muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9562, Karar No: 2018/8745, Tarih: 26.09.2018

Kanuna aykırı olup, sanık ... müdafiilerinin, sanık ... müdafiinin, katılan ... vekilinin ve katılan ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA,

E) Kişilerin huzur ve sükununu bozma suçundan sanık ...'in mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik sanık ... müdafiilerinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafiilerinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafiilerinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 08.07.2013 tarihli iddianamede; sanık ...'in, 05.01.2012 günü saat 21.30 sularında mağdur ...'ın oturduğu apartmanın bahçesine gelerek, mağdura ait aracın fotoğraflarını ve balkondan aşağıya inen mağdurla arkadaşlarının fotoğraflarını çektiği anlatılmış ise de, sanık ...'in, olay günü saat 21.30 sularında mağdur ...'ın apartmanın önüne gelip, etrafı duvarlarla çevrili ve garaj kapısı demir kapıyla kapalı olan binanın müştemilatına girerek, mağdura ait aracın fotoğraflarını ve bu esnada evinin balkonunda bulunan mağdurun resimlerini çekip, mağdur ile olay yerinde bulunan tanıkların seslenmeleri üzerine girdiği binanın müştemilatından çıkarak geldiği araçla olay yerinden uzaklaştığı iddiasına ilişkin sanık ... hakkında özel hayatın gizliliğini ihlal ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından Kartal Cumhuriyet Başsavcılığının 09.02.2012 tarihli, 2012/2939 soruşturma, 2012/2747 esas sayılı iddianamesi ile açılan davanın yapılan yargılaması sonunda, İstanbul Anadolu 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.04.2014 tarihli, 2012/136 esas, 2014/197 sayılı kararıyla sanık hakkında verilen beraat hükümlerine yönelik katılan ... vekilinin temyiz istemi üzerine Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 20.03.2017 tarihli, 2015/41136 esas, 2017/2950 karar sayılı ilamıyla beraat hükümlerinin onanmasına karar verildiği gibi, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 08.07.2013 tarihli iddianamedeki, “29.11.2012 tarihinde saat 04:00 sıralarında şüpheli ...'in azmettirmesi ile şüpheli ...'nin müşteki ...'ın evinin zilini çaldığı ve rahatsız ettiği” iddiasına ilişkin de sanığın savunmanın aksine, mahkumiyetine yeter, her türlü derecede şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık ...'e yüklenen kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmaması nedeniyle sanık hakkında CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat kararı verilmesi gerekirken, “...Sanık ...'in yaşanan süreçte zaman zaman müşteki ...'ı ve diğer müşteki ...'ı takip ettirmenin yanı sıra dinlenen tanık beyanlarından anlaşıldığı üzere müşteki ...'ın evine gidip evin dış kısmında binanın ve o süreçte balkona çıkan müşteki ...'ın resimlerini çektiği, sanığın müşteki ...'a yönelik yapmış olduğu tüm bu eylemlerin birlikte değerlendirildiğinde kişilerin huzur ve sükununu bozucu nitelikteki hukuka aykırı davranışlar olarak değerlendirilmesi gerektiği ve sanığın üzerine atılı kişilerin huzur ve sükununu bozma suçunun oluştuğu kanaatiyle, sanığın bu suçtan cezalandırılmasına karar verilmiş...” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçelere dayalı olarak yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanık ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA,

F) Kamu görevinin usulsüz olarak üstlenilmesi suçundan sanık ...'nin mahkumiyetine ilişkin hükme yönelik sanık ...'nin temyiz isteminin incelenmesine gelince;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise mernis adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından, tebligata, Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanığın yokluğunda verilen 16.04.2015 tarihli kararın tebliği için 28.11.2013 tarihli duruşmada savunması alınmadan önce bildirdiği en son adresi esas alınarak bila tebliğ iade edilen tebligat bulunmadığı halde duruşmada bildirilen aynı adres esas alınıp, doğrudan “Mernis Adresi” ibareleri ile çıkarılan ve merci tarafından Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümleri kapsamında şerh düşülmeyen tebligatın, dağıtıcı tarafından, kendiliğinden, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince tebliğ edilmesinin usule aykırı olması nedeniyle geçersiz bulunması ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 32. maddesi uyarınca sanığın 19.06.2015 tarihinde öğrendiği hükme yönelik 22.06.2015 tarihinde yaptığı temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK'nın 262/1. madde ve fıkrasının 1. cümlesindeki kamu görevinin usulsüz olarak üstlenilmesi suçunun oluşması için ortada yapılması gereken bir kamu görevi bulunmalı ve fail bu görevi görev mevzuatına aykırı biçimde üstlenip yerine getirmeye teşebbüs etmelidir. Kamu görevini yerine getirmeye çalışma fiilinin neticeye ulaşması, yani üstlenilen görevin tamamlanmış olması gerekmemekte ve teşebbüs aşamasında kalmakla suç tamamlanmaktadır. Bu suç bakımından failin kamu görevlisi olmaması veya üstlenmek istediği kamu görevini yapmaya yetkili ve görevli bulunmayan bir kamu görevlisi olması gerekir. Suç memuriyet sıfatını değil, kamu görevini üstlenmeye (yerine getirmeye) teşebbüs edilmesi halinde oluşur. Başka bir deyişle failin kendisine memur süsü vermesi yetmemekte, görevin yapılmasına kalkışması gerekmektedir.

Kamu görevinin yerine getirilmesi, o görevle ilgili olarak bir eylem veya işlemde bulunulması anlamına gelmektedir. Suçun oluşması için failin bu yönde bir eylem veya işlem yapması veya yapmaya kalkışması zorunludur. Fakat failin bu eylem sonucunda bir yarar elde edip etmemesi ya da fiilin bir zarara neden olup olmaması önemli değildir. Failin belirli bir kamu görevlisi olduğunu söyledikten sonra yapmaya çalıştığı şey, o kamu görevlisinin yasal olarak yapma yetkisi bulunmayan bir işlem olursa ya da başka bir kamu görevlisinin yapabileceği bir görevi yapmaya kalkışırsa maddedeki suç oluşmayacaktır. Başka bir ifadeyle fail üstlendiği kamu göreviyle bağlantılı bir eylem yapmaya kalkışması ile bu suç oluşacaktır.

Bu açıklamalar ışığında incelenen dosyada; emekli polis memuru olduğunu beyan eden ve olay tarihinde özel dedektiflik hizmeti kapsamında mağdurlar ... ile ... arasındaki ilişkinin varlığını tespit için onları takip eden sanık ...'nin, adı geçen mağdurların gittikleri restoranın müdürüne, kendisini sivil polis memuru olarak tanıtıp, ısrar ederek, mağdurların işyeri güvenlik kamerası tarafından kaydedilen görüntülerini alması eyleminde, sanığın amacını gerçekleştirmeye yönelik filinin kamu görevi niteliğinde olmadığı, üstlenilen memuriyete ait bir görevin yapılmaya kalkışılmadığı anlaşıldığından, sanığa yüklenen kamu görevinin usulsüz olarak üstlenilmesi suçunun yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerekirken, yasal ve yeterli olmayan gerekçelere dayalı olarak yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 26.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14808, Karar No: 2013/14239, Tarih: 04.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/14808 E.  ,  2013/14239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 18. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03/05/2012 tarih ve 2011/137-2012/92 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin 10 ortaklı olarak 31.08.1999 tarihinde kurulduğunu, davacının şirketin kurucu ortağı olduğunu, geçen süre içerisinde bir kısım ortakların hisselerini devrettikleri, hu nedenle en son olarak şirket ortakları......, ...,... ve davacının kaldığını, davacının şirket müdürlüğüne 5 yıllığına seçildiğini, ancak bu görevi son bulmasına rağmen şirket ortaklarının bir araya gelip yeni bir müdür tayin edemediklerini, müvekkilinin tüm çağrılarına rağmen ortakların biraraya gelemediğini, şirketin defter ve kayıtlarının tutulamadığını, şirketin fiilen son bulduğunu, şirketin vergi kaydının 31.12.2001 tarihinde resen terk nedeniyle kapatıldığını, ticaret odasından şirketin kaydının silindiğini ve şirketin hiçbir yere borcunun bulunmadığını belirterek tasfiyesiz feshine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket adına çıkartılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi üzerine şirketin ticaret sicil kaydındaki adresine T.K.nın 35. maddesine göre tebligat yapılmış, ancak davalı tarafça davaya cevap verilmemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına ve toplanan delillere göre, davacı şirket ortağının TTK 'nın 549/4. maddesi gereğince açmış olduğu bu davada şirket yönünden haklı sebebin gerçekleştiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile; Başarım Tüketim Ürünleri Satış Pazarlama Dağıtım ithalat at ve Ticaret Limited Şirketinin fesih ve tasfiyesine, tasfiye memuru olarak mali müşavir İrfan Özsoy'un seçilmesine, tasfiye memuruna 300 TL ücret taktirine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1062, Karar No: 2012/31582, Tarih: 13.03.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/1062 E.  ,  2012/31582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas ilamı bulunması karşısında, sanık hakkında TCK' nın 58. maddesi gereğince tekerrür hükümlerinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

A- Dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmünün temyizi üzerine yapılan incelemede;

5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK' nın sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK. nun 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK.nun 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 Sayılı TCK. nun 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

5237 Sayılı TCK. nun 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK. nun 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 YTL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde, tayin edilen 5 tam gün karşılığının 20 TL ile çarpılması sonucu hesaplanan miktarın haksız menfaat miktarının iki katından az olması nedeniyle, adli para cezasının bu miktara yükseltilmesi suretiyle belirlenmesi sonuca etkili görülmediğinden; suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının 10.100 TL olduğunun sözleşme asılları, anlatımlar ve dosya kapsamından anlaşılması karşısında elde edilen menfaat miktarının 10.000 TL olarak kabul edilmesi suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

B- Resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükmünün temyizi üzerine yapılan incelemede;

Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olduğu anlaşıldığından, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için aranan, 5271 sayılı CMK un 231/6.maddesinin (a) bendinde yazılı “kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunma” nesnel koşulunun bulunmaması nedeniyle, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemeyeceği belirlenerek yapılan incelemede;

Sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, kredi başvurusunda suça konu nüfus cüzdanının sadece fotokopisini kullandığını beyan etmesi karşısında, aslı ele geçirilemeyen, fotokopiden ibaret nüfus cüzdanının aldatma yeteneğinin ne şekilde oluştuğu açıklanmadan ve sahte nüfus cüzdanına dayanılarak düzenlenen iddianameye konu edilen diğer belgeler incelenip TCK'nun 207. Maddesindeki suçun oluşup oluşmayacağı tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, kredi başvurusunda suça konu nüfus cüzdanının sadece fotokopisini kullandığını beyan etmesi karşısında, aslı ele geçirilemeyen, fotokopiden ibaret nüfus cüzdanının aldatma yeteneğinin ne şekilde oluştuğu açıklanmadan ve sahte nüfus cüzdanına dayanılarak düzenlenen iddianameye konu edilen diğer belgeler incelenip TCK'nun 207. Maddesindeki suçun oluşup oluşmayacağı tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK. un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7653, Karar No: 2010/7997, Tarih: 05.07.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/7653 E.  ,  2010/7997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalının diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava iş kazası sonucu sürekli işgöremezliğe uğrayan davacı işçinin maddi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Bu tür davalarda, tazminat miktarı, işçinin rapor tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Başka bir anlatımla, işçinin günlük brüt geliri tesbit edilerek ,bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise 60 yaşa kadar yıllık olarak % 10 artırılıp % 10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşından sonrada bakiye ömrü kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yönteme başvurulmadan, her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Kuşkusuz, açıklanan tazminatın hesaplanması yönteminde, işçinin yaşlılık aylığı almaya veya işçinin yaşı ve oluşan meslekte kazanma gücü kayıp oranına göre, ileride çalışıp yaşlılık aylığına hak kazanması üstün olasılık içinde bulunması durumunda da zarar hesabında pasif dönemin hesaba dahil edilmesi gerekir. İş kazası sonucu malul kalan işçinin aynı işinde çalışmaya devam etse dahi diğer işçilerden daha fazla çaba harcayacağı asıldır. 60 yaşından sonra elde edeceği yaşlılık aylığını da diğer işçilerden daha fazla çaba harcayarak elde edeceğinden yaşlılık aylığını aldığı dönemde de devam edecek olan maluliyeti nedeniyle zarara uğramadığı düşünülemez. Kaldı ki, sigortalıya bağlanan yaşlılık aylığında meslek hastalığı ve iş kazası kolundan alınan primlerin hiçbir etkisi bulunmamakta, tamamen uzun vadedeki sigorta kollarından ödenen primler sonucu aylık bağlanmaktadır. Bu nedenlerle pasif döneminde zarar hesabına dahil edilmesi ve 60 yaştan sonra bakiye ömrüne kadar (pasif dönemde), net asgari ücret esas alınarak hesap yapılması gerekir.

Mahkemenin davacının zarar hesabında pasif döneminde hesaba dahil edileceğine ilişkin kabulü yerindedir. Ancak hükme esas alınan bilirkişi hesap raporunda pasif dönem zararının net asgari ücret üzerinden yapılması gerekirken, emeklilik geliri esas alınmak suretiyle hesaplama yapıldığı görülmektedir.

Hal böyle olunca hesap raporunun hükme dayanak alınacak nitelikte olduğundan söz edilemez.

Mahkemenin davacının zarar hesabında pasif döneminde hesaba dahil edileceğine ilişkin kabulü yerindedir. Ancak hükme esas alınan bilirkişi hesap raporunda pasif dönem zararının net asgari ücret üzerinden yapılması gerekirken, emeklilik geliri esas alınmak suretiyle hesaplama yapıldığı görülmektedir.

Hal böyle olunca hesap raporunun hükme dayanak alınacak nitelikte olduğundan söz edilemez.

Yapılacak iş; hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan veriler nazara alınarak yukarıda açıklanan esaslara göre bilirkişiye zarar hesabı yaptırılarak sonucuna göre karar vermektir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 05.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.