muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7901, Karar No: 2019/73, Tarih: 14.01.2019

**2. Hukuk Dairesi         2018/7901 E.  ,  2019/73 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından; kusur belirlemesi ve kadın yararına hükmedilen yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Anayasanın 141/3. maddesi "Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli olarak yazılır." buyurucu hükmünü içermektedir. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde de, kararın kapsayacağı hususlar ayrıntılı biçimde belirtilmiş olup, bu maddenin 1. fıkrasının c. bendine göre; mahkeme kararlarında iki tarafın iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebebin açıkça gösterilmesi zorunludur. Yerel mahkemenin hangi delillerle sonuca ulaştığını değil, dayanılan delillerde yer alan hangi vakıanın kabul edildiğini Yargıtay denetimine elverişli şekilde gerekçeli olarak açıklaması zorunludur. Mahkemece; "Davacı ve davalının sosyal ve ekonomik durumları araştırılmış, davacının tanıkları dinlenmiş, delilleri toplanmıştır. Tarafların evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmasına neden olduğu anlaşıldığından davanın kabulüne ve ortak yaşı küçük çocukları Gamze, Yusufcan, Kubilay ve Gökdeniz'in velayetlerinin de mevcut alışılmış düzenin bozulmaması için halen birlikte yaşadıkları davalı babaya verilmesine, davacı tedbir nafakasına hükmedilmesi gerektiği vicdani kanaatine varılmakla aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." şeklinde yetersiz gerekçe ile hüküm kurulmuştur. Denetime olanak verecek şekilde deliller tartışılarak ret ve üstün tutma sebepleri gösterilmemiş, vakıalarla ilgili herhangi bir tespitte de bulunulmamıştır. Hükmün hangi delillere dayanılarak verildiği, hangi olayların sabit olduğu ve tarafların kusur durumuna ilişkin vakıalar kararda belirtilmemiştir. Açıklanan nedenlerle tarafların karşılıklı boşanma davalarına ilişkin gerekçesiz şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olduğundan bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 14.01.2019(Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2014/33559, Karar No: 2015/5893, Tarih: 12.02.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/33559 E.  ,  2015/5893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 01/04/2010-30/11/2013 tarihleri arasında çalıştığını, yasa gereği fesih sebebinin açık ve kesin bir şekilde belirtilmesi gerektiğini, yeniden yapılandırma şeklinde soyut gerekçe ile herhangi bir geçerli nedene dayanmadan iş akdinin feshedildiğini beyan ederek feshin geçersiz olduğunun tespiti ile davacının işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 01/04/2010-30/11/2013 tarihleri arasında mutfak marka sorumlusu olarak çalıştığını, davalı şirketin mutfak sektöründen karlı olmadığı için çıkmaya ve mutfak departmanını kapatmaya karar verdiğini, mutfak bölümünün kapatılması nedeniyle personel çıkışları yapıldığını, davacının mutfak konusunda uzman olduğundan başka bir alternatif pozisyon üretilemediğini bu nedenle iş sözleşmesinin feshedilmek zorunda kalındığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20/2 maddesi uyarınca “feshin geçerli bir sebebe dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir”. İşveren ispat yükünü yerine getirirken, öncelikle feshin biçimsel koşullarına uyduğunu, daha sonra, içerik yönünden fesih nedenlerinin geçerli olduğunu kanıtlayacaktır. Dairemizin kararlılık kazanan uygulaması bu yöndedir. (04.04.2008 gün ve 2007/29752 Esas, 2008/7448 Karar sayılı ilamımız). Feshin işletme, işyeri ve işin gerekleri nedenleri ile yapıldığı ileri sürüldüğünde, öncelikle bu konuda işverenin işletmesel kararı aranmalı, bağlı işveren kararında işgörme ediminde ifayı engelleyen, bir başka anlatımla istihdamı engelleyen durum araştırılmalı, işletmesel karar ile istihdam fazlalığının meydana gelip gelmediği, işverenin bu kararı tutarlı şekilde uygulayıp uygulamadığı(tutarlılık denetimi), işverenin fesihte keyfi davranıp davranmadığı(keyfilik denetimi) ve işletmesel karar sonucu feshin kaçınılmaz olup olmadığı(ölçülülük denetimi-feshin son çare olması ilkesi) açıklığa kavuşturulmalıdır.

Somut olayda “mutfak marka yöneticisi” olarak çalışan davacının iş sözleşmesi şirket organizasyonunda yeniden yapılanma nedeniyle feshedilmiştir.

Somut olayda “mutfak marka yöneticisi” olarak çalışan davacının iş sözleşmesi şirket organizasyonunda yeniden yapılanma nedeniyle feshedilmiştir.

Mahkemece yargılama sırasında aldırılan bilirkişi raporu uyarınca feshin geçerli olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de, davalı tarafından fesih öncesi ve sonrası sunulan organizasyon şemalarında mutfak bölümüyle ilgili halen çalışıldığının, davacının temyiz dilekçesi ekinde davalının halen mutfak yapım siparişi için fiyat teklifi verdiğinin görüldüğü; davalı söz konusu teklifin davadışı müşteriye mutfak alanında çalışmadıkları defalarca söylenmesine rağmen ısrarı üzerine konut projesi için sadece bütçe oluşturabilmesi maksadıyla verildiği belirtilmişse de, mail içeriğinde müşteriye şirketten teklif istenmesi dolayısıyla teşekkür edildiği, teklifin geçerli olacağı son tarihin belirtildiği, ürünün özelliklerinin ayrıntılı olarak belirlendiği, ayrıca ödemelerin 30, 60, 90 gün vadeli olarak çeklerle alınıp alternatif ödeme taleplerinin değerlendirilebileceği, KDV hariç mutfak dolabı fiyatlarının 7.500 TL olduğunun bildirildiği gözetildiğinde somut olarak kapatmanın ve kapatma nedeniyle istihdam fazlalığının kanıtlanamadığı, bu nedenle feshin geçerli olmadığı anlaşıldığından kararın bozulması gerekmiştir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM:

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalıdan tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yaptığı 228.35 TL yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, davalının yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

Kesin olarak 12.02.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5022, Karar No: 2012/7751, Tarih: 21.06.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/5022 E.  ,  2012/7751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 98 ada 1 parsel sayılı Elhaç Selim Ağa Vakfından icareli taşınmazın tamamının Zakar oğlu Karabet adına kayıtlı iken, Hazine tarafından açılan dava sonucunda adı geçenin gaipliğine ve taşınmazın Hazine adına tesciline karar verildiğini ve kararın kesinleştiğini, 27.01.2011 tarihinde taşınmazın hazine adına tapuya tescil edildiğini, ancak taşınmaz mahlülen vakfına intikal ettiğinden Hazine adına yapılan tescilin yolsuz olduğunu ileri sürerek, tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı Hazine vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalı Hazine'nin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13. maddesinin j. Bendi gereğince Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, 21.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8557, Karar No: 2025/4102, Tarih: 21.04.2025

**12. Ceza Dairesi         2022/8557 E.  ,  2025/4102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1834 E., 2022/1460 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafinin istinaf başvurusunun kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmiş, görevsizlik kararından sonra İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafii ile katılanların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca sanık müdafinin temyiz istemine ilişkin olarak hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri; müvekkilinin olayı tamamen yanlışlıkla meydana getirmiş olduğuna, kesinlikle art niyetle ve bile isteye yapmamış olduğuna, müvekkil olay gerçekleşirken silahın emniyetten çıktığı ve şarjörün takılı olduğu bilinci olmadığına, olay esnasında maktul ile müvekkil anı olarak kalması için video çekmek istemişler, poz verip çekim yaptıkları esnada silah birden bire ateş almış olduğuna, yapılan incelemeler sonucu müvekkilin olayı kasıtlı yapması için hiç bir sebep olmadığına, tanıkların ifadelerine göre aralarında herhangi bir husumet bulunmamakta aksine aralarının iyi olduğu anlaşıldığına, bu nedenle sanık hakkında beraat kararı verilmesi talebine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; olay tarihinde yaklaşık 5 aylık asker olan sanığın nöbet sırasında maktulden cep telefonu ile kendisinin silahla fotoğrafını çekmesini istediği, maktulün video çekmeye başladığını söylemesi üzerine sanığın, çatışma ortamında olduğu izlenimi uyandıracak şekilde konum alıp, elinde bulunan piyade tüfeğinin kurma kolunu da çekerek, tüfeğin namlusunu maktule doğrultup, hiç bir önlem almadan tetiğe basınç uygulayarak ateşleyip maktulün ölümüne neden olduğu olayda; İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin olası kastla veya doğrudan kastla işlenmiş olma ihtimali nedeniyle görevsizlik kararı verilmiş, verilen karara sanık müdafinin itiraz etmesi üzerine, itiraz merci olan Ağrı 2. Ağır Ceza Mahkemesinin değişik iş sayılı kararı ile görevsizlik kararını kaldırmış ve dosya yeni esasa kaydedilerek yapılan yargılama sonunda, sanığın bilinçli taksirle öldürme suçunu işlediği kabul edilmiş ve sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Bölge Adliye Mahkemesi tarafından sanığın istinaf başvurusunun kabulü ile; sanığın üzerine atılı eylemin kasten veya olası kastla öldürme suçunu oluşturup oluşturmadığına dair yargılama yapma ve delilleri takdir görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması gerekçesi ile hükmün bozulmasına karar verilmiş, İlk Derece Mahkemesince görevsizlik kararı verilerek dosya Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmiş, yapılan yargılama sonunda, sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 63. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince sanık müdafii ile katılanların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla, sanık müdafinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1.Olay tarihinde ölen... ile Sanık ...'ın askerlik yaptığı, Eleşkirt 2.Mekanize Piyade Tabur Komutanlığı Kışlasında gözetleme kulübesinde nöbete başladığı, anı olması için...'nın sanığı videoya çekmeye başladığı sanığın çatışmadaymış gibi poz vermek istediği için silahını ölene yönelterek kurma kolunu çekip bırakıp tetiğe basması üzerine yaklaşık 1,5-2 metre mesafede bulunan...'nın yere yığılıp öldüğü, Van 3. Piyade Tümen Komutanlığı Askeri Savcılığı tarafından düzenlenen 17/01/2017 tarihli ölü muayene ve otopsi tutanağında; kişinin vücuduna 1 adet ateşli silah mermi cekirdeği isabet etmiş olup, tek başına öldürücü nitelikte olduğu, ateşli silah mermi cekirdeği giriş deliği cilt altı bulgularına göre atışın yakın atış mesafesinden yapılmış olduğu, kişinin kesin ölüm sebebinin ateşli silah mermi çekirdeği yaralanmasına bağlı, yüz ve vertebra kemik kırıkları ile birlikte beyin boşlukları içerinde kanama, larinkste doku harabiyeti, iç ve dış kanma sonucu meydana geldiği kanaatinin bildirildiği olayda; 5237 sayılı TCK'nın "Kast" başlıklı 21. maddesi; "(1) Suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır. Kast, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesidir. (2) Kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi halinde olası kast vardır. Bu halde, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda müebbet hapis cezasına, müebbet hapis cezasını gerektiren suçlarda yirmi yıldan yirmi beş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur; diğer suçlarda ise temel ceza üçte birden yarısına kadar indirilir" şeklinde düzenlenerek, maddenin birinci fıkrasının ikinci cümlesinde doğduran kast, ikinci fıkrasının birinci cümlesinde de olası kast tanımlanmıştır. Olası kastın tanımlandığı TCK'nın 21. maddesinin 2, fıkrasının gerekçesinde; "...Olası kast durumunda suçun kanuni tanımında yer alan unsurlardan birinin somut olayda gerçekleşebileceği öngörülmesine rağmen, kişi fiili işlemektedir. Diğer bir deyişle, fail unsurların meydana gelmesini kabullenmektedir. Doğrudan kast; öngörülen ve suç teşkil eden fiili gerçekleştirmeye yönelik irade olup kanunda suç olarak tanımlanmış eylemin bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi ile oluşur. Fail hareketinin kanuni tipi gerçekleştireceğini bilmesi ve istemesi halinde doğrudan kastla hareket etmiş olacak, buna karşın işlemiş olduğu fiilin muhtemel bazı neticeleri meydana getirebileceğini öngörmesine ve bu neticelerin gerçekleşmesini mümkün ve muhtemel olarak tasavvur etmesine rağmen muhtemel neticeyi kabullenerek fiili işlemesi halinde olası kast söz konusu olacaktır.

5237 sayılı TCK'nın hazırlanmasında esas alınan suç teorisinde "kanunda tanımlanmış haksızlık" olarak ifade edilen suç; kural olarak ancak kastla, kanunda açıkça gösterilen hallerde ise taksirle de işlenebilir. İstisnai bir kusurluluk şekli olan taksirde, failin cezalandırılabilmesi için mutlaka kanunda açık bir düzeleme bulunması gerekmektedir. 5237 sayılı TCK'nın 22/2. maddesinde taksir; "dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir" şeklinde tanımlanmıştır.

Türk Ceza Kanununda taksir; "basit" ve "bilinçli" taksir olarak ikili bir ayrıma tabi tutulmuş, 22. maddesinin üçüncü fıkrasında bilinçli taksir; "kişinin, öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi" şeklinde tanımlanmış, bu halde taksirli suça ilişkin cezanın üçte birden yarıya kadar arttırılacağı öngörülmüştür. Basit taksir ile bilinçli taksir arasındaki ayırt edici ölçüt; taksirde failin öngörülebilir nitelikteki neticeyi öngörmemesi, bilinçli taksir halinde ise bu neticeyi öngörmüş olmasıdır.

Türk Ceza Kanununun 21 maddesinin ikinci fıkrasında; "kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi" şeklinde tanımlanıp başkaca ayırıcı unsura yer verilmeyen olası kast ile aynı Kanunun 22. maddesinin üçüncü fıkrasında; "kişinin, öngördüğü neticeyi istememesine karşın, neticenin meydana gelmesi halinde bilinçli taksir vardır" biçiminde tanımlanan bilinçli taksirin karıştırılacağı hususu öğretide dile getirilmiş, kanun koyucu da madde metninde yer vermediği "kabullenme" ölçütünü aynı maddenin gerekçesinde; "olası kast halinde suçun kanuni tanımında yer alan unsurlardan birinin somut olayda gerçekleşeceği öngörülmesine rağmen, kişi fiili işlemektedir, diğer bir deyişle, fail unsurların meydana gelmesini kabullenmektedir" şeklinde açıklamak suretiyle, olası kastı bilinçli taksirden ayıracak kıstası ortaya koymuştur.

Öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesine kayıtsız kalınması durumunda olası kast, öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesinin istenmemesine rağmen neticenin meydana gelmesinin engellenemediği ahvalde bilinçli taksir söz konusu olacaktır. Diğer bir deyişle, failin neticeyi istememekle beraber neticenin meydana gelmesinin muhtemel olduğunu bilmesine rağmen duruma kayıtsız kalarak hareketini sürdürmek suretiyle muhtemel neticeyi kabullenmiş ise olası kast, failin neticeyi öngörmesine rağmen becerisine, şansına tecrübesine ya da başka bir etkene güvenip neticenin meydana gelmeyeceğine inanarak gerektiğinde muhtemel neticenin gerçekleşmemesi için gerekli önlemleri de almak suretiyle hareketini sürdürmesi halinde ise bilinçli taksir vardır. Daha açık bir anlatımla, olası kastta fail olası sonucun ortaya çıkmaması için herhangi çaba sarf etmemektedir.

Somut olayda; sanığın nöbet yerinde hücum yeleğinden dolu şarjörü çıkarmaması gerektiği, silahına dolu şarjörü takmaması gerektiği yazılı olarak tebliğ edilmiş olmasına rağmen ve komutanları olan tanık Burhan Ak'ın beyanlarına göre bu yasaklar defalarca sözlü olarak tekrar edilmesine rağmen sadece video da kendi deyimi ile "daha artistik" çıkmak için yasak olan işlemi gerçekleştirdiğini kabul etmesi, dolu şarjörü silahına taktıktan sonra emniyet kilinin kapalı olup olmadığını kontrol etmemesi, 5 aylık bir askerin bu şekilde bir dikkatsizlik yapmasının makul olduğu bir an için kabul edilse bile dolu olan silahı herhangi bir canlıya yöneltmesi yasak olmasına rağmen, ölen...'a doğru yöneltilen silahı kendi anlatımıyla "artist görünmek" için kurma kolun ses çıkartması için çekip bırakması ve silahının seri atışta olduğuna dikkat etmemesi nedeniyle yakın mesafeden arkadaşını silahla vurarak ölümüne sebep olduğu olayın oluş şekline göre; emniyet mandalı açık, kurma kolu çekili öldürme kabiliyeti olan silahı yakın mesafede bulunan bir insana yönelterek tetiğe basılması halinde ölüm olayının gerçekleşme ihtimali olduğu sanık tarafından öngörülebilir olmasına rağmen hareketini sürdürmek suretiyle sonucu kabullendiğini eylemli olarak ortaya koyduğu, bir başka deyişle sanığın ölümün meydana geleceğini bilerek ve göze alarak, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, meydana gelen sonucu kabullenerek hareket ettiği anlaşılmakla, sanığın eylemini olası kast ile işlediği ve olası kast hükümleri uygulanmak suretiyle cezalandırılması yerine suç vasfında yanılgıya düşülerek, bilinçli taksir hükümleri uygulanmak suretiyle mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Taksirli suçta müsadere kabul edilmediği halde; emanette kayıtlı "17 adet MKE 96 ibareli poşet içerisinde boş kovan, bir adet MKE 91 ibareli boş kovan, bir adet deforme olmuş mermi çekirdeğinin" kanıt olarak dava dosyası arasında muhafazası yerine müsaderesine karar verilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle, Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin kararının 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla BOZULMASINA, CMK'nın 307/4. maddesi gereğince ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2-a maddesi uyarınca Ağrı 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.04.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY