muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/9370, Karar No: 2025/349, Tarih: 09.01.2025

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını yinelemek suretiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazlarını yinelemek suretiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık iş kazasından kaynaklanan maddi tazminat ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369. maddesinin birinci fıkrası ile 371. maddesi, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 13, 16, 20 ve 21. maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanunu'nun 77. maddesi.

3. Değerlendirme

A) Taraf vekillerinin tüm davacılar yararına hükmedilen manevi tazminat alacağına ilişkin temyiz istemi yönünden;

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

Dosya içeriğine göre reddine veya kabulüne karar verilen tazminat miktarlarının ayrı ayrı Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kaldığı anlaşıldığından taraf vekillerinin temyiz itirazlarının miktardan reddine karar verilmiştir.

B) Davalı vekilinin davacılar ..., ..., ..., ... ve ... yararına hükmedilen maddi tazminat alacağına ilişkin temyiz istemi yönünden;

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366. maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 110. maddesi kapsamında dava yığılması (objektif dava birleşmesi) kapsamında her bir talebin ayrı bir dava olduğu ve ayrı ayrı hüküm ve sonuç doğuracağı açıktır.

Dosya içeriğine göre kabulüne karar verilen tazminat miktarlarının ayrı ayrı Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kaldığı anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz itirazlarının miktardan reddine karar verilmiştir.

C) Davacılar vekilinin davacılar ..., ..., ..., ... ve ... yararına hükmedilen maddi tazminat alacağına ilişkin temyiz istemi yönünden;

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI.KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin tüm davacılar yararına hükmedilen manevi tazminat alacağına yönelik temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Davalı vekilinin davacılar ..., ..., ..., ... ve ... yararına hükmedilen maddi tazminat alacağına yönelik temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Davacılar vekilinin davacılar ..., ..., ..., ... ve ... yararına hükmedilen maddi tazminat alacağı yönünden yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliye yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13688, Karar No: 2013/11475, Tarih: 03.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/13688 E.  ,  2013/11475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 09/05/2012 tarih ve ... sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin sigortalının adresindeki taşınmazın bina girişi önünde bulunan atık su kanalı rögarından pis suların geri tepmesi üzerine sigortalı taşınmazda meydana gelen hasar nedeniyle sigortalıya 5.691,00 TL ödeme yaptığını, hasarın meydana gelmesinde davalının kusurlu olduğunu ileri sürerek 5.691,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirket elemanlarınca, rögarın standartlara uygun yapılmadığı, taban olmadığı, toprak zemin üzerine doğrudan konulduğu, su basma sorunu olmadan önce çekvalf sisteminin olmadığı ve yasak olmasına rağmen sitenin drenaj yağmur sularının rögara bağlı olduğu hususlarının tespit edildiği, kanalın içerisinden inşaat malzemeleri, mozaik, fayans parçaları çıkarıldığını, kusurun davacıda olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, binalardaki yağmur sularının direk olarak kanalizasyona bağlanmasının yasak olduğu, kusurun binanın yağmur su giderlerinden kaynaklandığı, davalının kanalizasyondan dolayı bir kusurunun bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3059, Karar No: 2022/2571, Tarih: 05.04.2022

**7. Hukuk Dairesi         2021/3059 E.  ,  2022/2571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 19/02/1974 gününde verilen dilekçe ile yaylanın kullanım hakkının tespiti istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04/03/2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ..., davalı Hazine, bir kısım davalılar vekili ve davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yaylanın kullanım hakkının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ... No'lu parsel sayılı yaylakiye niteliğindeki taşınmazın kullanım hakkının davacı ...'ne ait olduğunu tespitine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Koçyayyla Köyü, davalı Hazine, bir kısım davalılar vekili ve davalı ... temyiz etmişlerdir.

6100 sayılı HMK’nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK’nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7. maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

Ancak, On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1-Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2-Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun Büyükşehir Belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Somut olaya gelince; davacı ... ve davalı ... Köyünün 6360 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen hükümleri gereğince tüzel kişiliği kaldırılarak mahalle olarak Tekman İlçesinin belediyesine katılması nedeniyle görülmekte olan davada taraf sıfatı kalmadığından ve katıldığı ilçe belediyesi taraf olacağından 6360 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrası gereğince resen işlem yapılması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının temyiz edenin katıldığı belediyeye iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11786, Karar No: 2019/7118, Tarih: 11.06.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/11786 E.  ,  2019/7118 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 51/1, 3, 6, 7, 8, 53/6. maddeleri

uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Oluş ve dosya kapsamına göre, sanığın sevk ve idaresindeki aracı ile ters istikamete dönmek için U dönüşü yaparken sağından kendi şeridinde gelen katılanın sevk ve idaresindeki motosiklete çarparak, katılanın yaşamını tehlikeye sokmayacak, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek nitelikte yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda, manevra kurallarına uymayan ve asli kusurlu olduğu tespit edilen sanık hakkında hükmedilen temel cezada alt sınırdan uzaklaşılarak adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun bir ceza tayini yerine yazılı şekilde alt sınırdan ceza tayini ile Bakırköy Dr. Sadi Konuk Eğitim ve Araştırma Hastanesi Ortopedi Servisi tarafından düzenlenen epikriz formuna göre, katılanın sol ayak bileğindeki kemik kırığından ameliyat olduğu belirtilmesine rağmen TCK’nın 89/2-b maddesi uyarınca cezada artırım yapılmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın bilirkişi raporunun gerçeği yansıtmadığına ve kusur durumuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Kaza neticesinde katılan dışında yaralı olmadığı halde, temel ceza tayin edilirken atılı suçun “taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olmak” şeklinde belirlenmesi,

2-Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan “failin güttüğü amaç ve saiki” gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

3-Ehliyetsiz araç kullandığı tespit edilen sanık hakkında TCK’nın 53/6.maddesi uyarınca sürücü belgesinin bir yıl süre ile geri alınmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 1. fıkrasının 1. bendindeki “taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olmak” ibaresi çıkarılarak yerine

“taksirle yaralama” yazılması, “suç sebep ve saiki” ibaresi ile TCK’nın 53/6. maddesinin uygulanmasına ilişkin fıkranın hükümden çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9104, Karar No: 2015/1714, Tarih: 29.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/9104 E.  ,  2015/1714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİVAS 1.ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/11/2012

NUMARASI : 2012/199-2012/347

Taraflar arasındaki Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararına itiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı; elektrik faturaları yoluyla dağıtım şirketi tarafından kendisinden tahsil edilen kayıp/kaçak, sayaç okuma vs. bedellerin iadesi için Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurmuş, hakem heyetide tüketicinin talebini kabul ederek, faturaya yansıtılan kayıp/kaçak, sayaç okuma vs. bedelleri toplamı 23,20 TL'nin faizi ile birlikte iadesine karar verilmiş, davacıda bu kararın iptali için Tüketici Mahkemesine başvurmuş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, esas kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz inceleme isteğinin reddine karar verilmiş, davacıda süresinde ek kararı temyiz etmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki; kayıp-kaçak ve diğer bedellerin başvuru tarihinden sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ileriye yönelik ve art etkisinin uygulaması bulunduğu, bu yöndeki talebin de devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu, uyuşmazlığı tek abone yargı yoluna taşımış olmasına rağmen ortada bütün aboneleri ilgilendiren bir uyuşmazlığın bulunduğu, Dairece de benimsenen Hukuk Genel Kurulu’nun aynı doğrultudaki uygulaması da gözetildiğinde yerel mahkemece verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Hâl böyle olunca, mahkemece; temyiz isteminin yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davacı tarafın bu yöne ilişen temyiz itirazının kabulü ile temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına,

.../...

-2-

ESAS NO : 2014/9104

KARAR NO : 2015/1714

Temyiz isteminin esastan incelenmesi sonunda;

Özellikle Hukuk Genel Kurulunun, kayıp-kaçak bedelinin abonelerden alınamayacağı yönündeki kararına ve Dairenin kayıp-kaçak bedeli ve dava konusu edilen diğer bedellerinde abonelerden alınamayacağı yönünde istikrar kazanmış uygulamasına, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 3.40 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 29.01.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8638, Karar No: 2021/1484, Tarih: 16.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/8638 E.  ,  2021/1484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında defter ve belgeleri gizleme suçu ile ilgili olarak doğrudan doğruya suç duyurusunda bulunulduğunun anlaşılması karşısında; 01.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2010 tarih ve 6009 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 367. maddesinin birinci fıkrasında bulunan "Yaptıkları inceleme sırasında 359 ve 360. maddelerde yazılı suçların işlendiğini tespit eden vergi müfettişleri ve vergi müfettiş yardımcıları tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla doğrudan doğruya ve vergi incelemesine yetkili olan diğer memurlar tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla vergi dairesi başkanlığı veya defterdarlık tarafından keyfiyetin Cumhuriyet Başsavcılığına bildirilmesi mecburidir." hükmüne göre, mütalaa tarihi itibarıyla “rapor değerlendirme komisyonunun” mütalaasının zorunlu olması nedeniyle, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince usulüne uygun şekilde mütalaa alınıp dava şartı yerine getirildikten sonra yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1367, Karar No: 2017/3033, Tarih: 24.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/1367 E.  ,  2017/3033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 08/09/2015 tarih ve 2014/1924-2015/718 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili bankanın ... Üniversitesi Şubesi tarafından davalının çocuğunun eğitim giderlerinin finansmanı için kredili mevduat hesabı açıldığını, bu hesaptan davalının çocuğunun okuduğu üniversitenin taksitlerinin ödendiğini, kullanılan krediden dolayı müvekkili bankanın 14.534,43 TL alacaklı olduğunu, borçlunun krediyi bankaya ödememesi üzerine kredi hesabının kat edildiğini, borçlunun keşide edilen ihtarnameye rağmen krediyi ödenmediğinden dolayı, T.C. Merkez Bankası KMH kredileri için ilan ettiği %58 faiz oranı ile davalıdan tahsiline karar verilmesi talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin davacı bankaya borcu bulunmadığını, ihtarnamede imzaladığı iddia edilen 25.08.2005 tarihli Bankacılık Hizmetleri Sözleşmesi adında bir sözleşme imzalanmadığını, eğitim kurmunun taksitlerini kendisi tarafından ödendiğini, belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin davacı bankaya borcu bulunmadığını, ihtarnamede imzaladığı iddia edilen 25.08.2005 tarihli Bankacılık Hizmetleri Sözleşmesi adında bir sözleşme imzalanmadığını, eğitim kurmunun taksitlerini kendisi tarafından ödendiğini, belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında 14.03.2006 tarihinde Bankacılık Hizmetleri Sözleşmesi imzalandığı, bu sözleşme çerçevesinde davacının davalı adına dava dışı kuruma havale yoluyla ödeme yaptığı, davacı banka ve dava dışı kurum tarafından sunulan belgelere göre davacı bankanın 2006- 2007 eğitim yılına ilişkin 1.185,00 TL x 9=10.665,00 TL ödeme yapıldığı, sözleşmenin 86. maddesinde davalı adına 3. kişilere (kuruluşlara) mevduat ve kredili mevduat hesabından ödeme yapılması yani havalenin, davalının verdiği veya vereceği havale emrine bağlandığı, fakat dosyada davalı tarafça davacıya ödeme yapılmasına ilişkin havale talimatı verildiğine dair delil sunulmadığı, ödeme yapıldığı belirtilen dava dışı kurumdan da bu hususa ilişkin delil ibraz edilmediği, bu durumda yapılan ödemelerin ancak vekaletsiz iş görme hükümleri kapsamında olduğu, davalının sunduğu kendisinin ödeme yaptığına dair 3 faturanın bu döneme ilişkin olmadığı, diğer faturanın da açık fatura olması nedeniyle ödeme yapıldığına delil olamayacağı, 27.02.2007 tarihinde davalı tarafından bankaya 5.900,00 TL para yatırıldığı, bu ödemenin davalı kuruma davacı tarafından ödenen ve bilirkişi raporunda hesaplanan 10.665,00 TL'den düşülmesi suretiyle davalının ana para borcunun 4.765,00 TL olduğu, borcun kaynağı olarak sözleşmeden kaynaklanan bir talep söz konusu olamayacağından, zira vekaletsiz iş görme hükümleri çerçevesinde alacağın varlığı değerlendirildiğinde bu hukuki ilişkide ticari işlerdeki temerrüt faizi talep edilebileceği 16.03.2008 temerrüt tarihinden itibaren 12.12.2010 dava tarihine kadar hesaplanan 2.631,07 TL temerrüt faizi ve 133,55 TL BSMV talep edilebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.