muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/1755, Karar No: 2025/3376, Tarih: 28.04.2025

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin % 1'i oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olduğu görülmekle, Anayasa'nın 13. maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin % 1'i olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının reddi ile Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi’nin 29.01.2025 tarih ve 2024/1457 E. - 2025/212 K. sayılı kararının, hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “3” numaralı bendinde yer alan “%1’i oranında belirlenen 21.200,00 TL” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “% 5’i oranında” ibaresinin yazılmasına, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile re’sen DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 28.04.2025 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/256, Karar No: 2019/537, Tarih: 09.05.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2019/256 E.  ,  2019/537 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki “itirazın iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Adana 1. Asliye Ticaret Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 27.03.2014 tarihli ve 2012/56 E., 2014/188 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 19. Hukuk Dairesinin 18.03.2015 tarihli ve 2014/16752 E., 2015/3794 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

Mahkemenin ilk kararının Özel Dairece bozulmasından sonra yapılan yargılamanın 10.12.2015 tarihli celsesinde verilen ara kararı ile bozma kararına uyulmasına karar verilmiş, ancak aynı celsedeki kısa kararın hüküm kısmı ile gerekçeli kararda “Mahkememizin 27.03.2014 tarihli 2012/56 Esas 2014/188 Karar sayılı ilâmında direnilmesine” şeklinde hüküm kurulmuştur.

Burada "usul hukuku" ile ilgili ortaya çıkan sorun bozma kararının taraflara tebliği ile duruşmada mahkemece “bozma ilâmına uyulmasına” ilişkin ara kararı oluşturulmasına karşın, bu hukuki sonucun tam aksine bir karar verilmesinin hukuken mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka usuli kazanılmış hak denilir.

Örneğin mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar.

Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen biçimde inceleme ve araştırma yapmak ve yine o kararda belirtilen hukuksal esaslar gereğince karar vermek yükümlülüğü oluşur. Bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozma kararında gösterilen ilkelere aykırı bulunması, usule uygun olmadığından bozma nedenidir.

Bozma kararı ile dava, usul ve yasaya uygun bir hâle sokulmuş demektir. Bozma kararına uyulduktan sonra buna aykırı karar verilmesi usul ve yasaya uygunluktan uzaklaşılması anlamına gelir ki, böyle bir sonuç kamu düzenine açıkça aykırılık oluşturur. Buna göre Yargıtay’ın bozma kararına uymuş olan mahkeme bu uyma kararı ile bağlıdır. Daha sonra bu uyma kararından dönerek direnme kararı veremez; bozma kararında gösterilen biçimde inceleme yapmak ya da gösterilen biçimde yeni bir hüküm vermek zorundadır.

Bir mahkemenin Temyiz Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince karar verme mükellefiyeti meydana gelir ve bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozmada gösterilen esaslara aykırı bulunması, usule uygun sayılamaz ve bozma sebebidir, meğer ki bu aykırılık sadece bozma kararında gösterilen bir usul kaidesine ilişkin bulunsun ve son kararın neticesini değiştirecek bir mahiyet arz etmesin. Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince muamele yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisi lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usuli müktesep hak yahut usule ait müktesep hak denilmektedir. Usul Kanunumuzda bu şekildeki usule ait müktesep hakka ilişkin açık bir hüküm konulmuş değilse de Temyizin bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan gayesi ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukuki alanda istikrar gayesine dahi ermek üzere kabul edilmiş bulunması bakımından usule ait müktesep hak müessesesi; usul kanununun dayandığı ana esaslardandır ve amme intizamıyla da ilgilidir.

Gerçekten mahkemenin doğru bularak uyduğu ve yahut kanun gereğince uymak zorunda olduğu bozma kararı ile dava, usul ve kanuna uygun bir çığıra sokulmuş demektir. Buna aykırı karar verilmesi, usul ve kanuna uygunluktan uzaklaşılması manasına gelir ki, böyle bir netice asla kabul edilemez. Bundan başka, mahkemenin bozma kararına uygun karar vermesine rağmen Temyiz Dairesinin ilk bozmasıyla benimsenmiş olan kanuna veya usule ait hükümlere aykırı şekilde ikinci bir bozma kararı vermesi, usul hükümleriyle hedef tutulan istikrarı zedeler ve hatta kararlara karşı umumi güveni dahi sarsar. (09.05.1960 tarih 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı)

Aynı ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.02.2003 tarihli ve 2003/8-83 E., 2003/72 K.; 17.02.2010 tarihli ve 2010/9-71 E., 2010/87 K.; 25.01.2017 tarihli ve 2015/9-463 E., 2017/137 K. sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usuli kazanılmış hak” olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır. Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir İçtihadı Birleştirme Kararı (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili bir yeni kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma kararına uyulmuş olmakla oluşan usuli kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır. Benzer şekilde uygulanması gereken bir kanun hükmü, hüküm kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilirse, usuli kazanılmış hakka göre değil, Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni duruma göre karar verilebilecektir (HGK’nın 21.01.2004 tarihli ve 2004/10-44 E., 19 K.; 03.02.2010 tarihli ve 2010/4-40 E., 2010/54 K.).

Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usuli kazanılmış haktan söz edilemez (Kuru B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü – C. V, 6. b İstanbul 2001, s 4738 vd).

Usuli kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

Tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde somut olayda, davalı vekilinin temyizi üzerine verilen Yargıtay bozma kararı üzerine yerel mahkemenin bu karara uyması ile davalı yararına usuli kazanılmış hak oluşmuştur. Burada usuli kazanılmış hakkın gerçekleşmesine engel olacak istisnai bir durum da bulunmadığına göre, artık önceki kararda direnilmesi usulen mümkün değildir. Usuli kazanılmış hak ilkesi kamu düzeni ile ilgili olup temyiz aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir.

Açıklanan nedenlerle mahkemece bozmaya uyulmakla gerçekleşen usuli kazanılmış hak nazara alınarak hükmüne uyulan bozma gereklerinin yerine getirilmesi gerekirken, direnme kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, direnme kararının bozulması gerekir.

S O N U Ç: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı usulden BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana iadesine, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, 09.05.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3041, Karar No: 2012/1419, Tarih: 05.03.2012

**8. Hukuk Dairesi         2011/3041 E.  ,  2012/1419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

KARAR

Yargıtay incelemesine esas olmak üzere;

1- Davacı hakkındaki miktar araştırmasına ilişkin olarak Şarkışla Tapu Sicil Müdürlüğünün 14.07.2010 tarihli yazı cevabı ekindeki listede belirtilen davacı ... adına kayıtlı Konalga Köyü 103 ada 47, 106 ada 25, 108 ada 2 ve 4, 109 ada 9, 110 ada 2, 111 ada 2, 114 ada 1 ve 118 ada 14 parsel sayılı taşınmazlara ait kadastro tutanaklarının tüm sayfalarının okunaklı suret ya da fotokopilerinin ve tapu kayıtlarının Tapu Sicil Müdürlüğünden;

2- Dava konusu taşınmaza komşu bulunan Konalga Köyü 109 ada 15, 16 ve 17 parsel sayılı taşınmazlara ait kadastro tutanaklarının tüm sayfalarının okunaklı suret ya da fotokopileri ve ekleriyle var ise kadastro sırasında bu parsellere revizyon gören tapu ve vergi kayıtlarının onaylı örneklerinin Tapu Sicil Müdürlüğünden;

3- Teknik bilirkişilerin rapor ve krokisi eklenmek suretiyle dava konusu taşınmazın tapuda kayıtlı yerlerden olup olmadığı hususunun Tapu Sicil Müdürlüğünden;

4- Dava konusu taşınmazın, hangi tarihte yapılan tapulama çalışmaları sırasında ve ne niteliğiyle tespit dışı bırakıldığının Kadastro Müdürlüğünden sorularak, alınacak olan yazı cevaplarının dosya arasına konulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere geri çevrilmesi için dosyanın yerel mahkemeye GÖNDERİLMESİNE, 05.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14003, Karar No: 2023/1004, Tarih: 07.03.2023

**3. Ceza Dairesi         2021/14003 E.  ,  2023/1004 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/894 E., 2019/642 K.

SUÇ :Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz itirazlarının esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Şanlıurfa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 06.06.2018 tarihli ve 2018/25 Esas, 2018/378 sayılı Kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 220 inci maddesinin yedinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun (3713 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrası ve 5327 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca 3 yıl 1 ay 15 ... hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 26.04.2019 tarihli ve 2018/894 Esas, 2019/642 sayılı Kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunu, silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçlarında, suç tarihinin yardımın yapıldığı tarih olması karşısında, "12.09.2014" olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında "29.07.2016 ve öncesi" olarak yazılması mahallinde giderilebilir bir yanılgı olarak değerlendirilmiş ve

5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3.7188 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 286 ıncı maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 15.09.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3.7188 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi ile 5271 sayılı Kanun'un 286 ıncı maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 15.09.2021 tarihli ve onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle, sanığın Bank ... isimli bankada hesabı olduğu gerekçesi ile cezalandırılmasına karar verildiği halde bu hususta bilirkişi raporu alınmadığı, sanığın eşinin bu bankada hesabı olduğu için sanık adına da hesap açıldığı ve eşinin hesabında olan ancak sanığın şahsına ait olan paraların bu hesaba aktarıldığı, talimatla işlem yapılmadığı, sanığın hesabına yatırılan paraların ailesine borç olarak verdiği paranın kendisine geri ödenmesi üzerine yatırılan para olduğu, örgüt lideri tarafından 29.12.2013 ile 30.06.2014 tarihleri arasında çağrı yapıldığı halde sanığın bu tarihlerde herhangi bir işlem gerçekleştirmediği, durumu sanıktan daha ağır olan kişiler hakkında beraat kararı verildiği halde sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesinin hakkaniyetli olmayıp hukuk devleti ilkesi ile de bağdaşmadığı, sanığın zerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak delilin bulunmadığı, atılı suçun unsurlarının oluşmadığı, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiği ve sair sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Toplanan delillere ve incelenen dosya içeriklerine göre, sanığın FETÖ/PDY silahlı terör örgütü ile irtibat ve iltisakını gösteren maddi bulgu ve delillerin; sanık ...'nın FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne ait olan ve örgüte finans sağlayan Bank ... isimli bankanın zor durumda kalması üzerine, FETÖ/PDY'nin sözde lideri Fetullah Gülen'in Bank ...'nın kurtarılması amacıyla bu bankaya para yatırılmasına yönünde kampanya başlatılması talimatını vermesini müteakip 12.09.2014 tarihinde Bank ... isimli bankada hesap açtığı, 2014 yılı Eylül ayından 2015 yılı Eylül ayına kadarki süreç içerisindeki hesabında 79.328 TL ile 99.990 TL arasında değişen hesap hareketleri olduğunun tespit edildiği, çocuklarını FETÖ/PDY ye müzahir eğitim kurumlarından olup KHK ile kapatılan Özel Çağlayan Ömer Türkmen İlkokulu 2013-2016 eğitim öğretim yıllarında gönderdiği, sanık hakkında FETÖ/PDY mensubu olduğuna dair Harran Üniversitesi Rektörlüğünün yazısı ile gizli tanık beyanının olduğu anlaşılmıştır. Yargıtay'ın yerleşik uygulamaları üzere bilindiği gibi bir suç veya terör örgütüne üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması gerekir. Sanığın FETÖ/PDY terör örgütü üyeleri arasında emir ve talimatların yerine getirilmesi amacıyla geliştirilip sadece örgüt üyelerinin referansı ve karşılıklı onayları sonucu kullanılabilen kriptolu haberleşme programı olan “Bylock” isimli haberleşme programını kullandığına dair bir delil bulunmadığı, sanığın örgüte müzahir dernek ve sendikaya örgüt talimatı doğrultusunda üye olduğuna ve himmet adı altında örgüte düzenli şekilde para verdiğine dair tanık beyanı ve sair maddi bir delile ulaşılmadığı, yine Yargıtay 16. CD. nin yerleşik uygulamaları nazara alındığında sanıkla ilgili olarak tespit edilen ve yukarıda değinilen hususların tek başına örgüt üyeliği suçunun oluşabilmesi için yeterli kabul edilemeyeceği, nihayet örgüt üyeliği için elverişli olmayan bu hususlar haricinde sanığın bu örgüte organik olarak bağlı olduğuna ve örgütün hiyerarşik yapısı içerisinde olduğuna dair delil elde edilemediği, anılan ceza dairesinin 15.03.2018 tarih ve 2017/3695 Esas 2018/729 sayılı Kararında da özetle, örgüte müzahir sendika il temsilciliği, örgüte müzahir bankada hesabının bulunması ve örgüt liderinin talimatı doğrultusunda örgüte müzahir bankada katılım hesabı açılması veya para yatırılması şeklindeki eylemlerin örgüt üyeliği değil; örgüte yardım kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin belirtildiği anlaşılmıştır. Toplanan delillere göre sanığın eylemlerinin örgüte üyelik suçunun yasal unsurlarını oluşturmayacağı; ancak, FETÖ/PDY terör örgütü ile irtibat ve iltisakı bulunduğu anlaşılan sanığın eylemlerinin örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği hususunun tartışılması gerektiği, bu kapsamda, sanığın FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne ait olan ve örgüte finans sağlayan Bank ..

. Toplanan delillere göre sanığın eylemlerinin örgüte üyelik suçunun yasal unsurlarını oluşturmayacağı; ancak, FETÖ/PDY terör örgütü ile irtibat ve iltisakı bulunduğu anlaşılan sanığın eylemlerinin örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçu kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği hususunun tartışılması gerektiği, bu kapsamda, sanığın FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne ait olan ve örgüte finans sağlayan Bank ... isimli bankada 12.09.2014 tarihinde hesap açtığı, bilindiği gibi FETÖ/PDY'nin elebaşısı Fetullah Gülen'in zor durumda kalan Bank ...'nın kurtarılması amacıyla bu bankaya para yatırılması ve hesap açılması yönünde 25 Aralık 2013 tarihinde kampanya başlattığı, aynı mahiyette ikinci talimatın ise 2014 yılında verildiği, bu minvalde sanığın hesap hareketleri incelendiğinde, 2014 yılı Eylül ayından 2015 yılı Eylül ayına kadarki süreç içerisindeki hesabında 79.328 TL ile 99.990 TL arasında değişen hesap hareketleri olduğunun tespit edildiği, böylece sanığın eylemlerinin değerlendirilmesinde sanığın faaliyetlerinin, silahlı terör örgütünün hiyerarşik yapısına dâhil olduğunu gösterir biçimde çeşitlilik, devamlılık ve yoğunluluk içermemesi karşısında örgüt üyesi olarak kabul edilmesine yasal olanak bulunmadığından, konusu suç oluşturmayan ancak örgüt liderinin talimatı doğrultusunda amaca hizmet eden faaliyetlerin yardım suçunu oluşturacağı, anlaşılmakla; sanığın yukarıda izah edildiği şekilde gerçekleştirdiği sabit olan eylemleri ile değişen suç vasfına göre "örgüt üyesi olmamakla birlikte örgüte bilerek yardım etme" suçunu işlediği hususunda vicdani kanaat hâsıl olmuştur. Buna göre sanık hakkında, hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etmek suretiyle örgüte yardım etme suçunu işlediği anlaşılmakla, yardımının niteliği ve TCK'nın 61 inci maddesi hükmü birlikte nazara alınmak suretiyle orantılılık ilkesi ile hak ve nesafet kuralları da gözetilmek suretiyle takdiren alt sınırdan olmak üzere, eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 314/3 ve 220/7 maddeleri yollamasıyla, TCK'nın 314/2 maddesi gereğince temel hapis cezası tayin olunmuş, TCK'nın 220/7 maddesi uyarınca cezasından takdiren 1/2 oranında indirim yapılmış, sanığın eyleminin 3713 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesi kapsamındaki terör suçu olması nedeniyle 3713 sayılı Kanunun 5/1 inci maddesi gereğince cezasından 1/2 oranında artırım yapılmış, sanığın yargılama sürecindeki davranışları ve cezanın sanığın geleceği üzerinde olası etkileri bir arada değerlendirilerek 5237 sayılı TCK'nın 62/1 maddesi gereğince sanığın cezasından takdiren 1/6 oranında indirim yapılmış ve hüküm kurulmuştur.