilirkişi raporu dosyada mevcuttur.

IV. GEREKÇE

Katılan vekilinin temyiz isteğinin sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

A.Sanık ... Hakkında Kurulan Beraat Hükmünün İncelenmesinde

1.Sanığın çalışanı olduğu iş yeri önünde kargo ile diğer sanık ... adına gönderilen kolide kaçak cep telefonu ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, sanığın savunmasında atılı suçu kabul etmemesi, tanık beyanları, olay tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre sanığın beraatine karar

verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan Gümrük İdaresi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B.Sanık ... Hakkında Kurulan Mahkûmiyet Hükmünün İncelenmesinde

08.01.2014 tarihli olay tutanağına göre, sanık adına kargo ile gönderilen kolide 65 adet kaçak cep telefonu ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda; cep telefonlarının ele geçirildiği kolide arama yapılmasına dayanak teşkil eden mahkemece verilmiş usulüne uygun bir arama kararı olmadığı gibi gecikmesinde sakınca olduğu gerekçesiyle Cumhuriyet savcısı tarafından da verilmiş bir yazılı arama izni ya da Cumhuriyet savcısına ulaşılamaması nedeniyle kolluk amirince verilmiş yazılı arama emri de bulunmaması karşısında, hukuka aykırı arama sonucu ele geçen eşyanın yasak delil niteliğinde olduğu, sanığın kaçak cep telefonlarını ticari amaçla bulundurduğuna dair ikrarının da olmadığı cihetle, Anayasa'nın 38 inci maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 206 ncı maddesinin ikinci fıkrası, aynı Kanun'un 217 nci maddesinin ikinci fıkrası ve yine aynı Kanun'un 230 uncu maddesinin birinci fıkrasına göre, hukuka aykırı surette elde edilen delillere dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamayacağı, sanığın ikrarı da bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A.Sanık ... Hakkında Kurulan Beraat Hükmünün İncelenmesinde

V. KARAR

A.Sanık ... Hakkında Kurulan Beraat Hükmünün İncelenmesinde

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.06.2016 tarihli ve 2015/1727 Esas, 2016/730 Karar sayılı kararında katılan Gümrük İdaresi vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B.Sanık ... Hakkında Kurulan Mahkûmiyet Hükmünün İncelenmesinde

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.06.2016 tarihli ve 2015/1727 Esas, 2016/730 Karar sayılı kararına yönelik sanığın ve sanık müdafiin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.01.2024 tarihinde karar verildi.

(Karşı düşünce)

Değişik Gerekçe İle Muhalefet Şerhi

Olay tarihinde sanığa kargo ile gönderilen kolide 65 adet kaçak cep telefonu bulunması üzerine yapılan muhakemede mahkûmiyete karar verilmiş olup, heyetimizce yapılan denetimde arama kararı gerektiğinden bu lazimeye riayet edilmediğinden ele geçen suç eşyasının mahkûmiyete esas olmayacağı ve başka delil elde edilemediğinden beraat kararı düşüncesiyle bozma kararı verilmiştir.

Sayın çoğunluk ile ihtilafımız gerekçe de ele geçen suç eşyasının arama kararı yokluğundan yasak delil olarak nitelendirilmesinden kaynaklanmaktadır. Ceza hukukunda her şey delil olabilmekte ve bunların değerlendirilmesi mahkemenin takdirine bırakılmıştır. Üstte açıklanan delil sanığın mahkûmiyetine yeterli olmayabilir ama yasak delil olarak asla kabul edilemez.

Şöyle ki, yasak delil CMK 148 inci madde de düzenlenmiş olup, sanığa kötü davranma, işkence, ilaç verme, yorma, aldatma, cebir ve tehditte bulunma, bazı araçları kullanma gibi bedensel ve ruhsal müdahale ile kanuna aykırı vaat olarak sayılmıştır. Aynı maddenin 3 üncü fıkrasında yasak usullerle elde edilen ifadeler rıza ile verilmiş olsa da delil olarak değerlendirilemez, 4 üncü fıkrasında müdafii hazır bulunmaksızın kollukça alınan ifade, hakim veya mahkeme huzurunda şüpheli veya sanık tarafından doğrulanmadıkça hükme esas alınamaz hususları yer almaktadır.

Sonuç olarak hukuka aykırı delilden söz edilebilir ise de, bu delilin gerekçe bölümünde yasak delil olarak kabul edilmesinde çoğunluk görüşüne muhalifim.
Yargıtay — Esas No: 2020/2131, Karar No: 2020/7473, Tarih: 23.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2020/2131 E.  ,  2020/7473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İŞE İADE

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı şirkete ait iş yerinde banyo kaplamalarından sorumlu işçi olarak 7 yıldır çalıştığını, işini dikkatli ve özenli bir şekilde yerine getirdiğini, ancak müvekkilinin iş sözleşmesinin davalı şirket tarafından haklı bir neden olmaksızın feshedildiğini, yapılan feshin haksızlığının tespiti ile müvekkilinin tüm özlük hakları ile işe iadesine, işe iade kararının mali sonuçlarının hüküm altına alınmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davaya cevap dilekçesinde özetle; davacının kesintili olarak müvekkili şirkette çalıştığını, ilk dönem çalışmasının tazminatları ödenerek tasfiye edildiğini, daha sonra 30.01.2009 tarihinde tekrar çalışmaya başladığını ve iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II. maddesi uyarınca feshedildiğini, zira davacının sebep olduğu eylem ve işinin gereğini yerine getirmemesi nedeniyle işverenin zarara uğramasına neden olduğunu ve bu zararın davacının 30 günlük ücreti ile karşılayamayacağı miktarda olduğunu, davacının kimyasal malzemeleri gereği gibi kullanamaması nedeniyle banyoların bozulduğunu, bu konuda işveren tarafından yaptırılan analizler sonucunda kimyasallar nedeniyle oluşan zararın tespit edildiğini, davacının neden olduğu zararın iş sözleşmesinin devamını çekilmez hale getirdiğini belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece verilen ilk karada, davacının kaplama karışımlarının hatalı hazırlanmasından sorumlu tutulamayacağı ve feshin geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesi ile feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesince araştırmaya yönelik bozma yapılmış, Mahkemece bozma ilamına direnilmesi üzerine Hukuk Genel Kurulu'nca işe iade davalarında verilen bozma ilamına direnilmesi mümkün olmadığından direnme kararı bozularak dosya Mahkemeye gönderilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150/5. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesince araştırmaya yönelik bozma yapılmış, Mahkemece bozma ilamına direnilmesi üzerine Hukuk Genel Kurulu'nca işe iade davalarında verilen bozma ilamına direnilmesi mümkün olmadığından direnme kararı bozularak dosya Mahkemeye gönderilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 150/5. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Bu kez Dairemizin 10.01.2019 tarihli 2018/16516 esas 2019/664 karar sayılı ilamıyla davacı vekilinin duruşmaya usulüne uygun şekilde davet edilmediğinden, 6100 Sayılı Kanun'un 150/2. maddesi gereğince dosyanın işlemden kaldırılmasına ve üç ay içinde yenilenmeyen dosya hakkında davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesinin isabetsiz olduğu gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde toplanılan deliller, keşfen yapılan inceleme neticesi sonucu düzenlenen heyet bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne, feshin geçersizliğine ve davacı işçinin davalı şirketteki işine iadesine karar verilmiş, işe iade kararının mali sonuçları hüküm altına alınmıştır.

Temyiz Başvurusu:

Karar, davalı vekili tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Somut olayda, davacı, davalı şirket nezdinde çalışmakta iken sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir. Dosya kapsamına göre, davalı tarafından yapılan fesih bildiriminin yer alan sebeplerin ispatlanamaması nedeniyle yapılan fesih geçersiz olup, mahkemece feshin geçersizliği ile davacının alt işveren şirket işyerinde işe iadesine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki; işe iade davasının netice olarak bir tespit davası olduğu göz ardı edilerek “Kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar tahakkuk edecek ücret alacağının ve diğer haklarının ödenmesi gerektiğinin kabulü ile bu miktarın davalıdan alınarak davacıya verilmesi” yönünde tahsil hükmü kurulması hatalı olmuştur.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-... 14. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 13.01.2020 tarihli 2019/113 esas 2020/14 karar sayılı kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın KABULÜNE, davacının davalı tarafından yapılan iş akdinin FESHİNİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı işveren nezdindeki İŞE İADESİNE,

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-... 14. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 13.01.2020 tarihli 2019/113 esas 2020/14 karar sayılı kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın KABULÜNE, davacının davalı tarafından yapılan iş akdinin FESHİNİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı işveren nezdindeki İŞE İADESİNE,

3-Davacının karar kesinleştikten sonra kanuni sürede işe iadesi için işverene başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalının ödemesi gereken tazminat miktarının kıdemi dikkate alınarak davacının altı aylık ücreti olarak BELİRLENMESİNE,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğmuş bulunan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalı tarafından ödenmesi gerektiğinin BELİRLENMESİNE, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 54,40 TL karar ve ilam harcından, peşin alınan 21,15 TL harcın mahsubu ile bakiye 33,25 TL karar ve ilam harcının davalıdan tahsili ile hazineye irad kaydına, davacı tarafından peşin yatırılan 21,15 harcın davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

6-Davacı tarafından bilirkişi, tebligat, müzekkere, tanık ve posta gideri için sarf olunan toplam 3.647,65 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

7-Davacı taraf kendisini vekil ile temsil ettirdiğinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre tespit ve takdir olunan 3.400,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8-Taraflarca yatırılıp kullanılmayan gider avansının karar kesinleştiğinde ve istek halinde taraflara iadesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.06.2020 tarihinde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6048, Karar No: 2011/12585, Tarih: 06.07.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/6048 E.  ,  2011/12585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 06.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11028, Karar No: 2020/1977, Tarih: 11.02.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/11028 E.  ,  2020/1977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-İlk karar ile ödenmesine hükmedilen 320.833,45 TL kamulaştırma bedeline 23.04.2015 tarihinden ilk karar tarihi olan 06.01.2016 tarihine, bozma sonrası tespit edilen bedelden ilk karar ile ödenmesi hüküm altına alınmış olan bedelin mahsubu ile bulunan 13.717,90 TL kamulaştırma bedeline ise üçer aylık vadeli hesaba yatırıldığından, 23.04.2015 tarihinden kararın kesinleşme tarihine kadar yasal faize hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-... İnsan Hakları Mahkemesinin .../17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a)4. bendinin çıkartılmasına, yerine (İlk karar ile ödenmesine hükmedilen 320.833,45 TL kamulaştırma bedeline 23.04.2015 tarihinden ilk karar tarihi olan 06.01.2016 tarihine, bozma sonrası tespit edilen bedelden ilk karar ile ödenmesi hüküm altına alınmış olan bedelin mahsubu ile bulunan 13.717,90 TL kamulaştırma bedeline 23.04.2015 tarihinden kararın kesinleşme tarihine kadar yasal faiz işletilmesine,) bendinin yazılmasına,

b)Vekalet ücretine ilişkin 5. bendinin hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 11/02/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/33500, Karar No: 2013/8456, Tarih: 11.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/33500 E.  ,  2013/8456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 17. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/09/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki 3.kişi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi banka vekili, İstanbul 8. İcra Müdürlüğü'nün 2012/12232 takip dosyasında borçlu Bizim Lösemili Çocuklar Vakfının alacaklarının haczi için bankalarına haciz ihbarnamesi gönderildiğini,sistemde sorgulama yapmak için borçlunun vergi kimlik numarasının bildirilmesi halinde bilgi verileceği konusunda  süresi içinde cevap verdiklerini,  icra müdürlüğünün borçlunun vergi numarası belirtilen birinci haciz ihbarnamesi göndermesi gerekirken ikinci haciz ihbarnamesi gönderdiğini iddia ederek ikinci haciz ihbarnamesinin ve bununla ilişkili icra müdürlüğü işleminin kaldırılmasını talep ettiği,mahkemece; banka tarafından verilen cevabın birinci haciz ihbarnamesine itiraz niteliğinde olmadığı,borçlunun bankada hesaplarının bulunduğu, hangi hesaba  haczin uygulanacağının tespiti için vergi kimlik numarası istendiği, bu eksikliğinde tamamlanmış olduğu, 1. haciz ihbarnamesinde borçlunun vergi kimlik numarasının bulunmamasının  haciz ihbarnamesinin iptalini gerektirmediği,  icra müdürlüğü işlemlerinin usul ve yasaya  uygun olduğu gerekçesiyle  şikayetin reddine karar verildiği görülmüştür.

Somut olayda şikayetçi bankanın Şehremini şubesine 1. haciz ihbarnamesi gönderildiği,  banka tarafından süresi içerisinde  birden fazla aynı isimde hesap bulunması nedeniyle borçlunun vergi numarasına ihtiyaç duyulduğundan bahisle cevap verildiği, icra müdürlüğü tarafından  2. haciz ihbarnamesi düzenlendiği, 14.08.2012 tarihinde  alacaklının  talebi üzerine banka şubesine borçlunun vergi numarasınında bildirildiği  ve  haciz işlemlerinin gerçekleştirildiği, görülmüştür.

Bankanın haciz ihbarnamesine  doğru cevap verebilmesi borçlunun kimlik bilgilerinin ve ayrıca gerçek kişi ise vatandaşlık numarasının, tüzel kişi ise vergi numarasının bildirilmesine bağlıdır.Birinci haciz ihbarnamesinde borçlunun ismi yazılmış isede vergi numarası bildirilmemiştir.Şikayetçi  bankanın,  1.haciz ihbarnamesinin tebliği üzerine verdiği cevap İİK.'nun 89/2.maddesi kapsamında itiraz niteliğindedir.Bu nedenle artık üçüncü şahsa yani şikayetçi bankaya  İİK.nun 89.maddesine göre 2.  haciz ihbarnamesi gönderilemeyeceği  gibi borcun üçüncü şahsın zimmetinde sayılarak müteakip işlemlerin yapılması da mümkün değildir. Mahkemece şikayetin kabulü yerine yazılı gerekçe ile şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : 3. kişinin  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 11/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5089, Karar No: 2019/3225, Tarih: 12.03.2019

**13. Hukuk Dairesi         2017/5089 E.  ,  2019/3225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına dair verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, eczacı olduğunu, davalı Kurum'un 09/05/2014 tarihli yazı ile taraflar arasında imzalanan 2012 yılı Protokolü'nün 5.3.14 maddesi gereğince yönlendirme yapıldığı gerekçesiyle 3 ay süreyle fesih ve 4.3.6 maddesi gereğince cezaya sebep olan toplam reçete bedeli 220.159,57 TL’nin tahsiline yönelik karar verdiğini, yönlendirme konusunda 6197 Sayılı Kanun'un 24. maddesi ile Kurumun fesih yetkisinin kaldırıldığını ve eylemin idari para cezasına dönüştürüldüğünü (5.000,00TL-50.000,00 TL), kurum işleminin haksız ve hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, işlemin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, bozma üzerine, davanın konusu kalmadığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Davacı, eldeki dava ile davalı Kurum tarafından, aralarındaki protokolün 5.3.14 maddesini ihlal ettiği gerekçesi ile uygulanan sözleşmenin feshi işleminin ve cezai şartın iptalini istemiş, Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir. 2012 protokolünün 5.3.14 maddesinde; "Eczacılar, kendilerine hasta gönderilmesine yönelik olarak her ne şekilde olursa olsun, kurumlar, hekimler, diğer sağlık kurum ve kuruluşları ve üçüncü şahıslarla kurye şirketleri ile açık veya gizli işbirliği yapamaz, simsar, kurye elemanı ve benzeri yönlendirici personel bulunduramaz, reçete toplama ve yönlendirme yapamaz. İnternet, faks, telefon, kurye, komisyoncu ve benzeri yollarla eczanelere gelen reçeteler kabul edilmez. Eczacılara bu yolla gelen ilaç talepleri karşılanmaz. Bu durumun tespit edilmesi halinde sözleşme feshedilir ve 3 (üç) ay süre ile sözleşme yapılamaz " düzenlemesi mevcuttur. Ancak Eczacılar ve Eczaneler hakkındaki 6197 sayılı Kanunu'nun 6514 sayılı kanunun 36 maddesi ile 2.1.2014 tarihinde değiştirilen 24/2. maddesinde "eczacılar kendilerine reçete gönderilmesine yönelik olarak her ne şekilde olursa olsun, kurumlar, hekimler, diğer sağlık kurum ve kuruluşları veya üçüncü şahıslar ile açık veya gizli işbirliği yapamaz, simsar, kurye, elamanı ve benzeri yönlendirici personel bulunduramaz, reçete toplama veya yönlendirme yapamaz, bu yollarla gelen reçeteleri kabul edemez. Bu fiilerin tesbiti halinde eczacı ile aracı kişi veya kuruluşa beşbin Türk Lirasından elli bin Türk Lirasına kadar idari para cezası verilir. Fiillerin tekrarı halinde idari para cezası daha önce verilen cezanın iki katı olarak uygulanır." düzenlemesinin bulunmaktadır. Davalı kurum tarafından bu maddeye göre işlem yapıldığı anlaşılmaktadır.