muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/442, Karar No: 2010/6557, Tarih: 07.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/442 E.  ,  2010/6557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.05.2008 tarih ve 2006/658 - 2008/318 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı S.S. İstanbul Doğu Küçük Sanayi Sitesi Kooperatifine ait olup müvekkili nezdinde yangın kombine sigorta poliçesi ile teminat altına alınan binada davalının kiracı olarak bulunduğunu, 28.05.2006 tarihinde meydana gelen yangında binada 226.993,96 YTL hasar meydana geldiğini, hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, davalının kiracı olarak kiralananı özenle ve tahsis amacına uygun kullanması ve aldığı şekli ile teslim borcu bulunduğunu, kira sözleşmesine aykırılık nedeniyle davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek, anılan meblağın reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yangının meydana gelmesinde müvekkilinin kusuru bulunmadığını, elektrik tesisatının müvekkilince yeni yaptırıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı kiracının yangın nedeniyle sorumluluğunun kusura dayalı olduğu, BK’nun 41. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, davalı kiracının binayı ve tesisatı kusurlu olarak kullanması sonucu yangın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı, davalının yangın nedeniyle oluşan hasardan sorumlu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, yangın sigortasından kaynaklanmakta olup, davacı taraf bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde, yangının kiracı tarafından yangın mahalline çekilen kabloların tutuşmasından meydana geldiği hususunda ciddi itirazlar ileri sürdüğüne göre, mahkemece, davacı tarafın bu ciddi itirazları hususunda bilirkişilerden 31.05.2005 tarihli yangın raporu da nazara alınarak ek rapor alınıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bu hususu nazara alınmadan yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 07.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10079, Karar No: 2018/8811, Tarih: 02.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/10079 E.  ,  2018/8811 K.**

**"İçtihat Metni"**

......

Dava rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Mahkemece kusur raporu sonrası alınan hesap bilirkişi raporu usul ve yasaya uygun değildir. 29.08.2009 tarihinde gerçekleşen iş kazasında yaralanan sigortalıya sağlanan gelirler sebebiyle Kurum zararının davalılardan yasal faiziyle birlikte rücuen alınmasına ilişkin davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, işverenin sorumluluğunun belirlenmesinde kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınacağı belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluluk belirlenirken, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekmektedir.

Bu tür davalarda gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar, ölüm halinde destekten yoksun kalma tazminatı hesabı dikkate alınmalıdır. Gerçek zararın belirlenmesinde, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan sigortalının net geliri, kalan ömür süresi, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik derecesi, kusur ve destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı gibi tüm veriler ortaya konulmalıdır. Gerçek zarar, sigortalının kaza tarihi itibarıyla kalan ömür süresine göre aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin kalan ömür süreleri yönünden ise.... adı verilen ...... ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında uygulamaya konulmuş olup özü itibarıyla varsayımlara dayalı gerçek zarar hesabında gerçeğe en yakın verilerin kullanılması gerektiğinden ülkemize özgü ve güncel verileri içeren .......tablosu kalan ömür sürelerinde esas alınmalıdır.

Sigortalının 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra kalan ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtayın yerleşmiş görüşlerindendir. Günlük net gelir saptanarak rapor tarihi itibarıyla bilinen dönemdeki kazanç, var olan verilere göre iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmaktadır. Bilinmeyen dönemdeki kazanç bakımından ise tazminatların peşin olarak hesaplanmasına karşın gelirlerin taksit taksit elde edilmesi sonucunda tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar, reel faiz kadar olduğundan şu durumda enflasyon dışlanmak suretiyle değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da gözetilerek %10 yerine Kurum ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranı uygulanmalıdır. Meslekte kazanma gücü kaybı oranının (sürekli iş göremezlik derecesinin) %60’ın altında kaldığı durumlarda, emsallerine göre sigortalının daha fazla efor harcamak suretiyle de olsa çalışmasını sürdürüp yaşlılık aylığına hak kazanması olası bulunduğundan, 60 yaş sonrası yönünden pasif dönem zarar hesabı yapılmamalıdır.

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibi eşin kalan ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, sigortalının kalan ömrü ile sınırlı olup çocuklardan erkeğin 18, ortaöğretimde 20, yüksek öğretim durumunda 25 yaşını doldurduğu tarih itibarıyla gelirden çıkacağı kabul edilmeli, evlenme tarihine kadar gelire hak kazanacağı belirgin bulunan kızın, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik duruma, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre evlenme yaşı değişkenlik arz ettiğinden bu konuda.......bölgelere göre hazırlanan istatistiklerden yararlanılmalıdır. Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, öngörülen ilkeler gereğince uzman bilirkişi tarafından yöntemince rapor düzenlenerek hak sahibinin gerçek zararı hesaplanmalı, bu miktar gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile karşılaştırılıp davalının kabul edilen toplam kusur oranı olan yüzde altmış kusur oranına göre davalı işverenin sorumluluğu belirlenmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, yazılı şekilde hüküm verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde davacı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 02.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.....
Yargıtay — Esas No: 2010/5350, Karar No: 2011/8556, Tarih: 28.12.2011

**1. Ceza Dairesi         2010/5350 E.  ,  2011/8556 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/210303

...'u kasten öldürmeye teşebbüsten sanık ...'nin yapılan yargılanması sonunda: hükümlülüğüne ilişkin (İSTANBUL) Birinci Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25/01/2010 gün ve 2014/17 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1)Sanığın tabanca ile en az beş el ateş etmesi sonucu göğse ve batına nafiz olacak şekilde, sağ 5.kot seviyesi orta koltuk hattından ve diz kapağı altı ile sol uyluk arka bölgelerinden 3 isabet alan mağdurun, karaciğer, dalak ve mide yaralanmaları nedeniyle, hayati tehlike geçirdiği, Splenoktomi (dalak çıkarılması) nedeniyle organlardan birinin işlevini yitirmesi niteliğinde yaralandığı olayda; teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 35.maddesi ile uygulanma yapıldığında meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak, üst sınıra yakın bir ceza yerine 12 yıl hapis cezasına hükmedilmek suretiyle yazılı şekilde eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, cezayı azaltıcı sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin suç kastı bulunmadığına, verilen cezanın ağır olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 28/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8011, Karar No: 2022/8840, Tarih: 15.09.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/8011 E.  ,  2022/8840 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın dosyası Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1- 6100 sayılı HMK’nın 334/1. maddesi; “Kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin, gereken yargılama veya takip giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olan kimseler, iddia ve savunmalarında, geçici hukuki korunma taleplerinde ve icra takibinde, taleplerinin açıkça dayanaktan yoksun olmaması kaydıyla adli yardımdan yararlanabilirler”, aynı Kanunun 336/2. maddesi ise; “Talepte bulunan kişi, iddiasının özeti ile birlikte, iddiasını dayandıracağı delilleri ve yargılama giderlerini karşılayabilecek durumda olmadığını gösteren mali durumuna ilişkin belgeleri mahkemeye sunmak zorundadır” şeklinde düzenlenmiştir.

Yukarıda anılan yasal düzenlemelere göre, davacı; adli yardım talebini mali durumuna ilişkin somut ve yeterli belgeye dayandırmadığından temyiz yasa yoluna başvurusu nedeniyle adli yardım talebinin REDDİNE,

2-Bu ret kararının, adli yardım talebinde bulunana mahkemesince tebliğine, süresi içinde itiraz etmesi halinde, itirazın incelenmesi için dosyanın mahkemesince Yargıtay 1. Hukuk Dairesine gönderilmesine, itirazın reddi ya da itiraz edilmemesi halinde temyiz harcının tamamlanması için mahal mahkemesince;

Temyiz harç ve masraflarının yatırılması için davacı tarafa İİK'nın 366. maddesine istinaden HMK'nın 366. maddesi atfıyla HMK'nın 344. maddesi uyarınca, yöntemine uygun bir hafta kesin süre içeren muhtıra gönderilerek, muhtıranın tebliğinden itibaren belirtilen yasal süre beklendikten sonra, anılan madde uyarınca işlem yapılması, temyiz harç ve masraflarının süresi içinde yatırılması halinde, tebligat mazbatası ile birlikte Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, tarafların temyiz itirazlarının bu aşamada değerlendirilmesine yer olmadığına, 15/09/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15615, Karar No: 2015/12762, Tarih: 17.12.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/15615 E.  ,  2015/12762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlüye vasi atanmasına ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, hükümlünün nüfus kayıtlarına göre ikamet adresinin "... Mah., ... Cad., No: 1/1 ... Merkez .../..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise, yapılan kolluk araştırmasında hükümlünün "... Mah., ... Cad., No: 1/1 ... Merkez .../..." adresinde 4-5 yıl önce kısa süreliğine ikamet ettiğinin tespit edildiği, hükümlü tarafından cezaevi müdürlüğüne yazılan dilekçede cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin belirtilmediği fakat vasi adayı eşinin, adresini "... Mah., ... Sk., No: 629 .../..." olarak bildirdiği ve müdddetnamede hükümlünün ikamet adresi olarak bu adresin yazıldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

... M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 20.11.2015 tarihli yazısı ekinde yer alan hükümlünün yazılı beyanından cezaevine girmeden önce “... Mah., ... Sk., No: 14 Kat: 1 .../...” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17.12.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16310, Karar No: 2014/15024, Tarih: 04.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/16310 E.  ,  2014/15024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2014

NUMARASI : 2013/444-2014/176

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işleteni ve sürücüsü olduğu aracın davacıya ait araca çarpması nedeniyle aracın hasar gördüğünü, araçta 4.600 TL. değer kaybı meydana geldiğini, tazminatın tahsili için yapılan icra takibine davalıların itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına, karar verilmesini talep etmiş, yargılama aşamasında davaya alacak davası olarak devam edeceklerini belirterek 5.173,20 TL. tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili kusur oranını ve talep edilen tazminatı kabul etmediğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile 4.500 TL. değer kaybının davalılardan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Davacı vekili dava dilekçesinde aracında meydana gelen değer kaybının davalıdan tahsilini talep etmiştir. Davacı vekili tarafından araçta meydana gelen değer kaybının delil tespiti dosyası ile belirlendiğini belirterek, dava dilekçesinde araçta 4.600 TL. değer kaybı meydana geldiğini belirtmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda araçta meydana gelen hasar bedelinin 4.362,85 TL. olduğu, aracın ikinci el değerinin 30.700 TL. olduğu belirtilerek %15 oranında değer kaybedeceği gerekçesi ile 4.500 TL. değer kaybı belirlenmiş ise de bilirkişi raporundaki hesaplama yöntemi usulüne uygun değildir. Mahkemece davacıya ait aracın yılı, modeli,kaza tarihindeki yaşı, hasarlı bölümleri ve hasar miktarı dikkate alınarak olay tarihindeki ikinci el piyasadaki hasarsız değeri ve hasarlı haldeki değerinin karşılaştırılarak değer kaybının belirlenmesi için bilirkişiden ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 4.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11383, Karar No: 2018/18893, Tarih: 13.09.2018

**22. Hukuk Dairesi         2018/11383 E.  ,  2018/18893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette çalışmakta iken davalı kurumun 14/11/2005'de özelleştirilmesinin akabinde, kamuya nakil hakkını saklı tutarak davalı şirketle 03/04/2006 tarihinde kapsam dışı personel olarak ikinci tip iş sözleşmesi imzaladığını, daha sonra davalı kurum tarafından kamu kurumuna nakli için bildirimde bulunulduğunu ve müvekkilinin halen kamu kurumunda çalışmakta olduğunu, taraflar arasındaki iş sözleşmesinin 7/2.maddesinde "nakil hakkını saklı tutan çalışanın, ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır." hükmünün yer aldığını, kamu kurumuna nakil esnasında düzenlenen maaş nakil ilmühaberinin 5473 sayılı Kanunda da belirtilen o yılın 15 Ocak ücretine dair o ücret ve ücrete eklenen fark ve ikramiye tutarlarının toplamı nazara alınması gerekirken 15/04/2004 tarihli 399 sayılı KHK gereği düzenlenen sözleşmesi personel ücret skalasanının esas alındığını, 4046 sayılı yasanın 22. maddesi gereğince müvekkilinin ek ücret ek ödeme, teşvif ödemesi ve benzeri adlarla yapılan ödemelerin toplam net tutarının "sabit bir değer olarak" düzenlenen maaş nakil ilmühaberine eklenmesinin gerekli olduğunu, buna göre iş sözleşmesinin imzalanmasından sonra müvekkilinin görev yaptığı süre boyunca almakta olduğu 6772 sayılı Yasa ile belirlenen 60 gün ve Toplu İş Sözleşmesi ile öngörülen 52 gün olmak üzere toplam 112 günlük ikramiyenin maaş nakil ilmühaberinde belirtilmediğini, bu nedenle davalının müvekkilinin kamuda çalışmaya başladığı tarihten itibaren her ay eksik maaş almasına sebebiyet verdiğini belirterek maaş nakil ilmühaberinin yeniden düzenlenmesini ve ek ödemenin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili şirkette 4857 sayılı Yasaya tabi olarak çalışmakta iken 406 sayılı Yasanın ek 29. ve 4046 sayılı yasanın 22. maddelerine göre Devlet Personel Başkanlığı'na bildirildiğini, hisse devir tarihi 14/11/2005'de 399 sayılı KHK tabi sözleşmeli statüde çalışan personele ikramiye, ilave tediye ödemesi yapılmaması nedeniyle ikramiye, ilave tediye eklenerek başka kurum ve kuruluşlara nakil ücretinin tespitinin mümkün bulunmadığını, davacının müvekkili şirkette 399 sayılı KHK hükümlerine tabi olarak çalışmış, kamuya geçiş hakkını saklı tutarak ikinci tip iş sözleşmesi imzalamış olmasının da bu niteliğini değiştirmediğini, başka kamu kurum ve kuruluşlarına naklen atananların fark tazminatlarına esas ücretlerinin tespitinde hisse devir tarihindeki ünvanı esas alınarak yönetim kurulunca 15/04/2004 tarihi itibariyle bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret varsa aynı tarihteki bir aya isabet eden ikramiye tutarı dahil diğer mali haklarına, devlet personel başkanlığına bildirildikleri yılın 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılan artış oran ve miktarların uygulanmasının gerekli olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Uyuşmazlık, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan ve özelleştirme sonucu hissesi devredilen davalı kurumda TİP 2 sözleşmesi ile nakle tabi olarak çalışan davacının davalının özelleştirmeden önce tabi olduğu ve özelleştirme ile bazı hükümleri değişen 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi kapsamındaki düzenleme ve sözleşmedeki hüküm sebebi ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin Ek 3. maddesi ve 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II. cetvelinde yer alan kurumlarda çalışan sözleşmeli personele yapılan artışlardan yararlanıp yararlanmayacağı, nakledilirken bu artışların ve ödenen ikramiye, ilave tediye gibi ücretlerin maaş nakil ilmühaberindeki ücretinde dikkate alınıp alınmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.04.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.04.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu ... personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu Kanun'un 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.