muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11308, Karar No: 2013/29048, Tarih: 13.11.2013

(2) Mahkeme, cevap verilmemiş olsa bile dosya üzerinde inceleme yaparak karar verir; ancak gerekli görürse iki tarafı sözlü açıklamalarını yapabilmeleri için davet edebilir.

(3) Mahkeme tavzih talebini yerinde gördüğü takdirde 304 üncü madde uyarınca işlem yapar." düzenlemesi yer almıştır.

Yukarıda yazılı kanun hükümleri kapsamında somut olay incelendiğinde;

Davacı, 03/11/2009 tarihinde, davalı aleyhine açtığı dava ile kıdem tazminatı ve fazla çalışma ücreti alacaklarını istemiştir. Dava mahkemenin 2009/213 esasına kaydedilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda 18/06/2010 tarih ve 2009/213 E – 2010/541 K sayılı karar ile davacının davası reddedilmiştir. Bu karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairemizin 29/11/2012 tarih ve 2010/32026 E – 2012/39979 K sayılı kararı ile mahkeme kararı onanmış ve karar kesinleşmiştir.

Davalı vekili 06/03/2013 havale tarihli dilekçesi ile tavzih talebinde bulunmuştur. Bu talep mahkemece verilen 10/05/2013 tarih 2009/213 E – 2010/541 K sayılı ek karar ile kısmen kabul edilmiştir. İş bu ek kararda özetle, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3 numaralı bendinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına karar verildiği belirtilmiştir. Ek kararda hüküm fıkrasından çıkartılmasına karar verilen 3 numaralı bentte aynen ; "Davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık ücret tarifesi uyarınca hesap edilen 1.000.00 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine," denmiştir.

Davalı vekili bu kez 17/05/2013 havale tarihli dilekçesi ile ikinci kez tavzih talebinde bulunmuştur. Bu tavzih talebinde, gerekçeli kararın hüküm fıkrasına davalı yararına vekalet ücreti verilmesine dair bir paragrafın eklenmesi talep olunmuştur. Mahkeme bu ikinci tavzih talebini 17/05/2013 tarih ve 2009/213 E – 2010/541 K sayılı ek karar ile reddetmiştir. Talebin reddine dair iş bu ikinci ek kararda özetle, davalı vekilinin asıl kararı süresinde temyiz etmediği, asıl kararda davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmediği belirtilmiştir.

Davalı vekili iş bu ikinci tavzih talebinin reddine dair ikinci ek kararı temyiz etmiştir.

Davalı vekili iş bu ikinci tavzih talebinin reddine dair ikinci ek kararı temyiz etmiştir.

Yukarıda yazılı kanun hükümleri ve somut olaya ilişkin yukarıda yapılan tespitler birlikte değerlendirildiğinde, davalı vekilinin asıl kararı temyiz etmediği, birinci tavzih talebi sonucunda asıl kararın hüküm fıkrasında yer alan "Davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden hüküm tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık ücret tarifesi uyarınca hesap edilen 1.000.00 TL ücreti vekaletin davalıdan alınarak davacıya verilmesine," şeklindeki 3 üncü bendin hüküm fıkrasından çıkartılmasına karar verildiği bu şekilde asıl kararda bulunan ve tavzihe konu olabilen yazım hatasının düzelteldiği, davalı vekilinin ikinci tavzih isteminde yer alan " Gerekçeli kararın hüküm fıkrasına davalı yararına vekalet ücreti verilmesine dair bir paragrafın eklenmesi..." şeklindeki tavzih talebinin yerinde olmadığı, bu nedenle ikinci tavzih talebinin reddine dair ek kararın hukuka uygun olduğu anlaşılmıştır.

SONUÇ:

Yukarıda yazılı nedenlerle, hukuka uygun olarak yerel mahkemece verilen 17/05/2013 tarih ve 2009/213 E – 2010/541 K sayılı, davalı vekilinin ikinci tavzih talebinin reddine dair EK KARARIN ONANMASINA, 13/11/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5325, Karar No: 2013/7807, Tarih: 27.05.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/5325 E.  ,  2013/7807 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı şirkete kasko sigortalı çekici ve yarı römorkun sürücü ... idaresindeyken meydana gelen tek taraflı trafik kazasında hasarlandığını, davalının ihbara rağmen sigorta tazminatı ödemediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL. nın faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, kaza sırasındaki sürücünün ... olduğunu, kazanın alkolün etkisiyle meydana geldiğini, rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığını ve davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, kaza sırasında sürücünün ... olduğu ve kazanın alkolün etkisiyle meydana geldiği, hasarın sigorta teminatı dışında kaldığı ve davanın ispat edilemediği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, kaza sırasında aracı alkollü olarak kullanan sürücünün ... isimli kişi olduğu ve kazanın münhasıran alkolün etkisiyle meydana geldiğinin uzman bilirkişi raporuyla belirlenmiş olmasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve

aşağıda dökümü yazılı 24,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 27.5.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9803, Karar No: 2019/11755, Tarih: 03.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9803 E.  ,  2019/11755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1)Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Katılanın lise öğrencisi olduğu, okulun futbol takımında oynadığı, olay günü okul takımının maçı olması nedeniyle... Atatürk Stadyumuna gittiği, soyunma odasında üzerini değiştirdiği ve maça çıktığı, suça sürüklenen çocuğun soyunma odasına ait anahtarı bularak kapıyı açıp müştekiye ait cüzdanda bulunan 470,00 TL’yi çalması şeklinde gerçekleşen, eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nun 116/2 ve 31/2. maddesinde tanımlanan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasa'nın 66/1-e ve 66/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık asli dava zamanaşımı süresinin, suça sürüklenen çocuğun sorgusunun yapıldığı 16/04/2014 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2)Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk ve müdafiine Yargıtay 17. Ceza Dairesi’nin bozma ilamının okunması suretiyle savunmanın alındığının anlaşılması karşısında; TCK’nun 142/2-d maddesinin uygulanması ihtimaline karşı ek savunma verilmiş kabul edilerek yapılan incelemede,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan hapis cezasının, kısa süreli hapis cezası olmaması nedeniyle, TCK’nun 50/3. maddesi uyarınca seçenek yaptırımlardan birine çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan hapis cezasının, kısa süreli hapis cezası olmaması nedeniyle, TCK’nun 50/3. maddesi uyarınca seçenek yaptırımlardan birine çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii, katılan vekili ve o yer Cumhuriyet Savcsı’nın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, "TCK'nun 50/3. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların" hükümden çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3074, Karar No: 2017/5249, Tarih: 26.04.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/3074 E.  ,  2017/5249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 86/2, 86/3-a, 62/1 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun’un 58/7. maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar anılan Kanun'un 53/1-a-d-e maddesindeki haklardan, koşullu salıverilinceye kadar ise aynı Kanun’un 53/1-c maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına dair Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/12/2016 tarihli ve 2016/260 esas, 2016/712 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 08.03.2017 tarih ve 2017/1118 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 17.03.2017 tarih ve 2017/17103 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1) Mükerrir olan sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçu nedeniyle hakkında uygulanan 5237 sayılı Kanun’un 86/2. maddesinde hapis veya adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü cihetle, 5237 sayılı Kanun'un 50/2. maddesinde yer alan “Suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adli para cezasına çevrilmez.” ve aynı Kanun'un 58/3. maddesindeki “Tekerrür halinde, sonraki suça ilişkin kanun maddesinde seçimlik olarak hapis cezası ile adli para cezası öngörülmüşse, hapis cezası hükmolunur” şeklindeki düzenlemeler karşısında, sanık hakkında hapis cezasının tercih edilmesini müteakip, cezanın adli para cezasına çevrilmesi suretiyle neticeten adli para cezasına hükmedilmesinde,

2) Sanık hakkında adli para cezasına hükmedilmesi karşısında Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesinde,

3) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 53. maddesinde yer alan hak yoksunluklarının hapis cezasına mahkumiyetin sonucu olduğu gözetilmeden, sonuç olarak adli para cezasına mahkum edilen sanık hakkında aynı Kanun’un 53. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

3) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 53. maddesinde yer alan hak yoksunluklarının hapis cezasına mahkumiyetin sonucu olduğu gözetilmeden, sonuç olarak adli para cezasına mahkum edilen sanık hakkında aynı Kanun’un 53. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarına hükmedilmesinde, isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Sakarya 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/12/2016 tarihli ve 2016/260 esas, 2016/712 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nin 309/4. maddesinin (d) bendi gereğince 1 no’lu bozma nedeni yönünden aleyhe sonuç doğurmamak üzere kanun yararına BOZULMASINA, hükümden TCK’nin 58. ve 53/1. maddelerinin uygulanmasına ilişkin paragrafların çıkartılmasına, infazın bu şekilde yapılmasına, diğer kısımların aynen bırakılmasına; dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 26.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

-2-
Yargıtay — Esas No: 2018/3220, Karar No: 2020/3220, Tarih: 08.06.2020

**17. Hukuk Dairesi         2018/3220 E.  ,  2020/3220 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın kabulüne ilişkin verilen hüküm, davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, şirketleri tarafından kaskolanan aracın park halindeyken, biriken yağmur suları nedeniyle hasar gördüğünü; sigortalılarına 3.995,52 TL. hasar bedeli ödediklerini belirterek ödedikleri bedelin rücuen tahsili için başlattıkları takibe itirazın iptali ile %20 icra inkar tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davada idari yargının görevli olduğunu, yağmur sularını uzaklaştırma görevinin Belediye'ye ait olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; davalının görevindeki hizmetin kusurlu ifası nedenine dayanan uyuşmazlığın idari yargıda çözülmesi gerektiği, adli yargıda görülemeyecek alacak hakkında icra takibi yapılamayacağından geçerli bir icra takibi bulunmadığı gerekçesiyle davanın dava şartı yokluğundan reddine dair verilen hükmün, davacı vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 28.03.2016 tarih, 2015/17507 Esas ve 2016/3875 Karar sayılı ilamı ile; "TTK'nun 3, 11, 12/11, 14, 18/1. maddeleri ve 2560 sayılı Kanun hükümleri uyarınca davalı ASAT'ın tacir, davacının iddia ettiği olayın ise haksız fiil niteliğinde olduğu ve tacirin haksız fiilinden kaynaklanan

tazminat davasına adli yargıda bakılması gerektiği nazara alınarak işin esasına girilip hüküm kurulması gerektiği" gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada toplanan delillere göre; davanın kabulü ile davalının icra takibine yaptığı itirazın iptaline ve takibin devamına; davacı yanın icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; davalının uzaklaştırmakla görevli olduğu yağmur sularının tahliyesini sağlayıcı yeterli tesis kurulumu yapmayışı nedeniyle zarardan sorumlu olduğuna ilişkin mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemesine; davacının rücu edebileceği alacak miktarının, konusunda uzman bilirkişi tarafından düzenlenen raporla saptanmış ve bu raporun hükme esas alınmış olmasına göre; davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 219,63 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 08/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16670, Karar No: 2016/3676, Tarih: 23.03.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/16670 E.  ,  2016/3676 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkili şirkete kasko poliçesi ile sigortalı olan aracın yolun yüzeyinin gevşek malzeme olmasından dolayı maddi hasarlı kaza yaptığını, kazanın meydana gelmesinde davalıların tamamen kusurlu olduklarını, sigortalı aracın hasarından dolayı müvekkili sigorta şirketinin ödemiş olduğu 11.297,25 TL'nin davalılardan tahsiline verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, kazanın meydana geldiği bölgede yüklenilen iş 04.03.2011 tarihinde bitimi yapılmış ve 24.03.2011 tarihinde ilgili idare ile birlikte geçici kabul tutanağı imzalanmıştır. Bu nedenle davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna göre, dava konusu olayın meydana geldiği yerde, davalı firmaların çalışma yapmadığı, dolayısıyla kendi sorumluluk sahalarında olmayan bir olay nedeniyle kusurlarının bulunduğu kabul edilmeyeceği gerekçesiyle davanın reddine verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve kazanın davalı firmaların sorumlu olduğu yerde meydana gelmediğinin belirlenmiş olmasına göre davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 23/03/2016 gününde oybirliğiyle verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8056, Karar No: 2010/10541, Tarih: 28.10.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/8056 E.  ,  2010/10541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 10.12.1998 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalı ... ... ’ nun hak sahibi eşinin uğramış olduğu maddi ve manevi zararın giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece,davacının manevi tazminat isteminin aynen kabulü ile davacı eşin,sigortalının ölümünden sonra bir başkasıyla nikahsız beraberliği dolayısıyla destek hesabının bu beraberliğin başladığı 2.1.2003 tarihine kadar yapılmak suretiyle maddi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Kusurun aidiyeti ve oranı ile sigortalının iş kazası sonucu ölümü uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, tazminatın belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Tazminatın saptanmasında ise, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, işgörebilirlik çağı, işgöremezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır. Öte yandan, tazminat miktarı, işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu yönü ise söz götürmez. Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise, yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Maddi zararın tesbitine ilişkin 5.8.2005 tarihli hesap raporunda sigortalının ölümü tarihinde 22 yaşında ve çocuksuz olan davacının evlenme olasılığı %40 olarak kabul edilerek kazanç kaybı bu oran esas alınarak tesbit edilmiştir.Davalı iş veren vekilinin davacının ,sigortalının ölümünden sonra Orhan Selçuk Arduç adlı şahısla nikahsız beraberliğinin olduğu ve bu beraberlikten çocuğunun bulunduğu destek hesabının bu beraberliğin başladığı tarihe kadar yapılması gerektiği yolundaki itirazı üzerine mahkemece bu itiraza itibar alınan ek raporda davacının destek kaybı 10.12.1998 ila nikahsız beraberliğinin başladığı varsayılan 2.1.2003 tarihleri arasındaki dönem için maddi zarar hesabı yapılarak 10.082.87 TL maddi zararının bulunduğu bu zarardan SGK tarafından 2.1.2003 tarihine kadar davacıya ödenen peşin sermeye değerli gelirin sorularak bildirilecek tutarın tenzili gerektiği belirtilmiş,SGK tarafından davacının gelire giriş tarihi olan 10.12.1998 tarihi ile gayri resmi evlilik yaptığı 2.1.2003 tarihine kadar peşin sermaye değerlerinin 40.973.00 TL olduğunu bildirmesi üzerine de davacının karşılanmayan zararının bulunmadığı gerekçesiyle,maddi tazminat istemi reddedilmiştir.

SGK tarafından 28.11.2007 tarih ve AG 49 sayılı raporu ile davacının nikahsız birlikteliği tespit edilmekle birlikte davacının almış olduğu iş kazası ölüm gelirinin kesilmesine yönelik olarak herhangi bir yasal düzenleme bulunmadığından Kurumun idari işlem niteliğinde herhangi bir işlem yapma yetkisinin bulunmadığı belirtilerek ölüm gelirinin ödenmeye devam edildiği belirtilmektedir.

Dosyadaki belgelerden davacının nikahsız birliktelik yaşadığı ...’un ... adlı kadınla resmen evli olduğu ve bu evlilikten iki çocuğunun bulunduğu görülmektedir. Dul kalan kadın, kocası öldükten sonra gayri resmi olarak başka bir erkekle beraber yaşıyorsa her zaman bakım ihtiyacının ortadan kalktığı söylenemez. Zira nikahsız birleşmeler, tam bir güvence teşkil etmez. Somut olayda davacı kadının nikahsız olarak bir arada yaşadığı erkeğin bir kadınla resmi nikahla evli olması ve iki çocuğunun bulunması karşısında davacı kadının böyle bir kişi ile beraber yaşamasının bakım ihtiyacının sona erdiğinin kabulünü gerektirmez. Dairemizin giderek Yargıtay’ın oturmuş görüşleri de bu yöndedir. Bu bağlamda, mahkemece hukuken bağıt niteliği taşımayan ve taraflara yükümlülükler getirmeyen nikahsız beraberliklerin evlilik olarak kabulü ile desteğin bu beraberliğin başladığı tarihte sona ereceğinin kabul edilerek davacının maddi zararının noksan belirlenmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; yukarıda açıklanan ilkeler gereğince davacının karşılanmamış zararının bulunup bulunmadığı konusunda yeniden hesap raporu alınarak oluşacak sonuca göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 28.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.