muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/446, Karar No: 2021/230, Tarih: 01.06.2021

Y.C.G.K.nun 2008/165 K-2016/451 K-2018/308 K sayılı ilamlarında; öldürmeye elverişli silahlar ile gerçekleştirilen darbelerin hayati bölgelere isabet etmesine rağmen, yukarıda örnek içtihatlarda açıklanan gerekçelerle, her üç olayın sanığının da eylemleri kasten yaralama sonucunda ölüme neden olma suçu olarak nitelendirilmiştir.

Öğretide Prof. Dr. Ersan ŞEN tarafından adam öldürmeye teşebbüs suçu ile kasten adam yaralamak suçunu ayıran kriterler aşağıda açıklandığı üzere;

'Sadece suçun maddi unsuru kapsamında incelenen 'icra hareketleri' esas alınarak, failin hangi suçtan sorumlu tutulacağını belirlemek isabetli değildir. Önemli olan, failin kastının hangi suçu işlemeye yönelik olduğunu anlamak ve bu konudaki tereddütleri ortadan kaldırmaktır. Meydana gelen bir kavgada fail ile mağdur arasında önceye dayalı veya o an başlamış bir husumet tespit edilememiş, olayın oluş şekil de kasten öldürme suçunu gündeme getirmemekte ve olay sonundaki netice, mağdurun hayati önem taşıdığı kabul edilen vücut bölgelerine vurulan birkaç basit bıçak darbesinden ibaret ise, bu durumda suçun manevi unsuru kapsamına giren failin kastını bir kenara bırakarak, yalnızca suçun maddi unsuru içinde değerlendirilen yara yerlerinden ve olayda kullanılan vasıtadan yola çıkılarak TCK m.81’deki suç ile ilgili teşebbüs hükümlerinin tatbikinde hukuka uygunluk bulunmayacaktır'” şeklinde özetlemiştir.

Somut olayımızda maktül ile evlilik hazırlığında olan sanığın, olay günü maktül tarafınan telefonla aranmasına karşın, telefonu açmamasına sinirlenen maktülün evinde kadar gelerek evde bulunan bir yakınının yanında kendisine saldırması üzerine sırf saldırıdan korunmak amacıyla eline geçirdiği bıçağı rastgele bir defa sallamaktan ibaret eyleminde yaralama kastıyla hareket ettiğine dair dosya içeriğinden tespit edilen kriterleri şu şekilde özetlemek mümkündür.

1-)Maktül ile evlilik hazırlığında olan sanık arasında; olay öncesinde öldürmeyi gerektirecek herhangi bir bir husumetin bulunmaması,

2-)Sanığın, nişanlısı olan maktül tarafından telefonla aranmasına karşın telefonuna bakmadığı için evine kadar gelerek gelerek saldırıda bulunan maktülün darbelerinden kurtulmak isterken, mutfakta eline geçirdiği bıçağı rastgele sallarken tek bıçak darbesi ile yetindiği gibi mücadele esnasında kendisinden oldukça güçlü olduğu düşünülen maktülün ölümcül bölgesini hedeflediğine dair herhangi bir tespitin yapılmamış olması,

3-)Olay sonrası, maktülün direncenin kırılması üzerine hiçbir engel olmadığı halde eylemine devam etmeyen sanığın, maktülün yaralandığını görünce kurtarabilmek amacıyla derhal arkadaşlarına haber vererek yardım istemesi,

Yukarıda örnek olarak gösterilen içtihatlarda, kastın belirlenmesinde ölüme neden olan tek darbenin hayati bölgeye isabet etmesinin başlı başına öldürme kastını göstermeyeceği, çok net bir şekilde ifade edilmiştir. Somut olaayımızdan çok daha vahim olan 2019/59 K sayılı ilamda, kasatura ile maktülün göğüs bölgesine vuran sanığın eylemi TCK’nın 87/4 maddesi kapsamında değerlendirilirken uyuşmazlığa konu olayın kasten adam öldürme suçunu oluşturduğunun kabul edilmesi suretiyle çelişkiye düşüldüğü gibi sayın çoğunluğun örnek olarak gösterilen içtihatlara aykırı görüşünün yerleşik uygulamaya dönüşmesi halinde hayati bölgelere isabet eden ve ölümle sonuçlanmayan her kasten yaralama eylemi, kasten adam öldürmeye teşebbüs suçuna dönüşecek ve buna bağlı olarak TCK’nın 87/1-2 maddesinin uygulama alanı son derece sınırlandırılacaktır. Bir taraftan kişilerin bitkisel hayata girmesine neden olacak yaralanmaları dahi TCK’nın 87/2 maddesi kapsamında düzenleyen yasa koyucunun, diğer taraftan anılan maddenin uygulanmasını neredeyse imkansız hale getirecek düzenlemeye aynı anda yer vermesinin bütün çağdaş anayasalarda temel bulan ' kanunkoyucu abesle iştigal etmez' ilkesine aykırı olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Ayrıca somut olayımızda olduğu gibi tek bir kriterden yola çıkılarak (' darbenin ölümcül bölgeye isabet etmesi gibi') varılan sonucun ceza hukukukunun olmazsa olmazı olan ve bizim kanunumuzun 3 maddesinde düzenlenen 'hakkaniyet ve orantılılık' ilkelerine aykırı sonuçların ortaya çıkmasına ve buna bağlı olarak uzun vadede yargıya duyulan güvenin azalarak toplumda adalet duygusunun zedelenmesine yol açacağı kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır. Zira bizim yasamızda TCK’nın 29 maddesindeki tahrik hükümleri ile hukuka uygunluk nedenleri olarak öngörülen TCK’nın 25, 27 maddeleri arasında orta yolu bulacak başka bir indirim ya da hukuka uygunluk nedeni bulunmamaktadır. TCK’nın 62 maddesindeki indirim nedeninin de çoğu kez somut olay adaletinin ortaya çıkmasını sağlayamaya yetmediği bilinen bir gerçektir. Uyuşmazlığa konu olayda TCK’nın 25 veya 27 maddelerindeki koşulların oluşmadığının açıkça anlaşılmasına karşın, TCK’nın 29 maddesindeki tahrik indirimi en üst oranda yapılsa dahi ortaya çıkacak sonucun kamuoyu vicdanını yaralayacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Birde yargılamaya konu edilen olayın bütün özellikleriyle birlikte sanığın davranışlarının tamamı yerine tek bir kriterden yola çıkılarak sırf yapılan darbenin isabet ettiği bölgeye göre öldürme ya da yaralama kastının belirlenmesinin, çoğu zaman uygulayıcının elinin, kolunun bağlanarak hakkaniyete uygun olmayan kararların ortaya çıkmasına seyirci kalmak zorunda bırakılması sonucunu doğurur ki çağdaş hiçbir hukuk sisteminin, vicdanları yaralayan sonuçların ortaya çıkmasına izin vermesi beklenemez

. Kaldı ki, sanığın bıçağı sallarken ölümcül bölgeyi hedeflediğine dair kabulün' Ceza Muhakemesi Hukuku”nun en temel ilkelerinden birisi olan ‘şüpheden sanık yararlanır ilkesi’ ne de aykırı olacağı açıktır. Zira öğretide ve uygulamada duraksamaya yer vermeyecek şekilde vurgulandığı üzere; ceza yargılamalarında amaç, gerçeğin hiçbir şüpheye yer bırakılmaksızın ortaya çıkarılmasıdır; şüphenin bulunması halinde, mahkûmiyet kararı verilmesi ceza yargılaması hukukunun genel ilkelerine aykırıdır; şüpheden sanığın yararlanacağı evrensel bir ceza yargılaması hukuku ilkesidir ve varsayımlara dayanılarak mahkûmiyet hükmü kurulamayacağı gibi şüpheli durumun sanık aleyhine yormlanması suretiyle eylemin niteliği de belirlenemez. Maktülden güçsüz olduğu düşünülen sanığın, yukarıda açıklanan çok basit bir neden yüzünden kendisine karşı şiddet kullanan maktülden kaçarken TCK’nın 27 maddesinin koşulları oluşmasa dahi anılan madde hükümlerinin en azından tartışılması gereken bir ortamda eline geçirdiği bıçağı rastgele sallarken ölümcül bölgeyi hedeflediğine dair savunmasının aksini ispatlayacak şekilde şüpheden arındırılmış kesin kanıtlar elde olunamadığı gibi bu hususta herhangi bir iddia dahi ileri sürülmemiştir. Sanığın yaşadığı olayın etkisiyle içerisinde bulunduğu psikolojik durumu hiç hesaba katmadan sadece bıçağın isabet ettiği bölge dikkakte alınarak öldürme kastının bulunduğunu kabul etmek, varsayımlara dayalı olarak kurulan mahkumiyet hükümlerinin geçerli olacağı sonucunu doğurur ki, böyle bir sonucun uzun yıllara dayanan içtihatlara ve öğretide duraksamaya yer vermeyecek şekilde benimsenen görüşlere aykırı olacağı açıktır. Zira seyrekte olsa çok basit nedenler yüzünden dahi kadına yönelen son derece vahim şiddet eylemleri sonucunda ölüm olaylarının meyda geldiği bilinen bir gerçek olarak karşımızda dururken, kendi evinde üstelikte bir yakınının yanında düğününden 4-5 ğün önce kendisine yönelen ve nerede ne şekilde sona ereceği bilinmeyen bir saldırıdan kurtulmak amacıyla eline geçirdiği bıçağı rastgele sallayan sanığın, profesyonel katillere taş çıkarırcasına bıçağı hedeflediği bölgeye isabet ettirmesinin hayatın olagan akışına ve normal hayat tecrübelerine aykırı olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Kaldı ki sanığın olay öncesi, sırası ve sonrasındaki davranışlarından hiç birisinin öldürme kastını desteklemediği dosya içeriğinden çok net bir şekilde anlaşılmıştır.

Yukarıda ayrıntılı bir şekilde açıklandığı üzere; maktül ile aralarında hiç bir husumet bulunmadığı gibi evlilik hazırlığında olan sanığın kendisine karşı vukubulan saldırıdan kurtulmak isterken tek bıçak darbesi ile yetindiği gibi olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışlarını birlikte değerlendiren yerel mahkemenin toplanan deliler ışığında sanık hakkında kasten yaralama sonucunda ölüme neden olma suçundan verdiği direnme kararının yerleşik içtihatlara ve Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun benzer olaylardaki içtihatlarına uygun olmasına karşın, somut olayımızda Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun adı geçen sanık hakkında kasten adam öldürme suçundan mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğinden bahisle direnme kararının bozulmasına ilişkin kararının Yüksek Yargıtayın çeşitli dairelerinin yerleşik içtihatlarına ve Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun kendi içtihatlarına aykırıcı olacağı gibi kanun önünde eşitlik hakkaniyet ve adalet ilkeleriyle bağdaşmayacağı da açıktır. Bütün ihtimalleri değerlendirmek zorunda olan mahkeme tarafından sanığın öldürme kastıyla hareket ettiği belirlenememiştir. Toplanan delillere ve yerleşik uygulamalara göre yerel mahkemece kasten yaralama suretiyle öldürme suçundan verilen mahkumiyet hükmünün onanmasına karar verilmesi gerekirken, Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun eylemin kasten adam öldürme suçunu oluşturduğundan bahisle direnme kararının bozulmasına dair kararına yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir." görüşüyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan bir Ceza Genel Kurulu Üyesi de; sanığın eyleminin kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunu oluşturduğu düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

2- Sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle alt sınırdan uygulanan indirim oranının isabetli olup olmadığı;

İnsanın dış dünyaya yansıyan davranışlarını esas alan ceza hukuku, onun davranışlarında iç dünyasının, o anki ruh hâlinin ve genel psikolojik özelliklerinin önemi bulunduğunu kabul ederek bu psikolojik durumlara belli bir hukuki değer vermektedir. Bu itibarla modern ceza hukuku sadece işlenen suçu değil, suçun işlenmesinde etkili olan nedenleri göz önünde bulundurarak cezalandırma yoluna gitmektedir (Devrim Aydın, Yeni Türk Ceza Kanunu'nda Haksız Tahrik, AÜHFD, 2004, C. 54, s.225.).

Haksız hareketin kişi üzerinde ve onun psikolojik aleminde bir tepki doğuracağını kabul eden modern ceza hukuku, failin bu durumunu değerlendirmekte, cezai sorumluluğunu azaltan bir sebep olarak görmektedir. Failin bu subjektif durumuna önem veren çeşitli ülkelerin ceza kanunlarında, failin cezasında belli oranlarda indirim yapılması esası kabul edilmiştir (M. Muhtar Çağlayan, Yargıtay İçtihatları Işığında Haksız Tahrik üzerine Bir İzah Denemesi, Adalet Dergisi, Ocak –Şubat, 1982, S.1, s.14.).

Bu düşünceden hareketle 5237 sayılı TCK'nın 29. maddesinde de haksız tahrik;

Bu düşünceden hareketle 5237 sayılı TCK'nın 29. maddesinde de haksız tahrik;

"Haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altında suç işleyen kimseye, ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası yerine onsekiz yıldan yirmidört yıla ve müebbet hapis cezası yerine oniki yıldan onsekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Diğer hâllerde verilecek cezanın dörtte birinden dörtte üçüne kadarı indirilir" şeklinde, ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak kabul edilmiştir.

Ceza sorumluluğunu azaltan bir neden olarak düzenlenen haksız tahrik, kişinin haksız bir fiilin kendisinde meydana getirdiği hiddet ya da şiddetli elemin etkisi altında suç işlemesi durumunda kusur yeteneğindeki azalmayı ifade etmektedir. Bu hâlde fail, suç işleme yönünde önceden bir karar vermeden, dışarıdan gelen etkinin ruhsal yapısı üzerinde meydana getirdiği karışıklığın neticesi olarak bir suç işlemeye yönelmektedir. Bu yönüyle haksız tahrik, kusurun irade unsuru üzerinde etkili olan nedenlerden biridir. Başka bir anlatımla, haksız tahrik hâlinde failin iradesi üzerinde zayıflama meydana gelmekte, böylece haksız fiilin meydana getirdiği hiddet veya şiddetli elemin etkisi altındaki kişinin suç işlemekten kendisini alıkoyma yeteneği önemli ölçüde azalmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun istikrar kazanmış kararları ile öğretide de kabul gören görüşler doğrultusunda haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi için;

a) Tahriki oluşturan haksız bir fiil bulunmalı,

b) Fail öfke veya şiddetli elemin etkisi altında kalmalı,

c) Failin işlediği suç bu ruhsal durumunun tepkisi olmalı,

d) Haksız tahrik teşkil eden eylem mağdurdan sadır olmalıdır.

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nda, 765 sayılı Kanun'da yer alan "ağır – hafif tahrik" ayırımına son verilerek; tahriki oluşturan eylem, somut olayın özelliklerine göre hâkim tarafından değerlendirilip, sanığın iradesine etkisi göz önünde bulundurulmak suretiyle, maddede gösterilen iki sınır arasında belirlenen oranda cezasından indirim yapılacağı hüküm altına alınmıştır.

Haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi açısından, failin suçu ilk haksız fiilin doğurduğu öfke veya şiddetli elemin etkisiyle işleyip işlememesi önemlidir. Mağdur ya da ölenden gelen haksız hareketin psikolojik etkisinin devam ettiğinin kabulünde zorunluluk bulunan hâllerde, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekmektedir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesi açısından, failin suçu ilk haksız fiilin doğurduğu öfke veya şiddetli elemin etkisiyle işleyip işlememesi önemlidir. Mağdur ya da ölenden gelen haksız hareketin psikolojik etkisinin devam ettiğinin kabulünde zorunluluk bulunan hâllerde, haksız tahrik hükmünün uygulanması gerekmektedir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Birinci uyuşmazlık konusunda anlatıldığı şekilde gelişen olayda; maktul ...’in sanık ...’a küfredip bağırması ve elindeki elektrik süpürgesi sapıyla vurması karşısında, maktulden sanığa yönelen haksız fiil niteliğindeki söz ve davranışlar nedeniyle sanık hakkında haksız tahrik hükmünün uygulanmasında isabet bulunmakla birlikte, sadece hakaretten ibaret haksız söz ve davranışlarda dahi haksız tahrik nedeniyle alt sınırdan indirim uygulandığı göz önüne alındığında, maktul ...’in sanığa küfretmesinin yanında dosya içerisinde mevcut bulunan adli raporda da belirtildiği üzere sanığı kolundan ve boyun bölgesinden darbettiği anlaşıldığından, sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle makul oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden, daha basit haksız fiillerde uygulanma yeri bulunan alt sınırdan yapılan indirimin isabetli olmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün, sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle makul oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle fazla ceza tayini isabetsizliğinden de bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Bakırköy 16. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.02.2020 tarihli ve 355-48 sayılı direnme kararına konu mahkûmiyet hükmünün,

a) Sanığın eyleminin kasten öldürme suçunu oluşturduğunun gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini,

b) Sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle makul oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle fazla ceza tayini,

İsabetsizliklerinden BOZULMASINA,

2- İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince 21.09.2018 tarih ve 939-1100 sayı ile verilen istinaf başvurularının esastan reddine dair karar aleyhine yönelen temyiz bulunmadığı anlaşıldığından, ceza miktarı bakımından aleyhe değiştirme yasağının GÖZETİLMESİNE,

3- Bozma nedeni, kasten öldürme suçu bakımından öngörülen koşullu salıverilme oranı ve sanığın tutuklulukta geçirdiği süre göz önüne alınarak sanık müdafisinin tahliye talebinin REDDİNE,

4- Dosyanın Bakırköy 16. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 01.06.2021 tarihinde yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık bakımından oy çokluğuyla, ikinci uyuşmazlık ve sanık müdafisinin tahliye talebinin reddi bakımından oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5620, Karar No: 2008/18638, Tarih: 01.12.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/5620 E.  ,  2008/18638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2007

Davacı,  murisinin iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf  vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere  göre tarafların   aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine.

2-Dava   iş kazası sonucu işgöremezlik durumuna düşen davacının maddi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece  istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi  ve belgelerden davacının davalı işverenin Azerbeycanda'ki işyerinde sondaj proiesinde  direkmen olarak çalıştığı sırada kule merdiveni basamağının  kırılması sonucu merdivenden düşerek ayağının kırıldığı % 20,20 oranında  sürekli  iş göremezlik durumuna düştüğü tarafların % 50 oranında ayrı ayrı kusurları olduğu  davacının dava dilekçesinde aylık 2100  Amerikan doları ücret aldığının  belirttiği Kurum müfettişi  raporu nazara alınarak  bilirkişice  maddi tazminat hesabının asgari ücretin 1.1075 katlı alınarak  hesaplama yapıldığı görülmüştür.

Somut  olayda mahkemece 26.7.2007 tarihli bilirkişi hesap raporuna göre karar verilmişse de  davacının davalı işyerinde petrol aramada sondaj'da  direkmen olarak çalıştığı  nazara alındığında davacının ücretinin petrol sondaj işi  yapan başka işverenlerden ve bu işle günlük  ücretinin araştırılarak  eğer bu ücret asgari ücretten fazla ise  asgari ücrete oranlamak suretiyle  hüküm tarihine  en yakın tarihteki  ücret artışlarıda nazara alınarak tazminatı belirlemek; öte yandan,ilgili birlik, Kurum ve odalardan davacıya bağlanan en son peşin sermaye değerleride SSK'dan sorularak, hesaplanan maddi tazminattan indirilmek suretiyle hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme, noksan araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usule ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, tarafların bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 1.12.2008  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/26620, Karar No: 2016/23937, Tarih: 25.10.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/26620 E.  ,  2016/23937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, aylık ücret, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ikramiye ve ilave tediye, sosyal yardım, ek tazminat, vardiya zammı, yol ve yemek ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteğin reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı ve davalı ... Kurumu avukatınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalının uhdesinde bulunan Eynez yer altı sahasında, kömür üretim işinin hizmet alım sözleşmesi ile ihale edildiğini, müvekkili işçinin davalıya ait işyerinde kayden alt işveren işçisi olarak çalıştığını, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kanuna aykırı kurulduğunu ve muvazaaya dayandığını, davalının bünyesinde aynı görev ve kıdemde kadrolu çalışan işçilerin sahip olduğu tüm mali hakların müvekkiline de sağlanması gerektiğini ileri sürerek, aylık ücret, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ikramiye ve ilave tediye, sosyal yardım, ek tazminat, vardiya zammı, yol ve yemek ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı ... Linyitleri İşletmesi Müessese Müdürlüğü vekili, maden ocağı ruhsat sahibinin ve dava konusu ihale sözleşmesinin tarafının Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu olduğunu, müvekkilinin ise Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu’ndan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olduğunu, davanın müvekkiline yöneltilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Kurumu vekili, müvekkili kurum ile davacının çalıştığı müteahhit arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunmadığını, ihale makamı olan müvekkilinin, işi bir bütün olarak ihale ettiğini, işlemin mevzuata uygun olduğunu, muvazaa bulunmadığını, davacının iddia ve taleplerinde haksız olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere dayanılarak, yazılı gerekçeyle fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları yönünden iddianın kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın esastan reddine, diğer talepler yönünden ise davanın belirsiz alacak davası türünde açılamayacağı gerekçesiyle hukuki yarar yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı ... Kurumu vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında öncelikle çözülmesi gereken uyuşmazlık, davanın hangi tüzel kişiliğe karşı yöneltildiği ve taraf sıfatının kime ait olduğu noktalarındadır.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde davalı taraf “... Ege Linyitleri İşletmesi Müessese Müdürlüğü” şeklinde gösterilmiştir. Dava dilekçesinin, “Hipodrom Caddesi No: 12 Yenimahalle, Ankara” adresine tebliğ edilmesi üzerine, Türkiye Kömür İşletmeleri Kurumu vekili, davaya cevap dilekçesini sunmuştur.