muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3621, Karar No: 2016/13201, Tarih: 07.10.2016

**4. Ceza Dairesi         2016/3621 E.  ,  2016/13201 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehdit, yaralama ve mala zarar verme suçlarından sanık ...'ın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1(2 kez),106/2-a (kez),86/2 (2kez),43/2,62/1,35 ve 52/2.maddeleri uyarınca 2 yıl 1 ay hapis(2kez),600,00 Türk Lirası adli para(2kez),2.660.00 Türk Lirası adli para(2kez), 2.000.00 Türk Lirası adli para(2kez),1.500.00 Türk Lirası adli para(2kez) cezaları ile cezalandırılmasına dair, Bismil Asliye Ceza Mahkemesinin 25/06/2015 tarih ve 2013/137 esas, 2015/677 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/02/2016 gün ve 26490 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında:

" Dosya kapsamına göre,

1- Müştekiler Abdulselam Çiçek ve Yusuf Çiçek tarafından işletilen marketin camlarına sanık tarafından farklı zamanlarda zarar verildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında mala zarar verme suçundan tek cezaya hükmedilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43. maddesi gereğince artırım uygulanması gerekirken her bir müşteki yönünden ayrı ayrı cezaya hükmedilerek fazla ceza tayininde,

2- Sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun’un 151/1. maddesi uyarınca belirlenen 120 gün adlî para cezası üzerinden aynı Kanun’un 4372. maddesi gereğince 1/4 oranında yapılan artırım ve 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında yapılan indirim neticesi adli para cezasının günlüğü 20,00 Türk Lirası üzerinden 125 gün karşılığı 2.500,00 Türk Lirası adli para cezası yerine 133 gün karşılığı 2.660.00 Türk Lirası adlî para cezasına hükmedilmesinde,

3- Müştekiler Abdulselam Çiçek ve Yusuf Çiçek’in sanık tarafından aynı zaman dilimi içerisinde silahla tehdit edildiklerinin kabul edilmesi karşısında, sanık hakkında silahla tehdit suçundan tek cezaya hükmedilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 43. maddesi gereğince artırım uygulanması gerekirken her bir müşteki yönünden ayrı ayrı cezaya hükmedilerek fazla ceza tayininde,

4- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 106/2-a maddesinde yer alan“Tehdidin; Silâhla,... işlenmesi hâlinde, fail hakkında iki yıldan beş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, suç tanımında adli para cezasının öngörülmemiş olmasına rağmen sanık hakkında hapis cezası ile birlikte adli para cezasına hükmedilmesinde,

İsabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit ve mala zarar verme suçlarından sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda, Bismil Asliye Ceza Mahkemesinin 25/06/2015 tarihli kararıyla, Türk Ceza Kanunu’nun 106/2-a. maddesi uyarınca iki kez 2 yıl 1 ay hapis ve adli para cezası,aynı Kanunun 151/1.maddesi uyarınca iki kez 2.260.00 Türk lirası adli para cezası

ile cezalandırılmasına karar verildiği, yoklukta verilen ve sanığa yöntemince tebliği edilen kararın temyiz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, infaz aşamasında kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

ile cezalandırılmasına karar verildiği, yoklukta verilen ve sanığa yöntemince tebliği edilen kararın temyiz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, infaz aşamasında kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

1-Sanığın iki mağdura yönelik tehdit ve mala zarar verme eylemlerinde, TCK’nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin, uygulanıp uygulanamayacağının belirlenmesine,

2-Tehdit suçuna ilişkin kanun maddesinde adli para cezası öngörülmemiş olmasına rağmen sanık hakkında hapis cezası ile birlikte adli para cezasına hükmedilmesine,

3-Mala zarar verme suçundan kurulan hükümde, hesap hatası nedeniyle gün para cezasının fazla belirlenmesine yönelik hukuka aykırılıklara ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme

1-Zincirleme suç hükümlerinin uygulanmamasına ilişkin değerlendirme,

5237 sayılı TCK’nın “Zincirleme Suç” başlıklı 43. maddesinin 1. fıkrasında; “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda, bir cezaya hükmedilir. Ancak bu ceza, dörtte birinden dörtte üçüne kadar artırılır. Bir suçun temel şekli ile daha ağır veya daha az cezayı gerektiren nitelikli şekilleri, aynı suç sayılır. Mağduru belli bir kişi olmayan suçlarda da bu fıkra hükmü uygulanır” şeklinde zincirleme suç tanımlanmış, ikinci fıkrasında ise; “Aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi durumunda da, birinci fıkra hükmü uygulanır” denilmek suretiyle zincirleme suçtan farklı bir müessese olan, aynı nev’iden fikri içtima kuralı düzenlenmiştir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu sistematiğinde, kural olarak yasadaki suç tanımına uygun her bir netice ayrı bir suç oluşturmasına karşın, bu kuralın istisnaları olarak, TCK’nın “suçların içtimaı” bölümünde, 42, 43 ve 44. maddelerine yer verilmiştir. Aynı nev’iden fikri içtima halinde, fiil yani hareket hukuksal anlamda tektir ve bu fiille aynı suç birden fazla kişiye karşı işlenmektedir. Bu durumda hareket tek olduğu için, fail hakkında tek bir ceza verilecek, ancak bu ceza mağdur sayısı fazla olduğu için, TCK’nın 43/1. maddesine göre artırılacaktır.(Ceza Genel Kurulunun 05/06/2012 tarih ve 15/491-219 sayılı ilamı da bu doğrultudadır.)

İncelenen somut olayda; sanığın şikayetçiler Abdulselam Çiçek ve Yusuf Çiçek tarafından işletilen marketin camlarını kırıp tek fiille adı geçen şikayetçileri silahla tehdit etmesi biçiminde kabul edilen eylemlerinde, tehdit suçundan bir kez hüküm kurulup cezanın TCK'nın 43/2.maddesi ile artırılması gerekirken mağdur sayısınca hükümler kurularak fazla ceza verilmesi hukuka aykırıdır.

Mala zarar verme suçu yönünden ise, dosya kapsamına göre,sanığın olay günü müştekilerin birlikte işlettikleri marketin camını kırdığı anlaşıldığından, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanma olanağı bulunmamaktadır.

2-Tehdit suçundan kurulan hükümde hapis cezası yanında ayrıca adli para cezasına da hükmedilmesine ilişkin değerlendirme,

Mala zarar verme suçu yönünden ise, dosya kapsamına göre,sanığın olay günü müştekilerin birlikte işlettikleri marketin camını kırdığı anlaşıldığından, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanma olanağı bulunmamaktadır.

2-Tehdit suçundan kurulan hükümde hapis cezası yanında ayrıca adli para cezasına da hükmedilmesine ilişkin değerlendirme,

TCK'nın 106/2-a maddesinde sadece hapis cezası öngörüldüğü halde, hapis yanında adli para cezasına da hükmedilmesi hukuka aykırıdır.

3-Mala zarar verme suçundan kurulan hükümde, TCK'nın 43/2-1.maddesinin uygulanması sırasında hesap hatası yapılması ve buna bağlı olarak da sonuç cezanın fazla belirlenmesi hukuka aykırı ise de, anılan suç yönünden zincirleme suç hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

IV- Sonuç ve Karar:

Adalet Bakanlığı'nın istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

Tehdit ve mala zarar verme suçlarından sanık ... hakkında, Bismil Asliye Ceza Mahkemesinin 25/06/2015 tarih ve 2013/137 esas, 2015/677 sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

Karardaki hukuka aykırılık aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrasına göre, sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle;

1-Tehdit suçu yönünden;

a) TCK’nın 106/2-a maddesi uyarınca, mahkemece cezanın alt sınırdan takdir edilmiş olması da değerlendirilerek, bir kez 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına,

b) TCK’nın 43/2-1 . maddesi uyarınca takdiren 1/4 oranında arttırılarak, 2 yıl 6 ay hapis cezası ile CEZALANDIRILMASINA,

c) TCK'nın 62/1.maddesi uyarınca taktiren 1/6 oranında indirim yapılarak 2 yıl 1 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına,

2-Mala zarar verme suçu yönünden;

a)TCK'nın 151/1. maddesi uyarınca mahkemece cezanın alt sınırdan takdir edilmiş olması da değerlendirilerek,bir kez 120 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına,

b)TCK'nın 62/1. maddesi uyarınca takdiren 1/6 oranında indirim yapılarak, 100 gün adli para cezasıyla cezalandırılmasına,

d)TCK'nın 52/1-2 maddesi uyarınca 100 gün adli para cezasının bir gün karşılığı olarak belirlenen 20,00 TL ile çarpılması suretiyle 2.000,00 TL olarak cezalandırılmasına,

e)TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca adli para cezasının birer ay ara ile 20 eşit taksitte tahsiline,

Kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, infazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, 07.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11457, Karar No: 2018/14116, Tarih: 13.06.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/11457 E.  ,  2018/14116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi

K A R A R

Adalet Bakanlığı Bilgi İşlem Dairesi Başkanlığı'nın 30.12.2013 tarih ve 9919 sayılı yazıları ile; dosyadaki tüm belgelerin taranarak sisteme aktarılması, dosyanın elektronik ortamda Yargıtay'a gönderilmesinin sağlanması, dosyada fiziki imkansızlık nedeniyle taranamamış belge varsa dosyanın fiziki olarak gitmesi seçeneğinin seçilerek temyiz formunun buna göre doldurularak, dosyanın fiziki olarak gönderilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Elektronik olarak dairemize gönderilen dava dosyası evraklarının UYAP ortamında incelenmesinde; bir kısım evrakların taranarak elektronik ortama aktarılmadığı, taranan bir kısım evrakın ise okunaksız olduğu görülmüştür. Temyize konu olan dava dosyası ve varsa eklerinin temyiz incelemesinin sağlıklı yapılabilmesi amacıyla, UYAP ekranından dosyanın fiziki gönderilmesi seçeneği seçilerek, fiziki olarak gönderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/810, Karar No: 2010/5909, Tarih: 13.04.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/810 E.  ,  2010/5909 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece dava konusu taşınmazın tarım arazisi olarak kabulünde bir isabetsizlik yoksa da bilirkişi kurulunca düzenlenen rapor hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 11.maddesinin 1.fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulları, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise bilirkişi kurullarınca –taşınmazın sulu ya da kuru niteliğine göre- münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını içeren veri cetvelleri Tarım Müdürlüğünden getirtilip, değerlendirmenin bu verilere uygun biçimde yapılması ilkesi benimsenmiştir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan Yasa maddesi ve Yargıtay uygulamaları doğrultusunda, öncelikle bilirkişi kurulunca değerlendirmeye esas alınan zeytinin değerlendirme tarihi (2008 yılı) itibariyle dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını gösteren veri listesi İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilerek veri cetvellerine göre (ortalama değerleri esas alan) hesaplama yapan ek rapor alınması ve buna göre karar verilmesi gerekirken 2007 yılı veri cetveli esas alınmak suretiyle hesaplama yapan bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

2-Kamulaştırma Yasasının 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelire göre değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu yada kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşır. Bilirkişi kurulunca düzenlenen raporda "taşınmazda DSİ kanallarının olmadığı içinde ve kenarlarında içinden su akan arkların bulunduğu sulama imkanının olduğu" belirtilmekle yetinilmiş, taşınmazın fiilen sulanıp sulanmadığı, sulanıyor ise kaynağı, suyun kendi doğal akışı ile mi taşınmaza ulaştığı, dereden sulanıyorsa bu suyun taşınmazın tamamının sulanmasında her mevsim için yeterli olup olmadığı, ayrıca dereden sulanamadığı zamanlarda taşınmazın ne şekilde sulandığı, yapılan sulamanın başkasının taşınmazındaki bir kuyudan yapılıyor olması durumunda bu sulamanın daimi ve geçerli kabul edilebilmesi için kaynak üzerinde dava konusu taşınmaz lehine bir mükellefiyet kurulmuş olması gerektiğinden bu hususun varlığı ve suyun yeterliliği vb. gibi hususlar araştırılmadan, taşınmazın sulu tarla kabul edilip sulu tarım arazilerinde münavebeye alınabilecek ürünlere göre değerlendirme yapan rapor esas alınarak hüküm kurulması,

3-Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında, iklim koşulları, arazinin topoğrafik yapısı ve bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı vb) gözönünde tutulduğunda, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan, ülkemizin değişik yörelerindeki (değeri önemli şekilde etkileyen kanıtlanmış, farklı ve özel bir faktör bulunması hali hariç) sulu tarım arazilerinin değerlendirilmesinde kapitalizasyon faiz oranı %5, kuru tarım arazilerinde ise %6 olarak alınmaktadır.

Dava konusu taşınmazın sulu ya da kuru tarım arazisi niteliğinde olduğu açıkça saptandıktan sonra, yukarıda açıklandığı gibi belirlenen bu niteliğine uygun kapitalizasyon faiz oranının esas alınması gerekirken, %5 oranına göre kamulaştırma bedelini tespit eden bilirkişi kurulu raporu doğrultusunda hüküm kurulması,.

4-Davacı idare (TEİAŞ) kamulaştırmayı 2942 sayılı Yasa hükümleri çerçevesinde kendisi yapmış olduğuna göre kamulaştırmaya konu edilen hakkın niteliği gözetilerek davacı idare (TEİAŞ) adına tesciline karar verilmesi gerekirken Hazine adına tescile hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece bir nolu bozma nedeninde açıklanan eksikler giderildikten sonrabilirkişi kurulundan diğer bozma nedenlerindeki hususları da karşılayan ek rapor alınmalı ve oluşacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/957, Karar No: 2016/14154, Tarih: 07.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/957 E.  ,  2016/14154 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 500 TL kayıp-kaçak bedelinin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 17.06.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 6.391,41 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kısmen kabulüne, 4.498,80 TL'nin dava açma tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, geri kalan talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı taraf yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 07.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11187, Karar No: 2019/4565, Tarih: 01.04.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/11187 E.  ,  2019/4565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühürde sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Şikayetçi Maliye Hazinesi'nin mühürde sahtecilik suçundan açılan davaya katılma hakkı bulunmadığı ve mahkeme tarafından katılma kararı verilmiş olmasının da hükmü temyiz hakkı vermeyeceği cihetle; şikayetçi vekilinin temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Katılan kurum vekili ile sanık müdafiinin temyizlerine gelince;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; mühürde sahtecilik suçunun oluşması için sahte mührü kasten bulundurma eylemi yeterli ise de; bozma üzerine yapılan araştırma sonucunda, suça konu mühürler ile kaşenin sanığın takip ettiği işlerde kullanıldığına veya sanığın Sağlık Bakanlığı izni ile ithal veya ihraç edilen gıda veya boya gibi benzer ürünlerin ithal/ihracını yaptığına ilişkin bu mühürleri içeren delil veya belge elde edilememesi karşısında; sanığın aşamalarda değişmeyen, katılan kurumla ilgisi bulunmayan, kimyasal madde ve kumaş ürünlerinin ithal ve ihracına ilişkin gümrük işleriyle iştigal ettiğine, mühürlerden haberi olmadığına, mühürlerin iş sahipleri veya çalışanlar tarafından konulmuş olabileceğine ve atılı suçu işlemediğine yönelik savunmalarının aksine, mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, beraati yerine yazılı biçimde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan kurum vekili ile sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.