muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/311, Karar No: 2014/20816, Tarih: 23.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/311 E.  ,  2014/20816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1006, Karar No: 2014/19091, Tarih: 13.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/1006 E.  ,  2014/19091 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/300863

MAHKEMESİ : Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/10/2009

NUMARASI : 2009/48 (E) ve 2009/584 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ilam tekerrüre esas olduğu halde hakkında 5237 sayılı Yasanın 58. maddesinin, uygulanmaması isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1- Sanığın “Diğer sanık E.. U.. arkadaşımdır. Aynı zamanda hemşerimdir. Bana bir firma devralacağını ancak kağıt üzerinde ortağa ihtiyacı olduğunu söyledi, Bartın'dan beni çağırdı, yol masrafımı verdi. Geldim, notere gittik ve Tim isimli şirkete ortak oldum. Bunun dışında şirketle ilgili herhangi bir faaliyetim olmadı sadece noterde imza attım. Bunun dışında hiçbir yere imza atmadım herhangi bir ücrette almadım. Sahte fatura düzenlemesi hakkında benim haberim yoktur” yönündeki savunması, şirketi temsile yetkili olup olmadığının Ticaret Sicil Memurluğundan sorulmadığı gibi yetkili olduğuna dair vekaletnamenin de bulunmadığının anlaşılması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi ve sahte fatura düzenleme eylemine sanığın iştirak edip etmediğinin belirlenmesi için sanık tarafından şirket faaliyetleriyle ilgili beyanname, şirkete ait bir belge düzenleyip düzenlemediği, müdür veya ortak sıfatıyla şirketi temsile yetkili olup olmadığı, şirketten bir maaş yada pay alıp almadığı araştırılması, fatura verilen Sertoğlu Oto Yedek Par. Ltd. Şti yetkilisi tespit edilip tanık sıfatıyla dinlenerek faturaları kimden aldıkları ticari ilişkiyi kiminle gerçekleştirdikleri hususunda bilgilerinin sorulması ve gerekli görüldüğü takdirde faturalardaki el yazısı ve imzaların sanığa ait olup olmadığının bilirkişi aracılığıyla saptanmasından sonra toplanan delillere göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi yerine eksik inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Sanığın Kasten işlenmiş suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının a, b, d bentlerindeki hak yoksunluklarıyla ilgili karar verilip c ve e bentlerindeki hak yoksunluklarıyla ilgili karar verilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3929, Karar No: 2019/1837, Tarih: 21.03.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/3929 E.  ,  2019/1837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK'nin 58/7. maddesinin uygulama koşullarının değerlendirilebilmesi için, sanık ... Top'un adli sicil kaydında yer alan ilamlarının getirtilerek mükerrirlere ilişkin infaz rejiminin uygulanıp uygulanmayacağının denetime olanak verecek şekilde karar yerinde tartışılmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

TCK'nin 53. maddesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, bu hususun infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nin 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince,

baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin ... Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Yaşar Top ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından “sanıklar için atanan müdafii ücreti ayrı ayrı iki kez 578,00 TL'nin sanıklardan tahsili ile hazineye irat kaydına” yazılı kısmının çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8984, Karar No: 2022/9810, Tarih: 05.10.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/8984 E.  ,  2022/9810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçi borçlunun ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz.Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz.Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi borçlu aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi borçlu aleyhine ihale bedelinin % 1'i oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih iddialarının ağırlığı ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %1’i olarak belirlenen para cezasının % 5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi’nin 07.06.2022 tarih ve 2022/2078 E. 2022/1854 K sayılı kararının, hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin 3. bendinde yer alan “% 1’i oranında (1.400-TL.)” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “% 5’i oranında” ibaresinin yazılmasına, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 05/10/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/43, Karar No: 2015/503, Tarih: 08.12.2015

**Ceza Genel Kurulu         2014/43 E.  ,  2015/503 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : .... (...) Asliye Ceza

Vergi Usul Kanununa muhalefet suçundan sanık ...'ün beraatine ilişkin, .... Asliye Ceza Mahkemesince verilen ... gün ve ... sayılı hükmün katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay ... Ceza Dairesince ... gün ve ... sayı ile;

"2003 yılına ait defter ve belgelerini tebligata rağmen ibraz etmeyen sanığın imzaladığı 17.01.2006 tarihli tutanakta, 2003 takvim yılına ilişkin defterleri tüm aramalara rağmen bulamadığının ve ibraz edemediğinin belirtilmesi, defter ve belgeleri çaldırdığını ileri sürerek ibrazdan kaçınmış olması karşısında; 213 sayılı Kanunun 139/1. madde ve fıkrasındaki incelemenin işyerinde yapılması zorunluluğu bulunmadığı gibi sanığın defter ve belgelerinin 18....2005 tarihinde işyerine giren hırsız tarafından çalındığını beyan ederek, ... İlçe Emniyet Müdürlüğünün 18.11.2005 tarihli olay yeri inceleme ve tespit tutanağı ve aynı tarihli müşteki ...'ün ifadesini havi tutanağı ibraz etmiş ise de; hırsızların yararlanamayacağı şeyleri çalmalarının hayatın olağan akışına uygun düşmediği, olay yeri inceleme ve tespit tutanağı ve aynı tarihli müşteki ...'ün ifadesini havi tutanak içeriğinde defter ve belgelerin çalındığı hususundan bahsedilmemesi, yine sanık tarafından hukuk mahkemelerine müracaatla usulünce alınmış bir zayi belgesinin bulunmaması karşısında; soyut beyana dayanan hırsızlık müracaatının tek başına zayi belgesi olarak kabulünün mümkün bulunmadığı ve bu durumun mücbir sebep ya da irade dışı kaybolmayı kanıtlayıcı kuvvet ve nitelikte bulunmadığı, bu nedenlerle savunmanın geçerli sayılamayacağı cihetle, sanığın unsurları itibariyle oluşan suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı gerekçe ile beraatine karar verilmesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise ... gün ve ... sayı ile;

Yerel mahkeme ise ... gün ve ... sayı ile;

"Sanığın 2003 takvim yılına ait serbest meslek kazanç defteri ibraz edilmediği iddiası bu davanın konusunu oluşturmaktadır. Sanık vergi incelemesi sırasında düzenlenen 17.01.2006 tarihli tutanakta, 2003 yılına ait defter tuttuğunu ama tüm aramalara rağmen bulamadığını, bu nedenle ibraz edemediğini savunmuş, vergi müfettişine bulamamasının gerekçesi olarak iş yerinde meydana gelen hırsızlık olayının delili olarak kolluk görevlisinin 18.11.2005 tarihli tutanağı ve aynı tarihli hazır bulunan ...'ün kolluktaki anlatım örneğini sunmuştur. Sözü edilen hırsızlık olayına ilişkin herhangi bir mahkeme kararı bulunmadığı gibi sanığın çalındığını iddia ettiği defterlerinin zayi olduğuna ilişkin herhangi bir mahkeme kararı da sunmamıştır. Ancak sanık hakkında bu yıla ilişkin vergi dairesince kesilen vergi cezasına yönelik savunma ve bu yönde vergi mahkemesinde yaptığı başvuruda 2003 yılına ait ticari faaliyetlerini 2001 yılına ait tasdikli defterlere işlediğini, diğer bir deyişle 2003 yılına ait ticari faaliyetlerinin vergilendirilmesine olanak sağladığını belirtmiş ve bu savunması ... Vergi Mahkemesi'nin... gün ve 2007/176-2010/174 sayılı kararıyla da doğrulanmış ve vergi cezası kaldırılmıştır.

Bu oluş ve deliller karşısında; sanığın 2003 yılına ait defterleri ibraz edememesinin elinde olmayan nedenlere (bulamaması/hırsızlık) dayandığı, öte yandan 2003 yılına ait ticari faaliyetlerin 2002 yılına ait onaylanmış defterlere işlendiğinden vergi denetiminin amacının gerçekleştiği, böylece defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunun konuluş amacı olan defter ve belgeleri ibraz etmeyerek muhtemel vergi kaçırma durumunun tespitinin olanaksız hale getirilmesinin somut olayda gerçekleşmediği; dahası savunmanın dile getirdiği üzere, suçun yasal unsurlarından birisi defter ve belgelerin ibraz edilmemesi hususunun birlikte gerçekleşmesi gerekmekte olup, somut olayda sanığın 2003 yılı belgelerini ibraz ettiği ancak defteri ibraz edemediğinin anlaşıldığı" gerekçesiyle önceki hükmünde direnmiştir.

Bu hükmün de katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.01.2014 gün ve 275158 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa yüklenen Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesinde düzenlenen suçun unsurlarının oluşup oluşmadığının tespitine ilişkin ise de; Yargıtay İç Yönetmeliğinin 27. maddesi uyarınca öncelikle yerel mahkeme direnme kararının yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı hususunun önsorun olarak ele alınması gerekmektedir.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtay’ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Suretiyle verilen hüküm, özde direnme kararı olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtay’ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın beraatine ilişkin verilen ilk hüküm Özel Dairece, 2003 yılına ait defter ve belgelerin çalındığı iddiasıyla ibraz etmeyen sanığın savunmasının mücbir sebep yada irade dışı kaybolmayı kanıtlayıcı kuvvet ve nitelikte bulunmadığından savunmaya itibar edilemeyeceğinden mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmuş, yerel mahkemece önceki kararda yer almayan "...2001-2002 yıllarına ait meslek kazanç defterlerini ibraz ettiğinden bahisle ve yine 2004 yılında vergi mükellefliği bulunmadığından bu yıllara ait defter ve belgelerin ibraz edilmemesi fiili suçlama dışı görülmüş ve kabul edilmiştir. 2003 takvim yılına ait serbest meslek kazanç defteri ibraz edilmediği iddiası bu davanın konusunu oluşturmaktadır. Sanık vergi incelemesi sırasında düzenlenen 17.01.2006 tarihli tutanakta, 2003 yılına ait defter tuttuğunu ama tüm aramalara rağmen bulamadığını, bu nedenle ibraz edemediğini savunmuş, vergi müfettişine bulamamasının gerekçesi olarak iş yerinde meydana gelen hırsızlık olayının delili olarak kolluk görevlisinin 18.11.2005 tarihli tutanağı ve aynı tarihli hazır bulunan ...'ün kolluktaki anlatım örneğini sunmuştur. Sözü edilen hırsızlık olayına ilişkin herhangi bir mahkeme kararı bulunmadığı gibi sanığın çalındığını iddia ettiği defterlerinin zayi olduğuna ilişkin herhangi bir mahkeme kararı da sunmamıştır. Ancak sanık hakkında bu yıla ilişkin vergi dairesince kesilen vergi cezasına yönelik savunma ve bu yönde vergi mahkemesinde yaptığı başvuruda 2003 yılına ait ticari faaliyetlerini 2001 yılına ait tasdikli defterlere işlediğini, diğer bir deyişle 2003 yılına ait ticari faaliyetlerinin vergilendirilmesine olanak sağladığını belirtmiş ve bu savunması ... Vergi Mahkemesi'nin... gün ve 2007/176-2010/174 sayılı kararıyla da doğrulanmış ve vergi cezası kaldırılmıştır. Bu oluş ve deliller karşısında sanığın 2003 yılına ait defterleri ibraz edememesinin elinde olmayan nedenlere (bulamaması/hırsızlık) dayandığı, öte yandan 2003 yılına ait ticari faaliyetlerin 2002 yılına ait onaylanmış defterlere işlendiğinden vergi denetiminin amacının gerçekleştiği, böylece defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunun konuluş amacı olan defter ve belgeleri ibraz etmeyerek muhtemel vergi kaçırma durumunun tespitinin olanaksız hale getirilmesinin somut olayda gerçekleşmediği; dahası savunmanın dile getirdiği üzere suçun yasal unsurlarından birisi defter ve belgelerin ibraz edilmemesi hususunun birlikte gerçekleşmesi gerekmekte olup, somut olayda sanığın 2003 yılı belgelerini ibraz ettiği ancak defteri ibraz edemediğinin anlaşıldığı" şeklinde yeni ve değişik gerekçeyle direnme kararı verilmiştir.

İlk hükümde yer almayan bu yeni ve değişik gerekçe Özel Dairece denetlenmemiş olup, Özel Daire denetiminden geçmemiş olan bir konunun ilk kez Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmesine kanuni imkân bulunmamaktadır.

Bu itibarla, yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı olmayıp, yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

.... Asliye Ceza Mahkemesince verilen ... gün ve ... sayılı karar yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay ... Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.12.2015 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.