muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5853, Karar No: 2023/7854, Tarih: 12.07.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/5853 E.  ,  2023/7854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/487 E., 2022/1744 K.

KARAR : Esastan red

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2016/28 E., 2021/318 K.

Taraflar arasındaki iş kazasına dayalı maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince verilen ek karar ile davacı tarafın istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiştir.

Ek kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvrunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin, İŞKUR vasıtasıyla 02.04.2015 tarihinde davalı iş yerinde engelli kadrosunda çalışmaya başladığını, müvekkilinin tozlu ortamlarda çalıştırılması ve buna tedbir olarak maske dahil hiçbir önlemin alınmamasının sonrasında müvekkilinde astım hastalığının ortaya çıktığını, müvekkilinin işe başladıktan sonra 10.06.2015 tarihinde aldığı özürlü sağlık kurulu raporuna göre özür oranının %46'ya yükseldiğini, müvekkilinin işten çıkarıldıktan sonra 07.01.2016 tarihinde özürlü sağlık kurulu raporuna göre özür oranının %53 e yükseldiğini, müvekkilinin iş akdinin haksız bir şekilde feshedildiğini, müvekkilinin maluliyeti için 1.000,00 TL maddi tazminat ve uğramış olduğu manevi acılar için ise 50.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının maluliyetinin artması ile müvekkili şirketteki çalışması arasında bir nedensellik bağının bulunmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

1.Mahkemece, davacının herhangi bir meslek hastalığına yakalanmadığı gerekçesiyle sübut bulmayan davanın reddine karar verilmiştir.

2.Davacı vekilinin kararı istinaf etmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesince "Mahkememiz kararı davacı vekiline 14.02.2022 tarihinde, davalı vekiline 14.02.2022 tarihinde tebliğ edilmiş olup istinaf başvuru süresi 01.03.2022 tarihinde sona ermiştir. Davacı vekili ise istinaf başvuru dilekçesini 07.03.2022 tarihinde ibraz etmiştir. Açıklanan bu nedenlerle süresi içerisinde olmayan iş bu istinaf başvuru dilekçesinin HMK 346/1 inci maddesi gereği reddine..." gerekçesiyle davacı tarafın istinaf isteminin reddine dair ek karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen ek kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; "Öncelikle ilk derece mahkemesi tarafından istinaf başvurusu dilekçemizin reddi kararı usul ve kanuna aykırıdır. İstinaf başvurumuzun kabulüne karar verilmeli idi şöyle ki; ekte sunduğum HES (hayat eve sığar) uygulama çıktısından ve T.C. Sağlık Bakanlığı mesaj bilgilendirme çıktısından da anlaşılacağı üzere pozitif vaka ile temas ettiğimden 01.03.2022 tarihinden 08.03.2022 tarihine kadar izolasyonda kalmam gerektiğinden ve zorunlu izolasyon (karantina) süresince durumum riskli olduğundan istinaf başvuru süresinin son günü olan 01.03.2022 tarihinde istinaf başvuru dilekçesi bahse konu mücbir sebepten dolayı verilememiş 07.03.2022 tarihinde ancak verilebilmiştir. İş bu sebeple istinaf başvuru dilekçemizin mücbir sebep dolayısıyla süresinde kabul edilip, istinaf başvuru dilekçemizin reddi kararının ortadan kaldırılmasını ve istinaf başvurumuzun kabulüne karar verilmesini ve istinaf ve re'sen dikkate alınacak sebepler doğrultusunda ilk derece mahkemesi kararının ortadan kaldırılmasını talep etme zarureti hasıl olmuştur." gerekçeleriyle istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...Her ne kadar mahkemece verilen ek karar gerekçesinde ve davacı vekilinin ek karara karşı istinaf dilekçesinde istinaf başvuru süresinin 01.03.2022 tarihinde sona erdiği ifade edilmiş, davacı vekilince 01.03.2022 tarihinden itibaren izolasyonda kalması gerektiği belirtilmiş ise de; davacı vekiline 14.02.2022 tarihinde gerekçeli kararın tebliği üzerine 6100 sayılı HMK.’nun 92/2 maddesindeki “ Süre; hafta, ay veya yıl olarak belirlenmiş ise başladığı güne son hafta, ay veya yıl içindeki karşılık gelen günün tatil saatinde biter.” şeklindeki düzenleme gereği 2 haftalık süre 28.02.2022 tarihinde sona erdiğinden ve sonuç olarak süresi içinde verilmeyen istinaf dilekçesi söz konusu olduğundan davacı tarafın istinaf talebinin reddine dair ek kararda bir isabetsizlik bulunmamaktadır..." gerekçesiyle istinaf isteminin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, İlk Derece Mahkemesi ek kararının yerinde olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 92, 346, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürülen gerekçeleri tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, İlk Derece Mahkemesi ek kararının yerinde olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 92, 346, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz karar harcının temyiz eden ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.07.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11290, Karar No: 2012/97, Tarih: 04.01.2012

**9. Ceza Dairesi         2011/11290 E.  ,  2012/97 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne silah sağlama

Hüküm : TCK’nın 315, 62, 53/1-2-3, 58/9, 63, 3713 sayılı

Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Temyiz edenler : 1- Sanık müdafii, 2- Cumhuriyet savcısı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın terör örgütünün faaliyetlerinde kullanılmak maksadıyla kömürlüğünde bulundurduğu anlaşılan yedi adet molotof kokteylinin dosya içerisinde mevcut İnceleme ve İmha Raporuna göre canlı ve cansız varlıklara yönelik olarak öldürme, yaralama, tahrip etme amaçlı kullanılan ve 5237 sayılı TCK'nın 174. maddesi kapsamında bulunan yakıcı maddelerden olması; aynı Kanunun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinde tarifi yapılan ve silah deyimi içinde kabul edilen yakıcı maddeyi depolayan sanığın eyleminin de silah sağlama suçunu oluşturması karşısında Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olup;

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin ve Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 04.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2516, Karar No: 2012/5766, Tarih: 26.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/2516 E.  ,  2012/5766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıkların mağdur ...'ye yönelik eylemleri yönünden; mağdurun, olayın hemen akabinde kollukta vermiş olduğu 2.3.2007 günlü ifadesi ile 05.03.2007 günlü teşhis tutanağındaki ifadelerinde; “şahsın elini cebine attığını, fakat herhangi bir bıçak çıkarmadığını, şahsın cebinde bıçak olacağını düşünerek telefon ve cüzdanını verdiğini” 26.4.2007 günlü oturumdaki beyanında da; “bıçağı tam cebinden çıkartmadığını, fakat cep içerisinde cepte bıçak veya benzeri cismin yaptığı kabarıklık şeklinde bir kabartı gördüğünü, fakat doğrudan bıçağı görmediğini” beyan etmiş, sanık ...'un da hazırlık beyanlarında; “elini cebine attığını, ancak bir şey çıkarmadığını” beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; yağma suçunun silahla işlendiğine ilişkin kanıt bulunmadığı ve eylemin 5237 sayılı TCY'nın 149/1-c-h maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı fıkranın (a) bendinin de değerlendirilmesi suretiyle yazılı biçimde hüküm kurulması, hükmedilen temel ceza dikkate alındığında sonuca etkili görülmediğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 26.3.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13553, Karar No: 2015/1764, Tarih: 21.05.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/13553 E.  ,  2015/1764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'in, olay tarihinde, mağdur ...a ait kuş beslemek için yaptığı yerin pencere ve camını kırarak içeriye girdiği ve 3 tane kuşu tuvaletin deliğine atarak öldürdüğü, 3 tanesini ise serbest bıraktığı bu suretle mala zarar verme suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda;

Yerel mahkemece eylemin hırsızlık kastıyla gerçekleştirilmediğinin kabulü karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 151/2. maddesinde düzenlenen takibi şikayete tabi haksız yere sahipli hayvanı öldürme suçunu oluşturacağı, mağdurun yargılama sırasında 11/12/2012 tarihli duruşmadaki ifadesinde şikayetinden vazgeçmiş olması karşısında, 5237 sayılı TCK’nın 73/6. maddesi gereğince şikayetten vazgeçmeyi kabul edip etmediği hususunda sanığın beyanı saptanarak sonucuna göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, yargılamaya devam edilmek suretiyle yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21/05/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15314, Karar No: 2012/6830, Tarih: 25.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/15314 E.  ,  2012/6830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Gerede Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/05/2010 tarih ve 2007/604-2010/123 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı temsilcisinin hamderi satıcısından satın aldığı deriyi getirtmek üzere davalı Grup Kargonun hissedarı olan ... ... ile anlaştığını, kamyon şoförünün kaza yaptığını bildirmesi üzerine davalı ... ... tarafından emtianın taşınması için Çağrı Nakliyatın sahibi olan ... ile anlaşma yapıldığını, kamyon şoförünün derileri çaldığını, olay sebebiyle Gerede Cumhuriyet Başsavcılığınca soruşturma yürütüldüğünü ileri sürerek, 73.800,00 TL alacağın olay tarihinden itibaren işleyecek ticari reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, taraflar arasında yazılı bir yük mukavelesinin olmadığını, davacı tarafından İstanbul Çağrı Nakliyat Taşımacılık firmasına taşıma senedinin düzenlendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalının davacının haberi ve bilgisi olmaksızın kendi ve şirketi sorumluluğunda temin ettiği araca davacıya ait derileri yüklettiği, davalıların dava konusu derinin tam ve eksiksiz olarak teslim edilmemesinden sorumlu oldukları gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 70.110,00 TL nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

1) Dava taşıma akdinden kaynaklandığı iddia olunan zararın tahsiline ilişkin olup, yukarıda yapılan özetten de anlaşılacağı üzere alt taşıyıcı olan dava dışı kişinin davalı tarafla yaptığı taşıma sözleşmesi sonrasında davacıya ait derileri kaybettiği çekişmesizdir. Uyuşmazlık davacının akidinin kim olduğu noktasında toplanmaktadır. Bu durumda; mahkemece, davacıya karşı taşımayı üstlenen taşıyıcının davalılardan hangisi olduğu belirlenerek, alt taşıyıcının eyleminden dolayı belirlenecek üst taşıyıcının sorumluluğu cihetine gidilmek gerekirken bu belirleme yapılmadan her iki davalının da sorumluluğuna gidilerek yazılı gerekçeyle hüküm kurulması doğru olmamış, kararın temyiz eden davalılar yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2) Bozma sebep ve şekline göre, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2) Bozma sebep ve şekline göre, davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davalılar yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 25/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1067, Karar No: 2021/16624, Tarih: 28.10.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/1067 E.  ,  2021/16624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Katılana ait tarladaki çileklere kimyasal ilaç dükülerek zarar verilmesi olayında; tanıklar ... ve ...'nin köylüleri olmalarından dolayı tanıdıkları sanığı sırtında ilaç pompası ile katılana ait tarladan kaçarken gördükleri anlaşılmakla sanığın suçtan kurtulmaya yönelik beyanlarına itibar edilerek atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Suçun subütunun kabulu halinde; hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 3. fıkrasında yer alan ''etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile'' ibaresinin madde metninden çıkarıldığı, 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 151. maddesinde tanımı yapılan mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 28/10/2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/185, Karar No: 2011/249, Tarih: 06.12.2011

**Ceza Genel Kurulu         2011/3-185 E.  ,  2011/249 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2011/17789

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

6831 sayılı Orman Yasasına aykırılık suçundan sanık M. Y.’ın anılan Yasanın 91/5, 5237 sayılı TCY'nın 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca hapisten çevrilen 320 Lira ve gün karşılığı belirlenen 40 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı TCY’nın 54/1. maddesi uyarınca suça konu orman emvali ve suçta kullanılan bir adet semerin müsaderesine ilişkin, Amasya Sulh Ceza Mahkemesince verilen 15.07.2010 gün ve 577-618 sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 18.05.2011 gün ve 5069-6873 sayı ile;

“Hükümden sonra, 14.04.2011 tarih 27905 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 11. maddesi ile 6831 sayılı Orman Yasasının 91. maddesinin 5. fıkrasında yapılan değişikliğin ve ceza sisteminin lehe hükümlerinin bütün halinde değerlendirme sonucu 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 7. maddesi de dikkate alınarak sanık lehine uygulanması gerekliliği” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 06.07.2011 gün ve 17789 sayı ile;

“Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.05.1983 gün ve 65-119, 02.05.1994 gün ve 97-126 sayılı kararlarında da vurgulandığı üzere, hükmün temyiz edilebilir nitelikte olup olmadığının belirlenmesi için hüküm tarihindeki yasal düzenlemelerin dikkate alınması gerekmektedir. Hüküm tarihindeki yasal düzenlemelere bakıldığında;

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 305. maddesi hükmüne göre, ceza mahkemelerince verilen hükümler temyiz yasa yoluna tabidir. 5271 sayılı CMK.nun 223. maddesinde ise, beraat, ceza verilmesine yer olma¬dığına, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedil¬mesi, davanın reddi, davanın düşmesi ve adli yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararları hüküm olarak gösterilmiştir.

1412 sayılı CMUK.nun 305. maddesi gereğince yukarıda sayılan hükümlerden birinin verilmesi durumunda, bu kararlara karşı başvurulabilecek yasa yolu temyizdir. Ancak, yasa koyucu bir kısım hükümlerin kesin olduğunu belirtmek suretiyle bu hükümlere karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağını aynı maddede belirtmiştir. Buna göre, iki milyar liraya kadar para cezalarına dair hükümler ile yukarı sınırı on milyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri ve yasalarda kesin olduğu belirtilen hükümlerin temyiz yeteneği bulunmamaktadır.

1412 sayılı CMUK.nun 315. maddesi uyarınca temyiz istemi üzerine hükmü veren mahkemece öncelikle hükmün temyizinin mümkün olup olmadığı, temyiz isteminin süresi içerisinde bulunup bulunmadığı, temyiz talebinde bulunanların buna yetkilerinin olup olmadıkları hususları değerlendirilerek bu koşullardan birinin bulunmadığının saptanması halinde temyiz isteminin reddine karar verilecektir. Yerel mahkemece bu hususların değerlendirilmemesi ya da yanlış değerlendirilmesi halinde ise Yargıtay'ca öncelikle bu üç husus 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca değerlendirilerek, temyiz koşullarının bulunup bulunmadığı saptanacak, temyiz koşullarının varlığı belirlendiği takdirde temyiz incelemesi yapılabilecektir.

Ayrıca 5237 sayılı TCK.nun 50. maddesinde ‘uygulamada asıl mahkumiyet bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir’ hükmü yer almasına karşın 647 sayılı Kanunun 4. maddesinde olduğu gibi ‘bu hükmün uygulanması, kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez’ düzenlemesine yer verilme¬diğinden, 5237 sayılı TCK.nun 50. maddesi uyarınca kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezaya seçenek olarak ya da 52. madde uyarınca doğrudan hükmedilen iki milyar lira (2.000 TL)' yı aşmayan adli para cezalarına dair hükümlerin temyiz yeteneği bulunmamaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 09.03.2010 gün ve 2009/237-2010/51 sayılı kararın¬da da belirtildiği üzere; 04.06.1936 gün ve 12-14 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararından müsadere kararlarında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunun esas alınması gerektiği açıkça vurgulanmıştır. HUMK.nun 427. maddesinde, 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Yasanın 2-c.maddesiyle yapılan değişiklikle '40 milyon' olan kesinlik sınırı 'bir milyar' liraya çıkarılmış, Ek-4. maddesinde ise müteakip yıllar için kesinlik sınırının 213 sayılı Vergi Usul Kanunun mükerrer 298. maddesi hükümleri uyarınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle belirleneceği hüküm altına alınmıştır. Karar tarihinin 15.07.2010 olduğu somut olayda temyiz edilebilirlik sınırı 1.430 TL dir.

Bu açıklamalar karşısında, somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık hakkında hapisten çevrilme ile doğrudan tayin olunan adli para cezalarının toplam tutarı 360 TL olup, 1412 sayılı CMUK.nun 305. maddesi gereğince ceza miktarı 2.000 Liranın altında bulunduğundan, ayrıca kararda, suç konusu emval ve bir adet semerin 5237 sayılı TCK.nun 54. maddesi gereğince müsaderelerine karar verilmiş ise de, dosya kapsamına göre, müsaderelerine karar verilen eşyaların toplam değeri 35 TL olup, hüküm tarihine göre, HUMK.nun 427. maddesindeki kesinlik sınırının altında kaldığından ve sanık müdafii de, 21.07.2010 havale tarihli temyiz dilekçesinde, suçun niteliğine yönelik olarak açıkça bir itirazda bulunma¬dığından hükmün temyiz yeteneği de bulunmamaktadır.