muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/2840, Karar No: 2016/2506, Tarih: 10.03.2016

Mahkemece, 105 ada 1 parsel sayılı taşınmazın fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen temyize konu 5.308,77 metrekare yüzölçümündeki kısmı hakkında, "davacılar tarafından 20 yılı aşkın süredir çayır olarak kullanılan özel mülkiyete elverişli çayır niteliğinde tarım arazisi olduğu ve davacılar lehine iktisap şartlarının oluştuğu" gerekçesiyle davanın kabulüne dair karar verilmiştir. Ne var ki, mahkemece fen bilirkişisi tarafından dosyaya ibraz edilen raporda tarafların tutundukları kayıt ve belgeler uygulanarak kapsamları belirlenmemiş, keşfi izlemeye olanak sağlar nitelikte harita ve rapor düzenlenmemiş, zirai bilirkişi raporunda ise; (A) harfi ile gösterilen dava konusu taşınmaz ile etrafındaki mera olarak tespit gören taşınmaz arasında bitki örtüsü, toprak yapısı ve eğim olarak birbirlerine benzeyip benzemediği konularında ayrıntılı ve bilimsel verilere dayalı rapor alınmamış, (A) harfi ile gösterilen çekişmeli taşınmazın kadim mera olarak sınırlandırılan 105 ada 1 parsel sayılı taşınmazın ortasında bulunduğunun, mahallinde yapılan keşif sırasında davalı köy tüzel kişiliği temsilcisi tarafından beyan edilmesi karşısında, söz konusu parselin dava dışı bölümlerinin kadim mera olup olmadığı, fen bilirkişi raporunda dava konusu (A) harfi ile gösterilen taşınmazın kuzeyindeki yolun ne zamandır mevcut olduğu, kadastro tespitinden önce de zeminde bulunup bulunmadığı kadim olup olmadığı, (A) bölümünün mera bütünlüğünü bozup bozmadığı hususları araştırılmadan ve yöntemine uygun mera araştırması yapılmadan yetersiz bilirkişi raporları doğrultusunda karar verilmiş olması nedeniyle yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Hal böyle olunca; doğru sonuca ulaşılabilmesi için; mahkemece tespit tarihinden en az 15-20-25 yıl öncesine ait stereoskopik hava fotoğrafları Harita Genel Komutanlığından, davacıların dayanağı olan hususi varidat belgesi ise bulunduğu kurumdan getirtilerek dosya ikmal edildikten sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan komşu köyler halkından belirlenecek üç kişilik yerel bilirkişi kurulu, jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişi, ziraat mühendisi bilirkişi, taşınmazın güneyinde bulunan dere nedeniyle taşkın su altında kalıp kalmadığının belirlenmesi amacıyla jeolog bilirkişi eşliğinde ve HMK'nın 31. maddesi uyarınca hakime verilen dosyayı aydınlatma görevi kapsamında tarafların bildireceği tanıkların katılımıyla mahallinde keşif yapılmalıdır

. maddesi uyarınca hakime verilen dosyayı aydınlatma görevi kapsamında tarafların bildireceği tanıkların katılımıyla mahallinde keşif yapılmalıdır. Yerel bilirkişi ve taraf tanıklarından çekişmeli taşınmazın öncesinin mera olup olmadığı, çekişmeli taşınmazın meradan açılıp açılmadığı, çekişmeli taşınmaz üzerinde sürdürülen bir zilyetliğin olup olmadığı, varsa bu zilyetliğin ilk kez hangi tarihte ve nasıl başladığı, kimden kime ve ne surette intikal ettiği, kimler tarafından ne kadar süreyle ve ne olarak kullanıldığı hususlarında olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, taraflarca dayanılan kayıt ve belgeler ile kayıt ve belgelerde okunan köy ve mevki adları, taşınmazların cinsi ile sınırları hususunda açıklama istenmeli, yerel bilirkişilerce bilinemeyen sınırlar yönünden taraflara tanıkla kanıtlama olanağı sağlanmalı; zirai bilirkişiden çekişmeli taşınmazın öncesinin mera olup olmadığı, taşınmazın bitki örtüsü, toprak kalınlığı ve cinsi, taşlılık oranı, eğimi, komşu mera parselinin eylemli mera olup olmadığı, komşu parseller ile dava konusu mera olarak tespit gören taşınmaz arasında doğal ya da yapay ayırt edici bir sınır bulunup bulunmadığı, çekişmeli taşınmazın çevresinde özel mülkiyete konu taşınmazlar varsa, bu taşınmazlar ile çekişmeli taşınmazın bitki örtüsü, toprak yapısı ve eğim olarak birbirlerine benzeyip benzemediği konularında ayrıntılı, bilimsel verilere dayalı ve gerekçeli rapor alınmalı, çekişmeli taşınmazın tamamını, komşu parsellerle arasındaki sınırları ve komşu parselleri gösterir şekilde, mümkün olduğunca farklı yön, açı ve yükseklikten fotoğraflar çekmesi istenmeli, jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişiden; çekişmeli taşınmaz ile çevresindeki mera parselini bir arada gösterir, bilirkişi ve tanıklarca gösterilen mevki ve sınırlar işaretlenmiş, keşfi izlemeye olanak sağlar nitelikte harita ve rapor istenmeli, hava fotoğrafları üzerinde çekişmeli taşınmaz ve çevresine ait pafta haritasını çakıştırması istenmeli, hava fotoğraflarında çekişmeli taşınmazın ve çevresinin geçmiş tarihlerdeki görünümlerin zirai bilirkişi tarafından değerlendirilerek meradan ayırıcı unsur varmı yok mu belirlenmesi ve kadim mera olup olmadığının bildirilmesi istenmeli, jeolog bilirkişiden; dava konusu taşınmazın güneyinde bulunan dere nedeniyle taşınmazın su altında kalıp kalmadığı hususunda bilimsel verilere dayalı ve gerekçeli rapor alınmalı, bundan sonra toplanan ve toplanmış tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir karar verilmelidir. Mahkemece bu yönler göz ardı edilerek yetersiz araştırma ve uygulama ile yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 11.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/37467, Karar No: 2024/9742, Tarih: 09.09.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/37467 E.  ,  2024/9742 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/5083 E., 2019/1404 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Esastan ret

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında hakaret suçundan İlk Derece Mahkemesince verilen mahkumiyet kararının istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteğinin özetle; sanığın psikolojik tedavi gördüğüne, rahatsızlığından ötürü suçun manevi unsurunun oluşmadığına ve hükmün bozulmasına yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. GEREKÇE

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik, istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar nazara alındığında basit yargılama usulünün uygulanması için gerekli koşul oluşmadığından Tebliğname'deki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

1. 5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294 üncü maddeleri kapsamında sanık müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri yönünden:

Sanık hakkında kurulan hükme ilişkin olarak; adli tıp kurumu raporu ve tüm dosya kapsamına göre Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek maddi hukuka ilişkin sair yönlerden yapılan incelemede:

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından sair sebepler yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından sair sebepler yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesi'nin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi'ne, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 23. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 09.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5301, Karar No: 2013/11151, Tarih: 12.09.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/5301 E.  ,  2013/11151 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1, 62, 50, 52/2–4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığa alt sınırdan ceza verileceği kabul edildiğine göre suç tarihi itibariyle temel gün adli para cezasının 5 gün yerine 120 gün adli para cezası olarak belirlenmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanığa verilen cezalardan gün adli para cezasının 5 gün olarak belirlenerek, TCK’nın 62. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 4 gün adli para cezası ve aynı Kanunun 52. maddesi gereğince de günlüğü 20,00 TL hesabı ile paraya çevrilerek sonuç olarak 80,00 TL adli para cezasına indirilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1061, Karar No: 2015/6589, Tarih: 01.04.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/1061 E.  ,  2015/6589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2014

NUMARASI : 2013/653-2014/108

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1)Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması, değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması ve kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda, emsal olarak incelenen taşınmaz başka mahalleden olduğu gibi, dava konusu taşınmazın değerinin tespitinde somut emsal olarak incelenen Orta mahalle 66 ada 288 parsel sayılı taşınmazın 17.04.2013 tarihli satışına ilişkin resmi senede göre 7856/8231 hissesinin satış bedeli 120.000,00-TL olduğu halde, bilirkişi raporunda satış bedeli 100.000,00-TL alınarak hesap yapıldığından bilirikişi kurulu raporu inandırıcı değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu,

emsallere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Taşınmaz üzerinde bulunan ve konut olarak kullanılan iki katlı yapının zemin katının 1983, üst katının ise 1997 senesinde yapıldığı belirtildiği halde, gerekçesi açıklanmadan soyut ifadelerle zemin kat ve üst kat için yıpranma oranları aynı alınmak suretiyle hesap yapan rapora göre hüküm kurulması,

3)Davacı idare tarafından düzenlenen kıymet takdir raporunda taşınmaz üzerinde 1/A grubuna ait 37,32 m2'lik yapı bulunduğunun tespit edildiği, bilirkişi raporunda da taşınmaz üzerinde odunluk olduğu belirtildiği halde, gerekçesi açıklanmadan bu yapı bedelinin hesaplamaya dahil edilmemesi,

4)Dava konusu taşınmaz üzerindeki yapılara değer biçilirken birim fiyatın dava tarihine eskale edilmemesi gerektiği gözetilmeden yapılara fazla bedel tespiti,

5)Adapazarı İlçe Gıda Tarım ve Hayvancılık Müdürlüğü verilerine göre taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların değerlendirme tarihi olan 2013 yılı itibariyle maktu değerleri toplamı 2.100,00-TL olduğu halde, resmi veriler dikkate alınmadan fazla bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irat kaydedilmesine, 01.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/34538, Karar No: 2017/15843, Tarih: 03.07.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/34538 E.  ,  2017/15843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti

Davacı vekili, davalı işyerinde, taşeron şirketler bünyesinde ilave tediye ücreti hak edecek şekilde çalıştığını, davalı hastanenin kan alma, serum takma, hasta bakımı gibi uzmanlık gerektiren hizmetlerini taşeron şirketler vasıtasıyla yürüttüğünü, Dev-Sağlık İş Sendikasının başvurusu sonucunda Çalışma Bakanlığı İş Müfettişlerince davalı işyerinde yapılan incelemede 01.01.2008- 31.12.2010 tarihleri arasındaki temizlik hizmetleri işi ile 01.01.2009-31.12.2010 tarihleri arasındaki biyomedikal aletlerin temizlik işi sözleşmelerindeki asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunun tespit edildiğini, muvazaa raporunun 4857 sayılı İş Kanunu’nun 3/2.maddesi gereğince davalı işyeri ve taşeron ... İnş. Tem. Tur. Taah. ve Tic. Ltd. Şti. ile ... Tur. Tem. Gıda ve Taş. A.Ş.’ye tebliğ edilerek kesinleştiğini, kesinleşen rapor sonucunda davacının davalı işyerinin işçisi konumuna geldiğini, 6772 sayılı Yasanın 1. ve 3. maddesi gereğince ödenmesi gereken yıllık iki aylık ilave tediye ücretinin davacıya ödenmediğini, muvazaalı işlem nedeniyle ödenmeyen, ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Savunmasının Özeti

Davalı vekili; müvekkili idareye karşı açılan davanın husumet yönünden reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin seri nitelikli kararları ile davacıların 2011 tarihi sonrası alındığı işlerde çalıştırıldığından bu tarihten sonraki ilave tediye alacağı talebinin reddine karar verilmesinin hatalı olduğu ve yeniden inceleme yapılması yönünden bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyulmakla; yeniden yapılan değerlendirmede Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, İş Müfettişliğince tanzim olunan 08.08.2009 tarih ve 61 sayılı rapor ve eki tutanaklar, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı Üniversitenin hizmet alımı yaptığı alt işveren şirketler nezdinde 2002 yılından itibaren çalışmaya başladığı Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Müfettişliğince tanzim olunan 08.08.2009 tarih ve 61 sayılı rapor ile davalı üniversite ile dava dışı şirketler arasındaki alt işveren ilişkisinin muvazzalı olduğuna dair yapılan tespit sonrasında davacının davalı Üniversite nezdinde dava tarihine kadar aralıksız olarak çalışmaya devam ettiği gerekçesiyle ilave tediye ücretinin kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe

Temyiz

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki temel uyuşmazlık, asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı ve bunun işçilik haklarına etkileri noktasında toplanmaktadır.

Alt işveren; bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde, asıl işveren alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Kanun'un 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanunu'nda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanunu'nda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir.

Bilindiği üzere 24.07.2003 tarih ve 25178 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4924 sayılı Eleman Temininde Güçlük Çekilen Yerlerde Sözleşmeli Sağlık Personeli Çalıştırılması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 11. maddesi gereğince 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 36. maddesinin III. Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfı başlıklı kısmına eklenen fıkra ile “Bu sınıfa dahil personel tarafından yerine getirilmesi gereken hizmetler, lüzumu halinde bedeli döner sermaye gelirlerinden ödenmek kaydıyla bakanlıkça tespit edilecek esas ve usullere göre hizmet satın alınması yoluyla gördürülebilir.” hükmü getirilmiş; sağlık ve yardımcı sağlık personeli tarafından yürütülen sağlık hizmetlerinin 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nda öngörülen istihdam şekillerinden farklı olarak, gerektiğinde hizmet satın alma yolu ile de gördürülebileceği ve anılan hizmetin satın alma işlemlerine ilişkin esas ve usullerin de bakanlıkça tespit edileceği hükme bağlanmıştır. Bu çerçevede gerek Kanun'un tanzim şekli, gerekse satın alınacak olan sağlık hizmetinin diğer hizmet alanlarına nazaran haiz olduğu önem ve hususiyet göz önüne alındığında, bu kabil hizmetlerin satın alınması işlemlerinde 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu ve bu kanuna dayanılarak nazırlanmış bulunan Hizmet Alımı İhaleleri Uygulama Yönetmeliği hükümlerinin bire bir uygulanma imkanının olmaması nedeniyle temel ilkeler ve kurallarda anılan kanun ve yönetmelik hükümlerine bağlı kalmak koşuluyla, salt sağlık hizmetlerinin satın alma yoluyla gördürülmesine yönelik olarak bu esas ve usullerin hazırlanması zarureti doğmuş ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı, Kamu İhale Kurumu ve Sayıştay Başkanlığı'nın da uygun görüşü alınmak suretiyle bakanlıkça hazırlanmış bulunan bu esas ve usuller 05.05.2004 tarih ve 25453 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.