muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14710, Karar No: 2015/2570, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/14710 E.  ,  2015/2570 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13215, Karar No: 2024/19925, Tarih: 16.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/13215 E.  ,  2024/19925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 30.05.2024

SAYISI : 2024/617 E., 2024/1081 K.

ŞİKÂYETÇİLER: ..., ...

SUÇ : Kamu malına zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 30.05.2024 tarihli ve 2024/617 Esas, 2024/1081 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 30.05.2024 tarihli ve 2024/617 Esas, 2024/1081 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10768, Karar No: 2018/17128, Tarih: 11.10.2018

**8. Hukuk Dairesi         2016/10768 E.  ,  2018/17128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ile katılma yolu ile davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı ... vekili, ...... ili ...... ilçesi ... Mevkiinde bulunan 1432 Ada C blok 3. kat 6 nolu bağımsız bölümdeki taşınmazı kendisi ......'e gelemediği için davalı adına aldığını, taşınmazın tüm masraflarının davacı adına davacının kardeşi ...... Tıraş tarafından karşılandığını, davacının tamamını kişisel kazancı ile edindiği taşınmazın öncelikle bedelinin tamamını, mahkeme aksi kanaatte ise davacının taşınmaza tüm katkıları değerlendirilerek katkı oranında bedelin davacıya ödenmesine karar verilmesini istemiş, dava değerini 50.000 TL olarak göstererek bu değer üzerinden belirlenen nisbi harcı dava açarken yatırmıştır.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın edinilmesinde davacının kişisel mallarının kullanıldığına ilişkin hükme elverişli iddiayı ispatlayacak hiçbir somut bilgi ve belge olmadığı, bu nedenle katılma alacağı hesabında bunların pasif değer olarak dikkate alınmadığı, iddianın ileri sürülüş şekline göre talebin katılma alacağı talebini de içerdiği, dava konusu taşınmaz bedelinin tarafların edinilmiş mallarından edinildiğinin kabulüne, davaya konu taşınmazın karar tarihine en yakın tarihteki değeri üzerinden yapılan hesaplama ile davacının 142.500 TL katılma alacağı bulunduğuna karar verilmiştir. Hüküm, süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava konusu 6 nolu bağımsız bölümün alım tarihi itibariyle, taraflar arasında edinilmiş mallara katılma rejimi geçerli olup, talep katılma alacağı niteliğinde bulunduğundan, taşınmazın karar tarihine en yakın piyasa sürüm değeri artık değer kabul edilerek yarısı oranında alacağa hükmedilmesi gerekirken, 07.03.2016 karar tarihinden uzun süre önce alınmış bulunan 12.06.2014 tarihli bilirkişi raporundaki değere itibar edilerek hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır. Mahkemece yapılması gereken iş; taşınmazın bozma sonrası karar tarihine en yakın güncellenmiş piyasa sürüm değerinin bilirkişi yardımı ile belirlenerek yeniden katılma alacağı ile ilgili hüküm kurmak olmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenlerle davacı vekilinin yazılı temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’nin 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte gösterilen nedenler ile reddine, taraflarca HUMK'nin 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, istek halinde peşin harcın temyiz edene iadesine, 11.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9835, Karar No: 2014/11570, Tarih: 05.06.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/9835 E.  ,  2014/11570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2013

NUMARASI : 2012/1198-2013/624

P.. P.. ve D.. P.. ile Hazine aralarındaki mirasçılık belgesi istemi davasının kabulüne dair Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 09.04.2013 gün ve 1198/624 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, dava dilekçesinde ada ve parselleri yazılı taşınmazların maliki- vekil edenlerinin mirasbırakanı 1896 doğumlu S.. ve E.. kızı D.. P..’nun 1968 yılında öldüğünü, bir kısım mirasçının mirası Selanik Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 8520/2012 Karar numaralı kararıyla reddettiğini, mirası red beyanları nazara alınarak düzenlenecek mirasçılık belgesinin taraflarına verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, ada ve parsel numaraları cevap dilekçesinde yazılı taşınmazların D.. P.. adına kayıtlı iken hükmen Hazine adına tescil edilerek, bir kısmının ihale ile satılmış olduğunu, ancak kayıt malikinin baba adının A.. veya N.. olarak belirtildiğini, mirasçılık belgesi talep edilenle farklı kişiler olduğunu açıklayarak, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mirasbırakanın miras meselesinin 128 pay kabulüyle, 120 payının P.. P.., 4 payının D.. P.. ve 4 payının ise S.. A.. P..’a aidiyetine karar verilmiştir. Hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Miras, mirasbırakanın ölümüyle açılır. (TMK. m. 575) Mirasçılık ve mirasın geçişi mirasbırakanın ölüm tarihinde yürürlükte olan hükümlere göre belirlenir. Miras ölenin milli hukukuna tabidir ve Türkiye'de bulunan taşınmaz mallar bakımından Türk Hukuku uygulanır (MÖHUK. 20.madde).

Dosya arasında mevcut çeviri nüfus kayıtları ve belgelere göre; S.. ve E.. kızı Y.. uyruklu D.. P..’nun 1968 yılında, çocuklarından V..’un 13.12.1990 tarihinde, D..’un ise 28.1.1981 tarihinde öldüğü anlaşılmıştır. D..’un ölümüyle eşi 13.4.2009 tarihinde ölen A.. ve çocukları P.. ve F.. kalmış; F..’un da 30.9.2007 de ölümüyle eşi P.. ve çocukları D.. ve S..-A.. kalmıştır.

Davacı taraf, Selanik Asliye Hukuk Mahkemesi'nin vasiyetnameler veraset red bölümünün 24.1.2008 tarih ve 131, 132 ve 133 sayılı ilamlarıyla P.., D.. ve S..-A..’nın, 22.5.2008 tarih numaralı ilamıyla A..’nın D.. oğlu F..’un mirasını reddettiklerini, Selanik Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 8520/2012 Karar ve 1296/2012 dilekçe teslim numaralı ilamıyla da davacı P..’a ait miras payının tespit edildiğini açıklayarak, red beyanlarının gözönüne alınarak mirasçılar ve paylarının belirlenmesini istemiştir.

Davacı taraf, Selanik Asliye Hukuk Mahkemesi'nin vasiyetnameler veraset red bölümünün 24.1.2008 tarih ve 131, 132 ve 133 sayılı ilamlarıyla P.., D.. ve S..-A..’nın, 22.5.2008 tarih numaralı ilamıyla A..’nın D.. oğlu F..’un mirasını reddettiklerini, Selanik Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 8520/2012 Karar ve 1296/2012 dilekçe teslim numaralı ilamıyla da davacı P..’a ait miras payının tespit edildiğini açıklayarak, red beyanlarının gözönüne alınarak mirasçılar ve paylarının belirlenmesini istemiştir.

Bilindiği üzere, 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 50.vd.maddelerinde yabancı mahkeme kararlarının tenfizi ve tanınması düzenlenmiş bulunmaktadır. Yabancı mahkemeler tarafından verilmiş ve o devlet kanunlarınca kesinleşmiş bulunan ilamların Türkiye’de icra olunabilmesi için Türk Mahkemesi tarafından tenfiz kararı verilmesi gerekir. Yabancı mahkeme ilamının kesin delil veya kesin hüküm olarak kabul edilebilmesi ise yabancı mahkeme ilamının tenfiz şartlarını taşıdığının mahkemece tespitine bağlıdır. (MÖHUK 58.m) . Somut olayda Selanik Asliye Hukuk Mahkemesi'nin yukarıda belirtilen kararlarının tenfizi için davacı tarafa süre ve imkan verilmesi gerekirken, bu husus ikmal edilmeden hüküm kurulması doğru değildir.

Bundan ayrı, davanın mirası reddeden ve davada yer almayan mirasçılara da yöneltilmek suretiyle taraf teşkilinin sağlanması gerekir. Taraf teşkili sağlanmadan ve eksik incelemeyle hüküm kurulması isabetsizdir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasa hükümlerine uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nun geçici 3.maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK’nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/III-2. bendi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 05.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8832, Karar No: 2017/3167, Tarih: 19.04.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/8832 E.  ,  2017/3167 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya emaneten toplamda 112.640 kg yağmur yememiş, makine ile toplanmış ve sertifikalı pamuk teslim ettiğini, kilogram fiyatının 1,82 TL olmasına karşın davalının 1,45 TL'den ödeme yaptığını belirterek aradaki fiyat farkının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, teslim edilen pamuğun miktarında ihtilaf bulunmadığını, ürünün yağmur yemiş, bakımı iyi yapılmamış, lekeli olduğunu, pamuğun önceki seneden kaldığını ve bu nedenle fiyatının daha düşük olduğunu, davacı ile 1,45 TL üzerinden anlaşıldığını belireterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, davacı tarafın davalıya teslim ettiği ürünün yağmur yememiş ürün olduğunu ispatlayamadığı, kaldı ki ürün yağmur yememiş ürün olsa dahi taraflar arasındaki anlaşma uyarınca pamuğun kilogramının 1.450 TL üzerinden alınması yönünde anlaştıkları ve davalının bu bedel üzerinden ödeme yaptığı, davacı tarafından bu anlaşmanın aksinin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle davacı dava konusu pamuk bedellerinin tahsili sırasında ihtirazi kayıtta bulunmadığı gözetilerek davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 19/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12464, Karar No: 2022/3656, Tarih: 07.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/12464 E.  ,  2022/3656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Tavzih talebinin kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce 26/06/2021 tarihli Ek kararı ile esastan reddine karar verilmiş, bu karar davacı idare vekilince temyiz edilmiş, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce Ek karar ile hükmün kesin olduğundan bahisle temyiz talebinin reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı Ek kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nce, davacı idarenin tavzih talebinin kabulüne ilişkin 14/04/2021 tarihli kararının davacı idare tarafından temyiz edilmesi üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin 26/06/2021 tarihli Ek kararı ile, hükmün miktar itibariyle kesin olduğundan bahisle temyiz isteminin reddine karar verilmiş olup; bu ek karar, davacı idare vekilince süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362/1-a maddesi gereğince, miktarı veya her paydaş için değeri 78.630,00-TL'yi geçmeyen davalara ilişkin olarak Bölge Adliye Mahkemesi kararları kesin olup bu kararlar aleyhine temyiz yoluna başvurulamaz. Bu nedenle davacı idarenin temyiz talebinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan Ek kararın HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 07/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17674, Karar No: 2023/25033, Tarih: 30.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/17674 E.  ,  2023/25033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/137 E., 2016/30 K.

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 8 inci maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanığın görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, resen tespit edilecek nedenler de dikkate alınarak hakkında verilen kararın bozulmasına ve erteleme hükümlerinin uygulanması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü görevde olmayan ve ailesiyle birlikte çay bahçesinde oturan mağdur polis memurunun, görevli olan diğer polis memurları ile birlikte parkta yaşanan bir kavgaya müdahale etmesi, kavgaya müdahil olmadığı halde polislerce sanık hakkında işlem yapılmak istenmesi, mağdurun, sanığın kavgaya dahil olmadığı ve sanığı serbest bırakmaları gerektiği yönünde diğer polis memurlarını uyarması, serbest bırakılan sanığın buna sinirlenerek mağdura yumruk atması, olay yerinden uzaklaştırılan sanığın bir süre sonra yeniden parka gelerek "Seni burada gezdirmeyeceğim." biçimindeki sözleriyle mağduru tehdit etmesi, ardından elindeki çatal ile mağduru bacağından yaralaması biçiminde eylemleri nedeniyle görevi yaptırmamak için direnme suçundan açılan davada Mahkeme, tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçtan cezalandırılmasına karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Nedenleri Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Nedenleri Yönünden

Sanığın, alkolün etkisiyle yaşananları hatırlamadığı yönündeki savunması, mağdurun iddianame anlatımını doğrulayan beyanı, tanıkların ifadeleri, olay tutanağı, mağdur hakkında düzenlenen rapor ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın, olay günü ailesiyle birlikte çay bahçesinde oturan mağdura yumruk attığı, parktan ayrılıp kısa bir süre sonra geri dönerek bu kez tehdit içeren sözler söyleyip elindeki metal çatalla mağduru bacağından yaraladığı anlaşılmış olup, adli sicil kaydına göre tekerrüre esas nitelikte sabıkası bulunan sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmemiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamış, hapis cezasının ertelenmeme gerekçelerinin kararda gösterilmiş ve bu gerekçelerin yerinde görülmüş olması karşısında, sanığın temyiz nedenlerine de itibar edilmemiştir.

B. Sair Temyiz Nedenleri Yönünden

1.5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinde düzenlenen "görevi yaptırmamak için direnme" suçunun, görevin yapılmasını önleme maksadıyla kamu görevlisine karşı cebir veya tehdit kullanılması halinde oluşabileceği, olay günü parkta bulunduğu sırada polisler tarafından kendisi hakkında henüz bir işlem yapılmadan yaşananlara sinirlenen sanığın o sırada resmi görevi olmayan mağdura yumruk atması, olay yerinden ayrılıp kısa bir süre sonra geri döndüğünde ise mağduru tehdit edip elindeki çatalla bacağından yaralaması biçiminde gerçekleştirdiği eylemlerinin, mağdurun yerini getirdiği kamu görevini engellemeye yönelik olmadığının anlaşılması karşısında, tehdit ve kasten yaralama suçlarından ayrı ayrı cezalandırılması gereken sanık hakkında yerinde olmayan gerekçeyle görevi yaptırmamak için direnme suçundan mahkûmiyet kararı verilmesi,

2.İlk fıkradaki bozma nedenine uyulması halinde, 7188 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde basit yargılama usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanunla eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren kasten yaralama ve tehdit suçları yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3.Adli emanetin ... sırasındaki çatalın 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken, "Adli emanetin ... sırasında kayıtlı suçta kullanıldığına kesin kanaat getirilemeyen bir adet çatalın 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca müsaderesine" denilmek suretiyle adli emanet numarası ve gerekçe ile kabul arasında çelişki doğuracak biçimde müsadere kararı verilmesi,

4.Kabule göre de

a.Kararın hüküm fıkrasında, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırıldığı belirtilmesine karşın, kararın gerekçesinde sanığın anılan Kanun'un 262 nci maddesi uyarınca cezalandırıldığı belirtilerek temel cezanın tayin edildiği kanun maddesinde çelişkiye düşülmesi,

b.Sanığın lehe olan yasal hükümlerin hakkında uygulanmasını talep etmesi karşısında, kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasındaki seçenek yaptırımlara çevrilip çevrilmeyeceği yönünde bir değerlendirme yapılmadan karar verilmesi,

Nedenleriyle kararda hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca cezayı aleyhe değiştirme yasağının dikkate alınmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18951, Karar No: 2010/1106, Tarih: 25.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/18951 E.  ,  2010/1106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vek.Av. ...

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.