muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2463, Karar No: 2015/21311, Tarih: 24.02.2015

5237 sayılı Kanunun 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA; Fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkralarından, 5237 sayılı Kanunun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün tamamen çıkartılıp yerine, "5237 sayılı TCK'nın 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın c bendinde yer alan, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine kadar, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" denilmek suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan verilen mahkumiyet kararlarına yönelik temyiz incelemesinde,

Sanık savunması, katılan, müşteki ve tanık ifadeleri, görgü tespit tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a-Hükümden sonra, 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152/2-a maddesinde yapılan değişiklik nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

B-5237 sayılı Kanunun 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan haklardan, sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmetten bulunmaktan yoksun bırakılmaya ilişkin hak yoksunluğunun aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilme tarihinden itibaren uygulanmayacağı gözetilmeden, alt soyu dışındaki kişileri de kapsayacak şekilde 53/1-c maddesi gereğince güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına hükmedilmesi,

c-Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan dolayı kurulan hükümde, gerekçe kısmında 5237 sayılı TCK 152/2-a maddesi uyarınca cezanın iki kat artırımına karar verildiği halde bir kat artırılması,

c-Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan dolayı kurulan hükümde, gerekçe kısmında 5237 sayılı TCK 152/2-a maddesi uyarınca cezanın iki kat artırımına karar verildiği halde bir kat artırılması,

d-Sanığın, ekip arabasına konulunca ayakları ile aracın içindeki demir parmaklıkları tekmeleyerek büktüğü, aracın arka bagaj camını kırdığı ve eline geçirdiği çakmak ile döşemeyi tutuşturduğu ve bu şekilde kamu malına zarar verdiği iddiasıyla tek bir kamu malına zarar verme suçunu işlediği dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinde öngörülen zincirleme suça ilişkin hükümlerin uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurmak suretiyle suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, temyiz edenin sıfatına göre CMUK'nın 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 24/02/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6564, Karar No: 2022/2760, Tarih: 24.03.2022

**3. Hukuk Dairesi         2021/6564 E.  ,  2022/2760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 24. HUKUK DAİRESİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ANKARA 4. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında ilk derece mahkemesinde görülen adi ortaklığa temsilci atanması davasının kısmen kabulüne dair verilen karar hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar; davacı şirket ile davalı şirket arasında 27/05/2013 tarihli iş ortaklığı sözleşmesinin imzalandığını, bu sözleşme ile ortaklığın yönetim ve temsil yetkisinin düzenlendiğini ancak 21/09/2016 tarihli yönetim kurulu davacı ...'e bildirilmeyerek anılan toplantıya katılmasının engellendiğini, bu nedenle adi ortaklık yönetim kurulu üyesi davacı ...'ın onayı olmadan alınan yönetim kurulu kararının yok hükmünde olduğunu, bu yönetim kurulu kararına göre alınan karar ile toplam 10.745.000 TL'nin ortaklardan ...nin hesabına gönderilmesi sonucunda ortaklık gelirinin ortağın şahsi işlerinin finansmanında kullanıldığını, iadesi talep edilmesine rağmen ödenmediğini, davalıların ortaklığa zarar verdiklerini belirterek; ...adi ortaklığında davalılar ... ve ...'ın ortaklığı yönetim yetkisinin haklı nedenlerin varlığı sebebiyle TBK'nın 629. maddesi uyarınca kaldırılmasına, ortaklığın yönetim yetkisinin ortaklardan ... İnş. Ltd Şti yetkilisi ...'e verilmesini talep etmiştir.

Davalılar; usulüne uygun yönetim kurulu kararı bulunduğunu, davacı tarafın üzerine düşen sorumlulukları yerine getirmediğini, şahsi işler için ortaklığın parasının kullanılmadığını, savunarak davanın reddini istemişlerdir.

İlk derece mahkemesince; 01/02/2019 tarihli bilirkişi heyeti raporu hükme esas alınarak, davanın kısmen kabulü ile dava konusu ...-... adi ortaklığında ortaklığı yönetim yetkisine davalı şirket adına imza yetkisine sahip şahıslardan ... ve ...'tan herhangi biri ile davacı şirket adına imza yetkisine sahip ...'in müştereken atacakları imza ile iş ortaklığının temsil ve ilzama yetkili olarak atanmalarına

karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesinin kararına karşı, davalılar tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; ilk derece mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda adi ortaklıktaki ortaklar arasındaki karşılıklı güven ve sadakat ilişkisinin yok olduğu, adi ortaklık ilişkisinin temelinin sarsıldığı ve temsilci atanmasının şartlarının oluştuğu, ilk derece mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle; davalıların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince; ilk derece mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda adi ortaklıktaki ortaklar arasındaki karşılıklı güven ve sadakat ilişkisinin yok olduğu, adi ortaklık ilişkisinin temelinin sarsıldığı ve temsilci atanmasının şartlarının oluştuğu, ilk derece mahkemesi kararının usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesiyle; davalıların istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı bilgi ve belgelere, özellikle temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davalıların diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2) Dava, ...- ... İş Ortaklığın yönetim yetkisinin TBK'nın 629. maddesi gereğince kaldırılması ve ortaklığa ...'ın yönetici ortak atanması talebine ilişkindir.

Davacı şirket ile davalı şirket arasında imzalanan 27/05/2013 tarihli sözleşme ile ...-... İş Ortaklığının kurulduğu çekişmesizdir.

Derece mahkemelerince, hükme esas alınan 01/02/2019 tarihli bilirkişi raporunda; dava dosyasında yer alan bilgi ve belgelerden, davalı şirketin iş ortaklığı hesabından çektiği 10.745.000 TL tutarındaki para çekme işlemine karşı 23/06/2016-25/11/2016 tarihleri arasında iş ortaklığı banka hesabına 6.040.000 TL yatırıldığı, ayrıca 24/06/2016-13/12/2017 tarihleri arasında iş ortaklığı adına 6.118.241 TL tutarında 58 adet belge sunulduğu, ödemeler ve harcamalar toplamının 12.158.241 TL olduğu, 12.158.241 TL'den 10.745.000 TL'nin çıkarılması ile 1.413.241 TL fazla ödemenin yapıldığının belirtildiği, ayrıca dava dosyasında yer alan bilgi ve belgeler ile taraf beyanlarının hep birlikte değerlendirilmesinde de adi ortaklığı oluşturan ortaklar arasındaki karşılıklı güven ve sadakat ilişkisinin yok olduğu ve böylece adi ortaklık ilişkisi temelden sarsıldığından yönetici atanmasının şartlarının oluştuğunun belirtildiği görülmüştür.

Eldeki davada, davacı tarafça, davalıların ortaklığı yönetim yetkisinin haklı nedenlerin varlığı sebebiyle kaldırılmasının talep edildiği, TBK'nın 629/3. maddesinde haklı sebebin yönetici ortağın görevini aşırı ölçüde ihmal etmesi veya iyi yönetim için gerekli olan yeteneği kaybetmesi durumlarında var olduğunun kabul edildiği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davalılar tarafından ortaklık hesabına fazla ödeme yapıldığı tespit edildiği halde sonuç kısmında ortaklığa temsilci atanmasının şartlarının gerçekleştiğinin belirtildiği, ayrıca ortaklar arasındaki karşılıklı güven ve sadakat ilişkisinin ne şekilde ve nasıl yok olduğuna ilişkin Yargıtay denetimine elverişli açıklamaların yapılmadığı, raporun müphem, yetersiz, denetime ve hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmıştır.

O halde ilk derece mahkemesince; dava konusu ortaklıkta davalıların ortaklığı yönetim yetkisinin kaldırılmasını gerektirir eylemlerin var olup olmadığı, var ise TBK 'ın 629. maddesi kapsamında haklı nedenlerin neler olduğu hususunda Yargıtay ve taraf denetimine elverişli ek rapor alınarak, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken; yetersiz bilirkişi raporu benimsenerek eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmiş olması, doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

İlk derece mahkemesi kararının, yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiş olduğundan, HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca, işbu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin bölge adliye mahkemesi kararının da kaldırılmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalıların diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 373/1 maddesi uyarınca temyiz olunan bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA, aynı Kanun'un 371. maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararının davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı şirkete iadesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 24/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2646, Karar No: 2016/3880, Tarih: 03.03.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/2646 E.  ,  2016/3880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

... ile Hazine aralarındaki muhdesatın tespiti davasının kabulüne dair ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 14.04.2015 gün ve 34/88 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava konusu 589 parsel sayılı taşınmazın ... Barajı'nın göl tarafında kaldığını, EPDK tarafından kamulaştırma çalışmalarına başlanıldığını açıklayarak dava konusu taşınmaz sınırları içerisinde bulunan ahırın vekil edenine aidiyetinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı , Hazine vekili savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi üzerine, hüküm; davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bir şeye malik olan kimse, o şeyin bütünleyici parçalarına da malik olur (4721 s.lı TMK 684/1 m). Arazi üzerindeki mülkiyet, kullanılmasında yarar olduğu ölçüde, üstündeki hava ve altındaki arz katmanlarını kapsar. Bu mülkiyet kapsamına, yasal sınırlamalar saklı kalmak üzere kalıcı yapılar, bitkiler ve kaynaklar da girer (TMK 718 m). 22.12.1995 tarih ve 1/3 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da vurgulandığı gibi Eşya Hukukunda, muhdesattan, bir arazi üzerinde kalıcı yapı ve tesisler ile bağ ve bahçe şeklinde dikilen ağaçları anlamak gerekir. Muhdesat, şahsi bir hak olup (TMK 722, 724, 729 m.ler), sahibine arazi mülkiyetinden ayrı bağımsız bir mülkiyet veya sınırlı bir ayni hak bağşetmez. Taşınmaz üzerindeki kalıcı yapı, ağaç gibi bütünleyici parça niteliğindeki muhdesatların taşınmazın arzından ayrı bir mülkiyetinin varlığından söz edilemez. Açıklanan bu ilke ve esaslara göre, kural olarak muhdesatın arz malikinden başkasına aidiyetinin tespiti istenemez.

Tespit davası, kendine özgü davalardan olup dava sonucunda istihsal edilecek ilamın icra ve infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Bunun doğal sonucu olarak da bu davaların uygulama alanı sınırlıdır. Bilindiği üzere, tespit davalarının görülebilmesi için güncel hukuki yararın bulunması (6100 s.lı HMK 106/2 m) ve dava sonuçlanıncaya kadar da güncelliğini kaybetmemesi gerekir. Tespit davaları eda davalarının öncüsüdür, bu nedenle eda davası açılmasının mümkün olduğu hallerde, tespit davası açılmasında hukuki yararın bulunmadığı kabul edilmektedir. Hukuki yararının bulunması dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülebileceği gibi, hakim tarafından da re'sen gözetilir. Hukuki yararın bulunmadığının tespiti halinde davanın, dava şartı yokluğu gerekçesiyle usulden reddine karar verilmelidir (HMK 114/1-h, 115 m.)

Öğretide ve Yargıtay'ın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.

Somut olaya gelince; dava konusu 589 parsel sayılı taşınmazın; su yatağı vasfı niteliği ile Varto Kadastro Mahkemesi'nin 1971/21 Esas sayılı dosyasında davalı olduğu belirtilerek ve malik hanesi boş bırakılarak tescilinin yapıldığı, hükme esas alınan fen bilirkişi ... tarafından düzenlenen 04.03.2015 tarihli rapor ve korkide davaya konu muhtesatların üzerinde bulunduğu taşınmazın 589 nolu mera parseli içinde kaldığı belirtilmiştir.

26.05.2004 gün ve 5177 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 19. maddesine eklenen ek fıkra hükmüne göre, başkası adına tapulu veya tapusuz bir taşınmazın kamulaştırılması halinde, taşınmazda malik olmayan ancak üzerindeki muhdesatı meydana getiren kişilere muhdesatın kamulaştırma bedelinin kendisine verilmesini sağlama amacıyla zilyetliği tespit davası açma hakkı tanınmış ise de, kamuya ait mera, yaylak, kışlak, genel harman yeri, orman, aktif dere yatağı niteliğindeki taşınmazların özel mülkiyete konu olamayacakları, bu taşınmazların zilyetlikle edinilemeyecekleri, bu nedenle de bu nitelikteki taşınmazlar üzerinde meydana getirilen muhtesatlara hukuki değer verilemeyeceği gözönüne alındığında, dava konusu taşınmazın niteliğinin de araştırılıp soruşturularak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği kuşkusuzdur.

Ne var ki; Mahkemece uzman fen bilirkişi tarafından düzenlenen raporda, taşınmazın mera olarak belirtilmesine rağmen niteliği usulüne uygun olarak araştırılmamış, muhdesatın üzerinde bulunduğu taşınmaz hakkında yapıldığı öne sürülen kamulaştırma ile ilgili kayıt ve belgelerle, kamulaştırma haritası getirtilip uygulanmamış, muhdesatın bulunduğu taşınmazın kamuya ait mera, yaylak, kışlak, genel harman yeri, orman veya aktif dere yatağı niteliğinde olup olmadığı hususu ile kamulaştırma sahası içinde kalıp kalmadığı belirlenmemiştir.

O halde Mahkemece yapılacak iş, öncelikle az yukarıda açıklandığı şekilde, dava konusu taşınmazın tesciline esas belgeler (tapulama/kadastro tutanağı, mera, yaylak, kışlak kütüğü, Kadastro Mahkemesi dosyası) getirtilerek davaya konu muhtesatın üzerinde bulunduğu taşınmazın niteliği yöntemine uygun biçimde araştırılıp soruşturulmalı, mera veya aktif su yatağı olup olmadığı duraksama olmaksızın belirlenmeli, taşınmazın belirlenecek niteliğine göre davacının taşınmaz üzerindeki muhtesat yönünden dava hakkının bulunup bulunmadığı düşünülmeli, dava hakkının bulunduğu kabul edildiği takdirde; kamulaştırmaya ilişkin evraklar ve kroki de eklenerek, taşınmazın hangi kısmının kamulaştırmaya konu olduğunun belirlenmesi, fen bilirkişi tarafından düzenlenen 04.03.2015 tarihli bilirkişi raporu ve krokisindeki muhdesat, kamulaştırma krokisi ile çakıştırılarak, muhdesatın bulunduğu bölümün kamulaştırılıp kamulaştırılmadığının tespit edilmesi ve bu hususları gösterir rapor alınması, toplanan ve toplanacak tüm delillerin sonucuna göre bir hüküm verilmesi gerekir. Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmadan, eksik araştırma ve soruşturma ile yazılı şekilde hüküm verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 03.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5135, Karar No: 2014/15778, Tarih: 25.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/5135 E.  ,  2014/15778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

HÜKÜM : Sanıkların beraatine

I- Sanıklar ... ve ... haklarında kurulan hükümlere yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıkların borçlu şirketin yetkili temsilcisi olmamaları nedeniyle fiilin faili olmadıklarının anlaşılması karşısında, sonucu itibariyle verilen beraat kararı doğru olduğundan şikayetçi vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1) Ticareti usulüne aykırı terk etmek fiili, her takip için ayrı şikayet olsa dahi koşulları bulunduğu takdirde tek suç oluşturacağı cihetle, ...İcra Ceza Mahkemesinin 2009/2259 esas 2010/271 karar, .... İcra Ceza Mahkemesinin 2010/905 esas 2010/1379 karar sayılı dosyalarının mükerrer cezalandırılmaya neden olunmaması açısından mümkünse birleştirilmesi, olmazsa anılan dosyalardan bu davayı ilgilendiren belgelerin onaylı suretlerinin alınarak denetime imkan verecek şekilde incelenip tutanağa geçirilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2) Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.02.2012 tarih ve 2011/505, 509, 513, 21.02.2012 tarih ve 2011/506, 510, 511 ve 621 Esas sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, İİK'nun 337/a maddesinde düzenlenen “ticareti usulüne aykırı terk etmek” suçunun ticaret şirketleri müdür ve yetkililerince de işlenmesinin mümkün olduğu cihetle; ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu ticaret şirketinin ticareti terk edip etmediği yönünde kayıtlı olduğu adreslerde ve tebligatların yapıldığı ....Mh. 83. Sk... 5/11 .... adresinde zabıta araştırması yaptırılarak ve kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyetinin devam edip etmediği sorularak, devam ediyorsa en son beyanname örnekleri getirtilerek sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1779, Karar No: 2008/2990, Tarih: 26.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/1779 E.  ,  2008/2990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 06/12/2007

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli iş göremezlik  oranında  % 21,20  artış nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z.U.M.Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 29.11.2005 gün ve 283 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli iş göremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, 13.10.1994 tarihinde % 20,00 olarak belirlenen iş göremezlik oranının % 41,20 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda,  öncelikle 506 sayılı Yasanın 109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Bu rapora karşı somut verilere dayanan bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Hal böyle olunca yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinilerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının ilerde incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.