muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4845, Karar No: 2021/9838, Tarih: 16.09.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/4845 E.  ,  2021/9838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedelinin derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 3 numaralı bendinde yer alan (kararın kesinleşmesinden sonra) kelimelerinin hükümden çıkartılmasına, yerine (derhal tüm) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7051, Karar No: 2010/14819, Tarih: 19.07.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/7051 E.  ,  2010/14819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Kamulaştırmasız el atma davalarında da Kamulaştırma Kanununun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır.

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi kurulunca emsal alınan taşınmaz, 1991 yılında yapılan satış olduğu gibi, dava konusu taşınmazdan da yaklaşık 8 kat değerli olup emsal olarak kabul edilmesi mümkün değildir.

Bu nedenle taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde keşif yapılıp alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, geçersiz rapora göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 19.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8715, Karar No: 2018/2956, Tarih: 19.03.2018

**2. Ceza Dairesi         2015/8715 E.  ,  2018/2956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Müşteki ve suça sürüklenen çocuğun beyanlarına göre suça sürüklenen çocuğun müştekinin ikametinin balkonunda asılı bulunan örtüyü çalmak isterken balkonda uyuyan müştekinin uyanıp suça sürüklenen çocuğu görmesi üzerine suça konu örtüyü çalamadığının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun çalmak istediği eşyanın değeri nazara alınarak 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanması gerekip gerekmediği tartışılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuğun, müştekiye ait birinci katta bulunan ikametinin balkonuna sandalye yardımıyla çıkmaya çalışırken müşteki ile karşılaşarak aşağıya inmesi, müştekinin ikametinin etrafı çevrili site içerisinde bulunup bulunmadığının dosya kapsamından anlaşılamaması karşısında, konut dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden eylemin teşebbüs aşamasında kalıp kalmadığının tespiti bakımından müştekinin ikametinin etrafı çevrili site içerisinde bulunup bulunmadığı gerekirse mahallinde keşif yapılmak suretiyle açıklığa kavuşturulduktan sonra sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 19/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17299, Karar No: 2023/8426, Tarih: 06.11.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/17299 E.  ,  2023/8426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/11784 E.,

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Konya 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.03.2021 tarihli kararı ile hükümlü hakkında 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a (6136 sayılı Kanun) aykırılık suçundan 15 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmün kesin karar niteliğinde olduğu ve usûlüne uygun şekilde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 10.09.2021 tarihli ve 2021/11784 sayılı evrakı ile Kanun Yararına Bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.10.2021 tarihli ve KYB-2021/115339 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.10.2021 tarihli ve KYB-2021/115339 sayılı Kanun Yararına Bozma isteminin;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.10.2021 tarihli ve KYB-2021/115339 sayılı Kanun Yararına Bozma isteminin;

“Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 05/01/2021 tarihli ve 2020/15532 esas, 2021/227 karar sayılı ilâmı ile "....6136 sayılı Kanun'un 4. maddesi kapsamında yasak niteliği haiz bıçaklardan olmayan suça konu bıçağın kasten yaralama suçunda kullanıldığı ve sanığın yaralama suçundan da mahkum olduğu anlaşıldığından "sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşıma" suçunun unsurunun oluşmadığı anlaşılması karşısında sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi, Bozmayı gerektirmiş, ..." şeklinde belirtildiği üzere, somut olayda sanığın anne babası arasında yaşanan kavga sonucunda sanığın annesi ile evden ayrılmak üzere iken evlerinin dışına taşınan tartışma sonrası Abdullatif'in evlerinin mutfağından alarak beline sakladığı bıçak ile babası olan mağdur Mehmet Tevfik Eruyar'ı yaralaması şeklinde gerçekleşen eylemine ilişkin yapılan yargılama neticesinde, Konya 12. Asliye Ceza Mahkemesince sanığın mahkumiyetine karar verilmiş ise de, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun’un 15/4. maddesinde tanımlanan suçun tehlike suçu olması ve "taşınması ve bulundurulması yasak olmayan bıçak ve diğer aletlerin bir suçta kullanılmaksızın sırf saldırı amacıyla taşınması halinde oluşacağının" belirtilmesi karşısında, Konya Cumhuriyet Başsavcılığı adli emanetin 2017/4303 sırasında kayıtlı ve 6136 sayılı Kanun kapsamında olduğuna ilişkin bir tespit yapılmayan suça konu bıçağın, kasten yaralama suçunda kullanıldığı ve sanığın yaralama suçundan da mahkum olduğu anlaşıldığından "sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşıma" suçunun unsurunun oluşmadığı, bu hususa ilişkin anılan kararın gerekçe kısmında herhangi bir değerlendirme de yapılmadığı, bu nedenle ayrıca 6136 sayılı Kanun'un 15/4. maddesi uyarınca cezalandırılamayacağının gözetilmemesinde isabet görülmemiştir..”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendinin;

“Hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektiriyorsa cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektiriyorsa bu hafif cezaya Yargıtay ceza dairesi doğrudan hükmeder.”

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

2. İnceleme konusu hükümde 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin dördüncü fıkrasında tanımlanan suçun tehlike suçu olması ve “taşınması ve bulundurulması yasak olmayan bıçak ve diğer aletlerin bir suçta kullanılmaksızın sırf saldırı amacıyla taşınması halinde oluşacağının” belirtilmesi karşısında, hükümlüde ele geçirilen bıçağın uzmanlık raporu ile 6136 sayılı Kanun kapsamında kalmadığı, suça konu bıçağın kasten yaralama suçu esnasında kullanıldığı ve hükümlünün kasten yaralama suçundan da mahkum olduğu anlaşıldığından "sırf saldırıda kullanmak amacıyla taşıma" suçunun unsurunun oluşmadığı bu nedenle ayrıca 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca cezalandırılamayacağı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmakla kanuna aykırı olup Kanun Yararına Bozma talebi yerinde görülmekle, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bahse konu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Kanun Yararına Bozma isteminin KABULÜNE,

2. Konya 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.03.2021 tarihli kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca hükme;

"Suçun unsurları oluşmadığından sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan CMK.nın 223/2-a maddesi uyarınca beraatine, bu suçtan hükmedilen cezanın infaz edilmemesine" ibaresinin eklenmesine,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, oy birliğiyle, 06.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4389, Karar No: 2013/10526, Tarih: 05.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/4389 E.  ,  2013/10526 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine

2-Davacı; davalı şirkette 29.07.2008 tarihinde kimyasal madde taşımacılığı için tır şoförü olarak işe başladığını, bu süre zarfında maaşına zam yapılmadığı gibi fazla mesai ücreti de almadığını, iş akdi feshedilene kadar işle ilgili olarak davalı şirketle arasında hiçbir sorunun bulunmadığını, mesai arkadaşlarından ... ile ... ile aralarında tartışmanın yaşandığını ancak mesai arkadaşları ile konuşup anlaştıklarını, iş akdinin derhal feshini gerektirecek yasal nedenler gerçeklemediğinden iş akdinin derhal feshinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, fazla çalışmasına, hafta tatillerinde çalışmasına rağmen karşılıklarının ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, tatil ücreti, servis ücreti, ihbar tazminatı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili; davacının müvekkil firmada 29.07.2008 tarihinde kimyasal maddelerin taşımacılığında tır şoförü olarak işe başladığını, davacının iş yerinde mesai arkadaşları arasında tartışmalar yaşandığını, davacının iş yerindeki saldırgan ve uyumsuz tutumunun diğer personeller üzerinde yarattığı olumsuz etki nedeniyle işten çıkarıldığını, fesih bildiriminin 21.12.2009 tarihinde sözlü olarak anlatıldığını ve yazılı olarak tebliğ edilmek istendiğini ancak davacının imzadan imtina etmesi üzerine bu kez fesih bildiriminin 22.12.2009 tarihinde ihtarname ile yapılabildiğini, davacıya yaptığı fazla mesai ücretlerinin karşılığının tam olarak ödendiğini, tatil mesaisinin görünmediğini, müvekkil şirket bünyesinde çalışanlara yol ücreti olarak ayrı bir ücret verilmediği gibi işe geliş gidişleri için de servis sağlamadığını, belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 63 üncü maddesinde çalışma süresi haftada en çok 45 saat olarak belirtilmiştir. Ancak tarafların anlaşması ile bu normal çalışma süresinin, haftanın çalışılan günlerine günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yasanın 41 inci maddesine göre fazla çalışma, kanunda yazılı koşullar çerçevesinde haftalık 45 saati aşan çalışmalar olup, 63 üncü madde hükmüne göre denkleştirme esasının uygulandığı hallerde, işçinin haftalık çalışma süresi, normal haftalık iş süresini aşmamak koşulu ile bazı haftalarda toplam 45 saati aşsa dahi bu çalışmalar fazla çalışma sayılmaz.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Dairemizin yerleşik uygulamasına göre, bir işçinin günde en fazla fiilen 14 saat çalışabileceğinin kabulü gerekir. Bu durumda 24 saat çalışıp 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda bir hafta 3 gün diğer hafta ise 4 gün çalışma yapılacağından, yukarıda bahsedilen 63 üncü madde hükmü gereğince, haftalık normal çalışma süresi dolmamış olsa dahi günlük 11 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılması nedeniyle, bu çalışma sisteminde işçi ilk bir hafta (3x3=) 9 saat takip eden hafta ise (4x3=) 12 saat fazla çalışma yapmış sayılmalıdır.

Çalışma şeklinin 24 saat mesai 48 saat dinlenme şeklinde olduğu durumlarda ise, işçi birinci hafta 3 gün ikinci ve üçüncü haftalar 2 gün dördüncü hafta yine 3 gün çalışacağından, ilk hafta (3x3=) 9 saat, ikinci ve üçüncü haftalarda (2x3=) 6 saat, dördüncü hafta ise yine (3x3=) 9 saat fazla çalışmış sayılacaktır.

1475 sayılı önceki İş Yasasında günlük 11 saati aşan çalışmaların fazla çalışma sayılacağına ilişkin bir hüküm bulunmadığından, söz konusu Yasanın yürürlükte olduğu dönemde gerçekleşen, 24 saat çalışıp 48 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, haftalık 45 saatlik normal çalışma süresinden fazla çalışma yapılması mümkün olmadığından, işçinin fazla çalışma yaptığının kabulü mümkün değildir. Ancak değinilen Yasa döneminde gerçekleşen 24 saat mesai 24 saat dinlenme usulüyle yapılan çalışmalarda, 4 gün çalışılan haftalarda (4x14=) 56 saat çalışma yapılacağından, sadece bu haftalarda işçinin haftalık (56 45=) 11 saat fazla çalışma yaptığının kabulü gerekir.

4857 sayılı İş Kanununun 41 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir. Kanunda öngörülen yüzde elli fazlasıyla ödeme kuralı nispi emredici niteliktedir. Tarafların sözleşmeyle bunun altında bir oran belirlemeleri mümkün değilse de, daha yüksek bir oran tespiti olanaklıdır.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir. Yargıtay kararları da bu yöndedir Bu durumda fazla çalışma ücretlerinin hesabı için işçinin son ücretinin bilinmesi yeterli olmaz. İstek konusu dönemler açısından da ücret miktarlarının tespit edilmesi gerekir. İşçinin geçmiş dönemlere ait ücretinin belirlenememesi halinde, bilinen ücretin asgari ücrete oranı yapılarak buna göre tespiti gerekir. Ancak işçinin işyerinde çalıştığı süre içinde terfi ederek çeşitli unvanlar alması veya son dönemlerde toplu iş sözleşmesinden yararlanılması gibi durumlarda, meslek kuruluşundan bilinmeyen dönemler için ücret araştırması yapılmalı ve dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

Somut olayda ücret bordrolarında fazla çalışma alacağı tahakkuk ettirilen aylarda %50 zamlı ödemenin yapılmadığı anlaşılmakla bu aylarda sadece eksik ödenen %50 zamlı alacağın hesaplanması, tahakkuk bulunmayan aylar yönünden şimdiki gibi hesaplama yapılarak davacının ödenmeyen alacak miktarının belirlenerek çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken hatalı hesaplamaya dayanan bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması isabetsiz olup bozma nedenidir.

SONUÇ; Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 05.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6550, Karar No: 2024/5575, Tarih: 16.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/6550 E.  ,  2024/5575 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

D U R U Ş M A T A L E P L İ

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/130 E., 2023/2 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılan vekili ve sanık müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz dilekçelerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Katılan vekilinin duruşmalı inceleme talebinin, 1412 sayılı Kanun'un 318. maddesi gereği reddine karar verilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 09.03.2016 tarihli ve 2014/260 Esas, 2016/84 Karar sayılı kararının katılan vekili ve sanık müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 29.09.2021 tarihli ve 2020/5080 Esas, 2021/12861 Karar sayılı kararı ile eylemin bir bütün halinde kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu, mükerrir olan sanık hakkında koşulları oluştuğu halde tekerrür hükümlerinin uygulanmadığı ve Anayasa Mahkemesinin iptal kararı doğrultusunda hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

2. Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.01.2023 tarihli ve 2021/130 Esas, 2023/2 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 35/2, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanık lehine indirim uygulanmaması ve sanığın teşditli olarak cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

2.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sübuta, aksi durumda öldürme kastı bulunmadığından suç vasfına ve gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanık lehine indirim uygulanmaması ve sanığın teşditli olarak cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

2.Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sübuta, aksi durumda öldürme kastı bulunmadığından suç vasfına ve gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığın, aralarında önceye dayalı husumet bulunan katılanı aracı ile seyir halinde iken görüp yanındaki kişilerle birlikte silahtan sayılan cisimlerle saldırmak suretiyle aracın durmasını sağlayıp ele geçmeyen bıçakla aracının içerisindeki katılana saldırarak göğüs bölgesinde 3 ayrı kesi meydana gelecek, göğse ve kalbe nafiz olan bu kesilerden ikisi ayrı ayrı hayati tehlikeye neden olacak şekilde yaraladığı, sanığın, katılana yönelik araç içerisindeki eylemi devam ederken katılanın araçtan inip kaçmaya başladığı, sanığın diğer kişilerle birlikte katılanın peşinden koşup yakalamak suretiyle saldırısına devam ettiği sırada, mahalle sakinlerinin ve olay yerinde bulunduğu anlaşılan sivil polislerin kavgaya müdahale etmesi üzerine sanığın eylemine son verdiği, anlaşılan olayda,

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, sanığın hedef aldığı vücut bölgeleri, yara yerleri, yaraların niteliği, kullanılan aletin elverişliliği ile eylemin olay yerinde bulunanların müdahalesi sonucu tamamlanamadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından, katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanığın, katılanı bıçakla göğüs bölgesinde 3 ayrı kesi meydana gelecek, göğse ve kalbe nafiz olan bu kesilerden ikisi ayrı ayrı hayati tehlikeye neden olacak şekilde yaraladığı anlaşılan olayda; teşebbüs nedeni ile 9 ile 15 yıl arasında hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile uygulama yapılırken, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak, alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle makulün üzerinde bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, hiç yaralanma meydana gelmeyen hallerde uygulanan alt sınırdan ceza belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR