muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12589, Karar No: 2012/16513, Tarih: 18.06.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/12589 E.  ,  2012/16513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Sanık hakkında 10.08.2004 tarihli tutanakla ilgili verilen karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 492/2 maddesindeki elektrik enerjisi hırsızlığı suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirtilen 7 yıl 6 aylık genel dava zamanaşımının, suç tarihi olan 10.08.2004 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları ile bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8.maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanık hakkında 03.05.2005 tarihli tutanakla ilgili verilen karara yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Tutanağa konu olan “... ” seri numaralı sayacın 28.08.2002 tarihinde pano dış kabininin “2121-2184” numaralı mühürlerle mühürlendiği ve bu mühürlemeden sonra sanık hakkında “bir fazın canlı ucu ile ikinci fazın cansız ucunu çıkararak” kaçak elektrik kullandığı gerekçesiyle düzenlenen 10.08.2004 tarihli tutanağa istinaden açılan kamu davasının 03.05.2005 tarihinde yapılan keşfi sırasında sanığın bu kez “sayacın iki ucunu ters bağlayarak” kaçak elektrik kullandığı gerekçesiyle suç duyurusunda bulunulması üzerine kovuşturmaya konu olan kamu davasının açıldığı ve gerek 10.08.2004 gerekse 03.05.2005 tarihinde düzenlenen tutanaklarda sayacın mühürlü olduğuna dair bir bilginin bulunmadığının anlaşılması karşısında katılan kurumdan sanık hakkında düzenlenen 10.08.2004 tarihli tutanaktan sonra tutanağa konu olan “...” seri numaralı sayacın mühürlenip mühürlenmediği sorulmadan ve varsa mühürleme tutanağı getirtilmeden eksik araştırma ile sanığın 765 sayılı TCK'nın 492/2.maddesiyle cezalandırılmasına karar verilmesi,

T.C.

YARGITAY

2. Ceza Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Y A R G I T A Y İ L A M I

2- Sanığın geçmişi ve suç işleme eğilimi olumlu değerlendirilerek 10.08.2004 tarihli eyleminden dolayı verilen cezası ertelendiği halde aynı gerekçeler 03.05.2005 tarihli eylemi yönünden olumsuz değerlendirilmek suretiyle cezanın ertelenmemesine karar verilerek hükümde çelişkiye neden olunması,

Bozmayı gerektirmiş,sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4214, Karar No: 2021/9702, Tarih: 03.06.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/4214 E.  ,  2021/9702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : 1) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan mahkumiyete dair; Çatalca 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 05/02/2019 gün ve 2018/353 Esas, 2019/45 Karar sayılı kararı

2) İstinaf başvurusunun esastan reddine dair; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 19/12/2019 gün ve 2019/2082 Esas, 2019/3560 Karar sayılı kararı

TEMYİZ EDENLER : Sanık, katılan

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 19/12/2019 gün ve 2019/2082 Esas, 2019/3560 Karar sayılı kararının, sanık ve katılan tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında ilk derece mahkemesince hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesince verilen kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 19/12/2019 gün ve 2019/2082 Esas, 2019/3560 Karar sayılı “istinaf başvurusunun esastan reddine dair” kararına yönelik sanığın ve katılanın temyiz dilekçesinde 5271 sayılı CMK'nin 294/2. maddesine göre hükmün hukuki yönüne ilişkin temyiz nedeni bildirilmediği anlaşıldığından; sanığın ve katılanın temyiz talebinin 5271 sayılı CMK’nin 298. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “dosyanın Çatalca 2. Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.06.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7522, Karar No: 2012/9195, Tarih: 28.09.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/7522 E.  ,  2012/9195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun basit cinsel istismarı (2 kez) suçlarından sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 24.12.2010 gün ve 2010/588 Esas, 2010/796 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümden sonra, temyiz aşamasında sanık ...'in 02.04.2011 tarihinde öldüğü Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılmakla, TCK.nın 64. maddesi uyarınca bir karar verilmesi lüzumu, bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetkiye istinaden 5237 sayılı TCK.nın 64 ve 5271 sayılı CMK.nın 233/8. maddeleri uyarınca sanık hakkındaki davaların DÜŞMESİNE, 28.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/346, Karar No: 2016/5156, Tarih: 07.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/346 E.  ,  2016/5156 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emri iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, Davalı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- İncelenen dava dosyasında, iptali istenen ödeme emrinin, dava dışı ... şirketinin 2003/7-2005/3 dönemleri arası prim borcuna ilişkin olduğu, davacının söz konusu şirkette 1997-2008 yılları arasında 7/30 oranında hissedar olduğu, 23.10.1996 tarihinden itibaren 5 yıllığına dava dışı Hikmet Dığrar’ ın şirket müdürü olarak atandığı, bunun dışında şirket müdürlüğü açısından dosya kapsamında herhangi bir bilgi ve belgenin bulunmadığı, mahkemece, ödeme emrindeki 2004/6 dönemine kadar olan kısmın zamanaşımına uğradığından bahisle iptaline, 2004/7-2005/3 dönemine ilişkin dönemler yönünden ise, davacının hissesi oranında sorumlu olduğundan bahisle 1380,04 TL asıl alacak 2548,37 TL gecikme zammı olmak üzere toplamda 3928,41 TL alacağın sermaye payı oranında hesaplanan 916,63 TL'si yönünden davanın reddine, geri kalan kısmın da iptaline karar verildiği anlaşılmıştır.

2004/6 dönemine kadar olan kısmın zamanaşımına uğradığından bahisle mahkemece verilen iptal kararı yerinde görülmüş olup, 2004/7-2005/3 dönemi açısından verilen karar ise eksik araştırma ve incelemeye dayalıdır. 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 540. maddesi, limited şirketlerde “aksi kararlaştırılmış olmadıkça, ortaklar hep birlikte müdür sıfatıyla şirket işlerini idareye ve şirketi temsile mezun ve mecburdurlar. Şirket mukavelesi veya umumi heyet kararı ile şirketin idare ve temsili ortaklardan bir veya birkaçına bırakılabilir.” hükmüne amir olup söz konusu dönemde dava dışı şirkette kimin yetkili temsilci olduğuna dair

dosyada herhangi bir bilgi ve belge bulunmadığından, mahkemece bu yönde araştırma yapılarak davacının kanunu temsilcilik sıfatı tartışılmak suretiyle sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22066, Karar No: 2013/25148, Tarih: 21.10.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/22066 E.  ,  2013/25148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin feshinin iptali- muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı eczacı, davalı kurumca yapılan denetimler sonucunda 2009 protokolünün 6.3.7 maddesi ihlal ettiği gerekçeleri ile aralarındaki sözleşmenin 6 ay süre ile feshedildiğini, bu feshin hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek fesih işleminin iptali ile muarazanın giderilmesini istemiştir.

Davalı yapılan işlemin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacıya ait eczanede yapılan denetim sonucunda reçete karşılığı bulunmayan ve kime ait olduğu İspatlanamayan kupürler ve kupürü kesik ilaçlar bulunması sebebiyle 2009 protokolünün 6.3.7 maddeleri uyarınca sözleşmesinin fesh edildiğini ileri sürerek feshin iptali istemi ile eldeki davayı açmıştır.1.02.2012 tarihli Sosyal Güvenlik Kurumu Protokolünün, davaya konu eylemlerle ilgili 2009 protokolünün 6.3.7 maddelerinin protokolün yürürlüğe girdiği 01.02.2012 tarihinden itibaren yürürlükten kaldırıldığı sabit olmakla beraber 6.12 maddesinde "Bu protokolün yürürlük tarihinden Önce herhangi bir nedenle Kurumca veya Kuruma devredilen kurumlarca sözleşmesi feshedilen eczacının yazılı talebi halinde ;Kurumca tespit edilen ve sözleşmesinin feshedilmesine neden olan fiil/fiiler için bu protokolün (5) ve (6) numaralı maddelerinde yer alan hükümler uygulanır.Bu protokolün yürürlük tarihinden önce (5.3) numaralı maddede sayılan fiilerden dolayı sözleşmesi feshedilen eczanelerin yazılı talebi üzerine,bu protokoldeki cezai şart ve fesih hükümleri uygulanır. Yine 2012 ... protokolüne eklenen ek Protokolün 7.maddesi uyarınca; "01.02.2012 tarihinde imzalanan protokolden önceki protokollerde sözleşmenin feshi ve cezai şartı gerektiren maddelerden bu protokolde kaldırılmış olanlar nedeniyle sözleşme feshi ve/veya cezai şart uygulanmış olan işlemler, konusu kalmadığından durdurulur ve işlem yapılmaz" hükmünün düzenlendiği yazılıdır. Hal böyle olunca temyiz aşamasında sunulan 2012 protokolünde yazılı müracaat şartı arandığına göre davacı eczacının davalı kuruma müracaat edip etmediği araştırılmalı yapılan araştırma sonucunda kuruma müracaat etmediğinin anlaşılması halinde davacıya kuruma müracaat etmesi için süre tanınmalı ve diğer 2012 ... Protokolüne eklenen ek protokol 7.maddesİ de birlikte mahkemece değerlendirilip sonucuna uygun karar verilmesi gerektiği halde bu husus gözden kaçırılarak yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 21.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/100, Karar No: 2020/4649, Tarih: 02.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/100 E.  ,  2020/4649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 14.05.2018 tarih ve 2017/72 E. - 2018/171 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 17.10.2019 tarih ve 2018/1538 E. - 2019/1022 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 12.07.2016 tarihinde 2016/58185 başvuru nolu dosya üzerinden 5. sınıfa giren mallarda kullanılmak üzere yaptığı “şekil” markası başvurusunun önce davalı TPMK Markalar Dairesi Başkanlığı’nca, sonra da YİDK tarafından 556 sayılı KHK’nın 7/1-a-c bendlerine dayalı olarak reddedildiğini, bu ret kararının yerinde olmadığını, tescili istenilen üç boyutlu şeklin sıradan olmadığını, değişik parçaların bir araya getirildiği özgün bir bileşik şekil olduğunu, inhaler piyasasında var olan inhaler ürün şekillerinden açıkça farklı olduğunu, onlardan ayrıldığını ve bağımsızlaştığını, nitekim TPMK ve EUIPO tarafından dava dışı bir firmalar adına aynı tür cihazın emsal niteliğinde şekillere sahip markalarının tescil edildiğini, bu gerçeklere rağmen kendi başvurularının ‘inhaler piyasasındaki standart hale gelmiş ürün’ görseliyle benzer bulunarak reddedilmesinin doğru olmadığını, başvurunun ‘reaktif, tıbbi ve veterinerlik maddeleri ile mobilyalar’ açısından tanımlayıcı olmasının da mümkün bulunmadığını zira bu şeklin bu emtiaların kendisi ya da ismi olmadığının açık olduğunu, dava konusu şeklin 2011 yılından beri davacı tarafından kullanıldığını, bunun inhaler piyasasında jenerik hale gelmiş standart bir ürün şekli olduğunun kabul edilemeyeceğini ileri sürerek TPMK YİDK’nın 2016-M-12881 sayılı kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, bir işaretin marka olarak tescil edilebilmesi için gerekli olan şartların, soyut ayırt edicilik niteliğine sahip olma, çizimle görüntülenebilir veya benzer şekilde ifade edilebilir olma ve somut ayırt edicilik gücüne sahip bulunma olduğu, dava konusu marka başvurusunun, çizimle belirlenebilen, sınırları tespit edilebilen bir şekil olduğu, bu tarz bir şeklin, marka hukukunda yerleşik içtihat haline gelmiş temel ilkeye göre ilgili sektörün norm ve geleneklerinden önemli ölçüde uzaklaşma veya başka bir ifade

ile tescili istenilen malın şekli için halihazırda sektörde mevcut şekillerden önemli ölçüde farklılaşması gerektiği, oysa bu farklılaşmanın olmadığı, 05. sınıfa giren emtiaların özellikleri de gözetildiğinde, dava konusu marka müracaatının bu mallar açısından “marka olabilecek nitelikte ayırt edici bir şekil” olmadığı, dava konusu edilen “şekil”in, tek başına bir ürünü ayırt edici kılacak niteliğe sahip olmadığı, sadece o ürünün tanımlayıcı bir şekli olduğu, dava konusu şeklin, “insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal ürünler, tıbbi ve veterinerlik amaçlı kimyasal reaktif maddeler” emtiaları bakımından, bu malların disk biçimindeki inhaler cihazları veya bu cihazlarda kullanıma uygun ilaç/ürünler olduğu yönünde doğrudan bir tanımlama yaptığı ve bu mallar bakımından cins, çeşit belirten bir işaret olduğu, 556 sayılı KHK’nın 7/2 maddesinde düzenlenen “kullanım sonucu ayırt edicilik kazanılmış olması” şartının, davacı şahsın “şekil” marka başvurusu için gerçekleşmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 02.11.2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1912, Karar No: 2018/836, Tarih: 12.02.2018

**17. Hukuk Dairesi         2017/1912 E.  ,  2018/836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerle davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalılardan...'in sürücü olduğu ve davalılardan ...'na ait aracın, diğer davalıların işleten ve sürücüsü bulunduğu park halinde mal indiren aracı geçmek isterken karşı şeritten gelen müvekkiline ait araca çarptığını, kusurun her iki davalı sürücüde olduğunu belirterek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile, araçta meydana gelen 10.000,00 TL değer kaybı tazminatının olay tarihi olan 09.01.2013 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsilini istemiştir.Davalı ... vekili ile diğer davalılar kusura itiraz ederek davanın reddini savunmuşlardır.Mahkemece, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalılar ... ve ... Nak. ve Tic.Ltd.Şti hakkında açılan davanın reddine, davalı ... ve ... hakkında açılan davanın kısmen kabulü ile 5.200,00 TL.'nin 09/01/2013 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen davalılardan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Davalı ... genel bütçeye dahil olup, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/J maddesi uyarınca harçtan muaf olmasına rağmen hükmedilen harç miktarından bu davalının da sorumlu tutulması doğru değil bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün HUMK’nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle, aynı davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 3. bendindeki “müştereken ve müteselsilen davalılar ... ve” ibaresinin çıkarılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4170, Karar No: 2014/8144, Tarih: 18.06.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/4170 E.  ,  2014/8144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sındırgı Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/05/2013

NUMARASI : 2012/307-2013/286

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 18.12.2009 gününde verilen dilekçe ile suya müdahalenin men'i istenmesi üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.05.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Köy Muhtarlığı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, suya vaki müdahalenin men'i isteğine ilişkindir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalılardan K.. M.. temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK’nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7 maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1-Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2-Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.