muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/28151, Karar No: 2020/7047, Tarih: 17.06.2020

6222 sayılı Kanunun 22/1. maddesinin anlamını, içeriğini ve sınırlarını belirlemek için “lafzi”,“amaçsal” ve “sistematik” yorumun” yanısıra “; “fonksiyonel”, “tarihi” ve “dinamik” yorum yöntemleri de kullanıldığında da aynı sonuca ulaşılmaktadır.

Türk Ceza Kanunu ve özel ceza kanunları için geçerli olan “kanunilik ve tipiklik ilkesi”, 5326 sayılı Kabahatler Kanunu için de önemli ölçüde geçerlidir. Kanunilik ve tipiklik ilkesinin (kabahatin unsurları bağlamında çerçeve hükümler dışında) kabahatler açısından da geçerli olmasının doğal sonucu olarak, cezalar için geçerli olan suçun unsurlarında “genişletici yorum ve kıyas yasağı” somut olayımızda “çerçeve hüküm niteliği taşımayan” 6222 sayılı Kanunun 22/1. maddesinde düzenlenen “sporda şiddeti teşvik kabahati” için de geçerlidir.

5326 sayılı Kabahatler Kanununun, “kanunîlik ilkesi” başlığını taşıyan 4/1. ve 4/2. maddesi şöyledir:

Madde 4-

(1) Hangi fiillerin kabahat oluşturduğu, kanunda açıkça tanımlanabileceği gibi; kanunun kapsam ve koşulları bakımından belirlediği çerçeve hükmün içeriği, idarenin genel ve düzenleyici işlemleriyle de doldurulabilir.

(2) Kabahat karşılığı olan yaptırımların türü, süresi ve miktarı, ancak kanunla belirlenebilir.

Bilhassa vurgulamak gerekir ki; 6222 sayılı Kanunun 22/1. maddesindeki “şiddete teşvik kabahati”nin bir unsuru olarak, şiddete neden olabilecek açıklamaların “ayrıca başka bir suç teşkil etmemesi” gerektiği aynı maddede bir önkoşul olarak düzenlenmiştir. Aynı husus, esasen kabahatlerle suçların içtima halini düzenleyen 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 15. maddesinin üçüncü fıkrasında açıkça düzenlendiğinden, 5326 sayılı Kanundaki bu genel kural var iken 6222 sayılı Kanunun 22/1. maddesinde ayrıca belirtilmesinin lüzumu bulunmamaktaydı. Zira 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 15/3. maddesi “bir fiil hem kabahat hem de suç olarak tanımlanmış ise, sadece suçtan dolayı yaptırım uygulanabilir. Ancak, suçtan dolayı yaptırım uygulanamayan hallerde kabahat dolayısıyla yaptırım uygulanır” hükmü karşısında 6222 sayılı Kanunun 22/1. maddesindeki “… fiilleri suç oluşturmadığı takdirde …” ibaresi gereksiz fazlalıktır.

Yukarıdaki açıklamalardan da anlaşılacağı üzere, 6222 sayılı Kanunun 22/1. maddesindeki “sporda şiddeti teşvik” kabahatinin uygulanabilirliği oldukça kısıtlıdır. Bunun nedeni, bir açıklamanın şiddeti teşvik unsurları içermesi durumunda öncelikle bir suç kapsamında kalmamasının oldukça zor olmasıdır. Bu bağlamda, sporda şiddete neden olabilecek açıklamaların öncelikle TCK m. 214’de düzenlenen “suç işlemeye tahrik” suçu kapsamında kalmaması gerekir. TCK m. 214/1’de suç işlemeye tahrik suçunun basit hali şöyle düzenlenmiştir: “Suç işlemek için alenen tahrikte bulunan kişi, altı aydan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır”. Söz konusu suçun fiil unsurunu, “suç işlemek için alenen tahrikte bulunmak” oluşturmaktadır. Tahrik; bir kimseyi, kötü bir iş yapması için harekete geçirme, kışkırtma olarak tanımlanabilir. Bunun neticesinde, herhangi bir kişinin alenen suç işlemek için başkalarını harekete geçirmeye, kışkırtmaya çalışması durumunda TCKm.214’teki suç oluşacaktır. Bu bağlamda, basın-yayın yoluyla, toplumu tribünlere zarar vermeye, stadyumu yakmaya, takım otobüsünü veya kamu araçlarını taşlamaya yönelik olarak yapılan açıklamalar 6222 sayılı Kanun m.22/1’de düzenlenen kabahati değil, TCK m. 214/1’de düzenlenen “suç işlemeye tahrik” suçunu oluşturacaktır.

6222 sayılı “Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun”un 22/1. maddesinde düzenlenen “sporda şiddeti teşvik kabahati” kapsamında kalabilecek olaylara örnek olarak doktrinde ve uygulamada aşağıdaki fiiller verilmektedir:

- Bir taraftarın “internetteki sosyal paylaşım sitelerinde maçı kaybedersek hakem odasını basarım” açıklamasını yapması,

- Televizyonda yayınlanan spor programı esnasında yorumculardan birinin hakemlerin resmini çizip daha sonrasında hatalarını açıklayarak hakemlerin bulunduğu resimlerin üzerini karalaması ve hakemlerin üzerine çarpı işareti atması,

- Bazı taraftarların cansız bir mankene, karşı takımın formasını giydirip daha sonra bu mankene hakaret edip, yakması ve bunu sosyal medyada yayınlaması.

- Televizyonda yayınlanan spor programı esnasında yorumculardan birinin hakemlerin resmini çizip daha sonrasında hatalarını açıklayarak hakemlerin bulunduğu resimlerin üzerini karalaması ve hakemlerin üzerine çarpı işareti atması,

- Bazı taraftarların cansız bir mankene, karşı takımın formasını giydirip daha sonra bu mankene hakaret edip, yakması ve bunu sosyal medyada yayınlaması.

6222 sayılı Kanunun 22/1. maddesinde ifade edilen “sporda şiddeti teşvik kabahati”nin unsurlarından birisi olan “fiilin başka bir suç oluşturmaması” unsuru bağlamında; TCK. m.214’teki “suç işlemeye tahrik” suçunun yanı sıra TCK. m.125’teki “hakaret” suçunun da burada kısaca ele alınması gerekmektedir. Türk Ceza Kanununun “hakaret” başlıklı 125. maddesine göre; aşağılama, tahkir ve tezyif içeren, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte sözler ancak gerçek kişilere yöneltildiğinde hakaret suçu oluşabilir. Özel hukuk tüzel kişiliğine hakaret halinde, 125. madde ve devamında yer alan “hakaret suçu” oluşmaz. Yine herhangi bir gerçek kişiyle arasında aidiyet ilişkisi kurulmadan özel hukuk tüzel kişisine (bir spor kulübüne) söylenen tahkir ve tezyif edici sözler hakaret suçunu oluşturmaz. Bir başka anlatımla bir tüzel kişiye (bir spor kulübüne) yöneltilen tahkir veya tezyif içerikli bir söz, bu tüzel kişinin organı, temsilcisi vs. olan gerçek kişilere özgülenemediği müddetçe hakaret suçunu oluşturmaz. Ancak özel hukuk tüzel kişileri değil de kamu hukuku tüzel kişileri veya devletin manevi şahsiyetini temsil eden kamu organları söz konusu olunca durum değişmektedir. Hukukumuzda her ne kadar özel hukuk tüzel kişilerine karşı tahkir ve tezyif içeren kelimeler suç olmasa da, devletin anayasal organlarının manevi şahsiyeti pek ağır ve alçaltıcı hakaretlere karşı ceza hukuku ile korunmuştur. Mesela, “Türk Milletini, Türkiye Cumhuriyeti Devletini, Devletin kurum ve organlarını aşağılama” başlıklı 301. maddesi ve “yabancı devlet bayrağına karşı hakaret” başlıklı 341. maddesi “özel tahkir suçları” olarak bu kapsamdadır.

Suç politikası açısından, sportif amaçlı tüzel kişiliğe karşı aşağılayıcı, tahkir ve tezyif edici açıklamaların suç veya kabahat olması gerektiği düşünülüyorsa yapılması gereken; TBMM tarafından 6222 sayılı Kanunda yapılacak değişiklik ile açıkça “spor kulübü vs. gibi özel hukuk tüzel kişilerine veya sportif topluluklara karşı aşağılama, tahkir ve tezyif içeren aleni beyanların bu kabahat kapsamında olduğunun” belirtilmesidir. Doktrinde önemli ölçüde kabul gören bir bakış açısına göre; tezyif etmek, tahkir etmeye oranla hem nitelik hem de nicelik itibarıyla çok daha ağırdır. Tezyif tabirinde mağdurun şeref ve haysiyetini pek büyük ölçüde rencide edici, küçük düşürücü, hakir görücü bir yan bulunmaktadır. Aşağılamak ise hem tezyife hem de hakarete oranla daha hafif bir saldırı teşkil etmektedir.

Türkiye Cumhuriyeti Bakanlar Kurulu tarafından 14 Nisan 2003 tarihinde TBMM Başkanlığına sunulması kararlaştırılan “Türk Ceza Kanunu Tasarısı”nda “tüzel kişiliğe hakaret” başlığı altında 186. maddede (spor kulüpleri dahil) tüm özel hukuk tüzel kişilerine karşı hakaret etmek açıkça suç sayılmış; bu suçun faili için duruma göre 3 aydan 6 aya kadar hapis ya da 6 aydan 1 yıla kadar hapis cezası ile yaptırım öngörülmüş idi. Ancak TCK Tasarısı yasalaşırken “tüzel kişiliğe hakaret suçu” metinden çıkarılmış, Türk Ceza Kanunu Tasarısı’nın 186. maddesinde yer alan “tüzel kişiliğe hakaret suçu” 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nda yer almamıştır. Kuşkusuz kanun koyucunun bu tercihi bilinmeden ve göz önüne alınmadan 6222 sayılı Kanunu ve bu Kanundaki suç ve kabahatleri doğru bir şekilde anlamlandıramayız.

Türk hukukunda TCK, herhangi bir özel ceza kanunu veya Kabahatler Kanunu; özel hukuk tüzel kişilerine (spor kulüplerine) veya topluluklarına karşı yapılan hakaret, aşağılama, tahkir ve tezyif içeren açıklama ve sözleri (“ceza hukukunun son çare- ultima ratio- olması” ilkesi gereğince) suç olarak kabul etmese, ceza hukukunun ve kabahatler hukukunun koruma kapsamına almasa da; özel hukuk tüzel kişilerine karşı yapılan bu haksız ve gayri hukuki tecavüzler özel hukukun koruma alanı içerisinde kalmaktadır. Somut olayımızda Twitter adlı sosyal paylaşım sitesinde “efendi Beşiktaş değil, or.sp. çocuğu Beşiktaş diyeceğiz” şeklinde gerçekleşen ve Beşiktaş Spor Kulübüne karşı sövme, tahkir ve tezyif içerikli sözler içeren bu paylaşımdan dolayı; yukarıda açıklanan sebeplerle ceza hukuku ve kabahatler hukuku alanında bir yaptırım uygulanamasa da, Beşiktaş Jimnastik Kulübünün mütecavize karşı kullanabileceği özel hukuk yolları ve yöntemleri mevcuttur.

Beşiktaş Spor Kulübünün bu açıklamaya karşı başvurabileceği ilk özel hukuk yolu, tüzel kişi olarak kişilik haklarının zarar gördüğünü belirtip, tahkir ve tezyif içerikli beyanda bulunarak kişilik haklarına saldırıda bulunan kişiye karşı yetkili organları ve temsilcileri aracılığıyla tazminat davası açmasıdır.

Ayrıca Beşiktaş Spor Kulübü, “efendi Beşiktaş değil, or.sp. çocuğu Beşiktaş diyeceğiz” şeklindeki tahkir ve tezyif içeren açıklamanın yayından çıkarılması ve erişimin engellenmesi için 5651 sayılı "İnternet Ortamında Yapılan Yayınların Düzenlenmesi ve Bu Yayınlar Yoluyla İşlenen Suçlarla Mücadele Edilmesi Hakkında Kanun"un  9. maddesinde düzenlenen kanuni yolları kullanabilir. Bu bağlamda, Beşiktaş kulübü internet ortamında kendisi hakkında hukuka aykırı olarak yapılan paylaşımdaki yayın içeriği nedeniyle kişilik haklarının ihlal edildiğini belirtip, tüzel kişi sıfatıyla içerik sağlayıcısına, buna ulaşamaması hâlinde yer sağlayıcısına başvurarak uyar-kaldır yöntemi ile içeriğin yayından çıkarılmasını isteyebileceği gibi doğrudan sulh ceza hâkimine başvurarak söz konusu içeriğe erişimin engellenmesini de isteyebilir.

Yukarıda açıkladığım gerekçelerle, Twitter adlı sosyal paylaşım sitesinde “efendi Beşiktaş değil, or.sp. çocuğu Beşiktaş diyeceğiz” şeklinde gerçekleştirilen paylaşımın, 6222 sayılı “Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun”un 22/1. maddesinde yer alan “sporda şiddeti teşvik kabahati” kapsamında kalmadığı düşüncesi ile oyçokluğu ile alınan hükme katılmadığımdan bu muhalefet şerhini kaleme almış bulunmaktayım.

...

19. Ceza Dairesi Üyesi
Yargıtay — Esas No: 2022/16920, Karar No: 2024/23966, Tarih: 15.10.2024

**10. Ceza Dairesi         2022/16920 E.  ,  2024/23966 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Sanık hakkında kurulan hükmün, yapılan ön inceleme neticesinde temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

A. Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesince, sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Yeterli delil bulunmadığına, delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, eksik inceleme yapıldığına,

2. Eylemin kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçunu oluşturacağına,

3. Sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

4. Arama kararının hukuka aykırı olduğuna, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

İlişkindir.

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfı ile sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına, 5237 sayılı TCK'nın 188/4-a. maddesinin uygulanmamasına, arama kararında bir hukuka aykırılık bulunmadığına, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş, hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2347, Karar No: 2014/11813, Tarih: 10.06.2014

**6. Ceza Dairesi         2012/2347 E.  ,  2014/11813 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-) Sanıklar hakkında mala zarar verme ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Hükmolunan adli para cezasının, miktarı itibariyle, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesinin yollamasıyla 1412 sayılı Yasanın 305/1. maddesi uyarınca kesin nitelikte olup temyiz olanağı bulunmadığından sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz istemlerinin aynı Yasanın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-) Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Sanıkların eylemlerini, gece sayılan zaman diliminde işlediklerinin anlaşılması karşısında, TCK'nın 143/1. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin .... maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekilllerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8.maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanın ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, yargılama giderine ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2022/5868, Karar No: 2024/2494, Tarih: 27.03.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/5868 E.  ,  2024/2494 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1313 Esas, 2022/921 Karar

DAVALILAR : 1. Gold Gıda Sanayi A.Ş. vekili Avukat ...

2. ... (TÜRKPATENT) vekili Avukat ...

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/94 E. - 2018/500 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve tasarımın hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin müvekkiline ait “Pop Kek” ve “Browni İntense” markalarında kullanılan ambalaj desenleri ile karşılaştırıldığında yenilik ve ayırt edicilik özelliği olmayan ambalaj tasarımlarının tescili için 18.02.2016 tarihinde davalı Kuruma başvurduğunu, söz konusu yayıma yapılan itirazın davalı kurum tarafından reddedildiğini, bu kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, zira tescili istenen 2016/01319 sayılı 2,3,4 sıra numaralı tasarımların yenilik özelliğini haiz olmadıklarını ve müvekkilinin “Eti Browni”, “Adicto Intense” ve “Eti Brownie Intense”, “Eti Pop Kek” ve “Pop Kek” markalarına iltibas oluşturacak derecede benzer bulunduklarını, yenilik ve ayırt edicilik vasıflarına sahip olmayan tasarımların tescil edilmelerinin mümkün olmadığını ileri sürerek, YİDK'in 2017-T-33 sayılı kararının iptaline, 2016/01319 sayılı 2, 3 ve 4 sıra numaralı tasarımların hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde; kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu tasarımların yeni ve ayırt edici olduklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

2.Davalı Şirket vekili cevap dilekçesinde; müvekkil şirketin tasarımlarının, davacının iddia ettiği gibi davacı şirkete ait marka ve tasarım tescilleri ile benzerliğinin söz konusu olmadığını, davacının, uzun süreli kullanımı ve birden çok sınai hakkı tescil ettirmiş olmasının, tek başına ayırt edicilik ve tanınmışlık unsurlarını kazandırdığına dair delil olamayacağını, Yargıtay kararlarına istinaden, gıda sanayinde üretilen ürünler bakımından ‘renk’ unsurunun önemli bir farklılık olduğunu, asla kabul etmemekle birlikte, davacının ileri sürdüğü benzerliklerin teknik zorunluluk sebebiyle bu şekilde yapıldığının kabul edilmesi gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalının 2016/01319 sayılı 2, 3 ve 4 sıra nolu tasarımlarına yönelik davacı tarafından ileri sürülen tasarım ve markalar karşısında yenilik ve ayırt edicilik unsuruna sahip olup olmadığı hususunda alınan ve benimsenen bilirkişi heyet raporunda bilgilenmiş kullanıcı nezdinde davalı tarafa ait 2016/01319-2, 3, 4 sıra sayılı tasarımların, davacı tarafın tasarımları ve şekil markaları karşısında aralarında genel görünüm itibariyle benzerlik bulunmadığı, yenilik ve ayırt edicilik vasıflarına sahip olduğu, aralarında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığının tespit edildiğinden YİDK kararı yerinde ve doğru olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili şirketin BROWNİ/POPKEK markalarının tanınmış marka statüsünde olduğunun dikkate alınmadığını, oysa bu markaların tanınmışlığının, dava konusu tasarımların karıştırılma ihtimalini artıracağını, mahkemece tasarımlar arasındaki benzerlikten ziyade farklılıklara odaklanarak bir benzerlik incelemesinin yapıldığını, bu inceleme biçiminin 554 sayılı Tasarımın Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname (554 sayılı KHK) ve yüksek mahkeme uygulamasına aykırı olduğunu, bilgilenmiş kullanıcının hatalı biçimde belirlendiğini, oysa ortalama gıda tüketicilerinin, bilgilenmiş kullanıcı olarak kabulünün gerektiğini, davalının geniş bir tasarım özgürlüğüne sahip olduğunun görmezden gelinerek değerlendirme yapıldığını, benzerlik incelemesinin, hukuka aykırı bir şekilde tasarımların aynı anda yan yana görme ihtimali söz konusu olan tüketici bakış açısıyla sınırlı bir şekilde yapıldığını, bilinçli gıda tüketicisinin dava konusu tasarım ile müvekkiline ait tasarım ve markaları benzer olarak algılayacağını, davaya konu tasarımların yenilik ve ayırt edicilik özelliklerinin bulunmadığını ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebepleri dikkate alındığında mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, dava konusu tasarımların yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini haiz olduklarının, içinde tasarım konusunda uzman bilirkişinin de bulunduğu bilirkişi heyetince hazırlanan bilirkişi raporunda açıklandığı, söz konusu raporun denetime ve hüküm kurmaya elverişli bulunduğu, buna göre dava konusu tasarımların yeni ve ayırt edici oldukları, dava konusu tasarımların yenilik ve ayırt edicilik niteliklerini haiz olmaları karşısında davacının marka ve tasarımlarla dava konusu tasarımların karıştırılacağına ilişkin iddialarının yerinde olmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirtilen nedenleri ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı tarafın 2016/01319 sayılı 2, 3 ve 4 sıra nolu tasarımlara yönelik 2017/T-33 sayılı YİDK kararının iptali ile tasarımın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 554 sayılı KHK'nın 3, 5, 6, 7, 10 ve 11 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.