muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3555, Karar No: 2021/13928, Tarih: 10.11.2021

Yardım Sandıklarının statüsünü düzenleyen 506 sayılı SSK’un Geçici 20. maddesi uyarınca “Bankalar, sigorta ve reasürans şirketleri, ticaret odaları, sanayi odaları,borsalar veya bunların teşkil ettikleri birlikler personelinin malûllük, yaşlılık ve ölümlerinde yardım yapmak üzere, bu kanunun yayımı tarihine kadar tesis veya dernek olarak kurulmuş bulunan sandıklar, bu kanunun yayımı tarihinden itibaren en geç altı ay içinde: a) ilgili bulundukları banka, sigorta şirketi, reasürans şirketi, ticaret odası, sanayi odası, borsa veya bunların birliklerinin bütün personelini kapsayacak, b) Bu personelin, iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlayacak, c) Sandıkların statülerine tabi personelin bu madde şümulüne giren banka, sigorta şirketi, reasürans şirketi, ticaret odası, sanayi odası, borsa veya bunların birliklerinden birinden diğerine geçmesi halinde bu gibi personelin kendi sandıklarındaki müktesep haklarının da diğer ilgili sandığa veya aralarında kuracakları müşterek bir sandığa intikalini temin edecek, birer tesis haline getirildiği ve bunu tevsik eden statülerini, bu kanunun yayımı tarihinden en geç altı ay içinde Çalışma Bakanlığına verdikleri takdirde, bu teşekküllerin ve sandıkların personeli işbu kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmazlar. Şu kadar ki, bu sandıkların statüleri ve statü değişiklikleri Çalışma Bakanlığınca onaylanmak suretiyle tekemmül eder. Mali durumları da Çalışma, Maliye ve Ticaret Bakanlıklarınca müşterek kontrol ve murakabe edilir. Mali durumlarının kontrol ve murakabesi sonunda alınmasına bu Bakanlıklarca müştereken lüzum gösterilecek tedbirleri, sandıklar ve ilgili bulundukları teşekküller yerine getirmekle yükümlüdür. Sözü edilen sandıkların mevzuatına tabi olarak geçen hizmetler ile emekli sandıkları kanunlarına veya malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olarak geçen hizmetler yazılı istek halinde, 5/1/1961 tarihli 228 sayılı kanunun aylık bağlanmasına ilişkin esasları dairesinde birleştirilerek tahsis yapılır. (Ek fıkra: 13/2/2011-6111/53 md.) Birinci fıkranın (b) bendinin uygulanmasında, yardımların sağlanması ve bağlanması yönünden alt sınırın belirlenmesinde muadil miktar karşılaştırması esas alınır. Ancak, gelir ve aylıkların artırılmasında 506 sayılı Kanuna göre bağlanan gelir ve aylıkların artırımına ilişkin hükümler devir tarihine kadar uygulanmaz. 5510 sayılı Kanunun Geçici 20 nci maddesinin on ikinci fıkrasında yer alan sınırlama dahilinde sandıkların kuruluş senetlerinde yer alan hükümler ve sandıkların uygulamaları saklıdır. Bu hüküm, yürürlüğe girdiği tarihten önceki artışlarda ve görülmekte olan davalar hakkında da uygulanır”.

6. Davacı vakfın, vakfın senedinin 3. ve 4. maddeleri incelendiğinde, iştirakçilerine 506 ve 5510 sayılı Kanun uyarınca getirilen haklardan yararlandırılacağı anlaşılmaktadır.

6. Davacı vakfın, vakfın senedinin 3. ve 4. maddeleri incelendiğinde, iştirakçilerine 506 ve 5510 sayılı Kanun uyarınca getirilen haklardan yararlandırılacağı anlaşılmaktadır.

7. Anayasa’nın 10. maddesi uyarınca, “Herkes, dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir(1. fıkra)”. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadırlar (son fıkra). Anayasanın 10. maddesinde düzenlenen eşitlik ilkesi aynı hukuki durumda bulunanların aynı kurallara tâbi olmasını gerektirir.

Anayasada öngörülen eşitlik herkesin aynı hak ve yükümlülüklere sahip olması anlamında değildir. Eşitlik her yönüyle aynı hukuki durumda olanlar arasında söz konusudur. Anayasa’nın 10. maddesinde yer verilen eşitlik ilkesi ile eylemli değil, hukuksal eşitlik öngörülmektedir. Eşitlik ilkesinin amacı, aynı durumda bulunan kişilerin kanunla aynı işleme bağlı tutulmalarını sağlamak ve kişilere kanunlar karşısında ayrım yapılmasını ve ayrıcalık tanınmasını önlemektir. Bu ilkeyle, aynı durumda bulunan kimi kişi ve topluluklara ayrı kurallar uygulanarak kanun karşısında eşitliğin ihlali yasaklanmıştır. Kanun önünde eşitlik ilkesi herkesin her yönden aynı kurallara bağlı tutulacağı anlamına gelmez. Durum ve konumlardaki özellikler, kimi kişiler ya da topluluklar için değişik kurallara bağlı tutulursa Anayasa’nın öngördüğü eşitlik ilkesi ihlal edilmiş olmaz”(Anayasa Mahkemesi, 31.10.2013 tarihli E.2013/23, K.2013/123, sayılı karar, R.G.15.03.2014 – 28942).

8. Vakıf statüsündeki yardım sandıklarının hukuki konumu:

8. Vakıf statüsündeki yardım sandıklarının hukuki konumu:

Anayasanın 60. maddesi, sosyal güvenliği sağlayacak tedbirleri alma ve teşkilâtı kurma ödevini devlete yüklemiştir. Her ne kadar sosyal güvenlik kurumlarının bizzat devlet tarafından kurulması asıl olsa da malî kaynaklarının yetersizliği halinde devlet sosyal güvenlik örgütlerini, kurdurmak yoluna da gidebilir. Zira devlete yüklenen bu anayasal görev, yine aynı anayasayla devletin mali olanaklarıyla sınırlı tutulmuştur (m.65).Bunun en temel örneklerinden birini vakıf ya da dernek şeklinde örgütlenen özel yardımlaşma sandıkları oluşturur. Gerçekten de devlet, sosyal güvenlik çatısı altına alamadığı kişilerin kurmuş oldukları bu nitelikteki yapılara izin vermiş ve onları yasal düzenlemelerle güvence altına almıştır. Bu anlamda Geçici 20. maddede düzenlenen sandıklar aslında, devletin sosyal güvenliği sağlama ödevini onun adına yerine getiren kuruluşlardır(Y10HD.12.12.1989, 1989/5047-9068, (Yargıtay Kararları Dergisi, 1990/4, 560-564). Bu yapıları nedeniyle anılan kuruluşlar, isteğe bağlı olan sandıklardan farklı olarak, üyelerinin zorunlu sosyal güvenlik kurumu niteliğindedir(Müjdat Şakar, Sosyal Sigortalar Uygulaması El Kitabı, ... 2002, 66. Coşkun Saraç, Sosyal Sigortalar Hukukunda Kuruluş ve Üyelik Yönünden Banka, Sigorta Sandıkları, Çimento İşveren Dergisi, Kasım 2004, 38). Nitekim öğretide, daha önce özel hukuk hükümlerine göre kurulmuş bulunan bu sandıkların,Geçici 20.maddede düzenlenerek kamu hukuku alanına çekildikleri, bu şekilde de bir anlamda sosyal güvenlikteki dağınıklığa son verildiği kabul edilmektedir(Utkan Araslı, Sosyal Güvenlik ve Sosyal Sigortalar, C.2, ... 2002, 1520. Yazara göre tümüyle özel hukuk alanında oluşturulan bu sosyal güvenlik kuruluşları, kendi statülerini korurken Devletin de vesayeti altına sokulmuş, sosyal güvenliğin sağlanması yolunda karma bir sistem ortaya çıkarılmıştır. Akın, L. 4784 sayılı Yasa ile Getirilen Sosyal Destek Ödemesi Karşısında Banka Zorunlu Sandıklarının Durumu. AÜHFD Yıl 2005 s: 100 vd).

9. 5510 sayılı Kanunun ek 18. maddesindeki düzenleme ile kanun kapsamındaki gelir ve aylık bağlananların (emeklilerin) yılda iki kez dini bayramlar için ikramiye ödenmesinin ve bu gelir ve aylıkları alanlara kurum tarafından ödenen bu ikramiyelerin kurumun başvurusu halinde, Hazinece karşılanacağı kurala bağlandığı açıktır. 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesi kapsamında davalı bankanın yardım sandığı vakfından aylık bağlanan davacı da gerek Vakıf statüsü ve gerekse 5510 sayılı Kanun kapsamında ikramiye ödenmesi kurala bağlanan kişiler gibi aynı hukuki durumdadır. Dolayısı ile İlk Derece Mahkemesinin, Bölge Adliye Mahkemesi ve temyiz üzerine çoğunluğun davacı yardım sandığı vakıf iştirakçisinin bayram ikramiyesinden yararlanabileceği yönündeki kabulü, hem açıklanan mevzuat hükümlerine hem de Anayasa’nın 10. maddesindeki eşitlik ilkesi düzenlemesine uygundur.

10. Ancak İlk Derece Mahkemesinin Hazine yönünden “iştirakçilere ödenecek ikramiyeleri karşılamak amacıyla gerekli olan tutar, yazılı talebe istinaden ayrıca fatura aranmaksızın Hazinece Kuruma ödenir” düzenlemesi yönünden ilk derece mahkemesinin ret gerekçesi ve bu gerekçeyi kaldıran ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesi tartışılmadan Hazine yönünden esastan ret kararının çoğunluk görüşü ile onanması kararına katılınmamıştır.

11. Zira, nasıl ki aynı hukuki duruma sahip gelir ve aylık bağlananlara bayram ikramiyesi ödemesi eşitlik ve yasal düzenleme uyarınca yapılması gerektiği kabul edilmiş ise 5510 sayılı Kanun ile aslında Sosyal Sigortalar Kurumuna devri kabul edilen, ancak henüz devri sağlanmayan Yardım Sandıklarının, kurumla aynı hukuki statüde olmalarının da kabulü gerekmektedir.

12. Her ne kadar yasal düzenleme nedeni ile davacı iştirakçi açısından doğrudan muhatap Yardım Sandığı ve bu davada Hazinenin davacı yönünden aktif husumeti yok ise de, Yardım Sandığı Vakfı’nın kurum gibi Hazineye başvurması halinde Hazinenin Vakıfça iştirakçilerine ödediği ikramiyelerin karşılığı bedeli Vakfın Hazine aleyhine açacağı davaya bırakılması gerekirdi. Vakfın iştirakçilerine ödeyeceği ikramiyenin Hazineden tahsili yolunun İlk Derece Mahkemesi kararı ile kapatılması açıkça yasaya ve usule aykırıdır. Zira 5510 sayılı Kanunun Ek 18. maddesindeki kurum ifadesi, bu şekli ile aynı kanun hükümlerine tabi olduğu kabul edilen Yardım Sandığı Vakfını da kapsamaktadır. Bölge Adliye Mahkemesinin bu yöndeki gerekçesi ve yorumu isabetli olduğundan, çoğunluğun İlk Derece Mahkemesinin bu yöndeki kararını onaması hatalı olmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2015/7022, Karar No: 2015/5163, Tarih: 07.10.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/7022 E.  ,  2015/5163 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/115187

MAHKEMESİ : Antalya 18. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/02/2012

NUMARASI : 2011/590 (E) ve 2012/103 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık hakkında müştekiler T..K... ve T... M.. B....'a karşı hırsızlık suçlarından yürütülen kovuşturmalar ile suça sürüklenen çocuk S.. B.. hakkında yürütülen soruşturma dosyaları getirtilip akıbetlerinin araştırılması ve bu dosyalardaki delillerin birlikte değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 18.07.2011 yerine 19.07.2011 olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık A.. S..'nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeple istem gibi BOZULMASINA, 07/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3864, Karar No: 2015/15300, Tarih: 30.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/3864 E.  ,  2015/15300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 245/1(3 kez), 35/1, 43, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 1 yıl 10 ay 15 gün hapis, 3.000,00 Türk lirası adlî para, 3 yıl 4 ay hapis, 5.320,00 Türk lirası adlî para, 3 yıl 9 ay hapis, 13.500,00 Türk lirası adlî para cezaları ile cezalandırılmasına dair... Asliye Ceza Mahkemesinin 03.11.2011 tarihli ve 2010/226 esas, 2011/326 sayılı kararını kapsayan dosyası ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanun’un 245/1. maddesinde “Başkasına ait bir banka veya kredi kartını, her ne suretle olursa olsun ele geçiren veya elinde bulunduran kimse, kart sahibinin veya kartın kendisine verilmesi gereken kişinin rızası olmaksızın bunu kullanarak veya kullandırtarak kendisine veya başkasına yarar sağlarsa, üç yıldan altı yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır.”, anılan Kanun’un 52/1 ve 2. fıkrasında ise, “Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hâzinesine ödenmesinden ibarettir.”, “En az yirmi ve en fazla yüz Türk lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir.” hükümlerinin yer aldığı, buna göre sanık hakkında temel cezalar belirlenirken hapis cezaları asgari hadden uygulandığı hâlde, hapis cezaları yanında hükmolunan adli para cezalarına esas alınan birim gün sayısının ayrıca gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek... Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 22.01.2015 gün ve 5316 sayılı Kanun Yararına Bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.02.2015 gün ve KYB/2015-32697 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükümlü 5237 sayılı TCK.nun 245/1. madde ve fıkrası uyarınca temel hürriyeti bağlayıcı ceza alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hürriyeti bağlayıcı ceza yanında tayin olunan adli para cezalarının farklı gerekçe göstermeksizin alt sınırın üstünde tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükümlü 5237 sayılı TCK.nun 245/1. madde ve fıkrası uyarınca temel hürriyeti bağlayıcı ceza alt sınırdan tayin edilmesine karşın, hürriyeti bağlayıcı ceza yanında tayin olunan adli para cezalarının farklı gerekçe göstermeksizin alt sınırın üstünde tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

Yasaya aykırı ve ... Bakanlığı'nın Kanun Yararına Bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriği bu itibarla yerinde görüldüğünden.. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.11.2011 gün, 2010/226 esas, 2011/326 karar sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), hükümlü, mahkemenin 2010/226 esas sayılı dosyası ile ilgili olarak, TCK.nun 245/1. madde ve fıkrası uyarınca temel hürriyeti bağlayıcı ceza yanında hükmedilen adli para cezasına esas alınan 240 günün 5 güne, TCK.nun 35. maddesinin uygulanması sonucu hükmedilen 180 günün 3 güne, TCK.nun 62. maddesinin uygulanması sonucu hük- medilen 150 günün 2 güne, belirlenen gün sayısının adli para cezasına çevrilmesi sonucu hükmedilen 3000 TL nin 40 TL ye indirilmesine, birleşen 2009/320 esas sayılı dosya ile ilgili olarak, ... ve ... yönelik olarak, TCK.nun 245/1. madde ve fıkrası uyarınca temel hürriyeti bağlayıcı ceza yanında hükmedilen adli para cezalarına esas alınan 240 günün 5 güne, TCK.nun 43. maddesinin uygulanması sonucu hükmedilen 320 günün 6 güne, TCK.nun 62. maddesinin uygulanması sonucu hükmedilen 266 günün 5 güne, belirlenen gün sayısının adli para cezasına çevrilmesi sonucu hükmedilen 5320 TL'nin 100 TL'ye indirilmesine, infazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, dosyanın ... Bakanlığına gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 30.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8996, Karar No: 2010/10532, Tarih: 07.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/8996 E.  ,  2010/10532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyize başvurma ve temyiz harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2511, Karar No: 2018/6141, Tarih: 10.10.2018

**6. Ceza Dairesi         2018/2511 E.  ,  2018/6141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddine

Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 13.12.2017 günlü, 2017/468 esas ve 2017/480 karar sayılı ilamı ile nitelikli yağma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı, sanık ... savunmanının, CMK 272 ve müteakip maddeleri uyarınca İstinaf kanun yoluna başvurması üzerine; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4.Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen 30.03.2018 gün, 2018/1195 esas ve 2018/814 karar sayılı "esastan red" kararına karşı, sanık ... tarafından usulüne uygun olarak açılan temyiz davası üzerine, temyiz dilekçesinde hukuka aykırı olduğu ileri sürülen hususlar ile re’sen incelenmesi gereken konular CMK'nın 288 ve 289. maddeleri kapsamında incelenip görüşüldü;

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi'nin başkan ve üyelerinin isim ve soy isimlerinin karar başlığında gösterilmeyerek CMK'nın 220. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendine aykırı davranılması kanuna aykırı ise de, bu hususun yerinde eklenerek giderilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanık ... hakkında kurulan hükmün usul ve mevzuata uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf isteminin esastan reddine dair verilen kararda hukuka aykırılık bulunmadığından, sanık ...’un temyiz isteminin CMK 302/1. maddesi uyarınca esastan reddi ile, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4.Ceza Dairesinin 30.03.2018 gün, 2018/1195 esas ve 2018/814 karar sayılı esastan red hükmünün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 10.10.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1864, Karar No: 2012/628, Tarih: 23.01.2012

**19. Hukuk Dairesi         2011/1864 E.  ,  2012/628 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davalılar : ... Mirasçıları vd.leri

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kâğıdı gönderilmişti. Belli günde taraflardan kimse gelmemiş olduğundan incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, imza inkarına dayalı, takibe konu bonolar nedeniyle borçlu bulunulmadığının tespiti, takibin iptali ile icra dosyasına yatan ihale bedelinin alacaklıya ödenmemesi istemine ilişkindir.

Davalılar vekili, davacı ile dava dışı ... ...'ün baba oğul olduklarını, baba oğulun yaptıkları işlerden haberdar olmamalarının mümkün olamayacağını, davacının takibe itiraz etmediğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının oğlu dava dışı ... ... hakkında resmi belgede sahtecilik, dolandırıcılık suçlarından kamu davası açıldığı, anılan kamu davasında, Adli Tıp Kurumundan alınan raporda; dava konusu senetlerin altında davacıya atfen atılı bulunan imzaların davacının eli ürünü olmadığının tespit edildiği, benimsenen rapor doğrultusunda, davacının borçlu bulunmadığının tespitine, senetlerin davacı yönünden iptaline, takibin iptali ve icra müdürlüğünce yapılan ihalenin feshine yönelik talebin ileri sürülemeyeceği gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

B.K.'nun 53. maddesi uyarınca ceza mahkemesince saptanan maddi vakıalar hukuk hakimini de bağlayacağından mahkemece davacının müşteki olduğu ceza mahkemesinde "dolandırıcılık ve sahtecilik " suçundan açılan dava sonucunun beklenilerek tüm deliller birlikte değerlendirilip bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 23.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23708, Karar No: 2015/3451, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/23708 E.  ,  2015/3451 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/464, Karar No: 2021/280, Tarih: 15.06.2021

**Ceza Genel Kurulu         2020/464 E.  ,  2021/280 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, eylemin kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçunu oluşturduğu kabul edilerek sanığın, TCK'nın 87/4, 29/1, 53/1, 63 ve 58. maddeleri uyarınca 7 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ilişkin Karabük Ağır Ceza Mahkemesince verilen 18.01.2017 tarihli ve 16-7 sayılı hükme yönelik sanık müdafisi, katılanlar vekilleri ve Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesince yapılan yargılama sonucunda 05.05.2017 tarih ve 804-908 sayı ile; CMK'nın 280/2. maddesi uyarınca Karabük Ağır Ceza Mahkemesinin 18.01.2017 tarihli ve 16-7 sayılı kararının kaldırılmasına, eylemin kasten öldürme suçunu oluşturduğu kabul edilerek sanığın, TCK'nın 81/1, 29, 62, 53/1-2-3, 63 ve 58/6-7. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, mahsuba ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

Hükmün sanık müdafisi ve katılanlar vekilleri tarafından temyiz edilmesi dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 10.03.2020 tarih, 1552-993 sayı ve oy çokluğuyla temyiz itirazlarının esastan reddine karar verilmiş,

Daire Üyeleri H. Kırca ve C. Topaktaş; "...Burada öncelikle tartışılması gereken husus, sanığın eyleminin kasten öldürme suçu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği olmalıdır.

Öldürme olayından 3 gün kadar önce sanık ile maktul arasında bir tartışma yaşanmış bu tartışmada maktul sanığa küfretmiştir. Olay günü de sanıkla maktul arkadaşları da olduğu hâlde parkta bir araya gelmişlerdir. Üç gün önce meydana gelen olay konuşulduğu sırada, maktulün aramızda bir şey yok demesi üzerine sanık sinirlenmiş, 'Nasıl bir şey yok sen anama avradıma küfretmedin mi?' diyerek önce sanığın yüzüne doğru bir tekme vurmuş, bu sırada maktul sırtüstü yere düşmüş, araya tanıklar girdiğinde ve tanıkların engellemelerine rağmen sanık boyun ve yüz bölgesine doğru bir ya da iki tekme daha savurmuştur. Maktulün ölüm nedeni Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Dairesince küt kafa ve boyun travmasına bağlı olarak beyin kanaması ve medulla spinalis kanaması olarak değerlendirilmiştir.

Maktul tekme darbeleri sonucunda ölmüştür. Olayda TCK'nın 6. maddesinin 1-f bendinde sayılan silah veya benzeri bir alet kullanılmamıştır. Tekme, ayakla vurmadır. Ayak vücudun bir uzvudur. Vücudun bir uzvu kullanılırken öldürmek amacıyla hareket edildiğini söylemek mümkün değildir. Ancak yerde ve sert zeminde olan bir kişinin kafasını sert zeminden alınan destekle ezmek veya ayaktaki ayakkabının özel yapılmış olması hâlleri istisna olabilir. Ancak olayımızda böyle bir durum söz konusu değildir.