muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2506, Karar No: 2013/2601, Tarih: 18.02.2013

1- Sanığın suç tarihinde Bakırköy 2. İcra Müdürlüğünde memur olarak çalıştığı, olay günü Şişli 8. İcra Müdürlüğünün 2009/23123 ve 2009/23127 esas sayılı takip dosyalarıyla ilgili yazılan talimat üzerine Bakırköy 2. İcra Müdürlüğünün 2009/3014 ve 2009/3015 talimat esasına kayıtlı icra takip dosyaları için alacaklı vekilinin talebi üzerine müştekinin çok eski tarihlerde boşandığı borçlu... aleyhine haciz yapılması için müştekinin kızı ile birlikte oturduğunu iddia ettiği talimatta yazılı adrese gittiği, tarafların kabülüne göre öncelikle aynı adreste 2009/3014 talimat sayılı haciz tutanağını düzenleyip hazır olanlara imzalattığı, bu haciz tutanağının incelenmesinde, alacaklısının ..., borçlusunun... olduğu ve haciz işlemi sırasında müşteki ...'in herhangi bir itirazının olmadığı gibi alınan beyanında bu haciz tutanağı altındaki imzanın kendine ait olduğunu kabul ettiği akabinde bu kez aynı adreste suçun konusunu oluşturan 2009/3015 talimat sayılı haciz işleminin gerçekleştirildiği, iddianamede ".... haciz tutanağının tanzimi sırasında şikayetçinin imza atmaktan vazgeçmesi nedeniyle kısmen kızı tarafından ilk harfi yazılan imzayı atmaktan vazgeçmesi nedeniyle kalemi kendisi alarak imzayı tamamladığı..." şeklinde eylemin anlatıldığı, görevsizlik kararında sanığın eyleminin sahte resmi belge düzenlemek suçunu oluşturabileceğinin belirtildiği, müşteki ve kızı olan tanık ...'ın aşamalarda özetle, haciz işlemi uygulamadan önce, haciz memuruna borçlunun müştekinin eski eşi ve boşanmış olduklarını söyleyip mahkeme ilamını sunduklarını, buna rağmen sanığın haciz tutanağını düzenleyip imzalamalarını istediğini, sanığın ben haczi tamamlarım eşyaları alır götürürüm demesi üzerine kendilerinin eşyaların gitmemesi için yedieminliği kabul ettiklerini, sanığın icra kefilliğinden bahsetmediğini, annesinin okuma yazması olmadığını beyan etmeleri üzerine sanığın imzayı benzetmeye çalışalım teklifi getirdiğini ve tanık Sibel'in annesinin yerine imza atarkan "B" harfini yazdığını ancak daha sonra imza atmaktan vazgeçip kalemi bıraktığını, icra memurunun kalemi alıp müşteki yerine yarım kalan imzayı tamamladığını iddia ettikleri, alınan bilirkişi raporlarında müşteki adına atfen atılan imzanın müştekinin eli ürünü olmadığı, sanığın elinden çıktığı yönünde kanaat hasıl olmadığı, her iki haciz tutanağında müştekiye atfen atılan imzaların aynı elin ürünü olmadıkları gibi, bu imzaların tanık ...'ın elinden çıktığını gösterir benzerlik saptanamadığının belirlenmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tesbiti bakımından öncelikle müştekinin aynı yerde suça konu haciz tutanağından önce gerçekleştirilen 2009/3014 sayılı tutanaktaki imzanın müştekiye ait olduğunun ve içeriğinin kabul edildiğinin belirtilmesine karşın, 2009/3015 sayılı haciz tutanağındaki imzanın ve içeriğinin inkar edilmesinin hayatın olağan akışına uygun düşmediği de dikkate alınarak, 2009/3014 ve 3015 sayılı haciz tutanaklarında müştekiye atfen atılan imzaların müşteki, sanık veya tanık ..

...'ın eli ürünü olup olmadığı, imzaların aidiyetinin belirlenememesi durumunda aynı el ürünü olup olmadığı, 2009/3015 sayılı haciz tutanağındaki müştekiye atfen atılan imzanın tek seferde atılıp atılmadığı, "B" harfinin yazılmasından sonra farklı bir kalemle veya aynı kalemle tamamlanıp tamamlanmadığı konusunda Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesinden de rapor alınarak sonucuna göre hukuki durumun takdiri gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Kabule göre de; suça konu haciz tutanağında müştekiye sorulmadan ve rızası alınmadan icra kefili olduğunun belirtilmesi ve iddia edilmesi karşısında; icra kefilliğinin İcra İflas Kanununun 38. maddesi kapsamında ilam niteliğinde ve dolayısıyla sahteliği sabit oluncaya kadar geçerli belgelerden olup olmadığının tartışılmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 18.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27753, Karar No: 2016/856, Tarih: 18.01.2016

**9. Hukuk Dairesi         2014/27753 E.  ,  2016/856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti

Davacı, davalıya ait hastanede alt işveren işçisi ve temizlik görevlisi olarak çalışırken iş sözleşmesini emeklilik sebebiyle feshettiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücretinin ödetilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti

Davalı T.C. ... vekili, davacının alt işveren işçisi olup husumet ehliyetlerinin olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti

Mahkemece, hafta tatili ücreti talebinin reddine, diğer taleplerin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz

Kararı davalı T.C. ... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe

1-Dosya içeriğine göre davacı, davalı Bakanlığa ait hastanede alt işveren işçisi ve temizlik görevlisi olarak, 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında, 01.03.2000-09.05.2011 tarihleri arasında, belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalışmıştır.

Mahkemece, davacının fazla çalışma alacağı, cevap dilekçesindeki zamanaşımı def'i gözetilerek ayda 10 gün 24 saat mesai sisteminde 24 saatlik çalışmada 10 saat ara dinlenmesi düşülüp İş Kanunu'nun 63. maddesi uyarınca 11 saati geçen 3 saatlik çalışmalar fazla çalışma sayılarak hesaplanmıştır.

Davacının yaptığı işe ve çalışma koşullarına göre 24 saat çalışma esasında 4 veya 6 saat arasında ara dinlenmesi düşülerek fazla çalışmanın ve buna göre ücret alacağının hesaplanması gerekirken, mahkemece 10 saat ara dinlenmesi düşülmesi hatalı ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanunî gerektirici sebeplere göre davalı T.C. ...'nın aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalabilmesini ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır. Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu da incelemesi mümkün değildir.

Kısmi davada ise zamanaşımı yalnızca dava edilen kısım kesilir. Henüz açılmayan (saklı tutulan) ve daha sonra ıslahla arttırılan bölüm için zamanaşımı işlemeye devam eder. Ancak kısmi davadaki miktar, kısmi davanın açıldığı dava tarihine göre geriye doğru belirlenen zamanaşımı süresini kapsar. Bakiye alacak talep edildiği tarihe göre, geriye doğru zamanaşımı süresi içinde kalıyor ise zamanaşımına uğramadığı kabul edilmelidir. Kısaca kısmi davadaki alacak miktarı belirlendiği tarihten itibaren öncelikle ileriye doğru gerçekleşen alacak için mahsup edilmeli, bakiye alacak ise ondan sonraki süreyi kapsamalıdır. İlk kısmi davada belirlenen alacak mahsup edildikten sonra bakiyenin talep edildiği tarihten geriye doğru zamanaşımı süresi içinde kalan alacak, alacaklı lehine hüküm altına alınmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta davacı vekili, kısmî davadaki talebini 14.04.2014 tarihli ıslah dilekçesi ile artırmış, davalı vekili ıslahtan sonra yöntemince süresinde zamanaşımı def'inde bulunmuştur. Davacının dava dilekçesi ile kısmi istenen miktar dışında belirlenen fazla mesai ve genel tatil ücret alacağının bir kısmının 14.04.2014 ıslah tarihinden geriye doğru beş yıl gidildiğinde zamanaşımına uğrayan miktarları vardır. Mahkemece, davalının zamanaşımı savunmasının dikkate alınmaması hatalıdır.

3- Mahkemece, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesine göre harçtan muaf olan davalı Bakanlığa harç yüklenmesi isabetsizdir.

4- Davanın açılmasının Vergi Usul Hukuku ve Sosyal Güvenlik Hukuku açısından sonucu, talep edilen işçilik alacağı dolayısıyla Devletin vergi ve sigorta primi alacaklarının şüpheli alacak hâline gelmesidir.

Vergiye tâbi işçilik alacaklarında vergi mükellefi işçi, vergiyi kesip vergi dairesine yatırmakla sorumlu kişi (vergi sorumlusu) ise işverendir. Yine sigorta primi işçi payının ve işsizlik sigortası primi kesintisinin mükellefi işçi, sorumlusu ise işverendir.

Gelir vergisinde vergiyi doğuran olay, vergiye tâbi gelirin elde edilmesidir. Sigorta prim borcunu doğuran olay, prime tâbi işçilik alacağının işçiye ödenmesidir. İşçilik alacağı işçiye ödendiğinde, işverence, buna ilişkin bordro düzenlenip bordroda söz konusu vergi ve prim kesintileri ayrı ayrı gösterilmeli, yöntemince muhasebeleştirme yapılmalıdır.

Gelir vergisinde vergiyi doğuran olay, vergiye tâbi gelirin elde edilmesidir. Sigorta prim borcunu doğuran olay, prime tâbi işçilik alacağının işçiye ödenmesidir. İşçilik alacağı işçiye ödendiğinde, işverence, buna ilişkin bordro düzenlenip bordroda söz konusu vergi ve prim kesintileri ayrı ayrı gösterilmeli, yöntemince muhasebeleştirme yapılmalıdır.

Mahkemelerle icra dairelerinin, işçilik alacaklarından vergi ve prim kesintisi yapıp vergi dairesine yatırmak veya bu hususu takip etmek gibi bir görevi bulunmamaktadır. Bu sebeple dava konusu işçilik alacağının brüt tutardan hesaplanması, alacağa ilişkin ilamın brüt tutar üzerinden icraya konulması, icra dairesince veya haricen takip konusu borç tahsil edildiğinde, işverenin, tahsil tarihindeki tarife ve oran üzerinden ilgili vergi ve prim kesintilerini vergi dairesine yatırarak bakiyesini işçiye ödemesi, buna dair muhasebeleştirme işlemlerini yapması gerekmektedir. Alacak davası devam ederken bilirkişi tarafından yapılan net hesaplamaya dayanılarak alacağın net tutar üzerinden hüküm altına alınması durumunda, mahkemeler ve icra daireleri aracı kılınarak Devletin vergi ve prim kaybı oluşabilmektedir. Bu nedenle davacı, dava konusu işçilik alacağının net tutardan hüküm altına alınmasını açıkça talep etmediği sürece, bütün işçilik alacakları brüt tutar üzerinden hüküm altına alınıp bu tutar üzerinden de icraya konulmalıdır.

Mahkemece, infazda tereddüte yol açılmaması için, hükmedilen alacağın net mi brüt mü olduğunun kararda belirtilmesi gerekir. Hükmedilen alacağın net mi brüt mü olduğunun kararda belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi usul ve yasaya aykırıdır.

F) Sonuç

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine, 18.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15801, Karar No: 2014/6752, Tarih: 09.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/15801 E.  ,  2014/6752 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/383614

MAHKEMESİ : Diyarbakır 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/09/2011

NUMARASI : 2011/405 (E) ve 2011/386 (K)

SUÇ : Konut dokunulmazlığını ihlal etme, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan,söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girildikten sonra çıkmayan kişi konut dokunulmazlığı suçunu işlemiş olur. Konuta girmek, failin bütün vücudu ile tamamen konuta girmesi demektir. Bu nedenle, konutun eklentisi içinde olmamak kaydıyla, pencereden içeriye bakma, kapıyı dinleme camı tıkırdatma, dış kapı zilini çalma bu suçu oluşturmaz. Konuta veya eklentisine nereden girildiğinin önemi yoktur. Konuttan çıkmamak, konut sahibinin rızası ile girilen konuttan, söz, hareket ve tavırlarıyla kendisini çıkmaya davet edilmesine rağmen çıkmamaktadır.

Müştekinin işyerine gitmek için ikametinden ayrıldığı, sanığın, müştekinin ikametinde kimsenin olmamasından yararlanarak hırsızlık yapmaya karar verdiği, bu amaçla müştekinin ikametinin karşısında bulunan daireden görünmemek için karşı dairenin kapı dürbün kısmına beyaz kağıt parçasını tükürükleyip yapıştırdığı, müştekinin ikametinin dış kapı kilidini kırarak içeri girdiği, bu sırada müştekinin ikametinde bulunan alarmın devreye girmesi üzerine olay yerinden kaçtığı, bu eylemi ile konut dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

TCK'nın 142/4. maddesi hükmü uyarınca hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikayet aranmayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1524, Karar No: 2007/4443, Tarih: 03.04.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/1524 E.  ,  2007/4443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine ve Belediye tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar 26/03/2004 tarihli dava dilekçelerinde 18/11/1952 tarih 57 ve 26/02/1958 tarih 148 sırada kayıtlı tapuların kapsamı içinde kalan 9190 m2'lik taşınmazın 3240 m2'lik kısmının genel arazi kadastrosu sırasında 750 ada 2 parsel olarak ... adına tescil edildiği diğer kısmının ise orman alanı içinde oluşması nedeniyel tespit dışı bırakıldığı, yapılan itiraz üzerine 1 ila 16 nolu OTS hattının 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 16/10/1987 tarih 1986/46- 1987/47 sayılı kararı ile iptal edildiğini ve kararın kesinleştiğini, tapu kaydının iptal edilen orman sınırları içinde kalan kısmın adlarına tescilini talep etmişlerdir. Mahkemece çekişmeli taşınmaz 1948 yılında yapılan orman tahdidi dışında kaldığından Orman Yönetiminin aleyhine açılan davanın reddine, davanın kabulü ile 750 ada 2 nolu parsele bitişik olan ve 7590 ada 4 nolu parsel içinde kalan A=5950 m2'lik kısmın tapusunun iptali ile davacılar Ahmet Gök ve İhsan Tuncer adlarına tescile karar verilmiş, hüküm davalı Hazine ve Belediye tarafından temyiz edilmiştir.

Yörede 1977 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında Tınaztepe Mahallesi 750 ada 2 parsel sayılı 3240 m2 yüzölçümündeki taşınmazın 26/02/1958 tarih 148 sırada kayıtlı tapu kaydına dayanak ... adına tespit gördüğü ve tutanağın itirazsız kesinleştiği anlaşılmaktadır. Davacıların dayandığı tapu kayıtları 9190 m2 yüzölçümündeki ve kuzeyde cebel ve güneyde kaya oluşmakta olup, sadece 750 ada 2 nolu parsele revizyon görmüştür.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede ilk orman tahdidi 1948 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılmış olup, bu tahdide göre çekişmeli taşınmaz orman sınırları dışında bırakılmıştır. Daha sonra 1744 Sayılı Yasanın değişik 2. madde uygulaması yapılmış ve 24/03/1980 tarihinde ilan edilmiştir. Çekişmeli taşınmaz 1744 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması sırasında orman sınırları içine alınmış olup, Belediye orman tahdidine itiraz etmiş ve 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 16/10/1987 tarih 1986/46- 1987/ 47 sayılı kararı ile orman kadastrosu iptal edilmiş ve 1 ila 16 ve 1792 OTS noktaları ile çevrili sahalar orman sınırları dışına çıkarılmış, orman ısınırları dışına çıkarılan bu saha yörede yapılan genel arazi kadastrosu sırasında tescil harici bırakılmış olup, mahkemece iptal kararından sonra 7590 ada 4 parsel numarası ile 276.292 m2 olarak Hazine adına ihdasen testil edilmiştir.

Davacıların dayandığı tapu kayıtları sahit sınırlı olmayıp 3402 Sayılı Yasanın 20/C maddesi gereğince miktarına değer verilerek değerlendirilir. Tapu kaydı sırasında 750 ada 2 nolu parsele revizyon görmüş olup, taşınmazın 3240 m2'lik kısmı 750 ada 2 parsel nosu ile tapuya tescil edilmiş, miktar fazlası olan 5950 m2'lik kısmı ise Hazine adına ihdasen tescil edilen 7590 ada 4 nolu parsel içinde kalandığı anlaşılmakta olup, incelenen dosya kapsamına kararın dayandığı gerekçeye göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Belediye Başkanlığına yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 03/04/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/10473, Karar No: 2010/23556, Tarih: 14.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/10473 E.  ,  2010/23556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/01/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargılama sırasında borçlunun mazereti kabul edilmemiş ise de, alacaklı vekili davayı takip ettiğini bildirdiğinden, mahkemece dosya kapsamına göre itirazın kabulü cihetine gidilmiştir.

İİK.’nun 170/3. maddesi gereğince mahkemece bilirkişi incelemesi yapılmadan imzanın borçluya ait olmadığına karar verilemez.

Konuyla ilgili İİK.nun 170/b maddesi göndermesiyle aynı Kanunun 62. ve 68/a-2. maddesi aynen; "Senet altındaki imzayı reddeden borçlu, takibi yapan icra dairesinin yetki çevresi içindeyse, itirazın kaldırılması için icra mahkemesi önünde yapılacak duruşmada, mazeretini daha önce bildirip tevsik etmediği takdirde, bizzat bulunmaya mecburdur.” Aynı fıkranın devamında ise; “…icra dairesinin yetki çevresi dışında ödeme emri tebliğ edilen borçlu, istinabe yolu ile isticvabına karar verilmesi halinde, aynı mecburiyete tabidir.” yasal düzenlemesini içermektedirler.

Somut olayda alacaklı, keşideci borçlu hakkında 1 adet çeke dayalı kambiyo takibi başlatmış, borçlu asil borca ve çekteki imzaya itiraz etmiştir. Borçlu mazeret dilekçesiyle, Nazilli’de esnaf olarak çalıştığını, işyerinde yalnız olduğundan işyerini kapatmasının mümkün olmadığını, mazeretinin kabul edilerek duruşmanın gıyabında yapılıp ara kararı ve duruşma gününün kendisine tebliğini talep etmiştir. Mahkemece borçlunun mazeret dilekçesi kabul edilebilir nitelikte olmadığından mazeret talebin reddine karar verilmiş, alacaklı vekilinin davayı takip ettiğine ilişkin beyanı üzerine davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, davanın alacaklı tarafından takip edildiği de gözetilerek, borçlu Nazilli İcra Mahkemesinin yetki çevresinde çalıştığını bildirdiğine göre, İİK.’nun 68/a-2. maddesinde yazılı icra dairesinin yetki çevresi dışında ödeme emri tebliğ edilen borçlunun, istinabe yolu ile isticvabına karar verilerek, talimat yoluyla duruşmaya çağrılıp beyanı saptanmadan ve ayrıca İİK.’nun 68/a-3. maddesi uyarınca imzaları ve imzalarını içeren belgeleri getirtilip incelenmeden, eksik inceleme sonucu borçlunun mazeretinin reddi ile karşı yan vekilinin beyanına göre imzaya itirazın reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 14.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19291, Karar No: 2022/4603, Tarih: 11.04.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/19291 E.  ,  2022/4603 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : 1. Mahkûmiyet; Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/01/2020 tarihli 2019/347 esas ve 2020/35 sayılı kararı

2. İstinaf başvurusunun eleştirili esastan reddi; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 01/06/2020 tarihli 2020/829 esas ve 2020/492 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanığın temyiz dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanık hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf isteminin eleştirili esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki tahliye talebinin reddine,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine 11/04/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1011, Karar No: 2022/37, Tarih: 20.01.2022

**Ceza Genel Kurulu         2017/1011 E.  ,  2022/37 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Sanık ...’ın maktul ...'ya yönelik kasten öldürme suçundan beraatine ilişkin ... (Kapatılan) 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 01.03.2012 tarihli ve 65-47 sayılı hükmün katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 13.05.2013 tarih ve 818-3737 sayı ile;

"...Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 20.10.2009 tarihli ve 2009/1-85/242 sayılı kararında açıklandığı üzere; aynı öldürme ve öldürmeye teşebbüs eylemlerinin failleri olarak yargılanan sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiğinden, aralarında yakın akrabalık ilişkisi bulunan sanıklar ... ... ve Tevfik arasında menfaat çatışması bulunduğu anlaşıldığından, sanıkların savunmalarının ayrı ayrı müdafiler yerine aynı müdafiler tarafından yapılması suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 38/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 152. maddelerine aykırı davranılması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan ... Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesince 24.12.2013 tarih ve 222-352 sayı ile, sanık ...'ın maktul ...'ya yönelik kasten öldürme suçundan beraatine karar verilmiş, bu hükmün de katılanlar vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 29.04.2015 tarih, 5829-2737 sayı ve oy çokluğu ile;