muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8791, Karar No: 2018/1860, Tarih: 01.03.2018

1-Sanık hakkında vergi suçu ve vergi tekniği raporları ile mütalaaya uygun olarak "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek" suçlarından açılan kamu davasında; sanığın savunmasında muhasebecisinin faturaları kendisine verdiğini, ancak mali imkansızlıklar dolayısıyla sürekli yer değiştirdiği için taşınma sırasında nereye koyduğunu hatırlamadığından dolayı bulamadığını belirtmesi ve 15.09.2011 tarih VDENR-2011-XI-285/4 sayılı Vergi Tekniği Raporunda ... ile ilgili karşıt inceleme talebinde bulunan vergi denetmeni ... ... karşıt inceleme talebi ekinde .... firmasına düzenlenen faturaların dökümü ve A-... nolu fatura fotokopisini taraflarına sunduğunu, 03.08.2006 tarih A-... nolu faturanın sanık tarafından bu firmaya kesildiğinin belirtilmesi karşısında maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sahte fatura düzenlemek suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230

. maddesinin 3. fıkrasındaki "Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır" şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, 2006 ve 2007 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan fatura asılları ya da suretlerinin dosya içerisinde bulunmadığının anlaşılması karşısında,öncelikle 2006 ve 2007 takvim yıllarına ait fatura asıl ya da örneklerinden bu faturaları kullanan şirketlerden kanaat oluşturacak sayıda temin edilip dosya arasına konulması, incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, suça konu fatura asıllarının ya da onaylı suretlerinin temin edilmesi halinde suça konu faturaları kullanan şirketler/kişiler hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığının ilgili vergi dairelerinden sorulması, yapılmış ise vergi raporlarının dosya arasına alınması, bu şirket yetkilileri/kişiler hakkında sahte fatura kullanmaktan dava açılmış olup olmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile faturaları düzenleyen mükelleflerin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da araştırılıp, karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılması, suça konu faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulmasından sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sahte fatura düzenlemek suçlarında her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu gözetilmeden hangi takvim yılından hüküm kurulduğu belirtilmeksizin sanık hakkında tek beraat hükmü verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.03.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/740, Karar No: 2020/17119, Tarih: 19.10.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/740 E.  ,  2020/17119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

a- Sanık ... ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde,

21.11.2013 tarihli iddianame ile sanık ...'nın Iğdır Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/2279 Karar, 2011/3531 soruşturma numaralı dosyaları üzerinden, mağdura yönelik, işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını sağlamak için hukuka aykırı fiil isnat ettiğinden bahisle iftira suçundan kamu davası açılıp, ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonucunda sanığın atılı suçu işlediği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiş ise de; ilgili soruşturma dosyaları üzerinden yapılan incelemede, mağdura yönelik müracaatların sanık ... ve kızı ... tarafından yapıldığı, sanık ...'nın mağdura karşı herhangi bir isnadının bulunmadığı anlaşılmakla, sanığın atılı suçtan beraati yerine, dosya kapsamına uymayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyetine hükmolunması,

b- Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince,

Sanığın temyiz dilekçesi ve ekinde bulunan Iğdır Devlet Hastanesi ve Elazığ Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen raporlara göre "Antisosyal kişilik bozukluğu ve uyum bozukluğu" rahatsızlıklarının bulunduğunun belirtilmesi karşısında, TCK.nın 32. maddesi gereğince sanığın suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğini ortadan kaldıran veya bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğinin önemli derecede azalmasına yol açan bir akıl hastalığı ve yüklenen suç yönünden cezai ehliyetinin bulunup bulunmadığı konusunda ruh sağlığı ve hastalıkları hastanesinden ya da Adli Tıp Kurumundan rapor alınarak sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve sanık ... müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25864, Karar No: 2015/3183, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/25864 E.  ,  2015/3183 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17229, Karar No: 2013/22913, Tarih: 28.11.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/17229 E.  ,  2013/22913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanıkların hükümlülüklerine, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Sanık ...'a yönelik temyiz incelemesinde;

1- 5846 sayılı Yasanın 81/4. maddesi uyarınca alt sınırdan cezanın yeterli görüldüğünün belirtilmesine ve hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine karşın başkaca bir gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak 100 gün olarak belirlenmesi,

2-Sanık hakkında yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özellikler gerekçe gösterilerek kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrildiği halde; bu kez kayden sabıkasız olan sanık hakkında hükmolunan cezanın adli para cezası olması ve yargılama sürecinde gözlemlenenen tutum ve davranışları nedeniyle pişmanlık duyduğu ve tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede kanaat oluşmadığı şeklindeki birbiriyle çelişkili ve dosya kapsamına uymayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3- 01.03.2008 tarih ve 26803 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 26.02.2008 tarih ve 5739 sayılı Yasa'nm 5. maddesiyle, 5275 sayılı Yasa'nın 106/10. maddesinde yer alan "Türk Ceza Kanununun 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendine göre kısa süreli hapis cezasından çevrilen adlî para cezalarının infazında, aynı maddenin altıncı ve yedinci fıkraları hükümleri saklıdır." şeklindeki hükmün yürürlükten kaldırılmış ve yine aynı Yasa'nın 4. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun 50/6. maddesinde yer alan "yaptırımın" ibaresinin "tedbirin" şeklinde değiştirilmiş olması karşısında, hapisten çevrilen adli para cezası ile doğrudan hükmolunan adli para cezasının infaz rejimleri arasında bir fark kalmadığı gözetilerek

hüküm tesisi yerine, hapisten çevrilen adli para cezasına ilişkin olarak 5237 sayılı TCK'nun 50/6. maddesi uyarınca, kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği ve bu kararın derhal infaz edileceği hususunda ihtarat yapılmasına karar verilmesi,

4- Dosyada mevcut bilirkişi raporuna göre 2400 adet CD'nin boş olduğu anlaşıldığından iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

II-Sanık ...'a yönelik temyiz incelemesine gelince;

1- 5846 sayılı Yasanın 81/4. maddesi uyarınca alt sınırdan cezanın yeterli görüldüğünün belirtilmesine ve hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine karşın başkaca bir gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak 300 gün olarak belirlenmesi,

4- Dosyada mevcut bilirkişi raporuna göre 2400 adet CD'nin boş olduğu anlaşıldığından iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

II-Sanık ...'a yönelik temyiz incelemesine gelince;

1- 5846 sayılı Yasanın 81/4. maddesi uyarınca alt sınırdan cezanın yeterli görüldüğünün belirtilmesine ve hapis cezası alt sınırdan tayin edilmesine karşın başkaca bir gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak 300 gün olarak belirlenmesi,

2-Sanık hakkında yargılama sürecinde duyduğu pişmanlık ve suçun işlenmesindeki özellikler gerekçe gösterilerek kısa süreli hapis cezası adli para cezasına çevrildiği halde; bu kez kayden sabıkasız olan sanık hakkında hükmolunan cezanın adli para cezası olması ve Yargılama, sürecinde gözlemlenenen tutum ve davranışları nedeniyle pişmanlık duyduğu ve tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede kanaat oluşmadığı şeklindeki birbiriyle çelişkili ve dosya kapsamına uymayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

3- 01.03.2008 tarih ve 26803 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 26.02.2008 tarih ve 5739 sayılı Yasa'nın 5. maddesiyle, 5275 sayılı Yasa'nın 106/10. maddesinde yer alan "Türk Ceza Kanununun 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendine göre kısa süreli hapis cezasından çevrilen adlî para cezalarının infazında, aynı maddenin altıncı ve yedinci fıkraları hükümleri saklıdır." şeklindeki hükmün yürürlükten kaldırılmış ve yine aynı Yasa'nın 4. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun 50/6. maddesinde yer alan "yaptırımın" ibaresinin "tedbirin" şeklinde değiştirilmiş olması karşısında, hapisten çevrilen adli para cezası ile doğrudan hükmolunan adli para cezasının infaz rejimleri arasında bir fark kalmadığı gözetilerek hüküm tesisi yerine, hapisten çevrilen adli para cezasına ilişkin olarak 5237 sayılı TCK'nun 50/6. maddesi uyarınca, kısa süreli hapis cezasının tamamen veya kısmen infazına karar verileceği ve bu kararın derhal infaz edileceği hususunda ihtarat yapılmasına karar verilmesi,

4- 5237 sayılı TCK'nun 58 ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108.maddelerinde "mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbiri" uygulanmasına ilişkin düzenlemenin hapis cezasına özgü bulunduğu ve 5275 sayılı Yasanın adli para cezalarının infaz biçimini gösteren 106.maddesinde mükerrerlik ile ilgili bir düzenlemenin yer almadığı gözetilmeden, sanığa verilen adli para cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmesi,

5- 5275 sayılı Kanunun 108.maddesinin 2.fıkrası gereği sanığın birden fazla

5- 5275 sayılı Kanunun 108.maddesinin 2.fıkrası gereği sanığın birden fazla

tekerrüre esas alınabilecek sabıkasının bulunması halinde bunlardan en ağırının esas alınması gerektiği, buna göre en ağır cezayı içeren Bitlis Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/115 Esas - 2008/9 Karar sayılı ilamına konu 1 yıl 8 ay erteli hapis hapis cezasından ibaret sabıkasının tekerrüre esas alınması gerektiği halde, daha hafif ceza içeren Mersin 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/517-1312 Karar sayılı ilamındaki 2 ay 15 günlük erteli hapis cezasının tekerrüre esas alınması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 5275 sayılı Yasa'nın 108/2. maddesi uyarınca mükerrir olan sanık ... hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 28.11.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22137, Karar No: 2019/10704, Tarih: 15.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/22137 E.  ,  2019/10704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin müvekkilinin süt toplama ve yem ticareti işi ile uğraşan davalı işverenin işyerinde işçi olarak 29.10.2010-27.04.2013 tarihleri arasında çalıştığını, sigorta kaydının inşaat işinde gösterildiğinin öğrenmesi üzerine muhasebeciye durumu sorduğunu, işverenin bunun üzerine "sorun çıkarıyorsun çalışmayacaksan git" dediğini, sonrasında işi bırakmayınca işveren tarafından çalışma koşullarının ağırlaştırıldığını, müvekkilinin işi bırakmak zorunda kaldığını, fazla çalışma, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı tarafından cevap dilekçesi ibraz edilmemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, çözümlenmesi gereken ilk uyuşmazlık, kabulüne karar verilen kıdem tazminatı, yıllık izin ve asgari geçim indirimi alacaklarına ilişkin davanın belirsiz alacak davası türünde açılıp açılamayacağı noktasındadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Kanun'un 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir. (2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "Alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkansız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukuki yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukuki yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmi davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hallerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması, bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması, bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır (H. Pekcanıtez, Belirsiz Alacak Davası, Ankara 2011, s. 45; H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 448). Sadece alacak miktarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da miktarın tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlemesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir, ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 225).

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.