muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8889, Karar No: 2011/6458, Tarih: 24.10.2011

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur…..Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı ve bu durumda atılı suç da oluşmayacağı sonucuna varıldığından tebliğnamedeki kararın bozulması istemine iştirak edilmemiştir. Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca ONANMASINA,

2- Ticaret şirketlerinde hukuken veya fiilen yönetim yetkisine sahip olanların alacaklıları zarara uğratmak kastıyla ticarî işletmenin borçlarını kısmen veya tamamen ödememesi suçuna yönelik olarak yapılan temyiz incelemesi sonunda;

Sanıklara isnat edilen suç İİK’nun 333/a maddesinde, “Ticaret şirketlerinde hukuken veya fiilen yönetim yetkisine sahip olanların alacaklıları zarara uğratmak kastiyle ticari işletmenin borçlarını kısmen veya tamamen ödemeyerek alacaklıları zarara soktukları takdirde” cezalandırma öngörüldüğüne göre, takibin kesinleştiği tarih itibariyle borçlu şirketin borcu ödeme gücüne sahip olup olmadığı bilirkişi marifetiyle saptanarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdiri yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

3- Sermaye şirketlerinde idare ve temsil ile görevlendirilmiş kimselerin şirketin iflasını istememeleri suçuna yönelik olarak yapılan temyiz incelemesi sonunda;

Sanıklara isnat edilen suçun oluşup oluşmadığının anlaşılabilmesi için öncelikle, İİK’nun 179. ve TTK’nun 324.maddesinde öngörülen koşullarda şirketin aktif ve pasif durumunun belirlenerek sonucuna göre şirketin iflasının istenmesinin gerekip gerekmediği saptanmalıdır. Mahkemece borçlu şirkete ait ticari defterler, bilançolar ve banka hesapları üzerinde birlikte bilirkişi incelemesi yaptırılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi isabetsiz, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün BOZULMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5540, Karar No: 2021/5431, Tarih: 13.09.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/5540 E.  ,  2021/5431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20.05.2021 tarih ve 2018/140-2018/559 sayılı ek kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava, genel kredi sözleşmesinin teminatı olan ipoteğin fekki istemine ilişkindir. İlk derece mahkemesince, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince, Bölge Adliye Mahkemesi kararının taraf vekillerine 29.01.2021 tarihinde tebliğ edildiği, alacağı temlik alan Mega Varlık Yönetim A.Ş.’ne 24.03.2021 tarihinde tebliğ edilerek temyiz süresi sonunda 08.04.2021 tarihinde kesinleştiği gerekçesi ile davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine dair ek karar verilmiş, işbu ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

HMK’nın “karar ve tebliği” başlıklı 359/4. maddesi uyarınca temyizi kabil olan kararların bölge adliye mahkemesi tarafından resen tebliğe çıkarılacağı belirtilmiş olup,karar ilamının ilk derece mahkemesince tebliğe çıkarılması uygun olmayıp,eleştiri konusu yapılmıştır.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve hükümde yukarıda eleştiri konusu yapılan husus dışında başkaca bir yanlışlık bulunmamasına göre göre davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle mahkemenin 20.05.2021 tarihli ek kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, mahkemenin 20.05.2021 tarihli ek kararının ONANMASINA, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 13.09.2021 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

Temyiz istemine konu olan karar, Bölge Adliye Mahkemesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair vermiş olduğu karara yönelik olarak İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen temyiz isteminin reddine dair ek karardır.

KARŞIOY

Temyiz istemine konu olan karar, Bölge Adliye Mahkemesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair vermiş olduğu karara yönelik olarak İlk Derece Mahkemesi tarafından verilen temyiz isteminin reddine dair ek karardır.

HMK'nın 366. maddesinin atfıyla uygulanması gereken 346/1 maddesi gereğince istinaf mahkemesinin esastan ret kararına karşı temyiz yoluna başvurulduğunda kanuni süre geçtiği takdirde temyiz dilekçesinin reddine Bölge Adliye Mahkemesi karar verecektir. İlk Derece Mahkemesi'nin bu konuda hiçbir yetki ve görevi bulunmamaktadır. Bu nedenle İlk Derece Mahkemesi'nin verdiği karar karar bozulmalı ve Dairemizce, 01.06.1990 tarihli İBK kararı gereğince temyiz isteminin reddine karar vermelidir.

Bu nedenlerle sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/60, Karar No: 2011/25402, Tarih: 28.12.2011

**4. Ceza Dairesi         2010/60 E.  ,  2011/25402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Yakınan Feridun Kuş'un 30.10.2007 tarihli dilekçesiyle şikayetinden vazgeçmiş bulunduğundan ve hakaret suçu yönünden kararda öngörülen cezanın nevi ve miktarına göre hüküm temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nun 317.maddesi uyarınca mağdur ...'un her iki suça yönelik ve sanık ...'in hakaret suçuna yönelik TEMYİZ İSTEKLERİNİN tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-Sanık ...'in temyiz itirazlarına göre tehdit suçundan verilen hükmün incelenmesinde,

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın ikrar ettiği eylemine ilişkin olarak soruşturma aşamasındaki ifadesinde yakınanla karşılıklı olarak birbirlerine hakaret ettiklerini içerir savunması karşısında 5237 sayılı TCK'nun 29.maddesi ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması açısından araştırma yapılmayarak eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle hüküm kurulması,

Yasaya aykırı sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13880, Karar No: 2024/501, Tarih: 24.01.2024

**10. Hukuk Dairesi         2023/13880 E.  ,  2024/501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2992 E., 2023/2962 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 19. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/135 E., 2021/444 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının eski eşiyle fiili birliktelik yaşadığı gerekçesiyle davalı Kurumca kesilmiş olan yetim aylığının kesilmesine ilişkin kararın iptali ile yeniden bağlanması, kesinti yapılan Ocak 2019 tarihinden itibaren birikmiş olan aylıkların aynı tarihten itibaren faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurum tarafından yapılan işlemlerde kanun ve yasalara aykırı bir işlem bulunmadığını, müvekkili Kurumun dava açılmasına sebebiyet vermediğini belirtmiş, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

II.CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; Kurum tarafından yapılan işlemlerde kanun ve yasalara aykırı bir işlem bulunmadığını, müvekkili Kurumun dava açılmasına sebebiyet vermediğini belirtmiş, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının adres bildiriminin bulunduğu Çatalça ilçesi, Kaleiçi Mahallesi muhtarı olarak görev yapan tanık ... anlatımında davacının 2016 yılında boşandığını, boşanmadan sonra 1,5-2 yıl kadar ... ilçesinde ikamet ettiğini,halen kendi mahallesinde küçük oğluyla birlikte ikamet ettiğini beyan ettiği, tanığın Mahalli İdareler Müdürlüğünce de bildirilen kayıtlı muhtar olması nedeniyle beyanına itibar edildiği davacının ve eski eşinin adres bildiriminin bulunduğu mahalde ikamet sakini olan ... ve ... anlatımlarında davacının boşandığını, bir dönem Silivride ikamet ettiğini ve halen Çatalca'da çocuklarıyla ikamet ettiğini ifade ettikleri, tanıkların kayıtlı komşu ikamet sakini olmaları nedeniyle beyanlarına itibar edildiği, abonelik kayıtları itibariyle tarafların bir arada yaşadıklarına dair herhangi bir hususun tespit edilememesi, davacının banka kayıtlarıyla sabit olduğu üzere eski eşi ile boşanma tarihinden sonra bir arada yaşadığını gösterir adres bildiriminin aksinin ispat olunması, dosya arasına alınan MEDULA kayıtlarından tarafların aynı tarih ve sağlık kuruluşunda tedavi kayıtlarının bulunmaması, MEDULA kayıtlarından davacının boşandıktan sonra ...'de bir dönem ikamet ettiği yönündeki savunmasını doğrulayacak sayıda hastane başvurusunun bulunması, komşu ikamet sakinleri ve kamu tanığı muhtarın tarafların birlikte yaşamadıklarını doğrulamış olması, davacının bir dönem ikamet ettiğini beyan ettiği ilçe dahilinde çalıştığına dair hizmet bildiriminin bulunması ve davacının ... ilçesinden yeniden Çatalca ilçesine taşındığını beyan ettiği dönemden sonra eski eşiyle farklı adreslerde adres bildirimlerinin olması hususları, taraflar arasında birlikte yaşam olgusunun bulunmadığını gösterdiğinden davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

1.Davalı Vekili İstinaf Sebepleri;

Usule ve yasaya aykırı mahkeme kararının ortadan kaldırılmasını davanın reddini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ... 19. İş Mahkemesinin 30.09.2021 tarih, 2019/135 Esas- 2021/444 Karar sayılı kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; istinaf dilekçesinde belirttiği hususlar ile temyiz talebinde bulunmuştur.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; davacının kesilen ölüm aylığının yeniden bağlanması aksine Kurum işleminin iptali ve hak edecek aylıkların Kurumca ödenmesi istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 56 ıncı maddesi ile 59 uncu maddesi

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371' inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3845, Karar No: 2013/8831, Tarih: 28.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/3845 E.  ,  2013/8831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : 1- 2000-2001 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından dolayı; zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma

2- 2002-2003 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından dolayı; mükerrer olduğundan davanın reddine

I- Sanık hakkında "2000-2001 takvim yıllarında Vergi Usul Kanununa muhalefet" suçlarından verilen zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırma kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen suçların yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının yüklenen suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiğinden kamu davasının vaki zamanaşımı nedeniyle ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Katılan vekilinin "2002-2003 takvim yıllarında Vergi Usul Kanununa muhalefet" suçlarından verilen red kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

II- Katılan vekilinin "2002-2003 takvim yıllarında Vergi Usul Kanununa muhalefet" suçlarından verilen red kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 23.03.2005 gün 2005/5553 Esas sayılı iddianamesi ile ihbar üzerine 11.06.2003 günü yapılan aramada ele geçen Ayça Gıda Ltd. Şti. adına basılmış irsaliyeli faturaların sanık tarafından sahte düzenlendiği iddiasıyla kamu davası açıldığı, iddianameye konu İstanbul İl Defterdarlığının 22.04.2004 gün B.07.4.DEF.0.34.21.EMN-2872-2 sayılı mütalaası ve ekindeki vergi raporlarının, sanığın 109 014 0214 vergi kimlik numarasındaki mükellefiyet kaydına istinaden düzenlendiği ayrıca vergi teknik raporunda sanığın yetkilisi olduğu Ayça Gıda Ltd. Şti. tarafından düzenlenmiş görünen 8 adet faturanın sahte olduğunun açıklandığı, mahkemece aynı eylem olarak kabul edilen Beyoğlu Cumhuriyet Başsavcılığının 13.10.2003 gün 2003/6652 Esas sayılı iddianamesinde ise, yine 11.06.2003 günü yapılan aramada ele geçen ve 25 ayrı mükellefe ait görünen faturaların sanık tarafından sahte olarak düzenlendiğinin iddia edildiği, bu iddianameye konu İstanbul Defterdarlığının B.07.4.DEF.0.34.21.EMN-2872 sayılı mütalaası ve ekindeki vergi raporlarının da sanığın 378 001 0325 vergi kimlik numarasındaki mükellefiyet kaydına istinaden düzenlendiği ve vergi raporlarında Ayça Gıda Ltd. Şti.'nin de yer aldığı 25 ayrı mükellefe ait görünen sahte faturalardan bahsedildiği anlaşılmakla; gerek vergi raporlarının düzenlendiği mükellefiyet kayıtlarının gerekse dava konusu edilen faturaların farklı olması nedeniyle Beyoğlu 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/44 Esasında kayıtlı dava ile iş bu davanın mükerrer olmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2002-2003 takvim yıllarında vergi usul kanununa muhalefet" suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4 , 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 28.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.