muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/1669, Karar No: 2025/3693, Tarih: 22.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/1669 E.  ,  2025/3693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/809 E., 2024/2671 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 13. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/506 E., 2024/70 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin çalıştığı işyerinde Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkındaki Yönetmelik'te (Yönetmelik) belirtilen değerlerin üzerinde gürültü ölçüldüğünü ve 8,5 saat çalışan davacının buna göre günde 7,5 saat çalıştırılmayı ve buna bağlı haklarının ödenmesini beklerken, yeni bir ölçüm yapılacağı söylenerek uygulamaya devam edildiğini, toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerine rağmen kısa çalışma primi ödenmediğini, ayrıca günlük 8,5 saat çalıştırıldığı ve ara dinlenmesi hariç günde 0,5 saat fazla çalışma yaptığı hâlde ücretinin ödenmediğini ileri sürerek günde 7,5 saati aşmayacak şekilde çalıştırılması gerektiğinin tespiti ile kısa çalışma primi ve fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; işyerinde Yönetmelik hükümleri dışındaki işler için haftanın beş günü, günde 8,5 saat olmak üzere 42,5 saat çalışma yapıldığını ve 45 saat üzerinden ücretinin ödendiğini, ölçümlerin usulüne uygun bir şekilde yapıldığını, davacının 7,5 saat çalıştırılmasının maddi koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yapılan keşif neticesinde davacının Yönetmelik kapsamında günde 7,5 saati aşmayacak şekilde çalıştırılması gerektiği tespit edildiğinden toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre %14 kısa çalışma priminden yararlandırılması gerektiği, puantaj kayıtlarının incelenmesinde ise davacı işçinin çalışmasının haftalık 45 saati aşmasa da günlük 7,5 saat sınırını aşan sürenin Yönetmelik ve toplu iş sözleşmesi gereği fazla çalışma niteliğinde olduğu, yarım saat ara dinlenmesi ile 8,5 saat çalışılan günler için davacı yönünden 8 saat 7,5 saat = 0,5 saat fazla çalışma hesabı yapılması gerektiği, fazla çalışmalar için prim ödenemeyeceğinden %14 kısa çalışma priminin 7,5 saat ve daha az çalışılan süreler için hesaplandığı ve %15 oranında verimliliği teşvik primi ödendiğinden mükerrer olmaması için yapılan hesaplamadan tenzil edildiği gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince mahallinde yapılan keşif ve sonrasında verilen heyet raporundan dava konusu edilen işin günde azami 7,5 saat çalışılması gereken işler kapsamında olduğunun anlaşıldığı, bu bağlamda İlk Derece Mahkemesi kabulünün yerinde olduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. İşyerlerinin 7,5 saatlik çalışma kapsamına alınmasının, bağımsız denetim kurumlarının periyodik ölçümleriyle belirlendiğini, bilirkişi heyetinin keşif tarihindeki ölçümleriyle geçmişteki ölçümlerin hatalı olduğu değil keşif tarihinde önceki koşulların değişmiş olduğunun ispatının mümkün olduğunu,

2. İlgili ölçümler belirli periyodlarla tekrarlanarak anlık sapmalara göre değil ortalama değerler belirlenmek suretiyle maddi hakikate göre sonuçlandırılması gerektiğini,

3. Bilirkişi raporunda, önceki ölçümlerle teknik ve bilimsel bakımdan eşdeğer düzeyde tekrarlanarak sağlaması yapılmış veriler bulunmadığını,

4. Cevap dilekçesi ve istinaf başvuruna dilekçesinde ileri sürülen itirazları değerlendirilmeden karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının fazla çalışma ücretine ve kısa çalışma prim alacağına hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

3. Bilirkişi raporunda, önceki ölçümlerle teknik ve bilimsel bakımdan eşdeğer düzeyde tekrarlanarak sağlaması yapılmış veriler bulunmadığını,

4. Cevap dilekçesi ve istinaf başvuruna dilekçesinde ileri sürülen itirazları değerlendirilmeden karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının fazla çalışma ücretine ve kısa çalışma prim alacağına hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

Somut uyuşmazlıkta İlk Derece Mahkemesince mahallinde yapılan keşif üzerine düzenlenen bilirkişi raporunda davacının çalışması sürecinde elektronikçi olarak lehimleme işleri yaptığının tespit edildiği, lehimin metal parçaların tutturulması işlemlerinde kullanılan kalay ve kurşun alaşımlarının genel adı olduğu, lehimlemenin ise iki veya daha fazla metalin birleştirilmesi işlemi olduğu, lehimleme işlemi yapılırken, lehim çubuğu yüksek sıcaklıkta eritilerek birleştirme veya kaynak yapıldığı, iletken bir alaşım olan lehimin gözler, burun veya solunum yollarında, ciltte tahrişe veya yanmaya sebep olabileceği, kurşunun 350 derecede dumanlara eklenerek buharlaşmaya başlaması nedeni ile buharı solumanın zararlı olup zehirleyici ve kanserojen sonuçların ortaya çıkabileceği, yapılan değerlendirmelere göre davacının 67-C fabrika müdürlüğünde, elektronikçi olarak yaptığı işlerinin, aynı zamanda Yönetmelik'in 4. maddesinde bahsi geçen hususlardan olması sebebiyle, davacının yaptığı işinin anılan Yönetmelik kapsamında yer aldığının düşünüldüğü, ayrıca, tehlikeli olabilecek sınırda kurşun-kalay ve diğer kimyasal ve metallere maruz kalıp kalmadığının tespiti ile ilgili olarak yapılan keşif sonucunda işyerinde yapılan çalışmalar değerlendirildiğinde, tamir gerektiren elektronik kartlar, sarılan motor bobinlerin sayısı ve yanan motorların büyüklüğü dikkate alındığında maruz kalınan kurşun kalay ve diğer kimyasal metallerin tehlike sınırının altında olduğu kanaatine varıldığı yönünde değerlendirmelerde bulunulmuştur.

Bilirkişi heyet raporunda davacının elektronikçi olarak lehim işi yaptığı belirtilmekle yetinilmiş olup davacının yaptığı fiilî işe ilişkin herhangi bir inceleme ve değerlendirme yapılmamış olması nedeniyle davacının aktif olarak süreklilik arz edecek şekilde kalay ve kurşuna maruz kalıp kalmadığı anlaşılamamaktadır. Mahkemece makine mühendisi, elektrik mühendisi, iç hastalıkları uzmanı ve iş güvenliği uzmanından oluşacak bilirkişi heyeti ile mahallinde keşif yapılmak suretiyle, davacının çalışmakta olduğu 67-C fabrika müdürlüğünde elektronikçi sıfatını haiz işçilerin bizzat yaptıkları fiilî işler belirlenerek (örneğin montaj ve bakım onarım işlemi mi, kart onarım atölyesinde aktif olarak sürekli çalışma mı, sevk ve idare mi), davacının fiilen yaptığı işin lehim işlemi yoğunluğunda gerçekleşen işlerden olup olmadığı, maruziyet oranı ile süreklilik arz edip etmediği hususlarının tereddüte yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi, sonucuna ve tüm dosya kapsamına göre karar verilmesi gerekir. Bu husus gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15899, Karar No: 2013/14496, Tarih: 08.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/15899 E.  ,  2013/14496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18.04.2012 tarih ve 2012/13-2012/82 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ...tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin özel yazım karakterini içeren POWER ibareli, 14, 18, 24, 25, 30, 35, 38 ve 41. sınıf mal ve hizmetleri içeren markaların sahibi olduğunu özel yazım biçimini taşıyan POWER markasının tanınmışlık vasfı taşıdığını, yeni ve seri markalar oluşturmak amacıyla 05.02.2010 tarihinde POWER Hit+ŞEKİL ibare ve biçimli 35/7. sınıftaki müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için malların bir araya getirilmesi hizmetleri içeren marka tescil başvurusunda bulunduğunu, 2010/7372 kod numarası verilen marka tescil başvurusunun Markalar Dairesi tarafından POWER ELEKTRONİK SANAYİ VE TİCARET LİMİTED ŞİRKETİ+ŞEKİL ibare ve biçimli 35. Sınıf hizmetleri içeren 16.07.2004/22119 sayılı marka mesnet alınarak 556 sayılı KHK'nın 7/b maddesi uyarınca reddedildiğini, başvuru konusu işaret ile redde mesnet markaların ayırt edilemeyecek derecede benzer bulunmadıkları, başvurunun öteden bu yana tescilli markalardaki özel yazım biçimini içerdiği ve öncekilerin serisi niteliğinde bulunduğu ve red kararının kaldırılması istemli itirazlarının nihaî olarak YİDK'nın 2011/M-3756 sayılı kararı ile reddedildiğini, başvurunun müvekkilinin tanınmış önceki markaların serisi niteliğinde olduğu ve kazanılmış hakkının bulunduğunu ifade ederek, başvurularının reddine dair YİDK kararının iptaline ve başvurunun devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı TPE vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, başvuru konusu işarettteki özel yazım karakteri ile davacı markalarının redde mesnet markalardan menşei itibariyle ayrılabilir ve teşhis edilebilir hâle gelmiş olması ve işletmesel bağlantılandırma ihtimalinin 556 sayılı KHK'nın 7/b maddesi kapsamında bulunmaması sebebiyle bu yönde bir tahkike girilmesine gerek bulunmadığı, 556 sayılı KHK'nın 7/b maddesi uyarınca bir ret kararı verilebilmek için önemli olanın herhangi bir araştırma yapılmasını gerektirmeyecek derecede işaret ve redde mesnet markanın ve kapsamlarındaki hizmetlerin benzer sayılması gerektiği, oysa yargılama konusu olayda bu hâlin bulunmadığı, öte yandan davacının da öteden beri son başvuru konusu mal ve hizmetleri de içerecek biçimde kullandığı, işletmesi ile özdeşleşmiş asli unsurlarını içeren, işletmesel köken itibariyle önceki tescilli markaları ile bağlantılı olduğu mesajını açık biçimde veren, önceki markaların serisi olarak algılanmasında tereddüt bulunmayan, asli unsur yanında bazı ekler de içeren yeni ve seri bir marka tescil ettirme hakkının bulunduğu (Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 19.09.2008 gün ve E.2007/7547, K.2008/10251; 14.11.2008 gün ve E.2008/11505, K.2008/12839 sayılı kararları.), başvuru konusu işaretin de davacının önceki markalarının serisi mahiyetinde olduğu gerekçesiyle, TPE YİDK'nın 2011/M-3756 sayılı kararının, 35/7. sınıftaki hizmetleri bakımından iptaline karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4798, Karar No: 2023/5809, Tarih: 02.10.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/4798 E.  ,  2023/5809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/328 E., 2015/84 K.

SUÇLAR : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mardin Cumhuriyet Başsavcılığının, 02.11.2014 tarihli iddianamesi ile suça sürüklenen çocuğun; çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 103 üncü maddesinin dördüncü fıkrası,103 üncü maddesinin altıncı fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 31 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan aynı Kanun'un 109 uncu maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi ve beşinci fıkrası ile aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 31 inci maddesinin ikinci fıkrası, tehdit suçundan aynı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrası, aynı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 31 inci maddesinin ikinci fıkrası, aynı Kanun'un 56 ncı maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin,19.02.2015 tarihli ve 2014/328 Esas., 2015/84 Karar sayılı kararıyla suça sürüklenen çocuğun atılı suçlardan 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İsteği

Süre tutum dilekçesi ile birlikte mağdurun tutarlı beyanı, mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin rapor alınmamasına ve re'sen göz önüne alınacak hususlar ile birlikte kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemenin kabulü;

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Mağdur Vekilinin Temyiz İsteği

Süre tutum dilekçesi ile birlikte mağdurun tutarlı beyanı, mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığına ilişkin rapor alınmamasına ve re'sen göz önüne alınacak hususlar ile birlikte kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemenin kabulü;

Her ne kadar suça sürüklenen çocuk hakkında mağdura karşı cinsel istismar, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarını işlediğinden bahisle kamu davası açılmış ise de; gerek suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlemediği, mağdurla tek olarak tuvalette bulunmadığı, yine mağaraya götürmediği yönündeki baştan beri tutarlı ve aksi kanıtlanmayan savunması, gerekse mağdurun "okulda bulundukları sırada suça sürüklenen çocuğun kendisini erkekler tuvaletine götürdüğünü, kapıyı kapattığını, ağzını bantla bağladığını ve sesini çıkarırsan seni öldürürüm şeklinde söylediğini, ardından pantolon ve kilotunu çıkartmasını istediği, kendisinin de çıkarttığını, kendisinde bıçak olduğundan korktuğunu, pipisini poposuna soktuğunu, sesler üzerine oradan ayrıldığı, iki gün sonra okula yakın mağaraya kendisini götürdüğünü, daha sonraki günlerde yine tuvalete götürdüğü" yönündeki açıklamalarının mağdurun olay olduğunu bildirdiği sırada okulda öğrencilerin olması, yine mağdurun öğrencilerin lavaboya ellerini yıkamaya gelmiş olduklarını hazırlıktaki beyanında bildirmesi dikkate alındığında bu olayın bu şekilde gerçekleşmesinin hayatın olağan akışına uygun bulunmaması, mağdur ile ilgili dosyaya sunulan 08.11.2013 tarihli Adlî Tıp Uzmanlık Raporuna göre suç tarihi itibarıyla fiili livataya maruz kaldığına dair tıbbi bulgu tespit edilemediğinin bildirilmesi, yine 18.10.2013 tarihli adlî rapora göre anüs çevresinde ekimoz ya da başka bir lezyonun bulunmadığının bildirilmesi dikkate alındığında suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediğine dair, her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden suça sürüklenen çocuğun atılı suçlardan ayrı ayrı beraatine karar verildiği belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamış ve katılan mağdur vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçede açıklanan nedenlerle Mardin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin,19.02.2015 tarihli ve 2014/328 Esas, 2015/84 Karar sayılı kararında katılan mağdur vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık hükümlerin Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4895, Karar No: 2010/10989, Tarih: 01.11.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/4895 E.  ,  2010/10989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 18.11.2008 tarih ve 2006/879-2008/659 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin eczacı olması nedeni ile 16.379.20.-YTL tutarlı 465 adet reçeteyi Gaziantep SSK İl Müdürlüğüne gönderilmek üzere davalı şirketin Şanlıurfa Bürosuna teslim ettiğini,ancak gönderinin alıcısı olan Gaziantep SSK İl Müdürlüğüne ulaşmadığını, kargo içerisinde çeşitli tarihlerde SSK. lı hastalara verilen reçete, ilaç küpürü ve diğer belgeler bulunduğunu,bu kayıp nedeni ile müvekkilin zarara uğradığını, reçete asılları ve ilaç küpürleri ibraz edilmediği müddetçe reçeteler karşılığının SSK tarafından ödenmediğini, tahsile yönelik başlatılan takibin itiraz üzerine duruduğunu ileri sürerek, itirazının iptaline ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacıdan teslim alınan kargonun 06.02.2006 tarihli teslimat belgesi ile Urfa'dan Adana'ya taşınması için dava dışı Tatlıses Turizme teslim edildiğini,ilk taşıyıcı olan müvekkilinin zararın oluşumunda fiilen bir katkısı olmaması nedeni ile sorumluluğunun bulunmadığını, davacının talep ettiği tazminat miktarının kabul edilemeyeceğini, kargonun teslim esnasında gönderilen mallar hakkında taşıyana mallar hakkında herhangi bir beyanda bulunulmadığını savunarak, yetki ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporu doğrultusunda, konşimento bilgilerine göre dava konusu kargonun (bir adet kolinin) davacı tarafından davalı taşıyana Gaziantep SSK İl Müdürlüğü'ne teslim edilmek üzere teslim edildiği,eczanelerin anlaşmalı olduğu sosyal güvenlik kuruluşuna peryodik dönemlerde, o dönem içerisinde o sosyal güvenlik kurulu mensuplarına reçete karşılığı verilen ilaç bedellerinin tahsili amacı ile reçeteleri ve verilen ilaçların küpürlerini düzenlediği fatura eşliğinde bağlı oldukları il müdürlüklerine gönderdikleri,davacı eczacı tarafından 16.01.2006 – 31.01.2006 dönemine ait reçete, ilaç küpürleri ve 5 adet faturanın 06.02.2006 tarihli konişmento ile davalı taşıyana teslim edildiği,bu 5 adet faturanın davacının işletme defterine kayıtlı bulunduğu ve toplam bedelinin 16.379,20.-YTL olduğu, reçete asılları olmaksızın ilaç bedellerinin ödenmesinin mümkün bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 747,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18147, Karar No: 2013/4497, Tarih: 12.03.2013

**21. Hukuk Dairesi         2012/18147 E.  ,  2013/4497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazasına uğrayan davacının maddi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, maddi tazminat olarak 297.940,48 TL alacağın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, manevi tazminat olarak 100.000,00 TL alacağın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, karar vermiştir.

Davacının % 100 oranında ve bakıma muhtaç şekilde iş göremezliğe uğradığı, mahkemece asgari ücret üzerinden bakıcı gideri hesaplaması yapıldığı anlaşılmaktadır. Ne var ki davacının tüm yaşam süresi içinde bakıcı ücreti ödeyeceği varsayımına dayalı olarak asgari ücret esas alınarak hesap yapılmış olması karşısında davacının halen ve bakiye ömrü içerisinde de sürekli bakıcı çalıştırmayıp aile içi bakım dayanışmasından yararlanacağı açık olmakla hesaplanan bakıcı giderinden uygun bir oranda indirim yapılması gerekirken, hesaplanan bakıcı gideri tazminatının tamamının hüküm altına alınması isabetsiz olmuştur.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 12/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.