muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/61, Karar No: 2022/607, Tarih: 26.04.2022

Asıl işveren alt işveren ilişkisi yönünden İş Kanununda yer alan bu genel düzenlemeye rağmen bu hükümlere istisna teşkil eder şekilde daha özel bir Kanun hükmü bulunduğu takdirde bu ilişkinin koşulları ve kurulmuş sayılıp sayılmayacağı yönünden İş Kanunu hükmü yerine buna istisna da teşkil eden özel kanun hükmü uygulama önceliğine sahip olacaktır.

Bu konuda bir özel düzenleme 3213 sayılı Maden Kanunu ek 7. maddede yer almaktadır. 24.06.2010 tarihinde yürürlüğe giren bu madde ile rödovans sözleşmeleri kanuni bir altyapıya kavuşturulmuş ve maden ruhsat sahiplerinin, ruhsat sahalarının bir kısmında veya tamamında üçüncü kişilerle yapmış oldukları rödovans sözleşmelerinde, bu alanlarda yapılacak madencilik faaliyetlerinden doğacak İş Kanunu, iş sağlığı ve güvenliği ile ilgili idari, malî ve hukukî sorumlulukların rödovansçıya ait olduğu, ancak bu durumun ruhsat sahibinin Maden Kanunundan doğan sorumluluklarını ortadan kaldırmayacağı hükmü getirilmiştir.

Ruhsat sahibinin, bu düzenlemenin yer aldığı Maden Kanunundan doğan sorumlulukları bu hüküm ile korunmuş iken aynı ruhsat sahibinin başka Kanunlardan kaynaklanan bazı sorumlulukları ise yine bu hüküm ile kaldırılmıştır. Böylece İş Kanunu 2. madde hükmü kapsamında koşullar bulunsa bile buna istisna teşkil eden bu özel düzenleme nedeniyle 24.06.2010 tarihinden itibaren rödovansçı işçilerine karşı maden sahibinin, asıl işveren sorumluluğu bulunmamaktadır.

Bu tarihten öncesi için ise asıl işveren alt işveren ilişkisine Maden Kanununda bir istisna getirilmiş olmadığı için maden sahibi ile rödovansçı arasındaki hukukî ilişki, İş Kanunu 2. maddedeki sınırlayıcı ve sorumluluk doğurucu hükümlere tabidir. Rödovans sözleşmeleri ister kendine özgü bir sözleşme sayılsın, isterse borçlar hukuku kapsamında hasılat kirası niteliğinde bir sözleşme sayılsın, bu sözleşmenin hukukî niteliği asıl işveren alt işveren ilişkisinin ortaya çıkmasını engellemez. Zira bu ilişkinin kurulmasında temel unsur, asıl işverene ait olan bir işin alt işveren tarafından yapılmasının sağlanması olup, bunun hangi tür sözleşme sonucu sağlandığının bu ilişkinin kurulmasına bir etkisi yoktur.

Kanunda 2010 yılından yapılan değişikliklerden daha önce rödovans sözleşmelerine Yönetmelikte yer verilmiş olması da asıl işveren sorumluluğunu ortadan kaldırmamıştır. Zira bir Kanun hükmünden doğan sorumluluğun bir Yönetmelik düzenlemesiyle ortadan kalkmış sayılacağının düşünülmesi hukukun temel prensipleri karşısında mümkün değildir.

Kanunda 2010 yılından yapılan değişikliklerden daha önce rödovans sözleşmelerine Yönetmelikte yer verilmiş olması da asıl işveren sorumluluğunu ortadan kaldırmamıştır. Zira bir Kanun hükmünden doğan sorumluluğun bir Yönetmelik düzenlemesiyle ortadan kalkmış sayılacağının düşünülmesi hukukun temel prensipleri karşısında mümkün değildir.

Yukarıda yapılan açıklama ve sözü edilen kurallarla birlikte somut olay değerlendirildiğinde; Özel Daire ile mahkeme arasında uyuşmazlık davalılar arasındaki rödovans sözleşmesi ile aralarında asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmuş sayılıp sayılmayacağı ve buradan hareketle davalı Türkiye Taşkömürü Kurumu Genel Müdürlüğünün 24.06.2010 tarihinden öncesi dönem için asıl işveren olarak sorumlu tutulup tutulamayacağı noktasındadır. Uyuşmazlığın kapsamına göre de bu dönemde alt işverene devri mümkün bir iş olup olmadığı ve bu kapsamda davacının başından beri kurumun işçisi sayılması gerekip gerekmediği konusunda bir değerlendirmeye gerek bulunmamaktadır.

Davalı Kurumun ana statüsünde taş kömürü üretiminin gerçekleştirilmesi için gerekli her türlü yer altı ve yerüstü sosyal ve sınai tesislerini kurmak, işletmek ve işlettirmek ve kömür ürettirmek faaliyet konuları arasındadır. Davalı kendi işçileriyle de fiilen işletme faaliyetlerinde bulunmaktadır. Davalı faaliyet konusu kapsamında olan kömür üretim işiyle ilgili olarak ruhsat sahibi olduğu ve davacının çalıştığı sahadaki işleri rödovans sözleşmesi ile devretmiş olduğundan asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulduğunun kabulü gerekir.

Bu devirin kaynağının borçlar hukuku kapsamında bir sözleşme olması bu ilişkinin kurulmasını engellemez ve asıl işverenin sorumluluğunu da ortadan kaldırmaz. Zira 2010 değişikliğiyle rödovans sözleşmelerine içerik katan bir kapsam çizilmiş olmayıp sadece bu sözleşmelerin varlığı hâlinde sayılan kanunlar kapsamında kalan idari, malî ve hukukî sorumlulukları kaldırılmakla yetinilmiştir. Sorumluluk kaldıran bu hükmün yürürlüğe girdiği tarihten öncesine bir etkisi olması da mümkün değildir

Tüm bu nedenlerle direnme hükmü ile davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunduğu kabul edilip, 24.06.2010 tarihinden öncesi dönem için davalı kurumun asıl işveren olarak kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı alacağından sorumlu tutulması yerinde olduğu için, direnme uygun bulunarak miktar incelemesi yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerektiği görüşünde olduğumdan Özel Daire kararı gibi bozma yönünde oluşan değerli çoğunluk görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/987, Karar No: 2015/1889, Tarih: 31.03.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/987 E.  ,  2015/1889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, Kasten öldürmeye teşebbüse yardım, Tehdit

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık .. mağdurlar .. ve ..'ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs; sanık .. mağdurlar .. ve ..’ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs, mağdur ..’a yönelik tehdit; sanık ..’in mağdur .. ve kardeşi .. yönelik kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, haksız tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Hasan müdafiinin bir sebebe dayanmayan, sanık Hakan müdafıinin sübuta, vesaireye; sanık .. müdafıinin sübuta, meşru savunmaya, fazla ceza verildiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Sanık .. hakkında kardeşi .. kasten öldürmeye teşebbüse yardım suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK.nun 82/1-d, 35, 39, 29. maddeleri uyarınca belirlenen 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası üzerinden, TCK.nun 62.maddesinin tatbiki ile 1/6 oranında indirim yapılarak cezanın "4 yıl 8 ay 7 gün hapis" yerine "4 yıl 7 ay 37 gün hapis" olarak belirlenmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK.nun 322.maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak, TCK.nun 62.maddesi ile belirlenen cezanın "4 yıl 8 ay 7 gün hapis" olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hüküm ile diğer hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), ceza miktarına ve tutuklulukta geçen süreye göre sanık .. müdafii ile sanık .. ve müdafiinin tahliye istemlerinin REDDİNE, 31/03/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/26874, Karar No: 2024/15141, Tarih: 21.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/26874 E.  ,  2024/15141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 09.02.2023

SAYISI : 2022/2240 E., 2022/3118 K.

ŞİKÂYETÇİLER: ..., ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 09.02.2023 tarihli ve 2022/2240 Esas, 2022/3118 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 09.02.2023 tarihli ve 2022/2240 Esas, 2022/3118 Karar Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bartın 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28020, Karar No: 2014/21415, Tarih: 30.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/28020 E.  ,  2014/21415 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62 50, 52, 647 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin eksik incelemeye, alt sınırdan ceza verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- TCK'nın 52. maddesi 4. fıkrası, son cümlesi uyarınca “taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin" ihtarı yerine 647 sayılı Kanunun 5. maddesi uyarınca taksitlerden birinin ödenmemesi durumunda diğer taksitlerin muaccel hale geleceğinin ihtarına karar verilmesi,

2-Sanık hakkında hükmedilen 2 yıl 6 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının, keza hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine yasal dayanak oluşturan TCK'nın 50/4 maddesinin yollama yaptığı TCK'nın 50/1-a maddesi ile adli para cezasının gün karşılığının belirlenmesine yasal dayanak oluşturan TCK'nın 52/2. maddesinin, ayrıca adli para cezası taksitlendirilirken uygulanan TCK'nın 52/4. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve TCK'nın 50/1-a, 52/2-3-4 maddelerine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 5.paragrafının hükümden çıkarılmasına, hükmün 4. paragrafındaki “50, 52 maddeleri gereğince” ibaresinin “50/1-a ve aynı Kanunun 52/2. maddeleri gereğince” şeklinde düzeltilmesi, aynı paragraftaki, “36.400 TL” ibaresinden önce gelmek üzere, hükme, “adli para cezasına çevrilerek, sanığın 910 gün karşılığı” ibaresinin ilave edilmesi ve taksitlendirmeye ilişkin 5.paragrafın tamamen çıkarılarak yerine “Bu para cezasının miktarı, sanığın sosyal ve ekonomik durumu ve şahsi halleri birlikte değerlendirilerek her ay alınmak üzere birer ay ara ile 24 eşit taksitte, 24 ayda sanıktan tahsiline, taksitlerden bir tanesinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının

tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin bildirilmesine" paragrafının eklenmesine hükümdeki diğer hususların aynen bırakılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27053, Karar No: 2013/3807, Tarih: 06.03.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/27053 E.  ,  2013/3807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1) Dava konusu taşınmazın Kuş Cenneti olarak kamulaştırılmasına ilişkin kamulaştırma evrakı davalı idareden getirtildikten,

2) ... Asliye Hukuk Mahkemelerinde açılan taşınmazın Kamulaştırma Kanununun 16. ve 17. maddelerine göre davalı idare adına tesciline dair dava dosyasının bu dosya içersine konulduktan,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3253, Karar No: 2011/457, Tarih: 31.01.2011

**8. Ceza Dairesi         2009/3253 E.  ,  2011/457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, silahla tehdit, sarhoşluk, kavgada silah boşaltma ve basit yaralama

HÜKÜM : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve silahla tehdit suçlarından hükümlülüğüne ve müsadereye; sarhoşluk suçundan Kabahatler Kanunun 35. maddesi gereğince cezalandırılmasına; kavgada silah boşaltma suçundan beraatine ve basit yaralama suçundan açılan kamu davasının CMK.nun 223/8. maddesi uyarınca düşürülmesine

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın temyiz dilekçesi kapsamından, 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve silahla tehdit suçlarından kurulan hükmü temyiz ettiği anlaşılmakla; inceleme bu suçlara yönelik yapılmıştır.

Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231. maddesi ve bu maddenin 6. fıkrasına 25.7.2010 tarihinde yürürlüğe giren 6008 sayılı Yasanın 7. maddesi ile eklenen cümle de gözetilerek koşulların varlığı halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünde mahkemesince değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), 31.1.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/30104, Karar No: 2015/20211, Tarih: 26.06.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/30104 E.  ,  2015/20211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, bir nedene dayan- mayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 26.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22004, Karar No: 2014/8569, Tarih: 31.03.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/22004 E.  ,  2014/8569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozmak, mala zarar vermek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Mala zarar verme suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 Sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddede, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 1412 Sayılı Yasanın 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozmak suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuğun olay günü geceleyin İlk Öğretim okulunun bahçesine duvardan atlayarak hırsızlık yapmak üzere bahçede bulunan okul kantininin kapısını açmak için zorladığı sırada yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda hırsızlık suçunun yanında işyeri dokunulmazlığını bozmak suçundan da mahkumiyet hükmü kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, işyeri dokunulmazlığını bozmak suçunun tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 31.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19435, Karar No: 2016/678, Tarih: 20.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/19435 E.  ,  2016/678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akyazı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/06/2015

NUMARASI : 2015/83-2015/290

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde kabulü doğru ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki;

Acele el koyma dava dosyasında yapılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan raporda dava konusu taşınmaz emsal taşınmazdan 2 kat değerli kabul edilerek m² değeri 103 TL bulunmuş, itiraz üzerine alınan ek raporla dava konusu taşınmaz emsalden 1,2 kat değerli kabul edilerek m² değeri 62 TL tespit edilmiştir.

Mahkemece yapılan 14.03.2015 günlü bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen raporunda aynı taşınmaz emsal olarak kabul edilmesine rağmen dava konusu taşınmaz emsalden 2,5 kat değerli bulunarak metrekare bedeli 131,00 TL olarak tespit edilmiştir. Acele el koyma davasında tespit edilen m² bedeli ile tespit tescil davasında belirlenen m² bedelleri değerlendirme tarihleri yakın ve aynı emsal kullanılmasına rağmen (%100)'den fazla farklı bedel belirlenmesi nedeniyle rapor inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parslleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/17233, Karar No: 2007/15567, Tarih: 11.09.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/17233 E.  ,  2007/15567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İskilip İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 11.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7, Karar No: 2022/161, Tarih: 10.03.2022

**Ceza Genel Kurulu         2018/7 E.  ,  2022/161 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 14. Ceza Dairesi

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan sanık ...'ın TCK'nın 109/2, 109/3-a, 109/5, 62, 53/1, 63 ve 54. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve müsadereye ilişkin ... 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 27.11.2012 tarihli ve 63-424 sayılı hükmün, sanık müdafisi ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesince 15.05.2017 tarih, 7597-2617 sayı ve oy çokluğu ile;

"Tüm dosya içeriğine göre sanığın, adli emanetin 2011/359 sırasında kayıtlı ekmek bıçağını mağdurun boğazına dayayıp ‘Seni öldürürüm, buradan bana zevk vermeden gidemezsin.’ şeklindeki sözlerle tehdit ettikten sonra nitelikli cinsel saldırı suçunu işlemeye teşebbüs etmesi karşısında, olayda kullanılan bıçağın nitelikli cinsel saldırı suçunun ağırlatıcı nedenini oluşturması dışında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun işlenmesi sırasında söz konusu bıçağın kullanılmadığı anlaşıldığı hâlde, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 109/3-a maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiş,

Daire Üyesi ... cebir ve tehdit kullanmak suretiyle işlediği kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu sırasında da TCK'nın 6/f maddesi gereğince kesici, delici, yaralayıcı ve bereleyici vasfı nedeniyle silahtan bıçak kullanması nedeniyle eylemine uyan TCK’nın 109/2. maddesi uyarınca tayin edilen temel cezasının aynı maddenin 3-a bendi gereğince artırılmasında bir isabetsizlik bulunup bulunmadığı konusunda sayın çoğunluk ile aramızda görüş ayrılığı doğmuştur. Şöyle ki;

Dosya kapsamına göre yirmi yedi yaşında olan mağdurun olay günü sanığın ... yerinde çalışmaya başladığı, yalnız kaldıkları bir sırada cinsel ilişkiye girmek istediği, mağdurun kabul etmemesi üzerine bıçak gösterip tehdit ederek yere yatırdığı, telefonun elinden aldığı, mağdurun etkin direnmesi nedeniyle cinsel eylemini tamamlayamadığı, mağdurun 'Nefes alamıyorum, kimseye söylemeyeceğim, bir bardak su getir.' biçimindeki sözler ile sanığı bir an oyalayıp ... yerinden çıkarak kaçmak istediği, sanığın tekrar yakaladığı, buradan sağ çıkamayacaksın deyip sürükleyerek içeri götürmeye çalıştığı, ancak mağdurun direndiği, mücadele devam ederken yardım sesini duyan tanıkların gelerek onu kurtardıkları ve oluşun Mahkemece de bu şekilde kabul edildiği,

Anlaşılmaktadır. Oluş ve kabul konusunda görüş ayrılığı bulunmamaktadır.

TCK’nın 109. maddesine göre kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu, bir kimsenin hukuka aykırı olarak bir yere gitmek veya bir yerde kalmak hürriyetinden yoksun bırakılmasıyla oluşmaktadır. Bu suçla korunan hukuki yarar kişinin hareket özgürlüğüdür. Hareket özgürlüğü aynı zamanda hareket etmeme özgürlüğünü de kapsamaktadır.