muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12799, Karar No: 2014/22779, Tarih: 04.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12799 E.  ,  2014/22779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1067, Karar No: 2011/5209, Tarih: 29.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/1067 E.  ,  2011/5209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/03/2008 gün ve 2006/315-2008/49 sayılı kararı onayan Daire’nin 14.10.2010 gün ve 2008/14090 - 2010/10281 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “CITRON” ibaresinin 03, 05, 16 ve 21. sınıflara giren emtialarda kullanılmak üzere marka olarak tescili istemiyle davalı Enstitü'ye 08.09.2004 tarihinde başvurduğunu, davacı başvurusunun davalı TPE tarafından, “önceden tescilli markalara benzediği” gerekçesiyle 556 sayılı KHK’nın 7/1-b hükmü gerekçe gösterilerek, emtia listesinden 05/07 alt sınıfına giren emtiaların çıkarılmasına ve geriye kalan mallar için ilan edilmesine karar verildiğini, Resmi Marka Bültenindeki ilana Dalan Kimya Endüstri A.Ş.’nin itiraz etmesi üzerine başvuru kapsamından 556 sayılı KHK’nın 8. maddesi dayanak gösterilerek, 03/05 alt sınıf kapsamına giren emtiaların çıkarılmasına karar verildiğini, davalı TPE Markalar Dairesi Başkanlığı'nın bu red işlemine karşı 13.07.2005 tarihinde yapılan itirazın YİDK tarafından 19.09.2005 tarih ve 2005-M-4093 sayılı kararı ile, “Citron kelimesinin birçok dilde limon veya ağaç kavunu meyvesinin adı olduğu, 03 ve 05. sınıflarda yer alan, kozmetik, temizlik, kişisel bakım ürünleri gibi ürünlerin, tüketiciler tarafından seçilmesinde bu maddenin önemli bir faktör olduğu, dava konusu ibarenin bu ürünler için tanımlayıcı olması nedeniyle tesciline olanak bulunmadığı, 556 sayılı KHK'nin 8. maddesi gereğince itiraza konu olup, emtia listesinden çıkarılan malların da, 7/1-c bendi çerçevesinde tescil edilebilir nitelikte bulunmadığı, bu çerçevede 8. madde uyarınca verilen kısmi red kararına karşı yapılan itirazın kabulüne, ancak, re’sen çıkarılan malların 8. madde kapsamında kısmi redde konu olan malları da kapsadığından, başvuru sahibine herhangi bir malın iadesinin söz konusu olmadığı gerekçesiyle, 7/1-c kapsamında re’sen çıkarılan mallar hariç geriye kalan tüm mallar için tescil işleminin devamına” karar verildiğini ileri sürerek, TPE YİDK Başkanlığının 19.05.2005 tarih ve 2005-M-4093 sayılı kısmen red kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili Enstitü kararının 556 sayılı KHK 7/1-c hükmü çerçevesinde isabetli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

..../...

2011/1067

2011/5209

-2-

Davalı vekili, müvekkili Enstitü kararının 556 sayılı KHK 7/1-c hükmü çerçevesinde isabetli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

..../...

2011/1067

2011/5209

-2-

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, iptali istenen TPE YİDK kararının başvuruya konu 'CITRON' ibaresinin tescili istenen mallar yönünden tanımlayıcı olduğu ve vasıf bildirdiği gerekçesine dayandığı, davacı başvurusunun tek ve asli unsur olan 'CITRON' kelimesinden oluştuğu, herhangi bir tali veya ek unsur barındırmadığı, 'citron' ibaresinin Latince 'Citrus Medica' olarak adlandırılan dilimizdeki "limon" kelimesinin hemen bütün batı dillerindeki karşılığı olduğu, diğer taraftan küreselleşen ticaret ve Latince kökenli kelimelerin bilim dilinde ortak kullanıma sahip olması, yabancı dil bilimlerin ve batı ülkelerindeki kelimelerin ticarette kullanımının ülkemizde giderek yaygınlaşması nedeniyle, kelimenin Türkçe olmamasının somut olayda ortalama tüketici yönünden algılanışı itibariyle fark yaratmayacağının kabul edilmesi gerektiği, limon ya da 'citron'un' yiyecek ve içeceklerin tatlandırılması amacı dışında, doğal tatlandırıcı, koku verici, dezenfektan ve zayıflatıcı olarak bilinip kullanılması nedeniyle, bu özelliklerinin ön plana çıktığı temizlik malzemeleri, diyet gıdaları, cilt bakım ürünleri, kozmetik ve kokulandırıcılar yönünden ürünün karakteristik özelliğini ve vasfını belirten bir kelime olduğu, o halde bu ürünler yönünden tek başına veya esas unsur biçiminde marka olarak tesciline 556 sayılı KHK'nin 7/1-c hükmünün imkan vermediği, ulaşılan bu sonuç itibariyle, 'citron' kelimesinin, 05/01 ve 05/10 sınıf ve alt grublardaki 'insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler' ve 'Eczacılık, tıp ve veterinerlikte kullanılan kimyasal elementler ve doğal ürünler' yönünden vasıf ve karakteristik özellik belirtmediği halde, bu iki alt grubun da reddine karar verilmesinin isabetli olmadığı, bu nedenle anılan alt gruplarla sınırlı olarak davanın kabulü gerektiği sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulü ile TPE YİDK’nun 2005-M-4093 sayılı kararının 05/01, 05/10 sınıf ve alt gruba giren mallar yönünden kısmen iptaline, fazlaya ilişkin istemlerin reddine dair verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 02,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 185.00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 29.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8041, Karar No: 2012/1250, Tarih: 28.02.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/8041 E.  ,  2012/1250 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1/B - 2011/239417

MAHKEMESİ : Kayseri 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ ve NO : 22/02/2011, 1995/225 (E) ve 1997/111 (K)

SUÇ : Kasten öldürmek

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Hükümlü Fatma Yağmur (Gök) hakkında 765 Sayılı TCK gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca kasten öldürmek suçundan 5237 sayılı TCK'nu hükümlerinin uygulanması sırasında takdir hakkının kullanılması söz konusu olduğundan, duruşmalı inceleme yapılarak hüküm kurulması gerekirken, duruşma yapılmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi;

Usule aykırı olup, re'sen temyize tabi hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA) 28.02.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7423, Karar No: 2012/20584, Tarih: 14.06.2012

**8. Ceza Dairesi         2009/7423 E.  ,  2012/20584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık, genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme, kavgada silah boşaltma ve kasten yaralama

HÜKÜM :- Sanık ...'ın kavgada silah boşaltmak suçundan hükümlülüğe

- Sanık ...'nın 6136 sayılı Yasaya aykırılık, genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme ve kavgada silah boşaltma suçlarından hükümlülük ve müsadereye

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında mağdurlar ... (...) ... ve ...'i kasten yaralama suçlarından tayin edilen adli para cezasının tutarına ve karar tarihinde yürürlükte olan 5219 sayılı Yasayla değişik CMUK.nun 305. maddesine göre hüküm, kesin nitelikte olup temyizi olanaklı olmadığından sanığın temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca oybirliğiyle (REDDİNE),

2- Sanık ... hakkında kavgada silah boşaltma, sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık, genel güvenliği kasten tehlikeye sokma ve kavgada silah boşaltma suçlarından kurulan hükümlere ilişkin temyizlerine gelince;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri karşısında; sanıklara yüklenen suçların yasa maddesinde öngörülen cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde belirlenen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık ... müdafii ile sanık ...'nın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmekle sair yönler incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), ancak; yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta anılan yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan sanıklar hakkında açılan kamu davalarının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve CMK.nun 223. maddeleri gözetilerek (DÜŞÜRÜLMESİNE), emanette kayıtlı ruhsatlı av tüfeğinin sahibine iadesine, 14.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19333, Karar No: 2011/4017, Tarih: 08.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19333 E.  ,  2011/4017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapıya resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 08.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4762, Karar No: 2023/409, Tarih: 17.01.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/4762 E.  ,  2023/409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

KARAR : Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 17. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki, yapıda meydana gelen zarar, tamir/iyileştirme bedeli ile kira kaybı bedelinin tahsiline ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın yapıda meydana gelen zarar, tamir/iyileştirme bedeli yönünden reddine, kira kaybı istemine yönelik davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak davanın tamamen reddi yönünde yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usûl eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verilmiştir.

Davacılar vekilince temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasının istenilmesi üzerine, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 17.01.2023 günü tayin edilerek taraflara tebligat gönderilmiştir.

Duruşma günü davacılar vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... duruşmaya gelmişlerdir.

Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verildi.

Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; İstanbul ili, ... Mahallesi, 543 ada 14 parsel (543 ada 11 parselde ifraz) sayılı hamam niteliğindeki taşınmazda meydana gelen zarar, tamir/iyileştirme bedeli ile yoksun kalınan kira bedelini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı idare vekili cevap dilekçesinde özetle; kök parsel 543 ada 11 parsel sayılı taşınmazın Marmaray Projesi kapsamında bir kısmının kamulaştırılması için açılan bedel tespit ve tescil davasında, kök parselin ifrazı ile oluşan 12, 13 ve 15 parsellerin hükmen idareleri adına, 14 parsel sayılı taşınmazın ise malikleri adına tesciline karar verildiğini, yıkım işlemlerinin tarihi hamama zarar vermeyecek şekilde yapıldığını, davanın esastan reddi ile masraf ve vekâlet ücretinin davacılar üzerinde bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kira bedeli istemi yönünden kabulüne, zarar, ve tamir/iyileştirme bedeli istemi yönünden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kira bedeli istemi yönünden kabulüne, zarar, ve tamir/iyileştirme bedeli istemi yönünden reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın bulunduğu bölge şantiye yeri olduğu giriş yapamadıklarını, üzerindeki işhanının yıkılması ile geriye tarihi eser niteliğindeki eski fonksiyonunu kaybetmiş hamam yapısının kaldığını, eski eser olmasından dolayı tamire ihtiyaç duyduğunu, taşınmazın hamam olarak kullanılamaması ile davalı idarenin eylemleri arasında illiyet bağı olduğunu, hamamın eklentileri yıkıldığı için tamamen fonksiyonunu yitirdiğini, artık hamam olarak kullanılamayacağını, yeniden işlerlik kazanması için ciddi masraflar gerektiğini, kira bedelinin tahsiline karar verilmesinin doğru olduğunu, zarar bedelinin ödenmesi gerektiğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; hamamda kamulaştırmadan kaynaklı zararın bulunmadığını, etrafındaki yapılan yıkıldığını, kira kaybının oluştuğu hususunun hukuka aykırı olduğunu, hamam eklentilerinin tahliyesinin idareleri tarafından istenmediğini, yapının hamam olarak kullanılmasında bir engel olmadığını, kira bedelinin yüksek belirlendiğini ileri sürerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davanın 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 12 nci maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğini, dava konusu taşınmazın kullanılamaz hale gelmesine yahut değer kaybı oluştuğuna dair talebin davacı idarece açılmış olan kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasında ileri sürülmesi gerektiğini, bedel tespit ve tescil davasının derdest olduğunu, yapının hamam olarak kullanılmaz hale gelmesinin kamulaştırma alanındaki diğer yapıların yıkılmasından kaynaklandığı, inşai faaliyetlerden kaynaklı olarak hamamın kullanılamamasının söz konusu olmadığını, kira kaybına ilişkin davanın da reddine karar verilmesi gerektiğinden bahisle, davalı idare vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile davanın tamamen reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde özetle; kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasında iki kez bozma kararı verilmiş olduğunu, 14 yıldır davanın sürdüğünü ve derdest olduğunu, hamama ait soyunma kabinlerinin kamulaştırma alanında bulunması nedeniyle bir daha asla hamam olarak kullanılamayacağını, restorasyon çalışmaları ile minik bir tarihi çarşı çarşı olabileceğine dair Kültür ve Turizm Bakanlığı İstanbul V Numaralı Kültür Varlıkları Koruma Bölge Kurulu kararının bulunduğunu, hamamın üstünü kapatan işhanının geç yıkılması nedeniyle onarımının yapılamadığını kiraya verilemedğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki, yapıda meydana gelen zarar, tamir/iyileştirme bedeli ile kira kaybı bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 12 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. 2942 sayılı Kanun'un 12 nci maddesine göre, davacıların kamulaştırmadan arta kalan bölümde meydana gelen zarar, tamir ve iyileştirme masraflarının halihazırda derdest olan kamulaştırma bedelinin tespiti ve tescili davasında ileri sürülmesi ve değerlendirilmesi gerektiğinden ve anılan davanın halihazırda derdest olduğu anlaşıldığından, ilk derece mahkemesince bu talebe yönelik olarak davanın reddi yönündeki kararına karşı, davacılar vekilince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi doğru olduğu gibi, dosyadaki bilgi ve belgelere göre kira kaybı bedeli de istenemeyeceğinden, Bölge Adliye Mahkemesince davalı idare vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile davanın tamamen reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

03.09.2022 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince duruşmaya gelen aleyhine temyiz olunan davalı idare vekili için 8.400,00 TL duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

03.09.2022 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince duruşmaya gelen aleyhine temyiz olunan davalı idare vekili için 8.400,00 TL duruşma vekâlet ücretinin temyiz edilenden alınmasına,

Davacılardan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 17.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.