muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/13208, Karar No: 2023/13378, Tarih: 25.12.2023

Fer'i müdahil Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacı tarafın açtığı davanın hizmet tespit davası olduğu, davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi gerektiği, yazılı delillerin mevcut iken bu belgelerin aksi ile ilgili olarak tanık anlatımlarına başvurulamayacağı, 15.11.2021 havale tarihli bilirkişi raporunda yer alan değerlendirmelerin eksik ve hatalı olduğu iddiasıyla İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; mahkemece hatalı ve çelişkili bilirkişi raporları esas alınarak karar verildiği, bu nedenlerle yerel mahkeme kararının usul ve kanuna aykırı olduğu iddiasıyla İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 29.12.1986 tarihinde Sultandağı İmam Hatip Lisesi'nde ücret karşılığı ders vermeye başladığı, 1987 yılının Mayıs ayı sonuna kadar aynı okulda ücret karşılığı ders verdiği, davacının daha sonra 1987 yılının Eylül ayı ile 1989 yılının Ocak ayı arasında Sultandağı Lisesi'nde ücret karşılığı ders verdiği, belirtilen bu sürelerde toplam 1168 saat ücretli derse girdiği, davacının ücretle öğretmenlik statüsünde derse girmesi ve çalışılan sürelerin 506 sayılı Kanun döneminde geçmesi nedeniyle 1 gün=7,5 saat hesabı üzerinden davacının 26.12.1986 - 24.01.1989 tarihleri arasında, Kurum kayıtlarına geçen hizmetleri dışında toplam 156 gün daha hizmetinin bulunduğu, bu hizmetlerin kamu kurumu olan okullarda resmi belgelerde (ek ders bordrosu, puantaj cetveli vb) gösterilmesine rağmen fer'i müdahil Kurum kayıtlarına intikal ettirilmediği, bu nedenle de hak düşürücü süreden söz edilemeyeceği, yerel mahkemece Dairemizin kaldırma kararından sonra alınan bilirkişi rapor ve ek raporunun denetime açık ve hüküm kurmaya elverişli bulunduğu gerekçesiyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Taraf vekilleri istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz isteminde bulunmuşlardır.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davacının davalı nezdinde hizmet akdine dayalı olarak çalıştığının tespiti davasıdır.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 79 uncu maddesi ilgili hükümlerdir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Dava, davacının davalı nezdinde hizmet akdine dayalı olarak çalıştığının tespiti davasıdır.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 79 uncu maddesi ilgili hükümlerdir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17004, Karar No: 2010/2185, Tarih: 22.02.2010

**10. Hukuk Dairesi         2008/17004 E.  ,  2010/2185 K.**

**"İçtihat Metni"**

........

Davacı, 18.07.1985 tarihinden itibaren 1479 sayılı Yasa kapsamında sigortalı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1479 sayılı Kanun, zorunlu sigortalılık şemsiyesi altına en son alınan “esnaf ve sanatkarlar ve diğer bağımsız çalışanlara” Kanunda yazılı sosyal güvenlik hükümlerini uygulama amacını taşımakta olup, 26. madde ile sigortalı olma hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceği ve kaçınılamayacağını, bu Kanuna göre sigortalı sayılanların, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren üç ay içinde Kuruma başvurarak kayıt ve tescil yaptırmalarının zorunlu olduğunu, aksi durumda Kurum tarafından resen tescil işleminin yapılacağı hükme bağlanmıştır.

Buna karşın, 1479 sayılı Kanunda sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin belirli tarihlerden başlatılmasını zorunlu kılan düzenlemeler de yer almaktadır. Bunlardan ilki, “Tescilini yaptırmayanlar hakkında yapılacak işlemler” başlıklı Ek-Geçici 13. madde hükmünde, tescilleri yapılmamış ancak sigortalılık niteliğini taşıyanlar yönünden Yasanın tanıdığı hak ve mükellefiyetlerin 2654 sayılı Kanunun yürürlük tarihi olan 20.4.1982 tarihinden başlatılacağı öngörülmüştür.

619 sayılı KHK’nin Geçici 1. maddesi hükmünde ise; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren başlar. Ancak, 1479 sayılı Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olmak kaydıyla, 20.4.1982 tarihinden bu Kanun Hükmünde Kararnamenin yürürlüğe girdiği tarihe kadar vergi dairelerine kayıtlı olarak kendi nam ve hesabına bağımsız çalıştıklarını belgeleyen sigortalıların, vergiye kayıtlı bulundukları süreler, bu süreye ilişkin primleri, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağı prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.” denilmekte olup, 4.10.2000 tarihinde yürürlüğe girmiş ise de, Anayasa Mahkemesi’nin 8.8.2001 tarihinde yürürlüğe giren 26.10.2000 günlü kararı uyarınca 619 sayılı KHK. tüm hükümleriyle iptal edilmiştir.

./..

-2-

./..

-2-

Bu konuda benzer düzenlemeyi öngören 4956 sayılı Kanunun 47. maddesiyle değişik 1479 sayılı Kanunun Geçici 18. maddesinde; “Bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 4.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetleri 4.10.2000 tarihinden itibaren başlar. Ancak, bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıkları, bu Kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde Kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak 49 uncu ve ek 15 inci maddelere göre hesaplanacak prim borçlarının tamamını, tebliğ tarihinden itibaren bir yıl içinde, ödeme tarihinde bulundukları gelir basamağının yürürlükte olan prim tutarı üzerinden ödemek kaydıyla bu süreler sigortalılık süresi olarak değerlendirilir.” hükmünü içermekte olup, söz konusu düzeleme Kanunun yayım tarihi olan 02.08.2003 tarihinden itibaren yürürlüğe girmiştir.

Hukuk Genel Kurulu’nun 04.02.2009 tarih 2009/21-10, 2009/52 sayılı kararında da belirtildiği üzere, Kuruma tescil başvurusunda bulunulan 27.04.2001 tarihinde, 619 sayılı KHK’nin Geçici 1. maddesi Anayasa Mahkemesinin 08.08.2001 tarihinde yürürlüğe giren kararı ile iptal edilmiş olmasına ve 4956 sayılı Kanun ile değişik 1479 sayılı Kanunun Geçici 18. madde hükmü ise Kanunun yayım tarihi olan 02.08.2003 tarihinden itibaren yürürlüğe girmiş bulunmasına göre; her iki hükmünde somut olayda uygulanma olanakları bulunmamaktadır.

22.03.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Kanun ile 1479 sayılı Kanunda yapılan değişiklikte; “gerçek ve götürü usulde gelir vergisi mükellefi olanlar,......ayıtlı bulunanlar veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun kayıtlı bulunanlar” dan, gelir vergisi mükellefi olanlar, mükellefiyetin başlangıç tarihinden, gelir vergisinden muaf olanlar ile vergi kaydı bulunmayanlar da .....veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıt oldukları tarihten itibaren kendiliğinden sigortalı sayılmışlardır. Kanunun sigortalılık için aradığı koşullar dikkate alındığında davacının dava konusu dönemde zorunlu sigortalı olarak Bağ-Kur kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinden davanın kabulü gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek hâlinde davacıya iadesine, 22.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2014/7172, Karar No: 2014/14527, Tarih: 06.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/7172 E.  ,  2014/14527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : HAYRABOLU ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/11/2013

NUMARASI : 2011/54-2013/417

Taraflar arasında görülen vasiyetnamenin iptali-tenkis davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili; tarafların müşterek murisi anneleri S. S..'ın Tekirdağ .. Noterliğinin 01/09/2008 tarih ve 5036 Y. Nolu düzenleme şeklinde vasiyetnamesi ile eşi H.S..'tan kendisine intikal eden veya edecek olan Hayrabolu hudutları dahilindeki gayrimenkullerdeki hak ve hisselerinin tamamını davalı H.. S..'a kalmasını vasiyet ettiğini, Hayrabolu Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/682 E.sayılı dosyası ile vasiyetnamenin açılmasına karar verildiğini, vasiyetnamenin şekil şartlarının eksik olduğunu ve davalının manevi baskısı altında düzenlendiğini öne sürerek vasiyetnamenin iptalini, bunun mümkün olmaması halinde tenkisini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; incelenen vasiyetnamenin ise şekil şartlarına haiz olduğu gerekçesiyle vasiyetnamenin iptali isteminin reddine, tenkis isteminin kabulü ile 10.000' er TL tenkis bedelinin seçimlilik hakkın kullanıldığı tarih olan 13/02/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

TMK. nun 535. maddesi; “Mirasbırakan vasiyetnameyi bizzat okuyamaz veya imzalayamazsa, memur vasiyetnameyi iki tanığın önünde ona okur ve bunun üzerine mirasbırakan vasiyetnamenin son arzularını içerdiğini beyan eder.

Bu durumda tanıklar, hem mirasbırakanın beyanının kendi önlerinde yapıldığını ve onu tasarrufa ehil gördüklerini; hem vasiyetnamenin kendi önlerinde memur tarafından mirasbırakana okunduğunu ve onun vasiyetnamenin son arzularını içerdiğini beyan ettiğini vasiyetnameye yazarak veya yazdırarak altını imzalarlar.” hükmünü içermektedir.

Yazılışına bakılarak TMK. nun 535. maddesinin, ancak vasiyetçinin okuyamaması veya imzalayamaması halinde uygulanabileceği düşünülebilirse de, bu görüş, doğru değildir. Nitekim, 26.03.1962 günlü ve 23/3 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının sonuç bölümünde açıkça ifade edildiği üzere, okur yazar kişiler bile, dileğine göre ve hiç bir sebep bildirmeye veya vasiyetnameye yazdırmaya yer olmaksızın okuyamayan veya imzalayamayanlar gibi resmi vasiyetname düzenletme yolunu seçebilirler. Sözü edilen içtihadın yürürlüğünden bu yana uygulama bu yolda devam edegelmiştir (Yargıtay 2. HD. nin 24.11.1980 günlü ve 1980/7187 E. 8357 K. ve Yargıtay 3. HD'nin 17.12.2012 günlü ve 2012/21939 E. 25917 K. sayılı içtihatları).

Öte yandan, okur yazar kişilerce, okuyamayan veya imzalayamayanlar gibi resmi vasiyetname düzenletme yolunun seçilmesi halinde de; TMK. nun 535/2. maddesinde gösterilen şekle uyulmak zorundadır.

Davaya konu vasiyetname, okur yazar olmayanlara ilişkin vasiyetname şeklinde düzenlenmiştir. Vasiyetnamede, tanıkların “Mirasbırakanın beyanının kendi önlerinde yapıldığını” tevsik eden beyanları yoktur. Bu beyanın yokluğu vasiyetnameyi geçersiz kılar.

Hal böyle olunca, mahkemece; TMK. nun 535/2. maddesindeki şekil şartlarına uygun olarak düzenlenmeyen vasiyetnamenin iptali isteminin kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3909, Karar No: 2019/5476, Tarih: 17.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3909 E.  ,  2019/5476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İnegöl 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 20/09/2017 tarih ve 2016/67 E- 2017/190 K. sayılı kararın davacı-karşı davalı vekili ile davalı-karşı davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine-kabulüne dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 28/05/2018 tarih ve 2018/22 E- 2018/414 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı-karşı davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı/karşı davalı vekili, müvekkilinin mobilya ayakları tasarımının 5 yıl süreyle koruma altına alındığını, davalı/karşı davacı tarafından 2016/1 Misline başlıklı bültenin 6'ıncı sayfasında VA 490-02 ceviz-valnut olarak tanıtılan ürünün müvekkilinin tescilli tasarımı ile aynı olduğunu, bu durumun Kayseri 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/63 D.İş sayılı dosyası ile tespit edildiğini, davalı/k.davacının müvekkili adına tescilli tasarımı taklit etmek suretiyle üretmeye ve kataloğunda kullanmaya başladığını, tasarım hakkına tecavüz eyleminin haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek, müvekkiline ait tasarımın üretiminin önlenmesi, üretimde kullanılan makine, kalıp ve cihazlara el konulması ile haksız rekabetin tespiti ve önlenmesine, fazlaya ilişkin dava hakkı saklı kalmak kaydı ile davalı/k.davacının eyleminden dolayı yoksun kalınan kazanç ve uğranılan maddi zarara istinaden 1.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminatın davalı/k.davacıdan alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı/k.davacı vekili, esas dava yönünden davacı/k.davalı şirketin tasarımının yenilik ve ayırt edici nitelik taşımadığını, müvekkilinin eylemlerinin tecavüz ve haksız rekabet niteliğinde olmadığını, Kayseri 1.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/63 D.İş sayılı dosyasında yürütülen işlemlere müvekkili tarafından son anda müdahil olunabildiğini, bu nedenle davacı/k.davalı şirketin tasarım belgesinin hükümsüzlüğü için dava açıldığını, davacı/k.davalının dava konusu edilen tasarıma ilişkin başvuru tarihinin 27.01.2015 olduğunu, halbuki sözkonusu tasarımın bu tarihten çok önce müvekkili ve diğer firmalar tarafından kamuoyuna sunulduğunu, davacı/k.davalı adına tescilli bulunan tasarımın yenilik ve ayırt edicilik vasfına haiz olmadığının dergi ve kataloglarla ispat edildiğini ileri sürerek, asıl dava yönünden davanın reddini ve karşı dava yönünden davacı/k.davalı tarafa ait 2015/00535-1 ile 2015/00535-2 numaralı tasarımların 554 sayılı KHK'nin 5-6-7 ve 43'üncü maddeleri gereğince yeni ve ayırt edici niteliği haiz bulunmaması nedeniyle hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; 2008, 2010, 2012, 2013 tarihli görsellerde yer alan mobilya ayaklarının davacı/k.davalı adına tescilli 2015/00535-1 ve 2015/00535-2 no'lu tasarımlar ile ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğu, davacı/k.davalıya ait tasarımların tescil başvuru tarihinde yeni olarak kabul edilemeyeceği, ayırt edilemeyecek derecede benzerlerinin tescil başvuru tarihinden önce kamuya sunulmuş olduğu, 554 sayılı KHK'nin 5, 6 ve 7 inci maddeleri uyarınca yenilik ve ayırt edicilik niteliği taşımadığı, 554 sayılı KHK'nin 43/1-a maddesi kapsamında hükümsüzlük şartlarının oluştuğu gerekçesiyle, asıl davanın reddine ve karşı davanın kabulü ile tasarımların hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

Karar, taraf vekillerince istinaf edilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi tarafından tüm dosya kapsamına göre yapılan istinaf incelemesi sonucunda; yerel mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, davacı/k.davalı yanın istinaf talebinin reddine, davalı/k.davacı vekilinin istinaf talebi için ise; asıl davada davacı/k.davalı yanın fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmak kaydı ile talep ettiği 1000,00 TL maddi tazminat talebinin reddedilmesi nedeniyle, davalı/k.davacı lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan ...Ü.T.'nin 13 üncü maddesinin 2'inci fıkrasına göre, reddedilen miktarı geçmeyecek şekilde vekalet ücreti tayin edilmesi gerektiği gerekçesiyle, davalı/k.davacının istinaf talebinin kabulü ile, ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak ve yeniden hüküm kurularak, asıl dava yönünden; davacı/k.davalı tarafından açılan davanın reddi ile maddi tazminat için belirlenen 1.000,00 TL ile manevi tazminat için belirlenen 2.860,00 TL maktu vekalet ücretlerinin davacı/k. davalıdan alınarak davalı/k.davacıya verilmesine, karşı dava yönünden ise; karşı davanın kabulü ile dava konusu 2015/00535 tescil numaralı çoklu endüstriyel tasarımın (1 ve 2 sayılı) hükümsüzlüğüne ve belirlenen 2.860,00 TL maktu vekalet ücretinin davacı/k.davalıdan alınarak davalı/k.davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Karar, davacı/k.davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı-karşı davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 52,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı-karşı davalıdan alınmasına, 17/09/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6589, Karar No: 2022/7848, Tarih: 07.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/6589 E.  ,  2022/7848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Vezirköprü 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 07.07.2021 tarih ve 2021/77 E. - 2021/134 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının keşidecisi, müvekkilinin lehdarı bulunduğu 05.12.2014 tarihli 54.500,00 TL bedelli çeke dayalı olarak icra takibi başlatıldığını, davalının borcu kabul etmesine rağmen ödeme yaptığından bahisle 04.09.2014 tarihli tahsilat makbuzuna dayanarak Vezirköprü İHM’nin 2015/7 Esas sayılı dosyasında takibin iptalini talep ettiğini, anılan dava kabul edilerek takibin iptaline karar verildiğini, temyiz aşamasında olduğunu, 04.09.2014 tarihli tahsilat makbuzunun çekin ödenmesine değil, çekin müvekkile teslimine ilişkin olduğunu, çekin vadesi 05.12.2014 olmasına rağmen, anılan makbuzun tanzim tarihinin çekin vadesinden 3 ay önceye ait olduğunu, makbuzun tanzim tarihinde çekin tahsil edilmediğini, dava konusu çek müvekkilin elinde olup icra takibine konu edildiği için müvekkilinin hamili olduğu çek nedeniyle alacaklı olduğunu gösterdiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla 54.500,00 TL'nin faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, tahsilat makbuzu adı altında düzenlenen makbuzda çek bedelinin nakden tahsil edildiğinin ve çeke ait bilgilerin yazılı olduğunu, müvekkilinin mal teslim edilmeden çek bedelini ödediğini, ispat yükünün davacıda olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu tahsilat makbuzu incelendiğinde tahsilat makbuzunun Doyaroğlu İnş. Isı Mar. Nak. San. Tic. Ltd. Şti. antetini taşıdığı, 04.09.2014 tarih ve nakit toplam 54.500.-TL yazısından sonra "...sayın ... ellidörtbinbeşyüz- hesabıma mahsuben tahsil ettim, 05.12.2014 tarih, no:3949769, Halkbank, 54.500.-TL, firmanın tahsil yetkilisi...isim imza..." ibarelerini içerdiği, dolayısıyla dava konusu çekin davacının elinde olup davalı keşideciden tahsili talep edildiğine göre dava konusu makbuzun davalı tarafın iddia ettiği gibi dava konusu çekin ödendiğine dair değil, çekin teslimine ilişkin makbuz olduğu, davalının, aradaki ilişkiyi ikrar ettiği ancak çek bedelini ödediğine ilişkin ödeme defi ileri sürdüğü, ispat yükünün davalıda olduğu, davalı tarafça ödeme define ilişkin bir delil sunulmadığı görülmekle ispat yükü üzerinde olan davalı tarafından ödeme iddiası ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, 54.500,00 TL'nin 05.12.2014 tarihinden işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalının bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2.792,17 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 07/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.