muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4554, Karar No: 2018/5804, Tarih: 25.06.2018

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, mahkumiyet hükmüne yönelik aleyhe temyiz bulunmadığından, ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 25.06.2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanıklar ..., ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390,K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359 maddesindeki “Kaçakçılık suçu”, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipidir. 2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlardan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanunda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanunununa göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelemesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin içeriğin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanun 359/b maddesinde tanımlanın suçun hiç bir şekilde cezalandırılamıyacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde düzenlenen “vergi kaçakçılığı “suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 227.mad.3.f ile 230. maddelerinde öngörülen “faturanın şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tesbiti için fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içinde bulunmasının zorunlu olduğu görüşüne ve fatura bulunamadığı durumlarda sanıkların üzerine atılı suçun oluşmadığı görüşüne katılmıyorum. 25.06.2018
Yargıtay — Esas No: 2012/6189, Karar No: 2012/14742, Tarih: 20.12.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/6189 E.  ,  2012/14742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalılar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) ... Merkez Beldesinde 2005 yılında orman kadastrosu yapıldığı çekişmeli taşınmazın bulunduğu yeri de kapsadığı anlaşılmakta olup, ... Köyünün, ... Merkez Beldeye bağlı bir köy olup olmadığı sorularak alınacak cevabî yazının,

2) Çekişmeli 262 parsel sayılı taşınmazın 20.02.1987 tarihinde hükmen tapuya tescil edildiği anlaşıldığından, çekişmeli parselin hükmen tesciline ilişkin dava dosyasının,

3) Çekişmeli taşınmaz 43920m2 yüzölçümü ile tapuda kayıtlıdır. Keşif sonrası alınan fenni bilirkişi raporunda (A1), (A2), (A3), (A4), (A5), (A6), (A7), (A8), (A9), (B1) ve (B2) ile gösterilen kısımların toplam yüzölçümü 43983 m² olarak hesaplanmıştır. Tapu miktarı ile fenni bilirkişi raporunda hesaplanan yüzölçümü arasında 63 m²’lik bir fark mevcut olup, bilirkişi raporunda farkın neden kaynaklandığı açıklanmamıştır. Dava dosyası keşif sırasında dinlenen ve raporu düzenleyen fenni bilirkişi Cavit Gök'e verilerek bu farkın neden kaynaklandığını açıklayacak şekilde ek rapor alınarak,

bu dosya arasına konulması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 20/12/2012 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/22631, Karar No: 2024/4203, Tarih: 12.03.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/22631 E.  ,  2024/4203 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR SAYISI : 2019/464 E., 2023/308 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.05.2023 tarihli ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 3. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 315/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığa 27.04.2023 tarihinde usûlüne uygun şekilde tefhim edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 10.05.2023 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu,1412 sayılı Kanun’un 305/1. maddesi gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315/1. maddesinde yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

Açıklanan nedenle Kayseri 7. Asliye Ceza Mahkemesinin, 22.05.2023 tarihli ve 2019/464 Esas, 2023/308 Karar sayılı ek kararında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın ONANMASINA, 12.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5705, Karar No: 2016/4556, Tarih: 26.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/5705 E.  ,  2016/4556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle temyiz edenin sıfatına göre ... Hizm. Ltd. Şti.'nin tüm, davalı ... Rektörlüğünün aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının itirazlarının reddine;

2- Davacı, davalı işyerinde işçi olarak çalıştığını, sözleşmesinin emeklilik nedeniyle son erdiğini belirterek kıdem tazminatı ve fazla çalışma alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

492 sayılı Harçlar Kanununun 13/j maddesi Genel Bütçeye dahil idarelerin bu Kanunun 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemlerinin harçtan müstesna olacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, mahkemece davanın kabulüne ve kabul edilen miktarın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş ve harca ilişkin olarak da bakiye ilam harcının ve davacı tarafından yatırılan peşin harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir. Harçlar Kanunu 13/j maddesi kapsamında davalı ... Üniversite’nin harçtan muaf olduğundan, davalı Kurum aleyhine harca hükmedilmiş olması hatalı ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle hüküm fıkrasının (2) ve (4) numaralı bentleri çıkarılarak yerine ;

“2) Peşin harcın mahsubu ile bakiye 256,15.TL ilam harcının davalı ... Hizm. Ltd. Şti.’den tahsiline,

4) Davacı tarafça karşılanan,

a- Başvuru harcı 24,30.TL, peşin harç 85,40.TL’nin davalı ... Hizm. Ltd. Şti.’den tahsiline,

b-Tebligat gideri 96,00.TL, hızlı tebligat gideri 48,00.TL, bilirkişi ücreti 250,00.TL olmak üzere toplam 503,70.TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalı ... Hizm. Ltd. Şti.'ne yükletilmesine, 26/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/558, Karar No: 2014/20825, Tarih: 23.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/558 E.  ,  2014/20825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekili ve davalı ... vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11178, Karar No: 2012/2589, Tarih: 10.02.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/11178 E.  ,  2012/2589 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama-Suç üstlenme

Hüküm : Sanık ... hakkında; TCK’nın 89/1-2b, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet, Sanık ...hakkında ceza verilmesine yer olmadığına,

Taksirle yaralama suçundan sanık ... mahkumiyetine, sanık ... Eczacının hakkında ise ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hükümler sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sanık ...’ın beraat etmesi gerektiğine, CMK’nın 231. maddesinin uygulanması gerektiğine dayanan ve yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerinin istem gibi ONANMASINA, 10.02.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11889, Karar No: 2014/5374, Tarih: 04.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/11889 E.  ,  2014/5374 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/106415

Mahkemesi : İhsaniye(Kapatılan) Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 20/01/2012

Numarası :2010/56 - 2012/12

Suç :Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraetine ilişkin hüküm, katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre katılanlar vekillerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın sahibi olduğu D. M. Sanayi Tic. Ltd. Şti. tarafından S.köyü Subastı mevkiinde 01.08.2006-15.09.2006 tarihleri arasında yapılan mermer arama faaliyetleri sırasında kullanılan makinelerin su ihtiyacını karşılamak üzere, önceden var olduğu tespit edilen çukura su dolması, var olan suyun akışının engellenmesi için sanığın talimatı ile tanık A.. K..’nın idaresindeki kepçe ile çukur önüne set çekmesi sonucu oluşturulan ve zamanla 730\*620 cm ebat ve 220 cm derinliğe ulaşan çukurun olduğu mevkie 70-80 m. uzaklıktaki çeşme yanına olay günü ailesi ile birlikte piknik yapmak amacıyla giden 2001 doğumlu İ.. G..’in su dolu çukura düşmesi sonucu boğularak öldüğü olayın yargılaması sonucunda söz konusu çukurun sanığa ait şirket eliyle genişletildiğinin ve derinleştirildiğinin sabit olmaması, “sanığa ait şirketin faaliyette bulunduğu tarihten itibaren üç yılı aşkın bir zaman geçmiş olması, bu uzun süreç içerisinde bölgenin doğal yapısı, arazi şekli ve alanın dış müdahalelere açık olması karşısında müteveffanın ölümüne neden olan çukurun insan eliyle derinleştirildiği veya genişletildiği kabul edilse bile bu müdahalenin sanık tarafından yapıldığına dair her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı ve özellikle mahkumiyete yeter derecede delil elde edilememesi” sebebiyle beraat kararı verilmiş ise de; duruşmadaki ifadesinde “çeşmeden serbest şekilde akan su bulunuyordu, suyu tutmak için dere yatağı içerisine traktör kepçesi ile set çekmiştik, burada tutulan su su motoru ile T.. F.. ın tankerine dolduruluyor o da suyu çalışma bölgemize getiriyordu” şeklinde beyanda bulunarak eylemini ikrar eden sanığın önceden var olan daha küçük ebatlardaki çukurun, su akışını engelleyerek büyümesi ve derinleşmesini sağladığında herhangi bir tereddüt bulunmaması bir yana mermer arama çalışmaları sonunda söz konusu alanı eski hale getirmediği ve bu nedenle kusuru bulunduğu gözetilmeyerek sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17899, Karar No: 2011/1298, Tarih: 27.01.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/17899 E.  ,  2011/1298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre, üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı da düşülerek pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/29219, Karar No: 2021/653, Tarih: 26.01.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/29219 E.  ,  2021/653 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-f, 43/1, 52/2-4, 53/1. maddesi gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, kendisini Özdoğan İnşaat Tah. San. Şirketi sahibi ... olarak tanıtarak, toptan gıda işi yapan katılanı telefonla aradığı ve Ramazan ayı için koli almak istediğini belirtip 306 kolinin 14.250-TL'den verilmesi konusunda anlaştıkları, sanığın karşılığında 15/10/2009 ödeme tarihli, keşidecisi İrtem Paz.Oto.Tarım Ür. San. ve Tic.Ltd.Şti. olan 14.250 TL bedelli çalıntı çeki, malları teslim eden katılanın çalışanı Hasan'a verdiği, hemen akabinde talep edilen 300 koli mal karşılığında 13.000 TL bedelli ve 10/10/2009 ödeme tarihli borçlusu Özdoğan Ltd Şti olan senedi verdiği, bu suretle sanığın nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın tevilli ikrar içeren savunmaları, katılan ve tanık beyanları, bilirkişi raporları, kesin teşhis tutanağı ve tüm dosya kapsamından; sanığın, katılanın şirketinden satın aldıkları mal karşılığında bizzat verdiğini beyan ettiği suça konu çekteki ... üzerindeki imzanın kendisine ait olduğuna dair beyanı ve 13.000 TL bedelli senedi de kendisinin düzenlediğini beyanı karşısında sanığın üzerine atılı nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği gerekçelerine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın suçun oluşmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 26/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2376, Karar No: 2017/4166, Tarih: 11.04.2017

**2. Ceza Dairesi         2017/2376 E.  ,  2017/4166 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kavgada silah boşaltma

HÜKÜM : Müsadere

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa ait ruhsatlı av tüfeğinin kullanıldığı olayda "kavgada silah boşaltmak" suçundan mahkemece sanık hakkında verilen 06/04/2007 tarih ve 874 – 140 sayılı mahkumiyet kararının kesinleştiği, daha sonra savcılığın emanetteki eşya ile ilgili karar talebi üzerine mahkemece 31/05/2013 tarihli ek karar ile av tüfeğinin müsaderesine karar verilmiş ise de; sanığa ait ruhsatlı av tüfeğinin kullanıldığı suç nedeniyle Dairemizin 12/11/2009 tarih 20895 – 42538 sayılı ilamı ile zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilip kesinleştiği, ancak bozma ilamımızda suça konu av tüfeği hakkında bir karar verilmemiş olup, dairemizin kararından sonra yapılan işlemler geçersiz olduğundan mahkemenin 06/04/2007 tarihli kararına yönelik müsadere yönünden yapılan incelemede;

Sanığın kavgada silah boşaltma suçunda kullandığı av tüfeğinin müsaderesine karar verilmiş ise de; asıl suçun zamanaaşımına uğraması nedeniyle düşme kararı verilmesi karşısında, emanette bulunan av tüfeğinin ruhsat sahibine iadesine karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın 06/04/2007 tarihli karara yönelik temyiz itirazları müsadere yönünden yerinde görüldüğünden bu nedenle hükmün 1412 sayılı Yasa'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak, bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan emanete kayıtlı bulunan av tüfeği ve av tezkeresinin ruhsat sahibi olan sanığa İADESİNE, 11/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.