muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3697, Karar No: 2023/3652, Tarih: 04.04.2023

İstinaf başvurusunda bulunan davacı vekili, usul ve yasaya aykırı ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne dair karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 5510 sayılı Kanun'un 81-(ı) maddesinde düzenlenen "(5) puanlık işveren teşvik primi" Kanun'a ilk kez 5763 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile eklenmiş olup ve yürürlük tarihi 01.10.2008 olduğundan bu tarihten öncesi için uygulanmaz.

Kanun'un ilk halinde teşvik kapsamında yer almayan hususlar "Bu fıkra hükümleri Kamu idareleri işyerleri ile bu Kanuna göre sosyal güvenlik destek primine tabi çalışanlar ve yurt dışında çalışan sigortalılar hakkında uygulanmaz." düzenlemesi ile açıklanmış iken 01.03.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6111 sayılı Kanun'un 38 inci maddesi ile yapılan değişiklik sonrasında "Bu bent hükümleri; 21.04.2005 tarihli ve 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerleri ile 08.09.1983 tarihli ve 2886 sayılı Devlet İhale Kanununa, 04.01.2002 tarihli ve 4734 sayılı Kamu İhale Kanununa ve uluslararası anlaşma hükümlerine istinaden yapılan alım ve yapım işleri ile 4734 sayılı Kanun'dan istisna olan alım ve yapım işlerine ilişkin işyerleri, sosyal güvenlik destek primine tabi çalışanlar ve yurt dışında çalışan sigortalılar hakkında uygulanmaz." biçiminde düzenlenmiştir.

5510 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarih ile 6111 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği 01.03.2011 tarihleri arasına ilişkin olarak ise; 27.03.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7103 sayılı Kanun'un 70 inci maddesi ile 5510 sayılı Kanun'a eklenen Ek 17 nci maddenin 2 nci fıkrasının dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan haline göre, maddenin yürürlük tarihini takip eden aybaşından itibaren bir ay içinde Kuruma başvurulması gerektiği halde 31.10.2018 tarihinde başvuruda bulunduğundan teşvikten yararlanma hakkını kaybettiği açıktır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davanın reddine dair mahkemenin maddi vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyizinde davalı Kurumun kendisi hakkında yaptığı işlemin hukuka ve kanuna aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı şirketin 5510 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin (ı) bendinde yer alan teşvikten faydalandırılması gerekip gerekmediğine ve Kurumca yapılan işlemin yerinde olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyizinde davalı Kurumun kendisi hakkında yaptığı işlemin hukuka ve kanuna aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı şirketin 5510 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin (ı) bendinde yer alan teşvikten faydalandırılması gerekip gerekmediğine ve Kurumca yapılan işlemin yerinde olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 5510 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi ile birlikte 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesi hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2914, Karar No: 2015/141, Tarih: 14.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/2914 E.  ,  2015/141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şebinkarahisar Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2013

NUMARASI : 2005/43-2013/245

Davacı H.. Y.. vekili Avukat Bülent tarafından, davalılar S.. S.. vd aleyhine 10/05/2005 gününde verilen dilekçe ile yaralama eylemine dayalı maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 13/11/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının davalılara sorumlulukları oranında yükletilmesine, peşin alınan harcın bundan mahsubuna 14/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/108, Karar No: 2009/160, Tarih: -

Ceza Genel Kurulu 2009/4.MD-108 E., 2009/160 K.

**Ceza Genel Kurulu 2009/4.MD-108 E., 2009/160 K.**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 257 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 53 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 223 ]

**"İçtihat Metni"**

Sanık E....O...Ö....’in ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan beraatine ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesince verilen 19.03.2009 gün ve 42-10 sayılı hüküm, Yargıtay C.Savcısı tarafından atılı suçun oluştuğu gerekçesiyle temyiz edilmekle, Yargıtay C.Başsavcılığının “

“bozma”

” istekli 04.05.2009 gün ve 242022 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

G.....C.Savcıları arasında yapılan işbölümü uyarınca, sonuçlandırılmak üzere sanık C.Savcısı E....O...Ö....’e verilen soruşturma evraklarından, 526 adedini 1 yıl 11 aya varan sürelerle işlemsiz bırakmak suretiyle ihmali davranışla görevini kötüye kullandığı iddiasıyla sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 257/2 ve 53. maddeleri uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi istemiyle açılan kamu davasında;

Yargıtay 4. Ceza Dairesince, iş yoğunluğu, C.Savcısı ve personel sayısının yetersizliği, UYAP uygulamalarından kaynaklanan aksaklıklar, fiziksel çalışma koşullarındaki olumsuzluklar ve fiili çalışma süresi itibariyle Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun ilke kararında belirlenen limitlerin üzerinde iş çıkardığı gözetildiğinde, sanığın beşeri sınırları zorlayan çalışma temposu içerisinde kendisine yüklenebilecek özel veya genel kasıt hatta herhangi bir kusuru bulunmadığı gerekçeleri ile üzerine atılı suçtan 5271 sayılı CYY’nın 223/c maddesi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

Hüküm, Yargıtay C.Savcısı tarafından atılı suçun oluştuğu gerekçesiyle temyiz edilmiştir.

Görüldüğü gibi Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, sanığa isnat edilen ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunun oluşup oluşmadığına ilişkindir.

5237 sayılı TCY’nın “

“Görevi kötüye kullanma”

” başlıklı 257. maddesinin 2. fıkrasındaki; “

“Kanunda ayrıca suç olarak tanımlanan haller dışında, görevinin gereklerini yapmakta ihmal veya gecikme göstererek, kişilerin mağduriyetine veya kamunun zararına neden olan ya da kişilere haksız bir kazanç sağlayan kamu görevlisi, altı aydan iki yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır”

” şeklindeki hüküm ile kamu görevlisinin, yapmakla görevli olduğu işi bilerek ve isteyerek yapmaması veya yasaya göre yapılması gereken biçimde yerine getirmemesi ya da geciktirmesi suç sayılarak, yaptırıma bağlanmıştır.

İncelenen dosyada;

” şeklindeki hüküm ile kamu görevlisinin, yapmakla görevli olduğu işi bilerek ve isteyerek yapmaması veya yasaya göre yapılması gereken biçimde yerine getirmemesi ya da geciktirmesi suç sayılarak, yaptırıma bağlanmıştır.

İncelenen dosyada;

G..... C.Savcısı olan sanığın, 25.10.2005 günlü iş bölümü cetveline göre, kaçakçılık, markalar, kaçak CD ve basın suçlarına bakmakla görevlendirildiği, 27.04.2006 tarihli ek düzenleme ile emekli olan C. Savcılarına ait evrakın bir kısmının da görevine dahil edildiği, 06.09.2006 tarihinde yapılan yeni düzenlemede kaçakçılık, markalar, kaçak CD ve basın suçlarının yanı sıra, sonu 2 ile biten soruşturma evrakına ve yokluğunda C.Savcısı C.... Ç....’nın işlerine bakmakla, 06.09.2007 tarihli düzenlemede ise bu görevlerine ek olarak 3167 sayılı Yasanın 13. maddesine aykırılık ve elektrik hırsızlığı suçlarına ait soruşturma evrakını yürütmekle görevlendirildiği,

G........Cumhuriyet Savcısı olarak göreve başladığı 03.09.2005 ile hakkında incelemenin yapıldığı 18.09.2007 tarihleri arasındaki dönemi kapsayan soruşturma iş cetveline göre toplamda 9832 dosyanın bulunduğu, aynı tarihler itibariyle çıkardığı iş miktarının 4129 olduğu, ancak bunlardan 230 adedinin 06.09.2006 tarihinde, 1316 adet faili meçhul evrakı da 06.09.2007 tarihinde başka savcılara devredildiği, bu süreçte, yasal yıllık ve hastalık izni olmak üzere toplam 79 gün süreyle görevinden uzakta bulunduğu,

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun 24.01.2006 gün ve 7 sayılı ilke kararında Ağır Ceza Mahkemesi C.Savcılarının yılda 1000 dosyaya bakabileceğinin belirtilmesi ve sanığın suç tarihlerini kapsayan yaklaşık iki yıllık süreçte baktığı ve çıkardığı iş sayısı gözetilerek, sanığın G....... Adliyesinde iş yükünün fazla olması, benzer iş yüküne sahip adliyelere göre C.Savcısı sayısının az oluşu, katip sayısının yetersizliği, adliye binasındaki fiziki yetersizlikler, iki cumhuriyet savcısının 9 metrekarelik odada birlikte oturması, odada dosya için yeterli dolap koyacak yer olmaması nedeniyle soruşturma evraklarının dosyalanamayıp zarflanarak üst üste muhafaza edilmek zorunda kalınması sonucu, sadece yazılan müzekkerelere cevap geldiğinde evrakın zarftan çıkarılıp tutanak katibi tarafından eklenmesi halinde işlem yapılabilme olanağının bulunduğu, UYAP sistemine geçilmesi sırasında yaşanan aksaklıklar ve eğitim nedeniyle evraklara bir aydan fazla süre işlem yapılamadığı ve tüm bu sebeplerle gecikmeler olduğuna yönelik savunmasının samimi ve dosya içeriğine uygun olduğu,

Anlaşılmakla;

Anlaşılmakla;

C.Savcısı olan sanığın soruşturma evraklarından, 526 adedini 1 yıl 11 aya varan sürelerle işlemsiz bırakma eyleminin, yukarıdaki kanıtlardan da anlaşılacağı üzere, iş yoğunluğu, C.Savcısı ve personel sayısının yetersizliği, UYAP uygulamalarından kaynaklanan aksaklıklar, fiziksel çalışma koşullarındaki olumsuzluklardan kaynaklandığı, sanığın Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulunun ilke kararında belirlenen limitlerin üzerinde iş çıkardığı hususu da gözetildiğinde, beşeri sınırları zorlayan çalışma temposu içerisinde gecikme nedeniyle, sanığa yüklenebilecek bir kusur bulunmadığı, bu itibarla Özel Daire beraat kararının dosya içeriği ile uyumlu ve herhangi bir hukuka aykırılık içermediği saptanmakla C.Savcısının tüm temyiz itirazlarının reddi ile isabetli bulunan Özel Daire beraat hükmünün onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 19.03.2009 gün ve 42-10 sayılı beraat kararının tebliğnamedeki isteme aykırı olarak ONANMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.06.2009 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/865, Karar No: 2024/4269, Tarih: 23.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/865 E.  ,  2024/4269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1746 Esas, 2022/1427 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/204 E., 2019/621 K.

Taraflar arasındaki TÜRKPATENT Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin pek çok tescilli markasının yanı sıra “SİMFLAT” ibareli markasının 05. sınıfta 2001/18755 işlem numarası ile tescilli olduğunu, davalı şirketin 2017/10880 numaralı “SİMFLOR” marka başvurusuna, müvekkilinin “SİMFLAT” ibareli markasını gerekçe gösterilerek yaptıkları itirazın 05.05.2018 tarih, 2018-M-3651 YİDK sayılı kararı ile nihai olarak reddedildiğini, oysa dava konusu başvurunun, görsel, işitsel ve kavramsal unsurlar da dahil olmak üzere yarattığı tüm intibalar bakımından müvekkili firmanın markasına ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, davalı şirket tarafından müvekkilinin yarattığı markanın son iki harfinin çıkarılması ve “OR” ekinin eklenmesi ile dava konusu başvurunun ayırt edicilik kazanmadığını, davalının başvurusunun müvekkili ile aynı “ilaç ve preparat ürünler” emtiasında tescil ettirilmek istendiğini, bu emtiaların hem reçeteli hem de reçetesiz satışının yapılması nedeniyle tüketici kitlesinin ortalama tüketici kitlesi olduğunu, müvekkiline ait "SİMFLAT" markasının sindirim sistemindeki kasılmaların ve gaz oluşumunun tedavisi için üretilen ilaçlarda kullanıldığını ve sektörde bilinirliği yüksek tanınmış bir marka olduğunu, dava konusu başvuru markasının müvekkilinin markasının tanınmışlığından yararlanma amacı taşıdığını iddia ederek davalı TÜRKPATENT YİDK kararının iptalini ve diğer davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; markalar arasında iltibas yarattığı öne sürülen "SİM" ibaresinin “SİMETİKON” etken maddesinin kısaltması olduğunu, ilaç markalarının ilaçta bulunan etken maddeden türetilmesi ile oluşan markaların ayırt ediciliğinin son derece düşük bulunduğunu, taraf markaları arasında “SİM” ön eki dışında yer alan "FLAT" ve "FLOR" ibarelerinin kavramsal farklılığının 05. sınıfın yüksek dikkatteki müşterisi tarafından hemen fark edileceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "SİMFLOR" markasının etken maddesinin “SİMETİKON” olduğunun görüldüğü, dolayısıyla “SİM” kök unsurunun bu etken maddeye atfen kullanıldığı, dava konusu 2017/10880 sayılı "SİMFLOR" marka başvurusu ile itiraza mesnet gösterilen 2001/18755 sayılı "SİMFLAT" ibareli davacı markası arasında, 05. sınıftaki “İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal ürünler, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal reaktif maddeler, ilaç ihtiva eden kozmetikler.” emtiaları bakımından bir benzerlik bulunmakla birlikte, söz konusu emtiaların doktor, eczacı, diş hekimi, ilaç mümessilleri gibi ilgili tüketici kitlesi yönünden 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında iltibas ihtimalinin mevcut olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davaya konu “SİMFLOR” markası ile müvekkili şirketin “SİMFLAT” ibareli markasının, İlk Derece Mahkemesi kararının aksine karıştırılacak düzeyde benzer olduğunu, markalarda ‘’SİMFL’’ ibaresinin ortak bulunduğunu, markaların son iki harf dışında tüm harflerinin yazılışının, okunuşunun ve dizilişinin tamamen aynı olduğunu, markaların sonunda yer alan "AT" ile "OR" harflerindeki farklılığın, davaya konu markaya ayırt edicilik katmadığını, İlk Derece Mahkemesinin kararının aksine, taraf markalarının hem bilinçli hem de ortalama tüketici kitlesi tarafından kullanıldığını, davalı şirketin dava konusu marka başvurusunu kötü niyetle yaptığını belirterek yerel Mahkemenin kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının itiraza dayanak markalarının tescilli olduğu "Tıbbi müstahzarlar" emtiasının, sadece davalı şirket başvurusunda yer alan 5/1. sınıftaki “İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal ürünler, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal reaktif maddeler, ilaç ihtiva eden kozmetikler.” emtiası ile benzer olup, 5/6. sınıf "İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı temizleyici ve kötü kokuları giderici maddeler." emtiası ile benzer olmadığı, bu hususun Yargıtay'ın kökleşmiş içtihatları ile sabit bulunduğu, yine Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin yerleşik uygulaması gereği, 5/1. sınıf ürünlerin ortalama tüketicileri, doktorlar ve eczacılar olduklarından iltibas değerlendirmesinde bu tüketicilerin bilinç düzeylerinin dikkate alınmasının gerektiği, buna göre taraf marka işaretlerinin karşılaştırılmasında, her ne kadar tarafların marka olarak kullanmak istedikleri ibareler "SİM" ortak kökünden geliyor ise de, “SİM” kök unsurunun “SİMETİKON” etken maddesine atfen kullanıldığı, bu itibarla 5/1. sınıfta yer alan mallar bakımından ayırt ediciliğinin bulunmadığı, yukarıda belirtildiği gibi ilaç markalarında görüşünün dikkate alınması gereken kitlenin doktor ve eczacılardan oluşan bilinçli kitle olduğundan taraf markaları arasında yer alan bu benzerliğin 5/1. sınıf mallar yönünden iltibasa neden olmayacağı, davalı şirket başvurusunun kapsamındaki 5/6. sınıf malların ise yine yukarıda da belirtildiği üzere davacının markasının kapsamındaki "Tıbbi müstahzarlar" emtiası ile benzer olmadığı, dolayısıyla tarafların markaları arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında iltibas ihtimalinin bulunmadığı, nitekim Mahkemece görüşüne başvurulan ve içinde eczacı ve doktor akademisyen bilirkişilerin de bulunduğu bilirkişi kurulunca hazırlanan raporda da aynı sonuca ulaşıldığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf Mahkemesi kararının emtia benzerliği yönünden değerlendirmesinin hatalı olduğunu, markaların karıştırılma ihtimali bulunduğunu, ürünün reçetesiz olarak da satıldığını, doğrudan tüketicinin ilaç temininin mümkün olduğunu belirterek ve istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itiraz sebeplerini tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka ile ilgili Kurum kararının iptali ve hükümsüzlük istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka ile ilgili Kurum kararının iptali ve hükümsüzlük istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.