muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/26578, Karar No: 2014/19635, Tarih: 09.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/26578 E.  ,  2014/19635 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/59470

MAHKEMESİ : Niğde 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/01/2012

NUMARASI : 2012/9 (E) ve 2012/53 (K)

SUÇ Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-)Olay günü ilköğretim okuluna girip, hizmetlilere ait iş kıyafetlerini giydikten sonra hırsızlık yapmaya kalkışan suça sürüklenen çocuğun kendini tanınmayacak hale getirmesinden bahsedilemeyeceği nazara alınarak eyleminin, 5237 Sayılı TCK'nın 142/1-a. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, koşulları bulunmadığı halde aynı Kanun'un 142/2-f. maddesi uygulanarak çocuk hakkında fazla ceza verilmesi,

2-)Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1.maddesi uyarınca sosyal inceleme raporu aldırılmadan, aynı Kanunun 35/3.maddesine göre de sosyal inceleme yaptırılmamasının gerekçesi gösterilmeden yazılı biçimde eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/4783, Karar No: 2014/11719, Tarih: 18.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/4783 E.  ,  2014/11719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/12/2013 tarih ve 2011/205-2013/445 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosyanın incelenmesinde duruşma için gerekli tebligat giderinin yatırılmamış olması nedeniyle 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanun ile değişik 438/1. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin dünyaca tanınmış ve meşhur marka haline getirdiği .... esas unsurlu markasının başta Almanya olmak üzere 07 ve 09. sınıflarda bir çok ülkede tescilli olduğunu, ....'ye yapılan başvurularının ise davalının tescilli markası gerekçe gösterilerek kısmen reddedildiğini; oysa davalının 05, 09, 10. sınıflar için tescilli görünen markasının 5 yıl içinde kullanılmadığını ileri sürerek, davalı adına tescilli 2005/9857 nolu markanın kullanmama nedeniyle hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin 20 yıldır laboratuvarda kullanım amaçlı malzemelerin, tıbbi amaçlı kimyasal ürünlerin, tıbbi amaçlı cihaz, alet ve malzemelerin temin ve üretimi içerisinde olduğunu, ilgili sektörde tanındığını, davaya konu markanın müvekkili tarafından kullanıldığını bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı adına tescilli markanın 9. alt sınıfta yer alan laboratuvarda kullanılan malzemeler, deney tüpleri, ölçekli özel kaplar yönünden ciddi bir kullanım olduğunun tespit edildiği, diğer sınıf ve alt gruplar yönünden davalı tarafın defterlerinin incelenmesinde markasal bir kullanıma somut olarak rastlanmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile davalıya ait 2005/09857 sayılı ECOLİNE markasının 9. alt sınıfta yer alan laboratuvarda kullanılan malzemeler, (deney tüpleri, ölçekli özel kaplar vb) yönünden markasal kullanım olduğundan bu alt sınıftaki talepler yönünden davanın reddine, 9. sınıfın diğer alt grupları ve 5 ve 10. sınıflar yönünden herhangi bir kullanım ispat edilemediğinden bu kısım yönünden davanın kabulü ile markanın hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 18/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20047, Karar No: 2014/18825, Tarih: 08.09.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/20047 E.  ,  2014/18825 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/372312

MAHKEMESİ : Batman 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2012

NUMARASI : 2010/931 (E) ve 2012/854 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosya içinde bulunan Batman Belediye Başkanlığının ve Batman Valiliğinin 03.05.2012 tarihli yazıları ve eklerinden, suça konu ...köyü 52 parselin 12.06.2002 tarihli meclis kararıyla Çamlıtepe Mahallesi sınırları ve 07.08.2009 tarihli meclis kararıyla da parselin bir kısmının imar planının uygulama alanı içine alındığının belirtilmesi karşısında; suç tarihinde taşınmazın belediye sınırları içinde kalıp kalmadığı kuşkuya yer vermeyecek biçimde kesin olarak saptandıktan ve taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, imar mevzuatı içinde kalıp kalmadığı ve binanın yapım tarihi araştırılarak sonucuna göre, ge- rektiğinde belediye başkanlığı davadan haberdar edilerek, TCK.nun 184. maddesi uyarın- ca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı biçim- de hüküm kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de; sanığın denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde, TCK.nun 51/7. madde ve fıkrasına aykırı biçimde cezasının mü- kerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutularak infaz edileceğinin bildirilmesine karar veril- mesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görül- müş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarın- ca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMA- SINA), 08.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3511, Karar No: 2018/3028, Tarih: 04.04.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/3511 E.  ,  2018/3028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Kocasinan vergi dairesi mükellefi olan sanığın 2005 ve 2006 takvim yıllarına ait defterlerini yasal süresi içerisinde vergi incelemesi için yetkili memura ibraz etmediği iddiasıyla açılan kamu davasında; Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunun oluşabilmesi için,"..varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit olan" defter ve belgelerin, saklama zorunluluğu olan 5 yıllık süre içerisinde usulüne uygun olarak yapılan tebligata rağmen vergi incelemesi için yetkili memura ibraz edilmemesinin gerektiği cihetle; dava dosyası içerisinde bulunan 24/08/2010 tarihli vergi suçu raporunda, mükellefin tarh dosyasının tetkikinde 2005 ve 2006 takvim yılları defter tasdikine ilişkin herhangi bir bilgiye rastlanmadığının belirtilmiş olduğu anlaşılmakla, defter ve belgelerin varlığına dair başkaca tespitlerin bulunup bulunmadığı ilgili idareden sorulup, bulunduğunun tespit edilmesi halinde faturaların ibrazının yeterli olmadığı, istenilen defterlerin de ibraz edilmesi gerektiği, sanık tarafından ilgili yıllara ait defterlerin daireye ibraz edilmediğine dair tutanağın dosyada mevcut olduğu gözetilmeden eksik araştıma ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3474, Karar No: 2021/7814, Tarih: 13.07.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/3474 E.  ,  2021/7814 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

3. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/06/2021 tarihli ve 196 sayılı kararıyla: 4721 sayılı TMK'nın Miras Hukuk başlıklı 3. Kitabında yer alan Vasiyetname hükümlerinden (TMK m. 520-526, 542-544, 550-556, 557-559, 600-604 ve 595-597) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlara ait dava dosyalarının inceleme görevi, 01/07/2021 tarihi itibariyle Yargıtay 7. Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın temyiz incelemesinin yapılması için Yargıtay 7. Hukuk Dairesine UYAP bilişim sistemi üzerinden DEVRİNE karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1402, Karar No: 2021/2255, Tarih: 29.03.2021

**14. Hukuk Dairesi         2021/1402 E.  ,  2021/2255 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Osmaniye 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 10/12/2018 tarihinde verilen dilekçeyle önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda: davanın reddine dair verilen 04/02/2020 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından talep edilmiştir. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince 26/01/2021 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, önalım hakkına dayalı tapu iptali ve tescil talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın reddine dair karar verilmiş, davacılar vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince, 27/11/2020 tarihinde davacılar vekili istinaf başvurusunun esastan reddine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 362/1-a maddesi gereğince, karar verilmiştir.

Davacılar vekilinin temyiz talebi üzerine Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 26/01/2021 tarihli ek kararı ile davacılar avuktanın 20/01/2020 tarihli temyiz dilekçesinin, HMK'nun 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nun 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davacılar vekili temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 27/11/2020 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının HMK 362/1-a maddesi gereğince esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 362/1-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davacılar vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 26/01/2021 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, onama harcı peşin alındığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 29/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1993, Karar No: 2021/2473, Tarih: 11.03.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/1993 E.  ,  2021/2473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Düşme, mahkumiyet

A) 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan düşme hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde:

Sanık hakkında “2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından açılan kamu davasında; Mahkemenin 12.09.2013 tarihli, 2012/1953 Esas ve 2013/759 Karar sayılı ilamı ile, 2007 takvim yılı için hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 2008 takvim yılı için sanığın mahkumiyetine karar verildiği, sanık müdafii tarafından temyiz edilen mahkumiyet hükmünün Dairemizin 11.09.2019 tarihli, 2016/6056 Esas ve 2019/6172 Karar sayılı ilamıyla bozulmasına karar verildiği, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın 07.10.2013 tarihinde kesinleştiği, sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediğine veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davrandığına ilişkin herhangi bir ihbar veya bildirimin bulunmadığı anlaşılmakla; bozma sonrası yapılan yargılamanın 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçu ile sınırlı olması gerektiği gözetilmeden, ayrıca 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen zamanaşımı nedeniyle düşme kararının yok hükmünde olduğu anlaşıldığından, dosyanın bu yönden incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

B) 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafinin temyiz talebinin incelenmesine gelince;

Sanığa yüklenen “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanun’daki cezasnın türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe 31.12.2008 olan suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 11.03.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5086, Karar No: 2018/206, Tarih: 24.01.2018

**15. Hukuk Dairesi         2016/5086 E.  ,  2018/206 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic.Mah.Sıf.)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedelinin tahsili talebiyle başlatılan icra takibine itirazın iptâli davasıdır. Davacı yüklenici, davalı ise iş sahibidir.

Davacı yüklenici vekili; müvekkili şirket tarafından cari hesap alacağına dayalı olarak davalı şirket aleyhine ... . İcra Müdürlüğü'nün 2012/20316 Esas sayılı dosyası ile ilâmsız takibe geçildiğini, ancak davalı şirketin söz konusu takibe haksız ve kötüniyetli şekilde itiraz ederek takibin durmasına sebebiyet verdiğini, davalı şirket tarafından sipariş olunan ve faturalandırmak suretiyle davalıya teslim edilen malların bedeli ödenmediği halde, yapılan takibe bu şekilde itiraz edilmiş olmasının tamamen haksız ve kötüniyetli olduğunu, bu sebeple davalı/borçlu aleyhine icra inkâr tazminatına da hükmedilmesi gerektiğini, itirazın iptâli, takibin devamı, davalı aleyhine alacağın %20’sinden aşağı olmamak üzere icra inkâr tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir..

Davalı iş sahibi vekili, dava dilekçesinin usul ve yasaya uygun tebliğ edilmediğini, müvekkilinin, davacıya hiçbir borcu bulunmadığını, bu hususun ticari defter kayıt ve belgeler ile sabit olduğunu, davacının, herhangi bir alacağı bulunmadığını, davacının, imalâtını üstlendiği etiketleri siparişe uygun ayıptan ari teslim yükümlülüğünü yerine getirmediğinden haksız ve hukuka aykırı taleplerinin reddini talep ettiklerini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiş, verilen karar davalı vekilince yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılamanın 17.03.2016 tarihli oturumunda davalı vekilinin mazeret dilekçesi verdiği anlaşılarak ara kararı ile mazeretin kabulüne karar verilmiş ve davalı vekiline yeni duruşma günü tebliğ edilmiş ve duruşma günü 28.04.2016 tarihine bırakılmış bu tarihte yapılan duruşmaya davalı vekilinin mazeret dilekçesi verdiği anlaşılmış ise de bu mazeret hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeden davalı taraf sözlü yargılamaya davet edilmeden yargılamaya devam edilerek hüküm kurulmuştur.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan ve zaman bakımından uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 184. maddesinde “(1) Hâkim, tarafların iddia ve savunmalarıyla toplanan delilleri inceledikten sonra, duruşmada hazır bulunan taraflara tahkikatın tümü hakkında açıklama yapabilmeleri için söz verir. (2) Mahkeme tarafların tahkikatın tümü hakkındaki açıklamalarından sonra, tahkikatı gerektiren bir husus kalmadığını görürse, tahkikatın bittiğini taraflara tefhim eder.” ve yine aynı Kanunun 186.maddesinde “(1) Mahkeme, tahkikatın bitiminden sonra, sözlü yargılama ve hüküm için tayin olacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet eder. Taraflara çıkartılacak olan davetiyede, belirlenen gün ve saatte mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususu bildirilir. (2) Sözlü yargılamada mahkeme, taraflara son sözlerini sorar ve hükmünü verir.” hükümleri bulunmaktadır.

Bu hükümlerden de anlaşılacağı üzere; hâkim, tahkikatın bitiminden sonra, taraflara, tahkikatın tümü hakkında açıklama yapma hakkı tanımalı ve sonrasında son diyeceklerini bildirmeleri için fırsat vermeli ve buna göre hükmünü kurmalıdır.

Somut olayımıza gelince: Mahkemece yapılan yargılamanın 17.03.2016 tarihli oturumunda davalı vekilinin mazeret dilekçesi verdiği anlaşılarak ara kararı ile mazeretin kabulüne karar verilmiş ve davalı vekiline yeni duruşma günü tebliğ edilmiş ve duruşma günü 28.04.2016 tarihine bırakılmış bu tarihte yapılan duruşmaya davalı vekilinin ameliyat olacağından bahisle mazeret dilekçesi verdiği anlaşılmış ise de; bu mazeret hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeden mazeret yerinde bulunmayarak reddedilmişcesine davalı taraf Yasa'nın emredici hükmüne rağmen sözlü yargılamaya davet edilmeksizin duruşmaya devam edilerek hüküm kurulmuş olması, adil yargılama ilkesini zedeler nitelikte olup, usul ve yasaya aykırı bulunduğundan hükmün bozulması gerekmiştir.

Bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 24.01.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21302, Karar No: 2024/4061, Tarih: 04.03.2024

**9. Hukuk Dairesi         2023/21302 E.  ,  2024/4061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3254 E., 2023/3604 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 60. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/667 E., 2023/251 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalıştığını, sendika üyesi olduğunu, davacının ticaret meslek lisesi mezunu olduğunu, işe alındığı tarihte yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca deneme süresi sonunda kesin kabul esnasında davacının 2 (iki) üst dereceye intibak ettirilmesi gerektiğini; ancak davalı Kurum tarafından ticaret meslek liselerinin lise muadili teknik öğrenim veren okul olmadığı gerekçesiyle kesin kabul sırasında 2 (iki) derece yerine 1 (bir) derece verildiğini, bu nedenle ücret alacaklarının da eksik ödendiğini ileri sürerek davacının kesin kabul esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile fark ücret, fark akdi ikramiye ve fark ilave tediye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının işe alındığı tarihte işyerine ibraz ettiği diploma gereği alındığı iş ve meslek kolu ile herhangi bir ilişkisi bulunmadığından deneme süresinde bir kademe artırıldığını, müvekkili ile Millî Eğitim Bakanlığı arasında yapılan koordineye göre 6764 sayılı Millî Eğitim Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (6764 sayılı Kanun) ile 3795 sayılı Bazı Lise, Okul ve Fakülte Mezunlarına Unvan Verilmesi Hakkında Kanun'un (3795 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinde yapılan değişiklik ile 09.12.2016 tarihinden önce meslek lisesi mezunu olarak işe başlatılan işçilerin, lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunu olarak sayılamayacağını ve bu nedenle de toplu iş sözleşmeleri gereğince deneme süresi sonucunda verilen ilave bir üst ücret derecesine hak kazanmalarına imkân bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının ticaret meslek lisesi mezunu olduğu, davalı Kuruma bağlı işyerinde işe alındığı ve 3 aylık deneme süresinden sonra 1 (bir) üst derece ile kesin kabulünün yapıldığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığın işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri gereğince davacının kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılıp yapılmayacağı yönünde olduğu, dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden ticaret meslek liselerinin, lise muadili teknik öğrenim veren okul statüsünde olduğu gerekçesiyle davacının işe kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile fark alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının işe girerken ibraz ettiği diplomasının çalışacağı meslek kolu ile bağlantılı olmadığını, 09.12.2016 tarihi öncesinde ticaret meslek lisesi mezunu olarak işe başlatılan işçilerin (davacının bu tarihten önce işe başladığını), işe başladığı tarihte teknisyen ünvanında olmadığını, dolayısıyla bu işçilerin işe başlangıç tarihinde lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunu olarak sayılmaması gerektiğini ve buna bağlı olarak da deneme süresi sonunda bu işçilere teknik öğrenim veren okul mezunlarına verilen ilave bir üst ücret derecesi verilmesine yer olmadığını, bilirkişi raporunun eksik incelemeye dayalı olduğunu, belirlenen temerrüt tarihleri ve alacaklara işletilen faizin türü ile başlangıç tarihlerinin hatalı olduğunu, İdarenin temerrüdünün söz konusu olmadığını, davanın reddi gerektiğini belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç