muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/24245, Karar No: 2014/28129, Tarih: 23.12.2014

Somut olayda; davacının, davalı işverenlerin inşaat işinde çalışmak üzere Bodrum’a geldiği, olayın 22.06.2007 tarihinde mesai saatleri dışında, davacı alkollü iken meydana geldiği sabittir.

Dava konusu kazanın, işveren tarafından yürütülmekte olan iş dolayısıyla meydana gelmediği, buna göre yapılan iş ile yaralanma olayı arasında uygun illiyet bağı bulunmadığı, olayın salt işyerinde meydana gelmesinin iş kazası sayılması için yeterli olmadığı gözetilerek, iş kazası olmadığı kabul edilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken mahkemece, yanlış değerlendirme ve yorum ile sonuca gidilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmesi ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan S.. O..'na iadesine, 23/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/18457, Karar No: 2007/16744, Tarih: 21.09.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/18457 E.  ,  2007/16744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 21.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/263, Karar No: 2021/1689, Tarih: 08.02.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/263 E.  ,  2021/1689 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2020/1386

Hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 292/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/10/2017 tarihli ve 2017/657 esas, 2017/727 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2020/1386

Hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 292/1 ve 62/1. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/10/2017 tarihli ve 2017/657 esas, 2017/727 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/10/2017 tarihli kararıyla, sanığın kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verildikten sonra süresinde teslim olmadığından bahisle hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; denetim yükümlülüğüne uymayan sanığın kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair Bursa İnfaz Hakimliğinin 09/03/2017 tarihli ve 2017/1001 esas, 2017/1048 sayılı kararında, söz konusu kararın kesinleşmesinden itibaren 2 gün içerisinde teslim olunmadığı takdirde firar suçundan soruşturma başlatılacağına yönelik hüküm kurulmasına karşın, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A-8. maddesi gereğince infaz hakimlikleri tarafından verilen kapalı ceza infaz kurumuna iade kararlarının tebliğinden itibaren iki gün içerisinde teslim olunmaması durumunda 5237 sayılı Kanun'un 292. maddesinde düzenlenen hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunun oluşacağının belirtilmesi nedeniyle; hükümlünün teslim olması için kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının kesinleşmesine yönelik yasal bir düzenleme bulunmadığı halde, Bursa İnfaz Hakimliğinin 09/03/2017 tarihli kararında hükümlünün kararın kesinleşmesinden itibaren teslim olması gerektiğine yönelik hüküm kurulduğu, her ne kadar İnfaz Hakimliğinin kararındaki bu bölüm, 5275 sayılı yasanın 105/A-8. maddesindeki yasal mevzuat hükümlerine uygun değilse de, sanığa tebliğ edilen kararda " kesinleşmesinden itibaren" ibaresi eklenmek suretiyle sanığın yanıltıldığı ve bu durumda da yasada belirtilen suçun oluşabilmesi için sanığa kararın kesinleşmiş olduğu hususunun tebliğinin gerektiği, zira sanığın İnfaz Hakimliğinin Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna iadeye yönelik kararının kesinleşip kesinleşmediğini veya hangi tarihte kesinleştiğini ve iki günlük teslim süresinin hangi tarihte başlayacağını bilmesinin mümkün olmadığı, bu açıklamalar ışığında Bursa 1.İnfaz Hakimliğinin sanık hakkında vermiş olduğu Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna iade kararının sanığa tebliğ edilmesine rağmen, dosyadaki bilgi ve belgelere göre kararın kesinleştiği hususunun sanığa tebliğ edildiğine ilişkin veriye rastlanılmadığından unsurları itibari ile oluşmayan müsnet suçtan sanığın beraatine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 31.12.2019 gün ve 2019-11631 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.01.2020 gün ve KYB - 2020/1386 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.10.2017 tarihli kararıyla, sanığın kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verildikten sonra süresinde teslim olmadığından bahisle hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; denetim yükümlülüğüne uymayan sanığın kapalı ceza infaz kurumuna iadesine dair Bursa İnfaz Hakimliğinin 09.03.2017 tarihli ve 2017/1001 Esas, 2017/1048 sayılı Kararında, söz konusu kararın kesinleşmesinden itibaren 2 gün içerisinde teslim olunmadığı takdirde firar suçundan soruşturma başlatılacağına yönelik hüküm kurulmasına karşın, 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 105/A-8. maddesi gereğince infaz hakimlikleri tarafından verilen kapalı ceza infaz kurumuna iade kararlarının tebliğinden itibaren iki gün içerisinde teslim olunmaması durumunda 5237 sayılı Kanun'un 292. maddesinde düzenlenen hükümlü veya tutuklunun kaçması suçunun oluşacağının belirtilmesi nedeniyle; hükümlünün teslim olması için kapalı ceza infaz kurumuna iade kararının kesinleşmesine yönelik yasal bir düzenleme bulunmadığı halde, Bursa İnfaz Hakimliğinin 09.03.2017 tarihli kararında hükümlünün kararın kesinleşmesinden itibaren teslim olması gerektiğine yönelik hüküm kurulduğu, her ne kadar İnfaz Hakimliğinin kararındaki bu bölüm, 5275 sayılı Yasanın 105/A-8. maddesindeki yasal mevzuat hükümlerine uygun değilse de, sanığa tebliğ edilen kararda " kesinleşmesinden itibaren" ibaresi eklenmek suretiyle sanığın yanıltıldığı ve bu durumda da yasada belirtilen suçun oluşabilmesi için sanığa kararın kesinleşmiş olduğu hususunun tebliğinin gerektiği, zira sanığın İnfaz Hakimliğinin Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna iadeye yönelik kararının kesinleşip kesinleşmediğini veya hangi tarihte kesinleştiğini ve iki günlük teslim süresinin hangi tarihte başlayacağını bilmesinin mümkün olmadığı, bu açıklamalar ışığında Bursa 1.İnfaz Hakimliğinin sanık hakkında vermiş olduğu Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna iade kararının sanığa tebliğ edilmesine rağmen, dosyadaki bilgi ve belgelere göre kararın kesinleştiği hususunun sanığa tebliğ edildiğine ilişkin veriye rastlanılmadığından unsurları itibari ile oluşmayan müsnet suçtan sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen ihbarname içeriği bu nedenle yerinde görüldüğünden, Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 17.10.2017 tarihli ve 2017/657 Esas, 2017/727 sayılı Kararının 5271 sayılı CMK.nın 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın unsurları oluşmayan hükümlü veya tutuklunun

kaçması suçundan CMK.nın 223/2-a maddesi uyarınca beraatine, hükmedilen cezanın infaz edilmemesine, dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.02.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14179, Karar No: 2018/15346, Tarih: 20.11.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/14179 E.  ,  2018/15346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak,

1- Hakaret fiilinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir, bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu olan sanığın, ring aracında iken çıkmak istemesi üzerine bu konuda kendisiyle konuşmak isteyen jandarma görevlisi müşteki ...'i "sen karakterini kaybetmişsin, senin derdin ne" şeklinde, kaba ifade niteliğindeki sözlerinin, müştekinin onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Sanığın, müşteki ... olduğunu tahmin ettiği rütbeli şahsın, ring aracının havasız olduğunu nezarethaneye alınmaları gerektiğini söyleyince kendisine hakaret ettiğini, yaraladığını, bu olayla ilgili şikayet dilekçesi verdiğini belirtmesi, araçta tutuklu olarak bulunan tanık ...'ın da nefes alamadığını söyleyen sanığa müştekinin geber diyerek üzerine çullandığını beyan etmesi karşısında, müşteki hakkında sanığın şikayeti üzerine soruşturma yapılıp yapılmadığının araştırılması, yapılmış ise dosyanın onaylı örneklerinin alınıp olayın çıkış nedeni ve gelişmesi değerlendirilerek sonucuna göre tehdit suçu yönünden TCK’nın 29, hakaret suçu yönünden ise anılan Kanunun 129. maddelerinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3- Tekerrüre esas başka sabıkası bulunmasına karşın TCK'nın 58/4. maddesine aykırı olarak taksirli suça ilişkin ilamın tekerrüre esas alınması,

4- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hüküm, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmiş olması,

3- Tekerrüre esas başka sabıkası bulunmasına karşın TCK'nın 58/4. maddesine aykırı olarak taksirli suça ilişkin ilamın tekerrüre esas alınması,

4- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hüküm, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/557, Karar No: 2014/20187, Tarih: 16.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/557 E.  ,  2014/20187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 2. İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12408, Karar No: 2015/9392, Tarih: 17.09.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/12408 E.  ,  2015/9392 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DENİZLİ 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/12/2013

NUMARASI : 2012/121-2013/469

Taraflar arasında görülen davada Denizli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/12/2013 tarih ve 2012/121-2013/469 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 15/09/2015 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. F. K. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, aleyhine başlatılan takibe dayanak bonodan dolayı müvekkilinin davalıya borcunun bulunmadığını, senette tahrifat yapıldığını ileri sürerek, 20.11.2007 tanzim tarihli, 30.12.2008 vade tarihli bonodan dolayı davacının borçlu olmadığının tespiti ile kötü niyetli takip yapan alacaklının asgari % 40 tazminata mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu senedin dava dilekçesinde belirtilen taraflar arasında tanzim edildiği kabul edilen altı adet senetle herhangibir ilgisinin olmadığını savunarak,davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davaya konu 20.11.2007 tanzim 30.12.2008 vade tarihli 95.000,00 TL. bedelli bonodaki imzanın davacının eli mahsulü olduğu, senet üzerinde fiziki, kimyasal silinti, kazıntı ve ilave yapıldığını gösterir herhangi bir bulguya rastlanmadığı, bonoda tahribat yapıldığı veya sahtecilik yapıldığı hususunun davacı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13663, Karar No: 2012/4351, Tarih: 21.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/13663 E.  ,  2012/4351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Polatlı 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.03.2010 tarih ve 2009/351 - 2010/146 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin müşterek murisi olan ...'ın davalı ...'in kullandığı traktör ile yaptığı kaza sonucu öldüğünü, davalı ... şirketinin sözkonusu aracın zorunlu mali sorumluluk sigortacısı olduğunu, müvekkillerinin meydana gelen ölüm olayı nedeni ile maddi ve manevi zarara uğradıklarını ileri sürerek, davacıların hepsi için toplam 20.000 TL manevi ve yargılama sırasında yapılan ıslah sonucu 13.678,67 TL maddi tazminatın faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin kazanın meydana gelmesinde hiçbir kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... şirketi vekili, davaya konu kazanın tarlada meydana gelmiş olması nedeniyle oluşan zararın Karayolları Trafik Kanunu uyarınca kaza yeri bakımından trafik sigortası teminatı dışında kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizi bozma ilamından sonra yapılan yargılama sonucu iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre davalı ...'e ait ve onun kullanımındaki traktör römorku ile muris ...'ın ölümüne sebebiyet verildiği, dava konusu kazanın meydana geldiği yer itibariyle davalı ... şirketinin düzenlediği zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi kapsamında kaldığı, kazada davalı ...'in % 25 oranında kusurlu bulunduğu gerekçesiyle, maddi tazminat isteminin kabulüne, manevi tazminat davası temyiz edilmeyerek kesinleştiğinden bu hususta yeniden bir hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davalı ... şirketi vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, mümeyyiz davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalı ... şirketi vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, mümeyyiz davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Ancak, Dairemizin mahkemece uyulan bozma ilamında da belirtildiği üzere zorunlu sigorta, 2918 sayılı Kanun'un 91.maddesi uyarınca işletenlerin aynı Yasa'nın 85. maddesinde öngörülen mali sorumluluğunu üstlendiğinden, zorunlu sigortanın sorumluluğuna gidilebilmesi için kazanın Yasa'nın 2. maddesinde belirtilen ve karayolu sayılan alanlarda meydana gelmesi gerekir. Karayolu veya karayolu sayılan yerler dışında meydana gelen kazalarda sorumluluk, 2918 sayılı Kanuna göre değil, Borçlar Kanunu'nun genel hükümleri gereğince belirleneceğinden zorunlu sigortanın sorumluluğu sözkonusu olamaz. Mahkemece, polis memuru bilirkişiden alınan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulmuş ise de rapor içeriğinden bilirkişinin uzman olmadığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla, mahkemece kazanın meydana geldiği yerin tarla mı yoksa karayolu sayılan bir mahal mi olduğu uzman bilirkişi vasıtasıyla yeniden tespit edilerek sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak hüküm tesisi doğru olmamış, bu nedenle de hükmün mümeyyiz davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle mümeyyiz davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden mümeyyiz davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.