muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6812, Karar No: 2014/5226, Tarih: 17.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/6812 E.  ,  2014/5226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sanık ...'ın silahla tehdit, sanık ...'un basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafiin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyizine gelince;

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneğine göre sanığın hükümden sonra 28.06.2011 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, bu hususun mahallinde araştırılıp kesin olarak belirlenmesinden sonra 5237 sayılı TCK.nın 64 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca mahkemesince bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/30373, Karar No: 2019/6546, Tarih: 27.05.2019

**13. Hukuk Dairesi         2016/30373 E.  ,  2019/6546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi ve manevi tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, tüketici kredisi borçlarını gerekçe göstermek suretiyle davalı bankanın ... Şubesince 0049256022 hesap numarasına yatan 740,00-TL aylık emekli maaşının 6 aylığının tamamen bankaca bloke edildiğini, astım ve kalp hastası olduğunu, çalışacak gücü bulunmadığını, başka geliri de olmadığından birçok kişiye borçlandığını, bankanın haksız şekilde koyduğu bloke nedeniyle üzüntü ve acı dolu günler geçirdiğini, tüketiciyi külfete sokan sözleşme hükümlerinin haksız şart oluşturduğunu, maaşının tamamına sözleşme hükümleri uyarınca bloke konularak kredi kartı borçlarına takas mahsup uygulanmasının 4077 sayılı Kanun hükümlerine göre haksız şart olduğundan batıl olduğunu, emekli maaşının tümüne yapılan blokenin yasal olmadığını ileri sürerek, blokenin kaldırılarak 6 aylık maaş tutarının yasal faizi ile birlikte tahsilini, yaşadığı sıkıntı ve üzüntü nedeniyle 10.000,00-TL manevi tazminat ile verilen maddi zarar nedeniyle 5.000,00-TL maddi tazminatın tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 2.934,44-TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, manevi tazminat talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının davalı bankadan kullandığı muaccel hale gelmiş kredi taksitlerinin emekli maaşından alınıp alınamayacağı, ödenen bedellerin geri istenip istenemeyeceğine ilişkindir. Bilindiği üzere, 17.04.2008 tarih ve 5754 sayılı yasanın 56. maddesi ile değişik 5510 sayılı yasanın 93. maddesinde “Bu kanun gereğince sigortalılar ve hak sahiplerinin gelir, aylık ve ödenekleri, sağlık hizmeti sunucularının Genel Sağlık Sigortası hükümlerinin uygulanması sonucu kurum nezdinde doğan alacakları, devir ve temlik edilemez. Gelir, aylık ve ödenekler 88. maddeye göre takip ve tahsili gereken alacaklar ile nafaka borçları dışında haczedilemez.” hükmü bulunmaktadır.

İİK’nun 83/a maddesindeki "İİK’nun 82 ve 83. maddelerinde yazılan mal ve hakların haczolunabileceğine dair önceden yapılan anlaşmalar muteber değildir." hükmüne karşın, 28.02.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5838 Sayılı Kanun’un 32. maddesi ile değişik 5510 Sayılı SGK’nun 93/1. maddesinde, "bu fıkraya göre haczi yasaklanan gelir, aylık ve ödeneklerin haczedilmesine ilişkin taleplerin, borçlunun muvafakati yok ise, icra müdürü tarafından reddedileceği" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu hükmün İİK’nun 83/a maddesine göre daha özel düzenleme içerdiği ve takip hukukuna göre icra takibinin kesinleşmiş olması şartıyla haciz sırasında veya hacizden sonra 5510 Sayılı Yasa’nın 93. maddesi kapsamındaki gelir, aylık ve ödeneklerin haczine ilişkin verilen muvafakatin geçerli olacağı, bu durumda borçlunun haciz sırasında veya haciz işleminin gerçekleşmesinden sonraki dönemde haczedilmesi mümkün olmayan mal ve haklarla ilgili olarak bu hakkından vazgeçebileceği, sözleşme hukukuna göre bu yasağın kesin olmadığı, yasanın tarafların iradesine ağırlık vererek muvafakat yoluyla emekli aylıklarına bloke konulmasına, borcun başka teminatlara başvurulmadan ödenmesine imkân sağladığı, böylece tarafların sözleşme ile belirledikleri hükmü ortadan kaldırmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, davacı 04.02.2010 tarihli 36 ay vadeli 10.000,00-TL ve 08.07.2014 tarihli 36 ay vadeli 15.000,00-TL tutarlı kredi sözleşmelerini imzalayarak davalı bankadan iki adet kredi kullanmıştır. Davacı tarafından imzalanan sözleşmelerde krediye ilişkin ödemelerinin banka nezdinde bulunan emekli maaşı hesabından tarafına ihbarda bulunmaksızın, başkaca herhangi bir olur ve/veya talimat aranmaksızın düzenli olarak tahsil edilmesine muvafakat edilmiştir. Sözleşmelerde bankaya hesaptan tahsilat yetkisi de verilmiştir. Davacı sözleşmelerden dönmediğine göre borcu ne şekilde ödeyeceğini de açıklamamıştır. Banka da bu taahhüde inanarak başka teminat istemeden davacıya kredileri kullandırmıştır.

Öte yandan davalı banka, kesintileri kredi sözleşmelerine istinaden yapmıştır. İcra müdürü tarafından yapılmış bir haciz de bulunmamaktadır. Bu durumda, borcun ödenmemesi üzerine bankanın, davacının emekli maaşına bloke konulacağına dair hükmüne dayanarak kesinti ve tahsilat yapmasında hukuka aykırılık bulunmadığının kabulü gerekir.

Öte yandan davalı banka, kesintileri kredi sözleşmelerine istinaden yapmıştır. İcra müdürü tarafından yapılmış bir haciz de bulunmamaktadır. Bu durumda, borcun ödenmemesi üzerine bankanın, davacının emekli maaşına bloke konulacağına dair hükmüne dayanarak kesinti ve tahsilat yapmasında hukuka aykırılık bulunmadığının kabulü gerekir.

Hemen belirtilmelidir ki, davacının bankadan aldığı kredi borcunu sözleşme şartlarına uygun olarak ödememesi halinde sözleşmeler gereğince kullandırılan kredilerin teminatı olarak maaşından kesinti yapılmasını kabul etmesi ve diğer teminat öngören hükümlerin sözleşmelere konulmasına rıza göstermesinin haksız şart olarak kabulü de mümkün değildir. Zira davacı yürürlükteki bu yasaları bilerek sözleşmelerin her sayfasını ayrı ayrı imzalamış olup, serbest iradesi ile sözleşme şartlarına uygun olarak kredi borcu taksitlerinin bankadan aldığı maaşından kesilmesi için talimat verdiğine göre artık sözleşmelerin söz konusu hükmünün müzakere edilerek kararlaştırılmadığı söylenemez. Ayrıca bankanın yaptığı işlemin sözleşmelerden doğan hak ve yükümlülüklerin dürüstlük kuralına aykırı düşecek şekilde tüketici aleyhine dengesizliğe neden olduğu kabul edilemez. Davacının bankadan kullandığı kredi borcunu sözleşme şartlarına uygun olarak ödemesi zorunludur. Davacının taksitlerin maaşından ödenmesini ihtirazı kayıtsız kabul edip daha sonra dava açıp kesinti bedelini geri istemesi hakkın kötüye kullanılması olup iyiniyet kurallarıyla bağdaşmaz (TMK m.2). Tüketici haklı bir sebep olmadan sözleşmeyi tek taraflı feshedemez, ifası yapılmış bedellerin iadesini isteyemez, bu şekilde edimin tek taraflı geri istenmesi de hukuken himaye göremez. Aksi halde, kredi isteyen kişinin mali durumu ve maaş gelirine göre borcunun ödenebileceği güvencesiyle kredi veren bankanın alacağının imkânsızlaşması, kötü niyetli bir kredi borçlusunun borcunu hiç ödememesi gibi bir sonuç doğacaktır.

Hal böyle olunca, mahkemece uyuşmazlığın sözleşmeye bağlılık, ahde vefa ilkesi ve tarafları bağlayan sözleşme hükümleri çerçevesinde çözümlenmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, ikinci bentte açıklanan nedenlerle kararının davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 50,11 TL harcın istek halinde davalıya iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4908, Karar No: 2022/4648, Tarih: 17.03.2022

**8. Ceza Dairesi         2020/4908 E.  ,  2022/4648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen 20.02.2014 tarihli hükmün, 11.03.2014 tarihli tebellüğ belgesine göre sanığa Bitlis E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda tebliğ edildiğinin belirtildiği, ancak tebellüğ belgesine göre kararın 5271 sayılı CMK.nın 35/3. maddesine aykırı olarak sanığa okunup anlatılmadığı bu şekilde tebligat işleminin usulsüz olduğu ancak sanığın 09.09.2014 tarihinde temyiz etmesi üzerine mahkemece, yasal süresinden sonra temyiz talebinde bulunulduğundan bahisle 19.09.2015 günlü ek kararla temyiz isteminin reddine karar verildiği, iş bu ek kararın usulüne uygun olarak 16.10.2014 tarihinde tebliğ edilmesine rağmen sanık tarafından temyiz edilmediği, daha sonra 05.04.2016 tarihli dilekçeyle yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunulduğu, mahkemece 08.04.2016 tarihinde istemin reddedilip ek kararın usulüne uygun tebliği üzerine sanığın itirazı ettiği ve 08.06.2016 tarihinde itirazın reddine karar verildiği, sanığın tekrar 26.12.2019 tarihinde temyiz ve eski hale getirme talebinde bulunduğu, 13.01.2020 tarihinde temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu ek kararı sanığın 17.01.2020 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmakla;

5271 sayılı CMUK.nın 42/1. maddesi uyarınca eski hale getirme talebini değerlendirerek kabulüne ya da reddine dair karar verme yetkisi Yargıtay'a ait bulunmasına rağmen yerel mahkemece bu istemle ilgili olarak verilen kararların hukuken geçersiz bulunduğu belirlenip, eski hale getirme ve taleplerinin reddine ilişkin 13.01.2020 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Yokluğunda verilen ve usulüne uygun 16.10.2014 tarihinde tebliğ edilen 19.09.2014 tarihli ek kararın, CMUK.nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 26.12.2019 tarihinde temyiz eden sanığın eski hale getirme ile birlikte temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 17.03.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/31957, Karar No: 2016/607, Tarih: 21.01.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/31957 E.  ,  2016/607 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş, davalı ... vekili tarafından duruşma istenmiş ise de; işin mahiyeti itibariyle duruşma isteminin reddine, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, belediye başkanının değişmesi ve ...’ye yeni Genel müdür atanması sonucu 31.12.2014 tarihinde sözlü olarak iş akdinin feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile davalı şirkete iadesini istemiştir.

Davalı ..., davacının belirli süreli iş sözleşmesi ile çalıştığını, ... işçisi de olmadığını, husumetin ...'ye yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirket, diğer davalı ... ile 14/01/2014 -31/12/2014 tarih aralığında geçerli olmak üzere Su Sayaç Endekslerinin okunma hizmetini ihale ile aldıklarını, yüklenici şirketlerde çalışacak ve işten çıkarılacak işçilerin diğer davalı ...'nin emir ve kontrolünde yapıldığını, tüm sorumluluğun ...'de olduğunu, 31/12/2014 tarihinden sonra ... ile yeniden sözleşme imzalamadıklarını, bu nedenle davacının yeni işi alan firmada işe alınması gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, SGK kayıtlarına göre yeni işçi alımlarının yapıldığı, işten çıkarmalarda davalı işverence yazılı ve somut belge sunulmadığı, sebep gösterilmediği, feshin çelişkili davranmama, ölçülülük, feshin son çare olma ilkeleri ile örtüşmediği ve haksız olduğu, davalılar arasında asıl işveren alt işveren ilişkisinin kurulu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Somut olayda, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında hüküm altına alınan tazminatın kimden ne şekilde tahsil edileceğinin yazılmadığı, avukatlık ücreti ve diğer yargılama giderleri bakımından ise davalılardan alınmasına denilmekle yetinildiği görülmekle bu durum infazda karışıklığa yol açacağından usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Hüküm fıkrasının 2 nolu bendine “işe başlatmaması halinde” sözcüklerinden sonra gelmek üzere “davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen” sözcüklerinin,

2- Hüküm fıkrasının 5 ve 6 nolu fıkralarında yer alan “davalılardan” sözcüğünden sonra gelmek üzere “müştereken ve müteselsilen” sözcüklerinin eklenmesine, kararın hüküm fıkrası düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 21.01.2016 gününde oybirliği ile KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16441, Karar No: 2022/5664, Tarih: 30.05.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/16441 E.  ,  2022/5664 K.**

**"İçtihat Metni"**

Cumhurbaşkanına hakaret suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında; İstanbul 16. Asliye Ceza Mahkemesiyle Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz birleştirme uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanığın üzerine atılı suçun niteliğine, iddianamelerde olayın anlatılış biçimine, her iki mahkemenin dava dosyaları arasında sanık ve suçu yönünden şahsi, hukuki ve fiili irtibat bulunduğu anlaşılmakla, davaların birlikte yürütülmesinde yarar görüldüğünden, İstanbul 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 2020/64 Esas sayılı davası ile Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 2021/892 Esas sayılı davasının BİRLEŞTİRİLMESİNE, davanın Bursa 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 2021/892 Esas dosyası üzerinden yürütülmesine, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 30/05/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13783, Karar No: 2022/9011, Tarih: 17.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/13783 E.  ,  2022/9011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davasında İtiraz Hakem Heyetince verilen kararın davalı vekili tarafından süresi içinde temyizi istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili, davalıya trafik sigortalı araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile gerçekleşen kazada davacının yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp 5.500,00 TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini artırmıştır.

Davalı vekili, talebin reddini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakemince, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; talebin kabulü ile 61.534,93 TL tazminatın tahsiline karar verilmiş, anılan karara karşı davalı vekilince itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyetince davalı vekilinin itirazının kısmen kabulü ile hakem heyeti kararının kaldırılarak davanın kısmen kabulü ile 57.689,00 TL’nin avans faizi ile tahsiline karar verilmiş, karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası nedeni ile bedensel zarara dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Davacı vekili, meydana gelen kazada davacının yaralandığını ve malul kaldığını açıklayıp tazminat talebinde bulunmuştur.

Davacıda oluşan maluliyetin tespitine yönelik olarak alınan raporda, travma sonrası stres bozukluk nedeni ile davacının %20 oranında malul kaldığı bildirilmiş, anılan rapor tazminata esas alınarak karar verilmiştir. Eksik inceleme ile karar verilemez.

Maluliyet raporunda travma sonrası stres bozukluğunun tedavi ile iyileşip iyileşmeyeceği, belirlenen oranın davacının bakiye ömrü boyunca devam edip etmeyeceğine, kaza ile maluliyet arasındaki illiyet bağına ilişkin ayrıntılara yer verilmemiştir. Rapor bu hali ile karar vermeye elverişli değildir.

Bu durumda, davacının psikolojik tedavisine ilişkin tüm tedavi evrakları dosya arasında getirtildikten sonra, davacının Adli Tıp Kurumu veya üniversitelerin Adli Tıp Ana Bilim Dalı şkanlıklarından kaza tarihinde yür bulunan Özürlülük Ölçütü, Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurul Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre, kazadan sonra oluştuğu belirtilen psikolojik rahatsızlıkların kaza ile illiyet bağının olup olmadığı, maluliyet oranına etki edip etmediği, post travmatik stres bozukluğuna ilişkin tespit edilen maluliyet oranının davacının bakiye ömrü boyunca aynı oranda devam edip etmeyeceğinin tespit edilerek sonucuna göre karar verilmek üzere, itiraz hakem heyeti kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

3-Davacı vekili talep ettiği tazminata avans faizi işletilmesine karar verilmesini talep etmiş, hakem heyetince de davacının bu talebi kabul edilerek avans faizine karar verilmiştir. Oysa kazaya neden olan araç hususi olup özel kullanım sırasında kaza gerçekleştiğine göre faiz türü olarak yasal faize karar verilmesi gerekirken avans faizine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

4-İtiraz Hakem Heyetince başvuru sahibi lehine vekalet ücretine karar verilirken Sigortacılık Kanununun 30. maddesinin 17. fıkrası ve 19/01/2016 tarihli, 29598 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmelik'in 16. maddesinin 13. fıkrasının uygulanması gerektiği gözönüne alınarak AAÜT'nin 13. maddesi gereğince hesaplanan vekalet ücretinin 1/5'i oranında vekalet ücretine(maktu ücretin altında kalmamak kaydı ile) karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde tam nisbi vekalet ücretine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2), (3) ve (4) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile itiraz hakem heyeti kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 17/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10744, Karar No: 2015/3473, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/10744 E.  ,  2015/3473 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27547, Karar No: 2015/9695, Tarih: 30.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/27547 E.  ,  2015/9695 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı tarafından verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekili ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan yapıya bayındırlık birim fiyatı esas alınıp yıpranma payı da düşülmek suretiyle değer biçilmesinde bir isabetsizlik yoktur.Ancak;

1)Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun kıymet takdir esaslarını belirleyen 11. maddesinin 1. fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan yakın tarihli emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bilirkişi kurulu raporunda emsal alınan taşınmazın satış tarihi 15.07.1990 olup değerlendirme tarihinden yaklaşık 23 sene öncesine ait satış işlemi olduğu anlaşıldığından, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın mahalden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi fen bilirkişisine işaretlettirilip, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın yol olarak terkini yerine yazılı şekilde davacı idare adına tesciline karar verilmesi,

3-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında yeralan ipoteğin hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Dava konusu taşınmazın yol olarak terkini yerine yazılı şekilde davacı idare adına tesciline karar verilmesi,

3-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında yeralan ipoteğin hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare ile davalının temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 30.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.