muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/1879, Karar No: 2017/3267, Tarih: 23.05.2017

III. Uygulanması gereken Ceza Normunun Belirlenmesi

Suçun işlendiği zaman (16.06.2014) belirlenince bu tarihte yürürlükte olan ceza kanununun belirlenerek fail hakkında uygulanması safhasına geçilecektir.

Yaptırım teorisinde temel ilke, suçun işlendiği tarihte yürürlükte olan ceza kanununun uygulanmasıdır (kanunilik ilkesi). Bu ilke uyarınca, kimse fiili işlediği tarihte yürürlükte bulunmayan bir fiilden dolayı cezalandırılamayacağı gibi fiili işlediği tarihte yürürlükte olmayan bir ceza da verilemeyecektir. Kanunilik ilkesi İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi (İHAS) başta olmak üzere birçok uluslararası temel insan hakları metninde, Türkiye Cumhuriyeti Anayasasında ve Ceza Kanunumuzda güvence altına alınmıştır. İHAS’nin 7/1. maddesinde ifade edildiği üzere: ”Hiç kimse, işlendiği zaman ulusal veya uluslararası hukuka göre suç oluşturmayan bir eylem veya ihmalden dolayı suçlu bulunamaz. Aynı biçimde, suçun işlendiği sırada uygulanabilir olan cezadan daha ağır bir ceza verilemez.” Yaptırım teorisinde yürürlükte olan ceza kanununun uygulanması ilkesinin istisnası ise, sanık lehine olan kanunun uygulanması ilkesidir.

Somut uyuşmazlıkta uygulanan ceza normuna dönüldüğünde, suçun işlendiği 16.06.2014 tarihinde yürürlükte olan 5237 sayılı TCK’nın 188/3. maddesi fiil için “beş yıldan onbeş yıla kadar hapis cezası ve yirmibin güne kadar adlî para cezası” öngörmektedir. Anılan maddede 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 66. maddesi ile değişiklik yapılmış ve aynı fii1için “on yıldan az olmamak üzere hapis ve yirmibin güne kadar adlî para cezası” öngörülmüştür. TCK’nın 49/1. maddesine göre, süreli hapis cezası, kanunda aksi belirtilmeyen hallerde bir aydan az, yirmi yıldan fazla olamayacaktır. Buna göre 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 188/3. maddesine göre anılan fiil için öngörülen yaptırım, on yıldan yirmi yıla kadar hapis cezası ve adli para cezasıdır. Bu itibarla sonradan yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla değişik TCK’nın 188/3. maddesinin failin lehine olmayıp, suç tarihinde yürürlükte olan kanunun failin lehine olduğu ortaya çıkmaktadır.

Kuşkusuz, ceza kanunları kural olarak geçmişe uygulanmaz; bu ilkenin tek istisnası lehe olan kanunun geriye yürümesidir. Bu itibarla önceki kanuna göre aleyhe bir cezai rejim içeren sonraki kanunların da geçmişe yürümesi kabul edilemeyecektir. Halbuki somut uyuşmazlıkta sonraki kanun olan ve aleyhe bir ceza rejimi içeren 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 188/3. maddesi aleyhe kanun niteliğinde olmakla geriye yürümesi kabul edilemeyecektir. Halbuki yerel Mahkemece sanık hakkında aleyhe olan ve sonradan yürürlüğe giren 6545 saylı Kanun ile değişik TCK’nın 188/3. maddesi uygulanarak on yıldan hapis cezası temel ceza olarak belirlenerek bireyselleştirme yapılmıştır. Bu durum açıkça aleyhe olan sonraki kanunun geçmişe yürütülmesi olup söz edilen temel ilkelere ve TCK’nın 2. ve 7. maddesi ile İHAS’nin 7. maddesine açıkça aykırıdır.

Sonuç olarak, somut uyuşmazlıkta ilk uyuşturucu madde alımının gerçekleştiği 16.06.2014 tarihindeki fiil, sanığın suç olarak kabul edilen tek fiilidir: Bu ilk alımdan sonra 26.06.2014 ve 09.07.2014 tarihlerinde gerçekleşen olaylarda gerçek bir alım satım sözkonusu olmayıp, gerçekleştirilen eylem sanığın suçunu delillendirme işleminden ibarettir ve bu sonraki davranışlar cezalandırılmamaktadır. Sanığın ani suç ve neticesiz suç şeklinde ortaya çıkan ve suç olarak kabul edilen sadece bir davranışı hukuken suç olarak kabul edilince bu davranışın gerçekleştiği 16.06.2014 tarihinin suçun işlendiği zaman olarak kabulünde zorunluluk bulunmaktadır. Uyuşmazlıktaki cezalandırılması gereken fiil ani ve neticesiz suç niteliğindedir.

Öte yandan yerel mahkemece kabul edildiği üzere sonraki aleyhe kanunun uygulanmasını gerektirecek yani ne müteselsil suç ne de mütemadi suç söz konusudur. Çünkü cezalandırılan fiil ani suç niteliğindeki ilk satım fiilidir. Durum böyle olunca hukuken suç kabul edilmeyen adli kolluk görevlilerine ikinci ve üçüncü satışın yapıldığı tarihlerdeki normun uygulanmasını gerektiren bir hal bulunmamaktadır. Bu itibarla, sanık hakkında birden fazla alım olduğundan bahisle TCK'nın 43. maddesi gereğince zincirleme suç hükümleri uygulanamayacağı gibi teselsülün veya temadinin sona erdiği tarihteki ceza normu da tatbik edilemeyecektir.

Fiilin işlendiği tarihten sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile değişik TCK’nın 188/3. maddesi aleyhe kanun niteliğinde olmakla geriye yürümesi kabul edilemeyecektir. Bu itibarla sanık hakkında açıkça aleyhe olan anılan değişiklik sonrası hükmün uygulanarak ceza tayin edilmesi TCK’nın 2. ve 7. maddesi ile İHAS’nin 7. maddesine açıkça aykırıdır.

Açıklanan gerekçeyle anılan hükmün bozulması gerektiği düşüncesiyle Sayın Çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2025/3862, Karar No: 2025/6904, Tarih: 28.04.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/3862 E.  ,  2025/6904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/4102 E., 2024/4068 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Aydın 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/149 E., 2024/145 K.

Taraflar arasındaki Kurum işleminin iptali ile tedavi süresince kullanılan ilaç bedelinin Kurum tarafından karşılanması istemli davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliğinin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; uyuşmazlık konusu ilacın SUT kapsamına alınmamasına ilişkin bilgi ve belge dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu kapsamda, yeniden geri çevirmeye mahal bırakmaksızın;

1-Sağlık Bakanlığı Türkiye İlaç ve Tıbbi Cihaz Kurumundan dava konusu kanser hastalığının tedavisinde kullanıldığı belirtilen Atezolizumab etken maddeli Tecentriq ilaca ilişkin ilacın üretici firması/firmaları tarafından ruhsat başvurusunda bulunup bulunmadığı, ruhsat başvurusunda bulunmuş ise bu başvuruya ilişkin dayanak belgeler (faz çalışmaları, tıbbi araştırma ve görüşler ile vs. bilimsel veriler) ile Kurumunuzca ruhsat verilmesi veya verilmemesine ilişkin bilimsel görüş, itiraz ve çekincelere ilişkin bilgi belge vs. tüm kayıtların celp edilip dosyaya eklenmesine, ayrıca ruhsat verilmiş ise hangi tür kanser hastalığına, ne zaman ruhsat verildiği ve ruhsatın devam edip-etmediğinin sorulmasına ve ayrıca endikasyon dışı ilacın kullanılmasının uygun görülmesine ilişkin tıbbi komisyon görüşlerinin celp edilip dosyaya eklenmesine,

2-Davalı SGK Başkanlığından dava konusu kanser hastalığının tedavisinde kullanıldığı belirtilen Atezolizumab etken maddeli Tecentriq ilacın SUT kapsamına alınması veya alınmamasına ilişkin tüm dayanak belgelerin (bu konuda alınan bilimsel görüş, komisyonun SUT kapsamına alınması veya almamasına ilişkin gerekçe ve görüşlerini içeren itiraz vs. çekincelerine ilişkin görüş, bilgi ve belgeler vs. tüm kayıtlar) celp edilip eklenmesine,

2-Davalı SGK Başkanlığından dava konusu kanser hastalığının tedavisinde kullanıldığı belirtilen Atezolizumab etken maddeli Tecentriq ilacın SUT kapsamına alınması veya alınmamasına ilişkin tüm dayanak belgelerin (bu konuda alınan bilimsel görüş, komisyonun SUT kapsamına alınması veya almamasına ilişkin gerekçe ve görüşlerini içeren itiraz vs. çekincelerine ilişkin görüş, bilgi ve belgeler vs. tüm kayıtlar) celp edilip eklenmesine,

3-Davalı Kurumdan davacı hangi kapsamda (4/1-a,b,c ve GSS vs.) sağlık güvencesinden yararlandığı, yararlanıyorsa kendi sigortalığından mı yada başka birinin (eş, çocuk, anne, baba vs.) yararlandığı sorularak, davalı SGK Başkanlığı nezdinde bulunan davacı veya sağlık güvencesinden yararlandığı kişiye ait şahsi sicil dosyasının (özellikle 4/a,b,c hizmetlerinin gösterir hizmet döküm föyünün vs.) eksiksiz okunaklı bir suretinin celp edilip, eklenmesine,

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerinin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

28.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1149, Karar No: 2015/3897, Tarih: 02.07.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/1149 E.  ,  2015/3897 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı K.. M.. ile davalı D..İnş. Tic. A.Ş. arasında çıkan anlaşmazlığın çözülmesi için seçilen Dr.M..M..B..l, Prof.Dr.M..C..ve Prof.Dr.A.. E..'dan oluşan Hakem Kurulu tarafından bozmaya uyularak verilen 24.09.2014 tarih ve 2014/219 D.iş sayılı kararın duruşmalı olarak temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve dosya Ankara 12. Asliye Ticaret Mahkemesince 22.01.2015 tarihli yazı ile gönderilmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat Y..E.. ile davalı vekilleri Avukat H..Y.. ile Avukat N..Ç.. geldi. Hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, faiz alacağının tahsili istemine ilişkin olup hakem heyetince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Ankara 12. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 11.11.2014 gün 2014/219 D.iş Esas-2014/219 D.iş Karar sayılı değişik iş kararı ile HMK'nın 436/3. maddesi uyarınca hakem kararının tebliğ işleminin hakemlerce yapılması için dosyanın hakem heyetine iadesine karar verilmiş ise de sözleşme tarihi itibariyle olayda HMK'nın uygulanması mümkün olmayıp uygulanması gereken 1086 sayılı HUMK'nın 532. maddesi hükmünce hakemlerin kararlarının yetkili mahkeme kalemine tevdi ettikten sonra diğer tebliğ işlemlerinin mahkemece yapılması öngörüldüğünden mahkemenin 11.11.2014 gün 2014/219 Diş sayılı kararının bozularak kaldırılmasına karar verildikten sonra işin esasının incelenmesine geçilmiştir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu 28.01.1994 gün ve 1993/4 Esas-1994/1 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında taraflar hakem sözleşmesi veya tahkim şartında hakemlerin uyuşmazlığı maddi hukuk kurallarına göre çözümlemelerini öngördükleri taktirde buna aykırı karar verilmesinin temyiz nedeni oluşturacağı kabul edilmiştir. Yanlar arasındaki sözleşmenin 67 ve 80. maddelerinde uyuşmazlığın Türk Tahkim Kanun, nizam, usul ve kaidelerine uygun olarak çözümleneceği kabul edilmiştir. Bu nedenle temyize konu hakem kararı HUMK'nın 533. maddesinde sayılmış bulunan nedenlerle ve yasa ile sözleşme hükümlerine aykırılıklar halinde de bozulabileceğinden dosya ve temyiz nedenlerinin bu doğrultuda incelenmesi gerekli görülmüştür.

1-Dosyadaki bilgilere, toplanan delillere, sözleşme ve yasa hükümlerine, hakem heyetince uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş, bozmanın kapsamı dışında kalan cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre hakemlerce yapılan yargılama sonucunda verilen karara karşı taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

1-Dosyadaki bilgilere, toplanan delillere, sözleşme ve yasa hükümlerine, hakem heyetince uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş, bozmanın kapsamı dışında kalan cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre hakemlerce yapılan yargılama sonucunda verilen karara karşı taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Dairemizin hükmüne uyulan 20.12.2012 gün 2012/4979 Esas, 2012/7980 Karar sayılı bozma ilâmında 8.200.000 dolar fazla ödeme yönünden temerrüdün 14.11.1995 tarihinde, kalan 365.753.25 dolar 16.09.2004 tarihli yazının yükleniciye 15 günlük ödeme süresi tanındığından yazının tebliğ tarihine 15 günlük ödeme süresi eklenmek sureti ile bulunacak tarihten, 4.178.634 dolar fazla ödeme ile ilgili olarak da 05.09.2005 tarih ve 200/1593 sayılı yazı ile yükleniciden tahsili talep edildiğinden bu yazı celbedilip yükleniciye tebliğ tarihi ile yazıda ödeme için yükleniciye bir süre tanınmışsa bu süre de dikkate alınarak temerrüt tarihi saptanıp faiz alacağının belirlenmesi gereğine işaret edilmiştir. Bozmadan sonra yapılan araştırmada 365.753.25 dolar yönünden 16.09.2004 tarihli ödeme talepli yazının yükleniciye 20.09.2004 tarihinde tebliğ edilip 15 günlük ödeme süresi eklendiğinde temerrüdün 06.10.2004 tarihinde gerçekleştiği, 4.178.634 doların ödenmesinin talep edildiği 05.09.2005 tarihli yazının 08.09.2005 tebliğ tarihine bu yönde ödeme için tanınan 15 günlük süre eklendiğinde temerrüdün 24.09.2005 tarihinde gerçekleştiği tespit edilmiştir.

Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun'un Yabancı Para Borcunda Faiz başlıklı 4/a maddesinde sözleşmede daha yüksek akdî veya gecikme faizi kararlaştırılmadığı hallerde, yabancı para borcunun faizinde devlet bankalarının o yabancı para ile açılmış 1 yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranının uygulanacağı hükmü getirilmiştir. 01.01.2000 tarihinden itibaren Merkez Bankasınca devlet bankalarınca yabancı para cinslerine göre 1 yıllık vadeli mevduat hesabına ödenen en yüksek faiz oranları yayınladığından bu tarihten sonra uygulanacak yabancı para faiz oranlarının Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası'ndan, bu tarihe kadar uygulanan faiz oranlarının devlet bankalarından sorularak tespiti gerekmektedir. Yine 1 yıl vadeli mevduat hesabına ödenecek faiz oranının uygulanması gerektiğinden uygulanması gereken faiz oranı faizin işletilmeye başladığı tarihlerden itibaren ve birer yıllık dönemlerin başlangıç tarihleri itibariyle tespit edilecek faiz oranıdır.

Bu durumda hakem heyetince 14.11.1995 tarihinden, 01.01.2000 tarihine kadar Amerikan doları cinsinden 1 yıl vadeli mevduat hesabına ödedikleri en yüksek faiz oranlarının o tarihte faaliyette bulunan devlet bankalarından sorularak tespit edildikten sonra 01.01.2000 tarihinden sonraki dönem için Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası'ndan sorularak tespit edilen Amerikan doları cinsinden devlet bankalarınca 1 yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranları da dikkate alınmak ve temerrüdün gerçekleştiği tarihlerden başlamak sureti ile birer yıllık dönemlerin başlangıç tarihlerinde uygulanması gereken faiz oranlarına göre davacı iş sahibinin istemekte haklı olduğu faiz alacağının bilirkişi kurulundan alınacak ek raporla hesaplattırılarak sonucuna göre ve faize faiz yasağı ilkesini de gözönünde tutmak suretiyle bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme 1 yıllık dönem içerisinde en yüksek oranı esas olarak hesaplama yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan dava tarihinde yürürlükte bulunan ve somut olayda uygulanması gerekli 1086 sayılı HUMK'nın 417/1. maddesi gereğince davanın kısmen kabulü halinde yargılama giderleri ve vekâlet ücretinin haklılık oranında taraflar arasında paylaştırılması ve buna göre tarafların ücreti vekâlet ve yargılama gideri ile sorumlu tutulması gerektiği halde bu husus gözden kaçırılarak yargılama giderlerinin tespit ve paylaşımında hesap hatası ve bunun sonucunda davacının fazla yargılama gideri ile sorumlu tutulması da usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Kararın belirtilen sebeplerle bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hakem kararının taraflar yararına BOZULMASINA, 1.100,00'er TL duruşma vekâlet ücretinin taraflardan ayrı ayrı alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan diğer tarafa verilmesine, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 02.07.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2320, Karar No: 2015/6212, Tarih: 16.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/2320 E.  ,  2015/6212 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/148868

MAHKEMESİ : Gebze 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 11/03/2014, 2013/266 (E) ve 2014/118 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık S.. K..'ın mağdur B.. Ö..'ı "kasten yaralama" suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma uyularak verilen hükümde düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin sübuta ve haksız tahrike yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin A.. B.. bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde tahsiline karar verilmesi ve yine, 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin sanık hakkında bu maddeyle yaptığı uygulamanın hukuka aykırı olduğu anlaşılmakta ise de; bu hususlar yenidenyargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak zorunlu müdafii ücretinin çıkartılmasına ve hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün ise "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN mahkumiyet hükmünün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 16.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21969, Karar No: 2014/10014, Tarih: 10.04.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/21969 E.  ,  2014/10014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, İşyeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

06.11.2009 tarihli karar ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanığın 3 yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiş olup, hükmün 28.04.2010 tarihinde kesinleşmesinden sonra, sanığın 02.09.2010 tarihinde yeni suç işlediği, bu suçtan mahkumiyetinin kesinleştiği ve ihbar üzerine mahkemece dosyanın ele alınıp hükmün açıklandığı belirlenerek yapılan incelemede;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Suça konu ilköğretim okulunun bir yıldan beri terk edilmiş olduğu, herhangi bir faaliyetin bulunmadığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesi yerine, aynı Kanun’un 142/1-a maddesi ile uygulama yapılması her iki fıkradaki ceza sürelerinin aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesine gelince;

Şikayetçi okul müdürü ...’ın beyanı, olay tutanağı ve krokisi ile dosya içeriğine göre, suça sürüklenen çocuğun hırsızlık eylemini gerçekleştirdiği ilköğretim okulunun A blokunda bulunan konferans salonunun deprem riski nedeniyle bir yıldan beri kullanılmadığı, içindeki eşyaların tamamen boşaltıldığı, ara sıra kontrol amacıyla gidildiği, A blok için yıkım kararı alındığı ve okulun yan taraftaki B bloka taşındığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuğa atılı işyeri dokunulmazlığını bozma suçunun yasal öğelerinin oluşmadığı gözetilerek yüklenen suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 10.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/515, Karar No: 2015/3083, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/515 E.  ,  2015/3083 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.