muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9943, Karar No: 2014/2268, Tarih: 24.02.2014

O halde; sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için dava konusu taşınmazların bulunduğu bölgede yetkili idarî merciler tarafından 4753 ve 5618 sayılı kanunlar uyarınca yayla tahsisi yapılıp yapılmadığı Özel İdare Müdürlüğünden, 4342 sayılı Kanun uyarınca mera (yayla) tahsisi yapılıp yapılmadığı mülkî amirlikten sorulup saptanmalı, yapılmış ve bu idarî işlemler kesinleşmiş ise yayla tahsis haritası ve eki belgeler yerinden getirtilmeli, bundan sonra yöreyi iyi bilen elverdiğince yaşlı, yansız, dava konusu taşınmazların bulunduğu köye komşu köyler halkından seçilecek yerel bilirkişi ve tanıklar ve bir uzman orman bilirkişisi, tapu fen memuru ve uzman üç ziraatçi bilirkişi, tesbit tutanağı bilirkişilerinin tümü hazır olduğu halde, dava konusu taşınmazlar başında yeniden keşif yapılmalı, bölgede mera tahsisi yapılmış ise mera tahsis haritasının ölçeği ile kadastro paftasının ölçeği eşitlendikten sonra yerel bilirkişi yardımı, fen memuru bilirkişisi eliyle yerine her iki harita çakıştırılmak suretiyle uygulanmalı, uygulamada haritalarda tarif edilen belli poligon ve röper noktalar ile arz üzerindeki doğal ya da yapay sınır yerlerinden yararlanılmalı, bu yolla dava konusu taşınmazların mera tahsis haritasının kapsamında kalıp kalmadığı duraksamaya meydan vermeyecek şekilde belirlenmeli, taşınmazların bulunduğu bölgede yetkili idarî merciler tarafından mera tahsisi yapılmamış ise, yerel bilirkişi ve tanıklardan dava konusu taşınmazların öncesinin bilinmeyen bir zamandan beri geleneksel biçimde mera olarak kullanılıp kullanılmadığı yolunda tesbit tutanağı bilirkişilerinden olaylara dayalı bilgi alınmalı, yerel bilirkişi ve tanık sözleri ile tesbit tutanağı bilirkişilerinin beyanları çeliştiği takdirde, tesbit tutanağı bilirkişileri taşınmazlar başında ayrı ayrı dinlenerek yerel bilirkişi ve tanıkların anlatımları ile tespit tutanağı bilirkişilerinin beyanları arasındaki çelişki duraksamasız giderilmeli, öte yandan uzman ziraatçi bilirkişiler marifetiyle taşınmazlar bizzat mahkemece görülüp gözlenmeli, taşınmazların fiziksel yapısı, meyil durumu, taş ve toprak unsurundan hangisinin galip olduğu ayrıntılı şekilde keşif tutanağına geçirilmeli, komşu taşınmazın toprak yapısı ile dava konusu taşınmazların toprak yapısı mukayese edilmeli, bu fiziksel olgular da keşif tutanağına yazılmalı, dava konusu taşınmazlara komşu taşınmazların tesbit tutanakları içeriğine göre tespitlerine bir kayıt ve belge esas alınmadığı dikkate alınarak tutanakların içeriğinde vurgulanan maddî ve hukukî olgularla yerel bilirkişi ve tanık sözleri denetlenmeli, belge esas alınmış ise sözü edilen belgelerin nizalı parsel yönünü ne biçimde ve kimin yeri olarak sınır gösterdiği incelenmeli, davalı olup olmadıkları tesbitlerinin kesinleşip kesinleşmediği incelenip irdelenmeli, özellikle fen memuru bilirkişisinden keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye, uzman ziraatçi bilirkişilerden ise mahkemenin keşif tutanağına geçen gözlemini yansıtmaya, taşınmazların niteliğini belirtmeye

ve hukukî olgularla yerel bilirkişi ve tanık sözleri denetlenmeli, belge esas alınmış ise sözü edilen belgelerin nizalı parsel yönünü ne biçimde ve kimin yeri olarak sınır gösterdiği incelenmeli, davalı olup olmadıkları tesbitlerinin kesinleşip kesinleşmediği incelenip irdelenmeli, özellikle fen memuru bilirkişisinden keşfi izlemeye, bilirkişi sözlerini denetlemeye, uzman ziraatçi bilirkişilerden ise mahkemenin keşif tutanağına geçen gözlemini yansıtmaya, taşınmazların niteliğini belirtmeye elverişli ayrıntılı, gerekçeli rapor alınmalı, taşınmazların mera niteliğinde olmadığı saptandığı takdirde, zilyetlik tanıkları taşınmazlar başında dinlenmeli; zilyetliğin ne zaman başladığı, kaç yıl, ne şekilde devam ettiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; tesbit tarihine kadar gerçek kişi yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenmeli; 3402 sayılı Kanunun 14

. maddesi uyarınca, davalı yanında, (murisi) yönünden de tapu ve ilgili kadastro müdürlükleri ile mahkeme yazı işleri müdürlüğünden araştırma yapılıp, aynı Kanunun 3/7/2005 tarihli ve 5403 sayılı Toprak Koruma ve Arazi Kullanımı Kanunu ile değiştirilen 14/2. maddesi hükümleri gözönünde bulundurularak sulu ve susuz olarak kazanılmış toprak miktarı belirlenip, kanunun getirdiği sınırlamanın aşılıp aşılmadığı saptanarak, toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA 24/02/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7370, Karar No: 2016/14576, Tarih: 12.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/7370 E.  ,  2016/14576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; abonelik tarihi ile sınırlı olmak üzere dava tarihinden itibaren 10 yıl geriye dönük olarak kayıp kaçak bedeli adı altında tahsil edilen miktardan fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 1.000,00 TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 21.12.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 8.785,69 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı,kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bent ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,12.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11235, Karar No: 2020/5702, Tarih: 18.06.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/11235 E.  ,  2020/5702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 27/06/2019 gün ve 2019/2598 Esas - 2019/12960 Karar sayılı ilama karşı taraf vekillerince verilen dilekçeler ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkin davanın kabulüne dair karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine onanmış; bu karara karşı, taraf vekillerince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, Yargıtay ilamında yazılı gerekçelere göre; davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair karar düzeltme istekleri HUMK’un 440.maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından yerinde değildir. Şöyle ki;

a-) Bozma kararı sonrası oluşan fark bedelin 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Yasa ile değişik 10. maddesi uyarınca kararın kesinleşmesine kadar, kesinleşen karara göre davalılara ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verildiğinden ve fark bedel davalılara karar tarihi itibariyle ödenemeyeceğinden, aynı Yasanın 10/9. fıkrası uyarınca işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin kararın kesinleşme tarihi olması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verildiği,

b-) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da gözönüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiği bu kez yapılan incelemede anlaşılmakla,

Davalı vekilinin bu yönlere ilişkin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 27/06/2019 tarihli ve 2019/2598 Esas – 2019/12960 Karar sayılı onama kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Şöyle ki;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Şöyle ki;

1-) Bozma kararı sonrası oluşan fark bedelin 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 7139 sayılı Yasa ile değişik 10. maddesi uyarınca kararın kesinleşmesine kadar, kesinleşen karara göre davalılara ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verildiğinden ve fark bedel davalılara karar tarihi itibariyle ödenemeyeceğinden, aynı Yasanın 10/9. fıkrası uyarınca işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin kararın kesinleşme tarihi olması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesine karar verilmesi,

Doğru olmadığı gibi,

2-) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiğinden,

a-) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (5) numaralı bendinde yer alan (karar tarihi olan 23/11/2018 tarihine) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (kararın kesinleştiği tarihe) kelimelerinin yazılmasına,

b-) Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin (8) numaralı bendinde (B) harfi ile gösterilen alt bendinin hükümden tamamen çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan temyize başvurma harcının davalıdan alınmasına, davalıdan peşin alınan temyiz ve karar düzeltme harçlarının istenildiğinde iadesine, davacı idareden peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, davacı idareden peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına, H.U.M.K’nun 442. maddesi göz önünde bulundurularak takdiren 450,00-TL. para cezasının karar düzeltme isteyen davacı idareden alınarak Maliye Hazinesine gelir kaydedilmesine, 18/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12196, Karar No: 2016/10325, Tarih: 05.12.2016

**23. Ceza Dairesi         2016/12196 E.  ,  2016/10325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : TCK'nın 204/1, 62, 53/1 maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın ortağı ve yetkilisi olduğu ZNR Yapı Kimyasalları San. ve Tic. Ltd. Şti'den hisselerini devrederek 21/02/2006 tarihinde ayrılmasına rağmen bu tarihten takriben 11 ay sonra 2 adet çeki bu şirket adına ciroladığı ve mağdur ...'e verdiği, bu şekilde dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia olunan olayda;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 62. maddesi uyarınca sanığın cezasından pişmanlığı gözetilerek indirim yapıldığı halde, sanığın suç tarihinden önce ertelemeye engel sabıkasının bulunmadığı ve zararın giderilmemesinin ertelemeye engel teşkil etmediği gözetilmeden, ''benzer suçlardan birçok sabıka kaydının bulunduğu ve zararın giderilmediği'' şeklinde yasal olmayan gerekçe ve TCK'nın 62. maddesi ile çelişki yaratılarak sanık hakkında TCK'nın 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05/12/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18407, Karar No: 2018/9420, Tarih: 23.10.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/18407 E.  ,  2018/9420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin otelinde kalmış olan ... isimli ingiliz vatandaşının gıda zehirlenmesi nedeni ile Liverpooll yerel mahkemesinde seyehat sağlayıcı TUI Travel Plc şirketi aleyhine açtığı tazminat davası sonucu anılan seyehat şirketinin tazminata mahkum edildiğini, bu şirketinde reklamasyon bedeli olarak müvekkili şirketin cari hesabından 31.321,03 GBP kestiğini, davalı ile müvekkili arasında düzenlenen sigorta poliçesinde gıda zehirlenmesinin de teminat altına alındığından şimdilik 30.000,00 TL alacağın muacceliyet tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, olayın 18.08.2008 tarihinde meydana geldiğini TTK'nun 1420. maddesine göre 2 yıllık sürenin geçtiğini ayrıca talebin poliçe teminatı dışında olduğundan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, yapılan yargılama, toplanan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davanın üçüncü kişinin sorumluluk sigorta poliçesinden kaynaklandığını, taraflar arasında düzenlenen sigorta poliçesinin özel şartlar bölümünde "gıda yönetmeliğine uyulması koşulu ile otel müşterilerine verilen yemek hizmeti veya otel dışındaki mahallerde verilen catering hizmetleri sırasında gıda zehirlenmesinden kaynaklanan bedensel zararların teminat kapsamına alındığını fakat zehirlenmenin otelin verdiği veya

catering hizmeti ile alınan gıdadan kaynaklandığının belli olmadığı, rahatsızlığın otelden ayrıldıktan sonra yolculuğu sırasında veya otel dışında yediği veya içtiği şeylerden ileri gelmiş olabileceğinden davalı sigorta şirketinin tazminatla sorumlu olmadığından davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava üçüncü kişinin mali mesuliyet teminatına dayalı sigorta sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

catering hizmeti ile alınan gıdadan kaynaklandığının belli olmadığı, rahatsızlığın otelden ayrıldıktan sonra yolculuğu sırasında veya otel dışında yediği veya içtiği şeylerden ileri gelmiş olabileceğinden davalı sigorta şirketinin tazminatla sorumlu olmadığından davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava üçüncü kişinin mali mesuliyet teminatına dayalı sigorta sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

Davacı vekili müvekkiline ait otelde konaklayan müşterisinin hastalığı nedeni ile dava dışı tur şirketi tarafından ödenen tazminatın, müvekkili hesabından tahsil edildiğini ve bu bedelin davalı sigorta şirketinden tahsilini talep etmiştir.Davalı sigorta şirketinin talebi red gerekçesi istemin poliçe teminatı dışında kaldığı iddiasıdır. Gerçektende taraflar arasında düzenlenen 25.07.2008 tarihli "... Otel Paket Sigorta Poliçesi"nin özel şartlar bölümünde "Gıda zehirlenmesi ve Catering Hizmetleri" başlıklı bölümde "Gıda Yönetmeliğine uyulması koşulu ile otel müşterilerine verilen yemek hizmeti veya Otel dışındaki mahallerde verilen catering hizmetleri sırasında gıda zehirlenmelerinden kaynaklanan bedeni zararlar sigortalının hukuki sorumluluğunun mevcut olduğu hallerde teminat dahilinde" olduğu şeklinde düzenlenmiştir.Buna göre özel şart Gıda Yönetmeliğine uyulması koşuluna bağlanmıştır. İstisna hükmü niteliğinde (Sigortacılık Kanununun 11/4) olan bu hükmün aksinin TTK'nun 1472/2. maddesi gereğince davalı sigorta şirketi tarafından ispatı gerekir.Kaldıki davacı olay tarihinde 900 misafirin kaldığı ve hiç kimsede böyle bir zehirlenme vakaasının olmadığı ve 2008 yılı Ağustos ayına ait uzman hijyen denetim raporunu sunmuştur. Olay tarihinde başka bir zehirlenme de olmadığına göre gıda yönetmeliğine uyulmadığı iddiasının davalı sigorta şirketi tarafından ispatı gerekir. Yargılama sırasında böyle bir ispat söz konusu olmamıştır.

Öte yandan, tazminata esas zehirlenme olayının davacının otelinde gerçekleştiğinin belli olmadığı şeklinde mahkeme kararına da gerekçe alınan hususta ise, 27.10.2014 tarihli bilirkişi raporunun Adli Tıp Uzmanı görüşüne göre zehirlenmeye neden olan Salmonella besin zehirlenmesinin genellikle kuluçka süresinin 8-24 saat olduğu gibi bazı hallerde 12-72 saatte olabileceği, zehirlenen otel müşterisinin 18.08.2008 tarihinde otelden ayrıldığı ve 20.08.2008 tarihinde ülkesinde hastaneye başvurduğundan, gıda zehirlenmesinin küçüğün ülkesine gitmeden önce konakladığı

otelde yedeği ve içtiği yiyecekten olabileceği gibi yolculuğu sırasında otel dışında yemiş olduğu bir yiyecek veya içeçekten de meydana gelebileceği belirtilmiş olduğu gibi dosya içerisinde mevcut belgelerden zehirlenen küçüğün ebeveyn ifadelerinde rahtsızlığın otelde iken başladığı ancak idare etmeye çalıştıklarını sorun çözümlenmeyince hastaneye geldikleri belirtilmiş ve Liverpool yerel Mahkemesinin 15.03.2012 tarihli kararı ile olayın otelde gerçekleşmiş olduğu tesbit edilmiştir.

otelde yedeği ve içtiği yiyecekten olabileceği gibi yolculuğu sırasında otel dışında yemiş olduğu bir yiyecek veya içeçekten de meydana gelebileceği belirtilmiş olduğu gibi dosya içerisinde mevcut belgelerden zehirlenen küçüğün ebeveyn ifadelerinde rahtsızlığın otelde iken başladığı ancak idare etmeye çalıştıklarını sorun çözümlenmeyince hastaneye geldikleri belirtilmiş ve Liverpool yerel Mahkemesinin 15.03.2012 tarihli kararı ile olayın otelde gerçekleşmiş olduğu tesbit edilmiştir.

Bu nedenlerle mahkemece işin esasına girilerek, davacının ödediği tazminattan nelerin teminat kapsamında olduğunun araştıralarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 23/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.