muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/5211, Karar No: 2024/7899, Tarih: 07.05.2024

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Davalı vekilinin tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davalı tarafın temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (9) uncu bendinde yer alan "Davalı ... Bakanlığı harçtan muaf olduğundan zorunlu arabuluculuk aşamasında suçüstü avansından karşılanan 680,00 TL yargılama giderinin alınmasına yer olmadığına," ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine "Dava açılmadan önce yapılan 680,00 TL arabuluculuk giderinin davalıdan tahsil edilerek Hazineye gelir kaydedilmesine,” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

07.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8282, Karar No: 2012/10585, Tarih: 04.06.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/8282 E.  ,  2012/10585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek, defter ve belgeleri ibraz etmemek

HÜKÜM : 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan ; 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 5237 sayılı TCK.nun 43/1, 51, 51/1-3-6-7. maddeleri gereği 22 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının ertelenmesine, 2 yıl süre ile denetim süresi belirlenmesine, bu sürede herhangi bir yükümlülük belinlenmesine yer olmadığına ilişkin.

Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçundan ; 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi gözetilerek 213 sayılı Yasanın 359/a-2, 5237 sayılı TCK.nun 51, 51/1-3-6-7 maddeleri gereği 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının ertelenmesine, 1 yıl süre ile denetim süresi belirlenmesine,bu sürede herhangi bir yükümlülük belinlenmesine yer olmadığına ilişkin.

-2004, 2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan; beraat

1-Sanık müdafiinin "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" ve "defter ve belgeleri ibraz etmemek" suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine, katılan vekilinin ise "2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelenmesinde;

"2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçu yönünden elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı, "2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçları yönünden Vergi Dairesi Başkanlığınca verilmiş mütalaa bulunmadığı, zuhulen iddianamede gösterildiği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış, "2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" ve "defter ve belgeleri ibraz etmemek" suçları yönünden ise toplanan deliller karar yerinde incelenip, yüklenen suçların sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığı gerekçeleri gösterilmiş ve incelenen dosya içeriğine göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin, indirim hükümlerinin yeterince uygulanmadığına, sanığın suç kastıyla hareket etmediğine, katılan vekilinin ise, sanığın "2006, 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından da cezalandırılması gerektiğine ilişen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle belirtilen hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

2-Katılan vekilinin "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan beraat hükmüne yönelen temyiz itirazlarına gelince;

2-Katılan vekilinin "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan beraat hükmüne yönelen temyiz itirazlarına gelince;

Sanık hakkında düzenlenen Vergi Tekniği Raporu ile bu raporla uyumlu bilirkişi raporlarına ve tüm dosya kapsamına göre sanığın 2004 takvim yılında gerçek bir mal ve hizmet hareketini yansıtmayan 2 adet sahte faturayı düzenleyerek atılı suçu işlediği gözetilmeden, "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçundan kurulan beraat hükmünün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12440, Karar No: 2014/22761, Tarih: 04.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12440 E.  ,  2014/22761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4495, Karar No: 2017/14728, Tarih: 26.10.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/4495 E.  ,  2017/14728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının elektrik abonesi olduğunu, davalı dağıtım şirketinin düzenlediği faturalar ile kendisinden kayıp kaçak vb. bedeller adı altında haksız bedeller tahsil ettiğini ileri sürerek,fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak üzere şimdilik 300,00 TL‘lik kısmının ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; ıslah dilekçesi ile talebini 7.376,47 TL’ye yükseltmiştir

Davalı, kayıp-kaçak vb. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.Mahkemece;davalı dağıtım şirketlerinin kayıp-kaçak vb bedelleri elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vb. bedellerin istirdadı istemine ilişkindir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek

uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bent ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen; Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak,sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 26.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/23383, Karar No: 2007/23447, Tarih: 11.12.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/23383 E.  ,  2007/23447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Urla İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 13.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1766, Karar No: 2020/7347, Tarih: 17.12.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/1766 E.  ,  2020/7347 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

Dava, sigortalılık başlangıç tarihinin tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 17.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12880, Karar No: 2013/14512, Tarih: 23.09.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/12880 E.  ,  2013/14512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki birleşen ve karşılıklı menfi tespit-itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine birleşen davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı-davalı Banka vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı/karşı davalı vekili, müvekkili bankanın bankacılık hizmet sözleşmesinden kaynaklanan alacağının tahsili için yapılan icra takibinde davalının alacağın faiz kısmına haksız itirazı ile takibin durduğunu belirterek, davalının itirazının iptali ile takibin devamına ve %40'dan az olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiş, birleşen karşı davanın ise reddini savunmuştur.

Davalı/karşı davacı asıl davaya cevap vermemiş, birleşen davada ise vekili; müvekkilinin dava konusu bankacılık hizmet sözleşmesinde imzasının bulunmadığını belirterek, müvekkilinin davalı bankaya borçlu olmadığının tespiti ile % 40'tan az olmamak üzere tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; Adli Tıp Kurumu'nun 27.03.2012 havale tarihli raporuna göre sözleşmedeki imzanın davalı/karşı davacıya ait olmadığı, dolayısıyla asıl dosya açısından davalı/karşı davacının takibin dayanağı olan borçtan sorumlu tutulmaması gerektiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle davacı/karşı davalı bankanın davasının reddine, birleşen dosyada davacı ...'un icra takibinde davalı bankaya borçlu olmadığının tespitine, tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Davalı/karşı davacı ... icra takibine konu kredi sözleşmesindeki kefalet imzasının kendisine ait olmadığını iddia etmiş, mahkeme Adli Tıp Kurumu raporuna dayanarak banka tarafından açılan itirazın iptali davasının reddine, davalı/karşı davacı tarafından açılan menfi tespit davasının kabulüne karar vermiştir.

Hükme esas alınan 27.03.2012 havale tarihli Adli Tıp Kurumu raporunda davalı/karşı davacının iki ayrı imza kullandığı tespit edilmiş, 1. grup imzalara göre sözleşmedeki imzanın davalı/karşı davacının eli ürünü olduğu, 2. grup imzalara göre ise davalı/karşı davacının eli ürünü olmadığı bildirilmiştir.

Hükme esas alınan 27.03.2012 havale tarihli Adli Tıp Kurumu raporunda davalı/karşı davacının iki ayrı imza kullandığı tespit edilmiş, 1. grup imzalara göre sözleşmedeki imzanın davalı/karşı davacının eli ürünü olduğu, 2. grup imzalara göre ise davalı/karşı davacının eli ürünü olmadığı bildirilmiştir.

Davalı/karşı davacı ... vekili Av. ... tarafından 02.03.2011 tarihinde 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'ne verilen dilekçede imza örneklerinin bulunduğu yerler bildirilirken, birinci sırada ... Bankası ... Şubesinde taşıt kredisi almak amacıyla imzalanan taşıt kredisi sözleşmesi bildirilmiştir. Dilekçeye göre, belirtilen sözleşmedeki imzalar davalı/karşı davacı tarafından kabul edilmiş sayılır. Adli Tıp Kurumu raporunda bu imzaların 1. grup imza içinde olduğu ve özellikle ''ödeme planı ve kredi kartı başvuru formundaki imzalara göre dava konusu kredi sözleşmesindeki imzaların ... eli ürünü olduğu açıkça bildirildiği halde, mahkemece bu tespit üzerinde durulmadan 2. grup imzalar yönünden yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı/karşı davalı banka vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 23.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5412, Karar No: 2015/24122, Tarih: 05.11.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/5412 E.  ,  2015/24122 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/130522

MAHKEMESİ : Soma 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2013/237 (E) ve 2013/538 (K)

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması, hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal

1- Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükümlerin oybirliğiyle (ONANMA- SINA),

2- Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkeme- nin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

Sanık hakkında hapis cezası yanında hükmedilen 5 gün adli para cezasının TCK.nun 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilmesi sonucu 2 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekirken, adli para cezalarının 5 günden az olamayacağından bahisle fazla ceza tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 4. fıkrasındaki ''ve sanığa hükmedilen adli para cezasının TCK.nun 52. maddesi gereğince 5 günden az olamayacağı belirtildiğinden 5 gün karşılığı adli para cezası ile cezalan- dırılmasına'' ibaresinin çıkarılarak, hükmün 7. fıkrasının ise "mahkemenin takdirine uygun olarak TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca 2 gün adli para cezasının günlüğü 20 liradan hesaplanarak 40 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresi ile değiştirilmesi suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 05.11.2015 gününde oybir- liğiyle karar verildi.