muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/10595, Karar No: 2023/1440, Tarih: 29.03.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/10595 E.  ,  2023/1440 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Niksar Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulü ile boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile esas hakkında yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın dava dilekçesinde özetle; davalı erkek ile 8 yıldır ayrı yaşadıklarını, evlilik süresince davalı erkeğin kendisine fiziksel şiddet uyguladığını, 1998 yılında eve başka bir kadın getirerek onunla birlikte yaşadığını, kendisini rencide ettiğini, 2012 yılından evden ayrıldığını, bundan sonra karı koca hayatı yaşamaları imkanı olmadığını iddia ederek, tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, aylık 500,00 TL nafakaya hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkeğe dava dilekçesi 01.09.2020 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı erkek tarafından yasal süre içerisinde davaya cevap verilmemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalı erkeğin 15.01.2021 tarihinde mahkemeye sunduğu dilekçe ile davacı ile evliliği devam ettiği sırada, dini nikahla ... isimli bir kadınla birlikte yaşamaya başladığını ikrar ettiği, tanık beyanları ile de birlikte değerlendirildiğinde davalı erkeğin tam kusurlu olduğu, davacı kadının kusurunun ispatlamadığı gerekçesi ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, davacı kadın yararına aylık 200,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, yasal faizi ile birlikte 10.000,00 TL maddi, 10.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı erkeğin kusur durumu, paranın alım gücü nazara alındığında nafaka ve tazminatların çok düşük hükmedildiğini belirtilerek; yoksulluk nafakası ve tazminatların miktarı yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalı erkeğin kusur durumu, paranın alım gücü nazara alındığında nafaka ve tazminatların çok düşük hükmedildiğini belirtilerek; yoksulluk nafakası ve tazminatların miktarı yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı erkek istinaf dilekçesinde özetle; nafaka ve tazminat ödeyecek gücünün olmadığını, davacı kadının kendisini ikinci hanımı almaya teşvik ettiğini, ikinci evliliği davacı kadının rızası ile yaptığını, asla davacıyı evden kovmadığını belirtilerek; davanın kabulü, kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen nafaka ve tazminatlar yönünden İlk Derece Mahkemesinin kararının lehine kaldırılmasını talep ederek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava dilekçesinde, davacının iddia edilen her bir vakıanın hangi delillerle ispat edileceğini göstermesi gerekli olduğu, ispatın konusunun tarafların üzerinde anlaşamadıkları ve uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek çekişmeli vakıaların oluşturduğunu, bu vakıaların ispatı için delil gösterileceği, usulüne uygun biçimde bildirilen vakıaların doğru olduğunun yargılama sırasında ispat edilmesi halinde, tarafların talep sonuçları da bu duruma göre kabul veya reddedileceği, somut olayda, davacı kadının dava dilekçesinde dayandığı vakıaları hangi delillerle ispatlayacağını belirtmediği, dava dilekçesinin erkeğe 01.09.2020 tarihinde bizzat tebliğ edildiği ancak davalı erkek tarafından davaya süresinden sonra 01.10.2020 tarihinde cevap verildiği, davacı kadın ise süresinde olmayan cevap dilekçesinin tebliği üzerine verdiği cevaba cevap dilekçesinde ilk kez delil gösterdiği, davacı tarafın delillerini usulüne uygun şekilde belirtmediği, bu nedenle davanın reddi gerekirken Mahkemece usulünce ileri sürülmeyen delillere dayanarak boşanma kararı verilmesinin doğru olmadığı gerekçesi ile davalı erkeğin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine, davacı kadın yararına aylık 200,00 TL tedbir nafakasına hükmedilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun kabulü kararının hatalı olduğu, müvekkilinin boşanma gerekçesinin davalı erkek tarafından ikrar edildiğini, hatta imam nikahlı eşini Mahkemede tanık olarak dinletmekten çekinmediğini, davalının ikrarı varken davanın reddinin usul ve kanuna aykırı olduğu belirterek hükmün tamamı yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın vekili tarafından Bölge Adliye Mahkemesinin istinaf başvurusunun kabulü kararının hatalı olduğu, müvekkilinin boşanma gerekçesinin davalı erkek tarafından ikrar edildiğini, hatta imam nikahlı eşini Mahkemede tanık olarak dinletmekten çekinmediğini, davalının ikrarı varken davanın reddinin usul ve kanuna aykırı olduğu belirterek hükmün tamamı yönünden Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması talep edilmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı kadının boşanma davasının kabulü koşullarının oluşup oluşmadığı, kadının dayandığı vakıaları ispatlayıp ispatlayamadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6 ncı, 166 ncı, 184 üncü maddeleri; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 188 inci, 190 ıncı maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Davacı kadın dava dilekçesinde davalı erkeğin sadakatsiz olduğu, 1998 yılında eve başka bir kadın getirerek onunla birlikte kendisini yaşattığı iddiası ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası kapsamında boşanma kararı verilmesini talep etmiş, davalı erkeğe dava dilekçesi 01.09.2020 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı erkek tarafından yasal süre içerisinde davaya cevap verilmemiştir. Davalı erkek tarafından Mahkemeye sunulan beyan dilekçesi ile ... isimli başka bir kadın ile imam nikahı ile birlikte yaşadığı ikrar edilmiş, taraflarca usulüne uygun şekilde tanık deliline dayanılmamasına rağmen 27.04.2021 tarihli duruşmada B.E. İsimli kişi davalı erkeğin tanığı sıfatı ile dinlenmiş, davalı erkek ile 12 sene imam nikahlı yaşadıklarını beyan etmiştir. İlk Derece Mahkemesince davalı erkeğin B. isimli bir kişi ile birlikte yaşadığı yönündeki ikrarı ve tanık anlatımları kapsamında tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı ve davalı erkeğin tam kusurlu olduğu kabul edilmiştir. Davalı erkek tarafından istinaf başvuru dilekçesinde davacı kadının rızası dahilinde ikinci evliliğin yapıldığı da beyan edilerek davanın reddine karar verilmesi talep edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince de davanın ispatlanamadığı gerekçesi ile davalı erkeğin istinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddine karar verilmiştir. 6100 sayılı Kanun'un 188 inci maddesi ile tarafların mahkeme önünde ikrar ettikleri vakıaların çekişmeli olmaktan çıkacağı ve ispatının gerekmeyeceği düzenlenmiş, bu kurala 4721 sayılı Kanun'un 184 üncü maddesi ile boşanma davalarında istisna getirilerek, hakimin boşanma davasında tarafların dayandığı olguların varlığına vicdanen kanaat getirmedikçe bunları ispatlanmış sayamayacağı, tarafların ikrarının da hakimi bağlayamayacağı belirtilmiştir. Kanun koyucu tarafından kesin delil niteliğinde olan ikrara ilişkin boşanma yargılamalarında getirilen istisna, boşanma davalarının niteliği nedeniyle boşanma yargılamasında hakime daha geniş bir takdir yetkisi tanımakta olup, ikrar edilen vakıanın gerçekleşip gerçekleşmediğinin kabulü hususunda hakime vicdani kanaatine göre hüküm verme ödevi yüklemektedir. Buna göre mahkeme huzurunda taraflarca ikrara konu edilmiş bir vakıanın gerçekleşip gerçekleşmediği dosya kapsamı itibari ile hakim tarafından takdir edilebilecek, gerekçeleri açıklanmak sureti ile vakıanın sübut bulup bulmadığı belirlenecektir. O halde boşanma davasında ikrarın hakimi bağlamayacağı şeklindeki yasal düzenleme, ikrarın mahkemece hükme esas alınamayacağı sonucunu doğurmaz. Somut uyuşmazlıkta davalı erkeğin sadakatsizliği davalı erkek tarafından ikrar edilmiş, ikrara konu edilen sadakatsizlik vakıası İlk Derece Mahkemesince kabul edilerek hükme esas alınmıştır

. O halde boşanma davasında ikrarın hakimi bağlamayacağı şeklindeki yasal düzenleme, ikrarın mahkemece hükme esas alınamayacağı sonucunu doğurmaz. Somut uyuşmazlıkta davalı erkeğin sadakatsizliği davalı erkek tarafından ikrar edilmiş, ikrara konu edilen sadakatsizlik vakıası İlk Derece Mahkemesince kabul edilerek hükme esas alınmıştır. Bölge Adliye Mahkemesince her ne kadar davalı erkeğin kusurunun ispatlanmadığı gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmiş ise de, dosya kapsamına göre davacı kadının dayandığı ve davalı erkek tarafından ikrara konu edilen sadakatsizlik vakıasının İlk Derece Mahkemesince ikrar kapsamında sabit kabul edilmesi yönündeki taktirde isabetsizlik bulunmadığı gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bozulmasını gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı kadın yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.03.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadının temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenlerin kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemekle hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan, sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2024/7220, Karar No: 2024/21081, Tarih: 24.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/7220 E.  ,  2024/21081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

ASIL KARAR TARİHİ : 14.02.2024

EK KARAR TARİHİ : 13.03.2024

SAYISI : 2022/2186 E., 2024/358 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ:Ek kararın onanması

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 13.03.2024 tarihli ve 2022/2186 Esas, 2024/358 Karar sayılı ek kararının; 5271 sayılı Kanun'un 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 13.03.2024 tarihli ve 2022/2186 Esas, 2024/358 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesi uyarınca Bursa 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1778, Karar No: 2018/12375, Tarih: 19.12.2018

**13. Hukuk Dairesi         2017/1778 E.  ,  2018/12375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, çocuğu...'ın 3. sınıftan bu yana davalı okulda eğitim gördüğünü, 2011-2012 döneminde de sınavda kazandığı başarısıyla %75 burslu olarak okulda okumaya devam ettiğini, davalının 2014 döneminde de benzer bir sınav yaptığını, bu sınavda okul genelinde en fazla net yapan oğlunun sınavda 2. olarak ilan edildiğini, bunun nedeninin çıkan netlerin derslere göre farklı katsayılarla çarpılması olduğunu ancak bu hesaplama yönteminin kendilerine bildirilmediğini, ilan edilmediğini, sonucun hakkaniyetli olmadığını beyanla oğlunun sınav birincisi olduğu ve tam bursluluk hakkı kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, eldeki davayla, davalı okulun açtığı sınava giren oğlunun haksız şekilde 2. olarak ilan edildiğinin ve aslında sınavda birinci olduğunun ve tam bursluluk hakkı kazandığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Davalı sınavda kullandıkları hesaplama yönteminin o tarihte yürürlükte bulunan ve Milli Eğitim Bakanlığı tarafından ilan edilen yönerge hükümlerine göre belirlendiğini, davanın reddine karar verilmesini dilemiştir. Mahkemece, sınav sonucunun belirlenmesi için tatbik edilen metodun önceden ilan edilerek öğrencilerin bilgilendirilmesi ve öğrencilerin bu bilinçle sınava girmesi gerekliliğinden bahisle davanın kabulüne karar verilmiştir. Alınan bilirkişi raporlarından da anlaşıldığı üzere, davalı uyuşmazlığa konu 09.03.2014 tarihli ... Düzey Belirleme Sınavı'nda önceki tarihlerde uyguladığı metottan farklı bir metot kullanmıştır. Ancak davalı kurum tarafından uygulanan metot o tarihte yürürlükte olan Milli Eğitim Bakanlığı'nın Orta Öğretim Kurumlarına Geçiş Yönergesine uygun ise bu yönergenin davacı yada öğrenciye bildirilip bildirilmediğine bakılmaksızın davanın reddine karar verilmesi gerekmektedir. Zira bu yönerge idarenin düzenleyici işlemleri arasında yer aldığından ayrıca davalı okul tarafından veli yada öğrencilere bildirilmesine ya da ilan edilmesine gerek yoktur. Şayet davalı okul tarafından benimsenen hesaplama yöntemi, hangi derslerle hangi katsayıların çarpılacağı hususları o tarihte var olan yönergeye göre belirlenmiş ise, ilan edilen sınav sonuçları mevzuata ve hakkaniyete uygun kabul edilmelidir. O halde, mahkemece, bu yönde bir değerlendirme yapılarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanlış değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31824, Karar No: 2015/7468, Tarih: 26.03.2015

**12. Hukuk Dairesi         2014/31824 E.  ,  2015/7468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, borçluların borca kısmi itirazlarını ileri sürerek icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece dosya iki defa işlemden kaldırıldığı için, HMK 320/4 maddesi uyarınca davanın açılmamış sayılmasına karar verildiği görülmüştür.

Somut olayda mahkemece her ne kadar mazeret bildirmeksizin takip edilmediği gerekçesiyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş ise de borçlular vekilinin 08.10.2013 tarihli işlemden kaldrıma kararından önce 07.10.2013 tarihli mazeret dilekçesini, 03.04.2014 tarihli işlemden kaldrıma kararından önce de 02.04.2014 tarihli mazeret dilekçelerini UYAP üzerinden dosyaya göndermiş olduğu görülmüştür.

O halde mahkemece, sunulan mazeretler konusunda bir değerlendirme yapılarak yargılamaya devam edilip edilmeyeceği konusunda bir karar verilmesi gerekirken mazeret dilekçeleri değerlendirilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi isabtesizdir.

SONUÇ : Borçluların temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14142, Karar No: 2024/3976, Tarih: 08.05.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/14142 E.  ,  2024/3976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/848 E. 2014/178 K.

SUÇ : Hükümlü veya tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkumiyet

İTİRAZA KONU KARAR : Onama

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 16. Ceza Dairesinin, 29.11.2016 tarihli ve 2016/4125 Esas, 2016/6725 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 15.02.2024 tarihli ve KD-2024/4183 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 inci maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

İtiraza konu uyuşmazlık; sanık ...'ın başka bir mahkumiyet hükmünün infazı sırasında denetimli serbestlik hükümleri kapsamındaki imza yükümlülüğünü ihlal etmesi üzerine Bursa 2. İnfaz Hakimliğinin 2013/1064 Esas ve 2013/1063 Karar sayılı kararı ile "Cezanın infazının Denetimli Serbestlik yoluyla uygulama kararının kaldırılarak, hükümlünün koşullu salıverilme tarihine kadar olan cezasını infaz etmek üzere Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna gönderilmesine." ilişkin kararının tebliği için Bursa Denetimli Serbestlik Müdürlüğüne 18.06.2013 tarihli üst yazı ekinde gönderilmesi üzerine, Denetimli Serbestlik Müdürlüğünün yazısı ekinde Polis Merkezi Amirliğine intikal ettirilen kararın 20.06.2013 tarihinde "yeğeni .......,....." imzasına kolluk görevlilerince tebliğ edilmesi, söz konusu İnfaz Hakimliği kararında ve tebliğ evrakında 5275 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin A fıkrasının 8 inci bendinde belirtilen "Ceza infaz kurumuna iadesine karar verilmesine rağmen tebliğden itibaren iki gün içerisinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmaması halinde hakkında TCK'nın 292. maddesinin uygulanacağına," dair ihtaratın bulunmadığı ve tebligatın usulüne uygun yapılmadığı dikkate alındığında suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

Sanık ... hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü, 58 inci maddesinin altıncı fıkrasına göre sanığın 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilen olayda;

Sanık ... hakkında hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 292 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü, 58 inci maddesinin altıncı fıkrasına göre sanığın 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilen olayda;

Sanık hakkında, Bursa 2. İnfaz Hakimliğinin 2013/1064 Esas ve 2013/1063 Karar sayılı "Hükümlünün kalan cezasının infazı için Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna gönderilmesine" ilişkin kararın tebliğ edilmesi ile ilgili olarak; söz konusu İnfaz Hakimliği kararında ve tebliğ evrakında 5275 sayılı Kanun'un 105/A-8. maddesinde belirtilen "Ceza infaz kurumuna iadesine karar verilmesine rağmen tebliğden itibaren iki gün içerisinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmaması halinde hakkında TCK'nın 292. maddesinin uygulanacağına" dair ihtaratın bulunmaması ve tebligatın usulüne uygun olmaması nedeniyle unsurları oluşmayan suçtan beraat kararı verilmesi yerine yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulmasının hukuka aykırı olduğu değerlendirilmiş ve açıklanan nedenlerle 5271 sayılı Kanun'un 308 inci maddesi uyarınca sanık lehine itiraz olağanüstü kanun yolu başvurusunda bulunulmuştur.

Konu edilmesine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Tüm dava dosyası içeriğine göre, Bursa Denetimli Serbestlik Şube Müdürlüğünce hazırlanan denetim planı doğrultusunda belirlenen yükümlülüklere uymamakta ısrar etmesi nedeniyle sanık hakkında Bursa 2. İnfaz Hakimliğinin 18.06.2013 tarihli, 2013/1064 Esas, 2013/1063 Karar sayılı kararı ile kapalı ceza infaz kurumuna gönderilmesine karar verildiği ve söz konusu kararın sanığın yakınına 20.06.2013 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmıştır.

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un (5275 sayılı Kanun) 105 inci maddesinin (a) bendinin sekizinci fıkrasında, ''Denetimli serbestlik müdürlüğüne müracaat etmesi gereken sürenin bitiminden itibaren iki gün geçmiş olmasına karşın müracaat etmeyenler ile kapalı ceza infaz kurumuna iade kararı verilmesine rağmen iki gün içinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olmayan hükümlüler hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 292 nci ve 293 üncü maddelerinde yazılı hükümler uygulanır.'' hükmü yer almaktadır.