muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17082, Karar No: 2016/13289, Tarih: 23.11.2016

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7394, Karar No: 2016/6068, Tarih: 18.05.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/7394 E.  ,  2016/6068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın zamanaşımından reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıya "kapsamlı işyeri sigorta poliçesi" ile sigortalı olan davacıya ait kuyumculukla iştigal eden işyerinin Kütahya/Simav'da meydana gelen depremde zarar gördüğünü, gerekli belgeler temin edilerek zararın giderilmesinin davalıya 25.01.2012 tarihinde ihtar edildiğini ancak davalının ödeme yapmadığını belirterek 219.000,00 TL'nin ihtar tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacılar vekili, dava devam ederken davalı Ak Sigorta AŞ'den 17.03.2015 tarihinde toplam 253.000,00 TL tahsil ettiklerini (150.000,00 TL limit ve 103.000,00 TL ferileri olarak) belirterek, 28.04.2015 tarihli celsede davalı Ak Sigorta AŞ hakkındaki davadan feragat etmiş ve ıslah ettikleri 198.943,00 TL den bakiye 48.943,00 TL'yi talep ettiklerini beyan etmiştir.

Davalı ... şirketi vekili, davanın zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre; TTK 1299/1 maddsinde zamanaşımının 2 yıl olduğu, rizikonun 19.05.2011 tarihinde gerçekleştiği, zamanaşımının rizikonun öğrenildiği tarihten itibaren beş gün sonra yani 25.05.2011 tarihinde işlemeye başladığı, zamanşımının 25.05.2013 tarihinde dolduğu, davanın 12.03.2015 tarihinde açıldığı gerekçesiyle davanın zamanaşımından reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, işyeri sigorta poliçesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. 6100 sayılı HMK’nın 184. maddesi gereğince “Hakim, tarafların iddia ve savunmalarıyla toplanan delilleri inceledikten sonra, duruşmada hazır bulunan taraflara tahkikatın tümü hakkında açıklama yapabilmeleri için söz verir, Mahkeme tarafların tahkikatın tümü hakkındaki açıklamalarından sonra, tahkikatı gerektiren bir husus kalmadığını görürse, tahkikatın bittiğini taraflara tefhim eder.” Aynı Yasanın 186.maddesi hükmüne göre "Mahkeme, tahkikatın bitiminden sonra, sözlü yargılama ve hüküm için tayin olunacak gün ve saatte mahkemede hazır bulunmalarını sağlamak amacıyla iki tarafı davet eder. Taraflara çıkartılacak olan davetiyede; belirlenen gün ve saatte mahkemede hazır bulunmadıkları takdirde yokluklarında hüküm verileceği hususu bildirilir.

Sözlü yargılamada mahkeme, taraflara son sözlerini sorar ve hükmünü verir.

Sözlü yargılamada mahkeme, taraflara son sözlerini sorar ve hükmünü verir.

Somut olayda; davacı vekili karar duruşması olan 05.11.2015 tarihinde aynı gün bir başka mahkemede aynı saatte duruşması olduğundan duruşmaya katılamayacağına dair mazeret dilekçesi sunmuş, duruşmanın bir başka güne talikini istemiştir. Mahkemece, davacı vekilinin mazeretinin kabul ya da red edildiğine dair bir karar verilmediği gibi HMK 184 ve 186. maddeleri de gözetilmeden yargılamanın geldiği aşama göz önüne alınarak davacı tarafın yokluğunda yargılamaya devam edilmesine karar verilerek, esas hakkında hüküm kurulmuştur. Davacı vekilinin mazeretinin kabul ya da reddine dair bir karar verilmemesi hatalı olduğu gibi, yeni duruşma günü belirtilmeden davacı tarafın yokluğunda hüküm kurulması da hatalı olmuştur. Bu durumda mahkemece, HMK 184 ve 186. madde hükümleri de gözönüne alınarak işlem yapılması gerekirken yazılı olduğu biçimde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine ve şekline göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 18/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/33210, Karar No: 2013/9374, Tarih: 22.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/33210 E.  ,  2013/9374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre Cumhuriyet Savcısının, gün karşılığı verilen cezaların alt sınırdan uzaklaşılarak adli para cezasına çevrilmesi gerektiğine yönelik ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- 5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaının düzenlenmediği gözetilmeden sanığa hükmolunan hapis cezası ile adli para cezasına esas alınan birim gün sayısı toplanarak, bir gün karşılığı belirlenen miktar ile çarpılmak suretiyle yazılı şekilde ceza tayini,

2- Sanık hakkında hükmedilen sonuç cezanın adli para cezası olduğu gözetilmeden hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanması gereken TCK'nun 53. maddesi gereğince hak yoksunluğunun uygulanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden TCK.nun 50/1-a ve TCK.nun 52/2., 53. maddelerinin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkarılarak yerine, sanığın kişilik yapısı, sosyal durumu gözönüne alınarak verilen hürriyeti bağlayıcı cezanın TCK.nun 50/1-a maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesine, TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca sanığın ekonomik ve sosyal durumu gözönüne alınarak bir gün karşılığı takdiren 20 TL'den hesaplanarak 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sanığın ekonomik ve sosyal durumu gözönüne alınarak adli para cezasına esas alınan 25 günün, TCK.nun 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı takdiren 20 TL'den hesaplanarak 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılması suretiyle suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 22.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17924, Karar No: 2013/18612, Tarih: 02.07.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/17924 E.  ,  2013/18612 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Serik 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ                  :09.12.2011

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 02.07.2013 günü temyiz eden davalı A. K. ile vekili Av. Y. İ. C.ve karşı taraf davacı N.K. vekili Av. M. C.G.geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, boşanmaya ilişkin olup, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun, üçüncü kısmı hariç, ikinci kitabında yer almaktadır.

Görev,  kamu düzenine ilişkindir. Mahkemece yargılamanın her aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir. 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun, 5133 sayılı Kanunla değişik  4. maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (m.118-395) kaynaklanan bütün davaların, aile mahkemeleri kurulan yerlerde bu mahkemelerce bakılacağını; aynı Yasanın 2. maddesi de, aile mahkemesi kurulmayan yerlerde bu kanun kapsamına giren dava ve işlerin asliye hukuk (aile) mahkemelerinde bakılacağını hükme bağlamıştır. Şu halde Aile Mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde davanın Aile Mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerekir. (H.G.K. 16.11.2005 tarih ve 2/673-617 sayılı kararı)  Bu açıklama karşısında; davaya “Aile Mahkemesi” sıfatıyla bakılması gerekirken, bu husus düşünülmeden Asliye Hukuk Mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, duruşma için takdir olunan 990 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 02.07.2013
Yargıtay — Esas No: 2013/2843, Karar No: 2013/11827, Tarih: 28.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/2843 E.  ,  2013/11827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz İİK.nun 170. maddesinde düzenlenmiş olup bu maddenin üçüncü fıkrasında icra mahkemesince imza incelemesinin aynı kanunun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiği işaret edilmiştir.

İİK.nun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında ise; "İmza tatbikinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun bilirkişiye ait hükümleri ile 309. maddesinin 2., 3. ve 4. fıkraları ve 310, 311 ve 312. maddeleri hükümleri uygulanır" denilmektedir. Anılan hükümde atıf yapılan HUMK.nun 308 ve devamı maddelerinde imza inkarı halinde mahkemece yapılacak usuli işlemler düzenlenmiş; 309. maddesinin 2., 3., 4. fıkralarında aynen; "Ehlihibre vasıtasıyla tahkikata karar verildiği takdirde medarı tatbik olacak yazı ve ehlihibrenin tahkikatı icra edeceği gün hakim tarafından tayin olunur. Mahkeme bu bapta ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir. Tatbika esas ittihaz olunabilecek evrak olmadığı veyahut olup da derecei kifayede bulunmadığı takdirde ehlihibre tarafından terkip olunacak ibarelerle münkir olan kimseye yazı yazdırılarak tatbikat icra olunur" düzenlemesi yer almıştır(yeni 6100 sayılı HMK' nın 211,216,217 maddeleri).

Görüldüğü üzere; inkar edenin atılış tarihi itibariyle inkar edilen imzası ile yakın tarihte atılmış, uygulamaya elverişli imzalarının temin edilmesi gerekir. Uygulamaya elverişli (tatbike medar) belgeler, HUMK m. 309/3'te "ancak iki tarafın ittifak ettikleri her nevi evrak ile senedatı resmiyeden olan ve bir kimse tarafından hasbelmemuriye veya mahkeme huzurunda tahrir veya imza edilen evrakı tatbika esas addedebilir" şeklinde tahdidi olarak sayılmıştır. Buna göre mahkemece tarafların bildirdiği yerlerden ve nüfus müdürlüğü, tapu sicil müdürlüğü, evlendirme memurluğu gibi resmi kurumlardan borçlunun mukayeseye esas olabilecek imza örneklerinin getirtilmelidir. Vurgulamakta yarar vardır ki, anılan belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olduğu gözardı edilmemeli ve ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir(Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 sayılı kararı).

Özetlemek gerekir ise, imza incelemesinde öncelikle senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin borçlunun uygulamaya elverişli imzalarını taşıyan belgeler, keşide tarihine en yakın tarihli olanından başlayarak bilirkişice mukayeseye esas alınmalıdır. Senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin belge bulunamazsa daha sonraki tarihli belgeler, uygulamaya elverişli imza örneği taşıyan herhangi bir belge temin edilemez ise de borçlunun duruşmada alınan medari tatbik imza ve yazı örnekleri üzerinden inceleme yapılmalıdır. Sıhhatli bir sonuç alınabilmesi için, inkar edilen imzanın atıldığı tarihten öncesinde veya mümkün olduğu kadar yakın tarihlerde düzenlenen belgelerde bulunan borçluya ait imzaların celbedilip ondan sonra bilirkişi incelemesi yapılması gerekir.

Somut olayda, takibe konu bononun tanzim tarihi itibariyle borçlu şiketi temsile yetkili kişi araştırılarak yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda konusunda uzman bilirkişiden alınacak rapor sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken mahkemece bono üzerinde şirkete atfedilebilecek bir imza bulunmadığından bahisle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1083, Karar No: 2010/9107, Tarih: 14.07.2010

**6. Hukuk Dairesi         2010/1083 E.  ,  2010/9107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KARAR TARİHİ :22.10.2009

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı paydaşlığın giderilmesi davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Hüküm davalı ... oğlu ...'e Tebligat Kanununun 21.maddesine göre tebliğ edilmiş ise de tebligat parçasındaki açıklamada komşudan alınan bilgiye göre davalının yurt dışında olduğu beyan edilmiştir. Davalının yurt dışında sürekli ikamet ettiğinin anlaşılması halinde Tebligat Yasasının 21.maddesine göre yapılan tebligat usulsüz olacaktır. Bu nedenle mahkemece adı geçen davalının yurt dışında sürekli ikamet edip etmediğinin araştırılarak yurt dışında ikamet ettiğinin anlaşılması halinde davalı ... oğlu ...'e hükmün Tebligat Yasasının 25 ve devamı ilgili Tüzüğünde 36 ve devamı maddelerine göre tebliğinin sağlanarak temyiz süresinin beklenmesi ve bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 14.7.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4541, Karar No: 2018/10194, Tarih: 11.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/4541 E.  ,  2018/10194 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma, Defter ve belgeleri ibraz etmeme

HÜKÜM : Sanıklar ... ve ... hakkında:2008,2009 ve 2010 yıllarında 213 sayılı VUK'ye muhalefet suçlarından: Beraat

Sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma ve düzenleme suçundan: Mahkumiyet

Sanık ... hakkında 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma ve düzenleme suçundan: Beraat

Sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura kullanma ve düzenleme suçundan: Mahkumiyet

Sanık ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak ve düzenlemek suçundan: Beraat

Sanık ... hakkında defter ve belgeleri ibraz etmeme suçundan: Mahkumiyet

... Denetim Grup Müdürlüğünün 16.02.2011 tarih ve 2011/17 sayılı mütalaasına uygun olarak “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından Cumhuriyet Başsavcılığınca ayrıca işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Katılan vekilinin temyizinin sanıklar hakkında kurulan beraat hükümlerine yönelik olduğu kabul edilerek inceleme yapılmıştır.

A) Sanık ... hakkında “defter ve belgeleri ibraz etmeme” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesi:

5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak; sanığa yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin bulunmadığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

B) Sanıklar ... ve ... hakkında “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında 213 sayılı VUK’ne muhalefet” suçlarından, sanık ... hakkında “2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarından, sanık ... hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin; sanık ... hakkında “2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin; sanık ... hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesi:

2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından açılan kamu davasında; 213 sayılı VUK’nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa ile 14.02.2011 tarih ve VDENR-2011-484/72 sayılı vergi suçu raporunun, “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” ve “aynı dönemlerde sahte fatura kullanma” suçlarına, 14.02.2011 tarih ve VDENR-2011-484/71 sayılı vergi tekniği raporunun ise “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarına ilişkin olduğu; 5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca, hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; “2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarından açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan “sahte fatura düzenleme” ve “sahte fatura kullanma” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği dikkate alınarak; sanıklar hakkında düzenlenen mütalaa ve vergi suçu raporu ile vergi tekniği raporu arasındaki çelişkinin giderilmesi, her bir sanık yönünden sahte fatura kullanma suçundan her takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerekirken, sanıklar ... ve ... hakkında “213 sayılı VUK’ye muhalefet” suçundan, sanıklar ... ve ... hakkında “sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçundan, yüklenen suçun niteliği belirlenmeden ya da yanlış belirlenerek denetimden yoksun hüküm kurulması,Yasaya aykırı, sanık ... müdafii ve sanık ... ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.12.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15690, Karar No: 2016/5970, Tarih: 03.05.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/15690 E.  ,  2016/5970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması ve özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ve müdafiinin 12.03.2014 ve 16.05.2014 tarihli ek kararları da temyiz etmiş oldukları, ancak bu hususlarda tebliğname düzenlenmediği anlaşılmakla; sanık ve müdafiinin söz konusu ek kararlara yönelik temyizlerine ilişkin ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere dairemize gönderilmesi için dosyanın ince- lenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 03.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1134, Karar No: 2016/13446, Tarih: 28.11.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/1134 E.  ,  2016/13446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak , dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 3.000.00.- TL bedelin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 16/06/2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 408.344.49.- TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davacının , süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak vb bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak , dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel

miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.