muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8491, Karar No: 2022/11957, Tarih: 11.10.2022

Maluliyete ilişkin alınacak raporların 11/10/2008 tarihinden önce Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğüne, 11/10/2008 tarihi ile 01/09/2013 tarihleri arasında Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliğine, 01/09/2013 tarihinden sonra Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliğine, 01/06/2015 tarihinden sonra da Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmeliğine uygun olarak düzenlenmesi gerekir.

Somut olayda davacı tarafından hakeme başvuru sırasında dosyaya sunulan 31/11/2017 tarihli Dokuz Eylül Üniversitesi Uygulama ve Araştırma Hastanesi Adli Bilirkişi raporunda davacının kazadan kaynaklı olarak, travma sonrası stres bozukluğuna dayalı maluliyetinin %16,2 olduğu belirtilmiştir. Her ne kadar işbu rapor kaza tarihinde yürürlükte olan yönetmeliğe göre hazırlanmış ise de kaza tarihinin 2012, rapor tarihinin 2017 yılı olması, aradan geçen 5 yıllık süreçte psikiyatrik tedavisinin bulunup bulunmadığı ve travma sonrası stres bozukluğunun davacının bakiye ömrü boyunca aynı oranda devam edip etmeyeceği hususunun tespit edilmediği anlaşıldığından karar vermeye elverişli bir rapor değildir. Eksik inceleme ile karar verilemez.

Bu durumda, davacının kazadan kaynaklı olarak, maluliyetinin tespiti için geçmişe dayalı tüm tedavi evraklarının getirtilip değerlendirmek üzere, içerisinde psikiyatri uzmanının da bulunduğu bilirkişi heyetinden (ATK İhtisas Kurulu'ndan ya da üniversitelerin adli tıp bölümünden) kaza tarihinde yürürlükte olan Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümlerine uygun şekilde, kazadan sonra oluştuğu belirtilen "travma sonrası stres bozukluğu" nedeniyle davacıda kalıcı maluliyet bulunup bulunmadığı, varsa oranının ne olduğu ve maluliyet oranının davacının bakiye ömrü boyunca aynı oranda devam edip etmeyeceği hususlarında bizzat muayenesi de yapılarak ayrıntılı, gerekçeli, kaza ile illiyet bağı kuran, denetime elverişli bir rapor alınarak temyiz eden davalının usuli kazanılmış hakları da gözetilmek suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; eksik incelemeyle, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 11/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9105, Karar No: 2015/1715, Tarih: 29.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/9105 E.  ,  2015/1715 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİVAS 1.ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/12/2012

NUMARASI : 2012/289-2012/400

Taraflar arasındaki Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararına itiraz davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı; elektrik faturaları yoluyla dağıtım şirketi tarafından kendisinden tahsil edilen kayıp/kaçak, sayaç okuma vs. bedellerin iadesi için Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurmuş, hakem heyetide tüketicinin talebini kabul ederek, 2012/3-4 dönemlere ait faturaya yansıtılan kayıp/kaçak, sayaç okuma vs. bedellerin faizi ile birlikte iadesine karar verilmiş, davacıda bu kararın iptali için Tüketici Mahkemesine başvurmuş, mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hükmün davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine, esas kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz inceleme isteğinin reddine karar verilmiş, davacıda süresinde ek kararı temyiz etmiştir.

Hemen belirtmek gerekir ki; kayıp-kaçak ve diğer bedellerin başvuru tarihinden sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ileriye yönelik ve art etkisinin uygulaması bulunduğu, bu yöndeki talebin de devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu, uyuşmazlığı tek abone yargı yoluna taşımış olmasına rağmen ortada bütün aboneleri ilgilendiren bir uyuşmazlığın bulunduğu, Dairece de benimsenen Hukuk Genel Kurulu’nun aynı doğrultudaki uygulaması da gözetildiğinde yerel mahkemece verilen kararın kesin olduğundan söz etmek mümkün değildir. Hâl böyle olunca, mahkemece; temyiz isteminin yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davacı tarafın bu yöne ilişen temyiz itirazının kabulü ile temyiz isteminin reddine ilişkin mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına,

.../...

-2-

ESAS NO : 2014/9105

KARAR NO : 2015/1715

Temyiz isteminin esastan incelenmesi sonunda;

Özellikle Hukuk Genel Kurulunun, kayıp-kaçak bedelinin abonelerden alınamayacağı yönündeki kararına ve Dairenin kayıp-kaçak bedeli ve dava konusu edilen diğer bedellerinde abonelerden alınamayacağı yönünde istikrar kazanmış uygulamasına, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 3.40 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 29.01.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4367, Karar No: 2017/9331, Tarih: 13.11.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/4367 E.  ,  2017/9331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... Residance Yönetimi vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşün

üldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davalıların dava konusu ana taşınmazın 97-104 ve 105 nolu bağımsız bölümlerin maliki sıfatı ile taşınmazın müteahhitliğini yapan firma yetkililerinden oluşan 3 kişilik bir yönetim kurulu oluşturduklarını, kat malikleri toplantısı yapmadan yönetici sıfatıyla tasarrufta bulunduklarını, 2012 yılı işletme projesi adı altında çeşitli belgeler tebliğ ettiklerini, geçici yönetimin toplu yapılar için öngörülmüş bir prosedür olduğunu, KMK'nın diğer hükümleri uygulanarak usulüne uygun olarak genel kurul toplantısı yapılmasının gerektiğini, beyanla 30/05/2012 tarihli yönetim kurulu kararının ve ... işletme projesinin iptaline karar verilmesi istenilmiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile 30/05/2012 tarihli ... Residance yönetimince yapılan 30/05/2012 tarihli yönetim kurulu kararının ve ... projesine 2012 yılı işletme bütçesinin iptaline, karar verilmiş, hüküm davalı ... Residance Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, dosya kapsamından anataşınmazın tek parsel üzerine kurulu olup toplu yapı niteliği de bulunmadığı anlaşılmaktadır. Yönetim planında mevcut yönetim ile ilgili geçici maddelerin taşınmazda kat mülkiyeti kurulmadan önceki döneme ilişkin olduğunun kabulü gerekir. Dava konusu anataşınmazda kat mülkiyetine geçilmiş olmakla, yönetim planında ki geçici yönetime ilişkin maddelerin toplu yapıya da geçilmediğinden uygulanabilirliği kalmamıştır. Bu nedenle kat maliklerinin Kat Mülkiyeti Kanunu kapsamında yönetici atanmasını talep etme, mevcut yönetimin kararlarının iptalini talep etme hakları vardır. Aksi düşünce bağımsız bölüm maliklerinin yasadan kaynaklanan haklarını kullanamaması durumunu yaratacaktır. Asıl olan tapu kaydındaki kat mülkiyeti kurulması tarihi olup, mahkemece yazılı olduğu şekilde davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 13/11/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2863, Karar No: 2014/2284, Tarih: 25.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/2863 E.  ,  2014/2284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ..., ..., ... ve... hakkında mağdur ...'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin zamanaşamı süresi içerisinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanıklar ..., ..., ..., ...ve ... hakkında kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanıklar ..., ..., ... müdafii, sanık ... müdafii ile sanık ...'nün yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Sanığın Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden alınan nüfus kayıt örneğinden 02.01.2010 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu;

Bozmayı gerektirmiş, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8256, Karar No: 2012/9273, Tarih: 05.07.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/8256 E.  ,  2012/9273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22.03.2011 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 20.03.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalıya ait 1763 ve 1762 parsel sayılı taşınmazlardaki binanın kendisine ait 1768 ve 1769 parsel sayılı taşınmazlarına tecavüzlü olduğunu ayrıca davalının taşınmazındaki binanın çatısından akan yağmur sularının taşınmazlarına zarar verdiğini belirterek kal suretiyle müdahalenin önlenmesini ve komşuluk hukukuna aykırılığın giderilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava reddedilmiştir

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 683. maddesi; “Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içerisinde o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir” hükmü ile malikin mülkiyet hakkını hukuksal sınırlar içinde kullanabileceğini düzenlemiştir.

Anılan kanunun taşınmaz mülkiyet hakkının kısıtlamalarını düzenleyen “komşu hakkı” bölümünde “kullanım biçimi” başlığı altında yer alan 737. maddesi; “Herkes, taşınmaz mülkiyetinden doğan yetkilerini kullanırken ve özellikle işletme faaliyetini sürdürürken, komşularını olumsuz şekilde etkileyecek taşkınlıktan kaçınmakla yükümlüdür. Özellikle; taşınmazın durumuna, niteliğine ve yerel âdete göre komşular arasında hoş görülebilecek dereceyi aşan duman, buğu, kurum, toz, koku çıkartarak, gürültü ve sarsıntı yaparak rahatsızlık vermek yasaktır. Yerel âdete uygun ve kaçınılmaz taşkınlıklardan doğan denkleştirmeye ilişkin haklar saklıdır” hükmü ile de malike, mülkün kullanılmasında komşuya zarar verecek taşkınlıklardan sakınma ödevi yükleyerek, yasal kısıtlamalardan birisini düzenlemiştir.

Taşkınlıktan amaç ise, komşuluğun olağan hoşgörü sınırlarını aşan ve komşunun kendisi ve ailesi ile taşınmazı zararına aşırı derecede etkili olabilecek iş ve eylemlerdir. Bu eylemlerin saptanmasında, taşınmazın bulunduğu yerin kullanma amacının, niteliğinin, konuya ilişkin düzenlemelerin ve yasal boşluk bulunması halinde mahalli örf ve adetlerin göz önünde tutulması gereklidir. Bu tür uyuşmazlıkların çözümünde hâkim, gerek zararı saptama, gerekse zararı giderici önlemleri bulma yönünden her somut olayın özelliğini gözetmek, tarafların yarar zarar dengelerini değerlendirmek durumundadır.

Komşuluk hukukunun öngördüğü sınırları aşan kullanım halinin saptanması halinde ise, mahkemece kurulacak hükümde zararlı davranışın giderim şeklinin ve taraf yükümlülüklerinin açıkça gösterilmesi zorunludur.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Komşuluk hukukunun öngördüğü sınırları aşan kullanım halinin saptanması halinde ise, mahkemece kurulacak hükümde zararlı davranışın giderim şeklinin ve taraf yükümlülüklerinin açıkça gösterilmesi zorunludur.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince;

Mahkemece hükme dayanak yapılan bilirkişinin 08.03.2012 tarihli raporunda davalıya ait 1762 parsel sayılı taşınmazda bulunan binanın davacıya ait taşınmaza tecavüzünün bulunmadığı belirtilmişitir. Dosya içerisindeki 12.03.2012 tarihli bilirkişi raporunda ise davalının taşınmazındaki binanın çatısının yağmur olukları olmadığından yağmur sularının davacıya ait 1768 ve 1769 parsel sayılı taşınmazların avlusuna aktığı tespit edilmiş ancak akan yağmur sularının davacı taşınmazlarına zarar verip vermediği belirlenmemiştir.

Bu durumda mahkemece, öncelikle davalıya ait olduğu idda edilen 1762 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydı getirtilmeli, bilirkişilerden ek rapor alınarak özellikle komşuluk hukuku üzerinde durularak davacı taşınmazlarına akan yağmur sularının komşuluk hukukunun öngördüğü tahammül sınırını aşıp aşmadığı, davacının taşınmazına veya binasına zarar verip vermediği tespit edilmeli, zarar varsa bunun giderilme yolları açıklattırılarak, sonucuna uygun hüküm kurulmalı, zarar unsuru yoksa dava reddolunmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 05.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12836, Karar No: 2011/183, Tarih: 18.01.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/12836 E.  ,  2011/183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılardan Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Nusratfakılı Köyü 47 parsel sayılı 450150 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, Mart 1305/1074, 1076 ve 263 numaralı tapu kaydı ile mera ve tarla niteliğiyle kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle ... ve Hazine adlarına tesbit edilmiştir. İtiraz üzerine, tapulama komisyonunca 766 Sayılı Yasanın 29. maddesine göre yetkisizlik kararı verilerek Tapulama Mahkemesine gönderilmiştir. Mahkemece, dava konusu parselin asıl miktarının 420300 m2 olduğu ve A (292.500 m2) ve B (73300 m2) ile gösterilen bölümün orman niteliği ile Hazine adına, kalan 54500 m2 bölümün tarım arazisi olarak tespit gibi davalılar adlarına tesciline karar verilmiş, hüküm davacılar ..., Hazine ve ... tarafından temyiz edilmekle,Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 11/6/2002 gün ve 2002/4335-5777 sayılı kararı ile(Çekişmeli taşınmazın A (292.500 m2) ve B (73300 m2) ile gösterilen bölümlere yönelik ...’ın temyiz itirazları reddedilmiş,... ve Hazinenin çekişmeli parselin geri kalan 54500 m2’lik kısma yönelik temyiz itirazları kabul edilerek, orman mühendisi bilirkişi raporuna göre 47 numaralı parselin memleket haritasında yapraklı ağaçlık olduğu belirlenerek taşınmazın büyük bölümünün orman sayılan yerlerden olduğu açıklanmış, aşırı otlatmadan dolayı bozuk baltalık karakterde orman olduğu belirlenmiş; ancak, sonuçta temyize konu 54500 m2’lik bölümün orman sayılmayan yerlerden olduğu açıklandığı, parselin doğu sınırında bulunan 52 numaralı parsel Tekirdağ Tapulama Mahkemesinin 1981/2107-1983/525 sayılı kararı ile orman olarak tapulama dışı bırakılmasına dair karar Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 27.11.1984 tarih ve 19749 E. 13661 sayılı kararı ile onanarak kesinleşmiştir. Komşu 52 parsele ait düzenlenen orman bilirkişi raporunda temyize konu 54500 m2’lik batı sınırının orman olduğu açıklandığı,hal böyle olunca; temyize konu 54500 m2’lik bölümün dört tarafının orman olduğu ve taşınmaza uyduğu kabul edilen Mart 1305 tarih 1076 numaralı KORU-BAYIR-TARLA VE ARMUTLU TARLA sınırlarını içeren tapunun da dava konusu yere uymayacağı gözetilerek temyize konu 47 numaralı parsel içinde kalan 54500 m2’lik bölümün de ORMAN niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmesi gereğine) değinilmiştir

Mahkemece bozmaya uyularak davacı ... Yönetiminin davasının kabulüne dava konusu parselin 20/11/1995 tarihli krokide, A (292.500 m2) ve B (73300 m2) ile gösterilen bölümleri ile, kalan 54500 m2 bölümü olmak üzere toplam 420300 m2 taşınmazın orman niteliği ile HAZİNE adına tesciline,karar verilmiş hüküm davacı HAZİNE vekili tarafından temyiz edilmiştir.

-2-

2010/12836-2011/183

Mahkemece bozmaya uyularak davacı ... Yönetiminin davasının kabulüne dava konusu parselin 20/11/1995 tarihli krokide, A (292.500 m2) ve B (73300 m2) ile gösterilen bölümleri ile, kalan 54500 m2 bölümü olmak üzere toplam 420300 m2 taşınmazın orman niteliği ile HAZİNE adına tesciline,karar verilmiş hüküm davacı HAZİNE vekili tarafından temyiz edilmiştir.

-2-

2010/12836-2011/183

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tespit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna ve 88 parsel sayılı taşınmazın koruluk niteliğiyle Hazine adına tespit edildiği ve 47 sayılı parselin tamamının orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verildiğine, 88 sayılı parsele ilave edilmesi gereken yer kalmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 18.01.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/427, Karar No: 2015/334, Tarih: 20.10.2015

**Ceza Genel Kurulu         2014/427 E.  ,  2015/334 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Ağır Ceza

Hırsızlık suçundan sanığın 5237 sayılı TCK'nun 142/2-a, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin, ... Ağır Ceza Mahkemesince verilen ... gün ve ... sayılı hükmün katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay ... Ceza Dairesince ... gün ve ... sayı ile;

“...b) Hırsızlık suçundan kurulan hüküm yönünden;

Oluş ve kabule göre, hırsızlık suçunun gece saat 02.30 sıralarında işlendiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK’nun 143. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise ... gün ve ... sayı ile;

“İtiraza konu uyuşmazlık; sanık ...'in, maktul ...'ı kasten öldürdükten sonra maktulün üzerinden aldığı cep telefonunu, cep telefonu bataryasını ve sim kartını delilleri karartmak amacıyla çöp tenekesine atıp üzerine benzin dökerek yakması eylemi, hırsızlık suçunu mu yoksa suç delillerini yok etme suçunu mu oluşturduğudur.

Oluşa ve dosya kapsamına göre;

Sanıklar ..., ... ve maktul ... önceden birbirlerini tanımaktadır. Üçü birlikte zaman zaman bir kısım hırsızlık olaylarına karışmıştır. Elebaşları maktul ...'dır. ...'ın yönlendirmesi ve talimatlarıyla üçü birlikte eylemlerini gerçekleştirmiştir. Sanık ..., maktulün başkalarının yanında kendisine hakaret etmesi ve bazen vurması nedeniyle bu birliktelikten ayrılmak istemektedir. Bu nedenle de aralarında husumet bulunmaktadır. Sanık ..., ...'in arkadaşıdır ve bu nedenle diğer sanıklarla tanışmaktadır. Sanık ... ise diğer sanıkların ortak arkadaşıdır ve hem ...'ı hem de maktulü tanımaktadır. Sanık ... ile maktul arasındaki husumetin nedenlerinden birisinin de sanık ...'le ilgili olmasıdır.

Olay tarihinde sanıklar ..., ..., ... ve maktul birlikte alkollü şekilde mağdur ...'e ait elektrik kablolarını çalmak amacıyla gelmişlerdir. Ancak, geldikleri yerde kablo bulamamaları nedeniyle geri dönmek üzere arabaya doğru ilerlerken, sanık ..., daha önceden yaşadıklarının ve alkolün de etkisiyle araçta bulunan tüfeği alarak ...'ın arkasından iki kez ateş eder. ...'ın yere düşmesi üzerine aynı tüfekle yakın mesafeden iki kez daha başına ateş eder. ... bu ateşli silah yaralanması sonucunda olay yerinde ölmüştür. Sanık ..., ...'ın ölümünden sonra cebinden cep telefonunu almıştır. Orada bulunan ... ve ...'le birlikte yerde boş fişek arayıp bulduktan sonra yola çıkmışlardır. Hep birlikte araçta kan izi ya da saçma izinin olup olmadığını kontrol etmişlerdir. Daha sonra, kan bulaşmış olması nedeniyle sanık ... alt eşofmanını çöp tenekesine atmış, araçtaki maktule ait parkayı da attıktan sonra sanık ... çöp tenekesine bidonla benzin dökerek yakmıştır. Bir müddet sonra sanık ... kapşonuna maktulün kanı bulaştığı için ateşe atarak yakmıştır. Yine delilleri karartmak amacıyla sanık ...'ın maktulün üzerinden aldığı cep telefonu, cep telefonu bataryası, sim kartı ve boş av tüfek kovanını ateşe atarak yakmışlardır. Sanıklar ..., ... ve ..., sanık ...'in Kırşehir'de bulunan ailesine ait eve giderek, olayda kullanılan ve dipçiğini çıkardıkları av tüfeğini saklamışlardır. Sanık ... av tüfeğinin dipçiğini daha sonra çöp kutusuna atmıştır. Yapılan soruşturma üzerine sanıklar ..., ... ve ... yakalanmış, soruşturmanın genişleyerek kendisine de uzayacağını anlayan sanık ...'de bir müddet sonra tüfeği kolluğa teslim etmek zorunda kalmıştır...

Sanığın delilleri karartmak amacıyla maktul ...'ı öldürdükten sonra maktulün üzerinden aldığı cep telefonunu, cep telefonu bataryasını ve sim kartını çöp tenekesine atıp üzerine benzin dökerek yaktığı olayda, 1. Ceza Dairesinin nitelikli hırsızlık suçuna yönelik olarak bozma gerekçesine katılınmamıştır. Şöyle ki; yerel mahkemenin gerekçeli kararında da belirtildiği üzere sanık ...'ın maktulün üzerinden cep telefonunu almasındaki maksat delilleri karartmak (yok etmek) olup hırsızlık suçunda belirtildiği şekilde kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak değildir. Burada suç vasfının 5237 sayılı TCK'nun 281/1. maddesinde belirtilen gerçeğin meydana çıkmasını engellemek amacıyla, suç delillerini yok etmek olduğu TCK'nun 142/2-a maddesi hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı anlaşılmakla; sanığın TCK'nun 281/1 maddesi gereğince cezalandırılması ve kararın bu yönden bozulması gerektiği” görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, hırsızlık suçuna ilişkin Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün bu gerekçe ile bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.