muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/841, Karar No: 2017/440, Tarih: 31.10.2017

Savunmuşlardır.

Uyuşmazlık konularının sırasıyla ele alınmasında fayda bulunmaktadır.

1- Sanık ...’ın kasten öldürme eylemini meşru savunma şartları altında gerçekleştirip gerçekleştirmediği;

Meşru savunma, 5237 sayılı TCK'nun birinci kitabının, ikinci kısmının, "Ceza Sorumluluğunu Kaldıran veya Azaltan Nedenler" başlıklı ikinci bölümünde, 25. maddenin 1. fıkrasında; "Gerek kendisine ve gerek başkasına ait bir hakka yönelmiş, gerçekleşen, gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı o anda hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetmek zorunluluğu ile işlenen fiillerden dolayı faile ceza verilmez." şeklinde bir hukuka uygunluk nedeni olarak düzenlenmiştir. Anılan düzenlemeye göre, meşru savunmanın kabulü için saldırının "korunmaya değer nitelikteki herhangi bir hakka yönelmiş olması" yeterli görülmüştür.

Öğretide; "Bir kimsenin, kendisini veya başkasını hedef alan bir tecavüz, saldırı karşısında, savunma amacına matuf olarak ve bu saldırıyı defedecek ölçüde kuvvet kullanması" (İzzet Özgenç, Türk Ceza Kanunu Gazi Şerhi, Adalet Bakanlığı Yayınları, 3. Bası, Ankara, 2006, s. 364); "Bir kimsenin kendisine veya başkasına yöneltilen ağır ve haksız bir saldırıyı uzaklaştırmak amacıyla gösterdiği zorunlu tepki" (Kayıhan İçel, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Beta Yayınları, İstanbul, 2014, s. 307); "Kişilerin saldırıya karşı verdikleri kendini veya diğer bir insanı koruma içgüdüsünden kaynaklanan doğal tepkinin hukuken meşru görülmesi" (Osman Yaşar-Hasan Tahsin Gökcan-Mustafa Artuç, Yorumlu Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, Adalet Yayınevi, 2. Bası, Ankara, 2014, s. 697) şeklinde, 765 sayılı TCK'nun yürürlükte olduğu dönemde Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarında "Bir kimsenin ağır ve haksız bir tecavüzü kendisinden veya başkasından uzaklaştırmak amacı ile gösterdiği zorunlu tepki" olarak tanımlanan meşru savunma; bir kimsenin, gerek kendisine gerek başkasına ait bir hakkı hedef alan, gerçekleşen ya da gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı, saldırı ile eşzamanlı olarak hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde, kendisinden veya başkasından uzaklaştırmak mecburiyetiyle saldırıda bulunan kişiye karşı işlediği ve hukuk düzenince meşru kabul edilen fiillerdir.

Gerek öğretide, gerekse Yargısal kararlarda vurgulandığı üzere;

5237 sayılı TCK'nun 25/1. maddesinde düzenlenen ve hukuka uygunluk nedenlerinden birini oluşturan meşru savunma, hukuka aykırılığı ortadan kaldırmakta ve bu nedenle eylemi suç olmaktan çıkarmaktadır. Bir olayda meşru savunmanın oluştuğunun kabul edilebilmesi için saldırıya ve savunmaya ilişkin şartların birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

1- Saldırıya ilişkin şartlar:

a) Bir saldırı bulunmalıdır.

b) Bu saldırı haksız olmalıdır.

c) Saldırı meşru savunma ile korunabilecek bir hakka yönelik olmalıdır. Bu hakkın, kişinin kendisine veya bir başkasına ait olması arasında fark yoktur.

d) Saldırı ile savunma eş zamanlı bulunmalıdır.

2- Savunmaya ilişkin şartlar:

1- Saldırıya ilişkin şartlar:

a) Bir saldırı bulunmalıdır.

b) Bu saldırı haksız olmalıdır.

c) Saldırı meşru savunma ile korunabilecek bir hakka yönelik olmalıdır. Bu hakkın, kişinin kendisine veya bir başkasına ait olması arasında fark yoktur.

d) Saldırı ile savunma eş zamanlı bulunmalıdır.

2- Savunmaya ilişkin şartlar:

a) Savunma zorunlu olmalıdır. Zorunluluk ile kastedilen husus, failin kendisine veya başkasına ait bir hakkı koruyabilmesi için savunmadan başka imkânının bulunmamasıdır.

b) Savunma saldırana karşı olmalıdır.

c) Saldırı ile savunma arasında oran bulunmalıdır.

Savunmanın, meşru savunma şartlarının bulunduğu sırada başladığı, ancak orantılılık ilkesinin ihlal edilmesi nedeniyle meşru savunmanın gerçekleştiğinin kabul edilmediği durumlarda, "sınırın aşılması" söz konusu olabilmektedir.

Sınırın aşılması 5237 sayılı TCK’nun 27. maddesinde;

"(1)Ceza sorumluluğunu kaldıran nedenlerde sınırın kast olmaksızın aşılması halinde, fiil taksirle işlendiğinde de cezalandırılıyorsa, taksirli suç için kanunda yer alan cezanın altıda birinden üçte birine kadarı indirilerek hükmolunur.

(2) Meşru savunmada sınırın aşılması mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaştan ileri gelmiş ise faile ceza verilmez" şeklinde düzenlenmiştir.

Hukuka uygunluk nedeninin bulunması, eylemin suç olmasını engelleyeceğinden, fail hakkında 5271 sayılı CMK’nun 223. maddesinin 2. fıkrasının (d) bendi uyarınca beraat kararı verilecektir. Buna karşın, "sınırın aşılması" bir hukuka uygunluk nedeni olmayıp TCK’nun 27. maddenin 1. fıkrasındaki durum itibarıyla kusurluluğu azaltan, 27. maddenin 2. fıkrasındaki durum itibarıyla da kusurluluğu ortadan kaldıran nedenlerden bir tanesidir. Başka bir deyişle, hukuka uygunluk nedenlerinde sınırın kast olmaksızın aşılması halinde "beraat" kararı değil, anılan maddenin 1. fıkrasına göre indirimli ceza veya 2. fıkrasına göre CMK’nun 223. maddesinin 3. fıkrasının (c) bendi gözetilerek "ceza verilmesine yer olmadığı" kararı verilecektir.

TCK’nun 27. maddesinin 1. fıkrasında, fail bir hukuka uygunluk nedeninin sınırını aşmakta ise de, bunu bilerek ve isteyerek yani kasten yapmamaktadır. Ancak, fiil taksirle işlendiğinde de cezalandırılabiliyorsa, fail sınırı kast olmaksızın aşmış olması dolayısıyla taksirinden sorumlu tutulmaktadır.

5237 sayılı TCK’nun 27. maddesinin 2. fıkrasında, hukuka uygunluk nedenlerinden sadece meşru savunma için sınırın aşılmasına ilişkin özel bir düzenleme öngörülmüştür. Buna göre bu hükmün uygulanabilmesi için;

1- Meşru savunma ile korunabilecek bir hakkın bulunması,

2- Saldırıya ilişkin şartların var olması,

3- Savunmaya ilişkin şartlardan "ölçülülük ya da orantılılık" şartının, savunma lehine ihlal edilmesi suretiyle sınırın aşılması,

4- Sınırın aşılmasının mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaştan ileri gelmesi gerekmektedir.

1- Meşru savunma ile korunabilecek bir hakkın bulunması,

2- Saldırıya ilişkin şartların var olması,

3- Savunmaya ilişkin şartlardan "ölçülülük ya da orantılılık" şartının, savunma lehine ihlal edilmesi suretiyle sınırın aşılması,

4- Sınırın aşılmasının mazur görülebilecek bir heyecan, korku veya telaştan ileri gelmesi gerekmektedir.

Tüm bu şartların birlikte gerçekleşmesi halinde, meşru savunmada sınırı aşan faile CMK’nun 223/3-c maddesi uyarınca ceza verilmeyecektir. Bu durumda, kişinin, maruz kaldığı saldırı karşısında içine düştüğü heyecan, korku veya telaş dolayısıyla davranışlarını yönlendirme yeteneğinin ortadan kalkması söz konusu olacağından, meşru savunmada sınırın aşılmasından dolayı kusurlu sayılmayacağı kabul edilir. Dolayısıyla, belirleyici olan maruz kalınan saldırının kişiyi içine düşürdüğü psikolojik durumdur. Zira kişi sırf maruz kaldığı saldırının etkisiyle, "heyecan, korku veya telaşa" kapılarak meşru müdafaada sınırlarını aştığında bu maddeden yararlanabilecek, buna karşılık saldırının etkisinin yanında, saldırıdan kaynaklanmış olsa bile, öfke gibi nedenlerle sınır aşıldığında ise aynı korumadan faydalanılması söz konusu olmayacaktır. Başka bir deyişle, failin amacı, saldırının defedilmesinden çok, kin duygusunu tatmine yönelik ise meşru savunmada sınırın aşılması değil, ancak haksız tahrik söz konusu olabilecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Müteahhitlik yapan kardeşi mağdur ... ile birlikte olay günü, Ataşehir Belediyesine gelen maktul ...'un zemin katta beklediği sırada, eniştesi olan ve aralarında husumet bulunan inceleme dışı sanık ...'ı gördüğü ve İhsan'a saldırdığı, başlayan kavganın güvenlik görevlileri ve etraftakilerin araya girmesiyle sonlandığı, güvenlik görevlileri tarafından dışarıya çıkarılan maktulün arkasından mağdur ...'nin de çıktığı, belediye binasının içinde kalan sanık ...'ın önce kardeşi sanık ...'ı, sonra da diğer kardeşi sanık ...'ı arayıp Hafi ile maktulün orada olduklarını söylediği ve gelmelerini istediği, yakında bulunan sanık ...'ın yanında babası Halis ile yeğeni olan İhsan'ın oğlu Muhammed'le birlikte, haber verilen diğer sanık ...'ın da tek başına Ataşehir Belediyesine doğru yola çıktıkları, bu sırada mağdur ...'nin önce İhsan, ardından da sanık ... tarafından arandığı, araç ile Kızılbegonya Sokak istikametinden gelen sanık ... ile Halis ve Muhammed'in Ataşehir Belediyesinin önündeki kavşakta Şebboy Sokak istikametindeki maktulle mağdur ...'nin içinde bulunduğu aracı fark ettikleri ve sanık ...'ın kavşağı geçer geçmez yolun sağ tarafında bulunan Belediye hizmet araçları için ayrılan cebe aracını park ettiği, sanık ... ve yanındakileri bekleyen maktul ile mağdur ...'nin de sanık ...'ın kullandığı aracı görür görmez kavşaktaki göbekten sola dönüş yaparak sanık ...’ın aracını park ettiği kısmın biraz gerisinde bulunan Belediye hizmet binasının giriş-çıkış yolunun ağzına aracı park ettikleri, iki tarafın da araçlarından indikleri, sanık ... ile yanında bulunan Halis ve Muhammed’in araçlarının bagajına yöneldikleri ve belinde tabanca bulunan sanık ... ile Halis'in bagajdan aldıkları sopalarla maktulle mağdur ...’nin bulunduğu yöne doğru, maktulün elinde bıçakla, belinde tabanca bulunan mağdur ...’nin de elinde sopa ile sanık ... ve yanındakilere doğru yürümeye başladıkları, maktulün hızlıca gelerek elinde bulunan bıçakla sanık ...’a vurmaya başladığı, sanık ... sopayla karşılık vermeye çalışırken maktulün bıçakla vurmaya devam ettiği ve kafa atmasıyla birlikte sanık ...'ın elindeki sopanın yola fırlayıp orta refüjün kenarına düştüğü, sopanın düşmesiyle birlikte sanık ...’ın elini beline atarak sopanın fırladığı yönün aksi istikametine yönelip otobüsün arka kısmında birbirleriyle kavga eden Hafi ve Halis’in yanından kaldırıma çıktığı, maktulün de yolun aşağısına doğru kaçan Muhammed’in peşinden koştuğu, Muhammed’e yetişemeyen maktulün geri döndüğü ve sanık ...’ın elinden düşen sopaya doğru koşarak sağ elindeki bıçağı sol eline aktardığı, bu sırada kaldırımda bulunan sanık ...’ın belindeki tabancayı çıkararak babası Halis’le kavga eden mağdur ...’ye doğrultup ateş etmeye başladığı ve Hafi’nin orta refüje doğru kaçtığı, bu esnada maktulün de sanık ...’ın elinden düşen sopayı sağ eline alarak sanık ...’la Halis’in bulunduğu yöne doğru koşmaya başladığı, mağdur ...’nin arkasından koşup ateş eden sanık ..

...’ın elinden düşen sopaya doğru koşarak sağ elindeki bıçağı sol eline aktardığı, bu sırada kaldırımda bulunan sanık ...’ın belindeki tabancayı çıkararak babası Halis’le kavga eden mağdur ...’ye doğrultup ateş etmeye başladığı ve Hafi’nin orta refüje doğru kaçtığı, bu esnada maktulün de sanık ...’ın elinden düşen sopayı sağ eline alarak sanık ...’la Halis’in bulunduğu yöne doğru koşmaya başladığı, mağdur ...’nin arkasından koşup ateş eden sanık ...'ın, üzerlerine doğru sağ elinde sopa, sol elinde bıçakla gelen maktulü görünce Hafi’ye ateş etmeyi bırakıp yakınına gelen maktule ateş etmeye başladığı ve yere düşmesine rağmen ateş etmeye devam ettiği, bu esnada sanık ...’dan kaçan Hafi’nin arkaya baktığı ve sanık ...’ın maktule ateş ettiğini anlaması ile birlikte belinden tabancasını çıkarıp geriye döndüğü, maktule birkaç el ateş eden sanık ...’ın da tekrar mağdur ...’ye tabancayı doğrultup 1-2 el ateş ettikten sonra otobüsün arka tarafında bulunan merdivenlerden yukarıya doğru kaçtığı, mağdur ...’nin ise sanık ...’ın arkasından birkaç el ateş ettikten sonra tabancasını otobüsün arka kısmında bulunan Halis’e doğrultarak ateş ettiği, olay sonucu toplam 6 adet mermi çekirdeğinin isabet etmesi sonucu yaralanan maktulün kaldırıldığı hastanede ateşli silah mermi çekirdeği yaralanmasına bağlı ekstremite kemik kırığı ile birlikte iç organ yaralanmasından gelişen iç kanama sonucu öldüğü, sanık ...’ın maktulün bıçak darbelerine bağlı olarak yaşamsal tehlike geçirecek şekilde, mağdur ...’nin sanık ...’ın ateş etmesine bağlı olarak sağ ve sol bacağından iki adet mermi çekirdeğinin isabet etmesi sonucu basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ölçüde, Halis’in ise mağdur ...’nin eylemine bağlı olarak ateşli silahla yaşamsal tehlike geçirecek şekilde yaralandıkları anlaşılan olayda; her iki tarafın da yanlarına öldürmeye elverişli silahları alarak olay yerinde buluşmaları, sanık ...'ın araçtan inerken yanına tabancasını da alması, kavga ortamında elindeki sopanın düşmesiyle birlikte tabancasını çekerek babası Halis'le kavga eden mağdur ...'ye birkaç kez ateş etmesinin ardından, üzerine doğru bir elinde sopa, diğer elinde bıçakla gelmekte olan maktulü hayati olmayan bölgelerine ateş ederek bertaraf etme imkânı varken maktulün hayati bölgelerini hedef alması ve ilk atışla birlikte yere düşüp tehlikeliliği ortadan kalkmasına rağmen maktule yakın mesafeden birkaç kez daha ateş etmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanık ...'ın kasten öldürme eylemini meşru savunma şartları altında gerçekleştirmediği ve meşru savunma kapsamında değerlendirilebilecek bir savunma bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu nedenle, sanığın haksız tahrik altında kasten öldürme suçundan cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmü usul ve kanuna uygun olup, bu hükmü onayan Özel Daire kararında da bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının bu uyuşmazlık yönünden reddine karar verilmelidir.

Bu uyuşmazlık yönünden çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Başkanı; "Maktulün, olayın başlangıcında bıçakla birkaç kez vurmak suretiyle sanık ...’ı yaşamını tehlikeye sokan bir duruma ve kemik kırığına neden olacak şekilde yaralaması, akabinde elindeki bıçakla arkasından koştuğu tanık Muhammed'i yakalayamaması üzerine, sanık ...'ın elinden düşen sopayı da alarak bu kez bir elinde bıçak diğer elinde sopa bulunduğu halde, yaralı vaziyetteki sanık ... ile babası Halis'e doğru koşarak tekrar saldırıya geçmesi karşısında, kendisinin ve babasının yaşam haklarına yöneltilmiş bu haksız saldırıyı bertaraf etmek maksadıyla, o an hâl ve koşullara göre başka türlü hareket etme imkânı bulunmayan sanık ...’ın hamili bulunduğu ruhsatlı tabancasıyla ateş ederek maktulün ölümüne neden olması eylemini meşru savunma şartları altında gerçekleştirdiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının bu uyuşmazlık yönünden kabulüne karar verilmelidir." düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; bu uyuşmazlık yönünden itirazın kabulü gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

2- Sanık ...’ın mağdur ...’a yönelik eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüs mü, yoksa kasten yaralama suçunu mu oluşturduğu;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun "Suça teşebbüs" başlıklı 35. maddesinde; “Kişi, işlemeyi kastettiği bir suçu elverişli hareketlerle doğrudan doğruya icraya başlayıp da elinde olmayan nedenlerle tamamlayamaz ise teşebbüsten dolayı sorumlu tutulur” hükmü yer almaktadır.

Buna göre suça teşebbüs, işlenmesi kast olunan bir suçun icrasına elverişli araçlarla başlanmasından sonra, elde olmayan nedenlerle suçun tamamlanamamasıdır. Maddenin açık hükmüne göre, icra hareketlerinin yarıda kalması ya da sonucun meydana gelmemesi failin iradesi dışındaki engel nedenlerden ileri gelmelidir.

Öte yandan, suça teşebbüsle ilgili değerlendirme yapılabilmesi, failin hangi suçu işlemeyi kastettiğinin belirlenmesini gerektirir ki buna "subjektif unsur" denir. Failin gerçekleştirdiği davranış ile bir suçu işlemeye teşebbüs edip etmediğini, eğer etmişse hangi suça teşebbüs ettiğini belirleyebilmek için öncelikle kastın varlığının belirlenmesi gerekmektedir. Başka bir deyişle, tıpkı tamamlanmış suçta olduğu gibi, teşebbüs aşamasında kalan suçta da, işlenmek istenen suç tipindeki bütün unsurlar failce bilinmelidir. (İçel Suç Teorisi, Kayıhan İçel, Füsun Sokullu-Akıncı, İzzet Özgenç, Adem Sözüer, Fatih S. Mahmutoğlu, Yener Ünver 2. Kitap, 2. Baskı, İstanbul, 2000, s.315.)

Bu husus, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 765 sayılı TCK'nun yürürlükte olduğu dönemde verilmiş olup, kabul edilen ilkeler açısından 5237 sayılı TCK'nun teşebbüse ilişkin 35. maddesi yönüyle de varlığını devam ettiren 04.06.1990 gün ve 101-156 sayılı kararında da; “Teşebbüste aranan kast, icrasına başlanmış cürmü teşebbüs aşamasında bırakma kastı olmayıp, söz konusu suçu tamamlamaya yönelmiş kasttır” şeklinde açıklanmıştır.

Kasten yaralama suçu ile kasten öldürme suçuna teşebbüs arasındaki ayırıcı kriter manevi unsurun farklılığına dayandığından, sanığın kastının öldürmeye mi, yoksa yaralamaya mı yönelik olduğunun çözülmesi gerekmektedir.

5237 sayılı TCK’nun 21/1. maddesine göre, suçun kanuni tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi olan ve failin iç dünyasını ilgilendiren kast, dış dünyaya yansıyan davranışlara bakılarak, daha açık bir ifadeyle, failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınarak belirlenmelidir.

İlkeleri, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun istikrar bulunan ve süregelen kararlarında açıklandığı üzere, bir eylemin kasten öldürmeye teşebbüs mü, yoksa kasten yaralama mı sayılacağının belirlenmesinde; fail ile mağdur arasında husumet bulunup bulunmadığı, varsa husumetin nedeni ve derecesi, failin suçta kullandığı saldırı aletinin niteliği, darbe sayısı ve şiddeti, mağdurun vücudunda meydana getirilen yaraların yerleri, nitelik ve nicelikleri, hedef seçme imkânı olup olmadığı, failin fiiline kendiliğinden mi, yoksa engel bir nedenden dolayı mı son verdiği gibi ölçütler esas alınmalıdır.

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bir numaralı uyuşmazlık konusunda ayrıntılı olarak anlatıldığı üzere; sanık ...'ın, babası Halis ile kavga etmekte olan mağdur sanık ...'ye tabancayla ateş ettiği ve kendisine ateş edilmesiyle birlikte orta refüje doğru kaçan mağdur ...’nin arkasından koşarak birkaç el daha ateş edip Hafi'yi bacaklarından yaraladığı, sonrasında mağdur ...'ye ateş etmeyi bırakarak maktul ...'a birkaç el ateş ettiği, ardından da geriye dönen mağdur ...'yi hedef alarak tekrar ateş ettiği ve olay yerinden kaçtığı, sanığın eylemine bağlı olarak mağdurun her iki bacağından basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ölçüde yaralandığı anlaşılan olayda; sanığın, öldürmeye elverişli nitelikteki tabancayla, hareketli haldeki mağdur ...'ye arkasından birkaç kez ateş edip bacaklarından, ardından Hafi'nin yanındaki maktul ...'u ölüm sonucunu doğuracak şekilde yaralamasından sonra, hedef alarak tekrar Hafi'ye ateş etmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının bu uyuşmazlık yönünden reddine karar verilmelidir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanmayan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının bu uyuşmazlık yönünden reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; bu uyuşmazlık yönünden itirazın kabulü gerektiği görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

3- Sanık ... hakkında TCK’nun 106/2-a maddesinde yer alan silahla tehdit suçundan usulüne uygun olarak açılmış bir kamu davası bulunup bulunmadığı;

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca 20.10.2015 gün ve 43226-2457 sayı ile, sanık ... hakkında; “...... ile ...'ın seyir halinde oldukları sırada ...'ın kullandığı Nissan marka araç ile ... ve ...'ın bu kişilerin aracının önüne geçtikleri bu şekilde durdukları, bu hususun kamera kayıtları ile tespit edildiği, tarafların araçlarından inip karşılıklı saldırıya geçtikleri, ...'ın ...'a ve ...'a yönelik bıçakla saldırılarda bulunduğu, ...'ın önce aracında bulunan sopa ile sonra...bıçak ve ruhsatlı...tabancasını kullanarak ... ve ...'a yönelik saldırıda bulunduğu, olaya ...'ın ruhsatsız ...silahla ateş etmek suretiyle katıldığı, haber verilen ...'ın da araçla olay mahalline gelip, ruhsatlı ...tabancayı kullanıp, ... ve ...'a yönelik atışta bulunduğu, ...'ın beyanına göre söz konusu atışlar ile yaralandıkları, ...olayda ...'ın öldüğü, kardeşi ...'ın ...yaralandığı...Bu şekilde oluşan olayda ... ve ...'ın ...'ı öldürme, ...'ı ise kasten öldürmeye teşebbüs etme, ... ve ...'ın ise bu suçlara yardım etme eylemlerini gerçekleştirdikleri, ...bu sebeple şüphelilerin atılı suçlardan yargılanmaları gerektiği...” açıklamasına yer verilen iddianame ile kamu davası açılırken, 5237 sayılı TCK’nun 81/1, 39 ve 81/1, 35/2, 39, 53, 54 ile 63. maddelerinin sevk maddeleri olarak gösterildiği ve suçların kasten öldürme suçuna ve kasten öldürme suçuna teşebbüse yardım olarak nitelendirildiği, yerel mahkemece her iki suçtan sanık ...’ın beraatine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Ceza muhakamesi hukukumuzda mahkemelerce bir yargılama faaliyetinin yapılabilmesi ve hüküm kurulabilmesi için, yargılamaya konu edilecek eylemle ilgili, usulüne uygun olarak açılmış bir ceza davası bulunması gerekmektedir. 5271 sayılı CMK'nun 170/1. maddesi uyarınca ceza davası, dava açan belge niteliğindeki icra ceza mahkemesine verilen şikâyet dilekçesi, son soruşturmanın açılması kararı gibi istisnai hükümler dışında, kural olarak Cumhuriyet savcısı tarafından düzenlenecek bir iddianame ile açılır. CMK'nun 170. maddesinin 4. fıkrasında da; “iddianamede, yüklenen suçu oluşturan olaylar, mevcut delillerle ilişkilendirilerek açıklanır” düzenlemesine yer verilmiştir.

CMK’nun 225. maddesi uyarınca da; “Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir.” Bu düzenleme gereğince hangi fail ve fiili hakkında dava açılmış ise ancak o fail ve fiili hakkında yargılama yapılarak hüküm verilebilecektir.

CMK’nun 225. maddesi uyarınca da; “Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir. Mahkeme, fiilin nitelendirilmesinde iddia ve savunmalarla bağlı değildir.” Bu düzenleme gereğince hangi fail ve fiili hakkında dava açılmış ise ancak o fail ve fiili hakkında yargılama yapılarak hüküm verilebilecektir.

Anılan kanuni düzenlemelere göre, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu iddia olunan eylemin dışına çıkılması, dolayısıyla davaya konu edilmeyen fiil veya olaydan dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulması kanuna açıkça aykırılık oluşturacaktır. Öğretide “davasız yargılama olmaz” ve “yargılamanın sınırlılığı” olarak ifade edilen bu ilke uyarınca hâkim, ancak hakkında dava açılmış bir fiil ve kişi ile ilgili yargılama yapabilecek ve önüne getirilen somut uyuşmazlığı hukuki çözüme kavuşturacaktır.

Diğer taraftan CMK'nun 226. maddesinde ise;

“Sanık, suçun hukukî niteliğinin değişmesinden önce haber verilip de savunmasını yapabilecek bir hâlde bulundurulmadıkça, iddianamede kanunî unsurları gösterilen suçun değindiği kanun hükmünden başkasıyla mahkûm edilemez.

Cezanın artırılmasını veya cezaya ek olarak güvenlik tedbirlerinin uygulanmasını gerektirecek hâller, ilk defa duruşma sırasında ortaya çıktığında aynı hüküm uygulanır.

Ek savunma verilmesini gerektiren hâllerde istem üzerine sanığa ek savunmasını hazırlaması için süre verilir.

Yukarıdaki fıkralarda yazılı bildirimler, varsa müdafie yapılır. Müdafii sanığa tanınan haklardan onun gibi yararlanır” hükmü getirilmiştir.