muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3696, Karar No: 2013/5644, Tarih: 22.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/3696 E.  ,  2013/5644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18.01.2012 tarih ve 2011/81-2012/11 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, 09.02.2011 tarihinde davalının sevk ve idaresindeki minibüs ile seyahat etmekte olan müvekkillerinin murisi ...'nun, davalının direksiyon hakimiyetini kaybederek aracı çarpması neticesinde vefat ettiğini, murisin ölümü ile davacıların derin bir üzüntü yaşadıklarını ileri sürerek, müvekkillerinden ... için ....000.00 TL, ... için 20.000.00 TL, ... için ....000.00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, murisin ön koltukta oturmak için ısrar ettiğini ve emniyet kemer takmadığını, müvekkilinin kaza anında sağlığının bozulduğunu, tazminat tutarının fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, tanık anlatımları ve hazırlık soruşturmasında alınan bilirkişi raporuna göre, araç işleteni ve sürücüsü olan davalının meydana gelen kazada %100 kusurlu olduğu, davalının kaza günü yolculara emniyet kemeri takmaları hususunda bir ihtarda bulunmadığı, murisin araca son binen yolculardan olup ön koltukta oturma yönünde bir isteğinin olmadığı, davalının aniden gelişen mücbir sebep nedeniyle kaza yaptığına dair herhangi bir delil ibraz edilmediği, davalının şeker ve tansiyon hastası olmasının mücbir sebep sayılmayıp, hasta olduğu halde dolmuş şoförü olarak çalışmasının bir kusur olarak kabul edildiği, davacıların müteveffanın ölümü nedeniyle büyük elem ile üzüntü yaşadıkları, manevi tazminatın zenginleşme aracı olmaması hususunun gözetildiği gerekçesiyle davanın kabulü ile davacılardan ... için ....000.00 TL, ... için 20.000.00 TL, ... için ....000.00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye ....405,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 22.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5968, Karar No: 2019/6237, Tarih: 15.05.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/5968 E.  ,  2019/6237 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hükümler : 1-Sanık ... hakkında: TCK’nın 85/1, 62, 51/1-3, 51/7-8. maddeleri gereğince mahkumiyet

2-Sanık ... hakkında: TCK’nın 85/1, 62, 51/1-3, 51/7-8. maddeleri gereğince mahkumiyet

3-Sanık ... hakkında: TCK’nın 85/1, 62, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ... ve ...’ın yetkilileri olduğu, sanık ...’in ise üretim ve laboratuvar yetkilisi olduğu boya şirketinin üretim bölümünde çalışan mağdur ...’in boya kazanını temizlemek üzere kazanın içerisine girip boya sökücü olarak kullanılan kimyasal maddeler ile kazanı temizlediği sırada kimyasal maddelerin verdiği etki ile zehirlenerek komaya girdiği, kaldırıldığı hastanede ölmesi ile sonuçlanan olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-...’e ait otopsi raporunda, kişinin ölüm nedeni hakkında tedavi gördüğü hastaneye ait tıbbi belgeler, olay yeri rapor ve fotoğrafları içerir adli tahkikat dosyası ile birlikte Adli Tıp Kurumu Birinci Adli Tıp İhtisas Kurulundan görüş alınmasının uygun olduğunun belirtilmesine rağmen, kesin ölüm sebebi netleştirilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

2-TCK'nın 50. maddesinin sanıklar hakkında uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken sanığın, kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu, suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği, dosya içeriğine göre; yargılama sırasındaki olumlu hal ve davranışları lehlerine değerlendirilerek cezalarında TCK'nın 62. maddesi gereğince indirim uygulanan, müdafiilerinin 08.07.2014 tarihli dilekçe ile lehe hükümlerin uygulanılmasını talep ettiği sanıklar hakkında TCK’nın 50/4 maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması suretiyle CMK’nın 230/1-d maddesine aykırı davranılması,

3-Katılan vekilinin UYAP sisteminden temin edilen 16.10.2017 tarihli dilekçe ile mağduriyetleri giderilmiş olduğundan ve tazminat davası bakımından sulh protokolü imzalandığından sanıklar hakkındaki şikayetlerinden vazgeçtiklerini beyan etmesi karşısında; suç tarihinde sabıkasız sanık ... hakkında “katılanın maddi ve manevi zararlarının giderilmemiş olması” gerekçesi ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği hususu da dikkate alındığında mahkemece 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinde sayılan nesnel (objektif) ve öznel koşulların değerlendirilip “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin düzenlemenin sanık ... hakkında uygulanıp uygulanmaması hususunun yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

4-TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının taksirli suçlarda uygulama olanağı bulunmadığı gözetilmeden taksirle yaralama suçundan hüküm kurulurken anılan madde ile sanık ... hakkında hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince sair yönleri incelenmeksizin isteme aykırı olarak BOZULMASINA; aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanıklar ... ve ...’ın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 15.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11092, Karar No: 2014/11924, Tarih: 27.10.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/11092 E.  ,  2014/11924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : UZUNKÖPRÜ İCRA MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/09/2013

NUMARASI : 2013/217-2013/316

Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak suçundan sanık S.. D..'in İİK'nın 338/1. maddesi gereğince 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık S.. D.. tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Müşteki R.. Y..'ın dosyada bulunan vekaletname örneğine göre vekili olduğu anlaşılan Av. . tarafından verilen ve 13/09/2013 tarihli duruşma için mazereti içeren dilekçe aynı tarihli hakim havalesi ile dosya içerisine konulmasına rağmen, mazeretin kabulü veya reddi yönünde bir karar da verilmeden ve müştekinin yokluğunda karar verilemeyeceği de gözetilmeden yargılamaya devamla sanığın mahkumiyetine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün istem gibi BOZULMASINA, 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26506, Karar No: 2015/32022, Tarih: 26.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/26506 E.  ,  2015/32022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, ücret alacağı, yıllık izin, fazla mesai ücreti, hafta tatili, asgari geçim indirimi ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, davalı ... Müdürlüğünden yemek hizmeti işini alan diğer davalı ........ nezdinde çalıştığını, iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı neden olmaksızın feshedildiğini belirterek, müvekkilinin ihbar ve kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret, asgari geçim indirimi, fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekilleri, ayrı ayrı davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı her iki davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının iş sözleşmesinin sona eriş şekli ve davalılar asındaki hukuki ilişkinin niteliği noktalarında toplanmaktadır.

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devri işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 6. maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başkasına devri halinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir. Bu anlatıma göre, alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir. Dairemizin kökleşmiş içtihatları da bu yöndedir.

Süresi sona eren alt işverenle yeni ihaleyi alan alt işveren arasında açık biçimde işyeri devrini öngören bir sözleşme yapılması da imkân dahilindedir. Alt işverenin değişmesine rağmen yeni alt işveren nezdinde işyerinde çalışmaya devam edecek olan işçilerin belirlendiği hallerde, sözü edilen işçiler bakımından iş sözleşmelerinin devralan işveren geçtiği tartışmasızdır. Ancak yeni alt işverende çalışacak olan işçiler arasında gösterilmeyen ve süresi sona eren alt işveren tarafından başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere bildirimde bulunulmayan işçilerin iş sözleşmelerinin devreden alt işveren tarafından feshedildiğini kabul etmek gerekir.

Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti ile hukukî sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Alt işverenlerin değişiminde olması gereken, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürmesi veya iş sözleşmelerinin sona erdirilmesidir. Bunun tersine alt işveren işçilerinin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri halinde, alt işverenler arasında 4857 sayılı Kanun'un 6. maddesi anlamında bir işyeri devrinin kabulü gerekir. Bu durumda yeni alt işverenin, devam eden hizmet akitlerini de devraldığı aynı maddede hükme bağlanmıştır.

İşçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması halinde, değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını da devralmış sayılırlar. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece, iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçi açısından, feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz.

Buna karşın, süresi sona eren alt işverence işçinin iş sözleşmesinin feshedilmesi halinde, yapılan fesih bildirimi ile iş ilişkisi sona ereceğinden, işçinin daha sonra yeni alt işveren yanındaki çalışmaları yeni bir iş sözleşmesi niteliğindedir. Bu durumda feshe bağlı hakların talep koşulları gerçekleşeceğinden, feshin niteliğine göre hak kazanma durumunun değerlendirilmesi gerekecektir.

Dosya içeriğine göre, davacının yeni ihaleyi alan alt işveren nezdinde çalışması durumu ihtilaflıdır. Davalı yüklenici firma ile olan iş sözleşmesinin feshine dair davalı tarafça bir delil sunulmamıştır. Sosyal Güvenlik Kurumu hizmet döküm cetveline göre, davalı ........'nden çıkışı 31.12.2013 tarihinde yapılmış olup kaydın dayanağı bulunmamaktadır. Dava dışı ...... firmasında 02.01.2014 tarihinde işe girişi görünmektedir. .........'nin yeni ihaleyi alan şirket olup olmadığı mevcut delil durumundan anlaşılamamaktadır. Hükme esas bilirkişi raporunda 31.12.2013 tarihine kadar dava konusu alacaklar hesaplanmıştır. Dosyada davalı ........'ne ait 01.01.2013-31.12.2013 arası süreli hizmet alım sözleşmesi mevcut olup, sonrasında ihaleyi hangi firmanın aldığı da araştırılmamıştır. Her iki davalının itirazının da işçinin yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam ettiği yönünde olduğu dikkate alınarak, mahkemece davalı kurumda yeni ihaleyi alan firmanın unvanı araştırılmak, ilgili Sosyal Güvenlik Kurumu dayanak kayıtları getirtilerek yukarıda açıklandığı şekilde işyeri devri ve hizmet akdinin feshedilip edilmediği hususu aydınlatılmak üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15098, Karar No: 2010/22455, Tarih: 23.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/15098 E.  ,  2010/22455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2154, Karar No: 2024/12246, Tarih: 23.10.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/2154 E.  ,  2024/12246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosyada onaylı sureti bulunan İzmir Bozyaka Eğitim Araştırma Hastanesinin 13.11.2014 tarihli Özürlü Sağlık Kurulu Raporunda, sanığın tedaviyle çalışma olanağı olmayan kronik psikoz tanısı ile %87 oranında özürlü olduğunun belirtilmesi, adli sicil kaydında göre, İzmir 13. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.12.2013 tarihli ve 2013/538 Esas, 2013/815 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 32 ve 57/1. maddeleri uyarınca akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirlerinin uygulanmasına karar verildiğinin anlaşılması karşısında; sanığın Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesine veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesine ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından birine sevki ile suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı TCK'nın 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmış olup olmadığı konusunda rapor alınmasından sonra sonucuna göre hukuki durumunun takdir ve tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırmayla hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8411, Karar No: 2016/1625, Tarih: 16.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/8411 E.  ,  2016/1625 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi(Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davacı kooperatife 1990 yılında üye olduğunu, davalı kooperatifçe evlerin iç imalatları üyelere ait olmak üzere 1996 yılında teslim edildiğini, teslimden sonra zeminde oturmalar ve duvarlarda çatlamalar meydana gelmesi üzerine davalıya yapılan başvuruların, teknik müdahale yapılmasına gerek bulunmadığı tespitiyle reddedildiğini, meydana gelen hasarların işçilik ve kullanılan hatalı malzemeden kaynaklandığını, evin tesliminden beri kullanılamadığını ve kiraya verilemediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL kira kaybı ve 50.000,00 TL maddi tazminatın 13.08.1996 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile tahsilini talep ve dava etmiş, daha sonra 04.06.2013 havale tarihli ıslah dilekçesinde ise, talebini maddi tazminat istemi yönünden 10.000,00 TL artırarak, 50.000,00 TL'nin, kira tazminatı yönünden 4.950,00 TL artırarak, 5.950,00 TL'nin 13.08.1996 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkili kooperatifin tazminat gerektirecek herhangi bir kusurunun bulunmadığını, zararın oluşmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu yapıda onarımların yapılmasının 60.000,00 TL bedel gerektireceği, yapının teslim alınan 1996 yılından 10 yıl sonra yani 2006 tarihinden itibaren bugünkü duruma gelmeye başladığı ve oturulamaz durumda olduğunu, bu nedenle 2006 tarihinden dava tarihine kadar geçen sürede kiraya verilememesinden dolayı kira kaybının 23.460,00 TL olduğu, yapıda henüz inşa aşamasında iken zeminin tüm jeolojik özellikleri gözönüne alınarak su tahliye kanallarının yapılması gerektiği, gelen aşırı suyun tahliye edilememesi nedeniyle söz konusu zeminin aşırı su ile şişerek hasar oluştuğu, davalı tarafın tahliye kanallarını yapmaması ve temelin hareketli kütle üzerine yapılması nedeniyle kusurlu olduğu, taşınmazın bugünkü durumuna teslim tarihinden 10 yıl sonrasında geldiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 60.000,00 TL maddi tazminatın 13.08.2006 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile, 5.950,00 TL kira bedelinin dava tarihinden itibaren işleyerek ticari faizi ile tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, ayıplı imalat sebebiyle tazminat ve kira kaybının tahsili istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, ayıplı imalat sebebiyle tazminat ve kira kaybının tahsili istemine ilişkindir.

Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 15.04.2004 tarih ve 2003/9125 E., 2004/4045 K., 01.06.2009 tarih ve 2008/2252 E., 2009/6614 K. ve Dairemizin 19.09.2012 tarih ve 3883 E., 5233 K., aynı tarihli 3303 E., 5233 K. ve 19.12.2013 tarih ve 6559 E., 8209 K. sayılı ilamlarında da açıklandığı üzere;

Uyuşmazlık, tarafları ve konusu itibariyle kooperatifler hukukundan kaynaklanmakta olup, taraflar arasında eser sözleşmesi bulunmadığından, bu davadaki zamanaşımı süresinin .../...

eser sözleşmesi kapsamında BK'nın 126. madde hükmü uyarınca gizli ayıplar için geçerli 10 yıllık zamanaşımı süresine göre değil, kooperatif ile üyesi arasındaki uyuşmazlıklarda uygulanması gereken ve dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 818 sayılı BK'nın 126/4. (6098 sayılı TBK'nın 147/4.) maddesinde öngörülmüş 5 yıllık süreye göre değerlendirilmesi gerekir. 818 sayılı BK’nın 128. ( 6098 sayılı TBK'nın 149.) maddesi uyarınca zamanaşımı süresi kural olarak alacağın muaccel olduğu tarihten işlemeye başlar. Somut olayda, taraflar arasındaki hukuki ilişki kooperatif üyelik ilişkisi olduğundan, ayıbın açık veya gizli olup olmadığına bakılmaksızın zamanaşımı konutun davacıya teslimi tarihinden itibaren başlayacağından, uygulanması gereken 5 yıllık zamanaşımı süresinin başladığı tarihin saptanması uyuşmazlığın çözümü bakımından zorunlu bulunmaktadır.

Somut olayda, davacının 1996 yılında konutunu teslim aldığı, ayıplı imalat nedeniyle tazminat isteminin dava tarihinden önce 2001 yılında, BK'nın 126/4 (TBK'nın 147/4.) maddesinde öngörülen, 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşılmıştır. Davacının ayıplı imalat ile ilgili talebi zamanaşımına uğradıktan sonra, evin bahçe ve teras duvarlarındaki çatlakların ortaya çıkması üzerine zamanaşımı süresi tekrar işlemeye başlamaz. Zamanaşımına uğrayan talebine konu ayıplı imalattan kaynaklanan kira kaybı nedeniyle de davalı sorumlu tutulamaz.

Davacının ortak alanda bulunan su rögarlarının yolda olması gerekirken evin bahçesinde olduğu, kanalizasyon sisteminin yönetmeliklere göre yapılmadığı iddiası yönünden ise, dava dilekçesi ekindeki kooperatife sunulan 29.02.2004 tarihli dilekçesinde, “binanın çevresine temel kotunda drenfleks döşenerek direnaj yapılması çevre sularının ve yaşamsal suyun binanın temelinden uzaklaştırılmasının şart olduğu, zira kazıdan çıkan toprağın dolguda kullanılması nedeniyle dolgunun boşaldığı ve binadaki oturmanın bu yüzden oluştuğu diranaj yapılarak oturmanın durdurulabileceği ve hatta enjeksiyon yapılmasının gerekli olduğunu" belirtmiş olması gözönüne alındığında, öğrenme tarihi itibariyle dahi zamanaşımı süresi dolmuştur.

Diğer yandan, davalı kooperatifin davacıyı oyalaması sebebiyle zamanaşımı süresinin dolması da söz konusu değildir. Davalı kooperatif hiçbir şey yapmayacağı konusunda kesin tavır almıştır.