muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3543, Karar No: 2021/13916, Tarih: 10.11.2021

8. Vakıf statüsündeki yardım sandıklarının hukuki konumu:

Anayasanın 60. maddesi, sosyal güvenliği sağlayacak tedbirleri alma ve teşkilâtı kurma ödevini devlete yüklemiştir. Her ne kadar sosyal güvenlik kurumlarının bizzat devlet tarafından kurulması asıl olsa da malî kaynaklarının yetersizliği halinde devlet sosyal güvenlik örgütlerini, kurdurmak yoluna da gidebilir. Zira devlete yüklenen bu anayasal görev, yine aynı anayasayla devletin mali olanaklarıyla sınırlı tutulmuştur (m.65). Bunun en temel örneklerinden birini vakıf ya da dernek şeklinde örgütlenen özel yardımlaşma sandıkları oluşturur. Gerçekten de devlet, sosyal güvenlik çatısı altına alamadığı kişilerin kurmuş oldukları bu nitelikteki yapılara izin vermiş ve onları yasal düzenlemelerle güvence altına almıştır. Bu anlamda geçici 20. maddede düzenlenen sandıklar aslında, devletin sosyal güvenliği sağlama ödevini onun adına yerine getiren kuruluşlardır. (Y10HD.12.12.1989, 1989/5047-9068, (Yargıtay Kararları Dergisi, 1990/4, 560-564). Bu yapıları nedeniyle anılan kuruluşlar, isteğe bağlı olan sandıklardan farklı olarak, üyelerinin zorunlu sosyal güvenlik kurumu niteliğindedir(Müjdat Şakar, Sosyal Sigortalar Uygulaması El Kitabı, ... 2002, 66. Coşkun Saraç, Sosyal Sigortalar Hukukunda Kuruluş ve Üyelik Yönünden Banka, Sigorta Sandıkları, Çimento İşveren Dergisi, Kasım 2004, 38). Nitekim öğretide, daha önce özel hukuk hükümlerine göre kurulmuş bulunan bu sandıkların, geçici 20.maddede düzenlenerek kamu hukuku alanına çekildikleri, bu şekilde de bir anlamda sosyal güvenlikteki dağınıklığa son verildiği kabul edilmektedir(Utkan Araslı, Sosyal Güvenlik ve Sosyal Sigortalar, C.2, ... 2002, 1520. Yazara göre tümüyle özel hukuk alanında oluşturulan bu sosyal güvenlik kuruluşları, kendi statülerini korurken Devletin de vesayeti altına sokulmuş, sosyal güvenliğin sağlanması yolunda karma bir sistem ortaya çıkarılmıştır. Akın, L. 4784 sayılı Yasa İle Getirilen Sosyal Destek Ödemesi Karşısında Banka Zorunlu Sandıklarının Durumu. AÜHFD Yıl 2005 s: 100 vd).

9. 5510 sayılı Kanunun ek 18. maddesindeki düzenleme ile kanun kapsamındaki gelir ve aylık bağlananların (emeklilerin) yılda iki kez dini bayramlar için ikramiye ödenmesinin ve bu gelir ve aylıkları alanlara kurum tarafından ödenen bu ikramiyelerin kurumun başvurusu halinde, Hazinece karşılanacağı kurala bağlandığı açıktır. 506 sayılı kanunun geçici 20. Maddesi kapsamında davalı bankanın yardım sandığı vakfından aylık bağlanan davacı da gerek Vakıf statüsü ve gerekse 5510 sayılı kanun kapsamında ikramiye ödenmesi kurala bağlanan kişiler gibi aynı hukuki durumdadır. Dolayısı ile ilk derece mahkemesinin, Bölge Adliye Mahkemesi ve temyiz üzerine çoğunluğun davacı yardım sandığı vakıf iştirakçisinin bayram ikramiyesinden yararlanabileceği yönündeki kabulü, hem açıklanan mevzuat hükümlerine hem de Anayasa’nın 10. maddesindeki eşitlik ilkesi düzenlemesine uygundur.

10. Ancak ilk derece mahkemesinin Hazine yönünden “iştirakçilere ödenecek ikramiyeleri karşılamak amacıyla gerekli olan tutar, yazılı talebe istinaden ayrıca fatura aranmaksızın Hazinece Kuruma ödenir” düzenlemesi yönünden ilk derece mahkemesinin ret gerekçesi ve bu gerekçeyi kaldıran ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesi tartışılmadan Hazine yönünden esastan ret kararının çoğunluk görüşü ile onanması kararına katılınmamıştır.

11. Zira, nasıl ki aynı hukuki duruma sahip gelir ve aylık bağlananlara bayram ikramiyesi ödemesi eşitlik ve yasal düzenleme uyarınca yapılması gerektiği kabul edilmiş ise 5510 sayılı kanun ile aslında Sosyal Sigortalar Kurumuna devri kabul edilen, ancak henüz devri sağlanmayan Yardım Sandıklarının, kurumla aynı hukuki statüde olmalarının da kabulü gerekmektedir.

12. Her ne kadar yasal düzenleme nedeni ile davacı iştirakçi açısından doğrudan muhatap Yardım Sandığı ve bu davada Hazinenin davacı yönünden aktif husumeti yok ise de, Yardım Sandığı Vakfı’nın Kurum gibi Hazineye başvurması halinde Hazinenin Vakıfça iştirakçilerine ödediği ikramiyelerin karşılığı bedeli Vakfın Hazine aleyhine açacağı davaya bırakılması gerekirdi. Vakfın iştirakçilerine ödeyeceği ikramiyenin Hazineden tahsili yolunun ilk derece mahkemesi kararı ile kapatılması açıkça yasaya ve usule aykırıdır. Zira 5510 sayılı Kanunu Ek 18. maddesindeki Kurum ifadesi, bu şekli ile aynı kanun hükümlerine tabi olduğu kabul edilen Yardım Sandığı Vakfını da kapsamaktadır. Bölge Adliye Mahkemesinin bu yöndeki gerekçesi ve yorumu isabetli olduğundan, çoğunluğun İlk Derece Mahkemesinin bu yöndeki kararını onaması hatalı olmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2015/13559, Karar No: 2016/12479, Tarih: 24.11.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/13559 E.  ,  2016/12479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bilgi ve belgeler okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir.

Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına Türkiye İstatistik Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18. maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari 2014 yılı itibariyle belirlenen m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Bilirkişi kurulunca emsal alınan... Mahallesi 370 ada (70 ada) 12 parselde kayıtlı 55 m² taşınmazın üzerindeki 52 m² dükkan ile birlikte satıldığı, dükkanın büyüklüğünün neredeyse arsanın tamamını kaplamış olması ve satışların dükkan ve işyeri satışına ilişkin olduğunun saptanması durumunda, satış işleminin zeminden çok üzerinde yer alan işletmeye yönelik olduğu, emsal taşınmaz üzerindeki yapının değeri hesaplanıp satış bedelinden düşülerek zemine isabet eden bedel bulunmaya çalışılsa da, bu hesaplamada ticari işletmenin değerinin yer almayacağı ve esasen böyle bir hesaplamanın objektif olarak yapılamayacağı kuşkusuz olduğundan, bu tür bir emsalin gerçek zemin değerine de ulaşılamayacaktır. Bu durumda söz konusu taşınmaz satışların uygun ve isabetli emsal olduğundan söz edilemeyeceği dikkate alındığında bu taşınmazın emsal olacak nitelikte olmadığı ve gerçekçi olmayan yanıltıcı sonuçlara götüreceği kuşkusuzdur.

Bu nedenle; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yukarıda belirtilen eksikliklerin tamamlanmasından sonra ek bilirkişi raporu alınıp hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın 776,25 m² olduğu ve 266,23 m² sinin kamulaştırıldığı geriye 510,02 m² kaldığı, kamulaştırılan alan dışında kalan bölümün gerek yüzölçümü gerekse konumu ve geometrik durumu itibariyle arta kalan kısımda değer düşüklüğü oluşmayacağından değer düşüklüğüne hükmedilmemesi gerekirken, %25 değer kaybı hesaplayan rapora göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Kabule göre de;

3-Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan... Mahallesi 370 (70) ada 12 parselin tapu kaydının ve emsal alınan satışını gösterir akit tablosunun tapu sicil müdürlüğünden, dava konusu taşınmaz ve somut emsal alınan taşınmazın, değerlendirmeye esas alınan 2014 yılı itibari ile belirlenen emlak vergisine esas tutulan asgari m² bedelinin belediye başkanlığından, somut emsal olarak incelenen... Mahallesi 370 (70) ada 12 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 26.04.2005 olan satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parseli olup olmadığının, imar parseli ise düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden, sorularak alınacak cevabın dosya içerisine konulup raporun bu yönlerden denetlenmesine olanak sağlanmamış olması da yerinde değildir. Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4062, Karar No: 2015/10829, Tarih: 21.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/4062 E.  ,  2015/10829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : NAZİLLİ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/01/2015

NUMARASI : 2014/41-2015/25

Taraflar arasında görülen davada Nazilli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 22.01.2015 tarih ve 2014/41-2015/25 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili ile davalı A.. K..'ın davalı şirketin ortağı olduğunu, davalı A.. K..'ın sermaye koyma taahhüdünü yerine getirmediği, şirketin de herhangi bir faaliyetinin olmadığını, ortaklar arasında da devam eden davalar bulunduğunu, birlikteliğin anlamı kalmadığını ileri sürerek şirket ortaklığından çıkarılmasını talep etmiştir.

Davalı A.. K.. vekili; davalının yetkili müdür sıfatını taşıdığını, asıl davacının sermaye koyma taahhüdünü yerine getirmediğini, yöneticilik görevini kötüye kullandığını ve şirketin içini boşalttığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsmaına göre; davacının limited şirketin ortağı ve tek başına temsile yetkili müdürü olduğu, şirket ana sözleşmesinde ortaklıktan çıkmaya ilişkin hüküm bulunmadığı, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu m. 638/2 hükmüne göre haklı sebeplerin varlığı halinde ortaklık çıkma talebinde bulunulabileceği, davacının şirketin müdürü olarak ödenmeyen sermaye borçlarının ifası için TTK m. 623/3 uyarınca yasal yollara başvurma hakkına sahip olduğu, şirketin uzun süredir faaliyet göstermemesinin haklı sebep teşkil etmediği, çoğunluk hissesine sahip davacının isteğinin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu m. 2 uyarınca dürüstlük kuralına aykırı olduğu gerekçesiyle ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 21.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13682, Karar No: 2019/6272, Tarih: 20.06.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/13682 E.  ,  2019/6272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Nüfus Kaydı Düzeltilmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 35,90 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 8,50 TL'nin temyiz eden bir kısım davalılardan alınmasına, 20.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/100, Karar No: 2011/7963, Tarih: 04.05.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/100 E.  ,  2011/7963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7236, Karar No: 2023/937, Tarih: 23.03.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/7236 E.  ,  2023/937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.05.2018 tarihli ve 2016/183 Esas, 2018/106 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 4 yıl hapis cezası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası uyarınca verilen hapis cezasının 1215 gün karşılığı paraya çevrilerek, sanığın 24.300,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 53 ncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 2 yıl süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmiştir.

2.... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 23.10.2019 tarihli ve 2018/3220 Esas, 2019/3412 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin ve katılanlar vekillerinin istinaf başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 85 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 53 ncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 1 yıl 6 ay süreyle sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmiştir.

3.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 11.10.2021 tarihli onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1.Yaralanan Ülkunur Bayar'ın kaldırıldığı hastanede bir buçuk ay sonra hastane mikrobundan öldüğüne, illiyet bağının kesildiğine,

2.Yolcu minibüs sürücüsü ..., kazanın meydana gelmesinde, kaza tespit tutanağında ve keşfe binaen alınan bilirkişi raporunda tali kusurlu olmasına rağmen, Mahkemece ... Teknik Üniversitesi öğretim üyelerinden alınan bilirkişi raporu ve Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesinin tam kusurlu olduğu yönündeki raporun hükme esas alınmasının hatalı olduğuna,

1.Yaralanan Ülkunur Bayar'ın kaldırıldığı hastanede bir buçuk ay sonra hastane mikrobundan öldüğüne, illiyet bağının kesildiğine,

2.Yolcu minibüs sürücüsü ..., kazanın meydana gelmesinde, kaza tespit tutanağında ve keşfe binaen alınan bilirkişi raporunda tali kusurlu olmasına rağmen, Mahkemece ... Teknik Üniversitesi öğretim üyelerinden alınan bilirkişi raporu ve Adli Tıp Trafik İhtisas Dairesinin tam kusurlu olduğu yönündeki raporun hükme esas alınmasının hatalı olduğuna,

3.Dolmuş içinde ayakta 7 yolcu olmak üzere toplam 21 yolcu olduğuna, dolmuş şoförünün hızlı olduğuna, kazanın meydana gelmesinde kusurlu olduğuna,

4.Cezanın alt sınırdan ayrılma gerekçesi ile hangi rapora neden üstünlük tanındığının gerekçeli kararda yazılmadığına,

5.Lehe hüküm talebi olan sanık hakkında seçenek yaptırımlara çevrilmeme gerekçesinin hukuki olmadığına, ilişkindir.

B. Katılan ... Vekilinin Temyiz Sebebi

Tam kusurlu olarak iki kişinin ölümüne, şikayetçi olan 6 kişinin de yaralanmasına neden olan sanık hakkında verilen cezanın yetersiz olduğuna, ilişkindir.

C. Katılan ... Vekilinin Temyiz Sebebi

Sanık hakkında verilen cezanın az oluğuna,

Takdiri indirim maddesinin uygulanmaması gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

B. Katılan ... Vekilinin Temyiz Sebebi

Tam kusurlu olarak iki kişinin ölümüne, şikayetçi olan 6 kişinin de yaralanmasına neden olan sanık hakkında verilen cezanın yetersiz olduğuna, ilişkindir.

C. Katılan ... Vekilinin Temyiz Sebebi

Sanık hakkında verilen cezanın az oluğuna,

Takdiri indirim maddesinin uygulanmaması gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.... Ağır Ceza Mahkemesinin gerekçesinde; "...Olay tarihi olan 12/10/2015 günü sanık ... evinin önünde çalışırken yanına tanımadığı bir şahsın gelerek "bir kişinin düşüp yaralandığını, hastaneye götürülmesi gerektiğini" söylemesi üzerine ve sanığın eşinin "götürme" demesine rağmen hastaneye götüreyim diyerek mağdur ...'yi otomobilinin arka koltuğuna yatırdığı ve yanında mağdur ... olduğu halde yola çıktığı, saat 13.00 sıralarında Çakıl Yolu Kağıtdere Taş Ocakları mevkiinde bulunan köprüyü geçip virajın çıkışında aracın direksiyon hakimiyetini kaybettiği, önce yolun sağındaki bariyerlere çarptığı, bariyerlerden kurtulup zikzak çizdiği ve bu şekilde yolun sol şeridine geçtiği, bu sırada sol şeritten gelmekte olan katılan ...'in sürücüsü olduğu ... Çakıl Ovayenice hattında çalışan içi yolcu dolu minibüse çarptığı, çarpmanın etkisiyle minibüsün devrildiği ve ...'ın beyin kanamasına bağlı olarak, ...'ın da yaralı olarak kaldırıldığı hastanede 1,5 ay sonra vefat ettiği, her iki ölümün de yargılamaya konu kaza ile uygun illiyet bağının mevcut olduğu, müştekiler ve mağdurların da raporlarında yer aldığı şekilde yaralandıkları, soruşturma sırasında alınan Adli Tıp ... Trafik İhtisas Dairesinin 07/06/2016 tarihli raporu ve bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen 30/05/2017 tarihli raporlarla sanık ...'in tam kusurlu olduğu tespit edilmiştir. Sanık ...'in yukarıda yer verilen oluş doğrultsunda sabit olan taksirle birden fazla kişinin ölümüne ve yaralanmasına neden olmak suçundan eylemine uyan Türk Ceza Kanunu'nun 85/2 maddesi uyarınca suçun işleniş biçimi, meydana gelen zararın derecesi, sanığın taksire dayalı kusurunun derecesi ve yoğunluğu dikkate alınarak, takdiren alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle cezalandırılmasına karar verilmiştir..." denilmiştir.