muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/20837, Karar No: 2016/884, Tarih: 10.02.2016

**11. Ceza Dairesi         2014/20837 E.  ,  2016/884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

1) Sanığın yetkilisi olduğu şirket adına vekili tarafından katılan aleyhine açılan alacak davasında dosyaya sunulan, sanığın katılandan kiraladığı gayrimenkule ilişkin kira kontratında, kiracı bölümünde yazan ... ismi yanına müdür yazısının yazılıp ... Gıda Turizm İşl. San. Ltd. Şti. kaşesinin basılarak kiracı sıfatının değiştirildiğinin iddia olunması, sanığın firma adına kira sözleşmesi düzenlediğini, yanında kaşesi olmadığı için basamadığını, katılanın kendisine bu eksikliği daha sonra tamamlayabileceğini söylediğini ve kendisinde kalan surete şirketin kaşesini bastığını savunması, dosya içesirinde yer alan ... Noterliğinin 17.04.2003 tarih ve 5388 yevmiye nolu imza sirkülerinde, şirketin Bursa Noterliğinden tanzim ve tasdikli 24.12.2002 tarih ve 19664 yevmiye nolu karar defterinin 2. tek sayfasında 10.01.2003 tarihli karara göre sanığın 5 yıl süre ile şirketi temsile yetkili olduğunun belirtilmesi, 09.06.2003 günlü Ticaret Sicil Gazetesinde tescilin ilan edilmesi, 2006 yılı vergi levhası suretinde şirket adının yazılı olması ve kira kontratında kiralanan yerin şimdiki durumu kısmında “boş iş yeri”, ne için kullanılacağı bölümünde de “içkisiz lokanta” olacağının belirtilmesi karşısında; sanığın özel belgede sahtecilik kastı ile hareket ettiğine ve bu suretle üzerine atılı suçu işlediğine ilişkin mahkumiyetine yeterli kesin, somut ve her türlü şüpheden uzak delil elde edilmediği gözetilmeden beraati yerine, yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,

2) Kabul ve uygulamaya göre de;

a) Belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdirinin mahkemeye ait olduğu cihetle, suça konu belgenin duruşmaya getirtilip incelenerek, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması ve aldatıcı nitelikte olup olmadığı karar yerinde tartışılıp, denetime imkan verecek şekilde dosya içerisinde bulundurulmadan eksik inceleme ile karar verilmesi,

b) 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan yoksunluğun sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğine ilişkin isabetsizliğin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.02.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8489, Karar No: 2020/2318, Tarih: 01.06.2020

**14. Ceza Dairesi         2018/8489 E.  ,  2020/2318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık müdafisinin 21.06.2018 tarihli duruşma öncesi sanığın sağlık sorunları sebebiyle duruşmaya katılamayacakları için duruşmanın başka bir güne ertelenip, yeni duruşma gününü Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden (UYAP) öğrenilmesine karar verilmesi talebini içeren mazeret dilekçesi ile ekinde sanığa ait sağlık raporunu sunması karşısında, vaki talebin kabulü gerekirken herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin mazeret talebi reddedilerek 5271 sayılı CMK’nın 150/3 ve 188/1. maddelerine aykırı şekilde yargılamaya devamla hüküm kurulması neticesinde savunma hakkının kısıtlanması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, esası incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11125, Karar No: 2015/13741, Tarih: 10.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/11125 E.  ,  2015/13741 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar E.. Ç.., N.. K.., S.. Ü.., E.. S.., M.. B.. ile davalı A.E. A.Ş. aralarındaki dava hakkında Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 13.3.2013 gün ve 2012/117 2013/78 sayılı hükmün Dairenin 22.1.2015 gün ve 2013/14549 2015/891 sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davacılar tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, Gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dosya içeriğine, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 Sayılı HMK.nin geçici 3.maddesinin 2.fıkrası delaletiyle 1086 Sayılı HUMK.nin 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 251,00 TL para cezasının davacılardan alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 57,60 TL peşin harcın karar düzeltme harcına mahsubuna 10.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16328, Karar No: 2014/2720, Tarih: 03.02.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/16328 E.  ,  2014/2720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 8. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/11/2013

NUMARASI : 2013/76-2013/475

DAVA :Davacı vekili, davacı işçinin davalıya ait hastane işyerinde muvazaalı işlemlerle taşeron işçisi olarak çalıştırıldığını, muvazaanın tespit edildiğini, davacıya 6772 sayılı yasa uyarınca ilave tediye alacağının ödenmesinin gerektiğini belirterek, bu alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi B.Kar tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1.Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Taraflar arasında ıslah harcı yatırılmasının gerekip gerekmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Devletin, mahkemelerin faaliyetlerine karşılık olmak üzere harç pulu yapıştırılmak suretiyle aldığı paraya harç denir.

Mahkemelerin yürüttükleri yargısal faaliyet ve işlemler parasız değildir. Devlet, mahkemeleri işler bir şekilde hak arayanların hizmetinde tutabilmek için, bazı giderler yapar (hakim ve diğer memur aylıkları, bina gideri, kırtasiye ve demirbaş ücreti vs. gibi) bu giderlerin bir kısmı mahkemelerin faaliyetlerinden yararlananlardan harç olarak alınır.

Nitekim Yargıtay bir İçtihadı Birleştirme Kararında;

“Harcın, özel ve tüzel kişilerin, özel çıkarlarına ilişkin olarak kamu kuruluşlarının hizmetinden yararlanmaları karşılığında yaptıkları ödemeler olduğunu belirtmiştir” (7.12.1964 gün ve 3/5 Sayılı İçt.Birl.K. RG.12.l2.1964 sayı 11880).

Yine, başka bir İçtihadı Birleştirme Kararında;

“Harç, Devletin mahkemeler aracılığı ile yaptığı adli hizmete ondan yararlananların katkısıdır. Ancak yasada belirtilen durumlarda harç alınacağı biçiminde karar vermiştir”(16.11.1983 gün ve 5/6 sayılı İçt.Birl.K. RG.7.1.1984 sayı 18274 sh.5- 13).

Başvuru harcı; dava açılırken veya davaya müdahale, ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti talebinde bulunanlar tarafından peşin olarak ödenmesi gereken harçtır.

Yine, başka bir İçtihadı Birleştirme Kararında;

“Harç, Devletin mahkemeler aracılığı ile yaptığı adli hizmete ondan yararlananların katkısıdır. Ancak yasada belirtilen durumlarda harç alınacağı biçiminde karar vermiştir”(16.11.1983 gün ve 5/6 sayılı İçt.Birl.K. RG.7.1.1984 sayı 18274 sh.5- 13).

Başvuru harcı; dava açılırken veya davaya müdahale, ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti talebinde bulunanlar tarafından peşin olarak ödenmesi gereken harçtır.

Karar ve ilam harcı; konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda, hüküm verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden nispi olarak karar ve ilam harcı alınır. Nispi karar ve ilam harcının 1/4’ü başvurma harcında olduğu gibi, dava açarken davacı tarafından peşin olarak ödenir. Peşin olarak ödenecek 1/4 oranında karar ve ilam harcı dava dilekçesinde gösterilen değer üzerinden hesaplanır. Şayet yargılama sırasında dava değerinin daha fazla olduğu anlaşılırsa, yalnız o oturum için davaya devam edilir. Ondan sonraki oturuma kadar noksan değer üzerinden peşin karar ve ilam harcı tamamlanmazsa davaya devam olunmaz. Yani dava işlemden kaldırılır. (Harçlar Kanunun m. 16/IV, 30, HUMK’nun 409) Nispi karar ve ilam harcının geri kalan 1/3’ü hükmün verilmesinden itibaren iki ay içinde ödenir (Harçlar Kanunun 28/a,1 30 m.).

Harca tabi davalarda harç ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz (Harçlar K.m. 32, 27/III) Yine harca tabi bir davanın harç alınmadan incelenmiş ve karara bağlanmış ve kararın bu şekilde kesinleşmesi halinde kanun yararına temyiz (HUMK’nun m. 427/VI-VIII) üzerine karar yalnız harç nedeniyle kanun yararına bozulur. Harçtan muaf olan dava ve işlerin bazıları Harçlar Kanunun 13, 14, 123/II. Maddelerinde, diğer bazıları da özel kanunlarında gösterilmiştir (Harçlar Kanunun m. 123/1.).

Yargılama giderleri hakkında hüküm verilebilmesi için tarafların dilekçelerinde yargılama giderlerini açıkça istemiş olmalarına gerek yoktur. Mahkeme talep olmasa dahi yargılama giderlerine ve vekalet ücretine de kendiliğinden karar vermekle yükümlüdür. Nitekim, 29.05.1957 gün ve 4/16 sayılı İçtihadı birleştirme kararı da bu yöndedir. Mahkeme hükmünde yargılama giderlerini tamamen veya kısmen unutmuş ve hüküm bu şekilde kesinleşmiş ise, davayı kazanmış olan taraf yargılama giderleri için ayrı bir dava açamayacaktır. Çünkü, yargılama giderlerine yalnız asıl davada ve kendiliğinden karar verilir.

492 sayılı Harçlar Kanunun 2. maddesinde;

“Yargı işlemlerinden bu kanuna bağlı (1) sayılı tarifede yazılı olanları, yargı harcına tabidir.”

11. maddesinde;

“Genel olarak yargı harçlarını davayı açan veya harca mevzu olan işlemin yapılmasını isteyen kişiler ödemekle mükelleftir”

27. maddesinde;

“(İ) sayılı tarifede yazılı maktu harçlar ilgili bulunduğu işlemin yapılmasından önce peşin olarak ödenir.”

28. maddesinde;

“Karar ve ilam harçlarının dörtte biri peşin, geri kalan kararın verilmesinden itibaren iki ay içinde ödenir.”

31. maddesinde;

11. maddesinde;

“Genel olarak yargı harçlarını davayı açan veya harca mevzu olan işlemin yapılmasını isteyen kişiler ödemekle mükelleftir”

27. maddesinde;

“(İ) sayılı tarifede yazılı maktu harçlar ilgili bulunduğu işlemin yapılmasından önce peşin olarak ödenir.”

28. maddesinde;

“Karar ve ilam harçlarının dörtte biri peşin, geri kalan kararın verilmesinden itibaren iki ay içinde ödenir.”

31. maddesinde;

“Peşin alınan karar ve ilam harcının işin hitamında ödenmesi gerekenden fazla olduğu anlaşılırsa fazlalık istek üzerine geri verilir.”

32. maddesinde;

“Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz.”

123. maddesinde;

Özel kanunlarla harçtan muaf tutulan kişilerle, istisna edilen işlemlerden harç alınmaz.”

Yapılan açıklamalardan anlaşılacağı üzere, harca tabi işlemlerden harç alınması Harçlar Kanunu uyarınca emredici niteliktedir. Harç miktarı ve ücreti vekalet de dava değerine göre belirlenmektedir. Davacı taraf harca tabi olup karşı taraf harca tabi değilse de, yasanın aradığı şart davayı açan tarafın harca tabi olup olmadığıdır. Harca tabi ise, mutlaka yasanın belirlediği oran ve miktarda harç alınması yasa gereği olduğundan, mahkemece bu hususun re’sen dikkate alınması gerekmektedir. Karşı taraf harçtan muaf olması yasal sonucu değiştirmeyecektir. Kanunda yer alan bir husus da, davalı taraf harçtan muaf olduğundan, mahkemece davacıdan da harç alınmasına gerek yoktur yorumu ile TMK’nun 1. maddesine göre boşluğun içtihatla doldurulduğundan söz edilemez. Zira ortada yasal bir boşluk söz konusu değildir. Özel nitelikteki bir kısım davalardaki harçlarla ilgili hususu genelleştirerek, yasanın emredici hükmüne aykırı uygulamaya geçmek usul ve yasaya aykırıdır.

Nispi karar ve ilam harcına tabi davalarda ıslah ile dava değerinin arttırılması halinde artan dava değeri üzerinden karar ve ilam harcının tamamlanması (ıslah harcı) gerekir.

Harçlar Kanunu'nun 32.maddesi hükmünce, yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılamayacağından, dolayısıyla ıslah edilen miktar yönünden bakiye nispi karar ve ilam harcı ödenmeksizin sonraki işlemlerin yapılmasına olanak bulunmamaktadır(Y.HGK. 04.12.2013 gün ve 2013/21-445 Esas, 2013/1625 Karar sayılı ilamı).

Somut olayda davacı, dava dilekçesinde belirlediği ilave tediye alacağı talebini ıslah beyanı ile arttırmış ise de ıslah harcının yatırılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, tamamlama harcı yatırılmayan ve dolayısıyla yok hükmünde olan ıslah beyanına değer verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yargılamaya dair karar alma görev ve yetkisi bulunmayan Adalet Komisyonu kararı bulunması da harç konusunda sonuca etkili değildir.

Yapılacak iş, harcı yatırılmayan ıslah işlemi yok sayılarak karar vermekten ibarettir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarda belirtilen nedenle BOZULMASINA, 03.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3876, Karar No: 2008/3535, Tarih: 06.03.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/3876 E.  ,  2008/3535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2007

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının  meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli işgöremezlik  oranında  %20 artış nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z. U.M.Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 11.09.2007 gün ve 2056 sayılı raporuna göre dava kısmen  kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli işgöremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, 1992 tarihinde % 25 olarak belirlenen işgöremezlik oranının % 45 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda,  öncelikle 506 sayılı Yasanın  109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer  olmadığına temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 06.03.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/20981, Karar No: 2024/8100, Tarih: 30.10.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/20981 E.  ,  2024/8100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/362 E., 2016/141 K.

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan usul hükümleri gereği temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 05/03/2015 tarihli iddianamesi ile sanığın, zincirleme şekilde sahte banka veya kredi kartı kullanmak suretiyle yarar sağlama ve zincirleme şekilde başkalarına ait banka hesaplarıyla ilişkilendirilerek sahte banka veya kredi kartı üretme, satma suçlarından cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Diyarbakır 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.03.2016 tarih, 2015/362 (E) ve 2016/141 (K) sayılı kararı ile sanığın, başkalarına ait banka hesaplarıyla ilişkilendirilerek sahte banka veya kredi kartı üretme suçundan, 2 yıl 6 ay hapis ve 1.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, zincirleme şekilde başkalarına ait banka hesaplarıyla ilişkilendirilerek sahte banka veya kredi kartı üretme, satma suçundan, 3 yıl 1 ay 15 gün hapis ve 2.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Verilen kararın sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 22.01.2024 tarihli kararı ile "Sahte banka veya kredi kartı üretme ve sahte banka veya kredi kartı kullanmak suretiyle yarar sağlama suçlarının mağduru muhatap banka olup iddianamede belirtilen kredi kartının Garanti Bankası A.Ş’ye ait olması karşısında, suçtan zarar görme ihtimali bulunan ve duruşmadan haberdar edilmeyen bankanın yokluğunda verilen hükmün elektronik tebligat zorunluluğu dikkate alınarak, usule uygun şekilde tebliğ edilmesi gerektiği" belirtilerek tevdii kararı verilmiştir.

4. Tevdii kararı üzerine, mahkeme tarafından eksiklik giderilmiş, ancak mağdur bankanın herhangi bir temyiz talebi olmadığından dosya, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından üst yazı ile sanığın temyizine hasren incelenmek üzere yeniden dairemize tevzi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

Atılı suçu işlememesine rağmen eksik araştırma ile hakkında mahkumiyet kararı verilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, katılanın kimlik fotokopisini bir şekilde ele geçiren KuryeNet kargo isimli şirket çalışanı sanığın, katılan adına Garanti Bankası nezdinde kredi kartı başvurusunda bulunduğu, 29/08/2008 tarihli kredi kartı sözleşmesi ve kredi kartı teslimat formunu imzalayarak sahte kredi kartını teslim almak suretiyle değişik zamanlarda kullandığı iddialarına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, katılanın kimlik fotokopisini bir şekilde ele geçiren KuryeNet kargo isimli şirket çalışanı sanığın, katılan adına Garanti Bankası nezdinde kredi kartı başvurusunda bulunduğu, 29/08/2008 tarihli kredi kartı sözleşmesi ve kredi kartı teslimat formunu imzalayarak sahte kredi kartını teslim almak suretiyle değişik zamanlarda kullandığı iddialarına ilişkindir.

2. ...'a ait Garanti Bankası 5549 \*\*\*\* \*\*\*\* 4010 numaralı kredi kartının, 22.08.2008 tarihinde kullanıma açılarak, 08.01.2009'da kapatıldığına ve bu süre zarfında kart ile farklı tarihlerde bir çok harcama yapıldığına dair hesap özeti dökümü ve banka yazışmaları dosyada mevcuttur.

3. Kartın kullanımı nedeni ile kart sahibi hakkında Diyarbakır 6. İcra Müdürlüğünün 2009/6049 Esasına kayıtlı dosyası ile icra takibinde bulunulduğuna dair evraklar dosyaya celp edilmiştir.

4. İlgili kartın KuryeNet isimli kargo firmasında çalışan sanık tarafından teslim edildiği görülmüş ve bu şekilde 29/08/2008 tarihli kredi kartı sözleşmesi ve 29/08/2008 tarihli teslimat detayı üzerindeki yazı ve imzalar üzerinde yapılan inceleme neticesinde, Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü’nün 30/12/2014 tarih ve 2014/07457 numaralı raporu ile, yazı ve imzaların ...'ın değil sanığın el ürünü olduğu tespit edilmiştir.

5.Diyarbakır 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/158 Esas - 2011/487 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında Bank Asya'ya yönelik benzer eyleminden dolayı mahkumiyet kararı verildiği ve kararın temyiz incelemesinden geçerek kesinleştiği görülmüştür.

IV. GEREKÇE

A.Sanığın Temyiz Sebepleri Yönünden

Dosyadaki olgular itibari ile; olay tarihinde KuryeNet kargo isimli şirkette çalışan sanığın, ...'ın kimlik bilgilerini kullanarak Garanti Bankası A.Ş'ye kredi kartı talebinde bulunduğu, bu şekilde sahte olarak üretilmesine sebebiyet verdiği kartı teslim alarak, kart ile farklı tarihlerde bir çok harcama yaptığı, borcun ödenmemesi üzerine kart sahibi hakkında icra takibi yapılması neticesinde de durumun ortaya çıktığı, sanık her ne kadar suçlamaları kabul etmemiş ise de; Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü’nün 30/12/2014 tarih ve 2014/07457 numaralı raporu ile, 29/08/2008 tarihli kredi kartı sözleşmesi ve aynı tarihli teslimat detayı üzerindeki yazı ve imzaların ...'ın değil sanığın el ürünü olduğunun tespit edildiği, ayrıca sanığın adli sicil ve UYAP kayıtları incelendiğinde, başka bankalara karşı da benzer eylemlerde bulunmaktan ceza aldığının görüldüğü, bu bağlamda sanığın eylemlerinin sabit olduğu ve atılı suçları işlediği anlaşılmakla, mahkemenin sübuta ve suçların vasfına ilişkin kabulünde herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

B.Diğer Yönlerden

B.Diğer Yönlerden

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfının ve yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Diyarbakır 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.03.2016 tarih, 2015/362 Esas ve 2016/141 Karar sayılı kararına yönelik sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.10.2024 tarihinde karar verildi.