muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/41983, Karar No: 2013/3664, Tarih: 30.01.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/41983 E.  ,  2013/3664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde mali ve idari işler müdür yardımcısı olarak 01/03/1993 tarihinden itibaren çalışmaya başladığını, her yıl yenilenen zincirleme sözleşmelerle çalışmasını sürdürdüğünü, işine 31/12/2008 tarihi itibariyle son verildiğini, o tarihte aldığı ücretin 4.315,47 TL olduğunu, 01.01.1993'den 31.12.2004 tarihine kadar haftada 5 gün, 40 saat olarak çalıştığını ve bunun üzeri fazla çalışmalarının ücretinin ödendiğini, 30.12.2004'de yenilenen sözleşme ile 2005'den itibaren çalışma süresinin haftada 6 güne çıkarıldığını ve cumartesi günü 8.00-13.00 arası çalışma zorunluluğu getirildiğini, yaz mesai uygulamasında ise günde 9 saatten haftada 45 saat çalıştırıldığını, davacının kazanılmış haftada 40 saat çalışma hakkı 01.01.2005'den itibaren 45 saate çıkarılarak ayrıca günlük çalışma süresi üzerinde mesai yaptırılmak suretiyle fazla mesai yaptırıldığını, çalışma saatlerinin haftanın 5 günü 8.00-17.00 arası, cumartesi günleri ise 8.00-13.00 arası olmasına rağmen haftada 3 gün çıkış saatinin 18.00 ve daha ileri saatleri bulduğunu, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, daha önce muhasebeci ünvanı ile çalışan davacının görev tanımının yeni sözleşmelerle değiştiğini ve müdür yardımcısı olarak çalışmaya başladığını, haftalık 45 saat çalışma esasının kabul edildiği 31.12.2004 tarihli sözleşme ile birlikte 2005 yılında yaklaşık % 80 ücret artışı ile aylık net 2.200,00 TL, 2006 yılında net 2.400,00 TL, 2007 yılında 2.700,00 TL ödendiğini, ücretindeki bu ani artışın nedeninin haftalık çalışma süresindeki değişiklik olduğunu, iş akdinin sona erdiği tarih itibariyle brüt 4.315,48 TL aylık ücret alan davacının bölge müdür yardımcısı olarak görev yapması sebebiyle üst düzey yönetici olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 01/01/2005 ile 31/12/2005 tarihleri arasında haftada 5 saat, 01/01/2006 ile 31/12/2006 tarihleri arasında haftada 5 saat, 01/01/2007 ile 18/12/2007 tarihleri arasında haftada 5 saat olmak üzere 150 hafta fazla çalışma yaptığını, bilirkişinin belirlediği miktardan takdiren %30 hakkaniyet indirimi yapılacacağı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Satış temsilcilerinin fazla çalışma yapıp yapmadıkları hususu, günlük faaliyet planları ile iş çizelgeleri de dikkate alınarak belirlenmelidir. Genelde belli hedeflerin gerçekleşmesine bağlı olarak prim karşılığı çalışan bu işçiler yönünden prim ödemelerinin fazla çalışmayı karşılayıp karşılamadığı araştırılmalıdır. İşçiye ödenen satış priminin fazla çalışmaların karşılığında ödenmesi gereken ücretleri tam olarak karşılamaması halinde aradaki farkın işçiye ödenmesi gerekir.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir (... 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/40862 E, 2009/17766 K).

... Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğin 4 üncü maddesine göre, günde yedibuçuk saat çalışılması gereken işlerde çalışan işçinin, yedibuçuk saati aşan çalışma süreleri ile yedibuçuk saatten az çalışılması gereken işler bakımından Yönetmeliğin 5 inci maddesinde sözü edilen günlük çalışma sürelerini aşan çalışmalar, doğrudan fazla çalışma niteliğindedir. Sözü edilen çalışmalarda haftalık kırkbeş saat olan yasal sürenin aşılmamış olmasının önemi yoktur.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41 inci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir (... 9.HD. 18.11.2008 gün 2007/32717 E, 2008/31210 K.).

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmaların uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde ...’ca son yıllarda hakkaniyet indirimi yapılması gerektiği istikrarlı uygulama halini almıştır (... 9.HD. 11.2.2010 gün 2008/17722 E, 2010/3192 K; ..., 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/25857 E, 2008/20636 K.). Ancak fazla çalışmanın tanık anlatımları yerine yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir. Yapılacak indirim, işçinin çalışma şekline ve işin düzenlenmesine ve hesaplanan fazla çalışma miktarına göre taktir edilmelidir. Hakkın özünü ortadan kaldıracak oranda bir indirime gidilmemelidir(... 9.HD. 21.03.2012 gün, 2009/48913 E, 2012/9400 K .).

Olağan dışı fazla çalışma iddiasında olan işçi bu iddiasını ispatla mükelleftir.

Somut olayda; davalı işyeri resmi kurum niteliğinde olup yapılan çalışmaların kayda geçtiği ve fazla çalışma yapıldığında ücretinin ödendiği izlenmektedir.

Davacı iddiasını doğrulayan ve bilirkişi raporunda beyanları dikkate alınan tanıklar ise işyeri ile ilgisi olmayan ya da davacı ile birlikte çalışmayan kişiler olup bu durumda davacının fazla çalışma yaptığının kanıtlandığı kabul edilemez. Davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9465, Karar No: 2017/161, Tarih: 11.01.2017

**1. Hukuk Dairesi         2016/9465 E.  ,  2017/161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı mirasbırakanın hukuki işlem ehliyetinin bulunmamasına rağmen kandırılmak suretiyle ...Köyü 54, 55, 57, 58, 71, 72 ve 113 parsel sayılı taşınmazları dava dışı ...’ye sattığını, diğer mirasçı ... tarafından ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2001-93 esas sayılı dosyasında 55 ve 72 parsel sayılı taşınmazlar için açılan davanın kabul edilerek kesinleştiğini, ancak kalan taşınmazların diğer davalı ...’a mirasçıları zarara uğratmak maksadı ile ağabeyi ... tarafından devredildiğini ileri sürerek, 54,57,58,71 ve 113 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile payı oranında adına tescile karar verilmesini istemiş; davaya katılan tereke temsilcisi de tapu kayıtlarının iptali ile tüm mirasçılar adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... dava konusu 71 parseli pazarlık yolu ile diğer davalı ...'den bedelini ödeyerek satın aldığını, satın aldığı taşınmazın ... Bankası tarafından ipotekli olduğunu ve ... Bankası kanalı ile ipotek borcuna EFT yaptığını, muris, mirasçıları ve kendisinden önce taşınmaza malik olan kişilerle bağının da olmadığını, dava konusu taşınmazı iyiniyetle satın aldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... dava konusu taşınmazı 04/12/2000 tarihinde pazarlık yolu ile satın alarak 2010 yılında diğer davalı ...'ye satana kadar taşınmazı kullandığını, ... Bankasına olan ipotekli borcundan dolayı davalı ...'ye satmak zorunda kaldığını, taşınmazı satın aldıktan sonra dahili davalı ... tarafından dava konusu 71 parsel yerine rızai taksim gereğince fiilen kullandığı ve babası Abdullah'a ait olan taşınmazın bitişiğindeki ... köyü 57 ve 58 nolu parsellerin bulunduğu yerin teslim edildiğini, iddiaların gerçek dışı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, miras bırakanın işlem tarihinde ehliyetsiz olduğu, son kayıt maliki davalıların da TMK'nın 1024. maddesi uyarınca durumu bilmesi gereken konumunda bulundukları gerekçesi ile davanın kabulü ile tapu iptal ve tüm mirasçılar adına tescile karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 19.04.2016 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... ve vekili Avukat ..., davalı ... ve Avukat .... ile temyiz edilenler vekili Avukat ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen dahili davalı ... gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü: ./..

-KARAR-

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalıların temyiz itirazları yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 21.12.2015 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 1.350.00.-TL. duruşma vekâlet ücretinin ve aşağıda yazılı 39.116.87.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 11.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/441, Karar No: 2010/431, Tarih: 29.09.2010

**Hukuk Genel Kurulu         2010/3-441 E.  ,  2010/431 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gökçeada Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2010

Taraflar arasındaki “Manevi Tazminat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Gökçeada Sulh Hukuk Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 06.102009 gün ve 2009/96 E., 2009/107 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay  3.Hukuk Dairesinin 05.04.2010 gün ve 4535-5858  sayılı ilamı ile;

(… Dava, kişilik hakkına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece davalının sorumluluğuna karar verilmiştir.  Belediye meclis üyesi olan davacının 04/09/2006 tarihli belediye meclis kararında imzası bulunduğu, belediye fen müdürlüğünde çalışan dava dışı N.. K... ’nın işlemleri nedeniyle davalının “ rüşvet mi alıyorlar” diye konuşması nedeniyle davalı hakkında hakaret suçundan kamu davası açıldığı, adı geçen memurun kamu davasına müdahil olduğu, ceza mahkemesince davalının N.. K... 'ya hakaret suçundan cezalandırıldığı, ceza yargılaması sırasında davalının, belediye meclis üyelerini kastederek bu sözleri söylediğini savunduğu anlaşılmaktadır. Davacı, davalının ceza mahkemesindeki bu savunması karşısında kendisinin rüşvet almakla suçlandığını ileri sürerek manevi tazminat istemektedir. Davalının söylediği sözün dava dışı N.. K... ’ya yönelik olduğu ve hakaret oluşturduğu ceza mahkemesince belirlendiğine göre, bu belirleme BK. nun 53. maddesi gereğince hukuk hakimini bağlayıcıdır. Ceza yargılaması sırasındaki davalı beyanı, savunma sınırları içinde olup herhangi bir meclis üyesinin ismi açıklanmadığından matufiyet de söz konusu değildir. Şu durum karşısında savunma sınırları içinde kalan bu sözlerin davacıya yönelik olmadığı ve kişilik hakkına saldırı oluşturmadığı nedeniyle davanın reddedilmesi gerekirken, mahkemece davalının sorumluluğuna karar verilmesi bozma nedenidir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN:Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı HUMK.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA,  istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 29.09.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3729, Karar No: 2021/294, Tarih: 07.09.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/3729 E.  ,  2021/294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 28.08.2018 tarihinde verilen dilekçeyle ecrimisil talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 10.09.2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından talep edilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 30.03.2020 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının HMK 341/2 ve 352/1 maddeleri gereğince miktar itibariyle kesin olduğundan istinaf başvuru dilekçesinin reddine kesin olmak üzere karar verilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 01.04.2021 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

Davacılar vekili, ecrimisil isteğinde bulunmuştur.

Davalı taraf, davaya cevap vermemiştir.

Yerel mahkemece davanın kısmen kabulü ile her bir davacı yönünden 286,46’şar TL ecrimisil bedeli toplamı olan 2.005,22 TL’nin davalıdan alınarak davacılara verilmesine karar verilmiş, davacılar vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince 30.03.2020 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının HMK 341/2 ve 352/1 maddeleri gereğince miktar itibariyle kesin olduğundan istinaf başvuru dilekçesinin reddine kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davacılar vekilinin temyiz talebi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 01.04.2021 tarihli ek kararı ile bölge adliye mahkemesi kararının kesin nitelikte olması nedeniyle davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin HMK’nın 366/2. maddesinin delaletiyle aynı yasanın 346/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davacılar vekili, temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 30.03.2020 tarihli kararıyla, yerel mahkeme kararının HMK 341/2 ve 352/1 maddeleri gereğince miktar itibariyle kesin olduğundan istinaf başvuru dilekçesinin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. 6100 sayılı HMK’nın 341. maddesinde istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, 361 ve 362. maddelerinde de temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen kararlar belirlenmiştir. Bu durumda, dava değeri ve hükme esas alınan miktar 72.070,00 TL’lik temyiz kesinlik sınırı altında kaldığına göre davacılar vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 01.04.2021 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 07.09.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/38489, Karar No: 2012/8960, Tarih: 09.04.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/38489 E.  ,  2012/8960 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/101603

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/12/2008

NUMARASI : 2008/75 (E) ve 2008/754 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın ikamet ettiği bağ evinde bulunan ve tarımsal sulamada kullandığı sayacın yapılan kontrolünde klemensinin yanmış olduğu ve bakanlık mühürlerinin bulunmadığının tespit edildiği olayda, sanık savunmalarında evin kendisine ait bağ evi olduğunu, yaz aylarında okullar kapandıktan sonra 1-2 ay kadar bu evde kaldığını, kış aylarında şehir merkezinde ikamet ettiğini, evde sürekli olarak bekçi C.. A..'ın oturduğunu belirtmesi ve tanık olarak ifadesi alınan C.A. beyanında suça konu sayacın bulunduğu evde bekçi olarak ailesiyle birlikte yaşadığını, elektrik tellerine kuş konması nedeniyle panoya ateş düşmesi sonucu mühürlerin koptuğunu belirtmesi karşısında, sayacın klemensinin ne şekilde yanmış olabileceği ile sayaçta tespit edilen hususların sayaç arızası niteliğinde olup olmadığı konusunda bilirkişiden ek rapor alınıp elektrik faturalarının kim tarafından yatırıldığı araştırılarak, tanık C.. A.. hakkında dava açılması sağlanıp her iki davanın birleştirilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 09.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6790, Karar No: 2017/8601, Tarih: 01.11.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/6790 E.  ,  2017/8601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

İstibari çalışmalarda “...” sayılı adrese yüklü miktarda kaçak sigara getirileceği bilgisi üzerine, Cumhuriyet Savcısından alınan arama kararı uyarınca belirtilen adreste yapılan aramada bahçede bulunan kömürlük içerisinden 44700 paket kaçak sigaranın ele geçirildiği olayda;

Arama sırasında adreste kimse bulunmaması, sanığın arama sırasında hazır olmaması, dosyada mevcut yakalama ve salıverme tutanaklarında, ikametin sanığa ait olduğu ancak ikametinde olmadığı, köyde ikamet ettiği, ilçedeki arama yapılan ikametini zaman zaman kullandığının belirtilmesi ile sanığın da aşamalardaki savunmalarında, suçu kabul etmediğini, olay tarihinden iki ay önce çiftçilik yapmak için köye gittiğini, sigaraların nasıl geldiğini ve kimin bıraktığını bilmediğini beyan etmesi karşısında;

Sanığın suç tarihinde dava konusu sigaraların ele geçirildiği adreste ikamet edip etmediğinin tespiti için zabıta araştırması yapılması, sanığın arama yapılan adreste ikamet edip etmediğinin, adrese zaman zaman ve suç tarihine yakın bir tarihte gelip gelmediğinin tespiti için aramaya katılan aza ... ve komşu ...’in tanık sıfatıyla dinlenmesi, sanık suç tarihinden 2 ay önce köye gittiğini beyan ettiğinden sanığın suç tarihinden önce ve suç tarihinde köyde bulunup bulunmadığının tespiti için köy muhtarının tanık olarak dinlenilmesi, sanığın temyiz dilekçesinde adresin kapısı açık ve metruk olduğunu herkesin kolayca bir şey muhafaza edebileceğini beyan etmesi karşısında,suç tarihinde arama yapılan bahçe ile sigaraların bulunduğu kömürlüğün kapısının olup olmadığı, kilit bulunup bulunmadığı etrafının duvar ya da tel ile çevrili olup olmadığının tespiti bakımından araştırma yapılması ve tutanak mümziilerinin tanık sıfatıyla dinlenmesi ile istihbari bilginin kaynağının ve içeriğinin belirlenerek istihbari bilgiye sanığın adının konu olup olmadığının tespiti ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm tesisi.

Kabule göre ise;

1-Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 4733 sayılı Yasanın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi ve ele geçirilen kaçak sigaranın miktarına göre, hapis cezası bakımından TCK.nun 61. maddesi uyarınca teşdit uygulanarak alt sınırdan uzaklaşılması suretiyle hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,