muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3089, Karar No: 2020/1254, Tarih: 03.06.2020

Davalı iş sahibi vekili; idarenin sözleşme eki uygulama projesi ve mahal listesine göre minha işler anlamında kesin hesap ve hakediş raporu hazırladığını, yüklenici firmanın idarenin yazılı izni ve onayı olmadan yerine getirmiş olduğu imalâtlar anlamında Yapım İşleri Genel Şartnamesi hükümleri doğrultusunda kesin hesap ve hakediş raporu hazırlamanın mümkün olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda 29.03.2016 tarihli karar ile davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce 14.05.2018 tarih, 2018/260 Esas, 2018/1913 Karar sayılı karar ile bozulmuş ve yeniden yapılan yargılama sonucu 20.09.2018 tarihli duruşmada bozmaya uyma kararı verilmiş ve 21.05.2018 tarihli karar ile davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiş, verilen karar davalı vekilince süresinde temyiz edilmiştir.

Dairemizin 14.05.2018 tarih, 2018/260 Esas, 2018/1913 Karar sayılı karar sayılı ilamıyla; “Somut olayda mahkemece alınan bilirkişi raporunda sözleşme kapsamında ve dışında kalan imalâtların denetime açık olarak karşılaştırılması yapılmaksızın, işin devamı sırasında davalı idare tarafından projelerin revize edildiği, yine idarenin bilgisi dahilinde ilave imalâtların yapıldığı, kesin hesap aşamasında bazı imalâtlarda metrajlarında kesintiler yapıldığı, davacının birim fiyat hesabına göre alacağının 140.551,21 TL olduğu bu bedelden vekâletsiz iş görme kurallarına göre %15 kesinti yapılarak davacı alacağının 119.468,53 TL olduğu açıklanmış, davalı bu rapora teknik itirazlarda bulunmuş, bu itirazlar cevapladırılmaksızın davanın belirlenen bu miktar üzerinden kabulüne karar verilmiştir. Bu hali ile bilirkişi raporunda yapılan açıklamaların yukarıda açıklanan ilkelere uygun ve denetlenebilir nitelikte olmadığı açıktır. Mahkemece bilirkişi kurulundan alınacak ek rapor ile davalının rapora yönelik teknik itirazlarının da cevaplandırılacak şekilde öncelikle sözleşme kapsamında yapılan imalâtlar ile sözleşme dışı imalâtların karşılaştırılarak denetime açık olarak belirlenmesi, çıkarılacak kesin hesapta ara hakedişlere giren ve itiraza uğramayarak kesinleşen imalâtların bedellerinin belirlenmesi, ihtilâflı metrajlar yönünden ara hakedişlerde itiraza gerek olmadığından metrajların projeler, mahal listeleri, pursantajlar da dikkate alınarak gerektiğinde keşif yapılarak kesin hesaba esas miktarlarının belirlenmesi, yine sözleşme kapsamı dışında olan imalâtlar yönünden Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nin 21. maddesine göre işin götürü bedelli olduğundan %10 artış oranındaki imalâtların bedellerinin sözleşme fiyatlarıyla bu oranı aşan imalâtların ise yapıldığı yıl piyasa fiyatlarıyla bedellerinin hesaplattırılması, ödemelerin mahsubu ile davacı alacağının hesaplattırılması” gereğine işaret edilerek bozulmuş ve mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay'ın bozma kararına uyan mahkeme, bozma kararı uyarınca işlem yapmak ve hüküm vermek zorundadır. Çünkü, mahkemenin bozma kararına uyması ile, bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usulî müktesep hak doğmuştur. Bozma ilamına uyan mahkemece, bozma doğrultusunda bilirkişi heyetinden 05.12.2018 tarihli 1. ek rapor ve 11.03.2019 tarihli 2. ek rapor ek rapor alınmış ve bu ek raporlar hükme dayanak alınarak karar verilmiş ise de; düzenlenen bilirkişi ek raporlarının ve verilen kararın bozmaya uygun olduğu söylenemez. Şöyle ki; mahkemece verilen ilk kararın temyiz incelemesi sonucu yapılan bozmada, öncelikle sözleşme kapsamında yapılan imalâtlar ile sözleşme dışı imalâtların karşılaştırılarak denetime açık olarak belirlenmesi, çıkarılacak kesin hesapta ara hakedişlere giren ve itiraza uğramayarak kesinleşen imalâtların bedellerinin belirlenmesi, ihtilâflı metrajlar yönünden ara hakedişlerde itiraza gerek olmadığından metrajların projeler, mahal listeleri, pursantajlar da dikkate alınarak gerektiğinde keşifte yapılarak kesin hesaba esas miktarlarının belirlenmesi, yine sözleşme kapsamı dışında olan imalâtlar yönünden Yapım İşleri Genel Şartnamesi'nin 21. maddesine göre işin götürü bedelli olduğundan %10 artış oranındaki imalâtların bedellerinin sözleşme fiyatlarıyla bu oranı aşan imalâtların ise yapıldığı yıl piyasa fiyatlarıyla bedellerinin hesaplattırılması hususu belirtilmiş olmasına rağmen bu gerekler yerine getirilmemiştir. Özellikle davalı iş sahibi binanın makam girişi zemininin 60x120 ebadında parlak seramik kaplaması yapıldığı ve götürü bedele dahil olan 40x40 ebadında seramik imalât bedelinin ödenmesine rağmen bu imalât bedelinden düşülmemesi savunması üzerinde durulmaması ve sözleşme kapsamında olmadığı anlaşılan dikili tip prizlerin davacı yüklenici tarafından yapıldığı anlaşılmakta ise de bu imalâtların iş sahibi yararına olup olmadığı, iş sahibi yararına ise bedel hesaplamasının yapıldığı yıl serbest piyasa rayiçlerine göre belirlenmesi gerekir iken yüklenicinin sunduğu Erimtay şirketine ait proforma faturanın nazara alınmaması gerektiği yönündeki davalı savunması üzerinde durulmaksızın hesaplama yapılarak hüküm kurulması da doğru olmamıştır.

O halde mahkemece yapılması gereken iş; bilirkişi heyetinden bozma doğrultusunda hesaplama yapan, az yukarıda belirtilen ilke ve konuları kapsayan, mahkemenin ve Yargıtay'ın denetimine elverişli rapor almak, bu rapora esaslı ve hukuken geçerli itiraz olduğu takdirde yeniden ek rapor alarak bu itirazları değerlendirmek ve raporun bozmaya uygun düzenlenip düzenlenmediği mahkemece denetlendikten sonra bozmaya uygun yapılacak hesaba göre karar vermekten ibaret olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 03.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4767, Karar No: 2021/4975, Tarih: 10.06.2021

**8. Hukuk Dairesi         2019/4767 E.  ,  2021/4975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Çorlu İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Çorlu İcra Hukuk Mahkemesinin 22.05.2018 tarihli ve 2015/544 Esas, 2018/368 Karar sayılı kararıyla davanın reddine karar verilmiş, Mahkeme hükmüne karşı davacı üçüncü kişi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine şeklinde hüküm kurulmuş olup, bu kez davacı üçüncü kişi vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, haciz yapılan fabrikanın dava dışı Eltes İnşaat Tesisat San. ve Tic. A.Ş.'den içinde bulunan sabit kıymet ve hacze konu bütün makinelerle birlikte satın alındığını, borçlu şirketin haciz yapılan adreste kiracı olup, kira akdinin 13.04.2015 tarihli protokol ile fesh edildiğini, haczedilen malların müvekkillerine ait olduğunu belirterek, davanın kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı alacaklı vekili davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, dosyaya sunulan kira sözleşmesinin fesih protokol tarihinden sonra ödeme emrinin haciz adresinde tebliğ edilmesi nedeniyle, mülkiyet karinesinin borçlu dolayısıyla alacaklı lehine olduğu kabul edilmiştir. Davacı üçüncü kişi şirketin defterlerinin incelenmesi neticesinde düzenlenen bilirkişi raporunda ise kira ödemelerinin tahakkuk ettirilmesine rağmen, ödeme kayıtları bulunmadığı gibi mahcuzların tamamına ilişkin bir tek faturanın sunulduğu ve ayırt edici özellikleri bulunmayan mahcuzlar ile karşılaştırma yapılamadığı, bu nedenle mahcuzların mülkiyetinin davacıya ait olduğu anlaşılamadığından davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı üçüncü kişi vekilince istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, haciz yapılan adresin ödeme emri tebliğ adresi olup, 20.04.2015 tarihinde yapılan ilk haczin borçlunun huzurunda yapıldığı, herhangi bir istihkak iddiasında bulunulmadığı, haczin düşmemesi için 20.04.2015 tarihinde haczedilen malların haciz işlemlerinin aynı adreste 20.10.2015 tarihinde gerçekleştirildiği, davacı tarafından birinci hacizden sonra ikinci hacizden önce 07.05.2015 tarihinde fabrikanın satın alındığı anlaşılmış olduğundan, davacının iddiası ispatlanamadığı kabul edilerek davacının istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96 ve devamı maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nin 96 ve devamı maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı üçüncü kişi şirket 07.04.2015 tarihinde haciz adresini dava dışı Eltes İnşaat Tesisat San. ve Tic. A.Ş.'den satın almış, 13.08.2015 tarihinde Kadıköy 32. Noterinin 24334 yevmiye numarası ile onaylanan 01.07.2015 başlangıç tarihli kira sözleşmesine istinaden haciz adresini dava dışı Atlas Blok Tuğla Ltd. Şti.’ye kiraya vermiştir. Borçlu şirketin ise 13.04.2015 tarihli fesih protokolü uyarınca adresten ayrıldığı iddia edilmesine rağmen 20.04.2015 tarihli ilk hacizde borçlu şirketin çalışanının haciz adresinde bulunduğu belirtilmiş ve ödeme emri 07.04.2015 tarihinde haciz adresinde tebliğ edilmiştir. Davacı şirket ise dava dilekçesinde dava dışı eski malik Eltes İnşaat Tesisat San. ve Tic. A.Ş. ile borçlu şirket arasında yapılan kira sözleşmelerine dayanmış, ayrıca kendisinin haciz anında adreste hazır olan Atlas Blok Tuğla Ltd. Şti. ile yapmış olduğu kira sözleşmesini de dosyaya sunmuştur. Yukarıda anlatılanlar ışığında davacının sunduğu sözleşmelere konu olan kira ilişkilerinin gerçek olup olmadığı, kira bedellerinin düzenli olarak ödenip ödenmediğinin tespit edilebilmesi ve tarafların iddiaları hakkında somut ve açık değerlendirme yapılabilmesi için davacının defterleri ile birlikte borçlu şirketin, dava dışı Eltes İnşaat Tesisat San. ve Tic. A.Ş.’nin ve dava dışı Atlas Blok Tuğla Ltd. Şirketi’nin defterleri de incelenmesi gerekirken, sadece üçüncü kişinin defterleri üzerinde yapılan inceleme ile hüküm kurulması yeterli değildir.

Şöyle ki, borçlu şirket ile dava dışı Eltes İnşaat Tesisat San. ve Tic. A.Ş. ticari defterleri üzerinde yaptırılacak inceleme ile (açılış ve kapanış tasdiklerinin yapılmış olması göz önünde bulundurularak) 23.12.2010, 21.05.2012 ve 21.05.2013 tarihli kira sözleşmelerine ve davacı üçüncü kişi şirket ile dava dışı Atlas Blok Tuğla Ltd. Şti. defterleri üzerinde yapılacak inceleme ile ise 01.07.2015 başlangıç tarihli 13.08.2015 tarihinde Noter tarafından onaylanan kira sözleşmesine konu gerçek kira ilişkilerinin bulunup bulunmadığının belirlenmesi için sözleşmelerin defterlerde kayıtlı olup olmadığı, kira ödemelerinin yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise ödemelerin defter kayıtlarında yer alıp almadığı hususlarında Yargıtay denetimine elverişli uzman bilirkişi raporu alınması ve alınacak raporun dosyada mevcut diğer delillerle birlikte değerlendirilerek sonucuna göre istihkak iddiası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma neticesinde yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz isteminin kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi kararının yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nin 373/1. maddeleri uyarınca KALDIRILMASINA, İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 10.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16523, Karar No: 2013/16091, Tarih: 20.11.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/16523 E.  ,  2013/16091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın zincirleme trafik kazasında davalının sürücüsü olduğu aracın arkadan çarpması sonucu hasarlandığını belirterek, araçta meydana gelen değer kaybı nedeniyle 13.000,00 TL tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 03.06.2013 günlü ıslah dilekçesi ile talep sonucunu 13.337,03 TL'na yükseltmiştir.

Davalı ... vekili, sigortalı aracın kazadan önce de hasarlandığını, bu nedenle istenen değer kaybının fazla olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş. vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, hasarın meydana gelişinde davalı sürücünün %100 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile, araçta meydana gelen değer kaybı nedeniyle 13.337,03 TL tazminatın davalılardan tahsiline, davalı ... şirketi tarafından yapılan ödemenin düşülmesiyle, bu davalının tazminatın 3.626,00 TL'lık kısmından sorumlu tutulmasına karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası sonucunda araçta meydana gelen değer kaybı nedeniyle tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davalı ...'nın eylemi nedeniyle araçta 13.337,03 TL Değer kaybı meydana geldiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, hükme esas alınan 13.05.2013 tarihli bilirkişi raporu hüküm kurmaya elverişli değildir.

Dosyaya ibraz edilen tramer kaydında davacıya ait aracın 21.03.2011 ve 19.06.2012 tarihlerinde de hasarlı trafik kazasına karıştığı anlaşılmakta olup, bu husus araçtaki değer kaybı hesabında nazara alınmalıdır. Diğer taraftan bilirkişi heyetinden alınan raporda toplam değer kaybı tespit edilerek aracın önden aldığı darbe ile davalı ...'nin sebep olduğu hasar sonucu belirlenen onarım bedeli üzerinden orantı kurulmuş ise de, aracın ön kısmındaki hasarın davacıya ait araç sürücüsünün kusurundan ileri geldiği anlaşıldığından toplam değer kaybı hesabı ile davalı tarafın neden olmadığı bir hasardan sorumlu tutulması doğru değildir.

Bu nedenle mahkemece, yukarıda bahsedilen önceki hasarlara ilişkin hasar dosyaları getirtildikten sonra dava dosyası ek rapor alınmak üzere bilirkişi heyetine yeniden tevdi edilerek önceki hasar dosyaları ile davacıya ait aracın kazanın ilk bölümünde önden hasarlanmış olduğu nazara alınarak, davacıya ait araçta yalnızca davalı ...'nin arkadan çarpması sonucunda ne kadar değer kaybı meydana geldiği tespit edilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle mahkemece, yukarıda bahsedilen önceki hasarlara ilişkin hasar dosyaları getirtildikten sonra dava dosyası ek rapor alınmak üzere bilirkişi heyetine yeniden tevdi edilerek önceki hasar dosyaları ile davacıya ait aracın kazanın ilk bölümünde önden hasarlanmış olduğu nazara alınarak, davacıya ait araçta yalnızca davalı ...'nin arkadan çarpması sonucunda ne kadar değer kaybı meydana geldiği tespit edilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'ya geri verilmesine 20.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13896, Karar No: 2024/20762, Tarih: 23.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/13896 E.  ,  2024/20762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 18.07.2024

SAYISI : 2024/2095 E., 2024/2998 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 18.07.2024 tarihli ve 2024/2095 Esas, 2024/2998 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesinin, 18.07.2024 tarihli ve 2024/2095 Esas, 2024/2998 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 49. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8156, Karar No: 2022/10517, Tarih: 18.10.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/8156 E.  ,  2022/10517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçilerin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacılar aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re' sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı

ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

" 134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, davacı/borçlular aleyhine ihale bedelinin %10' u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13. maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin % 10' u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1-Davacı borçlular ... ve ... Otomotiv İnşaat Sanayi VE Ticaret Ltd Şti nin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi’nin 27.04.2022 tarih ve 2021/2303 E. - 2022/943 K sayılı kararının, hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin 5. ve 6. cümlede yer alan “ % 10’u oranında (20.500,00 TL ve 82.000,00 TL) ” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “ % 5’i ” ibaresinin yazılmasına, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa' nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 18/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.