muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1716, Karar No: 2021/915, Tarih: 06.07.2021

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Aynı Kanun'un 440. maddesi uyarınca kararın tebliğinden itibaren on beş gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 06.07.2021 tarihinde yapılan ikinci görüşmede oy çokluğu ile karar verildi

Davacı vekili, davalı ... şirketine Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası ile sigortalanan biçerdöverin müvekkilinin desteğinin ölümüne neden olduğunu ileri sürerek destekten yoksun kalma tazminatı talebinde bulunmuş; davalı vekilince, kazanın meydana geldiği yerin 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nda (KTK) tanımı yapılan ve karayolu sayılan yerlerden olmadığından zararın poliçe teminatı kapsamı dışında kaldığı savunulmuştur. Mahkemece kazanın karayolunda gerçekleşmediğinden bahisle davanın reddine dair verilen kararın Özel Dairece; kazanın meydana geldiği yerin karayolu ya da bağlantı yolu olup olmadığının belirlenebilmesi için keşif yapılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulması üzerine, hazırlık tahkikatından kazanın karayolunda gerçekleşmediğinin anlaşıldığı, ayrıca keşif yapılmasına gerek olmadığı belirtilerek direnme kararı verilmiştir.

Somut olay bakımından zararı doğuran kazanın meydana geldiği yer ile ilgili kesin bir belirleme yapılıp yapılmadığı, buradan varılacak sonuca göre kaza yerinin karayolu ya da bağlantı yolu olup olmadığının belirlenmesi için keşif yapılmasının gerekip gerekmediği noktasında toplanan uyuşmazlığın çözümü için öncelikle KTK’nın 2 ve 3. maddelerinin incelenmesi gerekmektedir.

Karayolu “Trafik için, kamunun yararlanmasına açık olan arazi şeridi, köprüler ve alanlar”dır (KTK, m. 3). Karayolu kavramı Kanun’da geniş tutulmuştur. Kamunun yararlandığı tüm yollar karayolu kabul edilmiştir. Bu açıdan karayolunda taşıt trafiğine kamu yönetimince izin verilip verilmemesi önemli değildir. Önemli olan fiilen bu amaçla kullanılmasıdır. Yine karayolu zemininin asfalt, beton, taş veya toprak olması arasında herhangi bir fark bulunmamaktadır. Bu açıdan köy, orman, dağ, tarla ve yayla yolları da karayoludur.

Karayolları Trafik Kanunu’nun 2. maddesinde bu Kanun’un karayollarında uygulanacağı belirtildikten sonra devamında;

“…Ancak aksine bir hüküm yoksa;

a) Karayolu dışındaki alanlardan kamuya açık olanlar ile park, bahçe, park yeri, garaj, yolcu ve eşya terminali, servis ve akaryakıt istasyonlarında karayolu taşıt trafiği için faydalanılan yerler ile,

b) Erişme kontrollü karayolunda ve para ödenerek yararlanılan karayollarının kamuya açık kesimlerinde ve belirli bir karayolunun bağlantısını sağlayan deniz, göl ve akarsular üzerinde kamu hizmeti gören araçların, karayolu araçlarına ayrılan kısımlarında da,

“…Ancak aksine bir hüküm yoksa;

a) Karayolu dışındaki alanlardan kamuya açık olanlar ile park, bahçe, park yeri, garaj, yolcu ve eşya terminali, servis ve akaryakıt istasyonlarında karayolu taşıt trafiği için faydalanılan yerler ile,

b) Erişme kontrollü karayolunda ve para ödenerek yararlanılan karayollarının kamuya açık kesimlerinde ve belirli bir karayolunun bağlantısını sağlayan deniz, göl ve akarsular üzerinde kamu hizmeti gören araçların, karayolu araçlarına ayrılan kısımlarında da,

Bu Kanun hükümleri uygulanır” açıklamasıyla, karayolu tanımına girmediği hâlde genel trafiğin kullanımına açık olan yerlerin “karayolu gibi” kabul edileceği, bu durumlarda da KTK’nın uygulanacağı vurgulanmıştır. Eş söyleyiş ile karayolu dışındaki alanlardan kamuya açık olanlar ile park, bahçe, park yeri, garaj, yolcu ve eşya terminali, servis ve akaryakıt istasyonlarında karayolu taşıt trafiği için faydalanılan yerler ile erişme kontrollü karayolunda ve para ödenerek yararlanılan karayollarının kamuya açık kesimlerinde ve belirli bir karayolunun bağlantısını sağlayan deniz, göl ve akarsular üzerinde kamu hizmeti gören araçların, karayolu araçlarına ayrılan kısımlarında da, bu Kanun hükümlerinin uygulanacağı; bu hâliyle, toplu trafiğin bulunduğu yerler ile karayoluyla bağlantısı olan yerlerin de bu kapsama alındığı belirtilmiştir. Karayolu gibi sayılan yerler sınırlı bir biçimde sayılmadığından, kavramın geniş yorumlanması gerekmektedir.

O hâlde, KTK’nın uygulanması için kazanın mutlaka karayolunda meydana gelmesi gerekmeyip karayolu ile bağlantısı olan bir alanda meydana gelmesi hâlinde de karayolunda meydana gelmiş gibi kabul edilecektir. Sayın çoğunluk ile bu konuda aramızda bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık somut olayda keşif yapılmasına gerek olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası’nın 141. maddesinin 4. fıkrasında; davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılması, yargının görevi olarak kabul edilmiştir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 30. maddesinde düzenlenen usul ekonomisi ilkesi uyarınca da yargılamanın makul emek harcanarak ve masraf yapılarak, makul sürede tamamlanması amaçlanmıştır. Usul ekonomisi bakımından belirtilen “çabukluk” unsurunun amacı adaletin, hakkın bir an önce yerinin bulunmasının sağlanmasıdır. Davanın çabuk bir şekilde görülmesinde tarafların olduğu kadar toplumun da yararı vardır. Bu nedenle hâkim, davayı mümkün olduğu kadar çabuk, düzenli ve ekonomik bir şekilde sonuçlandırmakla yükümlüdür.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; dosya kapsamında bulunan basit krokiden kazanın bağlantı yolu bulunan alanda, tarlalar arasında geçiş esnasında meydana geldiğinin açıkça anlaşılabildiği, olay yeri görgü ve tespit tutanağına göre de desteğin olay yerine gelen otomobil ile hastaneye götürüldüğü, her iki tutanağın birbiriyle uyumlu olduğu, otopsi raporunda kimlik tanığı ...’ün biçerdöverin bir başka tarlayı biçmek üzere hareket hâlinde iken kazanın meydana geldiğini beyan ettiği, soruşturma sırasında ifadelerine başvurulan diğer tanıkların da aynı yönde beyanda bulundukları, bu tespitin Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen iddianamede de yer aldığı gözetildiğinde, kaza yerinin karayolu sayılan yerlerden olduğu ve zararın teminat kapsamı içinde kaldığının kabulü gerekmektedir. Mahkemece sadece ödenmesi gereken gerçek zarar miktarı hesaplanmalıdır. Basit kroki, olay yeri görgü ve tespit tutanağı, otopsi raporu, soruşturma dosyasındaki tanık beyanları ve birbiriyle uyumlu olan diğer belgelerden kazanın karayolu sayılan yerde meydana geldiği açıkça anlaşılabildiğine göre mahkemece ayrıca keşif yapılmasına gerek yoktur. Aksinin kabulü usul ekonomi ilkesine aykırı olup, bu durum yargılamanın gereksiz yere uzamasına neden olacaktır.

Bu durumda; karayolu sayılan yerde meydana gelen kazanın teminat kapsamı içinde kaldığı kabul edilerek gerçek zarar miktarı konusunda inceleme ve araştırma yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinden, direnme kararının bu farklı değişik gerekçe ile bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan, sayın çoğunluğun kaza yerinin net olarak belirlenmesi amacıyla bir de keşif yapılmasının gerektiği yönündeki düşüncesine katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2024/3974, Karar No: 2025/357, Tarih: 14.01.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/3974 E.  ,  2025/357 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 30.11.2023

EK KARAR SAYISI : 2023/2507 E., 2023/ 2752 K.

SUÇ : Kasten yaralama

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanması

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 30.11.2023 tarihli ve 2023/2507 Esas, 2023/2752 Karar sayılı ek kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinin ilgili bölümünde yer verilen; “… İlk Derece Mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü Bölge Adliye Mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş [ise] …, hükmü temyiz olunan Bölge Adliye veya İlk Derece Mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm birlikte değerlendirildiğinde Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 30.11.2023 tarihli ve 2023/2507 Esas, 2023/2752 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Simav Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7580, Karar No: 2014/20204, Tarih: 16.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/7580 E.  ,  2014/20204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılardan Sosyal Güvenlik Kurumu vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6546, Karar No: 2011/7307, Tarih: 29.11.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/6546 E.  ,  2011/7307 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/207891

Adam öldürmek ve öldürmeye teşebbüs suçlarından sanık ... hakkında verilen hüküm Dairemizce onanarak kesinleşmiş olup 01.06.2005 tarihinde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle yeniden duruşma açılarak TCK.nun 82/1-g, 62, 82/1-g, 35, 62. Maddeleri gereğince hükümlülüğüne dair (AFYONKARAHİSAR) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.02.2011 gün ve 256/31 sayılı kararın Yargıtay’ca incelenmesi hükümlü ile müdahil vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... Murat Ergün hakkında 765 Sayılı TCK.nun 450/11, 59, 450/11, 62, 59 maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay 1. Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümlerden sonra yürürlüğe giren 5237 Sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu kurulan hükümlerde düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü müdafiinin ve katılan ... vekilinin bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

İnfaza esas alınacak olan uyarlama kararı ile uyarlamaya konu kesinleşmiş hüküm tüm sonuçları ile ortadan kalkacağından, uyarlama sonucu verilen kararda müsadere, vekalet ücreti ve kesinleşen hükümden önceki yargılama giderlerinin de karara bağlanması, gerektiğinin düşünülmemesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden,

CMUK'nun 322. maddesi ile tanınan yetki kullanılarak;

a) "Emanetin 1990/136 ve 1990/291 sıralarında kayıtlı av tüfeği, 2 adet 12 cal boş fişek, 2 adet fişek tapası, 1 adet dolu bir adet boş fişek, 7 adet 9 mm çapında saçma tanesi, maktülden çıkartılan bir adet saçma tanesi, katılan ...'dan çıkartılan 1 adet saçma tanesinin 5237 sayılı TCK'nun 54. maddesi uyarınca MÜSADERESİNE",

b) "Adli Emanetin 1990/136 sırasında kayıtlı 1 adet kazak, 1 adet gömlek, kanlı beyaz atlet, 1 adet siyah deri koşuğun sahiplerine iadesine",

c) "Katılanlar kendilerini vekille temsil ettirdiği anlaşıldığından, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, 150 TL maktu vekalet ücretinin hükümlüden alınarak katılanlara verilmesine, "

d) "Kesinleşen hükümden önce yapılan 331 TL. yargılama giderinin hükümlüden alınarak hazineye irad kaydına" ,

İbarelerinin hüküm fıkrasının mahsus bölümüne eklenmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN ve resen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 29.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11888, Karar No: 2008/14948, Tarih: 11.07.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/11888 E.  ,  2008/14948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/07/2007

Bursa 6. İcra Mahkemesi'nin 2007/135 Esas sayılı dosyasındaki Jandarma Kriminal Laboratuvarından alınan bilirkişi raporunun onaylı ve okunaklı bir suretinin celbinden sonra birlikte gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16233, Karar No: 2021/4346, Tarih: 08.07.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/16233 E.  ,  2021/4346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki trafik kazasından kaynaklanan ölüm sebebiyle destekten yoksun kalma tazminatı davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, müvekkillerinin desteğinin davalıya zorunlu mali sorumluluk sigortalı aracın sürücüsü iken gerçekleşen tek taraflı kazada öldüğünü belirterek 6100 sayılı HMK’nın 107 maddesi kapsamında belirsiz alacak davası olarak açıldığından şimdilik 10.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen kararın davalı tarafından temyizi üzerine Yargıtay 17. Hukuk Dairesi’nin 05/07/2018 gün, 2015/11497 esas ve 2018/6815 karar sayılı ilamı ile desteğin bakiye ömrünün bir yıl fazla hesaplandığı ve davacılara SGK tarafından yapılan rücuya tabi peşin sermaye değeri ödemesinin hesaplamada düşürülmeksizin hazırlanan rapora göre karar verilmesinin doğru olmadığından bozulmasına karar verilmiş, bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabulü ile davacı ... için 96.061,72 TL, ... için 193,26 TL ve Aslı Umman için 102.184,86 TL maddi tazminata dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte ödenmesine karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, bozmaya uygun karar verilmiş olmasına, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; taraf vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 59,30 TL peşin alınan harcın onama harcına mahsubuna, aşağıda dökümü yazılı 5.235,00 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 08/07/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3957, Karar No: 2015/17379, Tarih: 30.11.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/3957 E.  ,  2015/17379 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

18. Hukuk Dairesi

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İstanbul 4. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2010/1216-2014/150

Davada, davacının dairesinde meydana gelen hasarın tazmini istenilmiştir. Mahkemece davanın bir kısım davalılar yönünden kabulüne bir kısım davalılar yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Davacının çatıdan akan su nedeniyle bağımsız bölümde meydana gelen zararın tazminini, zarar tarihinde anataşınmazda kat maliki olan davalılardan telep ettiği, yeni malikler yönünden bir talebinin olmadığı, mahkeme kararının gerekçeli kararında belirtildiği üzere; zararın meydana geldiği tarihte kat mülkiyetine tabi binada diğer bağımsız bölüm maliklerinin 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 19.maddesi gereğince çatının bakım ve tamirini süresinde yapmayarak pasif olarak zararın meydana gelmesine sebep olan maliklerin zarardan sorumlu oldukları, anataşınmazda olay tarihinden sonra malik olanların sorumluluğunun bulunmadığı kabul edildiği halde, davalı M.. Ş.. ve hakkındaki davanın kabulü yerine bu davalılar yönünden taraf sıfatlarının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olması,

2-Kat Mülkiyeti Yasasının 19 ve 20. maddeleri gereğince; kat malikleri ortak yer niteliğindeki çatıdan akan su nedeniyle meydana gelen zarardan arsa payları oranında sorumlu tutulmaları gerekirken bağımsız bölüm sayısına göre sorumlu tutulmaları,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Karşılaştırıldı. SA.
Yargıtay — Esas No: 2011/5300, Karar No: 2012/11419, Tarih: 28.06.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/5300 E.  ,  2012/11419 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Denizcilik İhtisas Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Denizcilik İhtisas Mahkemesi’nce verilen 26/10/2010 tarih ve 2009/84-2010/404 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı Okan Cam AŞ'ye ait olan 1350 kasada toplam 2.749.170 kg net ağırlıktaki cam emtiasının 24/09/2008 tanzim tarihli konişmento muhtevası olarak davalı donatanın Rapsodi isimli gemisine Constanta/Romanya Limanı'nından Diliskelesi/Türkiye Limanı'na nakledilmek üzere yüklendiğini, geminin 26/09/2008'de varma limanına ulaşmasının ardından başlayan tahliyenin 29/09/2008'de tamamlandığını, ancak hasarlı emtiaların çıktığını ve bunun akabinde yapılan eksper incelemesi sonucunda tespit edilen zarar karşılığı 45.651.91 TL hasar bedelinin 23.10.2008 tarihinde ödendiğini, mevcut hasardan davalı donatanın sorumlu bulunduğunu ileri sürerek 45.651.91 TL'nin 23.10.2008 tarihinden itibaren avans faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, usulüne uygun olarak hasar ihbarı yapılmadığını, bunun aksinin ispatının davacıya ait bulunduğunu, yapılan tespitte herhangi bir temsilcilerinin bulunmadığını, taşımanın dayandığı konişmentoların ön sayfalarındaki koşullarda “yükün ağırlık, ölçü, kalite, içerik ve değerinin bilinmediğinin belirtildiğini, yükün kendisine teslim edildiği ve yüklendiği hali ile taşındığını, bağlantı özeti (fixtura recap) incelendiğinde yükleme ve boşaltma için “FİOS” (free in out stow = yükleme, tahliye ve istifleme masraf ve riskleri taşıtana/yükletene-gönderene aittir) kaydının bulunduğunu, ayrıca aynı kloza göre donatan, taşıyan ve kaptanın sadece taşınan kasa sayısı ile sorumlu bulunduğunu, bunun yanında taşımada kaptanın seyir güvenliği açısından yüklemeye nezaret etmiş olması nedeni ile iddia edilen hasardan sorumlu tutulamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.