muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/898, Karar No: 2021/1656, Tarih: 14.12.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2018/898 E.  ,  2021/1656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “ziynet alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Kayseri 1. Aile Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili; tarafların boşandıklarını, boşanma ile birlikte müvekkiline düğünde takılan ziynet eşyaları ile paranın iade edilmediğini ileri sürerek 85 adet çeyrek altın, 1 adet takı seti, 7 adet bilezik, 3 adet hediyelik bilezik, 1 adet kolye küpe seti, 2 adet inci kolye, 1 adet yarımlık ile 410TL ve 500Euro'nun aynen iadesine, mümkün olmadığı takdirde fazlaya ilişkin haklarının saklı tutulması kaydıyla 1.000TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş; bilirkişi raporundan sonra davasını 18.923TL olarak ıslah etmiştir.

Davalı cevabı:

5. Davalı vekili; düğünde takılan tüm bileziklerin davacının uhdesinde olduğunu, incilerin değeri düşük olup davacı tarafından alerjisi olduğundan bahisle müvekkilinin annesine bırakıldığını, 1 adet kolye küpe setinin davacının günlük kullanımında olduğunu, 500Euro’yu tarafların takan kişiye geri verdiklerini, takı setinin de davacıda olup evden ayrılırken götürdüğünü, çeyrek altınlardan ise davacı tarafın taktıklarının davacı tarafa verildiğini, davalı tarafından takılanların da taraflarca düğün masrafları için harcandığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. Kayseri 1. Aile Mahkemesinin 16.11.2015 tarihli ve 2015/384 E., 2015/811 K. sayılı kararı ile; düğün sırasında gelinin yakınları tarafından takılan altınların kadının annesine, damadın yakınları tarafından takılan altınların da onun annesine verileceği hususunda anlaşma olduğu, bu nedenle damadın yakınları tarafından takılan altınlar yönünden davanın reddi gerektiği, ancak gelinin yakınları tarafından takılanlardan davalının uhdesinde kalanlar yönünden davanın kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile; bizzat davacıya hediye edilen ve davalıda kaldığı anlaşılan 1 adet 14 ayar 35 gram ağırlığında altın set (2.800TL), 1 adet kolye ve küpeden oluşan set (999TL), 1 adet inci kolye (100TL)'nin aynen, aynen iadesinin mümkün olmaması hâlinde bedellerinin toplamı olan 3.899TL nin davalıdan alınıp davacıya verilmesine, davacı tarafın 85 adet çeyrek altın, 7 adet bilezik, 3 adet hediyelik bilezik, 1 adet inci kolye, 1 adet yarımlık ile 410TL ve 500Euro'dan oluşan taleplerinin bir kısmının kendisinde olması, bir kısmının aileler arasındaki anlaşma gereğince davalıya takılması, bir kısmının da yine davacının babasında bulunması nedeni ile ispat edilemediğinden bu taleplerin reddine karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

7. Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekilince temyiz isteminde bulunulmuştur.

8. Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin 25.05.2017 tarihli ve 2016/60 E., 2017/8131 K. sayılı kararı ile; “…Dava; düğünde takılan ziynet eşyalarının aynen iadesi olmazsa bedelinin tahsili talebine ilişkindir.

Kural olarak düğün sırasında takılan ziynet eşyaları, kim tarafından, kime takılırsa takılsın, kadına bağışlanmış sayılır ve artık kadının kişisel malı kabul edilir.

Ne var ki somut olayda; geline ve damada takılan ziynet eşyaları ayrı ayrı değerlendirilmiş ve yalnızca geline takılanlar yönünden kısmen tahsil kararı verilmiş, damada takılan altınlar yönünden talep reddedilmiştir.

O halde mahkemece düğün sırasında damada takıldığı ve damatta kaldığı tespit edilen ziynet eşyaları yönünden de davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yukarıdaki şekilde davanın kısmen kabulü doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir...” gerekçesiyle bozma kararı verilmiştir.

Direnme Kararı:

9. Mahkemenin 28.03.2018 tarihli ve 2018/246 E., 2018/285 K. sayılı kararı ile; önceki karar gerekçesiyle direnme kararı vermiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; eldeki davada, geline ve damada takılan ziynet eşyalarının ayrı ayrı değerlendirilmesinin ve yalnızca geline takılanlar yönünden kısmen tahsil kararı verilmesinin, damada takılan altınlar yönünden ise talebin reddedilmesinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

11. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; eldeki davada, geline ve damada takılan ziynet eşyalarının ayrı ayrı değerlendirilmesinin ve yalnızca geline takılanlar yönünden kısmen tahsil kararı verilmesinin, damada takılan altınlar yönünden ise talebin reddedilmesinin yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. GEREKÇE

12. Yerel Mahkeme ile Özel Daire arasındaki uyuşmazlığın aydınlatılması için ispat hukuku yönünden geçerli kurallara değinmekte yarar vardır:

13. Dava konusu edilen bir hakkın ve buna karşı yapılan savunmanın dayandığı vakıaların (olguların) var olup olmadıkları hakkında mahkemeye kanaat verilmesi işlemine ispat denir.

14. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 187/1. maddesi;

“İspatın konusunu tarafların üzerinde anlaşamadıkları ve uyuşmazlığın çözümüne etkili olabilecek çekişmeli vakıalar oluşturur ve bu vakıaların ispatı için delil gösterilir.” şeklinde düzenlenmiştir.

15. Vakıa (olgu) ise, 03.03.2017 tarihli ve 2015/2 E., 2017/1 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında; kendisine hukukî sonuç bağlanmış olaylar şeklinde tanımlanmıştır. İspatı gereken olaylar, olumlu vakıalar olabileceği gibi olumsuz vakıalar da olabilir.

16. Diğer taraftan hâkim, taraflar arasında uyuşmazlık konusu olan vakıaların gerçekleşip gerçekleşmediğini, kural olarak kendiliğinden araştıramaz. Bir olayın gerçekleşip gerçekleşmediğini taraflar ispat etmelidir. Bir davada ispat yükünün hangi tarafa ait olacağı hususu ise HMK’nın “İspat yükü” başlıklı 190. maddesinde yer almakta olup;

“İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir.

Kanuni bir karineye dayanan taraf, sadece karinenin temelini oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altındadır. Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı taraf, kanuni karinenin aksini ispat edebilir.” şeklinde hüküm altına alınmıştır.

17. Bu hüküm, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) “İspat yükü” başlıklı 6. maddesinde yer alan “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür" ifadesine paralel olarak düzenlenmiştir.

18. Diğer taraftan, evlilik sırasında kadına takılan ziynet eşyaları kim tarafından alınmış olursa olsun ona bağışlanmış sayılır ve artık onun kişisel malı niteliğini kazanır.

19. Nitekim, Hukuk Genel Kurulunun 03.12.2019 tarihli ve 2017/3-958 E., 2019/1285 K., 10.11.2020 tarihli ve 2017/3-1509 E., 2020/863 K.; sayılı kararında da aynı hususlara değinilmiştir.

18. Diğer taraftan, evlilik sırasında kadına takılan ziynet eşyaları kim tarafından alınmış olursa olsun ona bağışlanmış sayılır ve artık onun kişisel malı niteliğini kazanır.

19. Nitekim, Hukuk Genel Kurulunun 03.12.2019 tarihli ve 2017/3-958 E., 2019/1285 K., 10.11.2020 tarihli ve 2017/3-1509 E., 2020/863 K.; sayılı kararında da aynı hususlara değinilmiştir.

20. Eldeki davada, davacı düğünde takılan altınların kendisine ait olduğunu ancak davalı tarafça verilmediğini iddia etmiş; davalı ise davacıya takılan altınların davacıya verildiğini, kendisine takılan altınların ise düğün masrafları için harcandığını savunmuştur. Mahkemece dosya kapsamı ve dinlenen tanık beyanlarıyla düğünde takılan altınlar yönünden taraflar arasında anlaşma olduğu kabul edilerek kadına özgü olanlar dışında düğünde takılan ziynetlerin kime takıldıysa ona ait olduğu yönünde hüküm tesis edilmiştir.

21. İhtilaf düğünde takıldığı ispat olunan ziynet eşyasının taraflardan hangisine ait olduğu noktasındadır.

22. İspat külfetinin hangi tarafta olduğu hususunun, yukarıda bahsedilen hukukî düzenleme çerçevesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

23. Yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davalı genel kuralın aksine taraflar arasında anlaşma bulunduğunu, anlaşmanın düğün sırasında uygulandığını, her iki tarafın annelerinin kendi misafirleri tarafından getirilen ziynetleri aldıklarını ileri sürmüş, bu iddiasını da dinlenen tanıklar, CD görüntüleri vs. delillerle ispatlamıştır. Hatta davacı dahi düğünde bu şekilde uygulama yapıldığını kabul etmiştir.

24. Bu durumda, davalının taraflar arasında genel kuralın aksine bir anlaşma olduğunu ve düğünde uygulandığını ispatladığının kabulü gerekir. Böyle olunca taraflar arasında yapılan ve uygulanan, kadına özgü olanlar dışındaki ziynetin kime takıldıysa ona ait olacağı yönündeki anlaşmaya öncelik tanınacağı kuşkusuzdur.

25. Sonuç itibariyle, direnme uygun olup kabul edilen miktara yönelik temyiz itirazının bulunmaması nedeniyle usul ve yasaya uygun direnme kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

IV. SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile direnme kararının ONANMASINA,

Harç peşin alındığından harç alınmasına yer olmadığına,

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 440/III-1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 14.12.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1581, Karar No: 2021/15629, Tarih: 14.10.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/1581 E.  ,  2021/15629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Düşme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun okul içerisinde bulunan içi bozuk paralarla dolu bağış kutusunu çalmaktan ibaret eyleminin TCK'nın 142/2-h maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 12-15 yaş grubunda olan suça sürüklenen çocuğun, ... Adlî Tıp Şube Müdürlüğünden alınan 31.03.2015 tarihli rapor içeriğine göre, farik ve mümeyyiz olmadığının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nın 31/2. maddesi delâletiyle 5271 sayılı CMK'nın 223/4-b maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 14/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19518, Karar No: 2023/26547, Tarih: 28.12.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/19518 E.  ,  2023/26547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/1144 E., 2016/197 K.

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 265 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddeleri uyarınca 8 ay 10 gün hapis cezası ile ceza cezalandırılmasına karar verilerek hükmün açıklanması geri bırakılmış olup, sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlemesi nedeniyle hüküm aynen açıklanmıştır.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteminin herhangi bir temyiz sebebi içermeyen süre tutum dilekçesi ile ileri sürüldüğü görülmüştür.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, polis memurları olan şikâyetçilerden ... K.'ya tehdit sözleri söylemek, diğer şikayetçi ... M'nin ayağına basıp ittirmek suretiyle üzerine atılı görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediği Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemece verilen hükümde sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKMÜN, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14030, Karar No: 2018/5451, Tarih: 19.09.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/14030 E.  ,  2018/5451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 01/03/2016 tarih ve 2014/177-2016/116 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketçe ......A.Ş'ye ait emtiaların...'dan ...'ye taşınmasında güvence altına alan nakliyat, emtia sigorta poliçesinin tanzim edildiğini ....05.2014 tarihinde sigortalı emtianın davalı ... vasıtası ile taşınması sırasında 7 vagonun raydan çıkması neticesinde, sigortalı emtialarda hasar meydana geldiğini, hasar bedeli olan 126.506,45 TL'nin müvekkili şirket tarafından ....01.2014 tarihinde sigortalıya ödenmiş olduğunu, ... 1472. maddesi uyarınca müvekkili şirketin ödediği tazminattan dolayı sigortalısına halef olan hasara sebep olan kişi ve kanunen sorumlu bulunanların rücu etme hakkına haiz olduğunu, davalının emtiaların taşınması sırasında gerekli dikkat ve özeni göstermemesi ve kusuru ile hasarın oluşmasına neden olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 126.506,45 TL'nin ödeme tarihi olan ....01.2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, usule ilişkin zamanaşımı itirazında bulunmakla esasa ilişkin itirazlarında ise, meydana gelen kazadan sonra yapılan tahkikatlar neticesinde; ... Üniversitesi İnşaat Mühendisliği bölümünden alınan 20.....2013 tarihli rapor uyarınca da kazanın meydana geldiği bölgede kaza anında çok uzun süreli ve afet şeklinde yağışların meydana geldiğini bu yağışların zemin yataklarında hareket oluşması ile tren geçişi sırasında raylara uygulanan basınç kuvvet ve titreşimi ile heyelan meydana getirerek, vagonların raydan çıkmış olduğunu, doğal afet sebebiyle ve mücbir sebepten kaynaklanan bu olaydan dolayı taşıyıcı olan müvekkili kurumun her hangi bir sorumluluğunun bulunmadığını, müvekkili kurumun vagonların sahibi ... A.Ş arasında yük vagonlarının işletilmesine dair imzalanan sözleşme uyarınca; ... A.Ş'ye ait vagonların TCDD mevzuatına göre

Demiryolunda seyredecekleri ve hasar durumunda TCDD mevzuatına göre işlem yapacağı, TCDD eşya tarifesi ....5.14/g maddesine göre; tabi afetler sonucu meydana gelen hasar ve zararlardan TCDD işletmesinin sorumluluğunun bulunmadığını, davacının zararının daha az olduğunu, sigorta şirketinin ...'a fazladan ödeme yapmış olduğunu, davacı ... sigortalının aynı guruba (... Holding) ait olduğunu, bu sebeple her iki şirket arasında yapılan değer ve zarar tespitine itibar edilmeyip, gerçek zarar tespiti için konunun uzman bilirkişilerden rapor alınması gerektiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia ve tüm dosya kapsamına göre; kazanın sebebinin mücbir sebep olmadığı bakım ve onarım çalışmalarını zamanında yapmayan davalının kazanın oluşumunda asli ve tam kusurlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6.480,66 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, .../09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6457, Karar No: 2021/6435, Tarih: 23.09.2021

**2. Hukuk Dairesi         2021/6457 E.  ,  2021/6435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki sebebine dayalı olarak görülen boşanma davasında mahkemece 11.02.2019 tarihli 7. celsede davacı vekilinin mazeretinin kabulüne, duruşma gün ve saatini UYAP’tan öğrenmesine karar verilerek duruşma ertelenmiştir. Daha sonra 08.05.2019 tarihli 8. celsede “Davacı vekilinin bir önceki celse duruşma gününü uyaptan öğreneceğine ilişkin mazeret dilekçesi gönderdiği bu celse yapılan yoklamada hazır olmadığı mazeret de göndermediği” gerekçesiyle dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir.

Somut olayda davacı vekilinin mazeret dilekçesinde duruşma gününü uyap üzerinden öğrenmek gibi bir talebi olmadığı gibi, böyle bir talep olsa dahi mevzuatımızda Uyap’tan öğrenme şeklinde bir tebliğ usulü bulunmadığından mazereti kabul edilen tarafa usulüne uygun şekilde duruşma gün ve saatini bildiren şekilde tebligat yapılması gerekir. Mahkemenin 11.02.2019 tarihli duruşmasında davacı vekilinin mazeretinin kabulüne karar verilerek duruşma 08.05.2019 gününe bırakılmış ise de duruşma gününün mazereti kabul edilen davacı vekiline tebliğe çıkarılmadığı halde hukuki dinlenilme hakkını (HMK m. 27) zedeleyecek şekilde 08.05.2019 tarihli duruşmada "Dosyanın işlemden kaldırılmasına" daha sonra ise üç ay içerisinde yenilenmediğinden bahisle “Davanın açılmamış sayılmasına” karar vermesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan sebeple kararın BOZULMASINA, bozma sebep ve şekline göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 23.09.2021 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2025/1667, Karar No: 2025/3691, Tarih: 22.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/1667 E.  ,  2025/3691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/808 E., 2024/2670 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 13. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/501 E., 2024/78 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin çalıştığı işyerinde Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkındaki Yönetmelik'te (Yönetmelik) belirtilen değerlerin üzerinde gürültü ölçüldüğünü ve 8,5 saat çalışan davacının buna göre günde 7,5 saat çalıştırılmayı ve buna bağlı haklarının ödenmesini beklerken, yeni bir ölçüm yapılacağı söylenerek uygulamaya devam edildiğini, toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerine rağmen kısa çalışma primi ödenmediğini, ayrıca günlük 8,5 saat çalıştırıldığı ve ara dinlenmesi hariç günde 0,5 saat fazla çalışma yaptığı hâlde ücretinin ödenmediğini ileri sürerek günde 7,5 saati aşmayacak şekilde çalıştırılması gerektiğinin tespiti ile kısa çalışma primi ve fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; işyerinde Yönetmelik hükümleri dışındaki işler için haftanın beş günü, günde 8,5 saat olmak üzere 42,5 saat çalışma yapıldığını ve 45 saat üzerinden ücretinin ödendiğini, ölçümlerin usulüne uygun bir şekilde yapıldığını, davacının 7,5 saat çalıştırılmasının maddi koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yapılan keşif neticesinde davacının Yönetmelik kapsamında günde 7,5 saati aşmayacak şekilde çalıştırılması gerektiği tespit edildiğinden toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre %14 kısa çalışma priminden yararlandırılması gerektiği, puantaj kayıtlarının incelenmesinde ise davacı işçinin çalışmasının haftalık 45 saati aşmasa da günlük 7,5 saat sınırını aşan sürenin Yönetmelik ve toplu iş sözleşmesi gereği fazla çalışma niteliğinde olduğu, yarım saat ara dinlenmesi ile 8,5 saat çalışılan günler için davacı yönünden 8 saat 7,5 saat = 0,5 saat fazla çalışma hesabı yapılması gerektiği, fazla çalışmalar için prim ödenemeyeceğinden %14 kısa çalışma priminin 7,5 saat ve daha az çalışılan süreler için hesaplandığı ve %15 oranında verimliliği teşvik primi ödendiğinden mükerrer olmaması için yapılan hesaplamadan tenzil edildiği gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF