muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1865, Karar No: 2022/5482, Tarih: 31.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/1865 E.  ,  2022/5482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme ve kullanma, tefecilik

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

1)"2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma" ile "tefecilik'' suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz incelemesinde;

Isparta Cumhuriyet Başsavcılığının 05.10.2013 tarih ve 2013/3705 Esas sayılı iddianamesiyle, dava şartı olan mütalaaya uygun şekilde sanık hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve aynı takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılında işlenen suçların biri diğerinden ayrı suçlar oldukları gibi, sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının da biri diğerine dönüşmeyen birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu gözetilmeden, aynı takvim yılındaki sahte fatura düzenleme ve kullanma suçları yönünden tek hüküm verilmesi yasaya aykırı ise de dava zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ve kullanma ile tefecilik” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafisinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

2)"2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve kullanma" suçlarından verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz incelemesinde:

Isparta Cumhuriyet Başsavcılığının 05.10.2013 tarih ve 2013/3705 Esas sayılı iddianamesiyle, dava şartı olan mütalaaya uygun şekilde sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve aynı takvim yılında sahte fatura kullanma suçlarından kamu davası açıldığı, her takvim yılında işlenen suçların biri diğerinden ayrı suçlar oldukları gibi, sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının da biri diğerine dönüşmeyen birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu gözetilmeden, aynı takvim yılındaki sahte fatura düzenleme ve kullanma suçları yönünden tek hüküm verilmesi ve teselsül hükümlerinin uygulanmaması,Yasaya aykırı, sanık müdafisinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 31.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18423, Karar No: 2023/23802, Tarih: 07.11.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/18423 E.  ,  2023/23802 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/633 E., 2016/212 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Mahkeme kararı ile atılı suçun unsurlarının oluşmadığının anlaşılması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca sanığın beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteğinin; hakaret suçunun en çok çağdaş iletişim araçlarıyla işlendiğine, sosyal medya hesaplarıyla doğrudan müvekkilinin hedef alınarak hakaret edilmesi ile atılı suçun oluştuğuna, sanığın ikrarının bulunduğuna ve ... sayfasındaki paylaşımlara konu sözlerinin müvekkilinin onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olduğuna, bu nedenle sanık hakkında verilen beraat kararının usûl ve yasaya aykırı olduğuna ve resen görülecek nedenlerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Ak Parti Bodrum İlçe Başkanı olarak görev yapan katılanın, 7 Haziran 2015 seçimlerine yönelik yapılan çalışmalar sırasında, sanığın ... hesabından katılana yönelik "Parti mensuplarına aşağıda resmini koyduğum ve sandıklara atılması istenen aynı zamanda aday adaylarının sıralamasını etkilemeye matuf yazılar Bodrum Ak Parti İlçe Başkanı ... tarafından temayüle katılacak oy kullanacak seçmene verilmiştir, diğer milletvekili adaylarına yaptığı bu densizlik ve haksızlık kimlere yaranmak ve hizmet içindir." şeklindeki paylaşımlar nedeniyle sanık hakkında hakaret suçundan açılan davada, sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle beraat kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Olay günü sanığın ... hesabında katılana hitaben yazdığı kabul edilen sözlerin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu, dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı anlaşıldığından, sanığın beraatine yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Olay günü sanığın ... hesabında katılana hitaben yazdığı kabul edilen sözlerin, muhatabın onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, rahatsız edici, kaba ve nezaket dışı hitap tarzı niteliğinde olduğu, dolayısıyla hakaret suçunun unsurları itibarıyla oluşmadığı anlaşıldığından, sanığın beraatine yönelik Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükme yönelik yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/30398, Karar No: 2021/7682, Tarih: 04.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/30398 E.  ,  2021/7682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit, mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Müştekinin, olaydan önce sanıkla tartıştıklarını, sanığın kendisini tehdit ettiğini söylemesi, sanığın da, olay öncesinde müştekiyle tartıştığını doğrulaması ve sanığın giysilerinde atış artığına rastlanması karşısında, sanığın soruşturma ifadesinde hiç bahsetmediği tanık Mustafa Budak’ın tüfeği ile olaydan önce kuşlara ateş ettiğine ilişkin savunmalarına ve arkadaşları olan tanıkların olay gecesi sanıkla birlikte olduklarına ilişkin beyanlarına itibar edilerek ve sanığın tüfeğiyle ateş ettiğini söylediği tanık Mustafa Budak’ın tanıklığına başvurmadan eksik inceleme ve yerinde olmayan gerekçeyle yüklenen suçlardan beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, üst Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye ayırı olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 04/03/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11983, Karar No: 2019/7133, Tarih: 11.06.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/11983 E.  ,  2019/7133 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 50/2. maddesinin ''suç tanımında hapis cezası ile adlî para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hâllerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adlî para cezasına çevrilmez'' şeklindeki hükmüne aykırı olarak 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezası tercih edilmesine rağmen sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığa verilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının ve uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 5.paragrafın hükümden çıkarılarak yerine ''Sanığa verilen kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 270 gün karşılığı adli para cezasına çevrilmesine, TCK'nın 50/1-1 ve 52/2. maddesi gereğince bir günlüğü taktiren 20,00 TL üzerinden paraya çevrilerek sanığın 5400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına'' ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12817, Karar No: 2024/6691, Tarih: 29.04.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/12817 E.  ,  2024/6691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Mahkemesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Mahkemesinin 18.02.2022 tarihinde hükmedilen temyiz isteminin reddine dair ek kararını temyiz ettiği belirlenerek yapılan ön incelemede;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 18.02.2022 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca İnegöl 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14460, Karar No: 2017/810, Tarih: 06.02.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/14460 E.  ,  2017/810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Dava, yasal danışman atanması istemine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, vasi atanması talep edilen ...'ın en son ikamet adresinin ve MERNİS adresinin "... Mah. ... Sk. No:... İç Kapı No:... .../..." olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından ise, kolluk araştırmasına göre yasal danışman atanması istenilen kısıtlı adayının kardeşi ile birlikte Merkez/... adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği, UYAP sistemi üzerinden alınan nüfus kaydının incelenmesinde de MERNİS adresinin Merkez/...'da ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 426. maddesinde "Vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar:.... Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa...." hükmü ile 431. maddesinde ise "Vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır." hükmü getirilmiştir. Diğer yandan, aynı Kanunun 411. maddesine göre, ''Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.''

Dosya kapsamından, kendisine yasal danışma atanması talep edilen hakkında yapılan 10.06.2016 tarihli kolluk araştırmasına göre "... köyü/..." adresinde ikamet ettiğinin anlaşılmasına göre uyuşmazlığın, ... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 06/02/2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10056, Karar No: 2016/4240, Tarih: 08.03.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/10056 E.  ,  2016/4240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili Av. .....gelmiş, davacı taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda, duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin, yetkilisi olduğu şirketin davalıya olan borcu nedeniyle dava konusu bonoyu yetkilisi olduğu şirketi temsilen davalı şirket namına düzenleyip, şirketi temsilen imzalayarak verdiğini, bononun vadesinde ödenmemesi üzerine müvekkilini sorumlu göstermek kastıyla senedin kefil bölümüne sonradan müvekkilinin ad ve soyadı yazılarak takibe konulduğunu, müvekkilinin şirket kaşesi dışında açığa atılı bir imzasının bulunmadığını, aval olgusundan söz edilemeyeceğini, bonodan dolayı müvekkilinin davalıya borcu olmadığını iddia ederek borçlu olmadıklarının tespiti ile davalının tazminata mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevabında, davacının isminin senede sonradan yazılmadığını, davacı iddialarının kabulünün mümkün olmadığını, davacının hem yetkilisi olduğu şirketin borcundan dolayı hem de şahsi olarak senet borcuna kefil olarak imza attığını, iki tane imza atılmasının nedeninin bu olduğunu, senette tahrifatın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddi ile lehlerine tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre, her ne kadar senet aslı temin edilememiş olsa da suretinin yapılan incelemesinde her iki imzanın şirket kaşesi üzerinde bulunduğu görülmekle isim ve soy isminin imzayı atanın kimliğini bildirmeye yönelik olduğu Yargıtay’ın yerleşik içtihatlarına göre açık olmakla, davaya konu senetten dolayı davacının davalıya borçlu olmadığı, davacının tazminat isteminin koşullarının bulunmadığı gerekçesiyle menfi tespit talebinin kabulüne, davacının tazminat isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takip konusu bononun keşidecisi dava dışı ......, lehtarı davalı ..........’dir. Takip konusu bononun keşideci şirketi temsil ve ilzama yetkili olan ... tarafından düzenlendiğinde uyuşmazlık bulunmamaktadır. ........'nin incelenen sicil kaydına göre tek imza ile temsil ve ilzam edileceği anlaşılmaktadır. Bononun keşideci şirket kaşesi üzerinde iki imza ile düzenlendiği ve imzaların her ikisinin de şirketi temsil ve ilzama yetkili olan ...’a ait olduğu sabittir. Bu durumda şirket kaşesi üzerindeki imzalardan birinin şirketi temsilen ikinci imzanın ise aval veren sıfatıyla atıldığının kabulü gerekir.

Zira bonoda, avalist olarak ...’un ismi yazılıdır. Bu da, ikinci imzanın aval için atıldığının göstergesidir. ...'un isminin avalist olarak sonradan yazıldığı yönündeki iddia da kanıtlanamamıştır. Hal böyle olunca, davacının bonodan avalist sıfatı ile sorumlu olduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 1.350.00.-TL. duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 08/03/2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Usul ve yasaya uygun yerel mahkeme kararının onanması gerektiği görüşünde olduğumuzdan saygı değer çoğunluğun bozma şeklinde gerçekleşen kararına karşıyım. 08.03.2016

KARŞI OY YAZISI

...... Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen kararda Yargıtay'ın yerleşik içtihatlarına göre atılan her iki imzanın şirket kaşesi üzerinde olduğundan davacı şirket yetkilisinin aval olmadığından menfi tespit isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Davadaki uyuşmazlık takibe konu senetteki keşideci kaşesi üzerine atılan ikinci imzanın davacıyı aval yapıp yapmayacağıdır.

TTK 613/2-3-7, 688/7 madde (6102 sayılı T.T.K 701/1-2-3-4, 776 madde) hükümleri, gereğince senet üzerine atılan ikinci imza aval olmakla birlikte keşideci tüzel kişi olduğunda kaşe ve üzerine atılan imza keşideciye ait olup ikinci imza yine aynı kişi tarafından şirket kaşesi üzerine atılan ikinci imza aval hükmünde değildir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 05.10.2011 tarihli 2011/12-480 Esas 2011/598 Karar nolu ilamı emsal niteliktedir.

Dava konusu bonoda şirket kaşesi üzerine şirketi temsile tek yetkili olan ... tarafından iki imza atılmakla ve ikinci imzada şirket kaşesi üzerinde bulunduğundan aval hükmünde olmadığından mahkemeniz menfi tespit isteminin kabulüne ilişkin kararının onanması düşüncesindeyim.
Yargıtay — Esas No: 2014/3204, Karar No: 2015/4635, Tarih: 13.04.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/3204 E.  ,  2015/4635 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk Mahkemesi (Aile Mahkemesi Sıfatıyla)

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 23/02/2012 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 24/09/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, ziynet eşyası ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının evlenme vaadi üzerine tarafların 20/11/2010 tarihinde dini nikah yaparak beraber yaşamaya başladıklarını, davalının söz vermesine rağmen resmi nikah yapmadığını ve davacıyı evden kovduğunu iddia ederek, ziynet eşyalarının iadesini ve uğranılan zarar nedeniyle de manevi tazminat talep etmiştir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece, davaya aile mahkemesi sıfatıyla bakılmış ve talebin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Yargılama Usullerine Dair Kanun’un 4/1. maddesi; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun Üçüncü Kısım hariç olmak üzere İkinci Kitabı'ndan (TMK.md.118-395, 5133 sayılı Kanun md.2-3) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesi’nde bakılacağını hükme bağlamıştır.

Taraflar arasında, TMK m.134 ve devamında öngörülen yöntem ve koşullara uygun olarak kurulmuş bir evlilik ilişkisi söz konusu değildir. Bu nedenle, uyuşmazlığın evliliğin hukuki niteliğine ve sonuçlarına ilişkin TMK’nun İkinci Kitabı hükümleri çerçevesinde ve aile mahkemesi tarafından çözümlenmesi mümkün değildir.

Davacının; maddi tazminat ile ilgili talebi mülkiyet hakkına, manevi tazminat istemi ise haksız eyleme ilişkin kurallara dayanmaktadır. Açıklanan nedenler karşısında, davanın Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla ve genel hükümlere göre çözümlenmesi gerekir. Karar, bu bakımdan yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre tarafların öteki temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve taraflardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9053, Karar No: 2023/3534, Tarih: 06.06.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/9053 E.  ,  2023/3534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI :2020/1208 Esas, 2021/1840 Karar

HÜKÜM :Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Antalya 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI :2020/77 E., 2020/247 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, Yargıtayca duruşma istemli olarak davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, dava konusu meblağ 117.960,00 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; ... ile davalı ... vekili Avukat Osman Kozanoğlu arasında imzalanan 30.12.2012 tarihli protokolle, ...'in, kardeşi olan ... ile yeğeni... aleyhine Antalya 7. İcra Müdürlüğünün 2011/5447 E. ve 201l/l1408 E. sayılı dosyaları ile başlatılan takip borçlarından kurtulmaları için ...'in şahsi olarak ve Alara Özel Eğitim Öğretim Yayıncılık Ltd. Şti., Atlas Tic. İnş. San. Tur. Ltd. Şti.'nin de yetkilisi olarak davaya konu bonoyu düzenleyerek ...’a verdiğini, 30.12.2012 tanzim, 30.09.2013 ödeme tarihli, 80.000,00 TL bedelli, alacaklısı ..., borçluları ... ve Alara Özel Eğitim Öğretim Yayıncılık Ltd. Şti., kefili Atlas Tic. İnş. San. Tur. Ltd. Şti. olan bonoda ihdas nedeni olarak nakden alındığının yazılı olduğunu, ancak nakit para verilmediğini, senedin kefalet amaçlı verildiğini, düzenleme tarihinin olmadığını, sonradan eklendiğini, kefalet amacıyla düzenlenen protokol tarihinde ...'in evli olduğunu, eş rızası alınmadığını, davacı şirketin üçüncü kişinin borcuna kefil olmasını gerektiren bir durumun bulunmadığını, şirket genel kurulunda da kefaletle ilgili hiçbir karar alınmadığını ileri sürerek Antalya 11. İcra Müdürlüğünün 2013/10238 E. sayılı dosyası ile icra takibine konu edilen söz konusu bono nedeniyle borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP