muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12987, Karar No: 2022/15323, Tarih: 07.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/12987 E.  ,  2022/15323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tereke tespiti istemine ilişkin olarak açılan davada Bursa Tereke ve Rize 2. Sulh Hukuk Mahkemeleri’nce ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesi’nin yargı çevresinde kalan Mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri Hukuk Dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan Adlî Yargı İlk Derece Hukuk Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, murisin terekesinin tespiti istemine ilişkindir.

Bursa Tereke Mahkemesince, murisin ikamet adresinin Topkaya Köyü/ Rize olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Rize 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, murisin son yerleşim yeri adresinin ''Gümüştepe Mahallesi,.... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir

Türk Medenî Kanunu’nun 589. maddesi gereğince mirasbırakanın yerleşim yeri sulh hâkimi, istem üzerine veya re’sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır, aynı Kanun'un "19/1. maddesi gereğince de yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yer olup dosya kapsamında yapılan incelemede, Rize Merkez İlçe Jandarma Komutanlığı tarafından yapılan kolluk araştırmasında, murisin vefat etmeden önce “Gümüştepe Mahallesi, .....'” adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın Bursa Tereke Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Bursa Tereke Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07.11.2022 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/406, Karar No: 2024/1784, Tarih: 26.02.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/406 E.  ,  2024/1784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/32 E., 2023/293 K.

KARAR : Kabul

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen 01.09.2020 tarihinden itibaren aylık bağlanması gerektiğinin tespiti davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulü ile incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili, davacının 02.02.1999 tarihinde ikamet tezkeresi olmadan pasaport ile isteğe bağlı Bağ-Kur kaydını yaptırdığını, 31.03.2014 tarihine kadar primlerini düzenli olarak ödediğini ve yaşlılık aylığı bağlanması için 20.08.2020 tarihinde Kuruma başvuru yaptığını, Kurum tarafından ikamet tarihlerine göre hizmet sürelerinin yeniden düzenlendiği ve şartları yerine getirmediğinden davacının tahsis talebinin reddedildiğini, bunun üzerine Kuruma itiraz edildiğini ancak Kurumun itirazlarını reddettiğini, Kurumun tahsil edilen primlerden uzun süre yararlandıktan ve yıllarca kendisini sigortalı sayan Kurumun, davacıya sigortalı olduğu inancını verdikten sonra kendi hatasını farkedip sigortalılık süresini indirmesinin iyiniyet kurallarıyla bağdaşmadığını, Kurum işleminin iptali ile davacıya 01.12.2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile 01.09.2020 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili, açılan davanın haksız ve mesnetsiz olduğunu, 1479 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinde Türkiye’de ikamet eden yabancı uyrukluların talepleri halinde isteğe bağlı sigortalı olabileceklerinin düzenlendiğini, burada ikamet şartının yer alması nedeniyle müvekkili Kurumun, İl Göç İdaresi Müdürlüğünden davacının Türkiye’de ikamet izni verilen sürelerini istediğini, her ne kadar davacının 02.02.1999 tarihinden 31.03.2014 tarihine kadar primlerini düzenli olarak ödemiş ise de İl Göç İdaresi Müdürlüğünün bildirdiği ikamet tarihlerine göre sigortalılık sürelerinin yeniden belirlendiğini, tahsis talep tarihinde 5400 gün şartını yerine getirmediğinden talebinin reddedildiğini beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 02.07.2021 tarihli, 2021718 Esas, 2021/124 Karar sayılı kararı ile davanın kabulüne, davacıya tahsis talep tarihini takip eden aybaşı olan 01.09.2020 tarihinde yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti ile aksine Kurum işleminin iptaline, davacıya ödenmesi gereken yaşlılık aylıklarının 5510 sayılı Kanun'un 42 nci maddesindeki 3 aylık yasal süre dikkate alınarak 01.12.2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 28.04.2022 tarihli, 2021/1314 Esas, 2022/747 Karar sayılı kararı ile dosyadaki yazılara, hükmün Dairece de benimsenmiş bulunan kanuni ve hukuki gerekçeleri ile dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden kanuna aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, HMK'nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1.Mahkeme kararına karşı davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairemizin 22.09.2022 tarihli ve 2022/8367 E. 2022/11095 K. sayılı ilamında; Kurum kayıtlarının incelenmesinde, davacının 02.02.1999 tarihinde sigortalılığının başlatıldığı, davacının primlerini düzenli ödediği, ancak İl Göç İdaresi yazısına göre prim sürelerinin düşürüldüğü, Bağ-Kur isteğe bağlı sigortalılık giriş bildirgesinde ... Mahallesi Osmangazi/Bursa adresinin muhtarlık tarafından onaylandığı, ancak davacının hangi süreler arasında ... Mahallesi'nde ikamet ettiğinin belirtilmediği, bunun davacının uyuşmazlık konusu dönemde Kanun'da aranan ikamet şartını sağladığına karine oluşturmayacağı dikkate alınarak, davacının uyuşmazlık konusu dönemde ikamet şartının devam edip etmediğinin su, elektrik ve telefon abonelikleri, kira sözleşmeleri vs. deliller ile ispat edilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davacı vekilince sunulan evlilik tutanağı, tapu kayıtları ve diploma örnekleri uyarınca davacının eşinin 1999 yılında ülke sınırları içerisinde taşınmaz edindiği, davacının çocuklarının uyuşmazlık konusu dönemde ülke sınırları içerisinde eğitim gördükleri, tanık ...'in anlatımlarıyla sabit olduğu üzere davacının 2000 yılından itibaren ülkemizde ikamet ettiğine şahitlik ettiği nazara alınarak yasada aranan ikamet koşulunun davacı yanca karşılandığı, 02.02.1999 ile 02.01.2005 tarihleri arasında aralıksız olarak isteğe bağlı sigorta kapsamında prim ödediği anlaşılan 20.03.1962 doğumlu davacının yaşlılık aylığı talep tarihi olan 20.08.2020 tarihi itibariyle 58 yaş ve 5400 gün prim ödeme koşulunu da yerine getirdiği değerlendirilmekle davanın kabulüne, davacıya tahsis talep tarihini takip eden aybaşı olan 01.09.2020 tarihinde yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti ile aksine Kurum işleminin iptaline, davacıya ödenmesi gereken yaşlılık aylıklarının 5510 sayılı Kanun'un 42 nci maddesindeki 3 aylık yasal süre dikkate alınarak 01.12.2020 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davacıya ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili yeterli inceleme yapılmadan hüküm kurulduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıya 01.09.2020 tarihinden itibaren aylık bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 1479 sayılı Kanun'un 79, geçici 10 uncu, 5510 sayılı Kanun'un 50 nci maddeleridir.

3. Değerlendirme

1. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı Kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

26.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7307, Karar No: 2007/7081, Tarih: 10.04.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/7307 E.  ,  2007/7081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/02/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine,  10.4.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22867, Karar No: 2013/19358, Tarih: 20.09.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/22867 E.  ,  2013/19358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 08.11.2007-23.11.2011 tarihleri arasında çeşitli pozisyonlarda çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, müvekkilinin 23.08.2011 tarihinde sendikaya üye olduktan sonra başka mağazalara gönderilmek tehditi ile çalışma şartlarının ağırlaştırıldığını, müvekkiilinin başarılı bir çalışan olduğunu bu sebeplerle feshin geçersizliğin tespiti ile işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davacının 08.11.2007-23.11.2011 tarihleri arasında mağaza satış uzmanı olarak çalıştığını, davacının 22.08.2011 tarihinde alınmış 23.08.2011-26.08.2011 tarihleri arasında rapor ibraz ederek istirahat aldığını, yapılan rutin kontrollerde 22.08.2011 tarihinde davacının davalı işyerinde 09:00-17:30 vardiyasında çalıştığının kamera kayıtları ile tespit edildiğini, davacıdan savunma talep edildiğini, davacının otomasyon sisteminden kaynaklanan hatadan durumu ortaya çıktığını belirtip 23.08.2011 tarihli yine 5166 protokol nolu rapor getirdiğini, iki raporunda 5166 protokol nolu olması üzerine yaptıkları araştırmada hastanenin alınan raporun usule fenne ve akla aykırı olduğunu belirttiğini, davacının sendikalı olduğunun müvekkili işyeri tarafından bilinmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesin talep etmiştir.

Mahkemece, davacının sendikaya üye olduktan sonra sözleşmesinin feshedildiği, işveren tarafından yapılan araştırmada dahi doğruluğu ispatlanamayan ve bu sebeple kuşkudan öteye gitmeyen bir sebeple sözleşmenin feshedildiği, bu durumun 4857 sayılı İş Kanunu'nun 25/II. maddesindeki sebeplerle örtüşmediğini, ayrıca davacı fesih bildirimindeki sebebinin gerçek sebep olmadığını ileri sürdüğünü, işyeri ve sendika ile yapılan yazışmalarda davalıya ait işyerinde sendikalı üye olmadığı, sendikaya üye işçilerin istifa ettiği ya da işten çıkartıldığını, bu sebeple davacının iddiasının ispatlandığını, feshin sendikal sebebe dayandığı ve geçerli fesih olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Karar davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedilip feshedilmediği noktasındadır.

Karar davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu davacının iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedilip feshedilmediği noktasındadır.

4857 sayılı Kanun'un 25/II. maddesinde, "Ahlak ve iyi niyet kurallarına uymayan haller ve benzerleri: a) İş sözleşmesi yapıldığı sırada bu sözleşmenin esaslı noktalarından biri için gerekli vasıflar veya şartlar kendisinde bulunmadığı halde bunların kendisinde bulunduğunu ileri sürerek, yahut gerçeğe uygun olmayan bilgiler veya sözler söyleyerek işçinin işvereni yanıltması. b) İşçinin, işveren yahut bunların aile üyelerinden birinin şeref ve namusuna dokunacak sözler sarfetmesi veya davranışlarda bulunması, yahut işveren hakkında şeref ve haysiyet kırıcı asılsız ihbar ve isnadlarda bulunması. c) İşçinin işverenin başka bir işçisine cinsel tacizde bulunması. d) İşçinin işverene yahut onun ailesi üyelerinden birine yahut işverenin başka işçisine sataşması veya 84. maddeye aykırı hareket etmesi. e) İşçinin, işverenin güvenini kötüye kullanmak, hırsızlık yapmak, işverenin meslek sırlarını ortaya atmak gibi doğruluk ve bağlılığa uymayan davranışlarda bulunması. f) İşçinin, işyerinde, yedi günden fazla hapisle cezalandırılan ve cezası ertelenmeyen bir suç işlemesi. g) İşçinin işverenden izin almaksızın veya haklı bir sebebe dayanmaksızın ardı ardına iki işgünü veya bir ay içinde iki defa herhangi bir tatil gününden sonraki iş günü, yahut bir ayda üç işgünü işine devam etmemesi. h) İşçinin yapmakla ödevli bulunduğu görevleri kendisine hatırlatıldığı halde yapmamakta ısrar etmesi. ı) İşçinin kendi isteği veya savsaması yüzünden işin güvenliğini tehlikeye düşürmesi, işyerinin malı olan veya malı olmayıp da eli altında bulunan makineleri, tesisatı veya başka eşya ve maddeleri otuz günlük ücretinin tutarıyla ödeyemeyecek derecede hasara ve kayba uğratması." hallerinde iş sözleşmesinin işverence haklı sebebe dayalı olarak feshedilebileceği düzenlenmiştir.

Dosya içeriğinden, davacının 08.11.2007-23.11.2011 tarihleri arasında davalı işyerinde mağaza satış danışmanı olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin ahlak ve iyiniyet kurallarına uymayan davranışı sebebiyle 4857 sayılı Kanun'un 25/II. maddesi gereğince haklı sebep belirtilerek feshedildiği anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden, davacının 08.11.2007-23.11.2011 tarihleri arasında davalı işyerinde mağaza satış danışmanı olarak çalıştığı, iş sözleşmesinin ahlak ve iyiniyet kurallarına uymayan davranışı sebebiyle 4857 sayılı Kanun'un 25/II. maddesi gereğince haklı sebep belirtilerek feshedildiği anlaşılmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta, davalı taraf yapılan rutin kontrollerde davacının raporlu olduğu tarihte çalıştığının tespit edildiğini, davacının savunmasının istendiğini, davacının bunun üzerine hastanenin otomasyon sisteminden kaynaklanın hata sebebiyle rapordaki tarihinde yanlış olduğunu belirterek aynı protokol numaralı 23.08.2011 tarihli rapor ibraz ettiğini, bu raporun hastaneden sorulması üzerine hastanenin 22.08.2011 tarihli raporun usule, fenne ve akla aykırı olduğunu belirttiğini, davacının bu eylemi sebebiyle iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini beyan etmiştir. Dosya içerisinde davacıya ait 22.08.2011 tarihli ve 23.08.2011 tarihli iki adet protokol numarası aynı raporun bulunduğu anlaşılmaktadır. Davalı şirketin yazısı üzerine davacının raporu aldığı hastane yazı cevabında 22.08.2011 tarihli raporun usule, fenne ve akla aykırı oılduğunu belirtmiştir. Davacı raporlardaki bu yanlışlığın hastanedeki otomasyon sisteminden kaynaklandığını ileri sürmüştür. Hal böyle olunca davacının bu savunmasının açıklığa kavuşması için ilgili hastanenin otomasyon sisteminde davacının rapor aldığı tarihte bir problem olup olmadığının tespiti konusunda uzman bilirkişiden rapor alınması gerekmektedir. Bu bakımdan eksik inceleme ile karar verilmiş olması hatalı olup, hükmün bu sebeple bozulması gerekmiştir.

2-Kabule görede davacının iş sözleşmesinin sendikal sebeple feshedilmediği anlaşılmakla sendikal tazminat isteminin reddine karar verilmesi gereklidir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 20.09.2013 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, mahkemece davacının işe iadesine ilişkin kararın yerinde olduğunu bu kısma ilişkin davalının yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile mahkemece verilin işe iade kararının onanması görüşünde olduğundan sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılmıyorum.20.09.2013
Yargıtay — Esas No: 2011/17416, Karar No: 2012/4681, Tarih: 22.02.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/17416 E.  ,  2012/4681 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b-e, 62/1, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkümiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin mağdurun asli kusurlu olduğuna, eksik inceleme ila karar verildiğine, katılan vekilinin sanığın kusurunun olası kast düzeyinde olduğu bu nedenle alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mahkemece TCK'nın 89/1. maddesi uyarınca hüküm tesis edilirken seçimlik ceza olarak adli para cezasının seçildiği ve cezanın alt sınırdan tayin edildiği belirtildiği halde suç tarihi itibariyle 5560 sayılı Kanunla değişiklik öncesi uygulanan maddedeki adli para cezasının alt sınırının 5 gün olduğu nazara alınmadan, asgari haddin 90 tam gün olduğu kabul edilerek sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyraınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının ilgili kısmının " Sanığın 5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesi uyarınca 5 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılması, TCK'nın 89/2-b-e gereğince yarı oranında arttırılarak 7 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına , TCK'nın 62/1. maddesi gereğince verilen cezanın 1/6 oranında indirilerek 5 gün karşılığı adli para cezasıyla cezalandırılması, TCK'nın 52. maddesi gereğince gün adli para cezasının günlüğü 20 Tlden paraya çevrilerek sonuç olarak 100 TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına" şeklinde değiştirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2559, Karar No: 2014/20306, Tarih: 27.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/2559 E.  ,  2014/20306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : 2002 takvim yılı için; 5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi gözetilerek 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesi uyarınca 18 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin.

2003 takvim yılı için; 5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi gözetilerek 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesi uyarınca 18 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin. 2004 takvim yılı için; 5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi gözetilerek 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesi uyarınca 18 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin. 2005 takvim yılı için; 5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi gözetilerek 213 sayılı Yasanın 359/b-1 ve 5237 sayılı TCK'nun 53. maddeleri uyarınca 18 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin. 2006 takvim yılı için; 5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi gözetilerek 213 sayılı Yasanın 359/b-1 ve 5237 sayılı TCK'nun 53. maddeleri uyarınca 18 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin. 2007 takvim yılı için; 5237 sayılı TCK'nun 7/2. maddesi gözetilerek 213 sayılı Yasanın 359/b-1 ve 5237 sayılı TCK'nun 53. maddeleri uyarınca 18 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin.

I. 2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen “2002 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği en aleyhe 31.12.2002 tarihinden hüküm tarihine kadar, sanığa yüklenen “2003 ve 2004 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği en aleyhe 31.12.2003 ve 31.12.2004 tarihlerinden, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkında 2002, 2003 ve 2004 takvim yıllarından açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,