muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1122, Karar No: 2017/2342, Tarih: 31.05.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/1122 E.  ,  2017/2342 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mah. Sıf.)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedeli alacağının tahsili için yapılan ilâmsız icra takibine itirazın iptâli ve takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

Davalının temyiz itirazlarına gelince;

2-Davacı ile davalı arasında 2 m3/gün kabul edilen proses kaynaklı atık suların arıtılması için 1 adet kimyasal atıksu arıtma ünitesinin inşaat işleri ve vinç hizmetleri hariç imalâtı, nakliyesi, montajı ve tam otomatik çalışır durumda teslimine ilişkin tarihsiz sözleşme imzalanmıştır. Sözleşmenin 9. maddesine göre iş bedeli 12.000 Euro + KDV olup, %40'ının nakit iş avansı, %60'ını da montaj sonrasında 60 günlük çekle ödeneceği kararlaştırılmıştır. Sözleşmenin 3. maddesinde işverenin yükümlülükleri, 4. maddesinde yüklenicinin yükümlülükleri sayılmış, 5. maddede teknik özellikleri belirtilmiştir.

Davacı yüklenici davalı iş sahibidir. Eser sözleşmesi ilişkisinde yüklenicinin iş bedeline hak kazanabilmesi için işi sözleşme ve eklerine varsa şartname ve buna ilişkin yasa ve mevzuat hükümlerine uygun olarak tamamlayıp teslim ettiğini kanıtlamak zorundadır. Sözleşmede teknik ve kimyasal özellikleri ağır basan bir arıtma tesisinin yapılması kararlaştırıldığından, yüklenicinin sözleşme ve eklerine ve varsa mevzuatına göre işi tamamlayıp bedeline hak kazanıp kazanmadığının tespiti ve miktarı ihtilâf teknik içerikli olduğundan teknik bilirkişi incelemesine bağlıdır. 6100 sayılı HMK'nın 266/1. maddesi hükmünce çözümü hukuk dışında özel veya teknik bilgiyi gerektiren hallerde mahkeme

taraflardan birinin talebi üzerine yahut kendiliğinden bilirkişinin oy ve görüşünün alınmasına karar verebilecektir. Mahkemece de özel veya teknik bilgiyi gerektirdiği düşüncesiyle çevre, inşaat, makina mühendisi ve hukukçudan oluşan bilirkişi kurulunca keşfe bağlı olarak arıtma tesisi üzerinde inceleme yaptırılmış bilirkişi kurulu düzenlediği 22.01.2014 tarihli raporunda davalının icra takibine itirazında haklı olduğunu belirtmiş, mahkemece rapora itiraz edilmesi üzerine ek rapor alınması yönüne gidilmediği gibi yeniden oluşturulacak teknik bilirkişi kurulundan rapor da alınmaksızın sözleşme konusu işin gerektirdiği özel ve teknik bilgiyi taşıması mümkün olmayan mali müşavir bilirkişinin raporuna teknik rapor vasfı da verilerek itibar edilmek suretiyle dava sonuçlandırılmıştır. Mahkeme bilirkişinin oy ve düşüncesiyle bağlı bulunmamakla birlikte yeterli görmemesi halinde özel ve teknik bilgiyi gerektiren hususlarda yeniden bilirkişi incelemesi yaptırabileceği gibi teknik bilirkişinin raporuna itibar etmemesi halinde bunun dosya kapsamına uygun ve denetlenebilir gerekçesini de kararda göstermesi gerekirken yeniden teknik yönden bilirkişi incelemesi yaptırılmamış ve itibar edilmeme gerekçesi gösterilmemiştir.

Bu durumda mahkemece yüklenicinin edimin sözleşme ve eklerine uygun olarak yerine getirip bedele hak kazanılmadığı savunulduğu ve taraflar arasında uyuşmazlığın çözümü özel ve teknik bilgiyi gerektirdiği, davacı tarafça alınan teknik bilirkişi raporuna itiraz edildiği ve kabul edilmediğinden yeniden oluşturulacak uzman teknik bilirkişi ya da kurulundan sözleşme ve ekleri ile varsa mevzuatı ile işin niteliğine göre davacı yüklenicinin sözleşme gereği edimini yerine getirip getirmediği bedeline hak kazanıp kazanmadığı ve yapılan ödemeler düşüldükten sonra istemekte haklı olduğu alacak miktarı konusunda gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınıp bu raporun ilk rapordan farklı olması halinde aynı şekilde çelişkiyi giderilecek şekilde 3. bilirkişi heyetinden rapor alınıp değerlendirilmek suretiyle sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanlış değerlendirmeyle davanın kısmen kabulü doğru olmamıştır.

Öte yandan davada dilekçenin konu başlıklı bölümüne göre 9.002,16 TL tutarındaki alacağa yönelik itirazın iptâli istendiği, bu miktar alacak üzerinden peşin nispi harç yatırıldığı, işlemiş faizle ilgili davacının talep ve davası olmadığı, olduğu kabul edilse dahi sözleşmede kesin vade bulunmadığı, davacının icra takibinden önce usulüne uygun ihtarı ile davalıyı temerrüde düşürmediği, sözleşmenin 10. maddesindeki düzenleme alacağın istenebilir olduğu süreyi göstermekte olup, kesin vade niteliğinde olmadığından işlemiş faiz alacağına hükmedilmemesi gerekirken, 976,08 TL işlemiş faiz yönünden de itirazın iptâline karar verilmiş olması yanlış olmuştur.

Bunların dışında itirazın iptâli davalarında icra inkâr tazminatına hükmedilebilmesi için İİK'nın 67/II. maddesi gereğince alacağın likid ve borçlunun itirazında haksız olması gerekir. Eldeki davada alınan teknik bilirkişi raporuna mahkemece itibar edilmemiş olsa dahi borçlunun itirazında haklı olduğu belirtilip iş bedeli hesaplanmamış olduğu gibi mahkemece kabul edilen alacağın varlığı ile miktarı konusunda uzman olmayan mali müşavir bilirkişi

raporu ile ve yargılama sonucu belirlendiğinden alacak likid değildir. Bu halde davacının koşulları oluşmayan icra inkâr tazminatı isteminin reddi yerine kabulü de usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Belirtilen sebeplerle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 3,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 31.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/29546, Karar No: 2013/7199, Tarih: 05.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/29546 E.  ,  2013/7199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 23. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/09/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki hazine tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimitarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 1/3-d maddesine göre; müzayede mahallerinde yapılan satışlar katma değer vergisine tabidir. Burada satılan malın ait olduğu kişinin KDV mükellefi olup olmamasının bir önemi bulunmamaktadır. Kanun koyucu tarafından bu yerlerdeki satışlar özel olarak KDV’ye tabi tutulmuştur. KDV Kanunu’nun 40.maddesine 4108 Sayılı Kanunla eklenen (5) numaralı fıkra ile, Kanunun 17.maddesinin 1.fıkrasında sayılan kurum ve kuruluşlara, sadece vergiye tabi işlemlerinin bulunduğu dönemler için beyanname verdirme, beyanname yerine kaim olmak üzere işleme esas belgeleri kabul etme, bu mükelleflere ait verginin beyan ve ödeme zamanı ile tahsiline ilişkin usul ve esasları belirleme konusunda Maliye Bakanlığı’na yetki verilmiş bulunmaktadır. Söz konusu yetki çerçevesinde Kanunun 1/3-d maddesi uyarınca müzayede yoluyla satış yapan icra dairelerinin, bu satışlarıyla ilgili KDV’nin beyan ve ödenmesi ile ilgili işlemleri, KDV genel tebliğlerinde yer alan açıklamalara uygun yürütülür. Bu bağlamda 48 seri no’lu KDV genel tebliğinin (D) bölümünde;

- İcra yoluyla yapılan satışlarda verginin mükellefinin satışı gerçekleştiren icra daireleri olduğu,

- İcra dairelerince müzayede mahallinde yapılan satışlar nedeniyle hesaplanan KDV’nin, en geç ilgili mevzuatı uyarınca bedelin tahsil edildiği günü izleyen günün mesai bitimine kadar vergi dairesine beyan edilip, aynı süre içinde ödeneceği ve satışa ait KDV’nin bu süre içinde beyan edilerek ödenmemesi halinde teslimin gerçekleştirilmeyeceği açıklamasına yer verilmiştir.

Yukarıdaki yasal düzenlemeler de göstermektedir ki; icra dairesinde veya satış memurluklarında ihale gerçekleştirildikten sonra, ihaleye ilişkin KDV’nin tarh ve tahakkuk işlemleri, bu verginin mükellefi sıfatı ile icra dairesi veya satış memurluğu tarafından yürütülmektedir. Bu durumda icra dairesinin veya satış memurluğunun anılan verginin mükellefi sıfatı ile yaptığı işlemlerden doğan ihtilafların çözüm yeri de vergi mahkemeleri olmaktadır.

O halde mahkemece yargı yolu nedeni ile şikayet dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken işin esası incelenerek yazılı şekilde şikayetin kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05/03/2013 günündeoybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21963, Karar No: 2013/5868, Tarih: 01.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/21963 E.  ,  2013/5868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kovuşturma evresinde duruşmadan haberdar edilmeyen katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş bulunan kurumun, 5271 sayılı CMK'nın 260/1.maddesine göre, sanık hakkında kurulan hükmü temyize hakkı bulunduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 Sayılı CMK'nın 231.maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı kanunun 231/12.maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığından 5271 Sayılı CMK'nın 264.maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda merciin belirlenmesinde yanılma, başvuranın haklarını ortadan kaldırmayacağından temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile görevli ve yetkili ilk derece mahkemesince itiraz konusunda inceleme yapılması için, dosyanın incelenmeksizin iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

1-Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sağlık Bakanlığı’nın 11.05.2000 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan Acil Sağlık Hizmetleri Yönetmeliği’nin 37.maddesinde “Yataklı tedavi kuruluşları, acil sağlık hizmetlerinin bedelini hizmet sundukları kişinin ödeme imkanları çerçevesinde tahsil ederler” hükmü yer almaktadır. Yine 2008/13 sayılı Başbakanlık Genelgesi’nin;

Sağlık Bakanlığı’nın 11.05.2000 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan Acil Sağlık Hizmetleri Yönetmeliği’nin 37.maddesinde “Yataklı tedavi kuruluşları, acil sağlık hizmetlerinin bedelini hizmet sundukları kişinin ödeme imkanları çerçevesinde tahsil ederler” hükmü yer almaktadır. Yine 2008/13 sayılı Başbakanlık Genelgesi’nin;

Birinci maddesinde, “Acil sağlık hizmeti vermekle yükümlü bulunan sağlık kuruluşları, acil vakaları hastanın sağlık güvencesi olup olmadığına veya ödeme gücü bulunup bulunmadığına bakmaksızın kabul edecek ve gerekli tıbbi müdahaleyi kayıtsız-şartsız ve gecikmeksizin yapacaktır. Hiçbir sağlık kuruluşu acil olarak gelen hastalara yeterli personeli veya donanımı olmadığı, ilgili birimi veya boş yatağı bulunmadığı, hastanın sağlık güvencesi olmadığı ve benzeri sebepler ile gerekli acil tıbbi müdahaleyi yapmaktan kaçınmayacaktır.” denilmektedir.

Yedinci maddesi uyarınca da, acil olarak sağlık kuruluşuna müracaat eden hastaların acil tıbbi müdahale ve tedavileri yapılırken hiçbir surette tedavi masraflarının nasıl karşılanacağı sorgulanmayacak ve hizmet bedelinin tahsili ile ilgili işlemler acil müdahale sağlandıktan sonra yapılacaktır.

Dokuzuncu maddesinde ise, “Herhangi bir sağlık güvencesi olmayan vatandaşlardan ödeme gücü bulunmayanların acil sağlık hizmeti bedelleri kendilerinden talep edilmeyecektir. Bunlardan kamuya ait sağlık kuruluşlarından ve ayakta teşhis ve tedavi yapan özel sağlık kuruluşlarından acil sağlık hizmeti alanların hizmet bedelleri 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümleri çerçevesinde sağlık kuruluşunun bulunduğu yer sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakfından talep edilecektir. Bu konuda gerekli tedbirler ilgili vakıf başkanlıklarınca alınacaktır. Özel hastanelerden acil sağlık hizmeti alanların hizmet bedelleri ise talep edilmesi halinde 2219 sayılı Hususi Hastaneler Kanunu’nun 32., 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 38. ve 60., 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu’nun 18.maddeleri gereğince sağlık kuruluşunun bulunduğu yerin belediyesince ödenecektir. Bu amaçla belediyelerce bütçelerine yeterli ödenek konulacaktır” hükmü yer almaktadır.

Bu açıklamalar çerçevesinde; sanık ...'ün, trafik kazası geçirmesi üzerine KTÜ Farabi Hastanesi’nin acil servisine götürüldüğü, acil kaydının yapılması sırasında herhangi bir sağlık güvencesinin olmaması nedeniyle yanında bulunan ve Emekli Sandığına tabi olduğu anlaşılan kardeşi sanık ...’ün, herhangi bir kimlik, sağlık karnesi veya hasta sevk evrakı ibraz etmeksizin kendi kimlik bilgilerini bildirmek suretiyle, adına oluşturduğu hasta dosyasıyla sanık ...’ın muayene ve tedavilerini yaptırdığının iddia edildiği olayda; hiçbir sosyal güvencesi ile ödeme gücü bulunmayan sanıktan acil sağlık hizmet bedellerinin alınmasının söz konusu olamayacağı, bu nedenle de kamunun herhangi bir zararından söz edilemeyeceği anlaşıldığından, suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraatı yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, müşteki vekili ile sanık ...’ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1.maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25295, Karar No: 2014/15680, Tarih: 29.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/25295 E.  ,  2014/15680 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/103964

MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/02/2012

NUMARASI : 2010/430 (E) ve 2012/127 (K)

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu, başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma,yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanılış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder.Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır.Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hayrı Akınal Anadolu Öğretmen Lisesi'nde öğretmen olarak görev yapan katılanın, aynı okulun öğrencisi olan suça sürüklenen çocuk H.. A..'ı, sakız çiğnemesi sebebiyle dersten dışarı çıkarması sonrasında, bu duruma öfkelenen suça sürüklenen çocukların, öç almak amacıyla katılana ait 34 E.. plakalı aracın kapılarını sert bir cisim ile görgü tespit tutanağında belirlendiği şekilde çizmek suretiyle görevinden ötürü öç almak amacıyla ve kamu görevlisi olan katılanın zararına mala zarar verme suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

Anılan okulun öğretmeni olan ve bu kapsamda kamu görevlisi sayılan katılanın, sorumlusu olduğu sınıfın öğrencileri olan suça sürüklenen çocukları sınıf düzenini bozdukları gerekçesiyle dersten dışarı çıkarmasının tedip, terbiye ve disipline etme sınırları içerisinde kabul edilemeyeceği, görevi dahilinde görülmeyen söz konusu eyleminden ötürü öfkelenen suça sürüklenen çocukların katılana ait araca zarar vermeleri şeklinde gerçekleştirdikleri sabit görülen eylemlerinin, basit mala zarar verme suçunu oluşturduğu ve sanığın 5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesi ile cezalandırılması gerektiği gözetilmeden suç vasıfında yanılgıya düşülmek suretiyle yazılı şekilde nitelikli mala zarar verme suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, CMUK'nın 326/son maddesi gereği sonuç ceza miktarı itibariyle suça sürüklenen çocukların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 29.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13437, Karar No: 2014/23040, Tarih: 07.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/13437 E.  ,  2014/23040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16389, Karar No: 2012/2081, Tarih: 06.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/16389 E.  ,  2012/2081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kocaeli 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/03/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu şirket aleyhinde başlatılan kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile ilamsız takibe karşı icra mahkemesinde, takip dayanağı çekteki imzanın şirket temsilcilerine ait olmadığı ve çift imza ile temsil edildikleri hale de tek imzanın bulunduğu belirtilerek imzaya ve borca itiraz edildiği, mahkemece çek keşide tarihinde borçlu şirketin çift imza ile temsil edildiği ve temsilcilerin isimleri tespit edildiği halde, tek bir temsilciye yönelik olarak imza incelemesi yaptırılarak itirazın kabulüne karar verildiği görülmektedir.

Takip dayanağı çekte keşideci borçlu şirket kaşesi üzerinde tek bir imzanın bulunduğu görülmektedir. Bu durumda mahkemece tek imzanın keşideci şirketi sorumluluk altına almayacağı nazara alınarak İİK'nun 169. maddesi gereğince itirazın kabulü ile takibin durdurulmasına karar verilmesi yerine imzaya itirazın kabulü şeklinde hüküm tesisi isabetsizdir. Sonuçta itiraz kabul edilmiş olup, anılan yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasının gerektirmediğinden sonucu doğru mahkeme kararının onanması gerekmiştir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının reddi ile sonucu doğru mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 18,40 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 2,75 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 06/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.