muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/556, Karar No: 2023/209, Tarih: 05.04.2023

Sanık ... soruşturma evresinde 06.09.2007 tarihli ifadesinde; canlı hayvan ticareti ve ihracat yaptığı dönemde sanık ... ile tanıştığını, birlikte siyaset yaptıklarını, gayrimenkul alıp sattıklarını, 2002 yılından itibaren Rusya ve Ukrayna'da ticaretle uğraştığını, tanıdığı iş adamlarını özellikle ...'ya hem tatil hem de yatırım amaçlı getirdiğini, bir kısım Rus iş adamlarının Antalya bölgesinde turizm yatırımı yapmak istediklerini söylediklerini, sanık ...'ye bu durumu anlattığını, 2004 yılında sanık ...'nin ...'de bulunan bir otelin uygun fiyata alınabileceğini söylediğini, gidip oteli ve altındaki dükkanları gördüklerini, uzun pazarlıklar sonucu sanık ... vasıtası ile anlaşmaya varıldığını, sanık ...'nin telefonla arayıp işin bittiğini söylediğini ve paranın yarısını göndermesini istediğini, sanık ...'ye bir hesap açılmasını ve tapuyu da havale ile birlikte göndermesini söylediğini, katılanın paranın bankaya yatması hâlinde mali açıdan soruşturma geçirebileceklerini, bu yüzden çok vergi ödemek sorunda kalacaklarını ve zarar edeceklerini söylediğini, bu yüzden ödemenin elden yapılmasını istediğini, sanık ...'ye katılanın güvenilir olup olmadığını sorduğunu, onun da şahsen katılana kefil olduğunu söylediğini, kendisinin toplu para çıkarmaktansa vadeler hâlinde ödemeyi uygun gördüğünü, istenen tarihlerde ödemeleri gönderdiğini ancak söz verildiği üzere otelin teslim edilmediğini, biraz beklemesi gerektiğinin söylendiğini, bunun üzerine Rus ortaklarını ile birlikte ...'ya geldiğini, avukatları ile konuştuğunu, katılanın oğlu ile arasındaki davanın sonuçlanmasını beklemek gerektiğini, eğer tapuyu alacak olursa katılanın oğlunu çıkarmak için 2-3 yıl beklemek zorunda kalabileceğini söylediklerini, katılanın mal varlığının ödediği paranın çok üzerinde olduğunu tespit ettiğini, bu nedenle istenen süreyi verdiklerini, ancak sezon sonu gelmesine rağmen vaatleri yerine gelmeyince ödediği parayı geri istediğini ve akabinde suça konu senedi sanık ... vasıtasıyla aldıklarını, bu olay nedeniyle Rusya'da çok sıkıntı yaşadığını, ticari itibarı ve şahsi güveninin zedelendiğini, sanıklar ... ve ...'ı tanımadığını, 19.06.2008 tarihli ifadesinde; fesih sözleşmesi ve para ödeme belge fotokopileri ile ilgisinin olmadığını, bunları bilmediğini, sanık ...'nin katılana verdiği paralar karşılığında belgeler aldığını ve aralarında taşınmazın satışı hususunda sözleşme yaptıklarını söylediğini, daha sonra tapuda taşınmazın devri gerçekleşmeyince, daha doğrusu katılan tapuda taşınmazı devretmek istemeyince ödenmiş olan paraların karşılığında sanık ...'nin katılandan senet aldığını, bu hususların tamamen kendisinin bilgisi dışında gerçekleştiğini, kendisinin sadece para gönderdiğini,

Kovuşturma evresinde ise; ...'ya geldiğinde ...'de yatırım yapmak istediğini sanık ...'ye söylediğini, ... isimli otelin dükkanları ile birlikte satılık olduğunu öğrenince katılanın ofisine gittiklerini, katılanın 14.000.000 istediğini, sanık ...'nin "Bunu 12.000.000-13.000.000 TL'ye çekebiliriz." dediğini, sonradan 7.000.000 Euro'ya satıldığını söyleyince kabul ettiğini, katılan ile sanık ...'nin bir ödeme planı hazırladıklarını, buna göre bedelin yarısının peşin kalanının da iki taksitte ödenecek olduğunu, 3.500.000 Euro'yu ... isimli kişi ile elden gönderdiğini, sonrasında 2.000.000 Euro'yu ..., 1.500.00 Euro'yu da yanında çalışan ... ile gönderdiğini, katılanın oğlu ile anlaşamadığını söyleyerek devri yapamayacağını bildirdiğini, ondan sonra senet vermeyi önerdiğini, paranın kullanma süresini de hesaplayarak dava konusu yapılan senedi verdiğini, sanık ...'nin bu senedi ciro edip kendisine verdiğini, kendisinin de tahsil için avukatına teslim ettiğini, Rusya'dan Türkiye'ye banka ya da diğer yollarla karşılık göstermek suretiyle havale yapılması gerektiğinden söylediği kişilerle bu paraları elden gönderdiğini,

Sanık ... soruşturma evresinde 16.05.2007 tarihli ifadesinde; katılanı ve sanık ...'i tanıdığını, 1997-2000 yılları arasında katılana ait ... Otel'de depo ve satın alma işinde çalıştığını, işten ayrıldıktan sonra 04.12.2006 tarihinde katılanın yanında tekrar işe başladığını ve özel şoförlüğünü yaptığını, 01.05.2007 tarihinde kendi isteği ile işten ayrıldığını, şoförlük yapmadığı saatlerde ... Caddesindeki büroda işlere yardım ettiğini, postadan veya başka şekilde katılan adına gelen evrakı, kargoları ve mektupları katılanın bilgisi dahilinde teslim alıp açmadan katılana ulaştırdığını, şikâyet konusu olan tebligatı da bu şekilde büroda iken gelen postacıdan imza karşılığı teslim aldığını, bu sırada yanında kimse olmadığını, tebligatı sanık ... ile birlikte PTT'ye giderek teslim almadığını, 2007 yılının Mayıs ayında katılanın kendisini eve çağırdığını, katılanın yanında damadı, kızı ve eşinin olduğunu, suça konu senede ilişkin tebligatı alıp kendilerine verip vermediğini sorduklarını, söz konusu tebligatı alıp katılana verdiğini söylediğini, "Biz böyle bir evrak almadık, alsaydık gereğini yapardık." kendisini suçladıklarını, bunun üzerine işten ayrıldığını, sanık ...'nin sadece ismini duyduğunu, sanık ...'i ise hiç tanımadığını, suça konu senetten bilgisi olmadığını, aynı tarihli diğer ifadesinde; Mayıs ayının ilk günü akşam vakti katılanın damadı olan ...'ün kendisini evine çağırdığını, yanında iki kişi daha olduğunu, tebligatı aldığını ve kendilerine ulaştırmadığını söylediklerini, alıp almadığını hatırlamadığını ve aldıysa da kendilerine vermiş olması gerektiğini söylediğini, bundan sonra da işe gitmediğini,

Kovuşturma evresinde ise; sanık ... ve ... arasında anlaşma olup olmadığını bilmediğini, gösterilen senedin nasıl düzenlendiğini bilmediğini, senedi görmediğini, tek başına ya da sanık ... ile birlikte PTT'ye gidip katılan adına tebligat olup olmadığını sormadığını, gösterilen tebliğ belgesindeki imzanın kendisine ait olduğunu, tebligatı postacının getirdiğini, imza karşılığında aldığını ve ofiste bulunan katılana verdiğini, ...'in zaten küçük bir yer olduğunu, katılana yapılan tebligatları zaman zaman aldıklarını,

Sanık ... aşamalarda; 31.08.2006 tarihine kadar ... ... Bankası Şube Müdürü olarak görev yaptığını, katılanı banka müşterisi olması nedeniyle tanıdığını, sanık ...'i ise katılanın ... ilçesindeki tüm işlerini takip etmesi nedeniyle tanıdığını, katılanın ... ...'de bir gayrimenkulünü 1.650.000 Euro karşılığında sattığını, katılan ile görüşüp bu mevduatı bankaya kazandırdığını, şikâyete konu olan 6 adet işlemin toplamının 330.000 Euro civarında olduğunu ve katılanın telefonla verdiği talimat üzerine yapıldığını, katılanın bu işlemlerden önce yine telefonla bir çok kez işlem yaptırdığını, katılanı işlem yaptıracağı zaman kendisini aradığını ve hesabından kime ne kadar ödeme ya da havale yapılacağını söylediğini, işlemi gerçekleştirdikten sonra dekonta katılanın imzasını aldıklarını, bunun bankacılıkta güvenilir müşterilere sık sık uygulanan bir yöntem olduğunu, 06.03.2006 ve 03.03.2006 tarihli dekontlardaki imzaların bizzat katılan tarafından kendisinin yanında atıldığını, 21.08.2006 tarihli 100.000 Euro içeren dekonttaki imzanın ise kendisinin yanında atılmadığını, bu işleme ilişkin dekontun birisinde sanık ...'in imzası olduğunu, sanık ...'in bu imzayı kendisinin yanında attığını ancak katılan o sırada ...'da olduğu için sanık ...'in ...'a gideceğini ve imzayı katılana attırıp geri getireceğini söylediğini, birkaç gün sonra da dekontu imzalı olarak geri getirdiğini, 19.04.2006, 20.04.2006 ve 01.05.2006 tarihli dekontlarda katılanın ve sanık ...'in imzalarının olmadığını, katılan genellikle telefonla işlemini gerçekleştirip makbuzdaki imzasını daha sonra ikmal ettiğinden bu makbuzları imzalamadığını, işlerin yoğunluğundan bu belgelerin imzalatılmasının unutulduğunu, işlemlerin hepsinin kendisinin talimatı ile yapıldığını, sanık ...'in katılanın temsilcisi olduğuna ve hesaplarına para yatırmaya ve borçlarını ödemeye yetkili olduğuna dair 06.01.2005 tarihli yetki belgesinin banka şubesinde olduğunu, bu belgeyi sanık ...'in getirip verdiğini, belgenin aslının da sanık ...'de olduğunu, katılanın isminin altındaki imzayı ise bizzat katılanın atıp atmadığını bilmediğini, sanık ... tarafından yapılan tüm işlemlerin bu belgedeki yetkisine dayanılarak yapıldığını, banka çalışanları olan diğer sanıkların kendisinin bilgisi dahilinde sanık ...'e ödeme yaptıklarını, bankacılıkta telefonla da bu tür ödemelerin yapılabildiğini, sanık ...'in katılanın talimatı ile aldığı paraları onun bilgisi dışında ya da anlaşmalarına aykırı olarak harcayıp harcamadığını bilmediğini,

Sanıklar ..., ... ve ... aşamalarda; banka görevlisi olduklarını, banka müdürü olan sanık ...'in talimatı ile şikâyete konu işlemleri yaptıklarını, suçsuz olduklarını,

Savunmuşlardır.

IV. GEREKÇE

A. İlgili Mevzuat ve Öğretide Uyuşmazlık Konularına İlişkin Görüşler

Uyuşmazlık konularında isabetli bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi bakımından bankacılık zimmeti, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve dolandırıcılık suçlarının açıklanmasında fayda bulunmaktadır.

1- Bankacılık zimmeti suçu:

Sanıklar ..., ... ve ... aşamalarda; banka görevlisi olduklarını, banka müdürü olan sanık ...'in talimatı ile şikâyete konu işlemleri yaptıklarını, suçsuz olduklarını,

Savunmuşlardır.

IV. GEREKÇE

A. İlgili Mevzuat ve Öğretide Uyuşmazlık Konularına İlişkin Görüşler

Uyuşmazlık konularında isabetli bir hukuki çözüme ulaşılabilmesi bakımından bankacılık zimmeti, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve dolandırıcılık suçlarının açıklanmasında fayda bulunmaktadır.

1- Bankacılık zimmeti suçu:

Arapça bir sözcük olan zimmet, Türk Dil Kurumu sözlüğünde; "üstünde olan şey", "kurum ve kuruluşlarda çalışanlara veya para işleri ile uğraşan görevliye imza karşılığı teslim edilen para veya eşya", "bir kimsenin yasal olmayan yollardan üzerine geçirip ödemeye zorunlu olduğu para" şekillerinde tanımlanmıştır.

Zimmete geçirme ise; "suç konusu mal üzerinde, malikmiş gibi tasarrufta bulunmayı" ifade eder. Bu tasarruflar, suç konusu şeyin mal edinilmesi, amacı dışında kullanılması, tüketilmesi şeklinde oluşabileceği gibi bir başkasına satılması, verilmesi şeklinde de gerçekleşebilir.

Zimmet suçu, ilk olarak mülga 765 sayılı TCK'nın 202. maddesinde düzenlenmiş, buna göre 202. maddesinin 1. fıkrasında basit zimmet suçu, 2. fıkrasında ise eylemin "dairesini aldatacak ve fiilin açığa çıkmamasını sağlayacak her türlü hileli faaliyette bulunmak suretiyle işlenmiş olması" hâlinde nitelikli zimmet suçunun oluşacağı hükme bağlanmıştır.

3182 sayılı Bankalar Kanunu'nun yürürlükte olduğu dönemde, banka personelinin bankanın mal varlığını temellüke yönelik eylemleri ile ilgili olarak istisnai bir düzenleme bulunmaması nedeniyle failin, 233 Sayılı Kamu İktisadi Teşebbüsleri Hakkında KHK'nın ekinde yer alan listedeki bankalardan birinin mensubu olması durumunda, 399 Sayılı Kamu İktisadi Teşebbüsleri Personel Rejiminin Düzenlenmesi Hakkındaki KHK'nın 11. maddesinde yer alan "Teşebbüslerin ve bağlı ortaklıkların paralarına ve para hükmündeki evrak ve senetlerine ve diğer mevcutlarına karşı işledikleri suçlar ile bilanço, tutanak, rapor ve benzeri her türlü belge ve defterleri üzerinde işledikleri suçlar ile ifa ettikleri görevlerinden doğan suçlardan dolayı memur sayılarak haklarında Türk Ceza Kanununun 2 nci kitap üçüncü ve altıncı baplarındaki hükümler uygulanır." düzenlemesi gereğince eylemi gerçekleştiren banka personeli 765 sayılı TCK'nın uygulanması bakımından devlet memuru sayılmakta ve fiilin 765 sayılı TCK'nın 202. maddesinde düzenlenen zimmet, eylemi gerçekleştiren banka personelinin bu listede yer almayan özel bir bankanın mensubu olması hâlinde ise fiilin 765 sayılı TCK'nın 510. maddesinde düzenlenen hizmet nedeniyle emniyeti suistimal suçunu oluşturabileceği yargısal kararlarla kabul edilmiş ve bu yöndeki uygulama da tereddütsüz sürdürülmüştür.

Gerek kamu bankaları gerekse özel bankalar olsun her ikisinin de yürüttükleri faaliyetin kamudan fon toplamak ve bu fonları kendileri veya kamu adına kullanmak olduğunu, bu açıdan bakıldığında zimmet suçunun doğurduğu sonuçlar yönünden kamu ile özel bankalar arasında herhangi bir fark bulunmadığını, kamu ve özel banka çalışanları arasındaki bu eşitsizliği dikkate alan ve zimmet suçunun banka mensupları tarafından banka varlıklarına karşı işlenmesi durumunda özel bir düzenlemeye gereksinim duyan kanun koyucu, bu amaçla 23.06.1999 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren mülga 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 22. maddesinin 3. fıkrasıyla bankacılık zimmeti suçunu mülga 765 sayılı TCK'nın 202. maddesi ile uyum gösterecek şekilde ayrıca düzenlemiştir.

25.11.2000 tarihli ve 24241 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4603 sayılı Kanun ile T.C. Ziraat Bankası, Türkiye Halk Bankası ile Türkiye Emlak Bankasının özel hukuk statüsüne tabi anonim şirket hâline dönüştürülmesi sonucu kamu ve özel banka ayrımına ve adı geçen banka mensuplarının banka malını temellük eylemleri nedeniyle kamu görevlisi gibi cezalandırılmalarına son verilerek, bu kişilerin de 4389 sayılı Bankalar Kanunu ile genel hükümlere tabi olacakları kabul edilmiştir.

Zimmet suçu, 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 247. maddesinde düzenlenmiş, buna göre 247. maddesinin 1. fıkrasında basit zimmet suçu, 2. fıkrasında ise eylemin "Suçun, zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlenmesi" hâlinde nitelikli zimmet suçunun oluşacağı hükme bağlanmıştır.

Bu Kanun'dan sonra 01.11.2005 tarihli ve 25983 mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve hâlen yürürlükte bulunan 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 160. maddesinde de ceza yaptırımı (miktarı) dışında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'na benzer bir düzenleme öngörülerek, bankacılık zimmeti suçu ayrıca düzenlenmiştir.

Bu aşamada; gerek mülga 4389 sayılı Bankalar Kanunu, gerekse 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nda yer alan bankacılık zimmeti suçunun konusu ve unsurları üzerinde durulmasında fayda bulunmaktadır.

Bankacılık zimmeti suçu, mülga 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun "Adli Suç ve Cezalar" başlıklı 22. maddesinin 3. fıkrasında;

Bu aşamada; gerek mülga 4389 sayılı Bankalar Kanunu, gerekse 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nda yer alan bankacılık zimmeti suçunun konusu ve unsurları üzerinde durulmasında fayda bulunmaktadır.

Bankacılık zimmeti suçu, mülga 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun "Adli Suç ve Cezalar" başlıklı 22. maddesinin 3. fıkrasında;

"Banka yönetim kurulu başkan ve üyeleri ile diğer mensupları görevleri dolayısıyla kendilerine tevdi olunan veya muhafazaları, denetim veya sorumlulukları altında bulunan bankaya ait para veya sair varlıkları zimmetlerine geçirirlerse altı yıldan oniki yıla kadar ağır hapis cezası ile cezalandırılacakları gibi bankanın uğradığı zararı tazmine mahkum edilirler. Bu fıkrada gösterilen suç, bankayı aldatacak ve fiilin açığa çıkmamasını sağlayacak her türlü hileli faaliyette bulunmak suretiyle işlenmişse faile oniki yıldan aşağı olmamak üzere ağır hapis ve meydana gelen zararın üç katı kadar ağır para cezası verilir. Ayrıca meydana gelen zararın ödenmemesi halinde mahkemece re'sen ödettirilmesine hükmolunur. Zararın kovuşturma yapılmadan önce tamamıyla ödenmiş olması halinde cezaların yarısı, ödeme hükümden önce gerçekleştirilmiş ise üçte bir oranında indirilir." şeklinde,

01.11.2005 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve hâlen yürürlükte bulunan 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun "Zimmet" başlıklı 160. maddesinin 1 ve 2. fıkralarında ise;

"Görevi nedeniyle zilyetliği kendisine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü olduğu para veya para yerine geçen evrak veya senetleri veya diğer malları kendisinin ya da başkasının zimmetine geçiren banka yönetim kurulu başkan ve üyeleri ile diğer mensupları, altı yıldan oniki yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılacakları gibi bankanın uğradığı zararı tazmine mahkûm edilirler.

Suçun, zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlenmesi hâlinde faile on iki yıldan az olmamak üzere hapis ve yirmibin güne kadar adli para cezası verilir; ancak, adli para cezasının miktarı bankanın uğradığı zararın üç katından az olamaz. Ayrıca meydana gelen zararın ödenmemesi hâlinde mahkemece re'sen ödettirilmesine hükmolunur..." şeklinde,

Düzenlenmiştir.

Suçun, zimmetin açığa çıkmamasını sağlamaya yönelik hileli davranışlarla işlenmesi hâlinde faile on iki yıldan az olmamak üzere hapis ve yirmibin güne kadar adli para cezası verilir; ancak, adli para cezasının miktarı bankanın uğradığı zararın üç katından az olamaz. Ayrıca meydana gelen zararın ödenmemesi hâlinde mahkemece re'sen ödettirilmesine hükmolunur..." şeklinde,

Düzenlenmiştir.

Mülga 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nun 22. maddesinin 3. fıkrasında yazılı zimmet suçunun maddi konusunu; banka yönetim kurulu başkan ve üyeleri ile diğer mensuplarının görevleri dolayısıyla kendilerine tevdi olunan veya muhafazaları, denetim veya sorumlulukları altında bulunan bankaya ait para veya sair varlıklar oluşturmaktayken, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 160. maddesinde yazılı suçun maddi konusunu ise görevi nedeniyle zilyetliği kendisine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü olduğu para veya para yerine geçen evrak, senetler ve diğer mallar oluşturmaktadır. 4389 sayılı Bankalar Kanunu'nda bu suçun maddi konusunu oluşturacak malın bankaya ait olması aranırken, 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nda bu şarta yer verilmemiş olup malın zilyetliğinin faile görevi nedeniyle devredilmiş olması yeterli görülmüştür.

5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 160. maddesine göre; mal, para veya evrak ya da senedin failin görevi gereği zilyetliğine devredilmiş olması veya koruma ve gözetimiyle yükümlü olması gerekir. Failin zilyetliğinde olan ya da koruma veya gözetiminde bırakılan bir malı, kendisi ya da başkasının zimmetine geçirmesi veya malikmiş gibi tasarrufta bulunmasıyla suç işlenmektedir.

Zilyetlik kavramından anlaşılması gereken hukuki anlamda zilyetlik olup failin suç konusu mal, para veya evrak ya da senet üzerinde tasarrufta bulunmaya yetkili olması yeterlidir. Diğer bir anlatımla suç konusu mal, para veya evrak ya da senet üzerinde fiilen zilyet olunması aranmamaktadır.

Bankacılık zimmeti suçu sadece kastla işlenebilen ani hareketli bir suçtur. Zimmete geçirme fiilinin gerçekleştiği anda ve yerde tamamlanır. Kastın varlığından söz edebilmek için failin görevi nedeniyle zilyet olduğu malı, kendisinin veya başkasının zimmetine geçirme bilinç ve iradesinin bulunması gerekli ve yeterlidir.

2- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu:

Güveni kötüye kullanma suçu TCK'nın 155. maddesinde;

"(1) Başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyedliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyedliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkâr eden kişi, şikâyet üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis ve adlî para cezası ile cezalandırılır.

2- Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu:

Güveni kötüye kullanma suçu TCK'nın 155. maddesinde;

"(1) Başkasına ait olup da, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyedliği kendisine devredilmiş olan mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyedliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunan veya bu devir olgusunu inkâr eden kişi, şikâyet üzerine, altı aydan iki yıla kadar hapis ve adlî para cezası ile cezalandırılır.

(2) Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, bir yıldan yedi yıla kadar hapis ve üçbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur." şeklinde düzenlemiş,

Maddenin gerekçesinde de;

"Bu suçla mülkiyetin korunması amaçlanmaktadır. Ancak, söz konusu suçun oluşabilmesi için eşya üzerinde mülkiyet hakkına sahip olan kişi ile lehine zilyetlik tesis edilen kişi (fail) arasında bir sözleşme ilişkisi mevcuttur. Bu ilişkinin gereği olarak taraflar arasında mevcut olan güvenin korunması gerekmektedir. Bu mülahazalarla, eşya üzerinde mevcut sözleşme ilişkisiyle bağdaşmayan kasıtlı tasarruflar, cezai yaptırım altına alınmıştır... Suçun konusunu oluşturan mal üzerinde belirli bir şekilde kullanmak üzere fail lehine zilyetlik tesisi gerekir. Bu nedenle, güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için hukuken geçerli bir sözleşme ilişkisinin varlığı gereklidir." açıklaması yapılmıştır.

Madde gerekçesinde de belirtildiği üzere kanun koyucu tarafından mülkiyetin korunması amacıyla getirilen güveni kötüye kullanma suçu, muhafaza etmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere zilyetliği kendisine devredilmiş olan taşınır veya taşınmaz bir mal üzerinde, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunulması veya bu devir olgusunun inkâr edilmesiyle oluşmaktadır.

Suç, devir amacı dışında tasarrufta bulunma veya inkâr etme şeklinde icrai bir hareketle işlenebileceği gibi malı süresinde devretmeme veya malı güvenle saklamak üzere zilyetliği devralma hâlinde, bakım yükümlülüğünü bilerek yerine getirmeme gibi ihmali hareketle de işlenebilir (Centel/Zafer/Çakmut, s. 472.).

TCK'nın 155. maddesinde sözü edilen zilyetlik kavramı 4721 sayılı Medeni Kanunu'muzun 973. maddesinde; "Bir şey üzerinde fiilî hâkimiyeti bulunan kimse onun zilyedidir." şeklinde açıklanmış, asli ve fer'i zilyetlik ise aynı Kanun'un 974. maddesinde; "Zilyet, bir sınırlı aynî hak veya bir kişisel hakkın kurulmasını ya da kullanılmasını sağlamak için şeyi başkasına teslim ederse, bunların ikisi de zilyet olur. Bir şeyde malik sıfatıyla zilyet olan aslî zilyet, diğeri fer'î zilyettir." biçiminde tanımlanmıştır.