muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1315, Karar No: 2022/4820, Tarih: 22.03.2022

**11. Ceza Dairesi         2018/1315 E.  ,  2022/4820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Sahte fatura düzenleme, Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Sanık ... Gök hakkında defter kayıt ve belgeleri gizleme suçu ile 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin; sanıklar ... ve ... hakkında 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ... müdafisi ile sanık ...'nin temyizinin incelenmesi:

Sanık ...'e yüklenen "2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme ile defter, kayıt ve belgeleri gizleme" suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e maddesinde öngörülen olağan dava zamanaşımının, kesen son sebep olan sanığın sorgusunun yapıldığı 29.03.2011 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar; sanıklar ... ve ...'ye yüklenen 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla katılan vekili, sanık ... müdafisi ile sanık ...'nin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağan ve olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 22.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14823, Karar No: 2020/2364, Tarih: 08.06.2020

**1. Hukuk Dairesi         2016/14823 E.  ,  2020/2364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Asıl davada davacılar, mirasbırakan eşi ...’un maliki olduğu 4476 ada 1 parsel sayılı taşınmazdaki payını davalı çocuklarına devrettiğini, devrin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adına tesciline karar verilmesini istemiştirler.

Asıl davada davalılar, anneleri ...’un dava konusu taşınmazların alımı sırasında ziynet eşyalarını mirasbırakana verdiğini, kendilerinin de evlenene kadar aile bütçesine katkı da bulunduklarını, bu sebeple temlikin yapıldığını, ayrıca davalı ...’in kayıt maliki olmadığını belirterek Soner yönünden açılan davanın husumetten reddini savunmuşlardır.

Birleştirilen davada davacılar, mirasbırakan babaları ...’un sahibi olduğu 2432 ada 8 parseldeki 5 nolu bağımsız bölümün 1/2’sini davalı... satış suretiyle temlik ettiğini, işlemin muvazaalı olduğunu, mirasbırakanın gerçek iradesinin mirastan mal kaçırma amaçlı olduğunu ileri sürürek tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tesciline karar verilmesini istemiştirler.

Birleştirilen davada davalı, taşınmazın mehir olarak kendisine verildiği belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, mirasbırakının temlikleri mal kaçırma amacıyla yapmadığı, işlemlerin muvazaalı olmadığı gerekçesiyle asıl ve birleştirilen davaların reddine karar verilmiştir.

Karar, asıl ve birleştirilen davada davacılar vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle asıl davanın Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 190. maddesi ve Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 6. maddeleri uyarınca usulünce ispat edilmediği, birleştirilen davanın da mirasbırakanın mirastan mal kaçırma amacıyla temlik etmediği anlaşılmakla, davanın reddine karar verilmiş olması bu gerekçe ve sonucu itibariyle doğru olduğundan, asıl ve birleştirilen davada davacılar vekillerinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 4.00 TL. bakiye onama harcının asıl ve birleştirilen davada davacılara iadesine, 08/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6965, Karar No: 2021/1063, Tarih: 03.03.2021

**9. Ceza Dairesi         2020/6965 E.  ,  2021/1063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Görevi kötüye kullanma

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi uyarınca beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde okul müdürü olarak görev yapan sanığın okul bahçesi içerinde kamelya yaptırarak, bahçedeki ağaçları keserek ve çocukların kullanımına sunulan ortak alanı daraltmak suretiyle görevini kötüye kullandığı iddia edilen sanığa atılı eylemden doğrudan zarar görmeyen müştekinin kamu davasına katılma olanağı olmadığı, usulsüz olarak verilen katılma kararının da hükmü temyiz hakkı vermeyeceği anlaşıldığından 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca temyiz isteminin REDDİNE, 03/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27130, Karar No: 2014/9817, Tarih: 21.05.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/27130 E.  ,  2014/9817 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/119786

MAHKEMESİ : Amasya 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/12/2009

NUMARASI : 2008/39 (E) ve 2009/386 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

.. plaka sayılı araca ait motorlu araç trafik ve tescil belgesindeki 22.03.2007 tarihli muayene işlemini sahte olarak tanzim ettiği iddiasıyla "resmi belgede sahtecilik" suçundan açılan kamu davasında sanığın; yüklenen suçlamayı kabul etmeyerek, sahte muayene işlemi ile ilgisinin olmadığını savunması, diğer sanık H.. D..'ın; soruşturma aşamasındaki ifadesinde, suça konu sahte muayene işlemini sanık Zeki vasıtasıyla yaptırdığını beyan etmesine karşın, yargılama aşamasında talimatla alınan ifadesinde, sanık Zeki'den bahsetmemesi, tanıklar T.. A.. ve E.. D..'in, olay hakkında görgüye dayalı bilgi sahibi olmadıklarının anlaşılması karşısında, öncelikle suça konu sahte muayene işlemini kendisinin tanzim ettiğine ilişkin iddialar bulunan A. R. lakaplı R. Y. hakkında suç duyurusunda bulunularak, dava açılması halinde her iki davanın birleştirilmesi, açılmaması durumunda ise, şahsın teminine çalışılıp olayla ilgili ifadesinin alınması, sanık Zeki'yi tanıyıp tanımadığının sorulması ve gerekmesi halinde suça konu belge üzerindeki sahte muayene işlemine ilişkin imza ve yazıların aidiyeti hususunda sanık Zeki, diğer sanık Hüseyin ve temini halinde R. Y. yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. Maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4138, Karar No: 2018/10350, Tarih: 15.10.2018

**19. Ceza Dairesi         2018/4138 E.  ,  2018/10350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5187 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-) Sanıkların sorumlu müdür ve bağlı bulunduğu yetkili olarak görev yaptıkları gazetenin 17/03/2013 ve 18/03/2013 tarihli nüshalarında, 18 yaşından küçük mağdurun "kimliğini açıklama" suçunu işledikleri iddiasıyla açılan kamu davalarında mahkemece verilen mahkumiyet hükümlerinin TCK'nin 43/1. maddesinin tartışılmaması gerekçesiyle bozulması üzerine, aynı mahkemenin 2016/257 E. ve 2016/230 E. sayılı dosyalarıyla yeni birer esas numarasına kaydedildikleri, buna müteakip 2016/230 E. sayılı dosyanın 2016/257 sayılı dosya ile birleştirilmesine karar verildiği, kararın 13.03.2017 tarihinde kesinleştiği, böylece yargılamaya temyize konu olan 2016/257 E. sayılı dosyası üzerinden devam edilmesi gerektiği anlaşılmakla,

Mahkemece yargılamanın hiçbir aşamasında birleşen dosyayla ilgili bir tespit ve değerlendirme yapılmaması, keza gerekçeli kararda da bu dosya ile birleşen 18.03.2013 tarihli haber ve dolayısıyla suça konu eylemle ilgili hiçbir açıklama yapılmaması, ayrıca Yargıtay bozma ilamının yukarıda belirtilen TCK'nin 43/1. maddesine dair kısmından bahsedilmemesi karşısında;

Hükmün uygulama kısmında sanıklar hakkında verilen temel cezanın 43/1. maddesi gereği artırıma gidilmesinin nedenlerinin hükmün gerekçe kısmına yazılmaması, dolayısıyla sanıkların hangi eylemler nedeniyle zincirleme suç işlediklerinin kararda belirtilmemesi suretiyle, 5271 sayılı CMK'nin 34. ve 230. maddelerine aykırı davranılması,

2-) Gerekçeli karar başlığında suç tarihi olarak, suça konu Kanun'a aykırı yayınların (gazetelerin) tarihleri olan 17/03/2013 ve 18/03/2013 yazılması gerekirken, sadece 17/03/2013 tarihinin yazılması,

Kanuna aykırı ve sanıklar müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKÜMLERİN 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın mahkemesine gönderilmesine, 15/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/814, Karar No: 2013/2898, Tarih: 19.02.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/814 E.  ,  2013/2898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03.03.2011 gün ve 2009/606-2011/124 sayılı kararı onayan Daire’nin ....09.2012 gün ve 2011/7512-2012/14314 sayılı kararı aleyhinde davalı ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıların sürücüsü ve maliki olduğu otobüste yolcu olarak bulunduğu sırada davalının araç kapısını açık bırakarak hareket etmesi sonucu yere düştüğünü, otobüsün ayağının üzerinden geçtiğini, olay nedeniyle tedavi masrafları ödediğini, iş gücü kaybına uğradığını, manevi üzüntüye kapıldığını ileri sürerek, 1.000 TL maddi ve 20.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, sonradan maddi tazminat talebini ıslah dilekçesiyle artırmıştır.

Davalı ... vekili, müvekkilince dava dışı firma ile yapılan anlaşma uyarınca toplu taşıma işinin ihale edildiğini, sözleşme hükmü uyarınca oluşan zarardan yüklenici firmanın sorumlu olduğunu, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, davacının yolcu olarak bulunduğu otobüste kaza sonucu yaralandığı, olay nedeniyle tedavi masrafları yaptığı, iş gücü kaybına uğradığı, manevi üzüntüye kapıldığı, kazada davalı sürücünün %100 kusurlu olduğu, davalı ... ile dava dışı firma arasında yapılan sözleşmenin davacı .... kişiyi bağlamayacağı, aralarındaki rücu ilişkisine konu olabileceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne, 440 TL tedavi gideri, 16.603,70 TL iş gücü kaybı bedeli ve ....000 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline dair tesis edilen karar, davalı ... vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Davalı ... vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 06,55 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/.... maddesi hükmü uyarınca takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, ....02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8883, Karar No: 2020/3155, Tarih: 08.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2017/8883 E.  ,  2020/3155 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1. maddesi uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki motosiklet ile gündüz vakti, ilköğretim okulunun çıkış saatinde okuldan kızını aldığı, kalabalıkta yol içinde annesi ile birlikte yürümekte olan 4 yaşındaki çocuğa tali kusurlu olarak çarptığı, mağdurun basit tıbbu müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına neden olduğu olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 08.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1862, Karar No: 2015/6142, Tarih: 14.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/1862 E.  ,  2015/6142 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/110825

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 12/11/2013, 2012/352 (E) ve 2013/424 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık M.. K..'un mağdur Muharrem'i kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği kabul ve takdir kılınmış,incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde tahsiline karar verilmesi ve 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin sanık hakkında bu maddeyle yaptığı uygulamanın hukuka aykırı olduğu anlaşılmakta ise de; bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak zorunlu müdafii ücreti olan 1124.TL'nin çıkartılmasına ve yargılama giderleri toplamının "107.TL" olarak, yine hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün ise "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN mahkumiyet hükmünün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, 14.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1390, Karar No: 2015/2530, Tarih: 03.04.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/1390 E.  ,  2015/2530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi atanma istemine ilişkindir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlı adayının nüfus kayıtlarına göre “Gençlik Mahallesi 1315 Sokak No: 14/7 Muratpaşa/...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi ise, kısıtlı adayının nüfus kayıtlarına göre “... 70 (Güzeltepe) No:8/1 Merkez/...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da, “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, her ne kadar ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının ...Mahallesi 70 (Güzeltepe) No:8/1 Merkez/...” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş ise de, yapılan kolluk araştırmalarına rağmen, kısıtlı adayının ikamet ettiği adresin tespit edilemediği, adreste bulunmadığı, kısıtlı adayının nüfus kayıtlarına göre ise “Gençlik Mahallesi 1315 Sokak No:14/7 Muratpaşa/...” adresinde ikamet ettiğinin anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 03.04.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2622, Karar No: 2019/1791, Tarih: 21.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/2622 E.  ,  2019/1791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanığın yetkilisi bulunduğu işyerinde katılanın bilgisi dışında, katılan adına 0554 926 24 36 numaralı hatta ilişkin abonelik sözleşmesi düzenlendiğinin iddia olunduğu kamu davasında; suça konu sözleşme üzerindeki katılan adına atılmış imzaların katılan eli mahsülü olmadığı, soruşturma aşamasında bilgi sahibi olarak dinlenen ... ’nun, sözleşmenin sanığın satış temsilcisi olduğu bayi tarafından düzenlendiğini ifade etmesi, suçtan elde edilen menfaatin sanığa ait olması karşısında; sanığa yüklenen suçun sübut bulduğu ve eylemin 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanun'un 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez, evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" hükümleri doğrultusunda özel hüküm niteliğinde bulunan 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununa muhalefet suçunu oluşturduğu gözetilerek ve sanığa ön ödeme önerisinde bulunularak sonucuna göre hukuki durumunun takdiri gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. Maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5319, Karar No: 2017/16656, Tarih: 07.07.2017

**22. Hukuk Dairesi         2016/5319 E.  ,  2017/16656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, davacının 01 Nisan 2006 tarihinden 23 Eylül 2013 gününe kadar davalı ... Üniversitesinin Hastanesinde radyoloji teknisyeni olarak çalıştığını, bir kısım alacakların ödenmediğini, bu nedenle iş akdinin müvekkili tarafından sonlandırıldığını belirterek, kıdem tazminatı ile fazla çalışma, şua izni, ulusal bayram genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının iş akdine kendisinin son verdiğini, alacakların zamanaşımına uğradığını, davalı işyerinde çalışma süresinin 4857 sayılı Yasanın 63. maddesine uygun olarak 7,5 saat olduğunu, 1 saat ara dinlenmesi bulunduğunu, davacının yıllık izinlerini kullandığını, cumartesi günleri saat 12'den sonra izin kullandırıldığını, davacı ile yapılan sözleşme uyarınca haftalık 41,5 saat çalışma süresi belirlendiğini, fazla çalışma alacağının bulunmadığını, şua izninin kamu görevlileri ile ilgili olduğunu, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışma olmadığını, nöbet tutanlara da %100 zamlı ücret ödendiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini belirtmiştir.

Mahkemece davacının davasının kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

3-Taraflar arasında şua izni ve fazla mesai ücreti hususlarında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı vekili radyoloji teknisyeni olan davacının zararlı ışınlara maruz kaldığını iddia ederek şua izni ile günlük 5 saatten fazla çalıştırılamayacağını ileri sürerek fazla mesai ücreti talep etmiştir. Mahkemece şua izni ile fazla mesai ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Mahkemece davacının davasının kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

3-Taraflar arasında şua izni ve fazla mesai ücreti hususlarında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı vekili radyoloji teknisyeni olan davacının zararlı ışınlara maruz kaldığını iddia ederek şua izni ile günlük 5 saatten fazla çalıştırılamayacağını ileri sürerek fazla mesai ücreti talep etmiştir. Mahkemece şua izni ile fazla mesai ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Davalı vekili davacının radyoloji teknisyeni olmasına rağmen taraflar arasındaki sözleşme uyarınca günde 7,5 saat çalıştığını, haftalık çalışma süresinin 41,5 saat olduğunu 1 saat ara dinlenme kullandığını, bununla beraber davacının Üniversitede görev yaptığı süre içinde haftalık çalışma süresinin 35 saati geçmediği, bu nedenle fazla mesai alacağının bulunmadığını, şua izni düzenlemelerinin kamu görevlileri ile ilgili olduğunu, Sağlık Bakanlığı Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumu Hastane Hizmetleri Başkan Yardımcılığının 27.11.2012 tarih ve B.10.1.TKH.0.622/3750 sayılı yazısından da anlaşıldığı üzere hangi cihazların radyasyon kaynağı sayıldığının ifade edildiğini, diğer yandan MR cihazlarının iyonlaştırıcı radyasyon üreten cihazlar olmadığını, kullanan personelde radyasyon görevlisi sayılmadığının belirtildiğini, davacının Türkiye Atom Enerjisi Kurumu dozometre ölçüm raparolandanda anlaşılacağı gibi çalışmalar yasal sınırlar içerisinde yapıdığından şua izni alacağı bulunmadığını ifade etmiştir.