muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/18038, Karar No: 2012/1083, Tarih: 18.01.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/18038 E.  ,  2012/1083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafakanın indirilmesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davada aylık 500,00-TL olarak ödenen iştirak nafakasının 150,00-TL'ye indirilmesi talep ve dava edilmiş, mahkeme, davayı reddetmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK'nın 182/2 fıkrasına göre velayet kendisine verilmeyen taraf çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır.TMK'nın 331. maddesi hükmüne göre de, durumun değişmesi üzerine hakim, nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırır. Somut olayda iştirak nafakasının 500,00-TL olarak belirlendiği 28.12.2009 tarihinde nafaka yükümlüsü baba; aile hekimi olarak görev yapmakta olup maaşı 7.391,22-TL'dir. İş bu nafaka indirim davasının açıldığı tarihte ise baba Tıpta Uzmanlık sınavını kazanarak 23/08/2010 tarihinden itibaren ... Üniversitesi Hastanesinde Araştırma görevlisi olarak çalışmaya başlamış ve maaşı 2.163,00-TL'ye düşmüştür.

Hal böyle olunca; mahkemece, davacı babanın sosyal ve ekonomik durumu ile 2005 doğumlu müşterek çocuğun ihtiyaçları karşılaştırılarak, önceki nafaka takdirinde kurulan dengeyi koruyucu, müşterek çocuğun ihtiyaçlarını asgari ölçüde karşılayacak, davacı babanın geliri ile de orantılı olacak şekilde öğretmen annenin yükümlülüğü de gözetilerek “hakkaniyete” uygun nafakanın yeniden belirlenmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın reddi cihetine gidilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK. nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 18.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4864, Karar No: 2022/6809, Tarih: 21.09.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/4864 E.  ,  2022/6809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı şirket vekili, davalıların müşterek çocuklarının şirketlerine ait okulda eğitim gördüğünü, cari hesap ekstresinden de anlaşılacağı üzere çocuğun okul taksitlerinin uzun zamandır ödenmediğini, bunun üzerine davalılara yönelik takip başlatıldığını, davalıların haksız yere itiraz ettiğini ileri sürerek; itirazın iptaline, takibin devamına, icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, kayıt esnasında okul ücretinin konuşulduğunu ve kendilerine burs imkanı sağlanacağı belirtilerek yapılacak ödemelerin bildirildiğini, bu ödemeler yapıldığından bakiye borçlarının kalmadığını belirterek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, taraflar arasında herhangi bir sözleşmenin olmadığı, okul taksitlerinin herhangi bir ödeme planına bağlanmadığı ve davalıların temerrüde düşürülmediği gerekçesi ile davanın reddine dair verilen hükmün davacı vekilince temyizi üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 01/12/2020 tarih ve 2020/4486E ve 2020/7240K sayılı ilamıyla; “...Davalıların çocuğunun davacıya ait okulda eğitim gördüğü taraflar arasında çekişmesizdir. Davacının okulu özel bir okul olup davalının, çocuğu için okul giderini ödemesi zorunludur. Davalılar davacının ileri sürdüğü hukuki ilişkiye itiraz etmemekle birlikte, bir kısım eğitim ücretini ödediklerini, kalan kısmın da bursluluğa sayılması nedeniyle borçlu olmadıklarını savunmaları, borcun bulunmadığına yöneliktir. Hukuki ilişkinin takdir ve tayini Hakime aittir. Bilirkişinin hukuki ilişkinin yokluğu görüşüne dayanılarak karar verilemez. O halde mahkemece; taraflar arasında hukuki ilişki olduğu sabit olmakla, davacının ticari defter ve kayıtları, faturaları ile okul öğrenci kayıtları, bursluluk listesi, ödeme belgeleri incelenerek uyuşmazlığa konu 2012-2013 döneminde ilan edilen eğitim-öğretim giderleri bakımından konusunda uzman olan muhasebeci bilirkişiden yerinde inceleme yetkisi verilerek alacağa ilişkin rapor alınarak sonucuna uygun bir karar verilmesi...” gerektiği gerekçesiyle bozulmuş, bu kez mahkemece bozmaya uyularak; davacının hizmete ilişkin

./..

./..

sadece kendi nezdinde düzenlediği delil niteliği olmayan "Cari Hesap Ekstresi" ve öğrenci adına düzenlediği faturalara istinaden alacağı olduğu iddiasında bulunduğu, talep edilmesine karşın bursluluk listesini sunmadığı, TMK 6. maddesine göre iddia edenin iddiasını ispatla mükellef olduğu, davacının ticari defterleri üzerinde yapılan bilirkişi incelemesi sonucu ticari defterlerinin kapanış tasdikinin bulunmadığı; ticari defterlerin, davalarda taraf lehine delil olarak kabul edilebilmesi için 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 222/2. Maddesine göre “kanuna göre eksiksiz ve usulüne uygun olarak tutulma, açılış ve kapanış onayları yaptırılmış olma” şartının yerine gelmesi gerektiği, usulüne uygun kapanış onayı bulunmayan ticari defterin davacı lehine delil vasfı taşımayacağı, davacının alacağının bulunduğunu ispatlayamadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; davalıların çocuklarına verilen özel okul hizmetinin bedelinin ödenmediği iddiası ile başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali talebine ilişkindir.

Davalılar kayıt esnasında okul ücretinin konuşulduğunu ve bu doğrultuda bir kısım eğitim ücretini ödediklerini, kalan kısmın da bursluluğa sayılması nedeniyle bakiye borçlarının olmadığı savunmasında bulunmuşlardır. Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesi hükmü uyarınca; kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. Gerek doktrinde, gerek Yargıtay içtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü, hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan, ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimsenin, iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir (HMK madde 190).

Önceki bozma kararında belirtildiği gibi taraflar arasındaki hukuki ilişkinin varlığı tartışmasızdır. Davalıların müşterek çocuklarının davacıya ait okulda eğitim gördüğü taraflar arasında çekişmesizdir. Davalılar bir kısım eğitim ücretini ödediklerini, kalan kısmın da bursluluğa sayılması nedeniyle borçlu olmadıklarını savunmuşlardır. Davacı şirketin ticari defter kayıtlarında; davalıların müşterek çocuklarının 2012-2013 öğretim yılında davacı şirket eğitim kurumunda eğitim gördüğü, okul ücretinin eğitim bedelinin 26.500,00TL ve yemek-beslenme ücretinin 5.000,00TL olmak üzere toplam 31.500,00TL olduğu, öğrencinin eğitim bedeli olarak toplam 10.700,00 TL ödendiği ve başka bir ödeme yapılmadığı görülmüştür.

Hal böyle olunca mahkemece; davacının ticari defterlerinde davalıların müşterek çocuklarının gördüğü eğitimin karşılığı olan hizmet bedelinin kaydının olduğu, ispat yükünün çocuklarının burslu olduğunu iddia eden davalılarda olduğu ve bu durumu ispat edemedikleri de gözetilerek, ödendiği ispat edilemeyen bakiye okul ücreti bakımından davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, ispat yükü ters çevrilerek yanılgılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 21/09/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1779, Karar No: 2022/9052, Tarih: 20.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/1779 E.  ,  2022/9052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ilk derece mahkemesinde görülen tasarrufun iptali davasında verilen davanın reddine ilişkin hüküm hakkında bölge adliye mahkemesi tarafından yapılan istinaf incelemesi sonucunda; esas yönünden istinaf isteminin reddine ilişkin kararın, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili; tasfiye halinde ... Yeminli Mali Müşavirlik ve Bağımsız Denetim A.Ş'nin Beyoğlu Vergi Dairesine bağlı mükellef olduğu, tahakkuk etmiş ve kesinleşen 3.069.549,37 TL vergi borcunun bulunduğunu, mal varlığı araştırmasında gayrimenkulü olmadığı, menkullerin ise borcu karşılamaya yetmediğini, şirketin yönetim kurulu başkanı davalılardan ...'ın icra takiplerinden kurtulmak için ... Denizcilik A.Ş.’deki 750.000,00 TL değerindeki hisselerini diğer davalı ...'a muvazaalı olarak devrettiğini belirterek hisse devrine ilişkin bu tasarufun iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...; diğer davalı ...'i 30-40 yıldan beri tanıdığını, vergi müfettişleri tarafından tutulan tutanakta ... Denizcilik A.Ş hisselerini devralışı ile ilgili olarak sadece evrak imzaladığını belirttiğini, parasal bir ödeme yapmadığının da doğru olduğunu, ayrıca bir ödemeye gerek olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ...; vergi tarhiyatlarının iptali için vergi mahkemesinde dava açıldığını ve iptalinin istendiğini, davaların sonuçlanmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, İstanbul 11. Vergi Mahkemesi 2014/1360 esas-2014/2793 karar sayılı karar ile 2008, 2010, 2011 yıllarına ait vergi borcu bakımından davalı ...’ın açmış olduğu dava sonucunda ödeme emirlerinin iptali yönünde karar verildiği; yine İstanbul 9. Vergi Mahkemesi 2014/561 esas-2014/1694 karar sayılı karar ile 2014 yıllarına ait bir kısım vergi borcu bakımından ilgili vergi borçları kesinleşmeden yapılan ödeme emirlerinin iptal edildiği, davalı tarafından açılan davalarda verilen kararlara göre kesinleşmiş bir vergi borcunun henüz bulunmadığı, ayrıca yapılan devrin muvazaalı olduğunu kanıtlar deliller de bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine, karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine, karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak davacı vekilince yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda, Bölge Adliye Mahkemesince verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine ve 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına 20/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4083, Karar No: 2017/9310, Tarih: 25.12.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/4083 E.  ,  2017/9310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit, hakaret, görevli memura direnme, resmi belgeyi yok etme

HÜKÜM : Mahkumiyet

1)Sanık hakkında hakaret ve görevli memura direnme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a)Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06.05.2008 tarih ve 2007/27-2008/95 sayılı kararında açıklandığı üzere, adli sicilden silinme koşulları gerçekleşen mahkumiyet kararlarının hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel olmayacağı cihetle, adli sicil özetinde yer alan kaydının silinme koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılıp, diğer yasal koşullar tartışılmadan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b)Kabule göre; TCK'nın 50/2. maddesindeki "Suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adli para cezasına çevrilmez" hükmüne rağmen, hakaret suçundan seçimlik ceza olarak öngörülen ve tercih edilen hapis cezasının, 50/1-a ve 52. maddelerine göre adli para cezasına çevrilmesi,

2)Sanık hakkında resmi belgeyi yok etmek suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a)Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06.05.2008 tarih ve 2007/27-2008/95 sayılı kararında açıklandığı üzere, adli sicilden silinme koşulları gerçekleşen mahkumiyet kararlarının hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel olmayacağı cihetle, adli sicil özetinde yer alan kaydının silinme koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılıp, diğer yasal koşullar tartışılmadan, hakkında takdiri indirim nedeni uygulanıp cezası ertelenen sanık hakkında yasal şartları oluşmadığından bahisle 5728 sayılı Kanunla değişik CMK'nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b)Kabule göre; sanığın, haciz esnasında icra müdür yardımcısı ...'in elinden içerik itibarıyla tamamlanmamış haciz tutanağını çekerek alıp yırtması eyleminin görevli memura direnme suçu kapsamında kaldığı gözetilmeden, ayrıca resmi belgeyi yok etmek suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla kazanılmış hakların saklı tutulmasına, 25.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6162, Karar No: 2015/13938, Tarih: 14.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/6162 E.  ,  2015/13938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24.02.2014

NUMARASI : 2014/99-2014/99

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9231, Karar No: 2012/6536, Tarih: 03.04.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/9231 E.  ,  2012/6536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, eşinin tedavisi nedeniyle satın aldığı sağlık malzemesi bedelinin tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, 7245,36 TL fatura bedelinden, yargılama sırasında Kurum tarafından yapılan 6156,19 TL ödeme gözetilerek, bakiye uyuşmazlık konusu alacağın 1089,00 TL’sinin davalıdan tahsiline karar verilmiş; 20.04.2011 günlü karar davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmiştir.

21.07.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun” ve ayrıca 5236 sayılı Kanun; katsayı artışı da uygulanmak suretiyle bu kanunların yürürlük tarihinden sonra yerel mahkemelerce verilen hükümler yönünden 2011 yılı için 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını 1540,00 TL olarak değiştirmiştir.

Alacağın bir kısmının dava edilmiş olması halinde  temyiz (kesinlik) sınırının alacağın tamamı gözetilmesi; tamamı dava edilen bir alacağın kısmen kabulünde ise temyiz (kesinlik) sınırının belirlenmesinde kabul ve reddedilen miktarların esas alınması, Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3.maddesi gözetildiğinde, HUMK'nun 427. maddesi hükmü gereğidir.

Somut olayda, yerel mahkemece hüküm altına alınan 1089,00 TL alacak tutarı, yukarıda değinilen temyiz (kesinlik) sınırının altında bulunduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna baş vurulması hükmolunan miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin miktar itibariyle kesinliği nedeniyle reddi gerekir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenle davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, 03.04.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/486, Karar No: 2019/7327, Tarih: 18.04.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/486 E.  ,  2019/7327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın aşamalarda suçlamayı kabul etmemesi, ele geçen bıçağın temyiz dışı sanık ...'in aracında bulunması, müştekinin sanığın kendisine gösterdiği bıçağın bulunan bıçak olup olmadığı hususunda tespit yapamaması, dinlenen tanıklardan ...'ın sanığın tehdit eylemini doğrulaması ancak sanığın katılana gösterdiği bıçağın bulunan bıçak olmadığını beyan etmesi, ...'ın ise sanığın bıçakla tehdit eylemini doğrulamaması karşısında; olayda kullanılan bıçağın tespitinin ne şekilde kabul edildiği ve tanık ...'ın beyanına ne suretle itibar edilmediği açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

2-Kabule göre ise;

Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günü, Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, HÜKMÜN 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11552, Karar No: 2010/7880, Tarih: 23.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/11552 E.  ,  2010/7880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yargıtay Başkanlar Kurulunun 31.1.2005 günlü kararı ile iş kazaları ve meslek hastalığından doğan maddi ve manevi tazminat davalarından kaynaklanan işveren ve işçi arasındaki rücu davalarına / iş kazaları ile meslek hastalığından dolayı istenilen maddi ve manevi tazminat taleplerinin yanında işçilik alacaklarına ilişkin hüküm ve kararların temyiz incelemesi Yargıtay 21. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Dosya Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 16.02.2010 gün 2010/ 1825 sayılı kararı ile Dairemize gönderildiğinden Yagıtay Başkanlar Kurulunun 04. 02. 2010 gün ve 3 sayılı kararı uyarınca inceleme merciinin belirlenmesi açısından dosyanın Başkanlar Kuruluna sunulmak üzere Yargıtay Birinci Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 23.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26779, Karar No: 2016/23915, Tarih: 25.10.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/26779 E.  ,  2016/23915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, ikramiye tediye alacağı, sair sosyal yardım haklarından doğan alacak, ek tazminat, vardiya zammı ücreti ile yol-yemek ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı ... avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalının uhdesinde bulunan ... yer altı sahasında, ... üretim işinin hizmet alım sözleşmesi ile ihale edildiğini, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kanuna aykırı kurulduğunu ve muvazaya dayandığını, davalının bünyesinde aynı görev ve kıdemde kadrolu çalışan işçilerin sahip olduğu tüm mali hakların müvekkiline de sağlanması gerektiğini ileri sürerek, aylık ücret, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ikramiye ve ilave tediye, sosyal yardım, ek tazminat, vardiya zammı, yol ve yemek ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı ... Linyitleri İşletmesi Müessese Müdürlüğü vekili, maden ocağı ruhsat sahibinin ve dava konusu ihale sözleşmesinin tarafının ... İşletmeleri Kurumu olduğunu, müvekkilinin ise ... İşletmeleri Kurumundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olduğunu, davanın müvekkiline yöneltilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Kurumu vekili, müvekkili kurum ile davacının çalıştığı müteahhit arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, ihale makamı olan müvekkilinin, işi bir bütün olarak ihale ettiğini, işlemin mevzuata uygun olduğunu, muvazaa bulunmadığını, davacının iddia ve taleplerinde haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, yazılı gerekçeyle fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları yönünden iddianın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın esastan reddine, diğer talepler yönünden ise davanın belirsiz alacak davası türünde açılamayacağı gerekçesiyle hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı ... Kurumu vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında öncelikle çözülmesi gereken uyuşmazlık, davanın hangi tüzel kişiliğe karşı yöneltildiği ve taraf sıfatının kime ait olduğu noktalarındadır.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde davalı taraf “... ...Linyitleri İşletmesi Müessese Müdürlüğü” şeklinde gösterilmiştir. Dava dilekçesinin, “...” adresine tebliğ edilmesi üzerine, ... İşletmeleri Kurumu vekili, davaya cevap dilekçesini sunmuştur.