muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4925, Karar No: 2025/1436, Tarih: 24.02.2025

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava dosyası kapsamına göre; sanığın, suç tarihinde resmi nikahlı eşi olan katılanı bulunduğu yerden alarak bıçak zoruyla ortak konuta götürmesi, sistematik olarak yaralaması, kaçmasına engel olmak için plastik kelepçeyle ellerini ve ayaklarını bağlaması ve öldürmekle tehdit etmesi, başörtüsüyle farklı zamanlarda yatağa bağlaması iddialarına ilişkin olarak;

1.5271 sayılı Kanun'un 225/1. maddesi "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir." şeklindedir. Kırşehir Cumhuriyet Başsavcılığının 12.02.2021 tarihli iddianamesiyle; sanığın 5237 sayılı Kanun'un 86/2, 3-a (toplam 4 kere) maddesinde düzenlenen eşe karşı kasten yaralama suçundan ve aynı Kanun'un 109/2,3-a-e maddesinde düzenlenen cebir ve tehdit yoluyla kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçundan ayrı ayrı cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır. Katılanın aşamalarda değişmeyen dosya kapsamıyla ve 17.01.2021 tarihli " sol bacak diz kapağı altı ve üzerinde dış tarafta 5 ve 3 cm'lik iki adet yüzeyel deri kesisi, boyun sol tarafında şişlik, üst dudak iç tarafında şişlik ve 0,5 cm kesi ile her iki el bileğinde 1-2 cm arası 2-3 adet deri sıyrıklarının mevcut olduğunun tespit edildiği, " şeklindeki genel adli muayene raporuyla uyumlu olan iddiaları ve katılanın iddialarıyla uyumlu olan tanık ...'ın görgüye dayalı beyanları birlikte değerlendirildiğinde; eşe karşı kasten yaralama (toplam 4 kez) suçundan açılan dava yönünden sanığa ek savunma hakkı tanınarak ve bu yöndeki savcılık mütalaası yüzüne okunarak 5237 sayılı Kanun'un 96/2-b maddesinde düzenlenen eşe karşı eziyet suçundan mahkumiyetine hükmedilmesi hukuka uygun bulunmuştur. Ancak; Bölge Adliye Mahkemesince "...mağdurenin iddiasının dışında sanığın mağdureyi zorla eve götürerek burada isteği dışında tuttuğu ve ayrılmasını engellediğine dair her türlü şüpheden uzak cezalandırılmasına yeter derecede ve nitelikte kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği, bu nedenle sanığın kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçunu işlediğinin sabit olmadığı dairemizce değerlendirilmiş..." şeklindeki gerekçeyle sanığın eylemlerinin bütün olarak eziyet suçunu oluşturduğu kabul edilmiş ve ayrıca cebir yoluyla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkumiyet hükmü kurulmamış ise de; katılanın aşamalardaki anlatımlarıyla uyumlu olan tanık ...'ın beyanlarına göre de sanığın olay tarihinde mutfak camından içeri girerek ve katılana bıçak doğrultarak katılanı ortak konutlarına götürdüğü ve bu suç yönünden de iddianamede anlatım ve sevk maddesi bulunduğu anlaşıldığından; sanığın bu aşamadaki eyleminin eziyet suçunun yanısıra ayrıca 5237 sayılı Kanun'un 109/2, 3-a-e maddesinde düzenlenen cebir yoluyla kişiyi hürriyetten yoksun kılma suçunu oluşturduğunun ve bu suçtan ayrıca mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2.Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmemiş olması,

2.Kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarına hükmedilmemiş olması,

Nedenleriyle sanık hakkında kurulan hüküm hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 01.12.2021 tarihli ve 2021/341 Esas, 2021/1242 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 302/4. maddesi gereği, sanığın kazanılmış hakkı saklı tutulmak kaydıyla ve Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca takdîren Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.02.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1035, Karar No: 2020/3715, Tarih: 04.11.2020

**4. Hukuk Dairesi         2020/1035 E.  ,  2020/3715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 14/04/2015 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu ölüm ve cismani zarar nedeni ile manevi tazminat istenmesi üzerine adli yardım talebi kabul edilerek mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/03/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili Avukat ... Artık tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 04/11/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10718, Karar No: 2007/10412, Tarih: 27.06.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/10718 E.  ,  2007/10412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/03/2005

Davacı, davalı işveren nezdinde çalıştığı günlerin   tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin   reddine  karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından  temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, önceleri davalılar murisi sonra  davalılara  ait çiftlik  işyerinde 1.11.1983-1.3.2000 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak sürekli çalıştığının tesbitini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş ise de bu sonuca eksik araştırma ve inceleme ile varılmıştır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 79/10. maddesinde, bu tür hizmet tespiti davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında; resmi belge veya yazılı delillerin bulunması, sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması, salt, bu nedene dayalı istemin reddine neden olmaz. Somut bilgilere dayanması, inandırıcı olmaları koşuluyla, Kuruma bildirilen dönem bordroları, tanıkları veya iş ilişkisini bilen veya bilmesi gereken işverenler tarafından Kuruma bildirilen komşu işyerleri çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen kimi diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür.

Somut olaya gelince; mahkemece açıklanan şekilde fiili çalışmanın varlığının yöntemince araştırılmadan sonuca gidildiği ortadadır.Davacı 1983-2000 yılları arasında davalıların murisi işveren N. M.ve davalılar M. M.,R.M.yanında hizmet akdine bağlı olarak çalıştığını ileri sürmüştür, 1.12.1998 tarihli işe giriş bildirgesi başka işverene ilişkin gözüküyorsa da gerçekte başkasının yanında çalışmadığını , bu işe giriş bildirgesinin davalıların miras bırakanının ricası üzerine  başka işverence düzenlendiği ileri sürülmüştür.

Bu durumda 1998 tarihli işe giriş bildirgesini düzenleyen işveren ile o işyerinde kayıtlı bordro tanıklarının araştırılarak tanık sıfatı ile dinlenmesi davacının gerçekten söz konusu işe giriş bildirgesi verilen işyerinde eylemli bir çalışmasının olup olmadığı araştırılması gerekir.

Bu durumda 1998 tarihli işe giriş bildirgesini düzenleyen işveren ile o işyerinde kayıtlı bordro tanıklarının araştırılarak tanık sıfatı ile dinlenmesi davacının gerçekten söz konusu işe giriş bildirgesi verilen işyerinde eylemli bir çalışmasının olup olmadığı araştırılması gerekir.

Bundan başka köy muhtarı ve E.T.,M.Y. isimli tanıklar dinlenmiş ve çalışmayı doğrulamışlarsa da bu tanıklar kayıtlı komşu işyeri tanıkları olup olmadığı , işyerinin bulunduğu köyde ikamet edip etmedikleri usulen araştırılıp değerlendirilmemiş, bu tanıklardan davacının davalı işyerinde çalışmasının şekli mahiyeti ve süresi yönünden ayrıntılı bilgiler istenmek suretiyle sorulması gerekirken bu yönün göz ardı edilmesi yanlıştır. İşyerinin kayıtlı olmadığı anlaşıldığından soruşturmanın genişletilmesi  ,komşu işyeri tanıklarının tesbit edilip dinlenerek davacının  fiilen çalışıp çalışmadığı, çalışmasının sürekli olup olmadığı saptanmalıdır.Mahkemece deliller toplanmadan salt vergi kayıtlarının sona erdiği tarihten itibaren hak düşürücü süre yönünden davanın reddi doğru değildir.Kaldı ki dinlenen tanıklar  E.T.,M.Y.davacının önce babaları sonra davalılar yanında 2002 yılına kadar çalıştığını da belitmişlerdir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının  bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27.6.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/67086, Karar No: 2013/10461, Tarih: 05.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/67086 E.  ,  2013/10461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıclık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanıklardan ...’in Ankara İl Özel İdaresi Alt Yapı Hizmetleri Daire Başkanlığı'nda sürveyan işçi, diğer sanık ...’ın ise düz işçi kadrosunda oldukları, görevli olarak gitmedikleri halde yol ve ulaşım hizmetleri müdürü ... ile birim vekili ...’ın imzalarını taklit ederek resmi belge niteliğindeki seyyar görev tazminat belgelerini sahte olarak düzenledikleri, düzenlenen bu belgelere göre sanık ...’in 15/02/2007-15/05/2008 tarihleri arasında 15 ayrı sahte seyyar görev tazminat belgelerini kuruma vererek 1.616.44 TL para aldığı, diğer sanık ...’ın ise 15/03/2007-14/05/2008 tarihleri arasında 14 ayrı sahte seyyar görev tazminat belgesini kuruma vererek toplam 1.411.01 TL para aldığı şeklindeki eylemlerinin zincirleme şekilde resmi belgede sahtecilik ve kamu kurum ve kuruluşları zararına dolandırıcılık suçlarını oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, 5237 Sayılı TCK'nın 158/1-e-son maddesi gereğince sanık ...'ın elde ettiği haksız menfaat miktarının 1.411,01 TL, haksız menfaatin iki katının 2.822,02 TL olması dikkate alınarak, temel cezanın bu miktardan az olmayacak şekilde 141 gün olarak belirlenip, indirimlerin bu miktar üzerinden yapılması gerektiği ve sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükümde, sanığın aynı suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda, birden fazla kez haksız menfaat temin etmesi nedeniyle zincirleme suç hükümleri uygulanarak 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca cezasında artırım yapılması gerektiği gözetilmeyerek sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanıkların yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 05.06.2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3062, Karar No: 2018/5413, Tarih: 18.09.2018

**11. Hukuk Dairesi         2018/3062 E.  ,  2018/5413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 07/04/2015 tarih ve 2014/345-2015/286 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait iş yerinde 09/08/1999 tarihinde işe başladığını, şirketi müdür sıfatıyla temsil etmesine rağmen bir kısım ücretlerinin ödenmediğini, davalıya 09/.../2011 tarihinde ücretlerinin ödenmesi için noter marifetiyle ihtar çektiğini, bu uyarının sonuçsuz kaldığını ileri sürerek şimdilik ....000 TL müdürlük ücretinin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, daha sonra talebini 43.779,87 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, müdüre ücret ödenebilmesi için ortaklar kurulu kararı gerektiğini, böyle bir kararın mevcut olmadığını, ayrıca zamanaşımı süresinin dolduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davalı limited şirketin kuruluş tarihinde ...'den daha az ortaklı olamayacağı, için davacıya 0,1 ortaklık payı verilerek şirketin kurulduğu, davacının 09/08/1999 tarihinden bu yana ortak olduğu, şirket ana sözleşmesinde müdürlere ücret ödenmeyeceğine dair bir kayıt olmadığı, davalı şirketin sermaye şirketi olduğu, davacının sermaye olarak emeğini koymasının yasal olarak mümkün olmadığı, müdürlük görevini de ortaklık payı dikkate alındığında ücretsiz olarak yapamayacağı, nitekim .../03/2004 tarihli ortaklık kurulu kararıyla davacıya yaptığı müdürlük görevi nedeniyle ücret ödenmesine karar verildiği, bu şekilde müdürlük görevi yapan davacıya ücret ödeneceğinin açık bir şekilde ortaya konulduğu fiili uygulamayla benimsendiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 43.779,87 TL'nin yasal faiziyle ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye ....242,95 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 18/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2562, Karar No: 2014/10458, Tarih: 26.05.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/2562 E.  ,  2014/10458 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2009/151255

MAHKEMESİ : Kırkağaç Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/04/2009

NUMARASI : 2008/198 (E) ve 2009/77 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suç tarihi olan 03/08/2007 tarihi itibarıyla 23/09/1989 doğumlu sanık S.. Ş..'ın 15-18 yaş grubunda yer aldığı gözetilmeden hükmedilen cezasından 5237 sayılı Kanun'un 31/3 maddesi uyarınca indirim yapılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. Ş..'ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 26.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8565, Karar No: 2014/19528, Tarih: 13.10.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/8565 E.  ,  2014/19528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı (kadın) tarafından; tamamı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayeti anneye verilen müşterek çocuk... 30.04.2013 doğumlu olup, yaşı nazara alındığında anne bakım ve şefkatine muhtaçtır. Müşterek çocuk... ile baba arasında yarı yıl tatillerinde 1 hafta ve 1-31 Temmuz tarihleri arasında, kurulan kişisel ilişki çocuğun yaşına göre uzun süreli olup, bedeni ve fikri gelişmesi bakımından yararına uygun olmayacağı gibi, davacı annenin velayet görevini gereği gibi yerine getirmesine de engel olacaktır. Bu nedenle müşterek çocuğun yaşı göz önüne alınarak daha uygun süreyle kişisel ilişki düzenlenmesi gerekirken, yazılı şekilde düzenleme yapılması doğru bulunmamıştır. Ne var ki; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden; hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. (HUMK.md.438/7)

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple, gerekçeli kararın hüküm fıkrasından 3. bendin tamamen çıkarılmasına, yerine 3. bent olarak "Velayeti anneye bırakılan müşterek çocuk ile baba arasında, her ayın son Cumartesi günü saat 09.00'dan Pazar günü 17.00'ye kadar, dini bayramların ikinci günü saat 09.00'dan üçüncü günü saat 17.00'ye kadar, babanın çocuğu yanına alması suretiyle kişisel ilişki kurulmasına" cümlesinin yazılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle; temyize konu diğer yönlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.13.10.2014(Pzt.)