muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/11607, Karar No: 2012/14802, Tarih: 25.12.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/11607 E.  ,  2012/14802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, ... 4.İcra Müdürlüğü’nün 2006/10874 Takip, ... 1.İcra Müdürlüğünün 2006/2332 talimat sayılı dosyasından 31.10.2006 tarihinde haczedilen üzerinde Atlas yazılı 392 Kg, üzerinde üniversal yazılı 2903 kg ve üzerinde yazı bulunmayan 466 kg kumaşın müvekkili şirkete ait olduğunu belirterek istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasını, mahcuzların iadesini, %40 tazminatın tahsilini dava ve talep etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, aynı adreste borçlunun huzurunda 28.7.2006 tarihinde de haciz yapıldığını, 31.10.2006 tarihinde muhafaza için gidildiğinde bazı malların eksik olması nedeniyle ek haciz ve muhafaza işlemleri yapıldığını, İİK 97/a maddesindeki karinenin lehlerine olduğunu, davacı şirket yetkilisinin haciz sırasındaki malların farklı şirketlere ait olduğunu beyan ettiğini belirterek davanın reddine %40 tazminatın tahsiline karar verilmesini savunmuştur.

Davalı borçlulara tebligat yapılmamıştır.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre; davacı ile davalı borçlu şirketlerin aynı adreste faaliyet gösterdikleri, ancak aralarında organik bağ bulunmadığı, dava konusu mahcuzların davalı alacaklının talebi doğrultusunda 10.1.2007 tarihinde adli emanetten alınarak yediemin olarak ...'a teslim edildiği, yargılama sırasında yedieminin adresi ve mahcuzların yeri tespit edilemediğinden mahcuzlar üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılamadığı, tanık beyanları ve

ticari defterler üzerinde yapılan bilirkişi incelemesine göre dava konusu mahcuzların davacı 3.kişiye ait olduğunun tespit edildiği, borçluya ait olduğuna dair davalı alacaklı yanca geçerli ve kesin delil ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne dava konusu mahcuzların davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm, davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK 96 ve devamı maddeleri gereğince 3.kişi tarafından açılmış istihkak istemine ilişkindir.

ticari defterler üzerinde yapılan bilirkişi incelemesine göre dava konusu mahcuzların davacı 3.kişiye ait olduğunun tespit edildiği, borçluya ait olduğuna dair davalı alacaklı yanca geçerli ve kesin delil ibraz edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne dava konusu mahcuzların davacıya ait olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm, davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava İİK 96 ve devamı maddeleri gereğince 3.kişi tarafından açılmış istihkak istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, davalı alacaklının kötüniyetli olduğunun ispatlanamaması nedeniyle davacı yararına tazminata hükmedilmemesinin doğru bulunmasına,dava konusu mahcuzların icra yoluyla satılmadığı ve yedieminde olduğu anlaşılmakla yedieminin görevinin kötüye kullanması halinde davacı 3.kişinin yediemin, borçlu veya alacaklı hakkında hukuk ve ceza davası açma hakkı bulunmasına göre, davacı 3.kişi vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 4,00 TL kalan harcın temyiz eden davacı 3.kişiden alınmasına 25.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4108, Karar No: 2016/3184, Tarih: 03.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/4108 E.  ,  2016/3184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; müvekkilinin 31.12.2012 tarihinde otomobilini parkettiği yerin yanında bulunan davalının evinin duvarının yıkılması sonucu davacının aracının ağır hasar gördüğü ve kullanılamaz hale geldiğini bu nedenle piyasa fiyatı 17 -18 bin TL olan aracını 3000 TL bedelle hurda fiyatına sattığını, zararının yıkılan taşınmazın sahibi olan davalı tarafından karşılanmadığını ileri sürerek 10.000 TL araç hasar bedelinin, olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili cevabında; olayın meydana gelmesinde davalının kusuru bulunmadığını, beklenmeyen halin varlığı nedeniyle illiyet bağı kesildiğinden sorumluluğun olmadığını, duvarın yıkılmasının beklenmeyen hal olduğunu, araç hasarına sebep olan olayın 3. kişinin eylemi nedeniyle meydana geldiğini, davacının bir başkasının harabe halindeki özel mülkiyetine aracını parkederek zarara kendisinin neden olduğunu, haksız davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; tapuda davalı adına kayıtlı olan evin bitişiğindeki evlerin kepçe yardımı ile bir gün öncesinden yıkıldığı, davalıya ait evin oda duvarının 31.12.2011 günü saat 01.30 sıralarında aşağıda park halinde bulunan davacıya ait Hundai Accent marka aracın tavan kısmına düşmesi sonucu araçta hasar meydana geldiği, davalının herhangi bir önlem almadığı gibi kusursuz sorumluluğunun bulunduğu; alınan bilirkişi raporunun yerinde olduğu gerekçe gösterilerek davanın kabulune karar verilmiştir.

Hükmü davalı vekili temyiz etmektedir.

Dava, bina malikinin sorumluluğuna dayanılarak açılmış tazminat istemine ilişkindir.

B.K.nun 58 nci madde hükmü uyarınca, bir bina veya imal olunan herhangi bir şeyin maliki, o şeyin fena yapılmasından yahut muhafazasındaki kusurdan dolayı sorumludur. Bu maddedeki sorumluluk, objektif özen yükümlülüğüne aykırılıktan doğan ağırlaştırılmış bir kusursuz sorumluluk halidir.

İlliyet bağı sorumluluğun temel şartıdır. İlliyet bağının olmadığı bir olayın failinin, meydana gelen zarardan sorumlu tutulması düşünülemez. İlliyet bağı; mağdurun zararının zarar doğurucu eylemin sonucu olarak meydana gelmesini ifade eder. İlliyet bağını kesen eylemler mücbir sebep, zarar görenin ve üçüncü kişinin kusurudur.

Somut olayda; dosya kapsamına göre; davalıya ait binanın yakınına park edilen aracın o bölgeye uyarılmasına rağmen ve emniyet şeritleri kaldırılarak park edildiği yönündeki tanık beyanları dikkate alınmamış ayrıca park yasağı bulunup bulunmadığı vs. de belirlenerek davacıya atfı kabil kusurun varlığı yeterince incelenip değerlendirilmemiştir.

Somut olayda; dosya kapsamına göre; davalıya ait binanın yakınına park edilen aracın o bölgeye uyarılmasına rağmen ve emniyet şeritleri kaldırılarak park edildiği yönündeki tanık beyanları dikkate alınmamış ayrıca park yasağı bulunup bulunmadığı vs. de belirlenerek davacıya atfı kabil kusurun varlığı yeterince incelenip değerlendirilmemiştir.

Bu durum karşısında mahkemece; yukarıda açıklanan hususlarda dikkate alınarak davacının olayın meydana gelmesinde kusuru bulunup bulunmadığı, kusurun illiyet bağını kesecek nitelikte ya da müterafik kusur mahiyetinde olup olmadığı konusunda ayrıntılı, gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınarak hasıl olacak sonuca göre karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8031, Karar No: 2018/7373, Tarih: 27.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/8031 E.  ,  2018/7373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sanığın 2006, 2007, 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği ve 2006 takvim yılına ilişkin defter ve belgeleri ibraz etmediği iddiasıyla açılan kamu davasının yargılamasında; sanığın suçlamayı kabul etmeyerek 2006 yılında cezaevinde olduğunu, defter ve belgelerin diğer ortak Hasan Tırış tarafından Cemalettin isimli muhasebeciye verildiğini, adı geçen muhasebecinin bürosuna gittiğini, ancak alacağını gerekçe göstererek defter ve belgeleri teslim etmediğini, bu yüzden ibraz edemediğini, sahte fatura düzenlemediğini, kendisi cezaevinde iken diğer ortağın düzenleyip düzenlemediğini bilmediğini ifade etmesi, temyiz dilekçesi, şirket ile ilgisi bulunmayan Mustafa Duymak isimli şahsın şirket karar defterinde karar alınmış gibi kendisini şirket yetkilisi gösterdiğini ifade ederek, buna ilişkin Sakarya 4. Noterliğinden 21.07.2006 tarih ve 14075 yevmiye nolu belgeyi ibraz etmesi ve sahte fatura düzenlemek suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, ilgili takvim yıllarına ait düzenlendiği iddia olunan faturaların dosya içine konulmadığının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; öncelikle sanığın savunmasında ve temyiz dilekçesinde bahsi geçen beyanların doğruluğunun araştırılması bakımından, şirket muhasebecisi olan Cemalettin Tufan'ın tanık sıfatıyla ifadesine başvurularak, şirketin 2006 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerin kendisinde olup olmadığı, sanığa teslim edip etmediği sorulup, temyiz dilekçesi ekinde yer alan Sakarya 4. Noterliğince düzenlendiği belirtilen belgelerin doğruluğu merciinden araştırılarak, ilgili takvim yıllarına ait fatura asıl ya da örneklerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, suça konu faturaları kullandığı belirlenen şirket ya da şahıslar hakkında dava açılmış ise bu dava dosyalarının getirtilip incelenmesi ve ilgili belgelerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, gerektiğinde faturalardaki yazı ve imzaların sanığa aidiyeti hususunda da bilirkişi incelemesi yaptırılmasından sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı,

2- Kabul ve uygulamaya göre de;

a) 213 sayılı VUK'nin 359/a-2. maddesinde düzenlenen defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine esas olmak üzere istenmesi halinde yetkili kimselere ibraz edilmemesi sonucunda oluştuğu cihetle, yapılan incelemede, defter ve belgelerin ibrazına dair 21.11.2008 tarih ve VDENY-2008-186/57 istem yazısının dosya içerisinde bulunmadığı anlaşıldığından, anılan istem yazısının aslı veya onaylı örneği celp edilerek incelenmesinden sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçunun cezasının alt sınırının 18 ay hapis olduğu gözetilmeden, temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak takdir edilmesi suretiyle fazla ceza tayini, c) Aynı takvim yılı içerisinde farklı tarihlerde düzenlenen sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı gözetilmeden eksik ceza tayini,

d) 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi’nin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sonuç ceza miktarları itibariyle sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 1 Nolu paragrafa Üye ...'in değişik gerekçesi ile 27.09.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

DEĞİŞİK GEREKÇE

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

DEĞİŞİK GEREKÇE

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390, K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesindeki “Kaçakçılık suçu”, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipi vardır. 2018/3390 Esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’ndaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlardan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanun’unda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 Esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanunu’na göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelenmesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin içeriğin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde tanımlanan suçun hiç bir şekilde cezalandırılamayacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanığı daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde “sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 227.mad.3.f ile 230. maddelerinde öngörülen “şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tespitine gerek bulunmadığından, sayın çoğunluğun fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içerisinde bulundurulmasına ve faturaların bulunmadığı ya da 230. maddedeki zorunlu unsurları taşımadığının tespiti halinde sanığın üzerine atılı suçun oluşmayacağına ilişkin bozma yönündeki görüşüne katılmıyorum. Ancak faturanın şekil şartları dışındaki suçun sübutu için aranan diğer eksikliklerin araştırılması gerektiği, bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde suçun sübutu için diğer bozma sebeplerine katılıyorum. 27/09/2018
Yargıtay — Esas No: 2013/19405, Karar No: 2014/4598, Tarih: 10.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/19405 E.  ,  2014/4598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ilgın Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/07/2013

NUMARASI : 2012/83-2013/318

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava; sahte tanzim edildiği iddia edilen bono nedeniyle borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Davalı vekili; dava konusu bonodaki imzanın davacı H.. İ.. eli ürünü olduğunun Ilgın İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2006/28 E. ve 2010/149 K. sayılı dosyasında tespit edildiğini, ayrıca diğer davacılar A.. K.. ve M.. K..'ın davada taraf sıfatlarının bulunmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılamada toplanan delillere göre; dava dışı A.. A.Ş.'nin davalı tarafından Ilgın İcra Müdürlüğü'nün 2006/467 esas sayılı icra takip dosyasında borçlu konumunda olduğu, icra takibi sırasında A.. A.Ş. adına kayıtlı taşınmazın davacılar A.. K.. ile M.. K.. tarafından hacizli olarak satın alındığı, dolayısıyla bu davacıların da dava açmakta hukuki yararları olduğu, Ilgın İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2006/28 (Yargıtay bozması sonrası 2012/1 esas sayılı) dava dosyası içindeki Adli Tıp Kurumu'nun 11/10/2010 tarihli raporunda inceleme konusu senedin ödeme günü bölümündeki 01.04.2003 rakamları, alacaklı bölümündeki H.. İ.. yazıları ve ihtilaf vukuunda matbu yazılarından sonraki Ilgın yazılarının altında evvelce mevcut yazılara ait mürekkep bakiyelerinin olduğu, ancak sözkonusu yazıların fiziksel ve kimyasal yöntemlerle silinmiş oldukları ve okunamadığının bildirildiği, bu rapora göre dava konusu bono üzerinde tahrifatın sabit olduğu, davalının üzerinde tahrifat yapılan bonoyu takibe koymuş olması nedeniyle kötüniyetli olduğu kanaatine varıldığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davacıların Ilgın İcra Müdürlüğü'nün 2006/467 esas sayılı takip dosyasında borçlu olmadıklarının tespitine, asıl alacağın %20'si oranında kötüniyet tazminatının davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1- Davacılar A.. K.. ve M.. K..'ın isimleri dava konusu bono üzerinde yer almadığından alacaklı konumunda değillerdir ve aktif dava ehliyetleri bulunmamaktadır.

2- Genel yetkili mahkemelerde dar yetkili icra hukuk mahkemeleri tarafından alınan rapor hükme esas alınamayacağından, icra mahkemesindeki rapor esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9945, Karar No: 2014/19306, Tarih: 09.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/9945 E.  ,  2014/19306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 2.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 2.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/06/2011 gün ve 2005/22-2011/106 sayılı kararı bozan Daire’nin 06/02/2014 gün ve 2012/9732-2014/1996 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin tanınmış fotoğraf sanatçılarından birisi olup, mali hak sahibi olduğu fotoğraf eserlerinin davalı tarafından 7 kitaplık.../... dizisinin 6 eserinde ön kapak fotoğrafı şeklinde müvekkilinin izni olmaksızın ve özensiz bir şekilde kopyalanarak kullanıldığını, 1 kitapta ise müvekkiline ait olmayan bir fotoğrafa müvekkilinin ad ve soyadının yazıldığını ve söz konusu kitapların çoğaltılarak basılmak suretiyle müvekkilinin maddi ve manevi zarara uğratıldığını ileri sürerek, davalının haksız eylemlerinin durdurularak, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 26.000,00 TL maddi tazminat ile 10.000,00 TL manevi tazminatın haksız yayının gerçekleştiği tarihten itibaren yürütülecek faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce davacı yararına bozulmuştur.

Davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 52,40 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 09/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.