muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2651, Karar No: 2013/3321, Tarih: 19.02.2013

Mahkemece bozma ilamına uyularak, kendi alanlarında uzman bilirkişiler marifetiyle işyerinde keşif yapılmak suretiyle, üçlü bilirkişi heyetinden rapor alınmış ve rapordaki değerlendirmeler doğrultusunda feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Hüküm, yine davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. ve devamı maddeleridir.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 19. maddesinin 1. fıkrasına göre işveren fesih bildirimini yazılı yapmak ve fesih sebebini açık ve kesin bir şekilde belirtmek zorundadır. Fesih bildirimi yazılı yapılmamışsa veya fesih sebebi açık ve kesin bir şekilde belirtilmemişse aynı Kanun'un 21. maddesi gereğince geçerli sebep gösterilmediği kabul edilir. Buna karşılık, aynı Kanun’un 25. maddesinde öngörülen, işverenin haklı sebeple derhal feshinde ise yazılı şekil şartı aranmamaktadır.

Davalı işyerinde güvenlik görevlisi olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin, güvenlik hizmetlerinin alt işverene verilmesi sebebiyle geçerli sebeple feshedildiği dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır. Öncelikle belirtmek gerekirki, davalı işveren şirketin işyerinde görülen asıl işin mahiyetine göre, güvenlik hizmetleri yardımcı iş niteliğinde olup, güvenlik hizmetlerinin alt işverene verilmesi sebebiyle oluşacak istihdam fazlalığının giderilmesi için işçi çıkarma yönüne gidilmesi, iş sözleşmesinin feshi için geçerli sebep oluşturur. Başka bir anlatımla, alt işverene iş verilmesi geçerli olduğu takdirde, bu durum fesih için geçerli bir sebep teşkil etmektedir.

Mahkemece bozma kararı doğrultusunda, uzman bilirkişi heyetinden rapor alınmak suretiyle sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece bozma kararı doğrultusunda, uzman bilirkişi heyetinden rapor alınmak suretiyle sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalı işverenin kendisine ait işyerlerinde davacının kısa bir eğitimle çalıştırılmasının mümkün olmadığı hususunu ispatlayamadığını, feshin son çare olması ilkesine uyulmadığını, işyerine fesihten önce ve sonrasında ilk okul mezunu dahil şoför, ambar işçisi, iş makinesi operatörü, irtibat memuru gibi işlerde çalıştırılmak üzere yirmi üç kişinin işe alındığını, davacının kısa bir eğitimle bu gibi işlerde istihdam edilebileceği belirtilmiş ise de, iş sözleşmesinin feshinden altı ay öncesinde ve fesihten sonra işe alınan işçilerin üniversite mezunu olduğu ve uzmanlık gerektiren avukat, üretim müdürü, organizasyonel etkinlik müdürü, planlama bütçe ve kontrol ekip üyesi, kalite ve çevre mühendisi gibi işlerde çalıştırılmak üzere işe alındığı, davacının eğitim durumu itibariyle kısa bir eğitim verilmek suretiyle bu gibi işlerde çalıştırılması mümkün olamayacağından, bilirkişilerin tespitleri yerinde bulunmamıştır. Yukarıda izah edildiği üzere, uzmanlık gerektiren işlerin alt işverene verilmesinden dolayı işyerinde oluşacak istihdam fazlalığı iş sözleşmesinin feshinde geçerli neden teşkil ettiğinden, davalı işverence feshin son çare olması ilkesine aykırı davranıldığı konusunda somut bir belge ve bilgi bulunmadığından ve davacının kısa bir eğitimle davalı işyerinde çalıştırılabileceği bir bölüm bulunmadığından, davalı işverence yapılan feshin geçerli nedene dayandığı anlaşılmakla davanın reddi yerine kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 1.872,55 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, kesin olarak 19.02.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/14132, Karar No: 2020/15468, Tarih: 14.09.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/14132 E.  ,  2020/15468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın cep telefonunu tamirciye verdiği ve imeı numarasının kopyalanmış olabileceğine ilişkin istikrarlı savunması da göz önüne alınarak, bu hususun ilgili servis sağlayıcı GSM operatörlüğüne sorularak araştırılması, imeı numarasının kopyalanmış olduğunun anlaşılması karşısında sanığın beraatine karar verilmesi, aksi durumda ise bu duruma bağlı olarak;

Sanığın temyiz dilekçesi ve ekinde bulunan Elazığ Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nin 13.10.2009 tarihli raporuna göre ''anti sosyal kişilik bozukluğu ve tedavi ile işlevselliği düzelmeyen ağır stres tepkisi ve uyum bozukluğu '' rahatsızlığının bulunması karşısında, sanığın suç tarihinde işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğini ortadan kaldıran veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmasına yol açan bir akıl hastalığı ve yüklenen suç yönünden cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinden ya da Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alınarak sonucuna göre, 5271 sayılı Yasanın 150/2. maddesi uyarınca zorunlu müdafi de atanmak suretiyle hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanığın Iğdır 2. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından alınan 10.03.2015 tarihli savunmasında zorunlu müdafi talebi olmasına karşın esas mahkemesince bu hususta bir karar verilmeden yargılamaya devamla hüküm kurularak CMK'nın 150/1. madde ve fıkrasına aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7085, Karar No: 2022/837, Tarih: 25.01.2022

**10. Ceza Dairesi         2019/7085 E.  ,  2022/837 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SAKARYA 5. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1) Sanıklar hakkında verilen mahkûmiyet kararında; Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141/3. CMK'nın 34. ve 230. maddeleri uyarınca hükmün gerekçesinde, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşlerin yazılması, kanıtların tartışılarak değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen kanıtlar ile mahkemece ulaşılan kanaatin, sanıkların suç oluşturduğu veya oluşturmadığı sabit görülen fiillerinin belirtilmesi ve bu fiillerin nitelendirilmesinin yapılması suretiyle infazı kabil bir hüküm kurulması gerekirken, gerekçesiz olarak hüküm kurulması,

2) Sanıklar hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasına dayanak teşkil eden İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 21/05/2015 tarihli 84531013-4657-(51327) sayılı uzmanlık raporunun dosya içerisinde ve UYAP sisteminde denetime açık bir şekilde bulundurulması gerektiğinin gözetilmemesi ve iddianame içeriği ile gerekçeli kararda anılan uzmanlık raporunda “Türkiye'de ilk kez karşılaşılan uyuşturucu ve uyarıcı özelliğe sahip kimyasal maddeler ihtiva ettiğinin” belirtilmesi karşısında, ele geçen maddelerin suç tarihi itibarıyla uyuşturucu veya uyarıcı madde kapsamında bulunup bulunmadığına dair adli tıp kurumundan rapor alınmadan eksik araştırma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönler incelenmeksizin, hükmün BOZULMASINA, 25/01/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15706, Karar No: 2009/744, Tarih: 26.01.2009

**2. Hukuk Dairesi         2007/15706 E.  ,  2009/744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :İtirazın İptali

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık ve hüküm \* ödünç olarak verilen paranın iadesi isteğine ilişkin olup Borçlar Kanununun karz aktinden kaynaklanmaktadır.İnceleme görevi Yargıtay 13. Hukuk Dairesine aittir.

S O N U Ç : Dosyanın görevli Yargıtay 13. Hukuk Dairesi Yüksek Başkanlığına gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 26.01.2009

İNCELENEN KARARIN :

DAVA TÜRÜ :İtirazın İptali

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık ve hüküm \* karz akdinden doğan alacak istemine ilişkin olup inceleme görevi Yargıtay 13. Hukuk Dairesine aittir.

S O N U Ç : Dosyanın görevli Yargıtay 13. Hukuk Dairesi Yüksek Başkanlığına gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 26.01.2009
Yargıtay — Esas No: 2024/1483, Karar No: 2024/11306, Tarih: 09.10.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/1483 E.  ,  2024/11306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/8-son cümlesi uyarınca, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 12.05.2016 tarihinden, denetim süresi içinde ikinci suçun işlendiği 01.08.2017 tarihine kadar dava zamanaşımının durduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranından indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün oy birliğiyle BOZULMASINA,Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32542, Karar No: 2013/26952, Tarih: 27.06.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/32542 E.  ,  2013/26952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında temel cezanın tayininde, hapis cezasının asgari hadden tayin edilmesine karşılık ... adli para cezasının gerekçe gösterilmeden asgari had aşılarak tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan idare vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince sanık hakkında tayin edilen 90 tam ... adli para cezasının 5 güne, bu ceza üzerinden diğer artırım ve indirim maddelerinin tatbiki ile bulunan sonuç 150 tam ... adli para cezasının da 8 güne; ... adli para cezasının TCK'nin 52. maddesi gereğince günlük 20,-liradan paraya çevrilmesi ile bulunan 3.000- lira adli para cezasının da 160,-liraya indirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/06/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19484, Karar No: 2015/12297, Tarih: 03.06.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/19484 E.  ,  2015/12297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının bozulmasına dair 03.06.2014 tarih, 2014/11617 Esas, 2014/11368 Karar sayılı Daire ilâmının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Alacaklılar vekili tarafından İçişleri Bakanlığı aleyhine Askeri Yüksek İdare Mahkemesi 2. Dairesi'nin 31.10.2013 tarihli, Jandarma Genel Komutalığı bünyesinde asker olarak vatani görevini yapmakta iken ölen kişinin yakınlarının açtığı maddi ve manevi tazminat davası sonucu verdiği ilama dayalı olarak takip başlatıldığı, icra emrinin tebliği üzerine;........ vekilinin; 2577 sayıl İdari Yargılama Usulü Hakkındaki Kanun'un 28. maddesi gereğince ödeme için başvurulmadan takip başlatıldığı gerekçesiyle takibin iptali istemi üzerine, Mahkemece, aynı gerekçeyle takibin iptaline karar verildiği, hükmün alacaklılar vekilinin temyizi üzerine de Dairemizce; istemin şikayetçinin takipte aktif husumet ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle reddi yönünde hüküm tesisi için alacaklılar lehine bozulduğu, şikayetçi (borçlu) vekilinin karar düzeltme isteminde bulunduğu görülmektedir.

6 Nisan 2011 tarihli ve 6223 sayılı Kanun'un verdiği yetkiye istinaden çıkarılan Genel Bütçe Kapsamındaki Kamu İdareleri ve Özel Bütçeli İdarelerde Hukuk Hizmetlerin Yürütülmesine İlişkin 659 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 2 Kasım 2011 tarihli ve 28103 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmesiyle birlikte, 1 Ocak 1943 tarihli ve 4353 sayılı Maliye Vekaleti Başhukuk Müşavirliği'nin ve Muhakemat Umum Müdürlüğü'nün Vazifelerine, Devlet Davalarının Takibi Usullerine ve Merkez ve Vilayetler Kadrolarında Bazı Değişiklikler Yapılmasına Dair Kanun yürürlükten kaldırılmıştır.

659 sayılı KHK ile 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu'na ekli (I) ve (II) sayılı cetvellerde belirtilen idareler, bu KHK'nin 6. maddesi gereğince, kendi iş ve işlemleri ile ilgili olarak açılacak adli ve idari davalar ve tahkim yargılaması ve icra işlemlerinde taraf sıfatını kazanmış ve yine aynı sayılı KHK'nin 4/2-a maddesinde de idarelerin lehlerine veya aleyhlerine açılan adli ve idari davalarda, iç ve dış tahkim yargılamasında, icra işlemlerinde ve yargıya intikal eden her türlü hukuki uyuşmazlıkta idarelerin hukuki birimleri tarafından vekil sıfatı ile takip edileceği düzenlenmiştir.

Bu kapsamda şikayetçi ....... da, 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu'na ekli (I) sayılı cetvelde yer alan bir kamu idaresi olduğundan, adli ve idari davalarda, iç ve dış tahkim yargılamasında, icra işlemlerinde ve yargıya intikal eden her türlü hukuki uyuşmazlıkta, dava yahut uyuşmazlık konusu iş ve işlemleri taraf sıfatı ile takip ve müdafaa etmek yetki ve sorumluluğunu haiz olduğu anlaşılmaktadır.

Bu kapsamda şikayetçi ....... da, 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu'na ekli (I) sayılı cetvelde yer alan bir kamu idaresi olduğundan, adli ve idari davalarda, iç ve dış tahkim yargılamasında, icra işlemlerinde ve yargıya intikal eden her türlü hukuki uyuşmazlıkta, dava yahut uyuşmazlık konusu iş ve işlemleri taraf sıfatı ile takip ve müdafaa etmek yetki ve sorumluluğunu haiz olduğu anlaşılmaktadır.

Yine Askeri Yüksek İdare Mahkemeleri 1602 sayılı kanun hükümlerine göre kurulmuş ve yargılama yapan mahkemeler olup, 2577 Sayılı İdari Yargılması Usulune göre yargılama yapan mahkemeler değildir, bu mahkeme kendi özel kanununa göre yargılama yapar ve karar verir. Bu nedenle takip konusu Ankara Askeri Yüksek İdare Mahkemesi ikinci Dairesi kararının icrasında 2577 sayılı İYUK nun 28. maddesi de uygulanmaz. Mahkeme kararının bu nedenle bozulması gerekirken şikayetçi .......'nın takip dosyasında aktif husumet ehliyeti bulunmadığından şikayetinin reddine karar verilmesi gerektiği nedeniyle bozulduğu görülmekte borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kısmen kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin karar düzeltme isteminin kısmen kabulü ile Dairemizin 03.06.2014 tarih ve 2014/11617 Esas 2014/11368 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, 03.06.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

1602 sayılı Askeri Yüksek İdare Mahkemesi Kanunu'nun (AYİMK) 36.maddesinde, bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde İdari Yargılama Usulü Kanunu (İYUK) ile Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun (yenisi 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu) hangi hükümlerinin uygulanabileceği sınırlı şekilde sayılmıştır. Sınırlı sayılan bu hükümler arasında idari yargı kararlarının uygulanmasını düzenleyen İYUK 28. maddesi sayılmamıştır. Bu nedenle İYUK 28. maddesindeki "belli bir miktarı içeren tam yargı davaları hakkındaki kararlar ise genel hükümlerine göre infaz ve icra olunur" şeklindeki kural, Askeri Yüksek İdare Mahkemesi'nin tam yargı kararları için uygulama alanı bulmaz. Bir yasal düzenleme yapılmadığı takdirde, sınırlı sayım şeklinde yapılan bir düzenlemenin yorum yoluyla genişletilmesi kanuna aykırı olur. Bu durumda İYUK 28. maddesindeki "genel hükümlere göre infaz ve icra olunur" hükmü İcra ve İflas Dairelerini anlattığından, Askeri Yüksek İdare Mahkemesi'nin tam yargı davası sonucu verdiği tazminat hükümleri için İİK uyarınca İcra Dairelerinde icra takibi yapılması yolu açık değildir. Kuşkusuz, olması gereken hukuk açısından devletin özel hukuk ilişkilerinden doğan borç ilişkilerinden doğan alacakların infazı için, bazı istisnalar dışında, devlet ile gerçek kişiler ve özel hukuk tüzel kişileri arasında ayrım yapılmasının hukuk devleti anlayışı ile ne ölçüde başdaştığı, üzerinde düşünülmesi gereken bir konudur.

En azından, AYİMK'da da İYUK 28. maddesine benzer bir yasal düzenleme yapılması yerinde olacaktır. Mahkemelerin görevi, mevcut düzenlemeye uygun karar vermektir. Yasa koyucunun bilinçli olarak kapalı tuttuğu bir hukuki olanağı yargı organlarının yasa koyucunun yerine geçerek, yorum yoluyla genişletmesi ve bu olanağı açık tutması doğru olmayacaktır. Bu durumda, şikayetin kabulü ile takibin iptaline ilişkin İcra Hukuk Mahkemesi kararı sonuç olarak isabetlidir. Açıkladığım nedenlerle, karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin bozma ilamının kaldırılıp, temyiz edilen hükmün, belirtiğim gerekçeyle ONANMASINA karar verilmesi gerektiğini düşünüyor; değerli çoğunluğun önceki ve son bozma kararına katılmıyorum. 03.06.2015
Yargıtay — Esas No: 2016/8299, Karar No: 2016/15471, Tarih: 19.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/8299 E.  ,  2016/15471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; 19.200,06 TL kayıp kaçak bedelinin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı şirketin, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.