muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/34538, Karar No: 2017/15843, Tarih: 03.07.2017

Somut olayda, her ne kadar bozma ilamı ile asıl işveren işçisi sayıldığından muvazaalı iş ilişkisini takip eden dönem ihalelerinde alındığı yardımcı hizmet işlerinde veya kanunla cevaz verilen hastanenin asıl işlerinde çalıştırılsa bile asıl işveren kendi işçisini alt işverene devrettiğinden muvazaalı ilişkinin varlığı devam edecektir yönünde karar verilmişse de söz konusu kararın dosya kapsamı ve sonrasında elde edilen hizmet alım sözleşmeleri de dikkate alındığında maddi hataya dayalı bir değerlendirme olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece maddi hataya dayalı bozmaya uyma kararı usuli müktesap hak oluşturmayacak olup bozma sonrası Mahkemenin hizmet alım sözleşmesinin muvazaaya dayandığı yönündeki tespit nedeniyle taşeron işçisi olan davacının ilave tediye alacağına hak kazandığına ilişkin kabulü eksik araştırmaya dayalıdır. 2008-2010 yıllarını kapsayan hizmet alım sözleşmeleri hakkında iş müfettişi raporlarına göre kesinleşmiş bir muvazaa kararının varlığı tartışmasızdır. Ancak, her hizmet alım sözleşmesinin kendi şartları dahilinde değerlendirilmesi gerekmekte olup dosyaya sunulan 2011 yılından itibaren imzalanan hizmet alım sözleşmelerinde her hizmet için ayrı alım işinin yapıldığı; hizmet alım sözleşmelerinin eki teknik şartnamelerde sağlık hizmetleri bünyesinde klinik, poliklinik, yoğun bakım, ameliyathane ve eczanelerinde eczacılık hizmeti, anestezi-radyoloji-radyoterapi teknisyenliği hizmeti, laboratuar teknisyenliği hizmeti, hastabakıcı hizmetleri ve hemşirelik hizmetlerinin; destek hizmetleri çatısında klinik, poliklinik, yoğun bakım, ameliyathane ve eczanelerinde, sekreterlik-büro hizmetleri, çamaşırhane hizmetleri, hasta ve ziyaretçi yönlendirme hizmeti, teknik bakım ünitesi çalışmalarının incelendiği görülmektedir. Bu anlamda Mahkemece davacının hangi tarihli ihale ile hangi işverene bağlı çalıştırıldığı, ilgili hizmet alım sözleşmesinde gösterilen iş dışında başka bir işte çalıştırılıp çalıştırılmadığı, özel mevzuatta davacıya yaptırılan işin üçüncü kişlere gördürülebileceğine ilişkin bir düzenleme bulunup bulunmadığı tespit edilmelidir

. Bu anlamda Mahkemece davacının hangi tarihli ihale ile hangi işverene bağlı çalıştırıldığı, ilgili hizmet alım sözleşmesinde gösterilen iş dışında başka bir işte çalıştırılıp çalıştırılmadığı, özel mevzuatta davacıya yaptırılan işin üçüncü kişlere gördürülebileceğine ilişkin bir düzenleme bulunup bulunmadığı tespit edilmelidir. Davacının yaptığı belirlenen işin üçüncü kişilere gördürülebileceğine ilişkin bir açıklık bulunmaması halinde; yapılan iş asli işlerden ise, teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren bir iş olup olmadığı, yardımcı iş ise davacının hizmet alım sözleşmesine uygun olarak çalıştırılıp çalıştırılmadığı belirlenmeli, davacının, davalının kadrolu işçileri ile aynı işi yapıp yapmadığı, yaptırılan iş yönünden davacıya emir ve talimatların kim/kimler tarafından verildiği, araç-gereçlerin nasıl temin edildiği, asıl işverenin gözetim ve denetim yükümlülüğünü aşacak boyutta ve özellikle yüklenici firmanın işverenlik sıfatını ortadan kaldıracak, onu bordro ya da kayden işveren durumuna sokacak hususların olup olmadığı üzerinde durularak bu hususlar açıklığa kavuşturulmalı ve özellikle de yüklenici şirketin, işyerinde davalı İdareden ayrı ve bağımsız olarak kendine özgü organizasyon yapısı oluşturup oluşturmadığı, hukuki, fiili ve ekonomik bağımsızlığının bulunup bulunmadığı, davalı İdareden başka ticari faaliyetleri bulunup bulunmadığı yani salt davalı İdareye hizmet vermek amacıyla kurulup bu doğrultuda hareket edip etmediği, aralarındaki ilişkinin işçi temini niteliğinde kabul edilip edilmeyeceği tüm delillerle birlikte değerlendirilerek tespit edilmelidir.

Açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazları yerinde olup Mahkemece eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, 03.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24441, Karar No: 2013/7150, Tarih: 18.03.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/24441 E.  ,  2013/7150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Edremit 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :12.06.2012
Yargıtay — Esas No: 2019/14972, Karar No: 2019/22834, Tarih: 12.12.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/14972 E.  ,  2019/22834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Mağdur ...’in, 08/07/2009 tarihli kolluk beyanı ve Silvan Cumhuriyet Başsavcılığınca tespit olunan 18/11/2009 tarihli beyanında, “Kocam olan ... ile yaklaşık 30 yıldır evliyim. Evlendiğimiz günden bu yana kocam beni nedensiz yere sürekli dövüyor. Beni dövdüğünü bütün köylü biliyor. Eşim ... evde benim ağzıma çiş yapmaktadır. Bunu üç defa yaptı. Çocuklarım da gördüler.” şekindeki anlatımları ile tanık ...’in, 09/07/2009 tarihli kolluk beyanı ve Silvan Cumhuriyet Başsavcılığınca tespit olunan 18/11/2009 tarihli beyanında, “Babam her gün annemin ağzına çişini yapıyor bunu yaparken de bazen evin odasına kapatıyor bezen de bizim gözümüzün önünde yapıyor.” şeklindeki anlatımları karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 96. maddesinde düzenlenen “Eziyet” suçuna ilişkin, zamanaşımı süresince soruşturma yürütülmesi mümkün görülmüştür.

Yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Elazığ Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesince tanzim olunan 15/04/2014 tarihli kurul raporuna göre, işlediği fiile yönelik ceza sorumluluğu tam olan sanığın, herhangi bir sebep yokken, eşi olan mağduru, müşterek çocukları olan tanıklar ... ve ...’in huzurunda, önce tekme, tokat ve sopa ile darp ettiği, akabinde bir odaya kapattığı ve Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulunca düzenlenen 10/01/2011 tarihli rapora göre, içerdiği cypermethrin maddesinin nörotoksik özelliği nedeniyle alınan miktara göre zehirlenmeye veya ölüme neden olabileceğinin belirtilen kimyasal ilacı mağdurun ağzına dökerek zorla içirttiği, mağdurun olay anında bayılması üzerine sanığın, olay yerinden kaçtığı, soruşturma aşamasında hakkında çıkartılan yakalama kararı çıkarıldıktan 3 ay sonra yakalanabildiği, mağdurun üçüncü kişiler (tanıklar İskan ve Recep) tarafından hastaneye kaldırıldığı ve 7 gün boyunca yoğun bakımda tedavi edildikten sonra taburcu edildiği, mağdurun, sanığın eylemi neticesinde hayati tehlike geçirdiği olayda, suçta kullanılan aracın elverişliliği, meydana gelen neticenin ağırlığı, sanığın elinde olmayan nedenlerle eylemini tamamlayamaması hususları dikkate alınarak, sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı TCK’nin 82/1-d, 35. maddeleri gereği hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, suçun niteliğinde hataya düşülerek kasten yaralama suçundan hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2) Sanığın, eşi olan mağdura karşı, 5237 sayılı TCK’nin 6/1-f maddesi kapsamında silahtan sayılan kimyasal madde ile eylemini gerçekleştirmesi karşısında, birden fazla nitelikli hal ihlaline neden olan sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nin 3. maddesindeki orantılılık ilkesi ve TCK'nin 61. maddesinde yer alan kriterler dikkate alınarak, TCK’nin 86/1. maddesine göre temel ceza belirlenirken, sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 12.12.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1676, Karar No: 2021/231, Tarih: 14.01.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/1676 E.  ,  2021/231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanığın yetkilisi olduğu ... Grup İnşaat Turizm ... Ltd. Şti. hakkında yapılan vergi incelemesi nedeniyle ibrazı istenen 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait defter ve belgelerin yasal süresi içerisinde ibraz edilmediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın yapılan sorgusunda, ibrazı istenen defter ve belgeler kendisinde olmadığı için tebligata rağmen vergi görevlilerine teslim edemediğini savunması, dosya arasında onaylı örneği bulunan 29.06.2012 tarihli Türkiye Ticaret Sicil Gazetesi’ne göre, sanığın adı geçen şirkete 12.06.2012 tarihinde ortak olup 13.06.2012 tarihinde müdür olarak atandığının anlaşılması karşısında; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23.11.1999 tarihli ve 1999/11-273/288 sayılı içtihadında da açıklandığı üzere, defter ve belgelerin çalındığı-kaybolduğu-bulunmadığı ileri sürülerek ibrazından kaçınılması hâlinde VUK'nin 139. maddesindeki istisnai hallerin varlığının aranmasına gerek bulunmadığı dikkate alınarak, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; ... Grup İnşaat Turizm ... Ltd. Şti.nin sanıktan önceki müdürü ...’in, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakkı hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendisinden, adı geçen şirketin 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarına ait yasal defter ve belgelerini sanığa teslim edip etmediğinin, teslim etmemiş ise sebebinin sorulması, teslim etmiş ise teslim tutanağının istenip dosya içine konulması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile mahkumiyet hükmü kurulması,

2- Kabule göre;

a) Defter ve belgeleri gizleme suçunda, ibraz için verilen sürenin bitimini izleyen tarihin suç tarihi olduğu, sanığa 21.11.2012 tarihinde tebligat yapıldığı ve ibraz için 15 gün süre verildiği, bu nedenle suç tarihinin “07.12.2012” olduğu gözetilmeden, gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “2012” şeklinde eksik gösterilmesi, yasaya aykırı,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.01.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3549, Karar No: 2012/9986, Tarih: 16.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/3549 E.  ,  2012/9986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 16.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7333, Karar No: 2013/7016, Tarih: 06.05.2013

**9. Ceza Dairesi         2012/7333 E.  ,  2013/7016 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : 765 sayılı TCK’nın 169, 59/2, 31, 40, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kanun yoluna başvurma süresi ve şeklinin gösterilmemesi nedeniyle sanık müdafiinin temyizi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığa atılı silahlı terör örgütüne yardım etme suçu için 765 sayılı TCK'nın 169. maddesinde öngörülen cezanın süresi itibariyle, anılan Kanunun 102/4. maddesinde belirlenen zamanaşımının sorgu ve karar tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşıldığından, düşme kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'nın 322. maddesi uyarınca sanık hakkındaki davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 06.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10297, Karar No: 2016/7259, Tarih: 22.09.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/10297 E.  ,  2016/7259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... v.d.

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.12.2012 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 24.11.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi bir kısım davalılar ... ve ... vekilleri tarafından istenilmekle, dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü: KA R A R

Bir kısım davalılar vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz dilekçesine 40.00.-TL'lik tebligat pulu eklenmiş olup 11.07.2016 tarihinden itibaren tebligat bedeli 11.00.-TL olarak belirlendiğinden dosyada duruşma için gerekli tebligat gideri eksikliği oluşmuştur.

Bu nedenle toplam 44.00. TL'lik tebligat pulunun duruşmalı temyiz isteminde bulunan davalılar vekilinden istenmesine, aksi halde HUMK'nın 435/2 maddesi uyarınca temyiz incelemesinin duruşmasız yapılacağından Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 22.09.2016 günüde oybirliği ile karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2018/244, Karar No: 2018/580, Tarih: 29.11.2018

**Ceza Genel Kurulu         2018/244 E.  ,  2018/580 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 503-254

Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucu sanığın eyleminin nitelikli kasten öldürme suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nın 82/1-e, 29, 62, 53/1, 63 ve 54. maddeleri uyarınca 16 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve müsadereye ilişkin Antalya 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 10.07.2015 tarihli ve 503-254 sayılı resen temyize tabi hükmün, sanık müdafisi tarafından da temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 05.02.2018 tarih ve 90-284 sayı ile;

"...Oluşa, tüm dosya kapsamına göre; sanık ... ile maktul ...'ün, aralarında resmî evlilik olmaksızın 5 yıldır birlikte yaşadıkları, olaydan 2-3 yıl önce doğan müşterek çocuklarının tam özürlü olup, sanığın boşanmadan önceki eşinin üzerine kaydedildiği, belirli bir işi olmayan maktulün sürekli olarak sanığı dövdüğü, evden çıkmasına izin vermediği, rızası dışında defalarca sanıkla ters ilişkiye girdiği, kendisinden ayrılmak isteyen sanığı öldürmekle tehdit ettiği, olay tarihinde, buna ve öncesine ait tıbbi delilin dosyada bulunduğu hâliyle sanığı soyarak yine rızası dışında ters ilişkiye girdiği, maktulün bütün bu tahrik oluşturan eylem, söz ve davranışları nedeniyle, bıçakla boğazına tek darbe vurmak suretiyle maktulü öldürdüğü olayda;

1- Olay sırasında maktulün uyumakta olduğuna dair sanığın hiçbir aşamada bir beyanı mevcut bulunmayıp, dosyada maktulün uyumakta olduğuna dair her türlü şüpheden uzak, kesin bir delil bulunmadığı hâlde, olay yeri incelemeleri sırasında çekilen resimlerde kanamanın maktulün yattığı yerde başını koyduğu yastık kısmında başlamış olduğundan bahisle maktulün uyumakta olduğu kabul edilerek, sanık hakkında, TCK’nın 81. maddesi yerine TCK'nın 82/1-e maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesi,

2- 24.11.2015 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

Sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 18 yıldan 24 yıla kadar hapis cezası öngören 29. maddesi uyarınca uygulama yapılırken devam eden haksız hareketlerin niteliği, sayısı ve ulaştığı boyut nazara alınarak azami oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde 20 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini" nedenlerinden bozulmasına oy çokluğuyla karar verilmiş,

Kabule göre de;

Sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 18 yıldan 24 yıla kadar hapis cezası öngören 29. maddesi uyarınca uygulama yapılırken devam eden haksız hareketlerin niteliği, sayısı ve ulaştığı boyut nazara alınarak azami oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde 20 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini" nedenlerinden bozulmasına oy çokluğuyla karar verilmiş,

Daire Üyeleri M.N. Öztürk ve M. Üstüner; "Sanık ...'in, gayriresmî birlikte yaşadığı ve özürlü çocuğunun babası olan, belirli bir işi bulunmayan maktul ...'ın, birlikte yaşadıkları süreç içinde sanığa kötü davranıp dövdüğü, evden çıkmasına izin vermediği, müşterek özürlü çocuklarından gelen özürlü maaşını zorla elinden alıp onu evden kovmakla tehdit ettiği, porno film müptelası olup sıkça seyrettiği filmlerdeki fantezileri sanık üzerinde rızası dışında ve zora dayalı olarak devamlı şekilde uyguladığı, olay günü de aynı eylemlerini birden fazla kez rızası dışında ve zora dayalı olarak ifa ettiği, eylemin bu aşamadan sonra gerçekleştiği, bizzat sanık beyanından ve bu hususları doğrulayan, sanığa ait doktor raporları ile evde elde edilen porno kasetlerinden anlaşılmaktadır.

Olayın oluşumuna ilişkin, sanığın beyanı dışında başkaca bir delil ya da beyan dahi bulunmamaktadır. Sanığın aşamalarda istikrarlı olarak beyan ettiği, Yerel Mahkemece de kabul edildiği şekilde, maktulün sanığa karşı önceye dayalı kötü davranışları ve olay gününe ait kötü davranışları yine rızası hilafına onunla aynı gece birden fazla kez seyrettiği porno filmlere yönelik uyguladığı cinsel saldırıları dahi doktor raporlarına göre sabittir.

Maktulün, sanığa karşı tüm bu davranışlarının devam ettiğine yönelik sübutta hiçbir sıkıntı yoktur.

Her ne kadar Dairemizin sayın çoğunluk görüşüne göre, maktulün sanığa karşı yaptığı bu şekildeki haksız eylemlerin, azami haksız tahrik oluşturduğu belirtilmekte ise de; olay gecesi birden fazla kez cinsel saldırının devam etmesi, önceye dayalı aynı yöndeki davranışlarının varlığı gibi hususlar göz önünde tutulduğunda, maktul ölmese idi, onun tarafından bu hareketlerin sanığa karşı devam edeceğinde dahi hiçbir kuşku bulunmayacağı sanık tarafından bilinmektedir.

Bu durum karşısında, 5237 sayılı Yasa'nın 25. maddesinde vurgulandığı üzere; 'saldırının hâlen varlığını' geniş manada anlamak ve başlayacağı artık muhakkak olan saldırıyı başlamış, keza bitmiş olmasına rağmen tekrarından korkulan bir saldırıyı da henüz bitmemiş saymanın da artık zorunlu olarak kabulü gerekmektedir. Öğretideki, TCK'nın 25. maddesinin anlatımından dahi bu husus anlaşılmaktadır.

Bu durum karşısında, 5237 sayılı Yasa'nın 25. maddesinde vurgulandığı üzere; 'saldırının hâlen varlığını' geniş manada anlamak ve başlayacağı artık muhakkak olan saldırıyı başlamış, keza bitmiş olmasına rağmen tekrarından korkulan bir saldırıyı da henüz bitmemiş saymanın da artık zorunlu olarak kabulü gerekmektedir. Öğretideki, TCK'nın 25. maddesinin anlatımından dahi bu husus anlaşılmaktadır.

Hâl böyle iken, sanık ...'ın olay öncesi olduğu gibi olay gecesi dahi, maktulün, rızası dışında iki kez cinsel saldırısına maruz kalmış olup anlık saldırının bittiğini kabul etmek suretiyle hakkında hüküm kurulur iken, lehine azami tahrik indiriminin gerektiğine ilişen sayın çoğunluk görüşüne katılmak tarafımızdan mümkün değildir. Zira, maktulün sanığa yönelik cinsel saldırısının tekrarı an içinde dahi muhakkaktır. Nitekim Dairemizin 13.07.2011 tarihli ve 1267-4491 sayılı kararında da, aynı hususlar vurgulanmak suretiyle kendisine karşı, devamlı şekilde cinsel saldırıda bulunan öz babasını uyuduğu sırada silahla vuran sanık hakkında dahi, meşru savunma koşulları lehine değerlendirilmek suretiyle bozma kararı verilmiştir.

Tüm bu hususlar göz önünde tutulmak suretiyle, sanığın olay gecesi, maktul tarafından tekrarında kesinlik bulunan bedenine karşı saldırıyı orantılı şekilde önlemekten ibaret eyleminde artık, 5237 sayılı Yasa'nın 25. maddesinin lehine tatbiki ile sanık hakkında beraat kararı verilmesi ve tahliye edilmesi gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluk görüşüne karşıyız." görüşüyle karşı oy kullanmışlardır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 05.04.2018 tarih ve 361766 sayı ile;

"...Sanığın olay gecesi, maktul tarafından tekrarında kesinlik bulunan bedenine karşı saldırıyı orantılı şekilde önlemekten ibaret eyleminde artık 5237 sayılı Yasa'nın 25. maddesinin lehine tatbiki ile sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği..." görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

5271 sayılı CMK'nın 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 25.04.2018 tarih, 1845-1977 sayı ve oy çokluğu ile itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın eylemini meşru savunma şartları altında gerçekleştirip gerçekleştirmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;