muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3957, Karar No: 2016/538, Tarih: 28.01.2016

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun kiracı aleyhine düzenleme yasağı başlıklı 346.maddesinde; kiracıya kira bedeli ve yan giderler dışında başka bir ödeme yükümlülüğü getirilemeyeceği, özellikle kira bedelinin zamanında ödenmemesi halinde ceza koşulu ödeneceğine veya sonraki kira bedellerinin muaccel olacağına ilişkin anlaşmaların geçersiz olduğu, 6101 Sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçmişe etkili olma başlıklı 2.maddesinde; Türk Borçlar Kanununun

kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kurallarının gerçekleştikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanacağı, aynı kanunun görülmekte olan davalara ilişkin uygulama başlıklı 7.maddesinde de; Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76'ncı, faize ilişkin 88'nci, temerrüt faizine ilişkin 120'nci ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138'nci maddesinin görülmekte olan davalara da uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. Kiracıyı koruma amacıyla getirilen TBK.nun 346.maddesindeki bu yasal düzenlemenin kamu düzenine ilişkin olduğu kuşkusuzdur. Bununla birlikte 6217 Sayılı Yasanın geçici 2.maddesinde değişiklik yapan 6353 Sayılı Yasanın 53.maddesine göre; kiracının Türk Ticaret Kanunun' da tacir olarak sayılan kişiler ile özel hukuk ve kamu hukuku tüzel kişileri olduğu işyeri kiralarında 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 323, 325, 331, 340, 343, 344, 346 ve 354'ncü maddelerinin 01.07.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süreyle uygulanamayacağı, bu halde kira sözleşmelerinde bu maddelerde belirtilmiş olan konulara ilişkin olarak sözleşme serbestisi gereği kira sözleşmesi hükümlerinin tatbik olunacağı da öngörülmektedir.

Kiralanan, davalı tarafından konut (mesken) amaçlı kullanılmak üzere kiralanmış olup davalının tacir olmadığı açıktır. İcra takip tarihine kadar muaccel olan kira alacağı belirlenerek buna ilişkin hüküm kurulması gerekirken muacceliyet şartı geçerli kabul edilerek mucceliyet şartı uyarınca istenen kira bedelleri yönünden de karar verilmiş olması doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 28/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4009, Karar No: 2015/14538, Tarih: 16.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/4009 E.  ,  2015/14538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01/07/2009 tarihinde asıl işveren ... ve alt işveren sıfatı ile ... bünyesinde çalışmaya başladığını, davacının iş sözleşmesinin 19/08/2014 tarihinde sözlü olarak hiçbir gerekçe gösterilmeksizin feshedildiğini, fesih işlemi üzerine aynı gün noter kanalı ile gönderilen ihtarname ile fesih işlemenin gerekçesinin yazılı olarak taraflarına tebliğ edilmesi, aksi halde ve her halükarda haksız ve geçersiz fesih işlemine karşı her türlü talep ve dava haklarının kullanacaklarını ihtar ettiklerini, ihtarnamenin her iki davalı şirkete tebliğ edildiğini ve bu davanın açıldığı tarihe kadar ihtarnameye cevap vermediklerini davacının iş akdinin davalılar aleyhine alacak davası açması nedeni ile haksız olarak feshedildiğini, dolayısı ile işveren aleyhine olan davayı ikame etmenin asla fesih işlemine dayanak olamayacağını beyan ederek davacının iş sözleşmesinin feshinin geçersizliğinin tespiti ile işe iadesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davada pasif husumet sıfatlarının olmadığını, davacının davalı ... ile ... arasında taşıma , temizlik ve tersi hizmetleri de dahil yardımcı sınıf hizmetlere ilişkin olarak 01/07/2009 tarihinde hizmet alım sözleşmesinin imzalandığını, ... çalışanı davacının da devir tarihi olan 30/05/2011 tarihinden itibaren dava dışı ... da yine ... çalışanı olarak yolcu koltuklarıyla ilgili destek hizmeti vermeye başladığını ve bu hizmete devam ettiğini, davacının tüm çalışmalarıyla ilgili ... ın sorumlu olduğunu, davacının işe giriş çıkış bildirimlerini ... ın yaptığını, işvereninin ... olduğunu, davacının ... de çalışmak üzere istihdam edilmediğini beyan ederek davanın husumetten reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davacının proje kapsamındaki belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını, izah edilen sebepleri ile davanın gerekli şartlarının gerçekleşmediğinden esasa girilmeksizin davanın usulden reddinin gerektiğini, davacının ... projesi kapsamında çalışmaya başladığını, bununla ilgili olarak belirli süreli iş sözleşmesi akdedildiğini, davacının firma bünyesinde iş akdi ve fiili çalışması devam ederken ... İş Mahkemesinde eşit davranma yükümlülüğüne aykırılık iddiası ile dava açtığını, davacının iddia ettiklerinin hiçbirinin gerçek olmadığını, sonuç olarak davacının çalışma süresi boyunca herhangi bir itirazı olmadan çalıştığını görevi ile ilgili eşitsizlik iddiası ile dava açmasının çalışma ortamında huzursuzluk yarattığını, davacıya yeni görevlendirme yapıldığını fakat davacının sebepsiz olarak bu görevlendirmeyi kabul etmediğini, davacının haksız hukuka aykırı davasının reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davalı ... hakkında davanın husumet nedeniyle reddine, diğer davalı ... hakkında davanın kabulüne ve feshin geçersizliğine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanununun 2/6 son cümlesi uyarınca asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden alt işverenle birlikte sorumludur. 4857 sayılı İş Kanunu ile asıl işverenin, bu Kanundan, iş sözleşmesinden ve alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden sorumlu tutulması şeklindeki düzenleme, asıl işverenin sorumluluğunun genişletilmesi olarak değerlendirilmelidir. Bu durumda, ihbar, kıdem, kötüniyet ve işe iade sonucu işe başlatmama tazminatları ile ücret, fazla çalışma, hafta tatili, bayram ve genel tatili, yıllık izin, ikramiye, pirim, yemek yardımı, yol yardımı gibi tüm işçilik haklarından birlikte sorumluluk esastır. Kanunun kullandığı “birlikte sorumluluk” deyiminden tam teselsülün, dolayısı ile müşterek ve müteselsil sorumluluğun anlaşılması gerekir.

Feshin geçersizliği ve işe iade davasının alt ve asıl işveren ilişkisinde, her iki işverene birlikte açılması halinde, davacı işçi alt işveren işçisi olup, iş sözleşmesi alt işveren tarafından feshedildiğinden, feshin geçersizliği ve işe iade yükümlülüğü alt işverenindir. Asıl işverenin iş ilişkisinde sözleşmenin taraf sıfat bulunmadığından, asıl işverenin işe iade yönünde bir yükümlülüğünden sözedilemez. Asıl işverenin işe iade kararı sonrası işçinin işe başlamak için başvurması ve alt işverenin işe almamasından kaynaklanan işe başlatmama tazminatı ile dört aya kadar boşta geçen süre ücretinden yukarda belirtilen hüküm nedeni ile alt işverenle birlikte sorumluluğu vardır. (Dairemizin 09.06.2008 gün ve 2007/40942 Esas, 2008/14420 Karar sayılı ilamı).

Somut olayda davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiği iddia edilmesine rağmen bunun somut ve inandırıcı delillerle ortaya konup kanıtlanmadığından feshin geçersizliğine karar verilmesi yerindedir. Ancak mahkemece her ne kadar davalı ... yönünden husumet nedeniyle ret kararı verilmişse de, davadışı ... ’nun ...’nı 30.03.2014 tarihinde davalı ...’ye devrettiği, dava dışı ... ile davalı ... 28.09.2012 tarihinde akdedilen “... ..., ...” sözleşmesinin 01.04.2014 tarihinden itibaren ... ’ye devredildiği, ... , davalı ... ve davalı ... arasında bu konuda protokol imzalandığı, davacının iş sözleşmesinin 19.08.2014 tarihinde feshedildiği, fesih tarihine göre asıl işverenin ... olduğu, nitekim davalı ... de cevap dilekçesinde açıkça “davacı, devir tarihi olan 01.04.2014 tr.den itibaren tekrar müvekkil ...’de yine ... çalışanı olarak yolcu koltuklarıyla ilgili olarak destek hizmeti vermeye başlamıştır” diyerek bu hususu kabul ettiği, buna göre adı geçen şirketin işe iadenin mali sonuçlarından sorumlu tutulması gerekirken hatalı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesi bozma nedenidir.

Ayrıca davacının kıdemi 5 yılın üzerindedir. İşe başlatmama tazminatının da 4 ay yerine 5 ay olarak belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Feshin GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının ... nezdinde İŞE İADESİNE,

3. Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı alt işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminattan her iki davalının birlikte sorumlu olmak kaydı ile miktarının davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 5 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4. Davacı işçinin işe iadesi için davalı alt işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilinin GEREKTİĞİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6. Davacının yapmış olduğu 287.20 TL yargılama giderinin davalılardan tahsili ile davacıya verilmesine, davalıların yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7. Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre 1.500 TL ücreti vekaletin davalılardan alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davacı vekiline iadesine,

Kesin olarak 16/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5427, Karar No: 2020/5700, Tarih: 19.11.2020

**16. Ceza Dairesi         2020/5427 E.  ,  2020/5700 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Tunceli 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.01.2019 tarih ve 2017/159-2020/3 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmak, Tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme

Hüküm : 1-Sanık ... hakkında:

a) Silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3, 5/1, TCK’nın 62, 53/1-2-3, 58/9, 63, 54/1. maddeleri gereğince mahkumiyet,

b) TCK’nın 174/1 maddesindeki Tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme suçundan

CMK’nın 223/2-a maddesi gereğince beraat,

2-Sanık ... hakkında:

Silahlı terör örgütüne üye olmak suçundan TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3, 5/1, TCK’nın 62,

53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri gereğince mahkumiyetine dair istinaf başvurularının esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık ... müdafii Av. ...’in duruşmalı inceleme isteminin,

İlk Derece Mahkemesinde, silahların eşitliği ve çelişmeli yargılama ilkesi doğrultusunda, savunmaya yeterli imkanın sağlanması ve bu hakkın etkin şekilde kullandırılmış olması, istinaf ve temyiz denetiminde sınırsız şekilde yazılı savunma imkanının kullanılabilme olanağının bulunması karşısında savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmadığından, 01.02.2018 tarihli ve 7079 sayılı Kanunun 94. maddesi ile değişik CMK’nın 299/1. maddesi uyarınca takdiren REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede;

I-) Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün yapılan temyiz incelemesinde;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-) Sanık ... hakkında silahlı terör örgütü üyesi olmak suçundan kurulan mahkumiyet kararı ile tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik yapılan temyiz istemlerinin incelemesinde;

II-) Sanık ... hakkında silahlı terör örgütü üyesi olmak suçundan kurulan mahkumiyet kararı ile tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme suçundan verilen beraat hükümlerine yönelik yapılan temyiz istemlerinin incelemesinde;

Oluşa ve dosya içeriğine göre, tanık ...'nun sanığı teşhis ederek soruşturma aşamasındaki beyanlarında; "Ovacık ilçesinde bulunan Anahita isimli lokantanın önünden geçen Tunceli-Ovacık karayolu bölgesine zırhlı araçların geçişi sırasında patlatılmak üzere Ovacık gücünde Baz (K) ve Bürüks (K) tarafından hazırlanan mayın ve EYP'nin bu şahıs tarafından yerleştirildiğini biliyorum, daha sonra bu mayın askerler tarafından çıkarıldı." şeklinde söylemesi, tanık beyanının kolluk görevlileri tarafından tanzim edilen 15.08.2016 tarihli olay tutanağı ile doğrulanması, sözkonusu tutanak içeriğinde; "14.08.2016 günü Ovacık ilçesinde görevli Özel Harekat unsurlarının devriye görevlerini ifa ettikleri esnada yaptıkları kontrollerde... Mezarlığı Mevkii Tunceli-Ovacık karayolu Ovacık ilçe girişinde bulunan menfez içerisinde bomba düzeneğinin bulunduğunun tespit edilmesi üzerine gerekli güvenlik tedbirlerinin alındığı ve 15.08.2016 tarihinde düzeneğin kontrollü bir şekilde imha edildiğinin" anlaşılması, Tunceli İl Emniyet Müdürlüğü Olay Yeri İnceleme Şube Müdürlüğü Bomba İmha ve İnceleme Büro Amirliği tarafından düzenlenen 13.10.2016 tarihli inceleme raporuna göre; "Menfez içerisine tuzaklanmış, yerleştirilmiş ve güvenli bir noktada müdahale sonucu patlatılarak etkisiz hale getirilen parça ve basınç etkili bombanın, canlılar üzerinde öldürücü ve yaralayıcı, cansızlar üzerinde yakıcı, yıkıcı ve tahrip edici özelliğe sahip olduğunun tespit edilmesi nazara alındığında; Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozmak suçu ile silahlı terör örgütü üyesi olmak suçu arasındaki geçitli suç özelliği de dikkate alınarak somut olayda sanığın eylemlerinin üyelik boyutunu aşarak "Devletin Birliğini ve Ülke Bütünlüğü Bozma" suçunun unsurlarını oluşturduğu, yine sanığın bu bozma gerekçesine göre "Tehlikeli Maddeleri İzinsiz Olarak Bulundurma veya El Değiştirme" suçunu da işlediği, bu haliyle sanığın Devletin birliğini ve ülke bütünlüğü bozma ve tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme suçlarından ayrı ayrı cezalandırılması gerektiği halde, yazılı şekilde sadece silahlı terör örgütü üyeliği suçundan mahkumiyetine dair karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ve Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Tunceli 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8818, Karar No: 2013/23096, Tarih: 17.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/8818 E.  ,  2013/23096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.12.2011 tarih ve 2010/918-2011/983 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ortağı ve genel müdürü sıfatıyla çalıştığı dönemlere ilişkin Bağ-Kur primlerinin davalı şirket tarafından yatırılmadığını ve 30.10.2010 tarihli Bağ-Kur prim borcunu müvekkilinin bizzat kendisinin ödediğini ve ödenen prim borcunun davalıdan tahsili için Beyoğlu 4. İcra Müdürlüğü'nün 2010/42050 esas sayılı dosyası ile davalı hakkında başlatılan icra takibine karşı, davalının Bağ-Kur prim borcunu ödeme yükümlülüğünün sigortalıya ait olduğu gerekçesi ile itiraz ettiğini ileri sürerek haksız ve hukuka aykırı itirazın iptaline, takibin devamı ile borçlunun %40 dan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Bağ-Kur Kanunu'na göre prim ödeme yükümlülüğünün iş verene ait olmayıp sigortalıya ait olduğunu savunarak davanın reddine ve davacının %40 oranında kötü niyet tazminatına mahkum edilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının davalı şirketin ortağı ve yönetim kurulu üyesi olarak ve şirketi temsilen genel müdür olarak görev yaptığı ve bu nedenle davalı şirket ile arasındaki hukuki ilişkinin vekalet akdine dayandığı, kendi adı ve hesabına çalışan kişinin Bağ-Kur sigorta primini kendisinin ödemesi gerektiği ve dolayısı ile davacı tarafından ödenen Bağ-Kur sigorta priminin hizmet akdine bağlı çalışanı olmadığı, kurum ortağı olduğu için davalı şirketten talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 17.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2625, Karar No: 2025/1325, Tarih: 27.03.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/2625 E.  ,  2025/1325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/631 E., 2024/1094 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sakarya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/449 E., 2024/25 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından duruşma istemli olarak temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda duruşma isteminin miktar itibariyle reddine, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; yüklenici ile yapılan kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre kendisine düşen taşınmazların sözleşmede belirlenen teslim süresi içinde teslim edilmediğini beyan ederek 2020 yılı Ocak ayı ile 2021 yılı Temmuz ayı arasındaki kendisine düşen taşınmazlar için doğacak kira bedelinin tespit edilerek işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; taşınmazların geç teslim edilmesinde arsa sahiplerinin kusurlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacıya ait taşınmazların sözleşmede belirlenen sürede tesliminin davalı tarafından ispatlanamadığı, inşaatın yapı kullanma izin belgesinin de alınmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde:

a. 12.09.2019 tarihli yapı tadil zaptında inşaat seviyesinin %100 olarak belirlendiğini,

b. Teslim süresinden ayrı olarak, iskân için 4 aylık süre belirlendiğini, mahkemenin tazminat hesabında bu süreyi dikkate almadığını,

c. Sözleşmenin 15. maddesinde her türlü vergi, ceza vs. yükümlülüklerin arsa sahiplerince karşılanacağının kararlaştırıldığını, fakat arsa sahiplerince bu yükümlülükler yerine getirilmediğinden yapı kullanma izin belgesi alımının geciktiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan kira tazminatına ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan kira tazminatına ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Taraflar arasında imzalanan 27.02.2019 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalanmış olup, sözleşmenin 5. maddesinde, imza tarihinden itibaren anahtar teslim olarak ve iskan ruhsatını alarak sürenin 6 ay olduğu belirtilmiştir. Dosyada mevcut bilirkişi raporunda yapılan tazminat hesabında da bu süre dikkate alınarak hesaplama yapılmış olup davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.