muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/295, Karar No: 2006/322, Tarih: 26.12.2006

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nca okundu, gereği görüşülüp düşünüldü.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanık R…

… D…

…'ın Anayasal düzeni ortadan kaldırmaya teşebbüs suçundan 765 sayılı TCY'nın 146/1 ve 59. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezasıyla cezalandırıl-masına, hakkında aynı Yasanın 31 ve 33. maddelerinin uygulanmasına karar verilen olayda, Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık, suç tarihinin nasıl belirleneceği ve sanığın suç tarihinde 18 yaşını bitirip bitirmediği hususuna ilişkindir.

İncelenen dosyada;

Yerel Mahkemenin toplanan kanıtlarla da uyumlu bulunan kabulüne göre, sanık R…

… D…

…'ın, çok sayıda yargısal kararda vurgulandığı üzere, Anayasal düzeni yıkarak şer'i esaslara dayalı teokratik bir devlet kurmak amacını gerçekleştirmek için tebliğ (propaganda), cemaat (teşkilatlanma) ve cihad (savaş) biçiminde üç aşamalı bir strateji takip eden, askeri ve siyasi kanat olarak hiyerarşik bir sistem içinde hücre tipi yapılanmaya sahip olup, silahlı tehdit, kaçırma ve öldürme yöntemlerine sıklıkla başvurduğu bilinen yasadışı Hizbullah örgütüne üye olduğu, silahlı eğitimi takiben örgütün silahlı kanadında görev alıp 18.10.1993 tarihinde Ş…

… P…

…'ın öldürülmesi ve S…

… A…

…'ın yaralanması eylemine katıldığı anlaşılmaktadır.

Kayden 01.01.1977 doğumlu olduğu belirlenen sanık, sorumlu tutulduğu Anayasal düzeni cebren ortadan kaldırmaya teşebbüs suçuna vücut veren ve suçun 765 sayılı TCY'nın 146/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesini gerekli hale sokan öldürme ve yaralama eylemlerinin gerçekleştiği 18.10.1993 tarihinde henüz 16 yaşının içindedir. Suç tarihinde 18 yaşını bitirmediği anlaşılan sanık hakkında, 765 sayılı TCY'nın yaş küçüklüğü nedeniyle cezada indirim öngören 55. maddesinin uygulanması zorunludur. Sanığın Anayasal düzeni cebren kaldırmaya teşebbüs niteliğinde görülen bu eylemi sonrasında, başkaca eyleme katılmaksızın örgüt üyeliğini 18 yaşını bitirdiği tarihten sonra da sürdürmüş olması, yaş küçüklüğüne dayalı ceza indirimine engel değildir. Bu itibarla, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulüne karar verilmelidir.

Öte yandan, önceki ve sonraki yasalardan hangisinin uygulamada daha lehe sonuç verdiğinin tespiti bakımından inceleme yapılırken takip edilecek yöntemle ilgili olarak Özel Daire kararında belirtilen hususların, daha sonra benzer bir uyuşmazlık nedeniyle Ceza Genel Kurulu'nca verilen 14.02.2006 gün ve 19-17 sayılı kararda öngörülenden farklı olması ve bu karar sonrasında Yargıtay Dairelerinin görüş ve uygulamalarının da bu doğrultuda oluşması karşısında, lehe yasanın tespiti bakımından yapılacak değerlendirmeye ilişkin yerleşmiş ilkenin, bozma sonrası uygulama yapacak yerel mahkemeye yön göstermek açısından bir kez daha vurgulanmasında yarar bulunmaktadır. Buna göre, lehe yasanın tespiti bakımından değerlendirme yapılırken, fer'i cezalar ve güvenlik tedbirlerine ilişkin olanlar da dahil olmak üzere 765 sayılı TCY'nın bir bütün halinde olaya uygulanarak sonuca varılması, daha sonra da 5237 sayılı TCY'nın ceza ve güvenlik tedbirleri de dahil ilgili bütün hükümleri tatbik edilerek bu Yasaya göre ayrı bir sonuç belirlenmesi, yapılacak karşılaştırma üzerine daha lehe sonuç verdiği saptanan yasanın hükümleri yekdiğeriyle karıştırılmadan bir bütün halinde uygulanmak suretiyle, ceza, fer'i ceza ve güvenlik tedbirine hükmedilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 17.11.2005 gün ve 6546-8807 sayılı düzelterek onama kararının KALDIRILMASINA,

3- D... 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.06.2005 gün ve 361-154 sayılı kararının BOZULMASINA,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.12.2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/15297, Karar No: 2024/21775, Tarih: 27.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/15297 E.  ,  2024/21775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ: 01.10.2024

SAYISI : 2021/2534 E., 2021/2845 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 01.10.2024 tarihli ve 2021/2534 Esas, 2021/2845 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 01.10.2024 tarihli ve 2021/2534 Esas, 2021/2845 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Konya 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20737, Karar No: 2015/19072, Tarih: 10.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/20737 E.  ,  2015/19072 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Tekirdağ İş Mahkemesi

Tarihi : 03.06.2015

No : 2014/529-2015/184

Dava, davacının sigortalı hizmetinin aidiyeti ve yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece; bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı Kurum avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi.... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin tüm ,davacı vekilini aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Davacı, Hasan kızı 02.01.1970 doğumlu N.. B.. (Dinç), Kurum kayıtlarında ..... sicil numaralı N. D. (Şahin) ait gözüken 1988/1.,2.,3., 1989/1.,2.,3., 1990/1. dönemine ait hizmetlerin kendisine ait olduğunun ve dava tarihinden sonra verilen 03.01.2014 tarihli dilekçe ile 02.01.2014 tarihi itibariyle yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı N.. Ş..'in 15.01.2013 tarihli beyanı ve dinlenen tanık anlatımlarına göre, 1988-1990 arası çalışmaların davacıya ait olduğu kanaatiyle bu istemin kabulüne, ancak dava tarihi itibariyle tahsis koşulları oluşmadığı gerekçesiyle bu talep yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

506 veya 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince yaşlılık sigortasından aylık bağlanması istemine ilişkin davalarda, Kuruma başvuruda bulunulduğu tarih itibarıyla tümüyle oluşmayan tahsis koşullarının yargılama aşamasında gerçekleşmesi durumunda, özellikle, Anayasa’nın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlığını taşıyan 141. maddesindeki, davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasının, yargının görevi olduğunu belirten hüküm, 6100 sayılı Kanunun “Usul ekonomisi ilkesi” başlıklı 30. maddesinde yer alan, hakimin,

yargılamanın kabul edilebilir süre içinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini ve gereksiz gider yapılmamasını sağlamakla yükümlü olduğu yönündeki düzenleme, sosyal koruma, dayanışma, sosyal denkleştirme ve zorunluluk ilkelerine dayanan sosyal sigortalar, bireyin onuru ile kişiliğinin geliştirilmesi için kaçınılmaz ekonomik, sosyal ve kültürel hakların doyurulması temeline dayanan sosyal güvenlik hukukunun ilkeleri dikkate alındığında, bütün şartların yerine getirildiği tarihi izleyen ay başından itibaren aylığa hak kazanıldığının tespitine karar verilmesi gerektiği, kuşkusuz, yargılama aşamasında aylık bağlama koşulları gerçekleşen sigortalı yönünden tahsis talep günü itibarıyla şartlar oluşmamakla Kurumun dava açılmasına sebep olan herhangi bir haksız işleminin de söz konusu bulunmadığı gözetilerek yargılama giderleri buna göre değerlendirilmelidir. Mahkemece izah edilen hususlar gözetilerek bütün şartların yerine getirildiği tarihi izleyen ay başından itibaren aylığa hak kazanıldığının tespitine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi,usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hüküm fıkrasının "III" nolu bendinin silinerek yerine "Davacıya 01.02.2014 tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine" cümlesinin yazılmasına ve bu şekliyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10108, Karar No: 2013/17147, Tarih: 01.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/10108 E.  ,  2013/17147 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21.03.2013 tarih ve 2011/568-2013/109 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ...Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı World Focus firması çalışanı ve teknisyen olan müvekkillerinin murisi...'ün İstanbul-Isparta seferini yapan uçağın 30.11.2007 tarihinde düşmesi sonucu hayatını kaybettiğini, davalı ... şirketine sigortalı bulunan uçağı kiraya verenin davalı World Focus firması, kiracının ve yolcu taşımacılığında kullananın ise davalı ... olduğunu belirterek müvekkili ... için 60.000,00 TL, ... için 40.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili ve davalı ... şirketi vekili ayrı ayrı, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, müteveffanın davalı Dünyaya Bakış Hava Taşımacılığı A.Ş'nin sigortalı çalışanı olduğu, bu şirketle arasında hizmet akti bulunduğu, yer hizmetlerinde görevli teknisyen olduğu, Dünyaya Bakış Hava Taşımacılığı A.Ş. ile Atlas Jet Havacılık A.Ş. arasında düzenlenen 29/11/2007 tarihli uçak kiralama sözleşmesinin 4., 5. maddeleri gereğince uçağın iniş ve kalkışından önce bakımının yapılması hususlarında görevlendirildiğinin davacı tarafça iddia edildiği, uçak kiralama sözleşmesi gereği ödünç işçi görevlendirilmesi durumu olabileceği gibi delillerin birlikte değerlendirilmesinin usul ekonomisi açısından da yerinde olacağı, bu kapsamda mahkemenin davaya bakmakta görevli olmadığı, davaya bakma görevinin iş mahkemelerinin görev alanına girdiği gerekçesiyle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı Atlas Jet Havacılık A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davalı ...Ş. vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ...Ş. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 01.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2723, Karar No: 2009/1984, Tarih: 09.02.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/2723 E.  ,  2009/1984 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Söke İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/11/2008

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 09.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7892, Karar No: 2014/11363, Tarih: 21.10.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/7892 E.  ,  2014/11363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karaisalı Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/05/2014

NUMARASI : 2014/65-2014/135

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı İtirazın iptali davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira alacağının tahsili için başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; Davalının 05.10.2006 tarihli sözleşme ile yıllık 4.000 TL bedel üzerinden kiracı olduğunu, 30.11.2006 tarihinde tarafların kira bedeline yönelik yeni bir anlaşma yaptıklarını, anlaşma uyarınca 01.01.2008 tarihine kadar 13.000 TL kira bedeli ödenmesinin kararlaştırıldığını, kararlaştırma uyarınca 05.10.2008 tarihinde başlayan kira dönemi için yıllık 15.000 TL ve 05.10.2009 tarihinde başlayan kira dönemi için yıllık 16.650 TL kira bedelinin ödenmesi gerektiği halde ödenmediğini, söz konusu bedellerin davalıdan icra takibi yolu ile tahsil edildiğini, 05.10.2010 tarihinde başlayan kira dönemi için ise ödenmesi gereken kira bedelinin Tüfe artışına göre 18.500 TL olup tahsili için işbu davanın konusu olan icra takibini (Karaisalı İcra Müdürlüğü 2011/19 sayılı dosya) başlattıklarını, davalının borca kısmi itirazda bulunarak borcun 12.753 TL’lik kısmına karşı çıktığını belirterek itirazın iptalini ve %40 oranında icra inkar tazminatının tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davalı ise; Kira sözleşmesi ve artış koşulu uyarınca takip konusu dönemde ödenmesi gereken kira bedelinin 5.746 TL olup bu bedelin davacıya ödendiğini, başka borcu bunmadığını, davacının talep ettiği tutarın yasal bir dayanağı olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda yıllık kira bedelinin 17.338,20 TL olduğunun kabulü ile itiraz edilen kısım yönünden itirazın iptaline karar verilmiştir.

Taraflar arasında imzalanan noter onaylı kira sözleşmesi 05.10.2006 başlangıç tarihli ve beş yıl sürelidir. Sözleşmede kira bedeli yıllık 4.000 TL olup bu bedelin her yıl Tüfe endeksine göre arttırılacağı kararlaştırılmıştır. Taraflar 30.11.2006 tarihinde “Tutanak” başlıklı bir belge düzenlemişler ve bu belgede; 2 katlı müstakil konutun 01.01.2008 tarihine kadar davalıya 13.000 TL karşılığında kiralandığını belirtmişlerdir. Davacı söz konusu belgeye ve davalı hakkında daha önce yapılan icra takiplerinde tahsili istenen tutarlara dayalı olarak 05.02.2011 tarihinde başlattığı işbu icra takibinde 15.10.2010 tarihinde peşin ödenmesi gereken 18.500 TL kira alacağının tahsilini istemiştir. Buna karşılık davalı ise “Tutanak” başlıklı belgenin kira sözleşmesine hiçbir atıfta bulunmayıp sözleşmede her hangi bir tadil ve değişiklik yapmadığını, önceki icra takiplerinde tahsili istenen tutarlara göre de bir hesaplama yapılamayacağını, zira takipler hakkında devam eden yargılamanın henüz sonuçlanmadığını belirtmiştir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık kira miktarına ilişkin olup konuya ilişkin olarak alınan bilirkişi raporunda; Bir önceki dönem kira bedelinin davacı tarafından 16.500 TL üzerinden icra takibine konu edildiği (Karaisalı İcra Müdürlüğünün 2009/75 sayılı dosyası) bu durumun davacı yararına kazanılmış hak teşkil ettiği, takip konusu dönem kira bedelinin de bu tutar üzerinden artış uygulanarak hesaplanacağı belirtilerek takip konusu dönemde yıllık kira miktarı 17.228,20 TL olarak belirlenmiştir. Mahkemece bilirkişi raporundaki bu hesaplamaya göre karar verilmiştir. Davacının 2008 ve 2009 yılları kirası için başlattığı icra takiplerinde talep edilen tutarlar esas alınarak hesaplama yapılması doğru değildir. Kaldı ki söz konusu icra takibine davalının itiraz etmesi üzerine icra mahkemesince verilmiş ve kesinleşmiş bir karar olmadığı gibi icra mahkemelerince verilen kararlar da bir taraf yararına maddi anlamda kesin hüküm teşkil etmezler. Diğer yandan davacı tarafından dayanılan “Tutanak” başlıklı belge kapsamından taraflar arasındaki 05.10.2006 tarihli kira sözleşmesi hükümlerinin kaldırıldığı veya değiştirildiği anlaşılamamakta olup bu durumda mahkemece sözleşme hükümlerine değer verilerek alacak miktarı hesaplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 21.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3401, Karar No: 2017/6892, Tarih: 27.09.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/3401 E.  ,  2017/6892 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar ..., ... ve ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesi ile müvekkillerinin ve davalıların106 pafta, 382 ada 138 sayılı parseldeki apartmanının malikleri olduklarını, söz konusu apartmanın 6 numaralı daireden 25 nolu daireye kadar bütün daireleri eşit m2'ye sahip olduklarını, ancak inşaat bitip kat mülkiyeti kurulurken müteahhit ve o zamanki arsa sahiplerinin imzası bulunan 19 Temmuz 1974 tarihli yönetim planı ile bazı dairelerin m2'lerinin büyük gösterilmiş olduğunu, arsa paylarının yanlış hesaplanarak tapuya da böyle tescil edilmiş bulunduğunu, bazı arka dairelerin m2'leri de aynı olduğu halde büyük gösterildiğini, bu hususun tasdikli proje incelendiğinde de görülebileceğini, 17/05/1987 tarihli kat malikleri kurulu toplantısında davalılarında imzaları ile kabul edilen kararda harcamaların arsa payı hesabı ile değil daire m2'si oranında paylaştırılmasına karar verilmiş olduğunu, 634 sayılı KMK'nın 5711 sayılı Kanunun 1. maddesi ile değişik 3. maddesinin ikinci fıkrasının 2. cümlesi "arsa paylarının bağımsız bölümlerin payları ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifak sahibi, arsa paylarının yeniden düzenlenmesi için mahkemeye başvurulabilir" denildiğini, Kanun gereğince arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartının arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlendiğini, davanın kabulü ile hakkaniyete uygun ve adil olmayan bu durum karşısında kat malikleri arasındaki haksızlığın giderilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile İstanbul ili, Kadıköy ilçesi, Erenköy mahallesi 382 ada, 138 parsel sayılı taşınmazda bulunan bağımsız bölümlere ait arsa paylarının iptali ile arsa paylarının belirlenen oranlarda düzeltilmesine karar verilmiş, hüküm davalı ..., ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık arsa payının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanununun 3. maddesinde; kat mülkiyeti veya kat irtifakının, bu mülkiyete konu olan anayapının bağımsız bölümlerinden her birine kat irtifakının kurulduğu tarihteki, doğrudan doğruya kat mülkiyetine geçilme halinde ise bu tarihteki değeri ile oranlı olarak tahsis edilen arsa payının ortak mülkiyet esaslarına göre açıkça gösterilmesi suretiyle kurulacağı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değeri ile oranlı olarak tahsis edilmediği hallerde, her kat maliki veya kat irtifakı sahibinin arsa payının düzenlenmesi için mahkemeye başvurabileceği hükme bağlanmıştır. Arsa payı düzenlemesinin yeniden yapılabilmesinin ilk şartı, arsa paylarının bağımsız bölümlerin değerleriyle oransız olarak belirlenmiş olmasıdır. Bu

hususa dayalı istemlerde mahkeme tüm kanıtları değerlendirerek bağımsız bölümün değeri ile bölüme özgülenen arsa payını karşılaştırıp denklik sağlamaya çalışmalıdır. Söz konusu işlem yapılırken de, bağımsız bölümlerin cinsi, bulunduğu kat, alanı, ısınma sistemi, aydınlanması, mimari kullanımı ve konumu, cephesi ve manzarası gibi hususlar değerlendirme için esas alınır; değerlendirmeye esas alınacak tarihten sonraki imar durumu ile cins ve manzara değişiklikleri, bakım ve onarım çalışmaları sebebiyle meydana gelen değer artış ve eksilmeleri dikkate alınmaz.

Somut olayda, mahkemece 27/11/2014 tarihli bilirkişi kurul raporu hükme esas alınmış ise de, bilirkişi raporunda belirtilen nolu bağımsız bölümlerin kat irtifakının kurulduğu tarihteki arsa paylarının yaklaşık %167 yüksek yazıldığı görüşüne varılmış ise de arsa payları arasında orantısızlığa yol açan somut ve haklı nedenlerin hangi gerekçelerle oluştuğu hususunda açıklayıcı bir rapor düzenlenmemiştir. Mahkemece kat irtifakının kurulduğu tarih itibariyle kat irtifak belgelerinin, mimari projelerin ve yönetim planının birlikte değerlendirilerek, tapu kaydında arsa paylarının düzeltilmesi hususunda kanaate varılır ise oluşacak yeni arsa paylarının ve oranlarının gösterir mukayeseli gerekçeli somut ve haklı nedenler belirtilerek arsa paylarında düzeltilmesi gereken bir yanlışlık olup olmadıgı hususunda uzman bilirkişi kurulunca rapor alınarak oluşan sonuca göre karar verilmesi gerekmektedir.

Ayrıca; davalı nüfus kayıtlarına göre 1993 yılında vefat etmiş olmasına rağmen davanın mirasçılarına karşı yöneltilmiş olmaması ve 8 ile 10 nolu bağımsız bölüm intifa hakkı sahiplerinin davada taraf olması gerektiği düşünülmeden karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

Mahkemenin 14/4/2015 tarihli ek kararı ile 18/12/2014 tarihi olan gerekçeli karar tarihinin değiştirilmesi doğru görülmemiş ise de dosya arasında bu durumun onayı sırasında sehven gerçekleştiğine ilişkin belgeler bulunduğundan bu husus bozmaya konu edilmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 27/09/2017 günü oy birliğiyle karar verildi.