muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18126, Karar No: 2017/2817, Tarih: 06.04.2017

**14. Hukuk Dairesi         2015/18126 E.  ,  2017/2817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 05.08.2010 gününde verilen dilekçe ile mera komisyon kararının iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 17.07.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... vekili, 21.5.2010 tarih 468 sayılı Mera komisyon kararının iptalini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK’nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7 maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

Ancak, On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1-Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2-Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Somut olaya gelince; Davalı köyün 6360 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen hükümleri gereğince tüzel kişiliği kaldırılarak mahalle olarak Çeşme ilçesinin belediyesine katılması nedeniyle görülmekte olan davada taraf sıfatı kalmadığından ve katıldığı ilçe belediyesi taraf olacağından 6360 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrası gereğince işlem yapılması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

06.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13499, Karar No: 2023/8850, Tarih: 18.10.2023

**7. Ceza Dairesi         2023/13499 E.  ,  2023/8850 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 03.05.2023

EK KARAR SAYISI : 2020/780 E., 2023/351 K.

SUÇ : 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesine Dair Kanun'a muhalefet

EK KARAR : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek kararın onanması

Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.05.2023 tarihli ve 2020/780 Esas, 2023/351 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.03.2023 tarihli ve 2020/780 Esas, 2023/351 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 4733 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin dördüncü fıkrası ile 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ... 7 gün hapis ve 18.740,00 TL. adlî para cezası ile cezalandırılmasına, kesinleşen Patnos 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/624 Esas, 2013/172 Karar

sayılı kararı ile hükmedilen 2 yıl 6 hapis ve 750 gün adlî para cezasının mahsubuna, neticeten 5 ... 7 gün hapis ve 3.740,00 TL adlî para cezası üzerinden infazına, hak yoksunluklarına, kaçak sigaraların müsaderesine karar verilmiştir.

2.Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.05.2023 tarihli ve 2020/780 Esas, 2023/351 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, "temyiz isteminin yasal temyiz süresi geçtikten sonra yapıldığından bahisle reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, temyiz talebinin reddine dair ek kararın usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle temyiz talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

2.Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.05.2023 tarihli ve 2020/780 Esas, 2023/351 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, "temyiz isteminin yasal temyiz süresi geçtikten sonra yapıldığından bahisle reddine” karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, temyiz talebinin reddine dair ek kararın usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle temyiz talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığa usulüne uygun şekilde 19.04.2023 tarihinde tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 28.04.2023 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği asıl kararın re’sen temyize de tabi olmadığı, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yozgat 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 03.05.2023 tarihli ve 2020/780 Esas, 2023/351 Karar sayılı ek kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

18.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1092, Karar No: 2014/3536, Tarih: 24.02.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/1092 E.  ,  2014/3536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 3. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2012

NUMARASI : 2011/295-2012/674

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin İstanbul Sigorta Müdürlüğü'ne olan toplam 2.135,00 TL. borcunun Dış Ticaret Vergi Dairesi'nden olan KDV alacağından mahsup edilebilmesi için Dış Ticaret Vergi Dairesi Müdürlüğü'ne müracaat edildiğini, müvekkilinin bu talebi üzerine SSK mahsubu yapılıp 29.07.2004 tarih 664338 nolu gönderme emri ile paranın davalı bankaya gönderildiğini ancak bu gönderinin müvekkilinin SSK borcundan düşülmediğini halen banka nezdinde olduğunu durumun ihtarnameyle (07.04.2011 tarihli) bankaya bildirildiğini ödemenin yapılmasının istendiğini ancak bankanın bu talebi kabul etmediğini, bunun üzerine müvekkilince borcun kapatıldığını alacağın tahsili için girişilen icra takibine davalı tarafından haksız olarak itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptaline %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili iş mahkemesinin görevli olduğunu davacının taraf ehliyetinin bulunmadığını davaya konu havale işleminin tarafının davacı olmadığını, müvekkili banka ile davacı arasında hiçbir hukuki ilişkinin bulunmadığını, davacının mahsup talebini Dış Ticaret Vergi Dairesi'ne ilettiğini, Vergi Dairesi de gönderme talimatı düzenleyerek hesabında bulunan parasından havale suretiyle davacıların borcuna karşılık SGK Genel Müdürlüğü hesabına para aktarılmasını talep ettiğini ancak Vergi Dairesinin hesabı ve havale işlemini takip etmediğini, davacının muhatabının Dış Ticaret Vergi Dairesi ile haksız olarak gecikme zammı uygulayan SGK olduğunu, taraflar arasında akdi ilişki bulunmadığından bir yıllık haksız fiil zamanaşımı süresinin geçtiğini, esas yönden ise, mevzuat gereği davacı firmanın sorumluluğunun mahsuba ilişkin belgeleri Vergi Dairesine vadesinde vermiş olması ile sona erdiğini, Dış Ticaret Vergi Dairesinin gönderme emrinin akıbetini kontrol etmediği için kusurlu olduğunu, davacı firmanın neden olduğu bir geçikme olmadığı için SGK'ya gecikme faizi ödemesi gerekmediğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller sonucu davalı yanın görev ve zamanaşımı itirazı yerinde görülmemiş, benimsenen bilirkişi kurulu raporuna göre SGK prim borçlarının mahsubu amacı ile Dış Ticaret Vergi Dairesince davalı bankaya gönderilen paranın sehven yapılan iptal işlemi sonucu SGK'ya gönderilmemesi sebebi ile davacının 20.04.2011 tarihinde SGK'ya ödemek zorunda kaldığı 30.804,00 TL. bedeli buna sebebiyet veren davalı bankadan isteyebileceği gerekçeleri ile davanın kısmen kabulüne takibin 30.804,00 TL. asıl alacak, 154,02 TL. işlemiş faiz ve 80,00 TL. ihtarname gideri olmak üzere 31.038,02 TL. üzerinden devamına %40 inkar tazminatı isteminin koşulları oluşmadığından reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1)Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan öteki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2) Davacının talimatı üzerine Dış Ticaret Vergi Dairesi Başkanlığındaki KDV alacağından SGK'ya olan prim borcu miktarı olan 20135 TL'nin davalı bankanın Aksaray Şubesine gönderildiği ancak bankaca SGK'ya davacı borcuna mahsuben ödenmesi gereken bu paranın aynı gün sistem hatası sonucunda Dış Ticaret Vergi Dairesi Başkanlığına iade edildiği ve bu hata sonucunda davacının SGK'ya prim borcu, gecikme zammı ve faiz toplamı olarak 30.804 TL. ödemek zorunda kaldığı, davalı banka tarafından Dış Ticaret Vergi Dairesi Başkanlığına iade edilmiş, bulunan ve davacının KDV alacağı kapsamında kaldığı anlaşılan 20.135 TL.'nin halen belirtilen hesapta durduğu davacıya ödenmediği dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Bankalar güven kurumu olarak hafif kusurlarından dahi sorumlu olduklarından somut olay da davalı Banka Şubesinin sistem hatası nedeniyle davacının SGK'ya ödemek zorunda kaldığı gecikme zammı ve faiz toplamından ibaret olan zarardan sorumlu tutulması gerekir. Bu durumda, ana para olan 20.135 TL. davacı alacağı kapsamında Dış Ticaret Vergi Dairesi Başkanlığı nezdindeki hesapta mevcut olduğundan bu kısma yönelik olarak kabul kararı verilmesi doğru değildir.

O halde mahkemece yapılacak iş davacının SGK'ya ödemek zorunda kaldığı 30.804 TL.'dan, 20.135,00 TL.'nin mahsubu ile bakiye miktar yönünden davanın kısmen kabulüne karar vermekten ibaret olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bette açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 24.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/952, Karar No: 2014/857, Tarih: 05.11.2014

**Hukuk Genel Kurulu         2014/19-952 E.  ,  2014/857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) 27. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ:05.12.2012
Yargıtay — Esas No: 2012/4042, Karar No: 2012/8431, Tarih: 03.07.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/4042 E.  ,  2012/8431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dava konusu 242 ada 1 parsel sayılı taşınmazın aynının çekişmeli bulunduğu ve bu konuda açılan 2007/1 esas sayılı dava dosyasının henüz sonuçlanmadığı anlaşılmakla kamulaştırma bedelinin tespitine ve tespit edilen kamulaştırma bedelinin 2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasayla değişik 18. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca mülkiyet çekişmesiyle ilgili davanın sonucunda belli olacak hak sahiplerine (tapudaki payları oranında) ödenmek üzere idarece mahkemenin belirttiği bankaya 10. madde uyarınca ve üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerekirken Hazine'nin de davada taraf olduğu dikkate alınmadan belirlenen bedelin hak sahibi olduğu saptanacak gerçek kişilere ödenmesi biçiminde karar verilmesi,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinde tesis edilen haciz ve ipoteklerin kamulaştırma bedeline yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Yargılama sırasında kendisini vekille temsil ettirdiği gözetilerek davalı Hazine yararına karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 03.07.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1891, Karar No: 2022/4679, Tarih: 17.05.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/1891 E.  ,  2022/4679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

VEK. AV. ...

Taraflar arasındaki menfi tespit ve muarazanın giderilmesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı kurumun 01/07/2013 tarihli yazısı ile 2007, 2008 ve 2009 yılı Türk Eczacıları Birliği Üyesi Eczanelerden İlaç Teminine İlişkin Protokolün ilgili maddelerini dayanak göstererek hakkında toplam 596.245,10 TL cezai şart uyguladığını ve sözleşmesini 7 (yedi) yıl süreyle feshettiğini, kurum zararı olarak reçete bedeli toplamı olan 52.236,52 TL’yi tahsil edeceğini bildirdiğini, davalı kuruma fatura edilen reçetelerin sahte olmadığını, uzman hekimler tarafından düzenlendiğini, kaldı ki reçetelerin sahte olup olmadığını bilemeyeceğini ileri sürerek; davalı kurum işleminin haksız ve hukuka aykırı olduğunun tespitini, muarazanın giderilmesini talep etmiştir.

Davalı; davaya konu kurum işleminin mevzuat ve sözleşme hükümlerine uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davaya konu sahte reçetelerin davalı kuruma fatura edilmesinde davacı eczacının kastının bulunduğu, bahse konu reçeteler üzerinde davacı eczacı ve çalışanlarınca tahrifat yapıldığı, reçete muhteviyatı ilaçların reçete sahibine ya da ilacı alana teslim edildiğine ilişkin imzanın davacı eczacı çalışanına ait olduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, davacı hakkında tesis edilen kurum işleminin sözleşmenin feshi ve reçete bedeli yönünden; sözleşmenin 3 ay süre ile feshine, toplam 22.913,08 TL reçete bedelinin faiziyle birlikte tahsiline şeklinde uygulanmasına, fazlaya ilişkin istemin reddine dair verilen hüküm, tarafların temyizi üzerine; Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 05/04/2018 tarihli ve 2015/36180 E. - 2018/4245 K. sayılı kararıyla;

“ 01.01.2016 tarihinde yürürlüğe giren 2016 protokolü ile dava konusu cezai işlemin dayanağı olan 2012 protokolünün (5.3.5) ve (5.3.14) maddelerinin yürürlükten kaldırıldığı sabit olmakla beraber, (6.12) maddesinde" Bu protokolün yürürlük tarihinden önce herhangi bir nedenle Kurumca veya Kuruma devredilen kurumlarca sözleşmesi feshedilen eczacının yazılı talebi halinde; Kurumca tespit edilen ve sözleşmesinin feshedilmesine neden olan fiil /fiiller için bu protokolün (5) ve (6) numaralı maddelerinde yer alan hükümler uygulanır. 01.02.2012 tarihinde imzalanan protokolden önceki protokollerde sözleşmenin feshi ve cezai şart gerektiren maddelerden bu protokolde kaldırılmış olanlar nedeniyle sözleşme feshi ve/veya cezai şart uygulanmış olan işlemler, konusu kalmadığından durdurulur ve işlem yapılmaz. Bu protokolün yürürlük tarihinden önce (5.3) numaralı maddede sayılan fiilerden dolayı sözleşmesi feshedilen eczanelerin yazılı talebi üzerine bu protokoldeki cezai şart ve fesih hükümleri uygulanır." hükmünün düzenlendiği yazılıdır. Hal böyle olunca, 2016 yılı protokolü mahkemece değerlendirilip sonucuna uygun karar verilmesi gerektiği halde bu husus gözden kaçırılarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır...” gerekçesiyle bozulmuştur.

Bozmaya uyan mahkemece; 17/11/2020 tarihli bilirkişi heyeti raporu hükme esas alınarak, davanın kısmen kabulüne, sözleşmenin feshine ilişkin kurum işleminin iptaline, muarazanın sözleşmenin devamı şeklinde giderilmesine, davacının 10.719,06 TL reçete bedeli ile 483.468,10 TL cezai şart bedelinden sorumlu olduğu, bakiye sahte reçete ve cezai şart bedeli toplamı olan 154.294,46 TL den davalı kuruma borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Somut olayda; davacı hakkında tesis edilen davalı kurum işlemi ile 2007, 2008 ve 2009 yılı ... Protokolünün ilgili maddeleri dayanak gösterilerek, davalı kuruma fatura edilen incelemeye konu bir kısım reçete muhteviyatı ilaçların hasta veya hasta yakınına teslim edilmediği, bir kısım reçetelerden ilaç katılım payının alınmadığı, eczacının kendisine hasta yönlendirdiği, reçetelerin bazılarında eczacı ve çalışanları tarafından tahrifat yapıldığı, 218 adet reçetenin ise sahte olarak düzenlendiğinin tespit edildiğinden bahisle, toplam 596.245,10 TL tutarında cezai şart uygulanarak, cezai şartın ve kurum zararı olarak toplam 52.236,52 TL reçete bedelinin davacının tahakkuk edecek alacaklarından mahsup edileceği, mevcut sözleşmenin feshedilip yedi (7) yıl süreyle sözleşme yapılmayacağı bildirilmiş olup; davacı eczacı tarafından kurum işleminin haksız olduğunun tespiti ile muarazanın giderilmesi istemiyle eldeki davanın açıldığı görülmüştür. Mahkemece hükme esas alınan 17/11/2020 tarihli bilirkişi raporunda ise; davaya konu sahte reçetelerin davalı kuruma fatura edilmesinde davacı eczacı ve çalışanlarının kastının bulunduğu, hastanın bilgisi dışında reçeteler üzerinde tahrifat yapıldığının sabit olduğu, doktorlar tarafından düzenlenmesi gereken reçetelerin davacının çalışanları tarafından düzenlendiği, işbu sebeplerle davacının sözleşmesinin yedi (7) yıl süreyle feshinin hukuka uygun olduğu, ancak 2016 yılı protokolünde davacı lehine yapılan ilgili düzenleme uyarınca “sözleşmenin feshine” dair yaptırımın kaldırıldığı, bu nedenle sözleşmenin feshedilemeyeceği; öte taraftan, kurum zararı olarak davacıdan tahsil edileceği belirtilen reçete bedellerinin tamamının davacının hakedişlerinden kesinti yapılmak suretiyle tahsil edildiği, 2016 yılı protokolünün (6.12.) maddesi gereği, kurumca tahsil edilmiş olan yersiz ödeme kapsamındaki reçete bedellerinin geri ödenmesinin istenemeyeceği, bu nedenlerle reçete bedeline yönelik kurum işleminin de iptalinin talep edilemeyeceği; davacı hakkında uygulanması gereken toplam cezai şart bedelinin ise 494.187,16 TL olduğu belirtilmiş olmasına rağmen; mahkemece, denetime ve hüküm kurmaya yeterli işbu rapora uygun hüküm tesis edilmediği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, yargılama sırasında alınan 17/11/2020 tarihli bilirkişi heyeti raporu dikkate alınarak, davaya konu sözleşmenin feshine yönelik kurum işleminin iptaline, kurumca tahsil edilmiş olan reçete bedellerinin 2016 yılı ... Protokolünün (6.12) maddesi uyarınca geri iadesinin istenemeyeceğine, davacı hakkında cezai şartın toplam 494.187,16 TL olarak uygulanmasına, davacının 102.057,94 TL cezai şart bedelinden davalı kuruma borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/05/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.