muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/5302, Karar No: 2013/11245, Tarih: 08.04.2013

İşçilerin birlikte istihdam edildiği, iç içe ilişkilerle çalışılan şirketler olduğu, davalı şirketin bu konuda itirazlarının bulunmadığı, davalı ... vekilinin cevap dilekçesinde bildirdiği tarihler arasında davacının işvereni davalı ... Vinç Sanayi Şti, Umo Gemi Sanayi Şti ve Adem-Kemal Ustamehmetoğlu şahıs şirketinin davalı ...’den aldığı yükleme-boşaltma işlerinde davacının da çalıştırıldığı anlaşıldığından bu dönemlerle ilgili çalışmalardan davalı ...’in asıl işveren olarak davacının alacaklarından müteselsilen sorumlu olduğu sonucuna varılmıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalı ... temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 2 nci maddesinde, işveren bir iş sözleşmesine dayanarak işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişi ya da tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar olarak açıklanmıştır. O hâlde asıl işveren alt işveren ilişkisinden söz edilebilmesi için öncelikle mal veya hizmetin üretildiği işyeri bulunan bir işverenin ve aynı işyerinde iş alan ikinci bir işverenin varlığı gerekir ki asıl işveren alt işveren ilişkisinden söz edilebilsin. Alt işverenin başlangıçta bir işyerinin olması şart değildir. Alt işveren, işveren sıfatını ilk defa asıl işverenden aldığı iş ve bu işin görüldüğü işyeri nedeniyle kazanmış olabilir.

Asıl işverene ait işyerinde yürütülmekte olan mal veya hizmet üretimine ait yardımcı bir işin alt işverene bırakılması nedeniyle, alt işveren açısından bağımsız bir işyerinden söz edilip edilemeyeceği sorunu öncelikle çözümlenmelidir. Zira asıl işveren veya alt işverenin değişmesinin işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti için işyeri kavramının bu noktada açıklığa kavuşturulması gerekir.

İşyerinin tamamının veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başka birine devri işyeri devri olarak tanımlanabilir. 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesinde, işyerinin bir bütün olarak veya bir bölümünün hukukî bir işleme dayalı olarak başkasına devri hâlinde mevcut iş sözleşmelerinin devralana geçeceği düzenlenmiştir. Bu anlatıma göre, alt işverence asıl işverenden alınan iş kapsamında faaliyetini yürüttüğü işyerinin tamamen başka bir işverene devri 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesi kapsamında işyeri devri niteliğindedir. Dairemizin kökleşmiş içtihatları da bu yöndedir (9. HD. 18.9.2008 gün 2006/26306 E, 2008/23980 K.).

Süresi sona eren alt işverenle yeni ihaleyi alan alt işveren arasında açık biçimde işyeri devrini öngören bir sözleşme yapılması da imkân dâhilindedir. Alt işverenin değişmesine rağmen yeni alt işveren nezdinde işyerinde çalışmaya devam edecek olan işçilerin belirlendiği hallerde, sözü edilen işçiler bakımından iş sözleşmelerinin devralan işveren geçtiği tartışmasızdır. Ancak yeni alt işverende çalışacak olan işçiler arasında gösterilmeyen ve süresi sona eren alt işveren tarafından başka bir işyerinde çalıştırılmak üzere bildirimde bulunulmayan işçilerin iş sözleşmelerinin devreden alt işveren tarafından feshedildiğini kabul etmek gerekir.

Alt işverenin asıl işverenle akdettiği çalışma süresinin sonunda veya süresinden önce alt işverenin, ilişkinin sonlandırılması nedenine dayalı olarak tüm işçilerine başka işyeri göstererek işyerinden ayrılması, ardından işin asıl işveren tarafından başka bir alt işverene verilmesi örneğinde alt işverenler arasında hukukî bir ilişki bulunmamaktadır. Hukukî ilişki, alt işverenler ile asıl işveren arasında gerçekleştiğinden belirtilen durum alt işverenler arasında işyeri devri olarak değerlendirilemez.

Alt işverenlerin değişmesi en yaygın biçimde, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması ve işçilerin yeni alt işveren nezdinde çalışmaya devam etmeleri şeklinde gerçekleşmektedir. Bu eylemli durumun işyeri devri niteliğinde olup olmadığının tespiti ile hukukî sonuçlarının belirlenmesi önemlidir. Alt işverenlerin değişiminde olması gereken, süresi sona eren alt işverenin işyerinden ayrılması anında işçilerini de beraberinde başka işyerlerine götürmesi veya iş sözleşmelerinin sona erdirilmesidir. Bunun tersine alt işveren

işçilerinin alt işverenin işyerinden ayrılmasına rağmen yeni alt işveren yanında aynı şekilde çalışmayı sürdürmeleri hâlinde, alt işverenler arasında İş Kanununun 6 ncı maddesi anlamında bir işyeri devrinin kabulü gerekir. Bu durumda yeni alt işverenin, devam eden hizmet akitlerini de devraldığı aynı maddede hükme bağlanmıştır.

Alt işverenlerin, aralarında herhangi bir hukukî işleme bağlı olmaksızın değişmesini işyeri devri olarak kabul etmediğimiz takdirde, her bir alt işverenin kendi dönemiyle ilgili olarak işçilik haklarından sorumluğu söz konusu olacağından ve asıl işverenin sorumluluğu yasa gereği alt işverenin sorumluluğunu aşamayacağından hak kaybına neden olabilecektir. Örneğin işyerinde periyodik olarak 11 ay 29 gün sürelerle işçi çalıştıran alt işverenler yönünden hiçbir zaman kıdem tazminatı ile izin ücreti ödeme yükümlülüğü doğmayacak, buna rağmen asıl işverenin tüm süreye göre bu işçilik haklarından sorumluluğu gündeme gelecektir. Oysa asıl işverenin sorumluluğunun alt işveren veya işverenlerin sorumluluğunu aşması düşünülemez.

1475 sayılı Yasanın 14/2 maddesi hükmü, 4857 sayılı Kanunun 6 ncı maddesinde belirtilen işyeri devrini de içine alan daha geniş bir düzenleme olarak değerlendirilebilir. Gerçekten maddede işyerlerinin devir veya intikalinden söz edildikten sonra “…yahut herhangi bir suretle bir işverenden başka bir işverene geçmesi veya başka bir yere nakli…” denilmek suretiyle uygulama alanı 4857 sayılı İş Kanununun 6 ncı maddesine göre daha geniş biçimde çizilmiştir. O halde kıdem tazminatı açısından asıl işveren alt işveren ilişkisinin sona ermesinin ardından işyerinden ayrılan alt işveren ile daha sonra aynı işi alan alt işveren arasında hukukî veya fiilî bir bağlantı olsun ya da olmasın, kıdem tazminatı açısından önceki işverenin devir tarihindeki ücret ve kendi dönemi ile sınırlı sorumluluğu, son alt işverenin ise tüm dönemden sorumluluğu kabul edilmelidir.

İşyeri devrinin temel ölçütü, ekonomik birliğin kimliğini korumasıdır. Avrupa Adalet Divanı kararlarına göre, maddî ve maddî olmayan unsurların devredilip devredilmediği ve devir anındaki değeri, işgücünün devri, müşteri çevresinin devri, işyerinde devirden önce ve sonra yürütülen faaliyetlerin benzerlik derecesi, işyerinde faaliyete ara verilmişse bunun süresi işyeri devrinin kriterleri arasında kabul edilmektedir(Süzen, v. Zehnacker Krankenhausservice, Case 13/95, 1997, ECR I-1259. ; Spijkers v. Benedik, Case 24/85, 1986, ECR 1119).

Avrupa Adalet Divanı, maddî ve maddî olmayan unsurların devri söz konusu olmaksızın da işgücünün önem taşıdığı sektörlerde, ekonomik birliğin önemli unsuru olan işçilerin devri yoluyla da işyeri devrinin gerçekleşebileceğini kabul etmektedir (ATAD, 10.12.1998, 173/96, Hidalgo, para. 26, NZA 199, H.4, 189 vd.).

Avrupa Adalet Divanının kararlarında, “hukukî işlemle devir” ifadesi geniş şekilde değerlendirilmekte, yazılı, sözlü veya zımnî bir anlaşma da yeterli görülmektedir. Yine üye ülkeler uygulamasında, ihale yoluyla bir işin alınmasında, devreden işveren bilmese dâhi işyeri devrinin mümkün olabileceği kabul edilmiştir. Avrupa Birliğine üye olmayan ancak benzer hükme sahip İsviçre’de Federal Mahkeme, devreden ve devralan arasında doğrudan hukukî işlemin bulunmasının şart olmadığı sonucuna varmıştır (Bkz. Yenisey, K. Doğan: İşyeri Devri Çerçevesinde İşyeri ve İşyeri Bölümü Kavramları, ... Üni. İş Hukukunda Üçlü İş İlişkileri, s. 135).

Yapılan bu açıklamalara göre; işçinin asıl işverenden alınan iş kapsamında ve değişen alt işverenlere ait işyerinde ara vermeden çalışması hâlinde, işyeri devri kurallarına göre çözüme gidilmesi gerekmektedir. Bu durumda değişen alt işverenler işçinin iş sözleşmesini ve doğmuş bulunan işçilik haklarını da devralmış sayılırlar. İş sözleşmesinin tarafı olan işçi veya alt işveren tarafından bir fesih bildirimi yapılmadığı sürece, iş sözleşmeleri değişen alt işverenle devam edeceğinden, işyerinde çalışması devam eden işçi açısından, feshe bağlı haklar olan ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti talep koşulları gerçekleşmiş sayılmaz.

Buna karşın, süresi sona eren alt işverence işçinin iş sözleşmesinin feshedilmesi hâlinde, yapılan fesih bildirimi ile iş ilişkisi sona ereceğinden, işçinin daha sonra yeni alt işveren yanındaki çalışmaları yeni bir iş sözleşmesi niteliğindedir. Bu durumda feshe bağlı hakların talep koşulları gerçekleşeceğinden, feshin niteliğine göre hak kazanma durumunun değerlendirilmesi gerekecektir.

Somut olayda davacının davalı ...’e ait işyerinde alt işveren işçisi olarak çalıştığına Sosyal Güvenlik Kurumu yazısına göre karar verilmiştir. Oysa davalı ... vekili, davacının alt işveren şirketin ...’de alt işveren olarak bazı hizmetler alıp burada işçi çalıştırdığını, ancak davacının bu işlerde münhasıran çalışmayıp sadece yükleme-boşaltma yapılan günlerde çalıştığını savunmuş ve buna dair belgeler sunmuştur.

Somut olayda davacının davalı ...’e ait işyerinde alt işveren işçisi olarak çalıştığına Sosyal Güvenlik Kurumu yazısına göre karar verilmiştir. Oysa davalı ... vekili, davacının alt işveren şirketin ...’de alt işveren olarak bazı hizmetler alıp burada işçi çalıştırdığını, ancak davacının bu işlerde münhasıran çalışmayıp sadece yükleme-boşaltma yapılan günlerde çalıştığını savunmuş ve buna dair belgeler sunmuştur.

Kayıtlarda davacının işvereni olarak görünen diğer davalı ... Şirketinin, ...’e ait işyerinde alt işveren olarak iş aldığı ve işçi çalıştırdığı sabittir. Ancak davalı ... Şirketi tarafından düzenlenen puantaj kayıtlarına göre davacı, ...’den iş alınan dönemlerde emeğini münhasıran davalı ...’e hasretmemiştir. SGK kayıtlarına göre bu dönemlerde sigorta kayıtları 30 gün üzerinden yatırılmış ise de, puantaj kayıtları ile liman gemi kayıtlarına göre aylık çalışma süresi daha az olup, yükleme-boşaltma yapılan günlerle sınırlıdır. Kaldı ki davalı ... Şirketi, başka şirketlere de yükleme-boşaltma hizmeti vermektedir. Davacı işçinin gerçekten asıl işveren olan ... işyerinde münhasıran alt işveren işçisi olarak çalıştığı tespit edilemediği hâlde kıdem tazminatının bir kısmından davalı ...’in sorumlu tutulması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir. Mahkemenin 2009/579 esas, 2010/311 karar sayılı aynı mahiyetteki dosyasında verilen karar Dairemizce anılan gerekçelerle bozulmuştur.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 08.04.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12271, Karar No: 2012/26269, Tarih: 06.11.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/12271 E.  ,  2012/26269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kahramanmaraş 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ :28.05.2010

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, 12.3.1996 tarihinde vefat eden H.C.ilk eşinden olan çocuklarından Z. tarafından ikame edilmiştir. Davacı dava dilekçesinde; mirasbırakan (babası) H. ikinci eşi Ş.ile evliliklerinden doğmuş gibi nüfusta (H.ve Ş.çocuğu olarak) kayıtlı bulunan 1.4.1985 doğumlu davalı M.gerçekte H.ve Ş. çocuğu olmadığını ileri sürerek M., H.C.ve eşi Ş.'nin üzerindeki kaydının silinmesini, nüfus kayıtlarının bu şekilde tashihini istemiş; davacı yargılama sırasında 25.1.2010 tarihinde ölmüş, davayı mirasçıları takip etmişlerdir. Mahkemece;davalı M.H.ve eşi Ş.üzerindeki kaydının iptaline, Göksün Değirmendere köyü hane (34)'de kayıtlı olan H.K. ve eşi H.K.üzerine bunların çocuğu olarak tesciline karar verilmiş, kararı davalı M.temyiz etmiştir.

1-Davalı M.nin H.çocuğu olmadığı, buna ilişkin tescilin gerçeğe aykırı surette oluşturulduğu toplanan delillerle kanıtlandığına göre, mahkemenin, davalı M. H. çocuğu olmadığı yönündeki tespiti ve M.H.üzerindeki nüfus kaydını terkin etmesi doğrudur. Davalı M.işin bu yönüne ilişkin temyiz itirazları bu sebeple yerinde görülmemiştir.

2-Davalı M.Ş.üzerindeki nüfus kaydının iptaline gelince:

Mirasbırakan H.ikinci eşi Ş.ile 20.4.1977 tarihinde evlendiği ve 12.3.1996 tarihinde vefat ettiği, davalı M.1.4.1985 doğumlu olarak H.ve eşi Ş.üzerine 3.11.1993 tarihli "doğum belgesine" istinaden tescil edildiği görülmektedir. Bu tescilin dayanağı doğum belgesinin resmi sağlık kuruluşunca tanzim edilip edilmediğine veya beyan üzerine düzenlenip düzenlenmediğine ilişkin dosya arasından bir bilgi bulunmamaktadır. Bu husus araştırılmamış ise de H.eşi Ş.halen sağdır. Yargılama sırasında H.diğer mirasçıları yanında Ş.de davaya dahil edilmesi, bu suretle davanın "tarafı" kılınması H.yasal mirasçısı olması sebebiyledir. Ş.sağ olduğuna göre, davalı M.ile kendi arasındaki "doğum belgesiyle" oluşturulan kaydın iptalini kendisi isteyebilir. Ölen kocası (H.)'nin ilk eşinden olma çocuklarının Ş.ile M.arasındaki nüfus kaydının iptalini istemekte korunmaya değer hukuki bir yararları bulunmamaktadır. Davacının dava açmakta hukuki yararının bulunması dava şartıdır ve yargılamanın her aşamasında mahkemece re'sen gözetilir. O halde, davanın Ş. ile ilgili bölümünün davacının, dava açmakta hukuki yararlarının bulunmaması sebebiyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde M.Ş.üzerindeki kaydının da iptaline karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

3-Davacının isteği; davalı M.mirasbırakan H.ve eşi Ş.üzerindeki nüfus kaydının silinmesinden ibarettir. M..bu haneden silinmesinden sonra, gerçek anne ve babası olduğu iddia edilen şahıslar üzerine tescil edilmesi yönünde bir istek yoktur. Var olan bir kişiye ait nüfus kaydının iptali halinde, kaydı iptal edilen kişinin idarece "yazım dışı kalanlara ilişkin" hükümlere göre nüfusa tescil edilmesi yasal olarak mümkündür. İstek dışına çıkılarak davalı M.G.Değirmendere köyü hane (34)'de kayıtlı bulunan H.K.ve eşi H.K. üzerine tesciline karar verilmesi de doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (2.) ve (3.) bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda (1.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.11.2012(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/10429, Karar No: 2018/2103, Tarih: 27.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2014/10429 E.  ,  2018/2103 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı, yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “ daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddi bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında atılı suçu işlediğine ilişkin soyut beyanı dışında kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, 27/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14888, Karar No: 2010/6718, Tarih: 13.05.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/14888 E.  ,  2010/6718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 20.6.2004 tarihli iki ayrı sözleşme ile davalıdan iki ayrı tarlayı 25 er yıl süre ile kiraladığını, 2004 ve 2005 yılı kira paralarını ödediğini, aralarındaki sözleşmelerin 3.maddelerinde yıllık kira paralarının aralık ayı sonuna kadar ödenmemesi durumunda sözleşmelerin kendiliğinden sona ereceği hükmü bulunduğundan ve taşınmazlardan su çıkaramadığından 2006 yılı kirasını ödemediğini ve yurt dışına gittiğini davalının ise sözleşmelerin 3.maddelerini gözardı ederek 2006 yılı kiraları için kendisine karşı takip başlattığını ileri sürerek 1.1.2007 tarihi itibarıyla sözleşmenin fesh edildiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, dayanılan sözleşmelerde "kiraların o yılın aralık ayına kadar ödenmemesi halinde sözleşmelerin kendiliğinden fesh olunacağı" hükmü bulunduğu, bu hükümler karşısında davacının eldeki davayı açmakta hukuki yararı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmiş; hüküm, her iki tarafça temyiz edilmiştir.

Davacı, bu davasında 2006 yılı Aralık ayı sonuna kadar kira paralarını ödemediğini, aralarındaki sözleşmelerin 3.maddeleri hükmü gereğince sözleşmelerin kendiliklerinden fesh olunduğunu ileri sürerek eldeki davayı açmış; davalı ise taşınmazların halen davacı zilyedinde bulunduğunu, kiracılık ilişkisinin kullanım şartına bağlı tutulmadığını, taşınmazları teslim etmediği sürece kira bedelinden davacının sorumlu bulunduğunu savunarak davanın reddini dilemiş; mahkemecede hukuki yarar yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir. İddia ve savunma kapsamından uyuşmazlığın taraflar arasındaki sözleşmelerin

2009/14888-2010/6718

ilgili maddelerinin yorumunda taraflarca uyuşmazlığa düşülmesinden ve böylece muaraza oluşturulduğundan eldeki davanın açıldığı anlaşılmaktadır. Dayanılan 20.6.2004 tarihli sözleşmelerin 3.maddelerinde "kiraların o yılın aralık ayına kadar ödenmemesi halinde kira mukavelesi otomatıkman fesh edilir. " yazılıdır. Sözleşmenin bu hükmü davalı kiralayan lehine konulmuş bir hükümdür. Davalı sözleşmeyi fesh etmediği, davacı kiracının da kiralananları teslim etmediği sürece sözleşmelerin ayakta durduğunun kabulü zorunludur. Hal böyle olunca tarafların delilleri toplanıp, inceleme ve araştırma yapıldıktan sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken hukuki yarar yokluğundan davanın reddedilmiş bulunması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın taraflar yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 13.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/556, Karar No: 2023/209, Tarih: 05.04.2023

**Ceza Genel Kurulu         2022/556 E.  ,  2023/209 K.**

**"İçtihat Metni"**

YARGITAY DAİRESİ : 7. Ceza Dairesi

MAHKEMESİ :Ağır Ceza

SAYISI : 328-269

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın 5411 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan beraatlerine, sanık ...'nın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan TCK'nın 155/2, 43, 62, 52/2-4 ve 53/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 20.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye ve hak yoksunluğuna; sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın nitelikli dolandırıcılık suçundan TCK'nın 37/1. maddesi yollamasıyla aynı Kanun'un 158/1-d, 62, 52/2-4 ve 53/1. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 15.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, taksitlendirmeye ve hak yoksunluklarına ilişkin Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 01.10.2013 tarihli ve 6-371 sayılı hükümlerin sanıklar ..., ..., ... ve ... müdafileri ile katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 7. Ceza Dairesince 21.04.2016 tarih ve 4300-6353 sayı ile;

"I- Katılan ... vekilinin 5411 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan hükme yönelik temyizine göre yapılan incelemede;

Davanın niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen müştekinin davaya katılmasına karar verilmesi hukuken geçersiz olup hükmü temyize hak vermeyeceğinden, müşteki vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK'nın 317. maddesi uyarınca reddine,

II- Suçtan doğrudan zarar gören Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu vekilinin 5411 sayılı Yasa'ya muhalefet suçundan kurulan hükümlere yönelik temyizine göre yapılan incelemede;

5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 162. maddesindeki düzenlemeye göre bu kanunda belirtilen suçlara ilişkin soruşturma ve kovuşturma yapılması, kurum veya fon tarafından Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı başvuruda bulunulmasına bağlı olup bu başvuru muhakeme şartı niteliğindedir.

İddianamedeki anlatım ve tavsife göre eylemin 5411 sayılı Yasa'nın 160. maddesinde düzenlenen banka zimmet suçu kapsamında kaldığı ve anılan Yasa'nın 162. maddesi gereğince başvuru şartına tabi olduğu, durma kararı verilip Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumunun davadan haberdar edilmesi, başvuru şartının gerçekleşmesi hâlinde yargılamaya devam edilerek hüküm tesisi aksi halde muhakeme şartının gerçekleşmemesi nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden davaya devamla yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, BDDK vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bozulmasına,

III- Sanıklar ..., ..., ... ile ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçunan kurulan ve sanık ... hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan kurulan hükümlere yönelik anılan sanıklar müdafiilerinin ve katılan ... vekilinin temyizlerine gelince;