muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/26751, Karar No: 2016/5062, Tarih: 16.03.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/26751 E.  ,  2016/5062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tedbir Nafakası-Velayetin Tedbiren Düzenlenmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece kısa kararda: davacının davası kısmen kabul edilerek tedbir nafakasına hükmedilmiş, gerekçeli kararda ise tedbir nafakasının yanı sıra "geçici velayetin anneye verilmesi ve baba ile kişisel ilişki kurulması" hususlarında da hüküm kurulması suretiyle kısa karar ve gerekçeli karar arasında çelişki yaratılmıştır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 294/3. maddesi uyarınca, hükmün tefhimi, her halde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur. Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz. (HMK m. 298/2) Buna göre, tefhim edilen hüküm sonucu yanlış da olsa, gerekçeli kararın, tefhim edilen hüküm sonucuna uygun düzenlenmesi gerekmektedir. Yanlışlık ancak temyiz/kanun yoluna başvurulması ve kararın bozulması halinde düzeltilebilir. Tefhim edilen ve duruşma tutanağına geçirilen hüküm sonucu ile gerekçeli karar arasındaki aykırılık diğer yönler incelenmeden tek başına bozma sebebi olur. O halde mahkemece yapılacak iş, 10.04.1992 tarihli 7/4 sayılı içtihadı birleştirme kararı gözetilerek yeniden karar oluşturmaktan ibarettir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer bölümlerin şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren on beş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.03.2016 (Çrş)
Yargıtay — Esas No: 2011/1890, Karar No: 2011/11010, Tarih: 19.09.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/1890 E.  ,  2011/11010 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıların maliki bulunduğu taşınmaz üzerinde müvekkili şirket lehine 15.8.2003 tarihinden geçerli olmak üzere 20 yıl süreli intifa hakkı tesis edildiğini, intifa bedelinin tamamının müvekkili tarafından peşin olarak ödendiğini, intifa hakkı nedeniyle mavekkili şirketin kullanım hakkına sahip olduğu taşınmaz üzerinde kurulu akaryakıt istasyonu işleticiliği, ... marka ve logosu altında faaliyette bulunmak üzere akdedilen bayilik anlaşması gereğince, akaryakıt istasyonunun faaliyetinin geliştirilmesi ve iyileştirilmesi amacıyla yatırımlar yapıldığını, ancak Rekabet Kurulunun aldığı kararlar doğrultusunda, 18.9.2005 tarihinden önce yapılmış ve süresi 5 yılı aşan sözleşmelerin 18.9.2010 tarihine kadar muafiyetten yararlanabileceği, bu tarihten sonra muafiyet koşullarının ortadan kalkacağının düzenlendiğini, 4054 sayılı Rekabetin Korunması Hakkında Kanununun 56. maddesi uyarınca aynı Kanunun 4. maddesine aykırı olduğu gerekçesiyle Rekabet Kurulu tarafından geçersiz sayılan anlaşmalar nedeni ile tarafların birbirlerine verdikleri her şeyin BK'nun 63,64. maddeleri uyarınca iadesi gerektiğini belirterek müevekkili tarafından peşin ödemenin ve bedelsiz kalan kira parası ile müvekkilinin yaptığı yatırımlar ile bayiye ödenen primlerin denkleştirici adalet ilkesine göre hesaplanacak kısmının sebepsiz zenginleşme hükümleri çerçevesinde davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, olasılığa dayalı açılan davanın dinlenemeyeceğini, sözleşmelerin feshedilmediğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki kira ve bayilik sözleşmelerinin henüz ayakta iken, sözleşmelerin geçersiz hale geleceğinden bahisle sebepsiz zenginleşme hukuksal nedenine dayalı olarak alacak davası açılamayacağı, dava tarihi itibariyle ve halen de taraflar arasındaki sözleşmesel ilişkinin devam ettiği, henüz iddia edilen sebepsiz zenginleşme olgusunun işlemeye başlamadığı, dava ön koşulunun henüz oluşmadığı ve davanın zamansız açıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 19.9.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14603, Karar No: 2013/7782, Tarih: 04.07.2013

**5. Ceza Dairesi         2012/14603 E.  ,  2013/7782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükümlerin ONANMASINA, 04/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/15669, Karar No: 2024/11575, Tarih: 16.12.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/15669 E.  ,  2024/11575 K.**

**"İçtihat Metni"**

HÂKİMLİĞİ : Çorlu 2. Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2022/2043 Değişik İş

İNCELEME KONUSU KARAR : İtirazın kabulü

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararların kanun yararına bozulması

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 48/9 ve 44/1-B maddelerine muhalefet etmekten kabahatli ... hakkında Tekirdağ İl Emniyet Müdürlüğü Çorlu Trafik Denetleme Büro Amirliğinin 01.01.2022 tarihli ve MA 84695890 sayılı idarî yaptırım karar tutanağı ile uygulanan 5.651,00 Türk lirası idarî para cezası ile sürücü belgesinin 2 yıl süre ile geri alınmasına dair aynı tarihli ve 0189 sayılı sürücü belgesi geri alma tutanağına karşı yapılan başvurunun reddine dair Çorlu 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 30.05.2022 tarihli ve 2022/202 değişik İş sayılı kararına karşı yapılan itiraz üzerine Çorlu 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 22.06.2022 tarihli ve 2022/2043 Değişik İş sayılı kararıyla muteriz lehine vekâlet ücretine hükmedilmesine karar verildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309/1. maddesi uyarınca, 13.05.2023 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB - 2023/63674 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB - 2023/63674 sayılı kanun yararına bozma isteminin; “... 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 31/2. maddesinde yer alan "Kanun yoluna başvuru dolayısıyla oluşan bütün masraflar ve vekâlet ücreti, başvurusu veya savunması reddedilen tarafça ödenir." şeklindeki düzenleme karşısında,

Somut olayda, 01/01/2022 tarihli idarî para cezası tutanağı ile aynı tarihli sürücü belgesinin geri alınmasına dair tutanağa karşı yaptığı başvurusu reddedilen muteriz lehine vekâlet ücretine hükmedilemeyeceği gözetilmeden, itirazın reddi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

” yönündeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrasındaki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki talep yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki hususlar yerinde görüldüğünden taleplerin KABULÜNE,

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriğindeki hususlar yerinde görüldüğünden taleplerin KABULÜNE,

2.Çorlu 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 22.06.2022 tarihli ve 2022/2043 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309/4-d maddesi uyarınca bozma nedenine göre; hükümden, muteriz ... lehine hükmedilen vekâlet ücretinin çıkartılmasına, dosyanın, Hâkimliğine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1568, Karar No: 2021/2622, Tarih: 18.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1568 E.  ,  2021/2622 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 13. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 21/12/2018 tarih ve 2017/161 E. - 2018/899 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 10/01/2020 tarih ve 2019/513 E. - 2020/46 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin baba, anne ve kardeşleri ile birlikte kurulmuş aile şirketleri olan İpaş Petro Terol Ürünleri İnş. A.Ş, Yazar Petrol Ürn. Ltd. Şti., Beykoz Petrol Taş. Oto Ltd. Şti. ve Akro Akrilik Polietilen Ürn. A.Ş'nin ortağı olduğunu, müvekkilinin rızası dışında şirketlerin mal varlıklarını terör örgütü olarak kabul edilen Fethullah Gülen cemaatine intisap ve tahsis ettiklerini, şirketlerin gelirlerinden FETÖ örgütüne ödemeler yaptıklarını, müvekkilini de baskı ile cemaatin içine dahil etmeye çalıştıklarını, baskılar sonuç vermeyince gerek aileden ve gerekse de şirket işlerinden dışlandığını, davalıların baskıları neticesinde atıl bir durumda olan kâr edemeyen Akro Akrilik Ltd. Şti.'nin hisseleri verilerek diğer şirketlerdeki ortaklıklardan ayrılmaya zorlandığını, ciroları yüksek olan diğer şirketleri ise davalıların aldığını, davalıların müvekkili üzerinde oluşturdukları baskı ile iradesini sakatladıklarını, müvekilinin aile bireylerine karşı güvenini davalıların kötüye kullanmak suretiyle kendi üzerlerine aldıkları şirket değerlemelerini, müvekkilinden gizlediklerini ve yanlış bilgi verdiklerini, müvekkilinin içinde bulunduğu zor durumdan faydalanarak normal hal ve şartlarda kabul edilmeyecek bir sözleşmeyi imzalattıklarını, edimler arasında orantısız bir durum oluşturulduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep ve dava açma hakları saklı kalmak üzere 100.000,00 TL alacağın ticari faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacı tarafın müvekkillerinin hiç bir şekilde ilgisi olmadığı halde FETÖ terör örgütüne mensupmuş gibi göstermeye çalışarak mahkemeyi etki altına almaya çalıştığını, davanın bir yıllık zaman aşımı süresi içeresinde açılmadığını, edimler arasında aşırı oransızlık durumunun asla olmadığını, davacı tarafın müvekkillerine olan kira borcunu ödememek amacı ile tamamen uydurma gerekçe ve iftiralar ile huzurdaki davayı açtığını, bu şirketlerin kurulmasında ve geliştirilmesinde davacının hiçbir emeği ve katkısının olmadığını, davacı taraf ile müvekkillerinin ayrılma kararı verdiğini, bulunduğu sektörde yüksek pazar payına sahip, diğer şirketler arasında borçluluk durumu en az olan ve ilave yatırımlar yapılmasına gerek olmadan kar eden Akro Akrilik Ltd. Şti.'nin tamamını davacının teklifi üzerine kendisine verildiğini, bu şirketin üretim yapmış olduğu taşınmazın 4 yıl süre ile kira ödemeden faaliyetine devam etmesini kira süresinin bitiminde taşınmazın tahliye edilmemesi durumunda davacının aylık 20.000 USD kira ödemesinin kararlaştırıldığını, davacı tarafın tüm şartları kabul ettiğini, ancak kira süresinin bitiminde taşınmazın tahliyesi için ihtarname gönderildiğini ve akabinde davacı tarafça gabine dayalı huzurdaki davanın açıldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, taraflar arasındaki hisse devir sözleşmelerinde 2013 yılı itibarı ile AKRO A.Ş'nin hisse devri ile ilgili koşulların açıkça kararlaştırılmış olduğu, 30/01/2013 tarihli Hisse Devir anlaşmasının 11. maddesinde işbu yerin 01/01/2013 - 31/12/2016 tarihleri arasında kullanımını ifade eden kira sözleşmesinin ayrıca yapılacağı, 01/01/2017 tarihinde boşaltılmaz ise aylık 20.000 dolar üzerinden kira kontratı yapılacağı hususlarının düzenlendiği, tarafların bunu bilip kabul ettikleri, taraflar arasında 08/02/2013 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin düzenlendiğini, her ne kadar zamanaşımı itirazı gabin durumunun 30/12/2016 tarihli ihtarname ile fark edildiği düşünülerek hak kaybı olmaması açısından reddine karar verilmiş ve bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de, bilirkişi raporu, dosyaya davalı tarafça sunulan uzman görüşü ve tüm dosya içeriği gözetilerek sunulan sözleşmelerin yeniden değerlendirildiği, ara karardan sarfınazar edilerek, davacının şirkette bir müddet çalıştığı, edimler arasında açık nispetsizlik olma durumu için TBK'nın 28. maddesi uyarınca 1 yıllık sürede davanın açılmadığı, davacının 01/01/2017 tarihi itibarı ile kira ödeme durumunun söz konusu olduğu, 2013 yılında yapılan sözleşmelerde bunu açıkça kabul etmiş olduğu, 4 yıl boyunca bu konuda bir itirazı olmadığı gibi gabin iddiasının mevcut durum itibari ile sübut bulmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Karara karşı, davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkemesinin davanın reddi yönündeki kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 18/03/2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2278, Karar No: 2010/4517, Tarih: 16.03.2010

**3. Hukuk Dairesi         2010/2278 E.  ,  2010/4517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde suya müdahalenin önlenmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddi cihetine gidilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacılar dilekçelerinde, dava konusu su ile ağaçlarını ve bahçelerini suladıklarını, davalının bu suyu köye götürdüğünü, bu nedenle de ağaçların kuruma tehlikesi ile karşı karşıya kaldığını beyan ederek suya müdahalenin önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı köy savunmasında, şebeke suyu olarak kullanılmak üzere köyün içerisine getirdikleri suyun kaynağının 148 parsel sayılı taşınmaz olduğunu, bu taşınmazın dava dışı ... ...’e ait olduğunu, bu nedenle de davacıların taşınmazına bir müdahalelerinin bulunmadığını ifade etmiştir.

Mahkemece, dava konusu su kaynağının dava dışı ... ... isimli kişiye ait taşınmazda olup, davacıya ait taşınmazda su kaynağının bulunmadığı dolayısıyla da davalının davacının taşınmazına müdahalesinin bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Genel sulardan, kadim ve öncelik ... dikkate alınmak koşulu ile herkes faydalı ihtiyaçları oranında yararlanabilir.

Tapulu yerden çıkan suyun genel su sayılabilmesi için, o taşınmazın sınırlarını aşacak veya çıkar çıkmaz dere halini alacak şekilde çok olması veya az olmakla birlikte, özel mülkiyete tabi tutulması kamusal yarar açısından sakıncalı olması gerekmektedir.

Somut olayda, davalı taraf dava konusu suyun dava dışı bir kişiye ait olduğu, bu nedenle de, sudan davacının yararlanma hakkının bulunmadığı esasına dayanarak suyu götürebileceklerini ifade etmiştir. MaHkeme de, aynı gerekçe ile red kararı vermiştir.

Öyle ise mahkemece, yukarıdaki ilke ve esaslar gözetilerek,öncelikle, dava konusu suyun niteliği bilirkişiler aracılığı ile açık bir şekilde belirlenip, özel su olduğunun saptanması durumunda, davacıların bu sudan yararlanma haklarının bulunmadığı kabul edilerek,yazılı şekilde hüküm tesisi, suyun genel su olduğunun saptanması durumunda ise, kadim ve öncelik ... gözetilerek, herkesin faydalı ihtiyaçları oranında yararlanabileceği bir su rejimi kurulması gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 16.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26059, Karar No: 2014/2758, Tarih: 11.02.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/26059 E.  ,  2014/2758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gerger Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2013

NUMARASI : 2013/150-2013/101

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/908, Karar No: 2013/15523, Tarih: 21.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/908 E.  ,  2013/15523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, suç kastının olmadığına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, ancak:

1- Yapılan keşifte sanığın suça konu yere tecavüze devam ettiğinin anlaşılması karşısında, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 15.08.2011 olduğu gözetilmeyerek karar başlığına yanlış yazılması,

2- Sanık hakkında hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde, adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının aynı gerekçe ile alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye neden olunması,

3- Adli para cezasına esas alınan birim gün sayısı ile bir gün karşılığı 20 TL'den çarpılması sırasında uygulanan yasa, madde ve fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

4- Hükümden önce 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan ''yaptırım'' ibaresinin ''tedbir'' olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9. fıkralarının yeniden düzenlenip, 10. fıkrasının da yürürlükten kaldırılması karşısında; hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde kısa süreli hapisten çevrilen adli para cezasının ödenmemesi halinde 5237 sayılı TCK.nun 50/6. maddesi uyarınca kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infaz edileceğinin ihtarına karar verilmesi,

5- Sanık hakkında hükmedilen adli para cezası taksitlendirilirken 5237 sayılı TCK.nun 52/4, 5275 sayılı Yasanın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzüğün 51. maddelerine aykırı olarak sanığın aleyhine ve infaz yetkisini kısıtlar şekilde para cezasının kararın kesinleşmesinden itibaren takside bağlanmasına karar verilmesi,

5- Sanık hakkında hükmedilen adli para cezası taksitlendirilirken 5237 sayılı TCK.nun 52/4, 5275 sayılı Yasanın 109 ve bu maddeye dayanılarak çıkarılan Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Tüzüğün 51. maddelerine aykırı olarak sanığın aleyhine ve infaz yetkisini kısıtlar şekilde para cezasının kararın kesinleşmesinden itibaren takside bağlanmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, suç tarihinin 15.08.2011 olarak yazılması, hükmün 1. fıkrasında yer alan adli para cezasına esas alınan 6 günün 5 güne, TCK.nun 62. maddesi uygulamasıyla belirlenen 5 günün 4 güne, günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek sonuç 100 TL adli para cezasının ise 80 TL'ye indirilmesi; hükme adli gün para cezasının 5237 sayılı TCK.nun 52/2. madde ve fıkrası uyarınca adli para cezasına çevrildiği ibaresinin ilavesi; hükümden seçenek yaptırım olan adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapis cezasının kısmen veya tamamen infazına karar verileceğine yönelik fıkranın çıkarılması ve TCK.nun 52/4. maddesinin uygulandığı bölümden “karar kesinleştikten itibaren” ibaresinin çıkarılması suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 21.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.