muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/26333, Karar No: 2015/11516, Tarih: 24.03.2015

Diğer taraftan, işverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Ayrıca, yukarıda da belirtildiği gibi, salt bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Genel olarak yapılan bu açıklamadan sonra, objektif dava birleşmesi şeklinde açılan eldeki dava taleplerinin her birinin belirsiz alacak olup olmadığının ayrı ayrı değerlendirilmesine gelince; Fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına yönelik talepler bakımından, alacak iddiasının şahit anlatımlarına dayanması sebebiyle, kabul ihtimalinde hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği söz konusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacaklar belirsizdir.

Kıdem tazminatı bakımından ise, davacı, çalışma süresi ve aylık ücret miktarının iddiası gibi esas alınarak, tazminat alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Davacı çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat

-

hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri belirleyebilecek durumdadır.

Tazminat alacaklarına hak kazanıp kazanmama noktasında varolan uyuşmazlık da, söz konusu tazminat alacaklarını belirsiz alacak haline getirmez. Bu halde, söz konusu alacak, belirsiz alacak değildir. Anılan sebeple, kıdem tazminatı alacağının gerçekte belirlenebilir bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyeği nazara alınarak, bu talep yönünden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yıllık izin ücreti alacağı bakımından da, davacı hak kazandığı izin süresini, çalışma süresi boyunca varsa kullanmadığı veya karşılığı ödenmediği izin sürelerini, kendisine bu alacak için işverence varsa yapılan ödemeleri ve alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını belirleyebilecek durumda olduğundan, söz konusu alacak da belirsiz alacak değildir. Bu halde de, mahkemece, yıllık izin ücreti alacağının da hukuki yarar yokluğundan reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi de usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Öte yandan, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-Öte yandan, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda da taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlanması gerekir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İş yerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, fazla çalışma ücreti alacağı konusunda hesap yapılırken davacı tanıklarının anlatımları dikkate alınmıştır. Oysa, bu tanıkların davalıya ait iş yerinde 2007 yılından önce çalışmaları bulunmamaktadır. Bu sebeple, mahkemece, 2007 yılından önceki dönem yönünden bu tanık anlatımlarına dayanılarak hüküm kurulması hatalıdır. Öte yandan, yapılan işin niteliği, tanık anlatımları ve tüm dosya içeriği dikkate alındığında, 2007 yılından sonraki dönemde de, davacının haftada on sekiz saat fazla çalışma yaptığı anlaşılmaktadır. Buna göre, davacının 2007 yılından önce dönem yönünden fazla çalışma ücreti alacağının reddine; 2007 yılından sonraki dönemde ise,

haftada on sekiz saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek, fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması gerekirken, fazla çalışma ücreti alacağı konusunda yazılı şekilde karar verilmesi de isabetsizdir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma avukatlık ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19183, Karar No: 2013/21763, Tarih: 11.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/19183 E.  ,  2013/21763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... ve arkadaşları tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 187 parsel sayılı 142,00 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tapu kaydına, miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak Vasfiye Tütüncü ve arkadaşları adına tespit edilmiştir. İtirazları Komisyonca reddedilen ... ve arkadaşları, taşınmazın davalılarla ortak miras bırakanları Hacı Arif'ten kaldığını ve paylaşılmadığını, kendilerinin de payları bulunduğunu öne sürerek dava açmışlardır. Yargılama sırasında, tapu kayıtlarına da dayanmışlardır....'a vesayeten... da davaya katılmıştır. Mahkemece davacı ve müdahil davacıların davasının görev yönünden reddine, dosyanın Çatalca Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine, karar kesinleştiğinde dava konusu taşınmaza ait tutanak aslının Çatalca Tapu Müdürlüğü'ne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı ... ve arkadaşları tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı tarafa aleyhindeki komisyon kararının tebliğ edildiği gün ile dava dilekçesinin mahkemeye verildiği gün arasında yasada belirtilen 30 günlük dava açma süresi geçmiştir. Hal böyle olunca, Kadastro Komisyon kararı kesinleşmiştir. Bu durumda açılan dava kesinleşen kadastroya karşı açılan dava niteliğindedir. Bu nitelikteki davaların Kadastro Mahkemesinde görülmesi olanaksız, genel mahkemede çözümlenmesi zorunludur. Görev kamu düzenine ilişkin olup yargılamanın her aşamasında mahkemece resen gözönünde tutulması gerekir. Bu nedenler ve hüküm yerinde gösterilen diğer gerekçelere göre mahkemece verilen kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, davacı tarafın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 19.34 TL'nin hükmü temyiz eden davacılardan alınmasına, 11.12.2013 gününden oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9802, Karar No: 2013/909, Tarih: 12.02.2013

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2012/9802 E.  ,  2013/909 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... ve arkadaşları tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 3834 parsel sayılı 11000,00 m2 yüzölçümündeki taşınmaz dava dışı 969 parsel sayılı taşınmaza uygulanan tapu kaydının yüzölçümü fazlası olarak davalı Hazine adına tespit edilmişken Bornova Tapulama Mahkemesi'nin 22.06.1983 tarih 1978/194-1983/83 E.K. sayılı dosyasında davalı olan Kaşif Üçer'in itirazı üzerine kadastro komisyonunca tapu kaydına ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak yargılamanın iadesi davasına konu dosyada davalı ...... adlarına paylı olarak tespit edilmiştir. Yargılamanın iadesi istenilen dava dosyasında davacı Hazine dava dışı 969 parsel sayılı taşınmazın tespitine esas alınan tapu kaydının gayri sabit sınırlı olduğunu öne sürerek dava açmıştır. Mahkemece yargılamanın iadesi istenilen 22.06.1983 tarih 1978/194-1983/83 E.K. sayılı karar ile davanın kısmen kabulüne, uzman bilirkişinin rapor ve haritasında (B) harfi ile gösterilen 6600 m2 yüzölçümündeki bölümünün davacı Hazine adına, geriye kalan ve aynı rapor ve haritada (A) harfi ile gösterilen 4400 m2 yüzölçümündeki bölümünün ise tespit gibi davalılar adına tapuya tesciline karar verilmiş; iş bu kararın 25.08.1983 tarihinde kesinleştiği hüküm altına şerh edilmiştir. Bu kez davacılar ... ve arkadaşları 29.09.2011 günü ... Tapulama Mahkemesi'nin 22.06.1983 tarih 1978/..... E.K.sayılı dava dosyası yönünden yargılamanın iadesi talebinde bulunmuşlar, mahkemece 02.12.2011 gün 2011/8-4 E.K. sayılı hüküm ile karar verilmesine yer olmadığına, davacıların dilekçesinin temyiz mahiyetinde değerlendirilmesine karar verilmiştir.

../..

../..

Somut olayda öncelikle davacıların 29.09.2011 günlü dilekçelerinin temyiz dilekçesi mahiyetinde olup olmadığı ön sorunun giderilmesi gerekmektedir. Yargılamasının yenilenmesi istenilen ... Tapulama Mahkemesi'nin 1978/..... E.K. sayılı dosyasında davacı Hazine tarafından davalılar.... aleyhine açılan dava kısmen kabul ile sonuçlanmıştır. Yargılamanın yenilenmesini talep eden davacı ... ve arkadaşları iş bu dosyada davalılar .... adına çıkarılan tebligatların usulsüz olarak tebliğ edildiğini öne sürmüşlerdir. Gerçekten dosyaya getirtilen nüfus kayıtlarına göre davalı .... 1952 yılında,... ise 1941 yılında ölmüştür. Bu hale göre davanın 1978 yılında ikame edildiği, davanın açıldığı tarihte davalılar .... 'in ölü olduğu dosya kapsamı ile sabit olup yargılamanın yenilenmesi talep edilen dava dosyasında ölü olan bu davalılar adına çıkarılan duruşma günü ve mahkeme hükmünün tebliğine dair tebligatların mirasçılarından sadece bir tanesi olan mirasçı-davalı adına tebliğ.... edilmesinin usulsüz olduğu hususunda kuşku yoktur. Hal böyle olunca .... Tapulama Mahkemesi'nin 1978/..... E.K. sayılı hükmünün kesinleşmediği, kesinleşmeyen hüküm hakkındaki yargılamanın yenilenmesi talebine havi dilekçenin temyiz dilekçesi mahiyetinde olduğu kabul edilerek yapılan temyiz incelenmesinde;

Kural olarak öğretide ve uygulamada kararlılık kazanan görüşlere göre davada taraf koşulunun oluşturulmamış olması başlı başına bozma nedenidir. Somut olayda tespit maliki davalılar ... 'in 1952 yılında, ... 'in ise 1941 yılında öldüğü, dava tarihine göre ölü olan bu davalılar aleyhine ikame edilen kadastro tespitine itiraz davasında ölü olan kişiler adına usul ve yasalara aykırı olarak tebligat yapılmak suretiyle yargılamanın sonuçlandırıldığı, iş bu davalılar adına duruşma günü ile mahkeme hükmünün tebliğ edildiği ... 'in ise davalılar ... 'nin oğlu olup bu kişinin anne babasının ölü olduğunu bilmemesine imkan bulunmadığı gibi davalılar .,.. dışında başka mirasçılarının da bulunduğu, mahkemece de davalılar... 'in adına tebliğlerin yapıldığı ... dışındaki diğer mirasçıları adlarına duruşma gününün tebliğ edilmediği gibi varsa delillerinin de sorulup toplanmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde eldeki davada taraf koşulu gerçekleştirilmeden hüküm verildiğinin kabulü gerekir. Taraf koşulu gerçekleştirmeden hüküm verilemeyeceği gibi taraf koşulu gerçekleştirilmeden verilen hükmünde kesinleştiğinden de söz edilemez.

../..O halde mahkemece öncelikle davalılar

.... in tüm yasal mirasçıları belirlenmeli, akabinde .... ile yargılama sonrasında öldüğü belirlenen davalı ... 'in belirlenecek mirasçıları adına duruşma gününü bildirir davetiye tebliğ edilmeli, bu şekilde taraf koşulu gerçekleştirildikten sonra davanın esasına girilmeli, taraflardan varsa delilleri de sorulup saptanmalı, toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm verilmelidir.

../..O halde mahkemece öncelikle davalılar

.... in tüm yasal mirasçıları belirlenmeli, akabinde .... ile yargılama sonrasında öldüğü belirlenen davalı ... 'in belirlenecek mirasçıları adına duruşma gününü bildirir davetiye tebliğ edilmeli, bu şekilde taraf koşulu gerçekleştirildikten sonra davanın esasına girilmeli, taraflardan varsa delilleri de sorulup saptanmalı, toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm verilmelidir.

Mahkemece taraf koşulu sağlanmadan yazılı şekilde hüküm kurulması ile ölü kişiler aleyhine olan hükmün usul ve yasaya aykırı olarak tebliğ edilmek suretiyle hükmün kesinleştirilmesi hususları isabetsiz, davacılar Bedriye Üçer ve arkadaşlarının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre de sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde davacılara iadesine, 12.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9, Karar No: 2024/1659, Tarih: 04.04.2024

**12. Ceza Dairesi         2024/9 E.  ,  2024/1659 K.**

**"İçtihat Metni"**

İ T İ R A Z

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

TARİH : 13/10/2020

SAYISI : 2020/387 E., 2020/387 K.

SUÇ : Taksirle yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Kararın Kaldırılması

İTİRAZA KONU KARAR : Yargıtay 12. Ceza Dairesi 24.02.2022 tarihli ve 2021/5295 Esas, 2022/1395 Karar sayılı kararı

İTİRAZ EDE : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 12. Ceza Dairesinin, 24.02.2022 tarihli ve 2021/5295 Esas, 2022/1395 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 05.05.2022 tarihli ve KD-2021/93382 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun’un) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanık ... hakkında, Malatya Cumhuriyet Başsavcılığının 19/03/2020 gün ve 2019/25956 soruşturma, 2020/2083 esas sayılı iddianamesiyle TCK nın 89/1, 89/2-b, 53/6 maddelerinden cezalandırılması talebiyle kamu davası açıldığı, Malatya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/10/2020 gün ve 2020/387 esas, 2020/387 karar sayılı kararıyla, TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62 maddeleri uyarınca belirlenen 7 ay 15 gün hapis cezasının, TCK'nın 50/4, 50/1-a maddeleri uyarınca 4500 TL adli para cezasına çevrildiği ve bu cezanın da TCK'nın 51/1 maddesi uyarınca ertelendiği anlaşılmıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 50/2. maddesinde “Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez” hükmünün yer alması ve anılan Kanunun 89/1. maddesinde hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörülmüş bulunması karşısında, tayin olunan hapis cezasının adlî para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde ve ayrıca 5237 sayılı Kanunun 51/1. maddesinde yer alan “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir” şeklindeki düzenleme karşısında, adli para cezalarının ertelenmesinin söz konusu olmadığı, sanık hakkında verilen adli para cezasının da ertelenemeyeceği nazara alındığında, belirtilen açık hukuka aykırılıklarla ilgili Yüksek Dairece kanun yararına bozma talebinin kabul edilmesi gerekirken, gerekçe gösterilmeden "Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görülmediği" tespitiyle talebin reddine karar verilmesi Kanuna aykırı görüldüğünden 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesi uyarınca olağanüstü itiraz kanun yoluna başvurulmuştur.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

1.Taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 89/1, 89/2-b, 62/1, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 4.500,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanunun 51. maddesine göre ertelenmesine Malatya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/10/2020 tarihli ve 2020/387 esas, 2020/387 sayılı dosyası ile karar verilmiştir.

2. Dosya kapsamına göre, sanık hakkında taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan yapılan yargılamada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 50/2. maddesinde “Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez” hükmünün yer alması ve anılan Kanunun 89/1. maddesinde hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörülmüş bulunması karşısında, tayin olunan hapis cezasının adlî para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde, kabule göre de, 5237 sayılı Kanunun 51/1. maddesinde yer alan “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir” şeklindeki düzenleme karşısında, adli para cezalarının ertelenmesinin söz konusu olmadığı nazara alındığında, sanık hakkında verilen 4.500,00 Türk lirası adli para cezasının ertelenemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde, isabet görülmediğinden Kanun yararına bozma talebiyle dosya Dairemize gönderilmiştir.

3. Dairemizin 24.02.2022 2021/5295 E, 2022/1395 karar sayılı ilamı ile " Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görülmediğinden" kanun yararına bozma talebinin reddine karar verilmiştir.

4. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.05.2022 tarihli itirazı üzerine Dairemizin 29.06.2022 tarihli 2022/2303 esas 2022/561 karar sayılı kararı ile itirazın reddine, dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.06.2023 tarihli 2022/12-390 esas 2023/368 karar sayılı ilamı ile, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire kararının kaldırılmasına ve kanun yararına bozma konusunda bir karar verilmek üzere dosyanın Dairemize gönderilmesine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.06.2023 tarihli 2022/12-390 esas 2023/368 karar sayılı ilamı ile, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire kararının kaldırılmasına ve kanun yararına bozma konusunda bir karar verilmek üzere dosyanın Dairemize gönderilmesine karar verilmiştir.

6.İncelenen dosyada; sanık hakkında taksirle yaralama suçundan yapılan yargılamada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 50/2. maddesinde “Suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez” hükmünün yer alması ve anılan Kanunun 89/1. maddesinde hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörülmüş bulunması karşısında, tayin olunan hapis cezasının adlî para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde, kabule göre de; 5237 sayılı Kanunun 51/1. maddesinde yer alan “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkûm edilen kişinin cezası ertelenebilir” şeklindeki düzenleme karşısında, adli para cezalarının ertelenmesinin söz konusu olmadığı nazara alındığında, sanık hakkında verilen 4.500,00 Türk lirası adli para cezasının ertelenemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay 12. Ceza Dairesi 24.02.2022 tarihli ve 2021/5295 Esas, 2022/1395 Karar sayılı ilâmının KALDIRILMASINA,

3.Malatya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/10/2020 gün ve 2020/387 esas, 2020/387 karar sayılı kararına yönelik bozma isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca bozma nedeninin daha hafif bir cezayı gerektirdiği belirlendiğinden;

Hüküm fıkrasının paraya çevirmeye ilişkin dördüncü ve beşinci bendinin hükümden çıkarılmasına, diğer hususların aynen bırakılmasına, infazın ve müteakip işlemlerin mahallinde buna göre yapılmasına,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2024 tarihinde karar verildi.