muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/128, Karar No: 2007/134, Tarih: 12.06.2007

Ceza Genel Kurulu 2007/YYB-128 E., 2007/134 K.

**Ceza Genel Kurulu 2007/YYB-128 E., 2007/134 K.**

**- SALAHİYETDAR MAKAM

- YETKİLİ MERCİİ

- YOLCULAR TARAFINDAN İŞLENEN SUÇLAR**- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 13 ]

- 4926 S. KAÇAKÇILIKLA MÜCADELE KANUNU(MÜLGA) [ Madde 26 ]

- 1684 S. UMUMİ MAHKEMELER VE KARAR HAKİMLERİ VE MUSTANTİ... [ Madde 1 ]

**"İçtihat Metni"**

Kaçakçılık suçundan açılan kamu davası sonunda Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesince; sanığa yüklenen eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesi kapsamında kaldığı gerekçesiyle 4926 sayılı Yasanın 13/1-2 ve 26. maddeleri uyarınca mahkemenin görevsizliğine, dosyanın Mersin Gümrük Komisyonuna gönderilmesine karar verilmiştir.

Mersin Gümrük Müdürlüğü Yolcu Komisyonunca da; sanıklarda yakalanan eşyaların Türkiye'ye ithalinin, ithalat rejimi gereğince belirlenen kurumların iznine tabi olması nedeniyle, eylemin 4926 sayılı Yasanın 13. maddesinin 3. fıkrasına temas ettiği ve aynı Yasanın 26. maddesine göre Asliye Ceza Mahkemesinin görevine girdiği belirtilerek karşı görevsizlik kararı verilmiştir.

Dosya, Yargıtay C.Başsavcılığının "uyuşmazlığın Asliye Ceza Mahkemesi görevsizlik kararının kaldırılması suretiyle çözülmesi gerektiği" görüşünü içeren 26.05.2007 gün ve 61671 sayılı tebliğnamesi ekinde Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmekle, okundu, gereği konuşulup düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Hukuka uygun yöntemle derlenen bilgi ve belgelere göre;

1)Yargılama konusu maddi olayın;

Sanık Metin Ç....'in 09.08.2002 tarihinde Mersin Gümrüğü'nden giriş yaptığı sırada beyan dışı 31 karton sigarayı yurda sokmaya teşebbüs etmesi tarzında gerçekleştiği,

2-Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi ile Gümrük Müdürlüğü Yolcu Komisyonu arasında oluşan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nca çözülmesi gereken hukuki ihtilafın;

Sanığa yüklenen eylemle ilgili yaptırım uygulama hususunda Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin mi, yoksa Mersin Gümrük Yolcu Komisyonunun mu görevli olduğu hususunda ortaya çıktığı,

3-Genel Kurul'ca yapılan değerlendirmede;

Ceza Genel Kurulunun 10.05.2005 gün ve 51-47 sayılı kararında da vurgulandığı üzere; Devlet sistemimiz içinde yer alan il ve ilçe idare kurulları, en büyük mülkî amirlikler, belediyeler, gümrük komisyonları, orman işletme şeflikleri (Kunter-Yenisey, Ceza Muhakemesi Hukuku, I. Kitap, 12. Bası, 2003, s. 871 vd., Prof. Dr.Tahir Taner, Ceza Muhakemeleri Usulü Dersleri, 1944, s. 27 vd.) gibi kuruluşların, yargı mercii olmadıkları halde, yaptırım uygulama bakımından kendilerine kısmen kaza yetkisi verilmiş makamlar oldukları,

Bu bakımdan, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevinin, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na ait bulunduğu,

Bu bakımdan, adli yargı mercii olan genel mahkemeler ile kaza yetkisini haiz bu makamlar arasında çıkabilecek görev ve yetki uyuşmazlıklarını, merci belirleme suretiyle çözme görevinin, 1684 sayılı Yasanın 1. maddesi uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na ait bulunduğu,

Somut olayda, Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından eylemin idari yaptırım gerektiren 4926 sayılı Yasanın 13/1-2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, Mersin Gümrük Yolcu Komisyonunca ise eylemin aynı Yasanın 13/3. madde ve fıkrası kapsamında kaldığı ve Asliye Ceza Mahkemesinin görevine giren suçu oluşturduğu belirterek karşılıklı görevsizlik kararları verildiği,

Bununla birlikte; 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5326 sayılı Kabahatler Yasası'nın, "Kovuşturma konusu fiilin kabahat oluşturduğunun anlaşılması halinde mahkeme tarafından idarî yaptırım kararı verileceğini" emreden 24. maddesi hükmü uyarınca atılı eylem ister adlî yaptırımı gerektiren suç, isterse idarî yaptırımı gerektiren kabahat oluştursun, her iki halde de kovuşturma konusu fiili değerlendirme ve takdir yetkisi görevli Asliye Ceza Mahkemesine ait bulunduğundan, uyuşmazlığın Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesi görevsizlik kararının kaldırılması suretiyle giderilmesinin gerektiği,

Görüş ve kanaati benimsenmekle;

Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararının kaldırılarak, dosyanın bu mahkemeye gönderilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

Mersin 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.11.2003 gün ve 337-849 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

Dosyanın anılan mahkemeye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 12.06.2007 tarihinde tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10430, Karar No: 2021/4688, Tarih: 02.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/10430 E.  ,  2021/4688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

1- Defter ve belgeleri gizleme suçunun oluşabilmesi için, bunların vergi incelemesi amacıyla ibrazının istenmesi gerektiğinden, öncelikle vergi suçu raporundan varlığı anlaşılan 20/09/2012 tarih AGB-A 2623/119-46 sayılı isteme yazısı ile bu yazının sanıklara tebliğ edildiğini gösterir tebligat parçalarının dosya arasına alınması, defter ve belgelerin vergi incelemesi amacıyla istenilip istenilmediğinin tespit edilmesi, daha sonra ise 213 sayılı Yasanın 139. maddesinde yazılı istisnalardan birinin bulunmaması halinde vergi incelemesinin mükellefin iş yerinde yapılması gerektiği, sanıklara vergi denetmeni tarafından defter ve belgelerini ibraz etmesi için çıkarılan tebligat tarihinde iş yerinin faaliyetine devam edip etmediğine dair herhangi bir tespitin dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmakla, hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, iş yeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesinin dosyaya ibrazının istenmesi, aksi takdirde yapılan tebligatların hukuki geçerliliği bulunmadığı gözetilerek sonucuna göre hükümler kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19375, Karar No: 2014/14819, Tarih: 17.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/19375 E.  ,  2014/14819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptali davasının yapılan muhakemesi sonucunda verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece verilen ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22.maddesinde ve HUMK.nun 427.maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22.maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427.maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K.sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dairemizce de benimsenen HGK. nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5950, Karar No: 2014/22105, Tarih: 24.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/5950 E.  ,  2014/22105 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/156211

MAHKEMESİ : Ankara 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2011

NUMARASI : 2010/124 (E) ve 2011/59 (K)

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de;“Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de,birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının,özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin,kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır.

Bilişim sisteminden maksat, verileri toplayıp, yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır.

Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların, ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Katılanın satmış olduğu soğan karşılığında ciro yoluyla sanıktan aldığı, Halkbank Ankara Bahçelievler şubesine ait olan 8.250 TL bedelli ve Akbank ... Şubesine ait 17.150 TL bedelli iki adet çeki bankaya ibraz ettiği ve banka tarafından çeklerin sahte olduklarının tespit edildiği somut olayda;

Sanığın bütün aşamalarda katılan ile olan ticari ilişkisini kabul etmesine rağmen söz konusu çekleri kendisinin vermediğini iddia etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde açığa çıkarılabilmesi amacıyla, çek üzerindeki ve arkasındaki yazı ve imzalar ile sanıktan ve tanık M.. D..'ten alınan yazı ve imza örneklerinin bilirkişi marifetiyle karşılaştırmalarının yapılması ve sahteliğinin tespit ettirilmesi, ayrıca katılanın şikayet dilekçesinde sanıkla kendisini tanıştırdığını beyan ettiği Polatlı'da bulunan ... Birlik Nakliyat isimli işyerinin sahibi olan D. isimli şahsın tanık olarak dinlenilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2115, Karar No: 2011/2914, Tarih: 14.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/2115 E.  ,  2011/2914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ARGUVAN ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/12/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 27 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğunu, davalının yapmış olduğu çatının kar ve yağmur suyu yolunu kapatması nedeniyle evinin zarar gördüğünü ileri sürerek, kapatılan yağmur su yolunun açılmasına karar  verilmesini istemiştir.

Davalı, taşınmazına yaptırmış olduğu çatının davacının taşınmazına zararı olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının yaptırmış olduğu çatının davacının evine zarar  verdiği gerekçesiyle, davacı tarafından yapılacak çatı bedelinin davalıdan tahsiline, bedel tahsili için icra takibi yapmakta muhtariyetine, çatının yıkımı talebinin ise reddine karar  verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesi ve zararın giderilmesi isteklerine ilişkin olup, davacı dava dilekçesinde ve 28.10.2010 tarihli oturum zaptındaki beyanında evine gelen  yağmur ve kar sularının geçip gitmesi için açılan yolu davalının kapatması nedeniyle evinin zarar  gördüğünü ileri sürerek, kapatılan yağmur su yolunun açılmasını talep ve dava etmiş, davalı ise aynı tarihli oturum  tutanağında hayvanların barınağını teşkil eden ve Abdurrahman K.'dan haricen satın aldığı komşu taşınmazı üzerindeki çatısı bulunmayan hayvan barınağı niteliğindeki yapıya yağmur  ve akan kar sularından dolayı hayvanlarının zarar  görmemesi için sactan çatı yaptığını, davacının yapacağı küçük değişiklikle bu suların diğer taraftan geçişini temin edebileceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının  zararının giderilebilmesi için davacı taşınmazına çatı yapılması gerektiği görüşü ile yapılacak çatı bedelinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, çatı  yapıldıktan sonra bedel tahsili için davacının icra takibi yapmasında muhtariyetine, davalının çatısının yıkılması talebinin reddine karar  verilmiştir.

Hemen belirtilmelidir ki, dava dilekçesinin içeriği ve safahattaki davacının beyanından yağan kar  ve yağmur suyu yolunun kapatılması nedeniyle münhasıran bu yolun açılması davada talep ve dava edilmiş mahkeme kararında yazılı olduğu şekilde ne davalının yapısındaki çatının yıkılması ve ne de davacının taşınmazına çatı  yapılması yolunda bir talep bulunmamaktadır. Davacı, isteğini yağan yağmur ve kar sularının aktığı yolun açılmasına hasretmiştir.

Bilindiği üzere; taraflar  arasındaki çekişme hangi hususa ilişkin ise taleple bağlı kalınarak çekişmenin giderilmesi asıldır. Anılan bu kural, HUMK.'nun 74.maddesi hükmünün bir gereği olup, istek dışına çıkılarak karar  verilemez.

Bilindiği üzere; taraflar  arasındaki çekişme hangi hususa ilişkin ise taleple bağlı kalınarak çekişmenin giderilmesi asıldır. Anılan bu kural, HUMK.'nun 74.maddesi hükmünün bir gereği olup, istek dışına çıkılarak karar  verilemez.

O halde, mahkemece davacıdan yağmur  ve kar  sularının geçtiği ve açılmasını istediği yolun keşfen sorularak  nereden geçtiği ve hangi yol olduğunun ve ne  şekilde kapatmanın gerçekleştiğinin sorulup saptanması, gösterilen  yolun kapatılmasından dolayı davalının ne şekilde ve nasıl bir zarar gördüğü ile zararın giderilmesi için ne gibi önlemlerin var olabileceği duraksamaya yer bırakmayacak şekilde tespit edilerek hak, yarar ve zarar dengeleri de gözetilmek suretiyle en uygun önlemin hüküm altına alınarak çekişmenin çözüme kavuşturulması gerekirken HUMK.'nun 74.maddesi hükmü gözardı edilerek yazılı olduğu üzere karar  verilmiş olması isabetsizdir.

Davalının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 14.3.2011  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33361, Karar No: 2017/4331, Tarih: 17.04.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/33361 E.  ,  2017/4331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü :

Olay yeri inceleme raporunda, okula girmek için zorlanıp açılan pencere ve okul içindeki oda kapılarında tornavida benzeri aletle oluşturulmuş zorlama izlerinin bulunduğu, kapı kilit dillerinin dışarıda olduğunun belirtilmesi karşısında, suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan mahkumiyet kararı verilmesinde isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş; TCK'nın 152/1-a, 31/3 maddelerinin uygulanması sonucu belirlenen cezanın hapis yerine adli para cezası olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiş, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuklar, katılan ve tanık beyanlarından, hırsızlık suçunun kesin olarak geceleyin işlendiğinin anlaşılamaması karşısında, hırsızlık suçunu gece vakti işlediklerini savunan suça sürüklenen çocukların ayrıntılı sorgularının yapılıp suç saati tespit edilip sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesinin uygulanmasının gerekip gerekmediğinin değerlendirilmesi gerekirken eksik kovuşturmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a maddesi uygulanmak suretiyle belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 31/3. maddesiyle 1/3 oranında indirim yapıldığında cezanın 1 yıl hapis olacağı gözetilmeden, suça sürüklenen çocukların, 1 yıl 3 ay adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,

3- Suça sürüklenen çocukların sarfına neden oldukları yargılama giderinin ayrı ayrı, birlikte sarfına neden oldukları yargılama giderinin ise payları oranında kendilerinden alınmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılama giderlerinin eşit olarak suça sürüklenen çocuklardan tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı hükmün kısmen istem gibi BOZULMASINA, 17/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1036, Karar No: 2011/310, Tarih: 14.02.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/1036 E.  ,  2011/310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tortum İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/09/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 14.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11251, Karar No: 2012/1282, Tarih: 03.02.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/11251 E.  ,  2012/1282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

DAVALILAR : 1-...

2-...

3-...

4-...

5-...

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 9.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.05.2008 gün ve 2001/324 - 2007/8 sayılı kararı bozan Daire’nin 17.03.2011 gün ve 2010/11719 - 2011/2853 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların müvekkili bankanın merkez şubesinden 29.9.1998 tarihinde kullanılan toplam 8.314.500.000.000.-TL krediyi Likya Turizm ve Yatçılık Ltd. Şti., İleri İthalat ve İhracat A.Ş., Dereks Deri Ltd. Şti. ve Özteks Tekstil San. ve Tic. Ltd. Şti. unvanlı sahte şirketler üzerinden kullandığını, Bankalar Yeminli Murakıplarınca düzenlenen 10.02.2000 tarihli rapor ile tesbit edildiği üzere dava konusu kredilerin davalıların hesaplarına ve kullanımına bırakıldığını, davalılar hakkında suç duyurusunda bulunulduğunu, İstanbul 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2000/202 esas sayılı dosyasından kamu davası açılmış bulunduğunu, Cumhuriyet Savcılığı tarafından davalılar... ve ... hakkında takipsizlik kararı verilmiş ise de bu davalıların dahi banka zararına fiiller işlediğini ileri sürerek, fazlaya dair talep ve dava hakları saklı kalması kaydıyla şimdilik, 8.314.500.000.000.-TL’nın tahsilde tekerrür etmemek üzere 29.09.1998 tarihinden itibaren faizi ile davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davalılar ... ve Ali Yalçın hakkındaki davanın reddine diğer davalılar hakkındaki davaların kısmen kabulüne dair verilen kararın davalılardan Ayşenur Esenler Demirel ve ... vekillerince temyizi üzerine ...'in temyiz harcı yatırmadığından bahisle temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş, kararın ... vekilince temyizi üzerine Dairemizin 2010/11719 Esas, 2011/2853 Karar sayılı ilamıyla davalılardan ... ve

./...

2011/11251

2012/1282

S:2

Ayşenur Esenler'in adli yardım taleplerinin reddine ilişkin 14.01.2008 tarihli kararın ve bu karardan sonra davalı ...'in temyiz talebinden vazgeçmiş sayılmasına ilişkin 06.05.2008 tarihli kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, davacı yargı harç ve cezalarından muaf olduğundan harç ve ceza alınmasına mahal olmadığına, 03.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

10.02.2012 - HK