muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/9564, Karar No: 2008/559, Tarih: 18.01.2008

nedeniyle araç devri yapılmadığı ve süresinin dolduğu hususunda bir ihtilaf bulunmamaktadır. Mahkemece haricen düzenlenen oto satış sözleşmesinde Davalı ...’un imzasının bulunmadığı, keza araç maliki ...’nun da sözleşmede taraf olmadığı gerekçesiyle davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmişse de; Davalı araç maliki ...’ın Cumhuriyet Başsavcılığı’na vermiş olduğu şikayet dilekçesi üzerine poliste ifadesi alınan davalı ...’un “... oto adlı işyerini işletmekte olduğunu, Davalı ...’ın sahibi bulunduğu ... plaka sayılı 1992 model ... marka aracı 6.000 YTL’ye satın aldığını ve ...’ın damadı olan ... ... ve babası ... ... isimli şahsın verdiği vekalet ile de ... ve kardeşine sattığını parasını da aldığını…” açıklamıştır. Hazırlıkta polis huzurunda alınan ifade harici ikrar niteliğindedir. Öyle olunca Davalı ...’un sözleşmede imzası bulunmamasına karşın ... oto isimli galeriyi işletip işçisi ... ...’in imzası bulunan harici araç alım satım sözleşmesiyle satın aldığı bu araç nedeniyle davalı ...’’in hasım gösterilmesi doğru olup, bu durumda bu davalı yönünden işin esasına girilip deliller toplanarak ve Davalının hazırlıkta alınan beyanında geçen ...’in davacı’nın kardeşi olup olmadığı da sorularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, husumet yönünden davanın reddi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Davalı ... vekili cevap dilekçesinde akdi ilişkiyi inkar etmişse de 1.000 YTL’yi ödemeye hazır olduklar yönündeki beyanı bağlayıcı olup bu davalı yönünden davanın bu miktar üzerinden kabulü gerekirken aksine düşüncelerle yazılı şekilde davanın husumet yönünden reddine karar verilmesi de usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ; Yukarıda birinci ve ikinci bentlerde açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 18.1.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10729, Karar No: 2024/665, Tarih: 22.01.2024

**11. Ceza Dairesi         2022/10729 E.  ,  2024/665 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

EK KARAR TARİHİ : 25.02.2022

EK KARAR SAYISI : 2017/845 E., 2019/68 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

EK KARAR : Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Karşıyaka 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2022 tarihli ve 2017/845 Esas, 2019/68 Karar sayılı ek kararının; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Karşıyaka 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.01.2019 tarihli ve 2017/845 Esas, 2019/68 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve dördüncü fıkraları ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca neticeten 3 yıl 5 ay 20 gün hapis ve 62.500,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve taksitlendirmeye karar verilmiştir.

2. Karşıyaka 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2022 tarihli ve 2017/845 Esas, 2019/68 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz talebinin süre yönünden kabule şayan olmamasından dolayı reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. GEREKÇE

2. Karşıyaka 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2022 tarihli ve 2017/845 Esas, 2019/68 Karar sayılı ek kararı ile sanığın temyiz başvurusu hakkında, 1412 sayılı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz talebinin süre yönünden kabule şayan olmamasından dolayı reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; hükmü temyiz etme iradesinden ibarettir.

III. GEREKÇE

Sanığın, yokluğunda verilip 25.03.2019 tarihinde aynı adreste birlikte oturan annesi imzasına tebliğ edilen karara karşı, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 08.02.2022 tarihinde temyiz isteğinde bulunduğu, sanık tarafından tebliğ tarihinde şehir dışında olduğu ve okur-yazar olmayan annesine yapılan tebligatın geçersiz olduğu öne sürülmüş ise de söz konusu ilâmın infazına 26.11.2019 tarihinde başlanıldığı ve müddetnamenin ilki 18.12.2019 tarihinde olmak üzere müteaddit defalar sanığa tebliğ olunduğu, bu itibarla sanığın hakkındaki mahkûmiyet hükmüne muttali olduğu ve asıl kararın, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, aynı Kanun’un 315 inci maddesinin birinci fıkrasında yer verilen; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.” şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, ek kararda herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığı belirlendiğinden sanığın temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Karşıyaka 6. Asliye Ceza Mahkemesinin, 25.02.2022 tarihli ve 2017/845 Esas, 2019/68 Karar sayılı ek kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden ek kararın, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11672, Karar No: 2010/15009, Tarih: 11.11.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/11672 E.  ,  2010/15009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, anataşınmazın ortak tesisatından doğan hasarın tazmini için toplam 2.573 TL.nin davalılardan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; anataşınmazın ortak su tesisatından sızan suların bağımsız bölüme zarar verdiğini ileri sürerek meydana gelen hasar bedelinin tazminini istemiş, mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden; davacının bağımsız bölümünde meydana gelen zarar tarihinde arızanın meydana geldiği ve suların sızdığı bağımsız bölümün malikleri ... ve ...’nın olduğu, bu bağımsız bölümlerin daha sonraki bir tarihte satın alındığı anlaşılmaktadır. Dava, hasarın ve zararın meydana geldiği tarihte malik bulunan kimselere karşı alacak davası şeklinde açılmıştır. Bu durumda yeni maliklerin bir eylemi ve sorumluluğu saptanmadığına göre bunların davaya dahil edilmesi gerekmemektedir.

Mahkemece, her kat malikinin meydana gelen zarardan arsa payları oranında sorumlu olduğu ve davacının bir kısım kat maliklerinden bu alacağı istemeyebileceği dikkate alınmadan, söz konusu bağımsız bölümleri satın alan yeni maliklerin davaya dahil edilmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19440, Karar No: 2014/36458, Tarih: 11.11.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/19440 E.  ,  2014/36458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın müştekiye yönelik silah sayılan kimyasal madde ile yaralama eylemi tamamlandığı halde sanık hakkında teşebbüs hükümleri uygulanması ve 4 ay 15 gün hapis cezasından 5237 sayılı TCK'nin 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılması esnasında hesap hatası neticesinde sonuç cezanın 3 ay 22 gün hapis yerine 3 ay 12 gün hapis olarak eksik belirlenmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 324/4. maddesinin “ Devlete ait yargılama giderlerinin 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106 ncı maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir. ” hükmü karşısında, 1.45 TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının yargılama giderleri ile ilgili kısmında yer alan ''...sanıktan alınarak hazineye irat kaydına '' ibaresinin hüküm metninden çıkarılarak yerine ''kamu hazinesi üzerinde bırakılmasına'' ibaresinin eklenmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8834, Karar No: 2010/4168, Tarih: 13.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/8834 E.  ,  2010/4168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/03/2008 tarih ve 2006/595-2008/72 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 13.04.2010 gününde taraflar ve avukatları tebliğe rağmen duruşmaya gelmediğinden tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verildikden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili,müvekkilinin Sağlık Bakanlığı ve Tarım Bakanlığı tarafından yetkilendirilerek özel gıda kontrol laboratuarı şeklinde gıda güvenliği konusunda sektörde faaliyette bulunduğunu, müvekkiline ait laboratuarın TSE kurumu ile anlaşmalı olduğunu, ve bu kurum adına analiz hizmeti verdiğini, ayrıca bu alanda eğitim çalışmaları yürüttüğünü, 2000/26774 sayılı KALİTE SİSTEM LABURATUARLARI ibareli hizmet markasının sahibi olduğunu, ayrıca KALİTE SİSTEM ibareli tescil başvurusunun bulunduğunu, 19/09/2000 tarihinden bu yana www.kalitesistem.com internet alan adı ile web sitesi sahibi olduğunu, davalı şirketin KALİTE SİSTEM ibaresini müvekkili şirketin faaliyet alanında yer alan hizmetler ile benzer hizmetler için ve ticaret unvanında kullandığını, ayrıca www.kalitesistem.com.tr biçiminde internet alan adı bulunduğunu, davalının internet alan adı tescilinin 2001 yılına ait olduğunu, davalı şirketin kuruluş tarihinin ise davacının kuruluş tarihinden 3 yıl sonra ve 1994 olduğunu, davalının web sayfasında ve internet alan adında kalite sistem ibaresini kullanarak müvekkilinin markasına tecavüzde bulunduğunu, davalının hizmetleri ile müvekkilinin hizmetlerinin tüketiciler tarafından karıştırıldığı ve her iki firma arasında bir bağlantı bulunduğu kanaatinin oluştuğunu ileri sürerek, müvekkilinin markasına ve ticaret ünvanına tecavüzün tespitini ve önlenmesini, haksız rekabetin tesbit ve men'ini, davalıya ait www.kalitesistem.com.tr internet alan adının davacıya transferini yada ODTÜ alan adı sicilinden hükümsüzlüğü ile terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının özel gıda laboratuarı işlettiğini, gıda güvenliği konusunda analiz hizmeti verdiğini, müvekkilinin faaliyet alanının yönetim danışmanlığı kalite sistem standartları, çevre yönetim sistem kurulum, ve uygulama danışmanlığı, kurumsal ve kişisel eğitimler, yönetim yazılımları olduğunu, her iki şirketin kuruluş tarihlerini birbirin yakın olduğunu, müvekkilinin gıda analizi, gıda güvenliği konularında herhangi bir faaliyeti olmadığını, çalışma sahalarının ve web sitesi içeriklerini farklı olduğunu, davacının elinde imkan olduğu halde “tr” uzantılı internet alan adını almadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamından, marka tescil belgelerine göre davacının 2000/26774 numaralı KALİTE SİSTEM LABORATUVARLARI + şekil biçiminde markasının bulunduğu, bu markanın 42. sınıfta yer alan hizmetleri kapsadığı, davalının 2006/09001 kod numaralı KALİTE SİSTEM ibareli marka tescil başvurusunun bulunduğu, ancak bu başvurunun YİDK tarafından tanımlayıcı olduğu gerekçesiyle reddedildiği, davalının ayrıca 2006/44961 ve 2006/44960 başvuru numaralı KALİTE SİSTEM ibareli marka ile KALİTE SİSTEM DANIŞMANLIK + şekil biçimindeki marka tescil başvurularının olduğu her iki başvurunun da 35. hizmet sınıfında yer alan çeşitli hizmetleri içerdiği, TPE kayıtlarına göre bu iki başvurunun da reddedildiği, yürürlükte bulunan Türk Ticaret Kanunu’nun 41. maddesi gereğince ticaret ünvanı sahibine tescil ve kullanma yetkisi verdiği, davalının ticaret ünvanının hükümsüzlüğüne karar verilmediği müddetçe unvan biçiminde kullanılmasının engellenemeyeceği, bu nedenle araştırılması gerekli olan hususun KALİTE SİSTEM ibaresinin davalı tarafından markasal biçimde kullanıp kullanmadığı ve eğer davalının kullanımı markasal ise, bu kullanımın davacının marka tescilinden kaynaklanan koruma kapsamında kalıp kalmadığı hususları olduğu, davalıya ait internet sitesinde kalite sistem danışmanlık ibaresinin yer aldığı, ayrıca kalite sistemleri konusunda danışmanlık, eğitim ve yazılım konularında bağlantılara yer verildiğinin görüldüğü, davacının 2000/26774 nolu marka tescilinin 42

.01 sınıftaki hizmetleri kapsadığı, bu hizmetlerin bilimsel ve sınai inceleme-araştırma hizmetleri ile mühendislik hizmetleri olduğu, her ne kadar tescil belgesinde kalite kontrol hizmetleri ibaresi yer almakta ise de dosyada bulunan delillere göre davalının tanıtım yaptığı ticari faaliyetin kalite yönetim danışmanlığı eğitimi ve bunlarla ilgili yazılım tanıtımı olduğu, davalının tecavüz oluşturacak herhangi bir faaliyeti ile ilgili delil ibraz edilemediği, bu durumda davalının faaliyetinin davacıya ait marka tescili kapsamında olduğunun söylenemeyeceği, öte yandan davacının tescilli markasının KALİTE SİSTEM LABORATUVARLARI + şekil markasının davalı tarafından kullanılmadığı,kullanılan ibarenin KALİTE SİSTEM ibaresi olup bu ibarenin kalite sistem danışmanlığı hizmeti için tek başına tescilinin mümkün olmadığı, ayrıca bir markanın internet alan adında kısmen yada tamamen yer almasının tek başına tecavüzün varlığı için yeterli olmadığı, somut olayda davalıya ait internet sayfasında davacının marka tescil kapsamına giren hizmetlerin sunulmadığı, davacının 2006/15864 başvuru numaralı ve henüz tescile bağlanmayan başvurusu mevcut ise de KALİTE SİSTEM + şekil biçimindeki bu marka başvurusunun kalite sistem eğitimi için tanımlayıcı olacağından tescil engelinin bulunduğu, TPE YİDK tarafından verilen 09/03/2006 tarihli kararda davalının KALİTE SİSTEM ibareli marka tescil başvurusunun ret gerekçesinin davacının tescil başvurusu içinde geçerli olduğu, bir başka deyişle; 556 sayılı KHK nın 7/1-c maddesi gereğince tanımlayıcı olan KALİTE SİSTEM ibaresinin bu sınıf hizmetler yönünden marka olarak korunamayacağı,davalının tescilli ticaret ünvanını kullanarak internet alan adı tescil ettirmesinin de alan adı tesciline dair üniversite iç düzenlemesine uygun olduğu, markaya tecavüz oluşturacak biçimde internet sayfasında hizmet sunumu yapılmadığından markaya tecavüz iddiasının da ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10223, Karar No: 2019/11125, Tarih: 18.06.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/10223 E.  ,  2019/11125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, kasten yaralamaya teşebbüs

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanık hakkında silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Sanığın aşamalarda, mağdurun kendisine hakaret etmesi ve yakasından tutarak bulundukları odadan tekme tokat dışarı çıkartarak eline aldığı taş ile üzerine doğru gelmesi nedeniyle üzerindeki bıçağı korkutmak amacıyla çıkarttığını ancak bıçağı sallamadığını savunması, mağdur ...'in soruşturma aşamasında kolluk kuvvetlerince alınan beyanında, sanığın bulundukları odada kendisine hakaret etmesi ve uyarmasına rağmen aldırış etmeyip hakaretlerine devam etmesi üzerine sanığın yakasından tutarak dışarı çıkardığını, omuzlarından iteklediğini, sanığın da kendisinden biraz uzaklaşması esnasında üzerinde bulunan bıçağı eline alarak "seninle görüşeceğiz, seninle hesabım bitmedi" diyerek tehditte bulunduğunu beyan etmesine karşın, soruşturma aşamasında Cumhuriyet savcısı huzurunda alınan beyanında ve yargılama aşamasında sanığı dışarıya çıkardığı esnada sanığın üzerinde bulunan bıçağı kendisine doğru iki kez salladığını, ancak çekilmesi üzerine isabet ettiremediğini, arkadaşlarının kendisini odaya almaları üzerine sanığın elinde bıçak olduğu halde kendisine tehditte bulunduğunu ileri sürmesi, olayı gören tanık ...'ın ise soruşturma aşamasında sanığın elindeki bıçakla önce mağdur ...'i tehdit ettiği daha sonra bıçağı iki kez salladığını beyan etmesine karşın, yargılama aşamasında sanığın önce bıçağı iki kez salladığını ve bıçağı sallarken mağduru öldürmekle tehdit ettiğini beyan etmesi karşısında, mağdurun ve tanık ...'ın beyanları arasında yukarıda belirtilen çelişkiler giderilmeden, bu çelişkili beyanların ne şekilde sanığın aşamalardaki istikrarlı savunmalarına üstün tutulduğu ayrıntılı şekilde açıklanıp tartışılmadan, sanık hakkında ayrıca silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

2)Sanık hakkında silahla tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden;

2)Sanık hakkında silahla tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden;

Sanığın aşamalarda, mağdurun kendisine hakaret etmesi ve yakasından tutup bulundukları odadan tekme tokat dışarı çıkartarak eline aldığı taş ile üzerine doğru gelmesi nedeniyle üzerindeki bıçağı korkutmak amacıyla çıkarttığını savunması, mağdur ...'in de sanığın kendisine şehir parkında Sungurlu Belediyesi Park ve Bahçeler Müdürlüğüne ait odada bulundukları sırada sanığın kendisine hakaret ettiğini ve kendisini uyarmasına rağmen istifini bozmaması üzerine omzundan tutarak odadan dışarı itekleyerek çıkardığını merdivenden aşağı iteklediğini beyan etmesi karşısında, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak, sonucuna göre TCK'nın 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükmünün uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3)Kabule göre de; her iki suç açısından,

a-Sanık hakkında TCK’nın 58. maddesi gereğince, mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanması kararı verilirken 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesi uyarınca Sungurlu Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/449 Esas ve 2013/229 Karar sayılı ilamındaki en ağır cezayı içeren suça ilişkin hükümlülük yerine, ilamın bütünüyle tekerrüre esas alınması,

b-Anayasa Mahkemesi’nin karar tarihinden sonra 24/11/2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararın ve TCK'nın 53/1-c maddesinde düzenlenen hak yoksunluğunun uygulanma süresi ve şeklinin Kanunda öngörülen biçimde uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'in temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.