muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2318, Karar No: 2022/1115, Tarih: 16.02.2022

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince;

1-Davalı ...'ın dava dilekçesinde belirtilen ...,... /Tekirdağ adresine çıkarılan tensip zaptı tebliğinin yengesi imzasına tebliğ edildiği, gerekçeli karar tebligatının da aynı adrese çıkarıldığı ancak muhatap ölü olduğundan tebligat yapılamadan iade döndüğü, bu defa mernis adresine Tebligat Kanununun 21/2. madddesi uyarınca tebliğ yapıldığı ancak nüfus kayıt sisteminde yapılan kontrolde davalının ölü olmadığı anlaşılmıştır. Hal böyle olunca sağ olan davalı adına "... " adresine çıkarılan ve ölü olduğundan bahisle iade edilen gerekçeli karar tebligatı usulsüz olup gerekçeli karar tebligatının davalının bilinen en son adresine usulüne uygun olarak çıkarılması, bu adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilip tebligatın bu adrese yapılması gerekmektedir.

2-Davalılar ... ve ... adlarına çıkarılan gerekçeli karar tebligatlarının iade dönmesi üzerine adı geçen şahıslara gerekçeli kararın usulüne uygun tebliğ edildiğine dair tebligat parçasına dosyada rastlanmamıştır.

Hal böyle olunca 7201 sayılı Tebligat Kanununun ilgili hükümleri uyarınca adı geçen davalılara gerekçeli kararın usulüne uygun tebliği ile temyiz süresi beklendikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 16.02.2022 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15995, Karar No: 2016/6638, Tarih: 25.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15995 E.  ,  2016/6638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar gören şikayetçi idarenin 5271 sayılı CMK'nın 260. maddesi uyarınca hükmü temyiz etme hakkı bulunduğu anlaşılmakla, aynı yasanın 237/2 ve 238. maddeleri uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede, gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun ... İlköğretim Okulu'na girerek içeride bulunan mikroskop ve deney tüplerinden bir kısmını kırdığı, okulda bulunan ders kitaplarının bazılarını yırtarak zarar verdiği ve yine okulda bulunan toner kartuşu ve bilgisayar yazıcısını kırdığı, bu şekilde üzerine atılı kamu malına zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

... İl Emniyet Müdürlüğünün 19/11/2008 tarihli yazısına göre, olay yerinden alınan parmak izlerinin suça sürüklenen çocuğun parmak izleri ile uyumlu olmaması ve suça sürüklenen çocuğun aşamalarda suçu işlemediğini savunması karşısında atılı suçu işlediği sabit olmayan suça sürüklenen çocuk hakkında verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1784, Karar No: 2008/2907, Tarih: 26.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/1784 E.  ,  2008/2907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2007

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli iş göremezlik oranında  % 1,80 artış nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z.U. M.Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 30.10.2007 gün ve 2537 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli iş göremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, 19.02.1997 tarihinde % 10,20 olarak belirlenen iş göremezlik oranının % 12,00 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda,  öncelikle 506 sayılı Yasanın 109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre sair temyiz itirazlarının ileride incelenmesine, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3759, Karar No: 2015/41327, Tarih: 11.06.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/3759 E.  ,  2015/41327 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/135166

MAHKEMESİ : İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2010

NUMARASI : 2010/130 (E) ve 2010/342 (K)

SUÇ : Yağmaya teşebbüs

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

12.12.2007 tarihli duruşmada şikayetçi olduğunu bildiren, suçtan zarar gören yakınan Ç.. S..'in davaya katılma hakkı hatırlatılmadığından, 22.12.2010 tarihinde vekili aracılığı ile verdiği temyiz dilekçesi ile de katılma isteğini ortaya koyduğundan, CMK 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık M.. U.. ve savunmanı ile Katılan Ç.. S.. vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 11.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/771, Karar No: 2020/1990, Tarih: 17.06.2020

**4. Hukuk Dairesi         2020/771 E.  ,  2020/1990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 14/05/2014 gününde verilen dilekçe ile OYAK üyelik sürelerinin birleştirilmesi ve buna dayanılarak emeklilik yardımı yapılması/alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02/07/2018 günlü karara karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun kabulü ile yargı yolu caiz olmadığından davanın usulden reddine dair verilen 19/12/2019 günlü ... Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi kararının Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne ve miktar itibariyle duruşma isteminin reddine karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, hizmet sürelerinin birleştirilmesi ve alacak istemine ilişkindir.

Davacı, 01/09/1996-31/12/2002 tarihleri arasında OYAK Genel Müdürlüğüne bağlı ... Pazarlarında mali işler bölümünde sivil memur olarak çalıştığını ve bu dönemde 205 sayılı Kanunun 17/b maddesi kapsamında OYAK üyeliğinin bulunduğunu, ... Pazarlarının kapatılması ile üyeliğinin sona erdiğini ve bu tarihe kadar OYAK üyeliği için aylığından yapılan kesintilerin kendisine iade edildiğini, 20/05/2003 tarihinde bu kez OYAK Bank’ta çalışmaya başladığını, yine 205 sayılı Kanunun 17/b maddesi kapsamında OYAK üyesi olma istemi ile kuruma başvurduğunu, davalının kendisine seçenekler sunduğunu, kendisine uygun olduğunu düşündüğü seçeneğin gereği olarak bir miktar para yatırdığını ve üyeliğinin yeniden başladığını, bu kapsamda aylığından kesintiler yapıldığını, aradan 3 yıl geçtikten sonra, OYAK Genel Müdürlüğü tarafından üyelik sürelerinin birleştirilmesi talebinin kabul edilmediğinin bildirildiğini, davalı kuruma bu işlemin düzeltilmesi için müracaat ettiğini, ancak sorunun çözülemediğini, 31/12/2007’de OYAK Bank’ın satılması ile üyeliğinin sona erdiğini, 10 yıldan fazla süredir üyeliğinin bulunduğu davalı kuruma emeklilik yardımında bulunulması için yaptığı başvurunun, davalı tarafça sürenin kesintisiz olması gerektiği gerekçesi ile reddedildiğini, halbuki 205 sayılı Kanunun 21. maddesinde kesintisiz olma şartının bulunmadığını belirterek 01/06/1996-31/12/2002 tarihleri ile 20/05/2003-31/12/2007 tarihleri arasında fiilen OYAK üyesi olarak geçen sürelerin birleştirilmesine, 205 sayılı Kanunun 21. Maddesi gereğince fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 1.000,00 TL

OYAK emeklilik yardımının yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince istinaf edilmiştir.

OYAK emeklilik yardımının yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince istinaf edilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesince; ... Yardımlaşma Kurumunun kanunla kurulduğu, sosyal yardım amaçlı bir kuruluş olduğu, daimi ve geçici üyelerin iştirakinin iradelerine bağlı bırakılmadığı, üyeliğin zorunlu olduğu, üyelik aidatının devlet memuru olan tahakkuk memurlarınca aylık bordrolarda gösterildiği ve bu suretle re’sen tahsile imkan tanındığı, kuruma üyelik aidatlarının tahsili konusunda Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Kanununa göre cebren tahsil imkanı sağlandığı, faaliyet konularının kanunla tayin edildiği, idare ve denetleme sisteminin özel hukuk tüzel kişilerinin tabi olduğu statü dışında şekillendirildiği, kurumun malları ile gelir ve alacaklarına devlet malları hak ve rüçhanlığı kazandırıldığı, idari vesayet şeklinde bir kontrolle faaliyette bulunmasının öngörüldüğü, iştigal sahasının 205 sayılı Kanunla sınırlandırıldığı, kurumun temsilcilerinin, genel ve denetleme kurullarının devlet ajanlarından oluşturulduğu, dolayısıyla kamusal niteliğinin ağır bastığı gerekçesi ile davaya bakmakla görevli yargı yerinin idari yargı mercileri olduğu belirtilerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına davanın yargı yolu caiz olmadığından usulden reddine karar verilmiştir.

Bölge adliye mahkemesi kararına karşı davalı vekilince OYAK’ın kamu kurumu olmadığı, davaya bakmakla görevli yargı yerinin adli yargı olduğu gerekçesi ile temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

205 sayılı ... Yardımlaşma Kurumu Kanununun 1. maddesinin 2. fıkrasında davalı Kurumun statüsünün“bu kanun ile hususi hukuk hükümlerine tabi olup, mali ve idari bakımdan muhtar ve hükmi şahsiyeti haiz bir teşekküldür.” şeklinde düzenlendiği, aynı Kanun’un 17/b maddesinde ise “Uzman erbaşlar ile Milli Savunma Bakanlığı, Jandarma Genel Kumandanlığı teşkilatında, ... Yardımlaşma Kurumu ve bu Kurumun sermayesinin % 50 sinden fazlasına sahip olacağı veya iştirak edeceği şirketlerde çalışan bilumum maaşlı ve ücretli memur ve müstahdemlerden arzu edenler Kuruma daimi üye olabilirler” denilerek kuruma isteğe bağlı üye olabileceklerin sayıldığı, davacının da anılan düzenlemeye dayanarak daimi üye olma istemi ile başvurduğu anlaşılmaktadır.

Hukuki statüsünün incelenmesinden; davalı OYAK’ın Milli Savunma Bakanlığı’nın ana hizmetlerine ilişkin bir görev üstlenmediği, 205 sayılı Kanun ile üyelerine kanunda düzenlenen sosyal yardımları ve hizmetleri sağlamak amacı ile kurulmuş, özel hukuka tabi bir kuruluş olduğu, bir bakanlık ile arasında hiyerarşik ilişki veya vesayet bağının olmadığı, 205 sayılı Kanun’un 5. maddesinde belirtildiği üzere yönetim kurulunun, Genel Kurulu tarafından ibra edildiği, Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından denetlenmediği, denetimin kendi denetim organı tarafından gerçekleştirildiği, Milli Savunma Bakanlığının organlarının oluşumunda sınırlı bir yetkiye sahip olduğu, üyelerin atanması, azli gibi üstün yetkileri haiz olmadığı, asli ve sürekli hizmetlerini yürüten personelin kamu görevlisi statüsünde olmadığı, gelirlerinin; üyelerinin aylıklarından yapılan kesintilerden, kurum mevcutlarının işletilmesinden elde edilen kazançlardan ve yapılan bağışlardan oluştuğu, kamu kaynaklarını kullanmadığı, 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanununda kamu bütçesi içinde yer alan kurumların ekli

cetvelde sayma sureti ile belirlendiği ve ekli cetvellerde belirtilen kurum ve kuruluşlar arasında davalı OYAK’ın yer almadığı, keza 205 sayılı Kanun’un 1. maddesinin 2. fıkrasında açıkça OYAK’ın özel hukuk hükümlerine tabi olduğunun belirtildiği, aynı Kanun'un 33. maddesinde de OYAK'ın ticaret şirketi gibi faaliyette bulunmasına ilişkin düzenlemeye

cetvelde sayma sureti ile belirlendiği ve ekli cetvellerde belirtilen kurum ve kuruluşlar arasında davalı OYAK’ın yer almadığı, keza 205 sayılı Kanun’un 1. maddesinin 2. fıkrasında açıkça OYAK’ın özel hukuk hükümlerine tabi olduğunun belirtildiği, aynı Kanun'un 33. maddesinde de OYAK'ın ticaret şirketi gibi faaliyette bulunmasına ilişkin düzenlemeye

Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten itibaren yer verildiği, OYAK’ın 26.07.1962 tarihinde ... Ticaret Odasına 11267 sicil numarası ile kayıt yaptırdığı anlaşılmaktadır. Buna göre, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu gereğince basiretli bir tacir (m 18) gibi hareket etme yükümlülüğü de bulunan OYAK'ın kuruluşundan itibaren bir ticari şirket gibi faaliyette bulunmasının amaçlandığını açıktır. Özel hukuk hükümlerine tabi diğer şirketlerle eşit koşullarda rekabet edebilmesi için de OYAK'ın bir özel hukuk tüzel kişisi olarak nitelendirilmesi gerekmektedir. Öte yandan, her ne kadar 205 sayılı Kanunda “Milli Savunma Bakanlığına bağlı”(m 1/1) ifadesine yer verilse de, bu ifade ile idare hukuku açısından teknik anlamda bakanlık bağlı kuruluşu kastedilmemektedir. Zira davalı kurum, bağlı kuruluş olmanın önşartı olan bakanlığın asli görevlerini ifa etmediği gibi Milli Savunma Bakanlığı ile arasında hiyerarşik veya vesayet bağı da bulunmamaktadır. Kaldı ki, OYAK'ın mali ve idari bakımdan özerk olduğunun belirtilmesi(205 SK 1), başka bir idari makamın onayına ihtiyaç duymaksızın tek başına karar alıp bu kararları yürütebilme, kendi bütçesini oluşturabilme ve oluşturduğu bütçeyi kurumun amaçlarını gerçekleştirmek için kullanabilme yetkisine sahip olmasını ifade etmektedir. Bağlı kuruluş, tanımı ile idari ve mali özerklik kavramları birbiriyle örtüşmeyeceğinden idari ve mali özerkliğe sahip bir kuruluşun bağlı kuruluş olarak nitelendirilmesi hukuken de mümkün değildir. Son olarak belirtilmelidir ki, davacı ne asker kişidir ne de askeri hizmete ilişkin bir uyuşmazlık söz konusudur. Davacı, yukarıda zikredilen 17/b madde uyarınca kurumun sermayesinin % 50 sinden fazlasına sahip olduğu iştiraklerinde çalışan bir kişi olup isteğe bağlı üyelik statüsündedir. Asker kişi olmayan üyelerle, askeri hizmetten kaynaklanmayan kurum-üye arasındaki davalarda adli yargının görevli olduğu tartışmasızdır.

Açıklanan tüm bu sebeplerle davanın görüm ve çözümünde adli yargının görevli olduğu, dolayısıyla işin esasının incelenmesi gerektiği gözetilmeksizin, yargı yolu caiz olmadığından davanın usulden reddine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Temyiz olunan ... Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi kararının yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın anılan daireye GÖNDERİLMESİNE ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3673, Karar No: 2013/3023, Tarih: 25.02.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/3673 E.  ,  2013/3023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa aykırı davranmak

HÜKÜM : 213 sayılı VUK.nun 359/a-2, 5237 sayılı TCK.nun 62/1. maddeleri gereğince 10 Ay Hapis Cezası ile cezalandırılması, 51/1-6-7. maddesi gereğince erteleme

I-213 sayılı Yasanın 139. maddesine göre incelemenin işyerinde yapılması gerektiği, ticari faaliyetine devam ettiği anlaşılan sanığa, defter ve belgelerin ibrazı için çıkartılan tebligatın 14.06.2006 günü işyerinde oğluna yapılmış olması karşısında; hesapların dairede incelenmesine imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulması, işyeri dışında inceleme yapılmasına ilişkin bir tespiti varsa belgesini dosyaya ibrazının istenmesi aksi takdirde, yapılan tebligatın hukuki geçerliliğinin bulunmayacağı da gözetilerek vergi inceleme raporunda sanığın kayıtlarına işlemediği ve vergi incelemesi için ibraz etmediği, değişik şirketler tarafından sanığın sahibi bulunduğu Çınardibi büfe adına düzenlendiği iddia edilen faturaları düzenleyen şirketlerin ticari defter ve belgeleri üzerinde inceleme yapılmadan, faturalar kapsamındaki malların kime teslim edildiği, mal bedellerinin nasıl ödendiği, gerçekten bu şirketler tarafından sanığa bir mal satışı yapılıp yapılmadığı araştırılmadan eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm tesisi,

II- Kabul ve uygulamaya göre de;

1- 213 sayılı VUK’nun suç tarihinde yürürlükte bulunan 359/a-2. maddesinde yüklenen suçun cezası 6 aydan 3 yıla kadar hapis olarak öngörüldüğü ve 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile yapılan değişiklikle 1 yıldan 3 yıla kadar hapis cezası ve hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesinde asgari ücret esasından vazgeçildiği, ayrıca hükmolunan hapis cezasının ertelenmesinin her iki düzenlemede de mümkün olduğu gözetilip buna göre kararın gerekçe bölümünde 01.06.2005 günü yürürlüğe giren 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan ile sonradan yürürlüğe giren yasa hükümleri olaya uygulanarak bulunacak sonuç cezaların karşılaştırılması suretiyle lehe hükmün tayini gerekirken, somut karşılaştırma yapılmadan yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi içindiğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de gözönünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2003 ve 2004 takvim yıllarında aldığı bir kısım faturaları vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi suçu raporunda somut bir zarara yer verilmediği cihetle sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, hükmolunan kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında katılan idarenin zararını karşılamaması nedeniyle koşulları bulunmadığından bahisle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.