muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15066, Karar No: 2014/14396, Tarih: 19.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/15066 E.  ,  2014/14396 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tokat 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/06/2013

NUMARASI : 2011/614-2013/260

Davacı, kurum işleminin iptaliyle, 5458 sayılı yasa kapsamında primlerini ödemiş olduğu 9 yıl 8 ay 20 günlük hizmetlerinin iptal edilen dönemlerinin geçerli olduğuna karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı Kurum tarafından primlerini ödediği 9 yıl 8 ay 20 gün sigortalılık süresinin tespiti ile bu dönemde 1479 sayılı yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyaki kayıt ve belgelerden; vergi kaydına istinaden davacının 7.6.1989 tarihli giriş bildirgesine istinaden 11.04.1989 tarihinde Bağ-Kur sigortalısı olarak tescil olduğu, mesleğinin hayvan ticareti olarak belirtildiği, 1.1.1989-31.05.1994 ve 17.6.1997 ile 31.12.1998 tarihleri arasında vergi kaydı, 28.12.1990-10.05.2006 tarihleri arasında esnaf sicil kaydının bulunduğu, 9.3.1990 ile 19.12.2001 tarihleri arasında oda kaydının bulunduğu, davacının 1989 ve 1996 tarihleri arası prim ödemesinin bulunduğu, 5458 sayılı yasadan yararlanarak 2006 ve 2007 tarihlerinde pirim borcunu yatırdığı,davacının 10.5.2006 tarihli dilekçe ile vergi kaydına göre sigortalılık süresinin belirlenmesini istediği, Kurumun davacının talebi üzerine genelge doğrultusunda davacının sigortalılık süresini vergi kaydına göre belirliyip oda ve sicil kaydını dikkate almadığı anlaşılmaktadır.

01.04.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı, esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Somut olayda davacının Bağ-kur sigortalılığı vergi kaydına göre 11.04.1989 tarihinde başlamış olup, vergi kaydının bitmesi nedeniyle 31.5.1994 tarihinde sonlandırılmıştır. Ve ikinci vergi kaydı nedeniyle Kurum 17.6.1997 ile 31.12.1998 tarihleri arasında sigortalı kabul etmiştir. Ancak davacının oda ve sicil kaydının devam etmesi, Esnaf Bağ Kur sigortalı olduğunun karinesi olup, davacının oda ve sicil kaydına göre sigortalılık süreleri belirlenerek karar verilmesi gerekir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin davanın reddine usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

19.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25139, Karar No: 2015/37296, Tarih: 09.11.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/25139 E.  ,  2015/37296 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/116454

MAHKEMESİ : Ereğli(Konya) 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2012

NUMARASI : 2011/324 (E) ve 2012/61 (K)

SUÇLAR : Yaralama, hakaret, konut dokunulmazlığının ihlali, tehdit

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığa yükletilen hakaret, yaralama ve konut dokunulmazlığının ihlali eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların yasal bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık M.. Ö.. müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Tehdit eyleminden kurulan hükme yönelik temyize gelince,

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, mağdur ve katılanı bıçakla tehdit etmediğini savunması, mağdur Şammaz'ın soruşturma aşamasında sanığın tehdit eylemine yönelik anlatımda bulunmaması, yargılama sırasında verdiği dilekçesinde de bıçakla kendilerine saldırmadığını ve tehdit içerikli sözler söylemediğini belirtmesi, katılan Hamiyet'in aşamalarda sanığın bıçakla kendilerine zarar vermediğini ifade etmesi, mağdur Hikmet'in ise kolluk tarafından alınan ifadesinde sanığın kendilerini bıçakla tehdit ettiğini beyan etmesine rağmen yargılama sırasında verdiği dilekçesinde sanığın elinde bıçak olduğunu ancak bıçakla kendilerine saldırmadığını, tehdit içerikli sözler sarf etmediğini belirtmesi karşısında, beyanlar arasındaki çelişkinin giderilmesi, giderilemediği takdirde yöntemince irdelenerek hangi anlatımın hangi nedenle üstün tutulduğunun kararda gösterilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık M.. Ö.. müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11762, Karar No: 2019/7116, Tarih: 11.06.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/11762 E.  ,  2019/7116 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK’nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Oluş ve dosya kapsamına göre, evlerinin yakınında oynayan 5 yaşındaki ölenin, sanığa ait tek katlı duvarları henüz örülmemiş betonarme inşaatın kuzey istikametinde bulunan 5x4,6 metre ebatında ve 110 cm derinliğindeki içerisi yağmur suyu dolu çukura düşüp boğularak öldüğü olayda, çukur kenarında herhangi bir engelleyici tel örgü yada benzeri barikat olmadığı, inşaatta ve çevresinde herhangi bir tehlike işareti yada uyarıcı levha bulunmadığı, söz konusu çukurun inşaata toprak yada kaya almak amacıyla sonradan açılmış olabileceği hususları değerlendirildiğinde, inşaat çevresinde gerekli güvenlik önlemlerini almayan ve inşaat için açıldığı değerlendirilen içerisine yağmur suyu dolan çukura küçüğün düşerek ölmesinde kusurlu olduğu tespit edilen sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 11.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1262, Karar No: 2014/20353, Tarih: 20.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/1262 E.  ,  2014/20353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı ve davalı ... vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/729, Karar No: 2007/716, Tarih: 22.01.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/729 E.  ,  2007/716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fethiye İcra Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2006

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine,  22.01.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2186, Karar No: 2013/7995, Tarih: 30.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/2186 E.  ,  2013/7995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Kamu malına zarar verme, nitelikli hırsızlık, ... yeri dokunulmazlığının ihlali

...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Olay gecesi Yavuz Sultan Selim İlköğretim Okulunda hizmetli olarak görev yapan tanık ...'nun okulun kapısının zorlandığını fark ederek baktığında suça sürüklenen çocuk ...'in kapıda olduğunu gördüğü ancak çekindiğinden olaya müdahale etmeyip odasına çekildiği, sabah yapılan kontrolde bilgisayar odasındaki monitörlerden birinin çalındığının iddia edildiği olayda, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; tanık ...'nun olay anında 155 polis imdat numarasını arayıp aramadığının belirlenmesi, dosya arasında mevcut 10/12/2008 tarihli olay tespit yakalama ve üst arama tutanağı içeriğine göre suça sürüklenen çocuğun aynı dönemde Ağır ilinde başkaca suçların da failinin olduğu anlaşılmakla bahsi geçen olaylara ilişkin dosyaların araştırılıp celp edilerek, bulunması halinde delil teşkil edecek ilgili evrakın dosya arasına alınarak toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6496, Karar No: 2016/6771, Tarih: 03.10.2016

**14. Ceza Dairesi         2015/6496 E.  ,  2016/6771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 03.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6155, Karar No: 2013/7914, Tarih: 24.05.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/6155 E.  ,  2013/7914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 16.05.2012 gününde verilen dilekçe ile komşuluk hukukuna dayalı maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 14.02.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, komşuluk hukukuna aykırılık nedeniyle maddi ve manevi tazminat isteğine ilişkindir.

Davacılar, komşu taşınmaza yapılan inşaat çalışması nedeniyle maliki oldukları 236 ada 7 parsel sayılı taşınmazda bulunan binada ağır hasar oluştuğunu ileri sürerek 17.950,00 TL maddi, 1.000,00TL manevi tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacıya ait taşınmazın 45-50 yıllık eski bir bina olup temel sisteminin olmadığı, davalı tarafından yapılan binanın ise gerekli ruhsatlar alınarak yapılmış radyal temel üzerine inşa edildiği, meydana gelen zararın her iki taşınmazın zemine çökmesi nedeniyle oluştuğu, komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat sorumluluğunun kusursuz sorumluluk ilkelerine dayandığı, ancak somut olayda davacının binasına ait kullanım ömrü dikkate alındığında belirlenen tazminatta hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği, davacıların kişilik haklarının saldırıya uğramadığı ve manevi tazminat şartları oluşmadığı gerekçesiyle davalı ... yönünden açılan davanın husumet nedeniyle reddine, davalı ... aleyhine açılan davanın kısmen kabulü ile dava konusu taşınmazda meydana gelen toplam

17.950,00 TL zararın TMK 730/2 maddesindeki hakkaniyet ilkesi dikkate alınarak takdiren 12.000,00 TL'sinin davalı ...'den alınarak davacılara verilmesine, manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince; TMK m. 683 deki "Bir şeye malik olan kimse, hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir. Malik, malını haksız olarak elinde bulunduran kimseye karşı istihkak davası açabileceği gibi, her türlü haksız elatmanın önlenmesini de dava edebilir” hükmü ile mülkiyet hakkının kanunla toplum yararına kısıtlanabileceği temel ilke olarak kabul edilmiştir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında, mülkiyet hakkının nasıl korunacağı hükme bağlanmış, 730 ve 737. maddeleriyle de taşınmaz malikinin başkalarına zarar vermesinin önlenmesi hedeflenmiştir.

Yapma, kaçınma, katlanma olarak özetlenebilecek bu sınırlamaların önemli bir bölümü TMK’nun "komşu hakkı" başlığı altında, 737 ile 750. maddelerinde düzenlenmiş, 751 ile 761. maddelerinde de yine malikin yapması ve katlanması gereken hususlar belirtilmiştir.

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat isteğine ilişkindir.

Komşuluk hukukundan kaynaklanan tazminat davalarında öncelikle davacının uğramış olduğu zararın miktarının bilirkişi aracılığı ile tespit edilmesi, tazminatın bu zarara göre tayin ve takdir edilmesi gerekir. Hemen belirtmek gerekir ki, tazminat miktarı hiçbir zaman zararı aşamaz. Ancak, davacının zararın artmasında kusuru varsa, tazminat miktarı 6098 sayılı Borçlar Kanununun 52. maddesine göre indirilmeli veya tamamen ortadan kaldırılmalıdır. TMK’nun 737 ve 730. maddelerinden doğan sorumluluk kusura bağlı bir sorumluluk olmadığından, davalının kusursuz olması tazminat miktarının düşürülmesinde etkili olamaz.

Bu ilkeler ışığında somut olaya gelince; mahkemece, yerinde yapılan keşif sonucu alınan uzman bilirkişi ve tespit raporlarında, davacıların maliki olduğu taşınmaza bitişik olarak davalı tarafından yapılan inşaat çalışması sırasında davacının evinde hasar oluştuğu, davacıya ait binanın ruhsatına rastlanmadığı, yığma, iki katlı, zayıf temelli, 35-40 yaşlarında olduğu, davalı tarafından yapılan inşaatın ise proje ve ruhsata uygun olarak çökmeyi azaltan ve bitişik binalara en az veren radyal sistemi ile yapıldığının belirtilmesi üzerine davacının binasının kullanım ömrü gözetilerek TMK'nun 730/2. maddesi gereğince tazminatta hakkaniyet indirimi yapılmıştır.

Mahkemece, TMK’nun 737 ve 730. maddelerinden doğan sorumluluk kusura bağlı bir sorumluluk olmadığından, davalının kusursuz olmasının tazminat miktarının düşürülmesinde etkili olamayacağı, ancak davacının zararın artmasında kusuru varsa bilirkişi raporu ile belirlenen tazminat miktarından 6098 sayılı Borçlar Kanununun 52. maddesine göre indirim yapılabileceği gözetilerek sonucuna göre bir karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli olmamıştır.

Diğer taraftan, tazminat miktarının yasal faizi ile tahsilinin istenmesine rağmen bu konuda olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemiş olması da doğru görülmemiş, açıklanan nedenlerle hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. no’lu bent uyarınca davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 no'lu bent gereğince davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 24.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8936, Karar No: 2010/15885, Tarih: 02.12.2010

**10. Hukuk Dairesi         2009/8936 E.  ,  2010/15885 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Eskişehir İş Mahkemesi

Tarihi :12.05.2009

No :84-472

Dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Eskişehir İş Mahkemesinin 07.06.2006 tarih ve 474 / 581 ve 475 / 586 sayılı kesinleşen ilamları ile sigortalılar Ş.B.ve M.K.’nun davacı işveren tarafından davalı Kuruma bildirilmeyen sigortalı hizmetlerin 506 sayılı Kanun’un 79’uncu maddesi uyarınca tespitine karar verildiği, bunun üzerine 1990 - 2004 yıllarına ilişkin aylık sigorta prim ve belgeleri ile bildirge ve bordroların süresinde verilmemesi nedeniyle 506 sayılı Kanun’un 140’ncı maddesi uyarınca davalı Kurum tarafından idari para cezaları tahakkuk ettirilerek, davaya konu ödeme emirlerinin tebliğ edildiği iddiası ile iş bu ödeme emirlerinin iptaline ilişkin davanın açıldığı anlaşılmaktadır.

Öncelikle asıl davaya konu 26.03.2007 tarih ve 23363 sayılı idari para cezasının Eskişehir Bölge İdare Mahkemesinin 14.04.2009 tarih 155 / 159 sayılı kararı ile iptal edildiği anlaşıldığından, söz konusu idari para cezasına istinaden çıkartılan ödeme emrinin iptaline ilişkin karar yerindedir. Ne var ki; birleşen davalara konu ödeme emirleri dosya içeriğinde bulunmadığından 6183 sayılı Kanun’un 58’inci maddesi uyarınca süresinde dava açılıp açılmadığı ve idari para cezalarına ilişkin olarak 506 sayılı Kanun’un 140’ncı maddesinde öngörülen yönteme uygun biçimde idari aşamada herhangi bir itiraz bulunup bulunmadığı anlaşılamamaktadır. Eskişehir Bölge İdare Mahkemesinin yalnızca dava konusu edilmiş idari para cezasına ilişkin olduğu ve diğer idari para cezalarını kapsamadığı açıktır.

Bu nedenle Mahkemece yapılacak iş; birleşen davalardaki idari para cezaları ve ödeme emirlerine ilişkin tüm dosya ve belgeleri celbetmek suretiyle ödeme emirlerinin tebliğ tarihleri nazara alınarak birleşen davaların 6183 sayılı Kanun’un 58’nci maddesindeki 7 günlük hak düşürücü süre içerisinde açılıp açılmadığını tespit etmek, süresinde açılmış ise ödeme emirlerinin her birine itiraz kapsamında; 506 sayılı Kanun’un 140’ncı maddesi uyarınca başlatılmış prosedürün bulunup bulunmadığını araştırmak, varlığı saptandığında idari para cezasının kesinleşmesi olgusu bekletici sorun yapılarak, elde edilecek sonuca göre davacının idari para cezalarından sorumlu olup olmayacağı saptamak ve buna göre ödeme emirleriyle ilgili bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki esaslar gözetilmeksizin, eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı biçimde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.