muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5843, Karar No: 2025/1324, Tarih: 19.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2022/5843 E.  ,  2025/1324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/600 E., 2022/1560 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2018/198 E., 2021/4 K.

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, birleşen dosyanın davalıları ... ve ... yönünden davanın husumet yokluğu nedeniyle reddine, asıl ve birleşen davanın davalıları Orman İdaresi ve Hazine yönünden ise davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının, asıl ve birleşen davanın davalısı Orman İdaresi vekili ve birleşen davanın davalısı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, asıl ve birleşen davanın davalısı Orman İdaresi vekili ve birleşen davanın davalısı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Asıl ve birleşen davanın davacısı ... vekili asıl dava dilkçesinde; Çatalca ilçesi ... Mahallesi sınırlarında bulunan ve dilekçe eki krokide (A) harfi ile gösterilen alanın kadastroca çalılık olduğundan bahisle tespit dışı bırakılan alan olduğunu, bu taşınmazı tespit harici bırakıldığı tarihten bu yana nizasız fasılsız olarak 20 yılı aşkın süredir tarla vasfında ekerek kullandığını ve halen de kullanmaya devam ettiğini, taşınmazın bulunduğu yörede 13.03.2017 tarihinde orman tespit çalışmaları yapıldığını, bu taşınmazın ve civar taşınmazların (tespit harici alanlar ve bazı tapulu alanların) tamamının 6831 sayılı Orman Kanunu (6831 sayılı Kanun) uyarınca fiili durumları orman olduğundan bahisle orman olarak tespitlerinin yapıldığını, yapılan bu çalışmanın hukuka açıkça aykırı olduğunu, bu nedenle taşınmazın vasfının tarım arazisi olduğunun tespitini, orman olduğu tespit edilen bu taşınmazın tarım arazisi vasfında olduğundan bahisle orman olarak yapılan tespitinin iptalini ve taşınmazın tarım arazisi vasfıyla orman sınırı dışına çıkarıltılmasını; birleşen dava dilekçesinde ise, kadastroca tespit dışı bırakılan ve imar ve ihya etmek suretiyle dava tarihine kadar yirmi yılı aşkın süredir zilyetlikle kullandığı İstanbul ili Çatalca ilçesi Nakkaş Mahallesi sınırlarında bulunan kullanım alanları itibarıyla sınırları belirli krokide tespit dışı alan olarak belirlenmiş tescil harici (A) harfi ile gösterilen alanların adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Asıl ve birleşen davanın davalısı Orman İdaresi vekili, birleşen davanın davalısı Hazine vekili, birleşen davanın davalısı ... vekili ve birleşen davanın davalısı ... vekili cevaplarında; davanın reddini savunmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; "... kesinleşmiş tahdit haritasının bulunmaması, taşınmaz hakkındaki ilk orman kadastro çalışmasının itiraza konu kadastro çalışması oluşu, taşınmazın eski tarihli belgelerde orman olmayan alanda kaldığının anlaşılması, güncel durumu itibarıyla taşınmazın orman vasfı göstermemesi de dikkate alındığında dava konusu taşınmazın 6831 sayılı Kanun kapsamında orman sayılan yerlerden olmadığı ve orman alanı dışarısında bulunduğu, davacının Çatalca 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/283 Esas sayılı dosyası ile açmış olduğu tescil davasında, davanın orman kadastrosuna itiraz davasına dönüşmesi sebebi ile orman kadastrosuna itiraz davası yönünden tefrik kararı verilerek dosyanın Kadastro Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği ve bu davanın mahkemenin 2019/132 Esas sırasına kaydının yapıldığı ve bilahare eldeki bu dosya ile birleştirildiği, kadastro davalarında husumetin, lehine kazandırıcı işlem yapılan kişi veya kişilere karşı açılması gerektiği gözetildiğinde bu birleşen davada davalı olarak gösterilen ... ile Çatalca Belediye Başkanlığının taraf sıfatlarının bulunmadığı ..." gerekçesiyle, birleşen 2019/132 Esas sayılı dosya yönünden ... ile Çatalca Belediye Başkanlığına yöneltilen davada, davalıların husumet sıfatı bulunmadığından husumet yokluğundan reddine, ana dava ile birleşen dava yönünden davalı ... İdaresi ile Hazine'ye yöneltilen davanın ise esas yönünden kabulüne, 25.11.2017 tarihli bilirkişi raporunda (A) rumuzu ile gösterilen 2.332,44 m2'lik kısım hakkında, 6831 sayılı Kanun uyarınca yapılan kadastro tespitinin iptal edilerek, orman sınırı dışına çıkarılmasına, 25.11.2017 tarihli bilirkişi raporunun ve ekindeki koordinat noktalarını gösterir haritanın, kararın eki sayılmasına karar verilmiş; hükme karşı, birleşen davanın davalısı Hazine vekili ve asıl ve birleşen davanın davalısı Orman İdaresi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesince; "... bilirkişi heyeti raporunun mevzuata uygun olduğu, İlk Derece Mahkemesince bu bilirkişi raporunun hükme esas alındığı, dava konusu taşınmazın 6831 sayılı Kanun'a göre orman niteliğinde olmadığı, 1942 yılından bugüne kadar ki tüm hava fotoğraflarında orman olarak gösterilmediği, kadastro tespitinde çalılık olarak tespit dışı bırakıldığı, evveliyatı orman olmayan taşınmazın sadece eğimleri dikkate alınarak orman olarak nitelendirilmesinin doğru görülmediği, İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinde de isabetsizlik bulunmadığı ..." gerekçesiyle, davalı Hazine vekilinin ve davalı ... İdaresi vekilinin istinaf başvurularının Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353/1-b.1 inci maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, birleşen davanın davalısı Hazine vekili ve asıl ve birleşen davanın davalısı Orman İdaresi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup asıl ve birleşen davanın davalısı Orman İdaresi vekilinin ve birleşen davanın davalısı Hazine vekilinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ : Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden ve 7139 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesi uyarınca Orman İdaresinden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2793, Karar No: 2022/8719, Tarih: 09.05.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/2793 E.  ,  2022/8719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın gündüz vakti sayılan saat 20.00-20.30 sıralarında kimlikleri net olarak belirlenmeyen iki şahısla birlikte müştekinin evine giriş kapısının kilidini kırarak girmeleri, televizyon ile kafesiyle birlikte bir adet muhabbet kuşunu çalması, çalınan eşyaları araca yüklemek isterlerken fark edilmeleri üzerine televizyonu beze sarılı olarak bırakıp muhabbet kuşunu ise alarak olay yerinden kaçması şeklinde gerçekleşen eylemine uyan ve TCK'nın 142/1-b, 116/1, 119/1-c, ve 151/1. maddelerinde düzenlenen hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçları için öngörülen cezaların üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/4. maddelerinde öngörülen 8 yıllık asli (Olağan) dava zamanaşımının 13/11/2012 olan sanığın sorgu tarihinden hakkında beraat kararı verilen sanık ... hakkında iddianamenin düzenlendiği 14/12/2020 tarihine kadar geçmiş bulunduğu gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 09/05/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24745, Karar No: 2014/5660, Tarih: 25.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/24745 E.  ,  2014/5660 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/154219

MAHKEMESİ : İzmir 16. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/01/2011

NUMARASI : 2010/106 (E) ve 2011/14 (K)

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

Sanığın temsilcisi olduğu şirket hakkında düzenlenmiş vergi suçu ve vergi tekniği raporlarında, şirketin kullandığı faturaları düzenleyen . Elektrik ve Falez Elekrik şirketleri hakkında yapılan karşıt incelemeler neticesinde vergi inceleme ve vergi suçu raporları düzenlendiğinin belirtilmiş olması karşısında; şirket yetkilileri hakkında düzenlenen vergi raporları uyarınca açılmış dava varsa dosyasının celp edilip incelenmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaları düzenleyen şirket yasal defterleri ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren taşıma, sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ve satıcı hesabına girdiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneğini haiz, banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı, sanık müdafiinin savunma dilekçesi ekinde sunmuş olduğu banka ekstreleri ve banka dekontları da dikkate alınmak suretiyle toplanan deliller birlikte değerlendirilerek sonuca göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik soruşturma ile atılı suçtan sanığın beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 25.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13306, Karar No: 2013/796, Tarih: 11.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/13306 E.  ,  2013/796 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-b maddesi uyarınca Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar hakkında, kentsel sit alanı içerisinde bulunan, ½ hisse ile maliki oldukları iki katlı taşınmazın birinci katına izin almaksızın bir adet pencere açtıkları iddiasıyla kamu davası açıldığı, sanıkların aşamalarda değişmeyen savunmalarında, 1987 yılında belediye tarafından onaylanan mimari projeye göre suça konu binayı inşa ettiklerini, daha sonra açtıkları pencerenin de onaylı projede yer aldığını beyan ettikleri, olay yerinde yapılan keşiften sonra harita ve inşaat mühendisi bilirkişilerce ortak düzenlenen raporda da, sanıklara ait binanın onaylı projesinin bulunduğunun, sözü edilen projede binanın birinci ve ikinci katlarına üçer adet pencere yapılmasının öngörüldüğünün, ancak bina inşa edilirken projeye uygun olarak ikinci kata üç adet pencere yapıldığı halde, birinci kata pencere yapılmadığının belirtildiği, her ne kadar suça konu taşınmaz kentsel sit alanı içerisinde bulunduğundan bu alanda yapılacak tüm inşai ve fiziki müdahalelerde yetkili Koruma Kurulu'ndan izin alınması gerekmekte ise de, sanıkların, suça konu pencerenin açıldığı binayı dosya içerisinde de mevcut mimari projeye göre inşa ettikleri, belediyeden aldıkları izin çerçevesinde inşai faaliyette bulunan ve onaylı projede mevcut pencereyi sonradan açan sanıkların suç kastı ile hareket ettiklerinin kabul olunamayacağı anlaşılmakla, tebliğnamede, sanıkların eyleminin atılı suçu oluşturduğu gerekçesiyle bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanıklar tarafından işlenmediğinin sabit olduğu, sanıkların atılı suçu işleme kastlarının bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanıkların cezalandırılmalarına karar verilmesi gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 11/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/123, Karar No: 2009/193, Tarih: -

Ceza Genel Kurulu 2009/6-123 E., 2009/193 K.

**Ceza Genel Kurulu 2009/6-123 E., 2009/193 K.**

**- YAĞMA**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 62 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 148 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 150 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 495 ]

- 765 S. TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) [ Madde 59 ]

**"İçtihat Metni"**

Yağma suçundan sanık M.....F....K....’in, 765 sayılı TCY’nın 495/1 ve 59. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına ilişkin İ.... 4. Ağır Ceza Mahkemesince 09.06.2003 gün ve 131-187 sayı ile verilen kararın, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 01.12.2004 gün ve 7944-13345 sayı ile;

“Yürümekte olan yakınanın yanına yaklaşarak, omzunda asılı çantayı almak isteyen, yakınanın vermek istememesi üzerine çeken ve çantanın saplarının kopması sonucu alarak kaçan sanığın eyleminde, yağma boyutuna ulaşan cebir, şiddet ve tehdit bulunmadığı gözetilmeden, TCK’nun 491/ilk, 62. maddeleri yerine yazılı şekilde yağma suçundan hüküm kurulması”

” isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme ise, 18.07.2005 gün ve 51-217 sayı ve özetle;

“Cebir, şiddetin mutlaka müştekiye etkili eylemde bulunmak şeklinde olmasına gerek yoktur. Cebir, şiddet olayımızda olduğu gibi kuvvetle çantanın çekilip götürülmek istenmesi, müştekinin buna izin vermeyip karşı koyması, direnmesi sonucu direncinin kırılmaya çalışılması şeklinde de olabilir. Böylece sanığın çantayı alabilmek için kullandığı kuvvet karşısında çantanın sapının kopması sonucunda TCK 495/1. maddesinde belirtildiği üzere müşteki eşyanın zaptına karşı sukut etmeye mecbur kılınmıştır. Sanık tarafından kullanılan bu kuvvet olayın cebir, şiddet unsurunu oluşturmakta olup, eylemin gasp olarak kabulüne yeterlidir”

” gerekçesiyle önceki hükümde direndiğini bildirmiş, ancak bu kez sanığın lehine olduğunu saptadığı 5237 sayılı TCY’nın 148, 150/2 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hakkında 53. maddenin uygulanmasına karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii ve o yer C.savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay C. Başsavcılığının 06.05.2006 gün ve 189566 sayılı bozma istekli tebliğnamesi ile Yargıtay 6. Ceza Dairesine, Özel Dairece de Birinci Başkanlığa gönderilen dosya, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık, suç niteliğinin belirlenmesine ilişkindir.

Ancak, incelenen dosya içeriğine göre;

Yerel mahkemece ilk hükümde, sanık hakkında 765 sayılı TCY hükümleri uygulandığı halde, bozmadan sonra yapılan yargılamada, lehe yasa değerlendirmesi de yapılarak, bu kez lehe olduğu kabul edilen 5237 sayılı TCY uygulanmak suretiyle önceki hükümde direnmeye karar verildiği anlaşılmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen ısrar kararı verilmiş olsa dahi;

Ancak, incelenen dosya içeriğine göre;

Yerel mahkemece ilk hükümde, sanık hakkında 765 sayılı TCY hükümleri uygulandığı halde, bozmadan sonra yapılan yargılamada, lehe yasa değerlendirmesi de yapılarak, bu kez lehe olduğu kabul edilen 5237 sayılı TCY uygulanmak suretiyle önceki hükümde direnmeye karar verildiği anlaşılmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen ısrar kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gereken hususları tartışmak,

c) Bozma sonrasında yapılan araştırmaya, incelemeye, toplanan yeni kanıtlara dayanmak,

d) İlk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurmak, Suretiyle verilen hüküm; özde direnme kararı olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde incelemenin Yargıtay’ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekir.

Yerel mahkemenin, bozma kararından sonra yürürlüğe giren yasal değişikliği direnme kararına esas almış olması ve bunun Özel Dairece incelenmemiş olması karşısında, bu konunun ilk kez Ceza Genel Kurulunca incelenmesi olanaklı görülmediğinden, hükmün Özel Dairece incelenmesi gerekmektedir.

Bu itibarla, “

“yeni hüküm”

” niteliğindeki kararın temyiz davasına bakmakla görevli olan Özel Dairece incelenmesi gerekeceğinden, dosyanın Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ

:

Açıklanan nedenlerle;

Yerel Mahkemenin 18.07.2005 gün ve 51-217 sayılı kararı, yeni hüküm niteliğinde olduğundan, dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.07.2009 günü yapılan müzakerede oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14737, Karar No: 2015/2576, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/14737 E.  ,  2015/2576 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11062, Karar No: 2020/9636, Tarih: 29.09.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/11062 E.  ,  2020/9636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk ...’un temyiz dışı suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile birlikte Köprüköy İlköğretim Okulu’nun camını kırıp kapısına zarar vererek okulun içine girmelerinin akabinde 54,00 TL parayı çalması şeklindeki eylemlerine uyan, suç tarihi itibariyle 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a, 145, 116/2, 119/1-c, 152/1-a, 31/3 maddelerinde tanımlanan suçlar için öngörülen cezaların türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4 maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık zamanaşımının (hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile duran 10 ay 1 günlük süre de çıkartıldığında) 23/03/2009 suç tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 29/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4301, Karar No: 2014/21756, Tarih: 30.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4301 E.  ,  2014/21756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.