muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14677, Karar No: 2021/11708, Tarih: 05.04.2021

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun "Basit yargılama Usulü" başlıklı 251/3. maddesinde "Beyan ve savunma için verilen süre dolduktan sonra mahkemece duruşma yapılmaksızın ve Cumhuriyet savcısının görüşü alınmaksızın, Türk Ceza Kanununun 61 inci maddesi dikkate alınmak suretiyle, 223 üncü maddede belirtilen kararlardan birine hükmedilebilir. Mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." hükmü yer almaktadır.

İnceleme konusu somut olayda; Sanık hakkında hakaret ve tehdit suçlarından sonuç olarak hükmedilen 75 gün ve 25 gün adli para cezalarından CMK’nın 251/3. maddesi uyarınca ¼ oranında indirim yapılması ile sonuç cezaların 56 gün ve 18 gün adli para cezası olarak belirlenmesinden sonra TCK’nın 52/2. maddesi uygulanarak adli para cezasının miktarının tayin edilmesi gerekirken, uygulamada hata yapılarak TCK’nın 52/2. maddesine göre adli para cezası miktarları belirlendikten sonra bu miktarlar üzerinden ¼ oranında indirim yapılmak suretiyle sanık hakkında fazla cezaya hükmedilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-Hakaret ve tehdit suçlarından sanık ... hakkında, Samsun 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/09/2020 tarihli ve 2020/453 esas, 2020/447 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Karardaki hukuka aykırılık sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, aynı yasa maddesinin 4-d fıkrası uyarınca, Yerel Mahkemece yapılan uygulama da gözetilerek, sanığın tehdit suçundan TCK’nın 106/1-2. cümlesi gereğince 30 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, sanığın 25 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, CMK’nın 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılarak sanığın 18 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek, sanığın 360 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA, hakaret suçundan TCK'nın 125/1. maddesi gereğince 90 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, sanığın 75 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, CMK’nın 251/3. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılarak sanığın 56 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, TCK'nın 52/2 maddesi uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek, sanığın 1.120 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA,

3-İnfazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, dosyanın Adalet Bakanlığı'na sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 05/04/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10484, Karar No: 2022/5780, Tarih: 30.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/10484 E.  ,  2022/5780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtay’ca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'nin esastan ret kararının kaldırılmasına karar verildikten sonra ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2020/444E– 2021/187 K sayılı ilamın incelenmesinde;

Arsa niteliğindeki ... İli, İlkadım İlçesi, 19 Mayıs Mahallesi, 7765 ada, 3 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibarıyla doğru olduğu gibi, üzerindeki yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaz ile emsal olarak kabul edilen taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Taktir Komisyonunca belirlenen emlak vergisine esas m2 değerleri karşılaştırıldığında, dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan daha yüksek oranda değerli olduğu anlaşılmasına rağmen, yetersiz gerekçe ile dava konusu taşınmazı emsale göre daha düşük oranda değerli kabul edilerek değer biçilmesi nedeniyle rapor inandırıcı olmayıp temyiz edenin sıfatı nazara alındığında bu husus bozma nedeni yapılmamış ise de yasadaki yönteme uyulmadan dava konusu taşınmaza farklı mahalleden ve dava konusu taşınmaza göre yüzölçümü büyük bir taşınmaz emsal alınarak değer belirleyen rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibarıyla, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğü'nden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine 6459 sayılı Yasa'nın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından; dava tarihinden dört ay sonrasından karar tarihine kadar faiz işletilmesi gerektiği halde, faiz bitiş tarihinin gösterilmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2020/444 E - 2021/187 K sayılı hükmünün açıklanan nedenlerle HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davacı idareden peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, 30/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19071, Karar No: 2018/4495, Tarih: 07.05.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/19071 E.  ,  2018/4495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlerle, temyiz kapsamı ve nedenlerine göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, sigortalının 29/07/2009 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu sürekli maluliyeti nedeniyle maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, maddi ve manevi tazminat istemlerinin kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgere göre, davacının tersane işçisi olarak çalışırken, sol gözüne demir batması neticesinde % 20,2 oranında malul kalacak şekilde iş kazası geçirdiği, davacı işçinin %20 oranında müterafik kusurunun olduğu, 26/11/2015 tarihli hesap raporunda TRH 2010 isimli bakiye ömür tablosu esas alınarak yapılan hesaba itibar edilerek karar verildiği anlaşılmaktadır.

Tazminatın saptanmasında, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, PMF yaşam tablosuna göre bakiye ömrü, işgörebilirlik çağı, işgöremezlik ve müterafik kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır. Öte yandan tazminat miktarı; işçinin ve destek görenin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu yönü ise söz götürmez. Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tesbit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı, hesaplanan tazminattan SGK tarafından bağlan gelirlerin rücuya kabil kısmı tenzil edilerek yapılan hesabın hükme esas alınması Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda mahkemece yaptırılan hesapta PMF bakiye ömür tablosu yerine dairemizce kabul görmeyen TRK 2010 tablosunun esas alınması hatalı olmuştur.

O halde yapılacak iş, taraflar lehine oluşan usuli kazanılmış hakları da dikkate alarak davacının maddi tazminat alacağının hesabında 1931 tarihli PMF yaşam tablosunu dikkate alarak yapılacak hesabı hükme esas alarak karar vermekten ibarettir.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda mahkemece yaptırılan hesapta PMF bakiye ömür tablosu yerine dairemizce kabul görmeyen TRK 2010 tablosunun esas alınması hatalı olmuştur.

O halde yapılacak iş, taraflar lehine oluşan usuli kazanılmış hakları da dikkate alarak davacının maddi tazminat alacağının hesabında 1931 tarihli PMF yaşam tablosunu dikkate alarak yapılacak hesabı hükme esas alarak karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının şimdilik hesaplanmasına yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 07/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14448, Karar No: 2011/925, Tarih: 31.01.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/14448 E.  ,  2011/925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAHİLİ DAVALI : ... VD.

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 05.10.2005 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim tashihi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 06.07.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, ... ada ... parsel sayılı taşınmazın tapu kaydında murisi annesinin "..." yazılı ismine nüfus kaydına uygun olarak "Mutlu" soyadının eklenmesini istemiştir.

Davalı idare vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu ... sayılı parselin imar öncesi dayanağı olan 652 sayılı parselin tapulama tutanağı getirtilip keşfen yapılan inceleme sonucu davanın kabulüne, ... parsel sayılı taşınmazda tapuda malik görünen "..."nin "Bekir kızı ..." olarak tashihen tesciline karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dava, tapuda isim tashihi isteğine ilişkindir.

Dava konusu ... sayılı imar parselinin geldisi olan 652 sayılı parselin tapulama tutanağı içeriğindeki Şubat 1932 tarihli 5 sıra no'lu tapu kaydına göre ... adına yazıldığı belirtilmiştir. Tapu Sicil Müdürlüğü cevabında revizyon tapusunun kimlik bilgilerinin İskan Müdürlüğünden sorulması gerektiği bildirilmiştir. Bu durumda tapulama tutanağına revizyon gören tapu kaydı ve dayanak kimlik bilgileri idareden

2010/14448 - 2011/925

araştırılarak revizyon tapusunda belirtilen malik ile davacının murisinin aynı kişi olup olmadığının tespiti gerekir. Resmi kayıtlar araştırılmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; HUMK'nun 74. maddesine göre davada baba adı yazılması talebi olmadığı halde talep aşılarak baba adının da ilave edilmesi yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 31.01.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1284, Karar No: 2020/3791, Tarih: 25.11.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/1284 E.  ,  2020/3791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki iflasın açıklanması davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, dava konusu ... İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şirketi müdürü olan ve aynı zamanda eşi olan .....in, 06/08/2014 tarihinde vefat ettiğini ve miras yolu ile şirkette hissedar ve müdür olduğunu, ancak şirketin pasifinin aktifinden fazla olması nedeni ile borca batık olduğunu, şirketin iflasına karar verilmesini talep etmiştir.

Bir kısım müdahiller vekilleri, davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

İlk derece mahkemesince, davacının, İİK 178. maddede belirtilen belgeleri sunmadığı, şirket merkezinde keşif yapılmasına rağmen ticari defterler ve dayanak belgeleri sunmadığı, davacı şirket vekiline duruşmada tekrar süre verilerek ihtarat yapılmasına rağmen yine sunmadığı, kesin süreden epey sonra duruşmada bir kısım belgeleri ibraz ettiği, bu belgeler ile de incelemenin yapılması mümkün olmadığı, davacı şirketin borca batık olup olmadığının tespit edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi tarafından istinaf incelemesi neticesine; şirket hakkında iflasa karar verilebilmesinin zorunlu şartı olan borca batıklığın tespitinin mümkün olmadığından dolayı davanın reddi gerektiği ve mahkemece verilen davanın reddi kararında esas ve usul yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bu karara karşı süresinde davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davacı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğininde İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 25.11.2020 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22126, Karar No: 2019/10149, Tarih: 09.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/22126 E.  ,  2019/10149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı asıl işveren ... işyerinde 1998 yılı Eylül ayından iş sözleşmesinin işverence haklı neden olmaksızın feshedildiği 2014 yılı Ocak ayına kadar elektrik teknisyeni olarak çalıştığını, davalı ... Müdürlüğünün asıl işveren, diğer davalı şirketin ise alt işveren olduğunu beyanla ücret, kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin, ulusal bayram ve genel tatil ile fazla çalışma alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalıların Cevaplarının Özeti:

Davalı ... vekili, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacı ile müvekkili arasında iş sözleşmesi bulunmadığını dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının istifa ettiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Davalı şirket temsilcisi, davacının diğer davalı ile yapılan hizmet alım sözleşmeleri kapsamında çalıştırıldığını, davacının devamsızlığı üzerine mazeretini bildirmesi için ihtarname keşide edildiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde, alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, Türkiye Büyük Millet Meclisi Adalet Komisyonu tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafça belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "Alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkânsız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukukî yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukukî yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmî davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hâllerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

Alacağın hangi hallerde belirsiz, hangi hallerde belirli veya belirlenebilir olduğu hususunda kesin bir sınıflandırma yapılması mümkün olmayıp, her bir davaya konu alacak bakımından somut olayın özelliklerinin nazara alınarak sonuca gidilmesi gereklidir.

6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tâbi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneği bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.