muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9045, Karar No: 2017/1556, Tarih: 28.02.2017

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Somut olayda, davalı ... adına çıkarılan tebligatın yukarıda açıklanan ilke ve kurallara aykırı olarak TK'nun 10/2. maddesi gözardı edilmek suretiyle davalı adına önceden hiçbir tebligat çıkarılmadan ve yasal şartları oluşmadan doğrudan doğruya TK'nun 21/2. maddesine göre tebliği edildiği, bu nedenle dava dilekçesinin adı geçen davalıya usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği anlaşılmıştır.

Bu durumda, anılan hükümler çerçevesinde mahkemece, davalı ...'ye yapılacak tebligatın öncelikle bilinen en son adreslerine çıkarılması; bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresinin bilinen en son adresi olarak kabul edilerek tebligatın buraya yapılması suretiyle taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 28/02/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5195, Karar No: 2021/10331, Tarih: 23.09.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/5195 E.  ,  2021/10331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... İli, ... İlçesi, ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanun'un 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğundan iptal edildiği ve bozma sonrası tespit edilen bedelin bozma öncesi bedelden az olduğu da nazara alınarak kamulaştırma bedelinin derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 1. bendin (d) fıkrasının tümüyle hükümden çıkartılmasına, yerine; (Tespit edilen bedelin derhal ödenmesine, bu hususta ilgili bankaya derhal müzekkere yazılmasına, tapu kaydındaki takyidatların bedele yansıtılmasına) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1744, Karar No: 2019/3973, Tarih: 04.03.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/1744 E.  ,  2019/3973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 05/11/2018

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz isteminin reddine dair 05.11.2018 günlü ve 2018/329 E., 2018/635 K. sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 04/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9033, Karar No: 2019/10111, Tarih: 25.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/9033 E.  ,  2019/10111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma, sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan: Beraat

2009 takvim yılında sahte fatura kullanma ve 2008, 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından: Mahkûmiyet

2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kulanma suçlarından: Mahkûmiyet

1- 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığına ilişkin vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu verilere dayandırıldığı, kurulan hükümde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA,

2- 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma ve 2008, 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal hükmü ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, fiillerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiillere uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümlerde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanık müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükümlerin ONANMASINA,

3-2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kulanma suçlarından verilen mahkûmiyet hükümlerine yönelik sanık müdafinin temyiz taleplerinin incelenmesi:

Sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarını işlediğinden bahisle açılan kamu davasında; düzenlenen vergi tekniği raporunda 2010 takvim yılında KDV beyannamelerinin boş olarak verildiği, Ba- Bs karşılaştırmalı formlarda bu takvim yılında alım ve satıma ilişkin herhangi bir tespit yapılamadığının belirlenmesi, sanığın düzenlediği ve kullandığı fatura bilgisine yer verilmemesi ve 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarına dair vergi inceleme raporları da düzenlenmemiş olması karşısında; sanık üzerine atılı suçların sübut bulmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyetine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepleren dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

25.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2013/3708, Karar No: 2014/19724, Tarih: 26.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/3708 E.  ,  2014/19724 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/3227

MAHKEMESİ : Bakırköy 8. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/04/2010

NUMARASI : 2008/152 (E) ve 2010/122 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık, özel belgede sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de; “Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de,birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının,özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin, kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat,verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için,dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların,ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Şikayetçi Simanperi ile sanık Bülent'in, tanık Şenay'ın sahibi olduğu sürücü kursunda tanıştıkları ve şikayetçinin sanıktan taşınmazını kiraya vermek için yardımcı olmasını istediği, birkaç gün sonra sanığın şikayetçiyi arayarak diğer şikayetçi şirket yetkililerinin arsaya bakmak istediklerini söylediği, buluşarak arsayı görmeye gittikleri ve sanığın açık kimliği belli olmayan arkadaşını N. G. ismini kullanarak şikayetçi şirketin temsilcisi olarak tanıttığı ve şikayetçinin yıllık 470.000TL kira bedelini kabul ettikleri ancak şirketin müdürünün 35.000TL para istediğini söylediği ve şikayetçinin de parayı vermeyi kabul etmesi üzerine olay tarihinde Bakırköy ilçesinde buluştukları ve sanığın kendi el yazısı ile düzenleyerek imzaladığı kiracısı şikayetçi şirket olan kira sözleşmesi ile ekini verdiği ve ayrıca daha önce noterlikçe T. Ltd. Şti. adına düzenlenmiş imza sirküsünü şirket ünvanını Türk H. Dış Tic. Aş. yazmak suretiyle sahte olarak değiştirerek fotokopisini verdiği, şikayetçinin de yanında getirdiği 35.000TL 'yi sanığa verdiği ve sanığın kira bedelini 15.01.2009 keşide tarihli keşidecisi şikayetçi şirket olan 470.000TL bedelli çek ile ödediği, ancak daha sonra şikayetçinin şüphelenmesi üzerine çeki bankaya sorduğunda sahte olduğunu öğrendiği, yine sanığın kullandığı tespit edilen A. K. adına düzenlenmiş telefon abonelik sözleşmesi ekindeki nüfus cüzdanı fotokopisinin üzerindeki fotoğrafın sanığa ait olduğu ve bu sahte nüfus cüzdanı fotokopisi ile sanığın abonelik sözleşmesini düzenlediği, sanığın bu eylemleriyle zincirleme olarak sahte imza sirküsü ve çek düzenleyerek resmi belgede sahtecilik ve kullanmak suretiyle nitelikli dolandırıcılık, ayrıca sahte özel belge vasfında kira sözleşmesi ve telefon sözleşmesi düzenlemek suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda;

1-Sanığın noterlikçe T. Ltd. Şti. adına düzenlenmiş imza sirküsünü şirket ünvanını Türk H. Dış Tic. Aş. yazmak suretiyle sahte olarak düzenleyip fotokopisini kullandığı, özel belge vasfında kira sözleşmesini sahte olarak düzenlediği, telefon abonelik sözleşmesini sahte kimlik kullanmak suretiyle imzaladığı, bu eylemlerinin zincirleme şeklinde özel belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu; ancak sanığın kira bedeli karşılığı olarak verdiği çekin yasal unsurlarını taşıdığı, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre vergi kimlik numarasının çekte bulunması zorunlu unsurlardan olmadığı ve çekte bulunmamasının çekin çek vasfını ortadan kaldırmayacağı, sanığın çekteki keşideci imzasının kendisine ait olduğunu beyan etmesi karşısında, sanığın eyleminin nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde eksik ceza tayini,

2-Dosya içerisindeki adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi,

2-Dosya içerisindeki adli sicil kaydına göre tekerrüre esas mahkumiyeti bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/3782, Karar No: 2025/9415, Tarih: 20.05.2025

**4. Ceza Dairesi         2025/3782 E.  ,  2025/9415 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1982 E., 2022/3000 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜMLER : Beraat, düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararının katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde,

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden temin edilen güncel nüfus kayıt örneğine göre, temyiz talebinde bulunan katılan ...'in hüküm tarihinden sonra 19.10.2024 tarihinde vefat ettiği, bu nedenle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 243. maddesi gereğince katılma kararının hükümsüz kaldığı ve vekalet ilişkisinin sona erdiği, ölenin mirasçılarının da gerekçeli kararın tebliğine rağmen kararı temyiz etmedikleri, hükmün, karar tarihi itibarıyla 5271 sayılı Kanun'un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, katılan vekilinin temyiz isteğinin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Beykoz 3. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 24. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/366, Karar No: 2017/3575, Tarih: 03.04.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/366 E.  ,  2017/3575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, hükmün usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Sanığa hükmolunan adli para cezaları belirlenirken 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası dikkate alınarak TCK.nun 61/8. maddesi gereğince temel cezanın belirlenmesine esas birim gün sayısı belirlendikten sonra bu miktar üzerinden artırım ve indirimler yapıldıktan sonra TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca yirmi liradan yüz liraya kadar bir gün karşılığı takdir olunacak miktarla çarpılarak sonuç adli para cezasının bulunması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde doğrudan adli para cezalarına hükmolunması,

2- TCK.nun 62. maddesinin uygulaması sırasında hükmedilen hapis cezasından indirim yapılmasına karşın, adli para cezasından indirim yapılmayarak fazla para cezası tayini,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesi uyarınca hapis cezası yanında tayin olunan “500 TL” yerine “30 gün”, 5237 sayılı TCK.nun 62. maddesi uygulanarak belirlenen “500 TL” yerine “25 gün” yazılması ve takiben hükme “sanığın ekonomik ve sosyal durumu gözönüne alınarak hapis cezası yanında tayin olunan adli para cezasına esas alınan 25 günün, TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı takdiren 20 TL'den hesaplanarak 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21608, Karar No: 2010/23111, Tarih: -

**12. Hukuk Dairesi         2010/21608 E.  ,  2010/23111 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadıköy 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 16. maddesine göre kendisine tebliğ yapılacak şahıs adreste bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan kişiye veya hizmetçilerden birine yapılır.

Somut olayda genel haciz yolu ile ilamsız takipte örnek (7) ödeme emri tebligatı borçlulara aynı konutta ikamet eden kayınbiraderi ve kardeşi C.A.'a tebliğ edildiğine dair şerh ile birlikte ayrı ayrı tebliğ edildiği, borçluların ödeme emri tebligatının usulsüz olduğu gerekçesi ile tebliğ tarihinin öğrenme tarihi olarak düzeltilmesi ile icra mahkemesine şikayet dilekçesi verdiği görülmektedir.

Mahkemece yaptırılan araştırma sonucunda şikayete konu tebligatı alan C.A.'ın şikayetçilerle birlikte aynı binada, fakat ayrı ayrı dairelerde oturdukları anlaşılmış olup, bu husus karar gerekçesinde mahkemece kabul edilmiştir. Aynı çatı altında ikamet etmekten kastın aynı bina içinde ikamet etmek olmadığı, aynı binada ayrı ayrı dairelerde ikamet eden kişinin aldığı tebligatın TK'nun 16. maddesi şartlarına aykırı olup, şikayetin kabul edilmesi gerektiği halde tebligatı alanın şikayetçilere yakınlık derecesi ve bu kişi ile görüşmediklerinin şikayetçiler tarafından ıspatlanamadığı gerekçeleri ile şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlular vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 12/10/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10724, Karar No: 2023/6127, Tarih: 30.05.2023

**10. Hukuk Dairesi         2020/10724 E.  ,  2023/6127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/830 E., 2020/1236 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 21. İş Mahkemesi

SAYISI : 2014/350 E., 2018/57 K.

Taraflar arasındaki davacının davalı işveren yanında 17.02.2004-06.08.2013 tarihleri arasında geçen çalışmalarının 5953 sayılı Basın İş Kanunu kapsamında geçtiğinin tespiti ve buna göre itibari hizmet süresi ile fiili hizmet süresi zammının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacı ve davalıların vekillerinin başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dilekçesinde özetle; davacının 17.02.2004-06.08.2013 tarihleri arasında davalı işverene ait Show Tv'de sigortalı olarak çalıştığını, editör olarak isminin geçtiğini yani davalı nezdinde geçen çalışmalarının 5953 sayılı Basın İş Kanunu kapsamında olduğunu ancak davalı işveren tarafından bu çalışmaların 4857 sayılı İş Kanunu'na tabi bildirimde bulunulduğunu ileri sürerek müvekkilinin davalı işyerindeki çalışmalarının 506 sayılı Kanun'un Ek 5 inci maddesi kapsamında kalan itibari hizmet olarak tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekilleri, özetle: davacının İş Kanunu'na tabi olarak çalıştığını, davacının fikir ve sanat işçisi olmadığını, iş yeri, televizyon yayınları yapan bir iş yeri olsa da burada çalışan herkesin 5953 sayılı Kanun kapsamında çalışmadığını, magazin programlarına metin yazarlığı yaptığını, haberin yapılmasına hiçbir katkısının olmadığını, bunun için fikir ve sanat işinde çalışması gerektiğini, davacının işinin teknik bir iş olduğunu, teknik personel olarak çalıştığını, davacının talebinin net olmadığını ve bu talebin değiştirilmesine muvafakatinin olmadığını beyan etmiştir.

Davalı Kurum vekili cevabında, hak düşürücü sürenin geçtiğini, davacı hakkında yapılan bildirimlerin uygun ve mevzuat ile yerinde olduğunu, davacının iddiasının ispatlanması gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI