muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/13274, Karar No: 2024/15920, Tarih: 12.02.2024

IV. GEREKÇE

7201 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin birinci ve sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16 ıncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanığın yokluğunda verilen kararın sanığın sorgusunda bildirdiği adresinden tebliğe çıkarılması yerine MERNİS adresi 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca yapılan tebliğin geçersiz olduğu, öğrenme ile temyizin süresinde olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

A. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

B. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin mahkûmiyet karar tarihi olan 21.05.2015 tarihi olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Ereğli (Konya) 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.05.2015 tarihli ve 2014/483 Esas, 2015/474 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteğinin yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA; bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4454, Karar No: 2013/11226, Tarih: 23.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2011/4454 E.  ,  2013/11226 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

KARAR

Dava, davalı işverene ait işyerinde gerçekleşen çalışmalar yönünden 506 sayılı Kanunun ek 5.maddesi kapsamındaki itibari hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan Atlas Yay. ve Tic. A.Ş.'den alınmasına, 23.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10293, Karar No: 2024/1029, Tarih: 07.02.2024

**8. Ceza Dairesi         2021/10293 E.  ,  2024/1029 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/17 E., 2016/353 K.

SUÇLAR : Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Uşak Cumhuriyet Başsavcılığının 30.12.2015 tarihli iddianamesiyle, sanıklar hakkında tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçundan cezalandırılmaları istemiyle dava açılmıştır.

2. Uşak 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2016 tarihli kararıyla, sanıklar hakkında tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçundan 2 yıl 6 ay hapis ve 1.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına ve sanıklar ... ile ...'un cezalarının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği; sanığın üzerine atılı suçu işlemediğine, eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 174 üncü maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında değerlendirilebileceğine, eksik incelemeyle karar verildiğine ilişkindir.

B. Sanık ...'un temyiz isteği; kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

C. Sanık ...'in temyiz isteği; kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna ilişkindir.

D. Sanık ...'ın temyiz isteği; delil yetersizliğine ilişkindir.

E. Sanık ...'in temyiz isteği; üzerine atılı suçu işlemediğine, delil yetersizliğine, eksik incelemeyle karar verildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, şehiriçi otobüsleri son duraklarında şüpheli bir poşet bulunduğu yönünde alınan ihbar üzerine, kolluk kuvvetlerinin bahse konu yere giderek muhafaza altına aldıkları poşetin içinden "Sodyum Klorat ve şeker karışımı" beş (5) adet el yapımı patlayıcının ele geçirildiği, patlayıcı maddelerde yapılan inceleme sonucunda sanıklar ... ve ...'in parmak izlerinin bulunduğu, sanıkların alınan ifadelerinde diğer sanıklar ..., ... ve ... ile birlikte söz konusu patlayıcı maddeleri define aramak için Antalya İlinden temin ettikleri iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden;

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden;

Dosya kapsamında yer alan 18.11.2015 tarihli Bomba İmha ve İnceleme Büro Amirliği'nden alınan rapor ile diğer tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, Tebliğnamedeki bir (1) numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

B. Sanık ... ve Sanık ... Müdafiinin Temyiz Talepleri Yönünden;

1. Dosya kapsamında 30.10.2015 tarihli olay tutanağı ve olay yeri inceleme raporu, 05.11.2015 tarihli Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nden alınan uzmanlık raporu, 17.11.2015 tarihli Olay Yeri İnceleme Şube Müdürlüğü Kimlik Tespit Büro Amirliği'nden alınan uzmanlık raporu, 18.11.2015 tarihli Bomba İmha ve İnceleme Büro Amirliği'nden alınan rapor mevcuttur.

2. 18.11.2015 tarihli Bomba İmha ve İnceleme Büro Amirliği'nden alınan raporda, olaydan elde edilen el yapımı bombaların patladığında 2 ile 3 metre (patlayıcının miktarına göre değişir) çapında bir etki yapabileceği ve bombaların elde edilen tarih bakımından seçim öncesi olduğundan ülkemizde çeşitli terör olaylarda bu şekilde bombaların çıkmış olması nedeniyle terör olaylarında kullanılabileceği veya aynı şekilde hazırlanan bombaların balık avlarında ve izinsiz kaçak kazılarda da kullanılabileceği, bu itibarla patlaması telli komutalı (akım vererek) ateşleme mekanizması olan, el yapımı, parça, ısı ve basınç etkili bombaların patlaması neticesinde canlılar üzerinde yaralayıcı ve öldürücü, cansızlar üzerinde ise yakıcı, yıkıcı ve tahrip edici özellikler taşıdığı hususlarına yer verildiği anlaşılmıştır.

3. Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, olay tarihinden iki yıl kadar önce sanıkların Antalya İline giderek beş (5) adet patlayıcıyı temin ettikleri, patlayıcıların sanık ...'e teslim edildiği, suç tarihine kadar sanık ... tarafından saklandığı, 30.10.2015 tarihinde sanık ...'in patlayıcıları bir halk otobüsünde bıraktığı, patlayıcılar üzerinde yapılan parmak izi incelemesinde sanıklar ... ve ...'ın parmak izlerinin elde edildiği anlaşılmakla, sanıkların üzerlerine atılı suçu işledikleri tespit olunmuştur.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ... ve sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

5. Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen temel hapis cezaları alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezalarına esas birim gün sayısının alt sınırın üstünde belirlenmesi suretiyle hükümlerde çelişkiye neden olunması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir. Ancak bu hususun 1412 sayılı Kanun'un 322 nci maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5. Sanıklar hakkında kurulan hükümlerde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen temel hapis cezaları alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezalarına esas birim gün sayısının alt sınırın üstünde belirlenmesi suretiyle hükümlerde çelişkiye neden olunması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir. Ancak bu hususun 1412 sayılı Kanun'un 322 nci maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

C. Sanıklar ..., ... ve ...'in Temyiz Talepleri Yönünden;

1. Dosya kapsamında yer alan tüm deliller birlikte değerlendirildiğinde, sanık ...'in şüpheli poşeti bir halk otobüsünde bırakması üzerine ele geçirilen suça konu patlayıcıların, sanıklar ..., ... ve ... tarafından diğer sanıklar ... ve ... ile birlikte temin edildiğine dair sanıklar ... ve ...'ın soyut beyanları dışında başkaca bir delilin bulunmadığı anlaşılmakla "şüpheden sanık yararlanır" prensibi uyarınca, sanıkların savunmasının aksini gösterir mahkumiyetlerine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Kabule göre de; temel hapis cezaları alt sınırdan tayin edildiği halde, aynı gerekçelerle adli para cezalarına esas birim gün sayısının alt sınırın üstünde belirlenmesi suretiyle hükümlerde çelişkiye neden olunması ile sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin 26.04.2007 tarihli ilamına ilişkin cezanın 01.04.2011 tarihinde infaz edildiği, 5237 sayılı Kanun'un 58 inci maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendinde düzenlenen 3 yıllık sürenin geçtiği anlaşılmakla sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık ... ve Sanık ... Müdafiinin Temyiz Talepleri Yönünden;

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Uşak 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2016 tarihli kararına yönelik sanık ... ve sanık ... müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği hükümlerde sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezasına esas alınan 60 gün yerine "5 gün", 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ile belirlenen 50 gün yerine "4 gün" 5237 sayılı Kanun'un 52 nci maddesi uyarınca günlüğü 20,00 TL'den hükmolunan 1.000,00 TL adli para cezası yerine "80,00 TL" yazılması ile sanık ... hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin paragrafın çıkartılması suretiyle hükümlerin, Tebliğnameye aykırı olarak oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

B. Sanıklar ..., ... ve ...'in Temyiz Talepleri Yönünden;

B. Sanıklar ..., ... ve ...'in Temyiz Talepleri Yönünden;

Gerekçe bölümünün (C) bendinde açıklanan nedenlerle Uşak 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.03.2016 tarihli kararına yönelik sanıkların temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1724, Karar No: 2016/12266, Tarih: 23.05.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/1724 E.  ,  2016/12266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ücret farkı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde sözleşmeli memur olarak çalışmaya başladığını, 2003 yılında davalı işverenden teknisyen pozisyonuna atamasının yapılmasını istediğini, talebinin reddi üzerine ilgili İdare Mahkemesine bu ret işleminin iptali için dava açtığı ve davanın lehine sonuçlandığını, istediği kadroya geçirilmediği için maaş farkı zararı olduğunu, kesinleşen iptal kararına dayanarak yoksun kaldığı maaş farkını davalıdan talep ettiğini ancak bu talebinin de davalıca yerine getirilmediğini, bu nedenle zararın tazmini için ilgili İdare Mahkemesinde dava açmış ise de bu davanın da görev yönünden red edildiğini, ileri sürerek yoksun kalınan maaş alacağının davalıdan tahsililini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendilerinden talep edebiliceği bir hakedişi bulunamdığını, şirketin özelleştirilmesi sonrasında 399 Sayılı KHK'ye tabi olarak çalışan personelin başka kurum ve kuruluşlara nakledildiğini, bu nedenle bu statüdeki personelin unvan yükselmesinin mümkün olmadığını, 406 Sayılı Yasa'nın Ek 29.maddesi ile 4502 sayılı Yasa'nın Geçici 4.maddesinin birlikte değerlendirilmesinden 399 sayılı KHK'ye tabi olarak çalışanların şirketin kamu payının %50'nin altına düşmesi ile istihdamının sona erdiğini, 399 Sayılı KHK'ye tabi çalışan personelin bir üst unvana atanması için atanması talep edilen unvana ait boş kadro bulunması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, 3. İdare Mahkemesi'nin 19/11/2008 tarih 2008/1882 Esas ve 2008/2237 Karar sayılı ilamı ile davalı kurumun davacının teknisyen olarak atanması isteminin reddine dair işlemin iptaline karar verdiği, bu yönüyle davacının teknisyen olarak çalıştığının kabulü gerekeceği, davacının emsali bir işçi için davalı kurumca gönderilen ücret bordroları ile teknisyen temel ücret ve tavan ücret miktarları esas alınarak düzenlenen bilirkişi raporundaki hesaplamalara itibar edildiği gerekçesi ile davanın kabulüne, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacının talebi, ilgili İdare Mahkemesince iptaline karar verilen kurum işlemi nedeni ile mahrum kalınan fark ücretlerin tahsiline ilişkin olup bu talep idari yargıda görülecek tam yargı davasına konu edilebileceğinden davanın "yargı yolu caiz olmadığından" dava şartı yokluğu nedeni ile usulden reddi gerekirken uyuşmazlığın esası hakkında karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacının talebi, ilgili İdare Mahkemesince iptaline karar verilen kurum işlemi nedeni ile mahrum kalınan fark ücretlerin tahsiline ilişkin olup bu talep idari yargıda görülecek tam yargı davasına konu edilebileceğinden davanın "yargı yolu caiz olmadığından" dava şartı yokluğu nedeni ile usulden reddi gerekirken uyuşmazlığın esası hakkında karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 23/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1385, Karar No: 2020/13593, Tarih: 26.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2017/1385 E.  ,  2020/13593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığın aşamalarda istikrarlı olarak üzerine atılı suçlamaları kabul etmemesi, beyanlarına itibar edilen tanıklardan ... ve ...'in soruşturma aşamasındaki beyanlarında müşteki ...'a yönelik bıçak savurma eyleminden bahsetmedikleri, yine her iki tanığın da sanığın üzerilerine bıçakla geldiği ancak olayda kavga edilen asıl taraf kaçmaya başlayınca sanığın bıçağı cebine koyduğu yönünde anlatımlarda bulundukları, bu anlatımın müştekilerden ...'ın soruşturma beyanlarında aynı şekilde yer aldığı, müştekinin bu beyanlarında sanığın kendisine bıçak savurduğu ve diğer müşteki...'un bacağına bıçak değdirdiğine ilişkin eylemlerinden bahsetmemesi, tanık...'in ise sanığın savunmalarını doğrulaması, dosya içerisinde yer alan CD izleme tutanağı ile mahkemenin duruşma zaptına gözlem şeklinde yazdığı CD izleme sonucunda sanığın elinde herhangi bir silahtan bahsedilmediği gibi sanık ile taraflar arasında bir kargaşa ortamının da olmadığının belirtilmesi karşısında; tüm kanıtlar yöntemince tartışılıp reddedilmeden ve beyanları hükme esas alınan tanıklardan ... ve ... de müştekilerin arkadaşları olmasına karşın, soyut olarak tanık...'in sanık ile arkadaş olduğu ve bu nedenle beyanına itibar edilmediği biçimindeki yetersiz gerekçe ile eksik inceleme sonucu karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ...'ın temyiz iddiaları bu nedenle yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6683, Karar No: 2013/5390, Tarih: 02.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/6683 E.  ,  2013/5390 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı Yağmur Plastik San. ve Tic Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekili ve davalı Yağmur Plastik San. ve Tic Ltd. Şti. vekilinin sebepleri bildirilmiş olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davacı taraftan harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalı ...ne yükletilmesine, 02.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21784, Karar No: 2013/12581, Tarih: 07.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/21784 E.  ,  2013/12581 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde Taşucu Belediyesine ait kepçe ve kamyonlar ile Adana Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 12/02/1996 tarih ve 2380 sayılı kararı ile 1. derece doğal sit alanı olarak belirlenen alandan izinsiz olarak kum alındığının ihbarı üzerine Taşucu Belediyesinde şoför olarak çalışan ..., ..., ... ve ... haklarında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan yürütülen soruşturma ve Silifke 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/4 esas sayılı dosyası ile yapılan yargılama neticesinde adı geçen görevlilere söz konusu yerden kum almaları hususunda emir ve talimat veren sorumlular hakkında suç duyurusunda bulunulduğu, ..., ....., ... ve ...'ın suç tarihinde futbol sahası inşaatına malzeme taşınması hususunda kendilerinin fen işleri müdür vekili olarak görev yapan ... tarafından yönlendirildiklerini, ancak görev kağıtlarında da belirtildiği üzere karayolları şantiyesinden malzeme taşıdıklarını, sit alanından kum almadıklarını beyan ettikleri, dosya kapsamında mevcut 24/07/2007 tarihli ... tahsis ve çıkış fişlerine göre Belediyeye ait araçların Silifke karayolları yol şantiyesinden futbol sahasına malzeme çekimi işi ile görevlendirildikleri, tahsis fişlerinin Belediye Başkanı.... tarafından imzalı bulunduğu, sanık ...'ün aşamalarda değişmeyen savunmasında, suç tarihinde belediyeye ait kepçe ve kamyonları kullanan görevlilere sit alanından kum almaları hususunda talimat vermediğini, kaldı ki kendisinin belediyeye ait araçları görevlendirme gibi bir yetkisinin bulunmadığını beyan ettiği, tüm dosya kapsamı itibarıyla sanığın, belediyede şoför olarak çalışan ..., ..., ... ve ...'a Taşucu Beldesi, Kum Mahallesinde bulunan ve 1. derece doğal sit alanında kalan suça yerden kum almaları konusunda yazılı veya sözlü talimat ve emir verdiğine dair mahkumiyetine yeterli delil mevcut olmadığı, bu itibarla mahkemece sanığın beraatine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılama sonunda sanığın atılı suç işlediğinin sabit olmadığı, mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, eksik araştırma sonucu beraat karar verildiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 07/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.