muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/5398, Karar No: 2015/21113, Tarih: 26.11.2015

Öte yandan, objektifleştirilen kusur, kusur sorumluluğunu kusursuz sorumluluğa yaklaştırsa da, onu kusursuz sorumluluk haline dönüştürmez. Çünkü, bu halde dahi işverenin sorumluluğu için kusurun varlığı şarttır. Kusurun objektifleştirilmesi kriterinin yanısıra, Türk Borçlar Kanunu’nun 417/2. maddesinin, Anayasa hükümleri ve 6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu’nun 4. maddesi kapsamında yorumlanması da işverenin sorumluluğunu oldukça genişletecektir.

.../...

Hükme esas alınan 25.02.2011 tarihli ÇSGB iş müfettişi raporunda dava dışı C.... A.Ş.ye % 60, davacının % 40 oranında kusurlu olduğu, davalı şirketin ise kusursuz olduğunu belirtilmiş ise de bu raporun hükme esas olabilecek ve tarafların olaydaki durumlarını değerlendirecek nitelikte olmadığı kısaca yöntemince kusur incelemesi yapılmadan sonuca gidildiği ortadadır.

Gerçekten, davada bilirkişi heyetince inceleme yapılmadığı ve olayda yukarıda belirtilen yasa maddelerinin öngördüğü koşullar göz önünde tutularak ayrıntılı bir biçimde incelemek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranları saptanmadan hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece yapılacak iş; işçi sağlığı ve iş güvenliği konularında uzman bilirkişi heyetine konuyu yukarıda açıklandığı biçimde inceleterek tarafların kusur oranlarını belirler şekilde yöntemince rapor almak, alınan raporu, mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

Öte yandan;

Hükme esas alınan hesap raporunun yönteme uygun olmadığı açıktır. Gerçekten davacı iş kazası sonucu uğramış olduğu zararın giderilmesini istemiştir. Kusurun aidiyeti ve oranı ile maluliyet uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, tazminatın belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, PMF yaşam tablosuna göre bakiye ömrü, işgörebilirlik çağı. işgörmezlik ve karşılık kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır. Öte yandan tazminat miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu yönü ise söz götürmez. Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tesbit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Mahkemece hükme esas alınan hesaba ilişkin bilirkişi raporunda ise davacının bakiye ömrünün PMF yaşam tablosuna göre değil, TRH-2010 yaşam tablosuna göre belirlendiği ve yine yukarıda belirtilen hesaplama ilkelerine uyulmadığı, bu haliyle denetime elverişsiz olduğu açıktır.

Yapılacak iş; hesap uzmanı bilirkişiden yukarıda açıklanan şekilde rapor alıp sonucuna göre dosyadaki diğer bilgi ve belgeler de değerlendirilerek karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın yönteme uygun kusur raporu alınmadan Kurum Müfettiş inceleme raporu ile yetinilmek suretiyle ve yukarıda belirtilen hesaplama ilkelerine aykırı şekilde düzenlenen hesap raporunun esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı şirketin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, sair hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/27958, Karar No: 2010/9430, Tarih: 19.04.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/27958 E.  ,  2010/9430 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/10/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz İİK. nun 170. maddesinde düzenlenmiş olup bu maddenin üçüncü fıkrasında icra mahkemesince imza incelemesinin aynı kanunun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiği işaret edilmiştir.

İİK. nun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında ise; “İmza tatbikinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309. maddesinin 2.,3. ve 4.fıkraları ve 310,311 ve 312.maddeleri hükümleri uygulanır.” denilmektedir. Anılan hükümde atıf yapılan HUMK. nun 308 ve devamı maddelerinde imza inkarı halinde mahkemece yapılacak usuli işlemler düzenlenmiş; 309.maddesinin 2.,3.,4. fıkralarında aynen; “Ehlihibre vasıtasıyla tahkikata karar verildiği takdirde medarı tatbik olacak yazı ve ehlihibrenin tahkikatı icra edeceği gün hakim tarafından tayin olunur. Mahkeme, bu bapta ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir. Tatbika esas ittihaz olunabilecek evrak olmadığı veyahut olup da derecei kifayede bulunmadığı takdirde ehlihibre tarafından terkip olunacak ibarelerle münkir olan kimseye yazı yazdırılarak tatbikat icra olunur.” düzenlemesi yer almıştır.

Görüldüğü üzere; inkar edenin atılış tarihi itibariyle inkar edilen imzası ile yakın tarihte atılmış, uygulamaya elverişli imzalarının temin edilmesi gerekir. Uygulamaya elverişli (tatbike medar) belgeler, HUMK m. 309/3'te “ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir.” şeklinde tahdidi olarak sayılmıştır. Buna göre mahkemece tarafların bildirdiği yerlerden ve nüfus müdürlüğü, tapu sicil müdürlüğü, evlendirme memurluğu gibi resmi kurumlardan borçlunun mukayeseye esas olabilecek imza örnekleri getirtilmelidir. Vurgulamakta yarar vardır ki, anılan belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olduğu gözardı edilmemeli ve ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir.   ( Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 sayılı kararı)Özetlemek gerekir ise, imza incelemesinde öncelikle senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin borçlunun uygulamaya elverişli imzalarını taşıyan belgeler, keşide tarihine en yakın tarihli olanından başlayarak bilirkişice mukayeseye esas alınmalıdır. Senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin belge bulunamazsa daha sonraki tarihli belgeler, uygulamaya elverişli imza örneği taşıyan herhangi bir belge temin edilemez ise borçlunun duruşmada alınan medari tatbik imza ve yazı örnekleri üzerinden inceleme yapılmalıdır. Sıhhatli bir sonuç alınabilmesi için, inkar edilen imzanın atıldığı tarihten öncesinde veya mümkün olduğu kadar yakın tarihlerde düzenlenen belgelerde bulunan borçluya ait imzaların celbedilip ondan sonra bilirkişi incelemesi yapılması gerekir.

Ayrıca yerleşik Yargıtay uygulamasına ve Dairemizin istikrar bulan kararlarına göre fotokopi üzerinden imza incelemesi yapılması mümkün değildir. Bu nedenle imza incelemesine esas alınan borçlunun uygulamaya elverişli imzalarının bulunduğu belge asıllarının getirtilerek incelemenin bunlar esas alınarak yapılması gerekir.

Somut olayda mahkemece, imza incelemesinin fotokopi belgeler üzerinde yaptırıldığı, bu durumda hükme esas alınan bilirkişi raporunun yukarıda yapılan açıklamalara ve ilkelere uygun olmadığı ve dolayısıyla hüküm kurmaya elverişli bulunmadığı anlaşılmakla bu rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 19.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10154, Karar No: 2024/1936, Tarih: 06.03.2024

**9. Ceza Dairesi         2021/10154 E.  ,  2024/1936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/147 E., 2015/227 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.09.2015 tarihli ve 2015/147 Esas, 2015/227 Karar sayılı kararının, sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 01.11.2023 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.09.2015 tarihli ve 2015/147 Esas, 2015/227 Karar sayılı kararına kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2010/4900, Karar No: 2011/4034, Tarih: 14.06.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/4900 E.  ,  2011/4034 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraflarca istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dava, haksız fiilden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, bu yolla saptanan dava niteliği ile dosya kapsamında toplanıp değerlendirilen delillere, delillerin takdir, tahlil ve tartışımına ilişkin hükümde gösterilen gerekçelere göre, davalının temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının temyiz itirazlarına gelince, mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve soruşturma hüküm vermeye yeterli olmadığı gibi, varılan sonuç da davanın niteliği ve yasal düzenlemeye uygun düşmemiştir.

HUMK'un 275. maddesi hükmüne göre, genel hayat tecrübesi ve kültürünün sonucu olarak herkesin bilmesi gereken konularla hâkimlik mesleğinin gereği olarak hâkimin hukuki bilgisi ile çözümleyebileceği konular dışında kalan ve çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde bilirkişi oy ve görüşünün alınması zorunludur. Kural olarak bilirkişi raporu hâkimi bağlamaz. Hâkim raporu serbestçe takdir eder. HUMK'un 284. maddesi hükmüne göre de hâkim, raporu yeterli görmezse, bilirkişiden ek rapor isteyebileceği gibi gerçeğin ortaya çıkması için önceki bilirkişi veya yeniden seçeceği bilirkişi vasıtasıyla yeniden inceleme de yaptırabilir.

Somut olaya gelince; davacı, davalının fabrika binasında boyama işlemi yaptığı sırada gerekli önlemleri almaması nedeniyle, boya taneciklerinin rüzgârın etkisiyle, davalıya komşu olan fabrika binasının duvar ve camları üzerine yapışarak hasar verdiğini öne sürerek, duvarın ve camların temizlenmesi için gereken bedelin tahsilini istemiştir. Mahkemece alınan bilirkişi raporunda, binanın camlarında meydana gelen kirlenme bedeli, keşif tarihindeki durum esas alınarak 263,14 m² üzerinden 2.759,34 TL olarak hesaplanmış, davacının temizlettiğini iddia ettiği camlara ilişkin bir değerlendirme ve duvarlarda meydana gelen hasara ilişkin hesaplama yapılmamış, mahkemece bu rapor benimsenerek, duvarlarda meydana gelen kirlenmenin 2 metre mesafeden görülmesinin mümkün olmadığı, iyice yaklaşıldığında homojen vaziyette duvarlarda boya zerreciklerinin görüldüğü, bunun komşuluk hukuk çerçevesinde katlanılması gereken miktarlarda olduğu gerekçesiyle, sadece camlarda meydana gelen hasar bedeline hükmedilmiştir. Davadan önce yaptırılan tespit sonucu alınan bilirkişi raporunda ise, camlarda meydana gelen hasarın 1.031 m² üzerinden 14.990,39 TL olduğu açıklanmıştır. Hükme dayanak yapılan bilirkişi raporu ile tespit sonucu alınan bilirkişi raporu arasında, camlarda meydana gelen zarar bedeli yönünden çelişki bulunmaktadır. Çelişkili raporlara dayanılarak karar verilemez. Duvarlarda meydana gelen hasara ilişkin olarak da komşuluk hukukunun uygulanmasının söz konusu olmadığından bu hususta rapor alınması gerektiği de kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca, tespit ile belirlenen olgular ve davalının itirazları dikkate alınıp, davacının temizlettiğini iddia ettiği camlara ilişkin bir değerlendirme de yapılarak, yeni bir bilirkişiden alınacak raporla camlarda meydana gelen zararın miktarının belirlenmesi ve bu hususta raporlar arasındaki çelişkinin giderilmesi, ayrıca duvarlarda meydana gelen hasar bedelinin de bilirkişiye hesaplatılması, daha sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir şekilde karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, davacının temyiz itirazının kabulüne karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ :Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin ödenen 114,90 TL harcın mahsubu ile eksik ödenen 122,90 TL harcın davalı taraftan alınmasına, peşin ödenen harcın istek halinde davacıya iadesine, 14.06.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/606, Karar No: 2018/7527, Tarih: 03.12.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/606 E.  ,  2018/7527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/05/2015 gün ve 2015/198-2015/458 sayılı kararı onayan Daire’nin 22/11/2016 gün ve 2015/11704-2016/9024 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete nakliyat sigorta poliçesi ile sigortalı dava dışı ... Klima San. ve Tic. A.Ş. tarafından İspanya'da yerleşik ... S.A. isimli firmaya satılan 1320 adet duvar tipi mono split klima emtiasının sigortalı firmanın .../...'de bulunan fabrikasından, alıcıya taşınmak üzere davalıya teslim edildiğini ancak, varış yerinde malların kontrolünde 220 adet klima iç ünitesinin, 157 adet klima dış ünitesinin eksik olduğunun görüldüğünü, müvekkilinin sigortalısına hasar bedelini ödediğini ileri sürerek, 78.515,54 TL rücuan tazminatın ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece uyulan bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dava, Türkiye’den İspanya’ya taşınan mallarla ilgili nakliyat sigorta poliçesi uyarınca taşıma sırasında kaybolan ve sigortalıya ödenen mal bedelinin davalı taşıyıcıdan sigortalıya halefen ve rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu taşıma, kapıdan kapıya satış kuralı uyarınca, sigortalı satıcı ve taşıtan dava dışı ...’in fabrikasından alınarak kara yoluyla Haydarpaşa limanına, oradan deniz yoluyla İspanya’nın Valencia, oradan da kara yoluyla dava dışı alıcının İspanya’daki deposuna nakledilmiş, taşıma ilişkisinde kombine taşımanın tamamı davalı tarafça üstlenilmiştir.

Yerel mahkemece verilen 06.11.2013 tarihli ilk kararda, taşınan malları tam ve sağlam olarak teslim alan taşıyıcının, malları eksik olarak gönderilene teslim etmesi, 6762 sayılı ...’nın 778.maddesi uyarınca taşıyıcının, taşıma sırasındaki ziya ve hasardan sorumlu olacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, bu karar Dairemiz 01.10.2014 tarihli bozma ilamıyla, sair temyiz itirazları reddedilerek, taşıma konusu emtianın alıcıya teslimi sırasında emtianın eksik çıktığına dair davalı taşıyıcının iştiraki ile tutulmuş bir tutanağa rastlanılmadığı, bu nedenle ihbarın süresinde olup olmadığı tartışılmadan hüküm kurulmuş olması nedeniyle, hüküm davalı taraf yararına bozulmuştur.

Bozma ilamından sonra ilk derece mahkemesince yargılamanın ilk celsesinde Bozma ilamına uyulmasına karar verilmiş ve aynı celse, bu defa ... 1066.maddesi uyarınca davacının süresi içerisinde davalı taşıyıcıya karşı ihbar yükümlülüğünü yerine getirildiğinin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, davacı tarafın temyizi üzerine Mahkeme kararı, Dairemizin 22.11.2016 tarihli ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili bu defa karar düzeltme isteminde bulunmuştur. Bu defa davacı tarafın KARAR DÜZELTME İSTEMİNİN KABULÜYLE Dairemizin 22.11.2016 tarihli ONAMA İLAMININ KALDIRILARAK, Mahkeme hükmünün aşağıdaki sebeplerle bozulmasına karar verilmiştir.

1- Davaya konu taşıma ilişkisi önce kara, sonra deniz, en son tekrar kara taşımacılığına ilişkin ve sorumluluğun hangi taşıma ayağındaki olay sonucu olduğu hususu belirli olmamakla, karayoluyla başlayan kombine taşıma ilişkisinde mahkemece, Karayoluyla Eşya Taşınmasına İlişkin Uluslararası (CMR) Sözleşmenin 2.maddesi yollamasıyla 30.maddesi yerine 6762 sayılı ...’nın deniz taşımalarına ilişkin 1066.maddesi uyarınca hüküm kurulması doğru olmamış, hükmün bu sebeple re’sen bozulması gerekmiştir.

2- Dairemizce önceki bozma ilamında, eksik teslime dair sadece taşıyıcının iştirakiyle tutulmuş bir belgenin bulunmadığından söz edilmiş, dosyada bulunan mevcut belgeler ışığında davalının, ihbar külfetinin davacı tarafça usulüne uygun olarak yapılmadığına yönelik savunma itirazlarını karşılayacak şekilde ihbarın süresinde olup olmadığı hususları tartışılmadan ve sonuçları üzerinde değerlendirme yapılmadan karar verilmesi bozma sebebi yapılmıştır. Mahkemece, bozmaya uyulmakla birlikte, dosyada bulunan hiçbir delil ve belge değerlendirilmeden, ilk celsede davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar, taşıma sözleşmelerine istinaden yapılan taşımalar sonucu mallardaki ziya ve hasarın süresi içerisinde taşımacıya ihbar edilmesi gerekiyor ise de, şayet söz konusu ziya ve hasarların taşımacının bilgisi dahilinde olduğu ispat edilebiliyor ise bu takdirde ayrıca ihbarda bulunulması gerekmez. Dosya içerisinde, davacının malların eksik teslim edildiğine ilişkin 02.05.2008 tarihli ihbar yazısı, keza İspanya ayağında, karayolu iç taşımasına ilişkin sevk irsaliye mektubunda malların eksik teslim alındığına ilişkin yazı örneğinin bulunduğu ve e-mail üzerinden çeşitli yazışmalar yapıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece anılan belgeler tartışılmadan, bu konuda tarafların beyan ve açıklamaları değerlendirilmeden, teslim anında söz konusu eksikliğin alt taşımacı tarafından bilinip bilinmediği hususu irdelenmeksizin eksik incelemeye dayalı olarak karar verilmesi doğru olmamış ve hükmün bu sebeple de davacı taraf yararına bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin KARAR DÜZELTME talebinin KABULÜ ile Dairemizin 22.11.2016 tarihli ONAMA İLAMININ KALDIRILARAK, Mahkeme hükmünün yukarıda (1) no’lu bentte yer alan nedenlerle re’sen, (2) no’lu bentte yer alan nedenlerle davacı taraf yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının isteği halinde karar düzeltme isteyen davacıya iadesine, 03/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/421, Karar No: 2021/695, Tarih: 08.06.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2021/421 E.  ,  2021/695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

1. Taraflar arasındaki “kurum işleminin iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen davanın reddine ilişkin karar davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

4. Bölge Adliye Mahkemesinin davanın reddine dair kararının Özel Dairenin 20.11.2019 tarihli ve 2019/5981 E., 2019/7068 K. sayılı kararı ile bozulmasından sonra yapılan yargılamanın 27.02.2020 tarihli celsesinde, Bölge Adliye Mahkemesince "Yargıtay 21 HD nin 20/11/2019 gün, 2019/5981 esas-2019/7068 karar sayılı kararına uyulmasına" ilişkin ara kararı ile bozma kararına uyulmasına karar verilmiş, ancak uyma kararına rağmen 17.09.2020 tarihli gerekçeli kararda “önceki kararda direnilerek davanın reddine dair karar vermek gerekmiştir.” şeklinde karar verilmiştir.

5. Burada "usul hukuku" ile ilgili ortaya çıkan sorun bozma kararının taraflara duruşmada tebliği ile Bölge Adliye Mahkemesince “bozma ilamına uyulmasına” ilişkin ara kararı oluşturulmasına karşın, bu hukuki sonucun tam aksine bir karar verilmesinin hukuken mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

6. Bilindiği üzere bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka usulü kazanılmış hak denilir. Örneğin mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar.