muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14768, Karar No: 2014/17626, Tarih: 02.06.2014

Dairemizce yukarda belirtilen kapsamda bulunan nakle tabi işçilerle davalı Türk Telekomünikasyon A.Ş. arasındaki uyuşmazlıklarda daha önce önceki bozma gibi esasa yönelik kararlar vermiştir. Ancak Danıştay İdari Dava Daireleri’nin 07.04.2011 gün ve 2011/55-205 sayılı kararından sonra uyuşmazlığın adli yargı yerinde görüleceği konusunda yeniden değerlendirme yapılması gerekmiştir. Anılan karara göre “yasal düzenleme ile Türk Telekom A.Ş.'nin özelleştirilmesi sonucunda, işlevsel görevlerde bulunan ve ikamesi kısa sürede imkansız personelin isteklerine bağlı olarak makul bir süre kamu görevlerinden aylıksız izinli sayılarak özel hukuk tüzel kişisinde çalışmalarına olanak sağlandığı, söz konusu personelin, aylıksız izinli olarak geçen sürede kamu personeli statülerinin devam ettiği, İmtiyaz sözleşmesi ile bir kamu hizmetini yürütmek hakkını elde eden davalı şirkete, devir sonrasında yetişmiş personel yetersizliği nedeniyle doğabilecek aksaklıkların önüne geçilebilmesi için, 406 sayılı Yasa hükümleri ile tanınan ayrıcalıkların sonucu olarak da, bünyesinde belli süre ile çalışmaya devam eden söz konusu personelin kamu kurumlarına naklen atanmasının sağlanması amacıyla kimi görevler yüklendiği, 406 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davalı şirket tarafından, hak sahibi personelinin Devlet Personel Başkanlığına bildirmesi, bildirim ile beraber personelin nakledileceği kamu kurumunda yararlanacağı parasal haklara esas olmak üzere memur maaş nakil ilmühaberi düzenlenmesi, personelin ilişiğinin kesilmesi gibi işlemler bulunduğu, bu işlemlerin idare hukuku alanında hukuki sonuçlar doğurduğu ve ilgili personelin nakledilecekleri kurumdaki statülerini, özlük ve parasal haklarını belirlediği, söz konusu işlemlerin kamu personeli hakkında ve idare hukuku alanında tesis edilmiş birer idari işlem niteliğinde oldukları, davalı şirketin, Telekomünikasyon Kurumu ile Türk Telekom arasında imzalanan “Telekomünikasyon Hizmetlerinin Yürütülmesine İlişkin İmtiyaz Sözleşmesi” ile belli bir kamu hizmetini yürütmek görev ve yetkisi ile donatıldığı, bu görev ve yetkiler dahilinde bazı kamusal ayrıcalıkları ve yükümlülükleri bulunduğu, belirtilen statüsü ve özel yasa hükümleri gereğince bazı kamusal ayrıcalıklara ve yükümlülüklere sahip olması nedeniyle davalı şirketin, herhangi bir özel hukuk tüzel kişisinden farklı bir hukuki statü içinde bulunduğu, bu durumda, imtiyaz sözleşmesi ile bir kamu hizmetinin yürütmekle görevli ve yetkili kılınması nedeniyle, diğer özel hukuk tüzel kişilerinden farklı olarak kimi kamusal ayrıcalıklara ve yükümlülüklere tabi olan, 406 sayılı Yasa hükümleri ile, kamu kurumlarına nakil hakkı bulunan personeli ile ilgili olarak bazı kamusal görevler yüklenen davalı şirketin, belirtilen görevleri kapsamında tesis ettiği işlemlerin idari işlem niteliğinde olduğu ve bu işlemlerden kaynaklanan uyuşmazlıkların idari yargının görevinde bulunduğu” kabul edilmiştir

. Aksi yönde Uyuşmazlık Mahkemesi’nin uyuşmazlıklarda adli yargı yerinin görevli olduğuna dair kararlar var ise de ilke kararı olmadığından, Dairemizce Danıştay İdari dava Dairelerinin gerekçeleri Dairemizce benimsenmiştir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu da 26.12.2012 gün ve 2012/9-1528 Esas, 2012/1398 Karar sayılı kararı ile uyuşmazlıkta idari yargının görevli olduğunu kabul etmiştir.

Görev kamu düzenindendir ve yargılamanın her aşamasında resen dikkate alınmalıdır. Gerçekten özelleştirmeden önce statü hukuku hükümlerine tabi davacı niteliğindeki personel, özelleştirme sonrası belirli bir süreliğine davalı ile özel hukuk hükümlerine tabi olarak iş sözleşmesi kapsamında çalıştırılmakta, nakledildiğinde tekrar statü hukuku kapsamına girmektedir. Davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde, davalı şirkete davacının ücreti konusunda “artış oranının, kamudaki memur maaş artış oranında” olacağı yönünde yükümlülük getirildiği gibi 406 sayılı Yasa hükümleri uyarınca davalı şirkete, hak sahibi personeli Devlet Personel Başkanlığına bildirmesi, bildirim ile beraber personelin nakledileceği kamu kurumunda yararlanacağı parasal haklara esas olmak üzere memur maaş nakil ilmühaberi düzenlenmesi, personelin ilişiğinin kesilmesi gibi işlemler yaptırıldığı görülmektedir. Bu işlemler idare hukuku alanında hukuki sonuçlar doğurduğu ve ilgili personelin nakledilecekleri kurumdaki statülerini, özlük ve parasal haklarını belirlediği, söz konusu işlemlerin kamu personeli hakkında ve idare hukuku alanında tesis edilmiş birer idari işlem niteliğinde oldukları açıktır. İdari işlemlerle ilgili uyuşmazlığın ise adli yargı yerinde değil, idari yargı yerinde çözümlenmesi gerekir.

Mahkemece davanın HMK.nun 114/1-b maddesi uyarınca "yargı yolunun caiz olmaması" nedeniyle aynı yasanın 115/2. maddesi uyarınca usulden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek davanın reddine karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6112, Karar No: 2024/7060, Tarih: 24.12.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/6112 E.  ,  2024/7060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/835 E., 2023/1188 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Arhavi Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/99 E., 2022/285 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde özetle; Artvin ili .... ilçesi .... köyü 167 ada 1, 167 ada 19, 168 ada 1 ve 170 ada 2 parsel sayılı taşınmazların kadastro çalışmaları sonucunda davalılar adına tespit ve tescil edildiğini, yapılan kadastro tespitlerinin hatalı olduğunu, dava konusu arazilerin babası ve dedesinden zilyetliğin devri yoluyla kendisine intikal ettiğini, taşınmazların halen dahi kendisinin zilyetliği altında bulunduğunu, buna rağmen kadastro sırasında çekişmeli taşınmazların amcası olan ... adına tespit edildiğini, sonradan yapılan intikallerle de taşınmazların davalılara geçtiğini beyanla dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde özetle; kadastro sırasında taşınmazın başında bulunamadıklarından taşınmazların davacılar adına tespit edildiğini, komisyona itirazda bulunduklarını, itiraz sonucu adlarına tescil edildiğini, davacıların taşınmazda bir hakkı bulunmadığını öne sürerek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dava konusu taşınmazların evveliyatında tarafların kök murisi olan ....'a ait olduğu,....'ın ölümünden sonra taşınmazlarının çocukları ..., ....ve .... arasında taksim edildiği, o dönemde ...'nin oğlu ...'ın, ....'in oğlu .... ve ....'nın hayatta olduğu, dava konusu edilen taşınmazların davalıların murisi ...'a bırakıldığı, ... tarafından bu yerlerin davacının murisi ... tarafından kullanılmasına müsaade edildiği, ... tarafından taşınmazların zilyetliğinin terk edilmiş olduğundan söz edilemeyeceği, zilyetliğin ... adına davacı ve babası ... tarafından sürdürüldüğü anlaşılmakla davacı ve babası ... tarafından dava konusu taşınmazlarda davasız aralıksız 20 yıl boyunca malik sıfatı ile zilyetlik sürdürüldüğü hususunda kanaat oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı taraf davacının murisi ...'in mirasçısı olmayıp terekeye göre üçüncü kişi konumunda olduğundan davacının miras payının verilmesinin de mümkün olmamasına ve tüm dosya kapsamına göre Yerel Mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu belirtilip davacı vekilinin istinaf kanun yolu başvurusunun HMK'nın 353/1-b.(1) maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacının dedesi ..., ... ve... arasında paylaşım yapıldığını, çekişmeli taşınmazın altmış yıl öncesinde tarım arazisi olmadığını, davalıların rahmetli babaları ...'ın evveliyatında orman olan araziden diğer bir köy olan ...'de hem ev yapmak hem de yakacak odun ihtiyacını karşılamak amacıyla ulaşımın bile olmadığı o zor şartlarda ağaç kesip araziyi atıl bıraktığını, daha sonra davacının babası ...'ın bu arazileri amcası ... ve yengesi ...'dan istediğini ve onların da bu arazileri davacıya verdiğini, davacının rahmetli babası ...'ın bu arazileri isterken çaylık yapacağını da amcası ve yengesine bizzat söylediğini, karşı tarafın iddia ettiği gibi iyiniyetin suistimal edilmesi gibi bir durum bulunmadığını, şayet davacının babası... olmuş ve taşınmazlar da adına tescil edilmiş olsaydı bunların hiçbirinin yaşanmayacağını, bundan 40 yıl önce Karadeniz'de çay üretimi olmadığı için bahse konu taşınmazların da içerisinde bulunduğu tüm alanın ormanlık olarak geçtiğini, İlk Derece Mahkemesindeki yargılama sırasında çay karnelerinin geriye dönük olarak dosyaya getirtilmesini talep ettiklerini ancak Mahkemece bu talebin kabul edilmediğini, davacının amcası olan ...'ın asıl hak sahibi olan davacı yokken araziyi pay etmesinin asla kabul edilemeyeceğini, ...'ın aile büyüğü kabul edilerek o ne dediyse doğrudur denilip beyanları doğrultusunda karar verilmesini kabul etmediklerini, zira bu araziler çaylık yapılmadan önce ...'ın zaten olmadığını, zira kendisinin o tarihlerde okulda okuduğunu ve devamında öğretmen olduktan sonra da Almanya'da ikamet etmeye başladığını, dolayısıyla davalıların babası ... ile davacının babası ... arasında geçen arazi verilmesi işini bilmesinin mümkün olmadığını, araziler şuan değer kazandığı için davalıların haklarının bulunduğunu savunduklarını öne sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, kadastro öncesi hukuki nedene dayalı tapu iptali ve tescili istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, kadastro öncesi hukuki nedene dayalı tapu iptali ve tescili istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Kadastro sonucu, Artvin ili .... ilçesi ... köyü çalışma alanında bulunan 167 ada 1, 167 ada 19, 168 ada 1, 170 ada 2 parsel sayılı taşınmazların kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve hibeye dayanılarak belgesizden .... oğlu .... adına tespit edildikleri, Kadastro Komisyonu'nun 01.10.2011 tarihli kararıyla bu taşınmazların kadastro tespitlerinin iptali ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve miras yoluyla gelen hakka dayanılarak verasette iştirak şeklinde ...oğlu ... mirasçıları olan davalılar adına tespit edilmelerine karar verildiği, askı ilanlarının 20.12.2011-18.01.2012 tarihleri arasında yapıldığı, askı ilan süresi içerisinde dava açılmaması üzerine kadastro tespitlerinin kesinleşerek taşınmazların tapuya tescil edildikleri, taşınmazların halen adı geçen kişiler adına tapuda kayıtlı oldukları anlaşılmıştır.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 157,75 TL temyiz giderinin temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.12.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18398, Karar No: 2016/12989, Tarih: 21.11.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/18398 E.  ,  2016/12989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 46.129.97 .-TL bedelin işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 03/09/2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 54.433.36 .- TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, tacir olan davacı şirketin, süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13532, Karar No: 2021/16937, Tarih: 08.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/13532 E.  ,  2021/16937 K.**

**"İçtihat Metni"**

6735 sayılı Uluslararası İşgücü Kanunu’na muhalefet eyleminden kabahatli ... hakkında 176.420,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Türkiye İş Kurumu Ankara Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünün bila tarihli ve 91717869-399 sayılı idari para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine dair Ankara 7. Sulh Ceza Hakimliğinin 16/09/2019 tarihli ve 2019/5939 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin ANKARA 8. Sulh Ceza Hâkimliğinin 17/09/2019 tarihli ve 2019/7206 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 20.10.2020 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.11.2020 tarihli ve KYB. 2020-100662 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Somut olayda kabahatliler... ile ... haklarında düzenlenen bila tarihli idari para cezasına karşı her iki kabahatlinin 10/07/2019 tarihli dilekçe ile başvuruda bulunmasına rağmen, Ankara 7. Sulh Ceza Hakimliğince sadece kabahatli ... hakkında bir inceleme yapıldığı, bu halde kabahatli...'in başvurusu hakkında mahallinde bir inceleme yapılması gerektiği gözetilerek yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre;

1- Göçmen Kaçakçılığı ve İnsan Ticareti ile Mücadele Şube Müdürlüğü görevlilerince yapılan saha çalışmaları kapsamında ... Hanım mahallesinde başlarında ... isimli bir şahsın bulunduğu atık malzemeleri ... adına topladıkları, yine kendileri gibi başka yabancı işçilerin de Mamak adresinde ... isimli şahıs gözetiminde bu işleri yaptıklarını beyan etmelerini takiben, ilk olarak ... Hanım mahallesinde yapılan araştırma sonucunda ...'e, sonrasında Mamak iline gidilerek ...'in görevlilerce yerinin tespit edildiği, her iki adreste de yabancı uyruklu şahısların bulunduğununu tespit edilmesi üzerine, kabahatliler haklarında çalışma izinleri olmaksızın yabancı işçi çalıştırdıkları gerekçesiyle idari para cezası karar tutanağı tanzim edilmiş ise de; söz konusu yabancı uyruklu şahısların salt tutanak esas alınmak suretiyle ilgililerin işverene bağımlı olarak süreklilik içerisinde ve belli bir ücret karşılığında çalıştıklarına dair herhangi bir belirleme olmadan tesis edilen idari para cezasının usul ve yasaya aykırı olarak verildiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

2- Kabule göre de; kabahatli hakkında her ne kadar 6735 sayılı Kanun'un 23/b-3. maddesi gereğince 20 yabancı uyruklu işçi çalıştırdığından bahisle toplamda 176.420,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına ilişkin karar verilmiş ise de; anılan Kanun'un 23/b-3. maddesinde "b) Çalışma izni olmaksızın,...3) Yabancı çalıştıran işverene veya işveren vekiline her bir yabancı için altı bin Türk lirası, tutarında idari para cezası verilir." şeklinde bir düzenlemenin mevcut olduğu, bu halde kabahatlinin 20 işçiyi çalışma izni olmaksızın çalıştırdığı gerekçesiyle toplamda 120.000,00 Türk lirası adli para cezası uygulanmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde, isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Kanun yararına bozma ihbarnamesinin (1) numaralı maddesi yönünden;

Her ne kadar, ilgililerin işverene bağımlı ve sürekli olarak belirli bir ücret karşılığı çalıştıklarına dair bir belirleme olmadan tesis edilen idari para cezasının usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle kanun yararına bozma isteminde bulunulmuş ise de dosya kapsamında bulunan, kabahatli ...’in de imzasını havi tutanak içeriğindeki tespitler, yabancı uyruklu şahısların, çalışma şartlarını da ayrıntılı olarak açıkladıkları, tutanaktaki belirlemelerle ve birbirlerininki ile aynı doğrultudaki kollukta beyanları, buna karşın, kabahatlinin bu tespit ve bulguların aksini gösterecek nitelikte, delillerle desteklenen bir izah ortaya koymadığı birlikte değerlendirildiğinde, kabahatin oluştuğu hususunda tereddüt bulunmadığı anlaşıldığından,

II) Kanun yararına bozma ihbarnamesinin (2) numaralı maddesi yönünden;

6735 sayılı Yasanın 23/2-b.3 maddesi ile çalışma izni bulunmayan yabancıyı çalıştıran işverenler için çalışan başına maktu idari para cezası öngörüldüğü, Kabahatler Yasasının 17/7. maddesi ile de maktu nitelikteki idari para cezalarının miktarının her yıl yeniden değerleme oranına göre artırılacağının hükme bağlandığı, buna göre, 6735 sayılı Yasanın 23/2-b.3 maddesindeki idari para cezasının, kabahatin gerçekleştiği 2019 yılında 8.821,00 TL olarak uygulanacağı cihetle, kabahatliye uygulanan idari para cezasının miktarı yönünden işlemde bir hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmediğinden, CMK'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına kararın bozulmasına dair talebinin REDDİNE, 08.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.