muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/8705, Karar No: 2014/11567, Tarih: 07.04.2014

Mahkemece davacının hizmet süresinin kesintisiz olduğu tespit edilmişse de davacıya ait hizmet döküm cetvelindeki çalışma süreleri dikkate alındığında 26.11.2006 çıkış tarihli çalışmasından sonraki işe giriş tarihinin 15.05.2007 olduğu ve davacının çalışmasının kesintisiz olmadığı anlaşıldığından davalı iş yerindeki çalışma süresinin belirlenmesinde hizmet döküm cetvelindeki sürelerin dikkate alınması gerektiği düşünülmeden yanılgılı değerlendirme ile sonuca gidilmesi hatalıdır.

3- Davacı, iş akdinin haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı talep etmiş, davalı işveren ise davacının çalışmasının 26.11.2006 tarihine kadar devam ettiğini ve bu tarihte iş akdine bildirimli olarak son verildiğini ve davacının şirketi ibra ettiğini savunmuştur. Davacı tanıkları, bazen maaş ödemesi yapılırken boş kağıtlara imza attırıldığını beyan etmişlerdir. Mahkeme ise, 26.11.2006 ve 02.06.2007 tarihli istifa dilekçeleri altındaki imzaların davacıya ait olması ve bu imzaların hata, hile ve ikrah sonucu alındığının ispat edilemediği gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatı taleplerini reddetmiştir.

Kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine gerekçe olarak gösterilen istifa dilekçelerinde tarih bulunmaması ve matbu olarak düzenlenip boş kısımların doldurulması ile davacı tanık beyanları ve davalının bu husustaki çelişkili savunması birlikte değerlendirildiğinde, kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü yerine reddi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 07.04.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18929, Karar No: 2016/4386, Tarih: 11.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/18929 E.  ,  2016/4386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

(1-Kamu malına zarar verme suçundan iki kez TCK'nın 152/1-a, 62, 53, 51 maddeleri gereği 10 ay hapis cezasının ertelenmesi,

2-Görevi yaptırmamak için direnme suçundan TCK'nın 265/1, 43/1-2, 62, 53 maddeleri gereği 6 ay 7 gün hapis cezası, CMK'nın 231. maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılması

3-Hakaret suçundan TCK'nın 125/1-3-a, 125/1-4, 43/1-2, 62, 53 maddeleri gereği 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası CMK'nın 231.maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılması.)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın olay tarihinde saat 16:50 sıralarında ... Fakültesi hastanesine geldiğinde özel güvenlik görevlileri olan mağdurlar ... ve ...'ın ziyaret saati olmaması nedeniyle girişlerin yasak olduğu konusunda sanığı uyardıkları, bu nedenle başlayan tartışmada sanığın mağdurlara alenen hakaret edip Hematoloji Laboratuvarının camına vurarak kırdığı, gelen anons üzerine polis memuru olan mağdurlar ... ve ... ile bekçi ...'ın ... Fakültesine polis noktasına gittikleri ve sanığı gerekli adli işlemleri yapmak üzere ...plakalı ekip otosuna bindirdiklerinde sanığın onlara da tehdit ve hakarette bulunduğu, direndiği, ayağıyla aracın kapısına ve camına tekme atarak ve kafasıyla vurarak polis aracının camını kırdığı sanığın bu suretle kamu malına zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme, hakaret suçlarını işlediği iddia olunan somut olayda;

1-Görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret suçları yönünden yapılan incelemede:

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasını geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı Kanun'un 231/12. maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığından, CMK'nın 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda merciin belirlenmesinde yanılma, başvuran sanık müdafiinin haklarını ortadan kaldırmayacağından temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile görevli ve yetkili ilk derece mahkemesince itiraz konusunda inceleme yapılması için, dosyanın incelenmeksizin iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

2-Sanık hakkında mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Ayrı ayrı mala zarar verme suçlarının oluştuğuna yönelik kabullerde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 11/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8315, Karar No: 2010/10209, Tarih: 11.10.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/8315 E.  ,  2010/10209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ-YIKIM-ESKİ HALE GETİRME

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, 457 ada, 4 parsel sayılı taşınmazda 10 ve 12 nolu bağımsız bölümlerin maliki olduklarını, komşu parsel maliki olan davalının toprak dolgu dayaması nedeniyle bahçe duvarının çatladığını, su kuyusuna yakın foseptik çukuru açtığını, garaj saçağından akan suların duvar demirlerini çürüttüğünü ve yola tecavüzde bulunduğunu ileri sürerek, elatmanın önlenmesi, yıkım, eski hale getirme isteğinde bulunmuştur.

Davalı, haksız ve yersiz açılan davanın reddini savunmuştur.

Elatmanın önlenmesi isteğinin reddine, davalının garaj çatısından oluklar monte ederek yağmurdan oluşan saçak sularının davacı taşınmazına akmasının önlenmesine ilişkin olarak verilen karar, Dairece; çelişik hüküm kurulduğu ve yeterli araştırma yapılmadığı gereğine değinilerek bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda foseptik çukurunun kaldırılmsına ilişkin talep konusuz kaldığından reddine, davalı tarfından garaj çatısına oluklar monte edilerek yağmur suları ile oluşan saçak sularının davacının taşınmazına akmasının önlenmesine, 457 ada, 1 parsele 11.23 m2’lik, 12 parsele 5.24 m2’lik tecavüzlü taş duvarın yıkımına karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, 11.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6710, Karar No: 2019/648, Tarih: 14.01.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/6710 E.  ,  2019/648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 09/04/2018

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz isteminin reddine dair 09/04/2018 gün ve 2017/2776 Esas 2018/48 Karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, sanığın bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair verilen ek kararın istem gibi ONANMASINA, 14/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23841, Karar No: 2016/5398, Tarih: 12.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/23841 E.  ,  2016/5398 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, kararında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ...dıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Somut olay incelendiğinde, 03.11.2008 tarihinde meydana gelen iş kazasında ...'un vefat ettiği, kazanın oluşumunda davalı ....Ltd.Şti.. nin %70, kazalı ...'un %30 kusurlu olduğu,davalı ... Müdürlüğünün kusursuz olduğu gerekçesiyle mahkemece davanın Orman İşletme Müdürlüğü yönünden reddine, diğer davalı yönünden davanın kabul yönünde hüküm tesis edildiği görülmüştür

1-Davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesidir. Anılan maddenin birinci fıkrası hükmü, sigortalıya ya da ölümü halinde hak sahiplerine bağlanan gelirler ile yapılan harcama ve ödemelerin işverenden rücuan tahsili koşulları düzenlenmiş olup; işverenin sorumluluğu için, zarara uğrayanın sigortalı olması, zararı meydana getiren olayın iş kazası veya meslek hastalığı niteliğinde bulunması, zararın meydana gelmesinde işverenin kastının veya sigortalının sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketinin ve bu hareket ile meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığı arasında illiyet bağının bulunması gerekir. Buradan, işverenin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliğine ilişkin mevzuatın kendisine yüklediği, objektif olarak mümkün olan tüm tedbirleri alma yükümlülüğünü yerine getirmemesi ve bu nedenle iş kazası veya meslek hastalığı şeklinde sosyal sigorta riskinin gerçekleşmesi halinde, kusur esasına göre meydana gelen zararlardan Sosyal Güvenlik Kurumuna karşı rücuan sorumlu olduğu sonucu çıkarılmaktadır.

Öte yandan, 5510 sayılı Kanunun 12. maddesinin 1. fıkrası işvereni; “4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendine göre sigortalı sayılan kişileri çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler ile tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlar” şeklinde tanımlamıştır. Anılan Kanunun belirtilen maddesinin son fıkrası ise alt işvereni “bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde, iş alan ve bu iş için görevlendirdiği sigortalıları çalıştıran üçüncü kişi” olarak tanımlamıştır. Bu maddeyle asıl işveren, bu Kanunun işverene

./....

yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumlu tutulmuştur.

Bu yönde asıl işveren taşeron ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

./....

yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumlu tutulmuştur.

Bu yönde asıl işveren taşeron ilişkisinin varlığı için, öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de, tamamının bir bütün halinde, ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Aracı sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı sorumluluğun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması ya da anahtar teslim iş olduğu ibaresinin konulmuş olması; bu sözleşmenin tarafı olmayan Kurumu bağlamaz.

İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, madde anlamında bir alt işverenlik, dolayısıyla dayanışmalı sorumluluk söz konusu olmayacaktır. Benzer şekilde, işveren kendisi sigortalı çalıştırmaksızın işi bölerek, ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı), asıl işveren olmayacağından, alt - asıl işveren ilişkisi de bulunmayacaktır. Burada önemli olan yön “devir” olgusudur. Devirden amaçlanan, yapılmakta olan işin, bölüm ve eklentilerinden tamamen bağımsız bir sonuç elde etmeye yönelik, işi alana bağımsız bir işveren kimliği kazandıracak bir işin devridir. Diğer iş yerlerinde sigortalı çalıştırması nedeniyle “işveren” sıfatına sahip olan kişi, devredilen iş dolayısıyla işverenlik sıfatına sahip olmadığı için asıl işveren olarak sorumlu tutulamayacaktır. Aynı şekilde, işi alan kişinin de işverenlik sıfatını, alınan işte ve o iş nedeniyle sigortalı çalıştırması sonucunda kazanmış olması aranacaktır. Alınan işte sigortalı çalıştırmayıp, tek başına işi yürüten kişi alt işveren olarak nitelendirilemeyecektir. Bu kimsenin diğer bir takım iş yerlerinde çalıştırdığı sigortalılar nedeniyle kazandığı işverenlik sıfatının sonuca etkisi ise bulunmamaktadır.

Alınan iş, işverenin asıl işinin bölüm ve eklentilerindeki işin bir kesimi veya yardımcı işler kapsamında bulunmalıdır. Diğer bir anlatımla, bir işverene ait iş yerindeki üretim sürecine, başka bir işverenin dahil olması durumunda “aracıdan” söz edilebilecektir. Asıl işverenden alınan iş, onun sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşımaktaysa, işi alan kimse alt işveren değil, bağımsız işveren sayılacaktır. Bu noktada belirleyici yön; yapılan işin, diğerinin yardımcı parçası olup olmadığıdır. İş yerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi durumunda aracıdan söz etme olanağı kalmayacak ve ortada iki bağımsız işveren bulunacaktır.

İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendi iştigal konusu olmayan bir işi kendisi sigortalı çalıştırmaksızın bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

Bu yasal çerçevede, dava konu iş kazasının B tipi orman yolu yapım işi çalışmaları sırasında meydana geldiği anlaşılmakla, mahkemece, davalılar arasındaki akdedilen sözleşmeler getirtilerek, taraflar arasında asıl işveren-taşeron

../....

ilişkisi mevcut olup olmadığı araştırılmalı böylelikle dosya içerisindeki kusur raporları arasındaki çelişki de giderilerek tarafların kusur oranları belirlenmelidir.

2-5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesinin 1. fıkrasına göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

.../....

.../....

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibinin bakiye ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, işçinin bakiye ömrü ile sınırlıdır. Önceki hesap yöntemlerinde, kız çocuklarının bakım ihtiyaçları, evlenme çağlarının kural olarak kentlerde geldiği kabul olunan 22 yaşla, köylerde ise 18 yaşla sınırlı tutulması gereği varsayımsal olarak kabul olunmakta idi. Kız çocuklarının evlenme yaşlarının, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik durumuna, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre değişiklik arz ettiği gözetildiğinde, Türkiye İstatistik Kurumunca bölgelere göre düzenlenen evlenme yaşı istatistiklerinden yararlanılarak belirlenmesi tazminat hesap ilkelerine daha uygun olacaktır. Erkek çocuklar için 18 yaşla, orta öğretim halinde 20 yaşla, yüksek öğretim halinde 25 yaşla sınırlı tutulması gerekir.

Ancak çocukların içinde bulundukları koşullara göre, yükseköğrenim görebileceklerinin kabulünün gerektiği hallerde 25 yaşına kadar destekten yararlandırılmalarının gerekeceği kabul olunmalıdır.

Mahkemece, gerçek zararın yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenmesi ve ilk peşin sermaye değerli gelirle karşılaştırılarak düşük (az) olan tutarın davalının kusur oranına uygulanarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile hesap raporu alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilerek, bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ve davalı ... vekilerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan .
Yargıtay — Esas No: 2023/7840, Karar No: 2024/4126, Tarih: 18.04.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/7840 E.  ,  2024/4126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 1. Fikrî ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/358 E., 2022/225 K.

SUÇ : 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

A. Sanık Hakkında 23.02.2013 Tarihli Eylem Nedeniyle Verilen Mahkûmiyet Kararı Yönünden

Suç tarihinde kitap satışı yapan sanıktan ağzı açık koliler içerisinde 171 adet bandrolsüz ve korsan olduğu anlaşılan kitap ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış, sanık ve müdafiin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

B. Sanık Hakkında 12.06.2014 Tarihli Eylemi Nedeniyle Verilen Mahkûmiyet Kararı Yönünden;

Suç tarihinde İl Denetim Komisyonu üyelerince sanığa ait iş yerinde yapılan denetimde, satışa hazır vaziyette 84 adet sahte bandrollü kitap ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ve müdafiin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43 üncü maddesi uyarınca zincirleme suç hükümleri kapsamında değerlendirilen ve kesinleşen cezanın mahsubuna karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, söz konusu cezanın netice cezadan düşülmesi suretiyle sanığın sonuç olarak 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi, dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

II. KARAR

A. Sanık Hakkında 23.02.2013 Tarihli Eylem Nedeniyle Verilen Mahkûmiyet Kararı Yönünden

II. KARAR

A. Sanık Hakkında 23.02.2013 Tarihli Eylem Nedeniyle Verilen Mahkûmiyet Kararı Yönünden

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve müdafiin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanık Hakkında 12.06.2014 Tarihli Eylem Nedeniyle Verilen Mahkûmiyet Kararı Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle sanık ve müdafiin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği, hükmün (2) numaralı bendinin altıncı fıkrasının çıkartılarak yerine gelmek üzere "Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrasının uygulanmasına esas teşkil eden İzmir 1. Fikrî ve Sınai Haklar Ceza Mahkemesinin 2014/228 Esas, 2015/55 Karar sayılı dosyası ile kesinleşen 1 yıl 15 gün hapis ve 3.000,00 TL adlî para cezasının mahsubuna," ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.04.2024 tarihinde karar verildi.