muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/26026, Karar No: 2015/1313, Tarih: 27.01.2015

hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda ...’dan alınan 1931 tarihli “...” cetvelleri ile saptanmakta ise de; ... Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren ... tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

Sigortalının 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, ...ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Ancak somut olayda kazalının sürekli işgöremezlik derecesi sebebiyle pasif dönem hesabına gerek olmadığı da gözetilerek hesap uzmanı bilirkişiden yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular ile hesap esaslarına uygun gerçek zarar hesap raporu alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma gerekir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davalıya iadesine, 27.01.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20074, Karar No: 2020/14691, Tarih: 26.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/20074 E.  ,  2020/14691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : 1) Sanığın kasten yaralama suçundan mahkumiyetine dair; Kütahya 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/02/2018 gün ve 2017/742 Esas, 2018/64 Karar sayılı kararı

2) İstinaf başvurusunun esastan reddine dair; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 19/04/2018 gün ve 2018/944 Esas, 2018/879 Karar sayılı kararı

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 19.04.2018 gün ve 2018/944 Esas, 2018/879 Karar sayılı kararının sanık müdafi tarafından CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hükmolunan cezanın 5 yıl hapis cezasının üzerinde olması nedeniyle temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 19.04.2018 gün ve 2018/944 Esas, 2018/879 Karar sayılı “istinaf başvurusunun esastan reddine dair” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “ Kütahya 3.Asliye Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13686, Karar No: 2011/1884, Tarih: 15.02.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/13686 E.  ,  2011/1884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle değerinin belirlenebileceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu ya da kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşır.

Ayrıca, Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarında iklim koşulları, arazinin topografik yapısı ve bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı vb.) gözönünde tutulduğunda, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan ülkemizin değişik yörelerindeki (değeri önemli şekilde etkileyen kanıtlanmış, farklı ve özel bir faktör bulunması hali hariç) sulu tarım arazilerinin değerlendirilmesinde kapitalizasyon faiz oranı %5, kuru tarım arazilerinde ise %6 alınmaktadır.

Bilirkişi kurullarınca düzenlenen raporlarda taşınmazın yakınından geçen irili ufaklı derelerden çiftçi imkanları ile sulanabilen bir arazi olduğu belirtilmekle yetinilmiş, dere suyunun taşınmazın tamamının sulanmasında her mevsim için yeterli olup olmadığı, dereden gelen bu suyun kendi doğal akışı ile mi yoksa özel bir pompalama ya da başka bir sistemle mi taşınmaza ulaştığı, dereden sulanamadığı zamanlarda taşınmazın ne şekilde sulandığı hususları ayrıntılı bir biçimde araştırma yapılarak belirlenmeden ve pompayla sulama varsa bunun için yapılacak giderlerin de üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği düşünülmeden taşınmaz sulu arazi kabul edilip %5 kapitalizasyon faizi üzerinden değerlendirme yapılması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15630, Karar No: 2015/19873, Tarih: 15.06.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/15630 E.  ,  2015/19873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davacının yapılan kesintinin ödenmesi için davalı idareye başvuru tarihinin 11.8.2011 tarihi olmasına, kısa kararda yer alan 11.8.2001 tarihinde 5510 sayılı yasanın henüz yasalaşmamış bulunmasına göre kısa kararda yer alan 11.8.2001 tarihinin mahalinde düzeltilebilir maddi hata niteliğinde olması nedeniyle yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 367,05 TL kalan harcın temyiz edenden alınmasına, 15.6.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6204, Karar No: 2018/7477, Tarih: 12.12.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/6204 E.  ,  2018/7477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/109, Karar No: 2011/7957, Tarih: 04.05.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/109 E.  ,  2011/7957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16834, Karar No: 2013/29975, Tarih: 28.11.2013

**4. Ceza Dairesi         2013/16834 E.  ,  2013/29975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık ...'a yükletilen tehdit, yaralama ve mala zarar verme eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Tehdit dışında eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Sanığın katılan ...'e "seni bu siteden ayağını kırarak çıkartacağım, öldüreceğim, vuracağım"diyerek tehdit ettiği ve sonrasında katılanın tanıklar ... ve ... ile birlikte araca binerek olay yerinden ayrılmaya çalıştıkları sırada arkalarından "sizi öldüreceğim, vuracağım" diye bağırıp av tüfeği ile 4-5 el ateş etmesi şeklinde gerçekleşen olayda sanığın eyleminin bir bütün olarak TCK'nın 106/2-a, 43/2. maddesinde düzenlenen silahla tehdit suçunu oluşturmasına karşın, aynı Kanunun 106/1-1. maddesinde düzenlenen ölümle tehdit suçundan mahkumiyet kararı verilmiş ise de, karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...'ın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyizine gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık ...'ın suçlamaları kabul etmemesi, sanık ...'ın mağdurdan alacaklı olması, katılan ve tanıkların, sanıkların kendi aralarında içerikleri anlaşılamayan ikili konuşmaları geçtiğine ilişkin anlatımları dışında başkaca bir beyanlarının bulunmaması karşısında, tehdit, yaralama ve mala zarar vermeye azmettirme suçları yönünden kast ve hukuka aykırılık unsurlarının kanıtlara dayalı olarak ne şekilde oluştuğu açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçe ile hükümlülük kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28 /11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6228, Karar No: 2013/8523, Tarih: 27.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/6228 E.  ,  2013/8523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/11/2012

Yanlar arasında görülen tapu kaydında  düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece  davanın,  kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı  vekili  tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,  Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, tapu kaydında malik adının düzeltilmesi isteğine ilişkin olup, yargılama esnasında yapılan ıslahla talebe baba isminin düzeltilmesi isteği de eklenmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne  karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 18 parsel sayılı taşınmazın 25.06.1979 tarihinde İ.H.. A.. adına tahsis sebebi ile tescil edildiği, nüfus kaydında ise kayıt malikinin M.. oğlu İ..l H...A.., olarak göründüğü anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, 04.02.1948 tarih 10-3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere dava açıldıktan sonra sebebinde, mevzuunda delillerde ve diğer hususlarda usule ilişkin işlemlerin ıslah yolu ile düzeltilmesi mümkün olduğu gibi davanın konusunda da ıslah mümkündür. Kaldı ki, HUMK'nun 185. maddesinin 2. bendi  ( HMK.nın 176.maddesi) de davacının karşı tarafın rızası olmaksızın ıslah yoluyla davasının mahiyetini tebdil edebileceğini öngörmüştür.

O halde, davacının tapu kaydında malik adının düzeltilmesi istemine ek olarak baba adının  düzeltilmesi davası şeklinde ıslah etmesinde yasaya aykırılık bulunmamaktadır. Ancak, ıslah eden kişinin ıslah ile ilgili olmak üzere harcını da yatırması zorunludur.

Hal böyle olunca, öncelikle davacıya ıslah harcının ikmal ettirilmesi, ondan sonra  toplanan  delillere göre bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece bu husus gözardı edilerek yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.05.2013  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/15662, Karar No: 2010/6955, Tarih: 08.06.2010

9. Ceza Dairesi 2008/15662 E., 2010/6955 K.

**9. Ceza Dairesi 2008/15662 E., 2010/6955 K.**

**- MALA ZARAR VERME**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 151 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 152 ]

**"İçtihat Metni"**

1-Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan kurulan hükmün in-celenmesinde; doğrudan zarar görmeyen katılan vekilinin talebi üzerine verilen katılma kararı hukuki değerden yoksun olup, hükmü temyiz etme hakkı vermeyeceğinden, katılan vekilinin temyiz talebinin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Sanığın bölünmüş yolda kendi işyerine geçişi sağlamak amacıyla katılan kurum tarafından yapılan orta ayırıcıda bulunan hendeğin 10,5 metrelik kısmına toprak doldurmak suretiyle zarar verdiği tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, unsurları itibarıyla oluşan mala zarar verme suçundan mah-kumiyeti yerine yazılı gerekçe ile beraatına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), 08.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/35309, Karar No: 2015/1975, Tarih: 23.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/35309 E.  ,  2015/1975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı vekili tarafından verilen 02.10.2014 havale tarihli dilekçede Dairemizin 09.07.2014 tarih, 2012/ 25468 E ve 2014/ 24280 K sayılı onama kararının maddi hataya dayalı olarak verildiği ileri sürülerek kararın ortadan kaldırılması ve hükmün bozulmasına karar verilmesi talep olunmuştur. Bahsi geçen dilekçe ve ekindeki evrak ile dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi; gereği konuluşulup düşünüldü:

Dava dilekçesinde iş sözleşmesinin 23. maddesine dayalı cezai şartın ödetilmesi talep edilmiş, mahkemece sözleşmenin belirsiz süreli olduğundan söz edilerek istek reddedilmiştir. İş sözleşmesi belirsiz süreli olup, 23. maddede işlerin yoğun olduğu, her yıl için Eylül başından takip eden yılın Mart sonuna kadar geçen sürede işçinin işyerinden haklı neden olmaksızın ayrılması halinde son bürüt maaşın 4 katı tutarından cezai şart ödeneceği öngörülmüştür. Bu haliyle kararlaştırılan cezai şart iş sözleşmesinin süresi ile ilgili olmadığı halde bu husus Dairemizce de gözden kaçırılarak karar verildiği anlaşılmakla ONAMA KARARININ ORTADAN KALDIRILMASINA ve hükmün aşağıdaki şekilde bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Davacı işveren, imza edilen belirsiz süreli hizmet sözleşmesi uyarınca 01.09.2008 tarihinden itibaren ERS/Specialist görevi ile aylık brüt 4.800,00 TL ücret ile çalışmaya başladığını, davacının 18.11.2011 tarihinde iş sözleşmesini istifa etmek sureti ile sona erdirdiğini, taraflar arasında mevcut belirsiz süreli hizmet sözleşmesinin fesih başlıklı 23. maddesinde düzenlenen ceza-i şartın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı işçi, belirsiz süreli hizmet sözleşmesinde ceza-i şart düzenlemesinin hukuken mümkün olmadığını, davacının iş akdinin Mart- Eylül ayları arasında fesih edilemeyeceği hususunun da gerek Anayasa gerekse İş Kanunu’na aykırı bulunduğunu beyanla haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı işçi, belirsiz süreli hizmet sözleşmesinde ceza-i şart düzenlemesinin hukuken mümkün olmadığını, davacının iş akdinin Mart- Eylül ayları arasında fesih edilemeyeceği hususunun da gerek Anayasa gerekse İş Kanunu’na aykırı bulunduğunu beyanla haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İş sözleşmesinin fesih başlıklı 23. maddesi, "..... Personel 'in hizmet akdini her yılın Eylül ayı başından gelecek yılın Mart ayı sonuna kadar geçen sürede haklı bir nedene dayanmaksızın fesih etmesi halinde Personel Şirketin beyanına göre belirlenecek ve ayrıca belge ile ispata muhtaç bulunmayan Şirket 'in uğradığı tüm zararları tazminin yanı sıra ayrıca şirkete son bürüt maaşının 4 katı tutarında ceza-i şart ödemeyi kabul, beyan ve taahhüt eder..." şeklinde düzenleme içermektedir. Davaya dayanak iş sözleşmesi hükmü, mali müşavir olan işyerinde işlerin yoğun olduğu her yıl için Eylül başından takip eden yılın Mart sonuna kadar geçen sürede, işçinin işyerinden haklı neden olmaksızın ayrılması halinde son bürüt maaşın 4 katı tutarında cezai şart ödeneceğini öngörmüştür. Aynı dönem içinde işverenin haksız feshinde de cezai şart kararlaştırılmıştır. Belirsiz süreli iş sözleşmesinde işçinin yılın belli bir döneminde işten ayrılmaması için getirilen ve karşılıklı edimler yükleyen cezai şart kuralı geçerlidir. İş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmış olması sözü edilen dönemsel çalışma şartının kararlaştırılmasına engel değildir.

Bu itibarla cezai şart kuralının geçerli olup, istifa ederek işyerinden ayrılan işçinin cezai şart ödemekle yükümlü olduğu kabul edilmelidir. Aynı işverenin bir başka işçiyle ilgili olarak iş sözleşmesinin 23. maddesine dayana cezai şart isteği yerel mahkemece kabul edilmiş ve Dairemizin 14.0.2013 gün 2011/ 727 E, 2013/ 143 K. sayılı kararıyla ilk derece mahkemesi kararı onanmıştır.

Somut olayda iş sözleşmesinin 23. maddesinde öngörülen cezai şart koşullarının oluştuğu anlaşılmakla, davaya konu istek yönünden mahkemece indirim hususu da düşünülerek bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.01.2015 oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/26405, Karar No: 2024/21713, Tarih: 23.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/26405 E.  ,  2024/21713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

ASIL KARAR TARİHİ : 21.02.2023

EK KARAR TARİHİ : 09.05.2023

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek karar onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 09.05.2023 tarihli ve 2022/2441 Esas, 2023/745 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın mala zarar verme suçuna ilişkin olarak yapmış olduğu itiraz, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesi tarafından incelenip karara bağlandığından, temyiz talebinin, hırsızlık suçuna ilişkin temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının ve aynı Kanun’un 286/2-b maddesi uyarınca, "ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının" temyizinin mümkün olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 09.05.2023 tarihli ve 2022/2441 Esas, 2023/745 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Salihli 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.