muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/4354, Karar No: 2007/8652, Tarih: 03.07.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/4354 E.  ,  2007/8652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 31.7.2006 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.10.2006 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 3.7.2007 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar ... ve ... ile karşı taraftan davacı ... ve vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, taşınmaz mal satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalılar temyiz etmiştir.

Tensip kararı ile tayin edilen duruşma gününe davalılar vekilinin Adana 5.Aile Mahkemesinin 2006/314 sayılı dosya duruşmasına katılabilmek için mazeret beyanında bulunduğu, yeni duruşma gününün kendisine bildirilmesi için dilekçesine posta pulu da eklediği görülmektedir. Yargılamada davacı vekili davalılar vekilinin mazeret beyanını mahkemenin takdirine bırakmış, ancak mahkeme ara kararı ile davalılar vekilince belgelenmediği gerekçesiyle mazeret talebini ret etmiş, ardından esas hakkında hüküm kurarak davayı kabul etmiştir.

Davalılar vekilinin mahkemeye sunduğu 10.10.2006 havale tarihli dilekçesinde ileri sürdüğü mazereti mahkemenin kabul ettiğinin aksine belgeli ve avukatlık mesleğinde her zaman ileri sürülebilecek mazeretlerdendir. Hal böyle olunca, mahkemece davalılar vekilinin mazeretinin kabulü ile duruşmanın uygun bir güne bırakılarak vekilin huzurunda görülmesi gerekirken HUMK.nun 73.maddesi hilafına savunma hakkı kısıtlanarak davalıların bildireceği deliller toplanmadan istemin yazılı olduğu şekilde hüküm altına alınması doğru olmamıştır.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 3.7.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13084, Karar No: 2007/16393, Tarih: 18.09.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/13084 E.  ,  2007/16393 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Mahkemece takip konusu senette imza yerine parmak izinin bulunduğu, borçlunun emsal imza örneklerinin bulunmadığı, mahkemede alınan imza örnekleri ile senette bulunan imza arasında benzerlik bulunmadığının çıplak gözle anlaşıldığı gibi borçlunun ilkokul 3.sınıftan ayrıldığının tespit edildiği belirtilerek senette imza yerine parmak izinin bulunduğundan senedin kambiyo vasfında olmadığından bahisle İİK'nun 170/a maddesi uyarınca takibin iptaline karar verilmiştir.

Takip konusu 20.01.2006 vadeli 10.000,00 YTL bedelli senet incelendiğinde keşidecinin isminin yanında iki parmak izi ile birlikte iki tane de imzanın bulunduğu görülmüştür. İmzaya itirazın çözümünün HUMK'nun 275 ve devamı maddeleri gereğince özel ve teknik bilgiyi gerektirmekte olup, bilirkişi incelemesi yaptırılmaksızın eksik inceleme ile sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 18.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7624, Karar No: 2011/6306, Tarih: 24.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/7624 E.  ,  2011/6306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanık ...'nın İİK'nun 337/a maddesi gereğince 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinde ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılmasını da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunundaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanununun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanunun 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanunun 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasının müeyyidesidir. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği, İcra ve İflas Kanununun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirler için geçerli olup, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanık Durmuş ... Karaca'nın beraatı yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- Borçlu şirketin ticaret sicilinde kayıtlı adresine sanık ... için duruşma davetiyesi tebliğ edilmeye çalışıldığı,ayrıca sanık ...'ye Tebligat Yasasının 35. maddesine göre çıkarılan davetnamede duruşmaya gelmediği takdirde yokluğunda yargılama yapılacağına ilişkin açıklama yerine, bilirkişiler için yazılan ihtaratı içeren davetiyenin tebliğ edildiği, sanığın üzerine atılı bulunan ticareti terk suçunun özelliği dikkate alındığında,bu suçtan dolayı yapılan yargılamada duruşma davetiyesinin sanığın terk ettiği bildirilen adresine Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğinin usulüne uygun olduğundan söz edilemeyeceği, zira terk edilen adrese bu şekilde yapılan tebligatın zaten sanığın eline geçmeyeceğinin şikayetçi ve hatta mahkeme tarafından da öngörülmekte olduğu, Anayasa'nın 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde belirtilen adil yargılanma hakkı gözönünde bulundurularak, ticareti terk suçlarında duruşma davetiyesinin ya da mahkeme kararının Tebligat Kanununun 35. maddesine göre terk ettiği ileri sürülen adresine yapılan tebligat geçersiz olup, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracağı,hal böyle olunca tespit edilecek adresine usulüne uygun olarak (Tebligat Kanununun 35. maddesi dışında) duruşma davetiyesinin tebliğini müteakip yargılamaya devam edilmesinin gerektiği gözetilmemesi,

2-Sanığın sabıka kaydı getirtilip dosya içine konulmadan cezalandırılmasına karar verilmesi,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün istem gibi BOZULMASINA, bozma kararının, sanık lehine olması nedeni ile CMK’nun 306. maddesi uyarınca suçu iştirak halinde işledikleri temyiz istemi reddedilen ... ile kararı temyiz etmeyen diğer sanık ...'a da sirayet ettirilmesine, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/823, Karar No: 2010/2363, Tarih: 04.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/823 E.  ,  2010/2363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 131 ada 34 parsel sayılı taşınmazın belediye meclis kararı olmaksızın encümen kararı ile davalılara satış yoluyla temlik edildiğini ileri sürüp yolsuz tescil nedeniyle tapu kaydının iptali ile adlarına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, dava konusu taşınmazı bedelini ödeyerek satın aldıklarını belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazın davalılara belediye meclis kararı olmaksızın encümen kararı doğrultusunda satışının yapıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalıların temyiz itirazları yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 328.00.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 04.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1176, Karar No: 2023/4102, Tarih: 20.09.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/1176 E.  ,  2023/4102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/368 E., 2022/1889 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 9. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/184 E., 2019/615 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince kadının davasının kabulü ile boşanma ve fer'îlerine, erkeğin karşı davasının ise reddine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

... kadın vekili dava ile cevaba ve karşı davaya cevap dilekçesinde; erkeğin, evlilik birliğinin yüklemiş olduğu sorumlulukları yerine getirmediğini, maddî ve manevî katkı sağlamadığını, müvekkilinin maaş kartının erkek tarafından alınarak kullanıldığını, müvekilinin, ikamet ettikleri ve çocuklarının hastalanmasına neden olan rutubetli bodrum katından taşınma taleplerinin karşılanmadığını ve "işine gelirse evin burası, aksi halde istediğin yere gidebilirsin" şeklinde sözler söylendiğini, erkeğin ailesine karşı ilgisizliği ve kötü davranışları, baskısı ve yıldırmaya çalışması gibi olumsuz davranışları sebebiyle müvekkilinin ortak konutu terk etmek zorunda kaldığını ve ayrı eve taşındığını, tarafların 3 yıldır ayrı yaşadıklarını, erkeğin iddialarını ve karşı davasını kabul etmediklerini, evlilik birliğinin devamının imkansız hale geldiğini ve temelinden sarsıldığını beyanla davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, müvekkili yararına 10.000,00 TL maddî, 10.000,00 TL manevî tazminat ile 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, karşı davanın reddine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili cevap ile karşı dava ve cevaba cevap dilekçesinde; kadının davası ile iddia ve taleplerini kabul etmediklerini, kadının müvekkiline karşı sürekli sevmediğini, kendisine alışamadığını söylediğini, soğuk davrandığını ve yatağını ayırdığını, bu nedenle evlilikten doğan yükümlülüğünü yerine getirmediğini, boşanmayı sürekli dile getirdiğini ve bu amaçla 2015 yılında evi terk ettiğini, kadına terk nedeniyle eve dön çağrısı yapıldığını ancak geri dönmediğini, müvekkilinin hep iyi niyetli davrandığını ve ilişkilerinin bitmesinin hiç istemediğini, kadının daha öncede İstanbul 14.Aile Mahkemesinin 2016/443 Esas sayılı dosyası ile boşanma davası açtığını ve davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğini, müvekkilinin gerek açılan önceki davada gerekse bu dosyanın 27.04.2018 tarihli ilk duruşmasında eşini sevdiğini ve ayrılmak istemediğini dile getirdiğini, ancak evi terk eden, eve dön çağrısına rağmen dönmeyen, müvekkilini sevmediğini söyleyen kadının kusurlu olduğunu ve evlilik birliğinin temelinden sarsıldığını beyanla, kadının davasının reddine, karşı davanın kabulüne, tarafların boşanmalarına, müvekkili yararına 10.000,00 TL maddî, 10.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; kadının, çocuğunun rahatsızlığı nedeni ile başka eve çıkmak istediğinde erkeğin ve babasının kadına karşı "yaşayacaksa burada yaşayacak, istemezse kapı orada, istediğin yere gidebilirsin" şeklinde birçok kez söyledikleri, erkeğin çocuğun astım hastası olmasına rağmen hastalığı ile ilgilenmediği, kadının çalışmaya başladığında maaş kartını aldığı, kadına yanlızca pazar alışverişi için cüzi miktarda para verdiği, evin giderlerini, kadının ve çocukların ihtiyaçlarını yeterince karşılamadığı, aile işlerinde ücret almadan çalıştığını söylediği, çalışmasına rağmen eve yeterince katkıda bulunmadığı, kadının evde el işleri yaparak evin geçimini temine çalıştığı, bu nedenlerle evlilik birliğinin ortak hayatın devamı taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, tarafların önce evde yatakları ayırdıkları, daha sonra kadının ayrı eve çıkmak sureti ile ayrı yaşamaya başladıkları, biraraya gelme ihtimallerinin kalmadığı, erkeğin iddialarını ispat edemediği, eve dön ihtarı nedeniyle ihtar tarihine kadar var olsa dahi olan olayları affettiği, en azından hoşgörü ile karşıladığı, terke dayalı davasının bulunmadığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin kusurlu olduğu gerekçesi ile kadının davasının kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince tarafların boşanmalarına, kadın yararına 300,00 TL tedbir nafakasına, yoksulluk nafakası talebinin reddine, kadın yararına 10.000,00 TL maddî, 10.000,00 TL manevî tazminata, erkeğin karşı davasının reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili, kadının ididalarının yirmi yıl öncesine dayandığını, kabul etmediklerini, İstanbul 14. Aile Mahkemesinin 2016/443 Esas sayılı dosyasında, kadının eşini sevdiğini söyleyip açtığı davadan feragat etmesi sebebiyle bu davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğini, affın söz konusu olduğunu, kadının görevlerini yerine getirmediğini, müvekkili aleyhine maddî ve manevî tazminata hükmedilecek bir kusurunun olmadığını, kararın usul ve kanuna aykırı olduğunu beyanla; kadının davasının kabulü, karşı davanın reddi, kusur belirlemesi, erkek aleyhine hükmedilen maddî, manevî tazminat ve miktarları yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İstinaf dilekçesinde İstanbul 14. Aile Mahkemesinin 2016/443 Esas sayılı dosyasında kadının eşini sevdiğini söyleyip açtığı davadan feragat etmesi sebebiyle bu davanın açılmamış sayılmasına karar verildiğinin beyan edildiği, incelenen İstanbul 14. Aile Mahkemesinin 2016/443 Esas sayılı dosyasının içeriğine göre, kadının 02.03.2017 tarihli ikinci celsede boşanma hususunda kararlı olduğunu, tanıklarını hazır ettiğini beyan ettiği, erkeğin ise eşini sevdiğini boşanma davasını kabul etmediğini beyan ettiği, Mahkemenin eksiklikleri gidermesi hususunda verilen ihtarata rağmen kesin sürede usulüne uygun dilekçe sunulmadığından kadının tanık dinletme talebinin reddi ile boşanma davasının açılmamış sayılmasına karar verildiğinin anlaşıldığı, bu nedenle dosya kapsamı ile örtüşmeyen istinaf itirazlarına itibar edilmediği, taraflarca süresinde sunulan dilekçelerde dayanılan ve çekişmeli olarak belirlenen vakıalardan, Mahkemece hüküm tesisine esas alınarak erkeğe yüklenen kusurların tanıkların somut, görgüye dayalı, tutarlı beyanları ve sunulan delillerle kanıtlanmış olduğu, kusur belirlemesi ve nitelendirilmesi ile kadının davasının kabulüne, ispatlanamayan karşı davanın reddine karar verilmesinde usul ve esas yönlerinden bir isabetsizlik bulunmadığı, boşanmaya neden olaylarda kusurlu bulunan erkeğin davranışlarının kadının mevcut veya beklenen menfaatleri ile kişilik haklarını ihlal ettiği, tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut veya beklenen menfaat, hakkaniyet ilkesi gereğince kadın yararına hükmedilen maddî ve manevî tazminatların esası ve miktarlarının yerinde olduğu gerekçesi ile davalı-davacı erkek vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar