muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7760, Karar No: 2023/5889, Tarih: 06.07.2023

3. Müştekinin aşamalarda alınan ifadelerinin birbiriyle istikrarlı olduğu görülmüştür.

4. Sanığın alınan savunmalarında, müştekinin bıçak çekmesi üzerine kendisine silahla ateş ettiğini, müştekinin rızasıyla olay yerine gittiklerini beyan ettiği tespit edilmiştir.

5. Adli Tıp Kurumundan alınan raporda, müştekinin vücudunda oluşan kırığın yaşam fonksiyonlarını altı (ağır) derecede etkilediği ve yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilemez nitelikte olduğu belirtilmiştir.

6. Suça konu silahın alınan uzmanlık raporunda, el yapısı, yarı otomatik ve 6136 sayılı Kanun'a muhalefet teşkil eden silahlardan olduğunun belirtildiği tespit edilmiştir.

7. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (e) bendi gereği yarı oranda artırım yapılması gerekirken bir kat artırım yapılmasına denilmesine rağmen temel cezadan yarı oranda artırım yapılmış olması neticesinde, "bir kat" ibaresinin maddi hata olduğu kabul edilmiştir.

8. Sanık hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık tespit edilmemiş olduğundan, sanığın meşru müdafaa kastı ile hareket ettiğine ve üzerine atılı suçu işlemediğine yönelik temyiz itirazı yerinde görülmemiştir.

9. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

B. Sanık Hakkında 6136 Sayılı Kanun'a Muhalefet Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Yapılan Temyiz Talebinin İncelemesinde

Anayasa Mahkemesi'nin, 02.08.2022 ... ve 31911 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 21.04.2022 ... ve 2020/87 Esas, 2022/44 sayılı kararı ile; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'na (5271 sayılı Kanun) 17.10.2019 tarih ve 7188 sayılı Kanun'un 31 inci maddesiyle eklenen geçici 5 inci maddenin (d) bendinde yer alan "...kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış..." ibaresinin "...seri muhakeme usulü..." yönünden Anayasaya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş olması ve yargılama konusu suçun seri muhakeme usulüne tabi olması karşısında, sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 250 nci maddesinde düzenlenen seri muhakeme usulünün uygulanabilmesi için yerel mahkemece dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdi edilmesinde zorunluluk bulunması bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Kasten Yaralama ve Hürriyeti Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik Olarak

V. KARAR

A. Sanık Hakkında Kasten Yaralama ve Hürriyeti Yoksun Kılma Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik Olarak

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2015 tarihli kararında sanık tarafından ileri sürülen temyiz itirazı ile dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz itirazının reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında 6136 Sayılı Kanun'a Muhalefet Suçundan Kurulan Hükme Yönelik Olarak

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Şereflikoçhisar 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2015 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği Tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/534, Karar No: 2022/2910, Tarih: 07.04.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/534 E.  ,  2022/2910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAKARYA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

.....

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil istekli dava sonunda, Zonguldak 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 11/03/2021 tarihli ve 2020/18 Esas - 2021/125 Karar sayılı kararıyla davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından istinafı üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 15/12/2021 tarihli ve 2021/1327 Esas - 2021/1621 Karar sayılı kararıyla, istinaf başvurusunun kabulü ile HMK’nın 353/1.b.2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesinin kararı kaldırılarak davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar yasal süre içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla; temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı, mirasbırakan babası ...’nın 117 ada 8 parsel sayılı taşınmazını aynı evde yaşadıkları damadı davalıya satış suretiyle temlik ettiğini, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payı oranında tapu iptali ve tescile karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı, taşınmazın bedeli karşılığında satın alındığını, taşınmaz üzerindeki üç katlı binanın 2.ve 3. katlarını kendisinin yaptırdığını, mirasbırakan kayınpederi ve kayınvalidesi ile ömür boyu birlikte yaşadıklarından ailecek onlara baktıklarını, alım gücünün olduğunu, mirasbırakanın dava dışı ... apartmanının bulunduğu parseli satıp satış parasını kendi eşi dışında kalan kızlarına dağıttığını, mirasbırakana ait başka taşınmazların olduğunu belirtip davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Zonguldak 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 11/03/2021 tarihli ve 2020/18 Esas - 2021/125 Karar sayılı kararıyla, satışa konu edilen bir malın devrinin belirli bir bedel karşılığında olacağı ancak malın bedelinin mutlaka para olmasının şart olmadığı, bir hizmet ya da emek de olabileceği, mirasbırakanın ve eşinin tüm ihtiyaçları ile davalı ve davalının ailesinin ilgilendiği, mirasbırakanın tapusuz olan taşınmazını satıp satış bedelini kızlarına dağıttığı, geride 3101 parsel sayılı taşınmazının kaldığı, dava konusu taşınmazın temlik tarihi itibari ile mirasbırakanın tüm mamelekine oranı dikkate alındığında temlikin makul karşılanabilecek sınırda kaldığı, mirasbırakanın davacıdan mal kaçırmasını gerektirecek bir sebebin ortaya konulamadığı, muvazaa iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

IV. İSTİNAF

1. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. İstinaf Nedenleri

Davacı vekili, davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, tüm dosya kapsamından, dinlenen tanıklar, yapılan keşif ve bilirkişi incelemesi ile mirasbırakanın taşınmazlarını satma amacı ile hareket etmediğinin, hali hazırda satılmasına da ihtiyacı olmadığının açıkça ortaya çıktığını, davalı tanığı olan mirasbırakanın kızının da, mirasbırakanın herhangi bir ekonomik sıkıntısı olmadığını, hatta borçlanmaktan aşırı derecede korktuğunu beyan etmesine rağmen, mirasbırakanın davalı ile aynı evde 25 yıl birlikte yaşamasının dikkate alınmayarak hüküm tesis edildiğini, dinlenen tüm tanıklar, davalının tüm ihtiyaçlarını mirasbırakanın emekli maaşından karşıladığını belirtmiş iken, davalının mirasbırakanın yaptırdığı ve 25 yıl birlikte oturduğu evi satın aldığı savunmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

3. Gerekçe ve Sonuç

Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 15/12/2021 tarihli ve 2021/1327 Esas - 2021/1621 Karar sayılı kararıyla, mirasbırakanın sosyal ekonomik durumu itibariyle taşınmaz satmaya ihtiyacının olmadığı, çekişme konusu taşınmazın mirasbırakanın malvarlığının tamamına yakın kısmını oluşturduğu, temlikin mal kaçırma amacıyla muvazaalı şekilde yapıldığı, mirasbırakanın asıl irade ve amacının yaklaşık otuz yıldır yanlarında kaldığı ve oğlu olarak gördüğü damadı/davalı ve de dava dışı kızı ...’yı koruyup gözetmek olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 353/1.b.2. maddesi gereği yerel mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın kabulüyle davacının miras payı oranında iptal tescile karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

V. TEMYİZ

1.Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Temyiz Nedenleri

Davalı vekili, davacı tarafından istinaf dilekçesinde ileri sürülmeyen hususların da Bölge Adliye Mahkemesince değerlendirildiğini, kararın gerekçesiz olduğunu, somut olgulara dayanılmadığını, davacının iddiasını ispatlayamadığını, mirasbırakanın iradesinin mal kaçırmaya yönelik olmadığının davacının tanıkları da dahil olmak üzere tüm tanık beyanları ile sabit olduğunu, mirasbırakanın çocuklarıyla arasında bir sorun olmadığı gibi dava dışı taşınmazını satıp parasını da diğer kızlarına paylaştırdığını, ayrıca taşınmaz üzerindeki ahır ve bir üstteki katın evvelce yaptırıldığını ancak son iki kat ve teras katın davalı ... tarafından yaptırıldığının ve davalıya ait olduğunun dosya kapsamı ile ispatlandığını, ancak bu hususun mahkemece dikkate alınmadığını, semenin mutlaka para olması gerekmediğini, davacının muvazaa iddiasının asla varit olmamasına rağmen satış yapan kişi yönüyle tasarruf nisabı ve tenkis konusunda da hiçbir araştırma ve değerlendirme yapılmadığını belirtip kararın bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

3. Gerekçe

3.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı pay oranında tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

3.2. İlgili Hukuk

Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 01.04.1974 tarihli ve 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere, görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu'nun 706., Türk Borçlar Kanunu'nun 237. ve Tapu Kanunu'nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

3.3. Değerlendirme

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinin yerinde olmasına göre Bölge Adliye Mahkemesince (IV/3.) no.lu paragraftaki gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur.

VI. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nın 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, aşağıda yazılı 19.622,19 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 07/04/2022 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18321, Karar No: 2012/23488, Tarih: 21.11.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/18321 E.  ,  2012/23488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12546, Karar No: 2015/39932, Tarih: 27.04.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/12546 E.  ,  2015/39932 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/154429

MAHKEMESİ : Tavşanlı Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/12/2010

NUMARASI : 2009/49 (E) ve 2010/104 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık Ş.. G..'ın, Cumhuriyet Savcılığındaki ifadesinde, Fahrettin'in ortağı olduğunu söylemesi, mağdurun borç parayı aldığı ve daha sonra silahla tehdit edildiği sırada Fahrettin'in de orada bulunduğunun anlaşılması karşısında sanık yağma suçunu birden fazla kişi ile birlikte işlediği halde TCK'nın 149/1-c maddesi ile de uygulama yapılmaması temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi karşısında sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasasının 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239.maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13.maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Ş.. G.. savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün “G” bendindeki “530,80 TL” ibaresinin çıkartılarak yerine “238,80 TL” yazılmak suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4871, Karar No: 2020/2899, Tarih: 15.06.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4871 E.  ,  2020/2899 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Rize 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 14/03/2019 tarih ve 2016/205 E.- 2019/67 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi'nce verilen 02/10/2019 tarih ve 2019/1095 E.- 2019/1213 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkil kurumun çaykur markasının tanınmış bir marka olduğunu, davalının müvekkil kurumun marka ve tasarım tescili olarak kullandığı Çaykur Rize Turist Çayı paketlerini renk, tasarım, ambalaj ve isim ile aynen taklit ederek Akyar Çay Rize Harman Çayı olarak piyasaya sürdüğünü, davalının Akyar Çay Rize Harman Çayı paketi ile yapmış olduğu ihlal sebebiyle açmış oldukları başka bir davada haksız rekabette ve ihlalde bulunduğunun tespit edildiğinin belirtildiği, davalının haksız rekabetinin men'ine ve davacı kurumun marka hakkına tecavüz fiillerinin durdurulmasına, tecavüz teşkil edecek şekilde davalı tarafından üretilen çay poşet ve paketlere el konulması ile imhasına, mahkeme kararının masrafları davalıdan alınmak üzere ilgililere tebliğ edilmesine ve kamuya yayın yoluyla duyurulmasına, tecavüz teşkil eden çay poşetlerini üretimine yarayan özgü kalıp, klişe gibi araçlara el konulması ve imhasına, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000,00 TL maddi 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsili ile davacı kuruma ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin bahse konu çay paketini 2006 yılında çok az sayıda yaptırdığını ve bu paketten sadece 500 kg civarında çay satışı yapıldığını, 2006 yılında bu paketle ilgili olarak hiçbir şekilde üretim yapılmadığını, davacı tarafın talebinin zarar uğradıklarını ıttıla kesbettikleri tarih itibari ile zamanaşımına uğradığını, müvekkili şirketin davacının ürettiği çay paketlerinin hiçbirisini taklit etmediğini, müvekkilinin iyi niyetli olduğunu kastının bulunmadığını, eylemine kendi isteği ile son verdiğini, kurumun hiçbir şekilde müvekkilinin eylemi nedeniyle zarara uğramadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; bilirkişi raporu ile davacı tarafından ibraz edilen ambalaj üzerinde son kullanım tarihi olarak 31/12/2013 tarihinin basılı olduğu, paketlenmiş siyah dökme çayların raf ömrüne ilişkin bir kısıtlamanın olmaması nedeniyle, saklama koşullarına göre raf ömrü düzenlenmekle birlikte serbest piyasa örneklerinde çaylara ilişkin raf ömrünün 2 ya da 3 yıl olarak belirlendiği, buna göre 3 yıllık raf ömrü düzenlenmiş olduğu varsayıldığında ibraz edilen çay paketinin üretim tarihinin 31/12/2010 olduğunun kabul edilmesi gerektiği buna göre davalının iddia edilen kullanımının ilk dava tarihinden sonraki döneme denk geldiği ve davalının iddia edilen kullanımının davacının tescilli markaları ile tecavüz şartlarını oluşturduğu, marka hakkının ihlali niteliğinin bulunduğu, kullanımların iltibasa sebep olacak düzeyde benzer olduğu, uğranılan zarar miktarı tam olarak ispat edilemediğinden Borçlar Kanunu'nun 50. maddesi de dikkate alınarak maddi tazminat miktarının taktiren 6.000,00 TL'nin, manevi tazminatın da zenginleşme aracı olmadığı nazara alınarak davacının manevi tazminat davası yönünden ise taktiren 3.000,00 TL'nin davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, tecavüz teşkil edecek şekilde davalı tarafından Akyar Çay Rıze Harman Çayı markası adı altında üretilen çay poşet ve paketlere el konulması ve imhasına, tecavüz teşkil eden çay poşetlerini üretimine yarayan özgü kalıp, klişe gibi araçlara el konulması ve imhası taleplerinin başka türlü de üretim imkanı bulunması ve tecavüzün önlenmesi bakımından imhanın kaçınılması ispatlanamadığından reddine karar verilmiş, karara karşı taraf vekilleri istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, dosya üzerinden yapılan istinaf incelemesinde; dosyada mevcut, alanında uzman bilirkişilerden oluşan ve bilimsel ve hukuki değerlendirmeler açısından isabetli ve dosya kapsamına uygun nitelikte olduğu anlaşılan ve davalı tarafından kullanılan paketlerin durumunun haksız rekabet oluşturduğu kanaatine varılmasına göre davacı tarafından tazminat hesabında 556 sayılı KHK’nın 66/2. maddesindeki seçeneklerden “Marka hakkına tecavüz edenin, markayı kullanmak yoluyla elde ettiği kazanca göre,” tazminat hesaplanmasını talep etmiş olmasına göre manevi tazminat yönünden ise istenen tazminat miktarının makul ölçüyü aşmaması karşısında mahkemece verilen kararın dosya içerisinde mevcut deliller kapsamında usul ve yasaya uygun olması nedeniyle istinaf başvurunun reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına ve imhası talep edilen klişelerin tespitine yönelik dosya içerisinde herhangi bir delil bulunmamasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 15/06/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10710, Karar No: 2022/13083, Tarih: 12.12.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/10710 E.  ,  2022/13083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacılar aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek, talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;