muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/269, Karar No: 2014/492, Tarih: 18.11.2014

Kastın belirlenmesi açısından her bir olayda kullanılması gereken ölçütler farklılık gösterebileceğinden, tüm bu olguların olaysal olarak ele alınması gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Katılan ile sanığın olay akşamı çeşme başındaki buluşmada bir gün önceki olay nedeniyle tartışmaya başladıkları, katılan ve tanık.....'ın ellerindeki sopalarla sanığa vurdukları, arbede sırasında sanığın arka cebinden çıkardığı bıçakla katılanın karın bölgesine vurduğu, olay yerinde bulunan şahısların sanığı itekleyerek olay yerinden uzaklaştırıp kavgayı ayırdıkları, olay yerinden ayrılan sanığın bir saat sonra yanında getirdiği ve metal kısmı 11 cm uzunluğunda olan bıçağı suçta kullandığını belirterek teslim olduğu somut olayda; katılanın vücudunda meydana gelen yaralanmanın mahiyeti ve ayrıntılarının açıklandığı Adli Tıp Kurumu raporu, katılanın tüm aşamalarda istikrarlı bir şekilde, sanığın bıçağı karnına sapladıktan sonra bıçağı içinde çevirdiği yönündeki anlatımları, katılanda meydana gelen yaralanmanın boyutunun katılanın bu anlatımını doğrulaması ve sanığın çevredekilerin müdahalesiyle olay yerinden ayrıldığı yönündeki savunmaları birlikte göz önüne alındığında, sanığın görevlilere teslim ettiği bıçak dışında öldürmeye elverişli nitelikte bir başka bıçakla eylemini gerçekleştirdiği, hedef gözeterek katılana bir kez vurduktan sonra bıçağı içeride çevirmek suretiyle ilerleterek sağ böbreğinin alınmasına ve karaciğer ile kalın bağırsakta birden fazla yaralanmaya neden olduğu ve çevredeki kişilerin müdahalesi nedeniyle eylemine devam edemediği anlaşıldığından, eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, sanığın kasten yaralama suçundan mahkûmiyetine ilişkin yerel mahkeme direnme hükmünün, eylemin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyesi ...; "Olay tarihinde, katılanın haksız bir şekilde, sopa ile sanığa vurması üzerine, tahrik altında kalan sanık, bıçak ile katılanın karın sol kısmına vurup, onu ağır şekilde yaraladığı dosya içeriğinden anlaşılmıştır

Yargıtay 1. Ceza Dairesi ile Karaman Ağır Ceza Mahkemesi arasındaki anlaşmazlık, sanığın kastının öldürmeye teşebbüs mü, yoksa yaralama suçunu mu oluşturduğu sorunundan ibarettir.

Öldürmeye teşebbüs ile yaralama kastlarını bir birinden ayırabilmek için aşağıdaki beş kurala uymamız gerekmektedir.

1- Olayda Kullanılan vasıtanın cinsi:

a- Ateşli silahlar:

Sanık tabanca veya av tüfeği gibi öldürücü nitelikte olan ateşli bir silahla, yakın mesafeden mağdurun, baş, göğüs ve karın gibi hayati önem arz eden bölgelerinden birine tek bir el ateş etmesi halinde, bu fiil öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturur.

b-Kesici ,delici ve bereleyici aletler :

Öldürmeye teşebbüs ile yaralama kastlarını bir birinden ayırabilmek için aşağıdaki beş kurala uymamız gerekmektedir.

1- Olayda Kullanılan vasıtanın cinsi:

a- Ateşli silahlar:

Sanık tabanca veya av tüfeği gibi öldürücü nitelikte olan ateşli bir silahla, yakın mesafeden mağdurun, baş, göğüs ve karın gibi hayati önem arz eden bölgelerinden birine tek bir el ateş etmesi halinde, bu fiil öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturur.

b-Kesici ,delici ve bereleyici aletler :

Sanık, bıçak veya tornavida gibi kesici,delici ve bereleyici bir aletle, mağdurun karın gibi hayati önem arz eden bölgelerinden birine, tek bir kez vurup yaşamsal tehlike geçirmesine sebebiyet verirse, bu takdirde yaralama suçu oluşur.

2-Vücuda ika edilen darbenin adeti.

a-Darbenin tekliği :

Mağdurun, yaşamını tehlikeye sokan darbeler, yaralama suçunun en üst sınırıdır. Bu yaşamsal tehlike oluşturan darbenin sonuç itibariyle yaralanmayla son bulması halinde, sanığın yaralamayla cezalandırılması gerekmektedir.

Bunun aksine bu tek bir darbeden oluşan yaşamsal tehlike, yaralamayla kalmayıp, ölümün gerçekleşmesi halinde, tek darbe bile olsa kasten öldürmekten hüküm kurulur.

b-Darbenin çokluğu :

Sanığın bir birinden farklı iki ayrı darbe ile mağduru iki ayrı yerden yaralayıp, iki ayrı yaşamsal tehlike de geçirmesine sebebiyet vermesi halinde, bu takdirde yaralamanın en üst sınırı olan bir kez yaşamsal tehlike aşıldığından, artık yaralamadan bahsedilemez. Böyle hallerde, mağdur ölmüşse, kasten öldürmekten, ölmemişse öldürmeye teşebbüsten hüküm kurulmalıdır.

3-Mani engel bulunup bulunmadığı:

Kesici delici ve bereleyici aletler kullanılarak, yapılan yaralama sonucu, mağdur tek bir yaşamsal tehlike geçirmiş ise, öldürmeye teşebbüsten bahsedebilmek için, olayda ayrıca mani engel bulunup bulunmadığı hususu akla gelmektedir. Mani engelin söz konusu olabilmesi için, yaşamsal tehlike oluşturan birinci darbenin gerçekleşmiş olması, buna rağmen sanığın bununla yetinmeyip, ikinci darbeye kalkıştığı halde, mani bir engelin ortaya çıkması sonucu, bu ikinci darbenin gerçekleşmemesi gerekmektedir.

Öldürmeye teşebbüsten bahsedebilmek için, iki adet yaşamsal tehlikenin olayda mevcut bulunması hususu burada da ortaya çıkmaktadır. Bir olayda yalnız bir adet yaşamsal tehlike mevcutsa, bu yeterli değildir. Öldürmeye teşebbüsten bahsedebilmek için ayrıca olayda mani engelin de mevcut bulunması gerekmektedir.

4-Yaranın isabet ettiği bölgenin nahiyesi :

Sanık, mağduru batın nahiyesinden tek darbe ile yaralamıştır. Adli Tıp Kurumu İstanbul 2. İhtisas Kurulu raporuna göre, batın sol kısmında bir adet kesici delici alet yaralanması bulunduğu aynı kesinin kalın bağırsak ve karaciğeri yaralayıp, böbreğin alınmasına neden olduğu ve kişinin yaşamını tehlikeye soktuğu anlaşılmıştır. Olayda ikinci bir darbe söz konusu değildir.

4-Yaranın isabet ettiği bölgenin nahiyesi :

Sanık, mağduru batın nahiyesinden tek darbe ile yaralamıştır. Adli Tıp Kurumu İstanbul 2. İhtisas Kurulu raporuna göre, batın sol kısmında bir adet kesici delici alet yaralanması bulunduğu aynı kesinin kalın bağırsak ve karaciğeri yaralayıp, böbreğin alınmasına neden olduğu ve kişinin yaşamını tehlikeye soktuğu anlaşılmıştır. Olayda ikinci bir darbe söz konusu değildir.

Her hangi basit bir kesici alet karın nahiyesine nüfuz ettiğinde, periton yırtılır ve yaşamsal tehlike oluşur. Bu yara karın zarı olan peritonu yırtıp içeri girdikten sonra, ince bağırsak (jejenum) veya duedonuma 12 parmak bağırsağını da kesebilir. Veya göbekli bir kişi ise peritonun hafif kesilmesi ile bağırsaklar dışarı çıkabilir. Bu durumda da tek darbe eseri olduğundan, yaşamsal tehlike sınırını aşamaz verilecek rapor yaşamsal tehlike geçirmiştir şeklindedir.

Tek darbe ile oluşan bu tip yaralar Yargıtay’da sürekli yaralama olarak kabul edilmiş, iki darbe ile gerçekleşip, iki yaşamsal tehlike oluşturan yaralar ise öldürmeye teşebbüs olarak kabul edilmiştir.

1.CD. 31.3.2004 tarih 2003-2783 E. 2004-1103 sayılı karar aynen şöyledir.

Sanığın olay günü alkolün etkisi ile geceleyin mağdurun bulunduğu yere gidip mağduru dışarıya çağırarak bıçakla vurduğu bıçak darbelerinden sadece birinin karaciğer-jejenum ve diaframda yaralanmaya sebebiyet verdiği diğer yaraların basit düzeyde kaldığı, sanıkta öldürme kastının kabul edilmeyeceği, müessir fiil kastı ile hareket ettiğinden bahisle yaralamadan hüküm kurulması için karar bozulmuştur.

1.CD. 03.05.1993 tarih 820-963 sayılı karar;

Sanığın emanete alınan öldürmeye elverişli büyükçe bir bıçakla mağdura, biri batın diğeri göğüsten olmak üzere ikisi de hayati tehlike yaratacak ve iç organlarda yaralanmaya sebep olan müteaddit bıçak darbeleriyle vurduğu ve tanıkların araya girmeleri ile sanığın neticeyi almasının engellendiği, mağdurun acil ameliyatla kurtulduğu oluş ve dosya kapsamından anlaşıldığına göre sanığın öldürmeye teşebbüsten tecziyesi gerekirken müessir fiilden hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Katılan ... tüm aşamalarda, sanığın bıçağı karnına sapladıktan sonra bıçağı vücudunda çevirdiğini iddia etmektedir. Sanık ise tüm aşamalarda bıçağı mağdurun karnına sapladıktan sonra bıçağı çevirmediğini ileri sürmüştür. Mağdura ait tüm tedavi evrakları Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas Dairesine gönderilmiş bu husus sorulmuş, batın içinde kesici delici aletin çevrilip çevrilmeyeceğinin tıbben bilinemeyeceğini belirtmiştir. Mahkeme, mağdurun raporunu değerlendirerek, şüpheden sanık yararlanır kuralını dikkate alarak, bıçağın vücutta çevrilmediği kanaatine varmıştır. Mahkemenin uygulamasında bir isabetsizlik görülmemektedir. Sanık bıçağı mağdurun vücuduna sapladıktan sonra bıçağı çevirmiş olsa idi, iç organlar parçalanır basit dikişlerle organ tedavi edilmesi mümkün olamazdı.

İnsanoğlu günlük yaşamında, vuku bulan bir tartışma sırasında, aniden sinirlenip çok sevdiği bir yakınını bile yaşamsal tehlike oluşacak şekilde bir kez yaralayabilir. Bu yaralamayı gerçekleştirdikten sonra vurma imkanı varken, kastını sürdürmeyip tek bir darbe ile yetinmesi halinde, sanık hakkında artık yaralamadan bahsedilmelidir. Birinci darbe ile yetinmeyip, ikinci darbeyi gerçekleştirdiği takdirde öldürmeye teşebbüsten bahsedilmelidir. Olayın kesici delici ve bereleyici bir aletle gerçekleşmesi halinde yaralama ile teşebbüsü ancak bu şekilde birbirinden ayırabiliriz.

Tek darbeyi öldürmeye teşebbüs olarak kabul ettiğimizde, 1. Ceza Dairesine giden tek darbeli yaralamalar öldürmeye teşebbüs olarak çıkacak, aynı tip tek darbeli diğer yaralamalar ise 3. Ceza Dairesinden yaralama olarak çıkacaktır.

Sanık birinci darbeyi gerçekleştikten sonra, diğer tanıklar yetişinceye kadar katılanı birkaç kez daha yaralayabilirdi. Hiç bir tanığın, ikinci darbeyi katılana vuracağı sırada, araya girip,sanığı tuttum, bu darbeyi önledim, ben olmasaydım, mağdura daha çok vuracaktı, şeklinde bir anlatım olayda mevcut değildir. Sanığın ikinci darbe kastını önleyen ortada mani bir engel bulunmamaktadır. Dolaysıyla Karaman Ağır Ceza Mahkemesinin kararının onanması gerektiği" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Genel Kurul Üyesi de; benzer şekilde eylemin kasten yaralama suçunu oluşturduğu gerekçesiyle, yerel mahkeme direnme hükmünün onanması gerektiği yönünde karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Karaman Ağır Ceza Mahkemesinin 15.02.2012 gün ve 6703-809 sayılı direnme hükmünün, sanığın eyleminin kasten öldürme suçuna teşebbüsü oluşturduğunun gözetilmemesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİNE, 30.10.2014 tarihinde yapılan birinci müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 18.11.2014 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4862, Karar No: 2023/8752, Tarih: 11.12.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/4862 E.  ,  2023/8752 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ :

EK KARAR SAYISI : 2020/596 E., 2020/3204 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 18.02.2021 tarihli ve 2020/596 Esas, 2020/3204 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının ve aynı Kanun’un 286/2-b maddesi uyarınca ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması nedeniyle, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 18.02.2021 tarihli, 2020/596 Esas ve 2020/3204 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanık müdafinin temyiz isteminin aynı Kanun'un 298. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Büyükçekmece 11.Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11847, Karar No: 2015/9735, Tarih: 28.09.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/11847 E.  ,  2015/9735 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/12/2012

NUMARASI : 2008/166-2012/647

-K A R A R-

Dosya içeriğine göre dava, davalının tarlasını korumak amacıyla atmış olduğu zehirli buğdaylar nedeniyle ölen çok sayıdaki kuşlarla ilgili tazminat istemine ilişkindir.

Buna göre; temyiz inceleme görevi 2797 sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ile Başkanlar Kurulu’nun 19.01.2015 gün ve 8 sayılı kararı uyarınca Dairemiz görev alanı dışındadır. Dosyanın inceleme yerinin belirlenmesi için 11 Nisan 2015 Tarihli ve 29323 Sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 6644 sayılı Kanun’un 2. maddesi ile değişik Yargıtay Kanununun 60/II. fıkrası uyarınca dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kurulu’na GÖNDERİLMESİNE, 28/09/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20426, Karar No: 2013/4259, Tarih: 11.03.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/20426 E.  ,  2013/4259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu Kurumuna Ait Binada Bulunan Eşya Hakkında Hırsızlık, Kamu Malına Zarar Verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu; başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hırsızlık suçunda ise; menkul bir malın, sahibinin rızası dışında alınması, mal üzerinde mağdurun zilyetliğine son verilmesi, mağdurun suç konusu eşya üzerindeki zilyetlikten ... tasarruf haklarını kullanmasının olanaksız hale gelmesi söz konusudur.

Suça sürüklenen çocuklar ... ile ...'nin, hırsızlık suçu işleme konusunda karar verip birlikte hareket ettikleri ve suç tarihinde geceden sayılan 00:15 sularında Kahramanmaraş Merkezde bulunan ... Okulu'nun önce arka dış kapısının alt bölümünü kırıp buradan içeriye girdikleri, suç tarihi itibariyle maddi değeri toplam 600 TL olan USB marka uydu alıcısı ile bilgisayar kasasını aldıkları, ayrıca okul içerisinde yaklaşık 430 TL'lik kapı ve cam kırmak, okul kantinindeki adeti ve markası belli olmayan gıda maddelerini almak şeklindeki eylemlerinin hırsızlık ve mala zarar verme suçlarını oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 11.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15635, Karar No: 2013/23568, Tarih: 24.06.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/15635 E.  ,  2013/23568 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/15635

KARAR NO : 2013/23568

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı, borçlular tarafından imzaya itiraz ve şikayet yolu ile takibin iptalinin talep edildiği, Mahkemece bilirkişi raporu ile senetteki ilk ciro imzasının lehtar Murat Bediroğlu’na ait olmadığı belirlendiğinden takip alacaklısının yetkili hamil olmadığı, bu nedenle takip hakkı bulunmadığı gerekçesi ile her iki davacı açısından takibin iptaline karar verildiği görülmektedir.

Takibe konu bononun şekli unsurları taşıdığı, itirazda bulunan borçlu A. H E ’in aval veren konumunda olup, lehtarın ise M B olduğu, ciro imzasının lehtara ait olmadığının bilirkişi raporu ile tespit edildiği, alacaklının ciranta konumunda yetkili hamil olduğu görülmektedir.

TTK.nun 778. maddesinin (Eski TTK 690) göndermesi ile bonolar hakkında da uygulanan aynı kanunun 677. maddesinde (eski TTK 589); "Bir poliçe, poliçe ile borçlanmaya ehil olmayan kişilerin imzasını, sahte imzaları, hayali kişilerin imzalarını veya imzalayan ya da adlarına imzalanmış olan kişileri herhangi bir sebeple bağlamayan imzaları içerirse, diğer imzaların geçerliliği bundan etkilenmez." hükmü yer almaktadır.

Borçlu A. H. E, takip dayanağı bonoda aval veren konumunda olup, imzasına bir itirazı bulunmamaktadır. İmzaların istiklali ilkesi gereği aval veren imzası nedeni ile sorumludur. Takip dayanağı bono üzerinde şeklen lehtarın cirosunun bulunduğu görülmekte olup buna göre, beyaz ciro ile senedi elinde bulunduran alacaklı yetkili hamildir. O halde ilk ciro imzasının lehtara ait olmadığı gerekçesi ile avalist borçlu A. H.E’i de kapsar şekilde takibin iptaline karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23998, Karar No: 2013/7181, Tarih: 26.03.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/23998 E.  ,  2013/7181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 Sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca gerekçeli kararın yokluğunda karar verilen Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu'na tebliği istenmiş ve tebliğ üzerine anılan kurum vekili tarafından Göksün Asliye Ceza Mahkemesine hitaben müdahale dilekçesi verilmiş ise de , talebin temyiz niteliğinde olmadığı gözetilerek yapılan incelemede,

1-Katılan ... idaresi adına hazine vekilinin temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Gümrük Müdürlüğü'nün petrol kaçakçılığı suçundan davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, hazine vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1. Maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE;

2- Üst Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazlarının incelenmesinde ;

Sanıkların içinde bulunduğu araçta yapılan aramada 12 adet jelikan içinde 720 litre motorin ele geçirildiği , sanıklar, hazırlıkta alınan savunmalarında akaryakıtı birlikte yüklediklerini beyan ettikleri ve akaryakıtın aracın orta koltuklarının sökülmesi suretiyle taşındığının anlaşılması karşısında , sanıkların, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen ... ile birlikte atılı suçu işledikleri cihetle mahkumiyetleri yerine yazılı şekilde beraatlerine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, üst cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.03.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4957, Karar No: 2011/5235, Tarih: 20.10.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/4957 E.  ,  2011/5235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

KARAR

Davacının iptal ve tescil istediği 287 ada 18 parsel sayılı taşınmaz; 29.08.1950 tarih ve 16 nolu tapu kaydı ile 20.04.1961 tarih 8 sayılı tapu kaydı esas alınarak tespit ve tescil edilmiştir. Davacı taraf dava dilekçesinde delil olarak tapu kaydına da dayanmıştır. Bu durumda hükme yöneltilen temyiz itirazlarını incelemek Daireye ait değildir. Bu nedenle ve ilgisi bakımından dosyanın (7.) Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 20.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2987, Karar No: 2016/9184, Tarih: 07.11.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/2987 E.  ,  2016/9184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar tarafından, davalı aleyhine 18.06.2015 gününde verilen dilekçe ile mirasın hükmen reddi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 16.12.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: K A R A R

Dava, mirasın hükmen reddi istemine ilişkindir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Murisin ölüm tarihinin 08.12.2013 olduğu, en yakın yasal mirasçıları olan eş ve çocuğu tarafından mirasın kayıtsız şartsız reddedildiği anlaşılmıştır. TMK'nın 612. maddesinde yer alan "En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddedilen miras sulh hukuk mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edilir" hükmüne göre miras reddedilmiş olmakla tasfiyeye tabi tutulacağından murisin ikinci derece mirasçıları hakkında takip yapılamaz. Yani miras murisin ikinci derece mirasçısı olan annesi, babası ve kardeşine geçmemiştir. Miras kendilerine geçmemiş olanların ise mirası reddetmeleri söz konusu olamaz. Mirasın ret hakkı mirasın daha önce mirasçı olmayanlara geçmesi halinde doğar.

Mahkemece davanın bu sebeple reddi gerekirken belirtilen hususlar gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatıran taraflara iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.