muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4903, Karar No: 2017/3607, Tarih: 25.10.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/4903 E.  ,  2017/3607 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak ile ilgili yapılan icra takibine itirazın iptâli talebine ilişkin olup mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı davasında davalı ile aralarında düzenlenen 23.08.2010 tarihli sözleşme ile mekanik tesisat teknik uygulama sorumluluğu (T.U.S.) görevini üstlendiklerini, sözleşme kapsamında davalıya ait yapının ısı yalıtımı ve sıhhi tesisatının projesinin çizildiğini, fenni mesuliyetlerinin alındığını, sözleşmenin süresinin başlangıç tarihinin 09.06.2010 bitiş tarihinin ise 09.07.2011 tarihi olmak üzere 13 ay olduğunu, sözleşmelerin Makine Mühendisleri Odası Konya Şubesi tarafından onaylandığını, ancak davalının satın aldığı hizmete ilişkin fatura bedellerini ödemediğini yapılan icra takibine de itiraz edildiğini belirterek yapılan icra takibine davalının itirazının iptâline karar verilmesini talep etmiş, davalı savunmasında davacı ile aralarında bir sözleşme düzenlenmediğini, dava dışı ... ile sözleşme yaptıklarını, davacının sunduğu sözleşmedeki imzanın kendisine ait olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiş, mahkemece taraflar arasında düzenlenen 23.08.2010 tarihli sözleşmenin Makine Mühendisleri Odasınca vize edildiği, sözleşmenin doğal taraflarının teknik eleman ile taşınmaz malikî olduğu, davalının aynı zamanda sözleşmeye konu inşaatın müteahhidi olduğu, fakat inşaata başlamayarak veya ruhsat tanzim ettirmeyerek zımnen vazgeçtiği, anılan hizmeti daha sonra yapı denetim şirketinden aldığı, davacının sözleşmesini ayakta tutma imkânı olmadığı fakat sözleşme tarihi itibariyle edimlerini yerine getirmek için tüm hazırlıklarını tamamladığı ve harcamalar yaptığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ile aralarında bir akdî ilişki bulunduğunu iddia eden davacının iddiasını ispat için öncelikle sözleşmenin varlığını ispat etmesi zorunludur. Davacı dava dilekçesinde davalı ile aralarında 23.08.2010 tarihli sözleşme bulunduğunu iddia edip bu sözleşmeyi sunmuş ise de davalı bu belgedeki imzanın kendisine ait olmadığını açıklamıştır. Bu durumda mahkemece sunulan sözleşmedeki imzanın davalıya ait olup olmadığı yönünden HMK'nın 211. maddesi uyarınca inceleme yaptırılıp davalıya aidiyetinin saptanması halinde işin esasının sözleşme hükümlerine göre değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, bu nedenle kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 25.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13090, Karar No: 2017/1836, Tarih: 20.02.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/13090 E.  ,  2017/1836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentlerinde, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlenmiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

Öte yandan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 9, 11, 12, 15 ve 20. maddelerine dayanılarak “Ülkenin yeraltı ve yerüstü su kaynakları potansiyelinin korunması ve en iyi bir biçimde kullanımının sağlanması için, su kirlenmesinin önlenmesini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde gerçekleştirmek üzere gerekli olan hukuki ve teknik esasları belirleme” amacıyla kabul edilmiştir.

Bu Yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atıksuların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Yine Yönetmeliğin 6. maddesinde alıcı su ortamını kirleten en önemli kaynaklar ve etkenler dokuz bent halinde örnekleme yoluyla sayılmış, sınırlayıcı bir belirleme yapılmamıştır. Buna göre, fekal atıklar, organik atıklar, kimyasal atıklar, aşırı üretim artışına neden olan besin maddelerinin alıcı ortamın dengesini bozacak şekilde aşırı boşaltımı, atık ısı, radyoaktif atıklar, deniz dibinden taranan malzeme, çamur, çöp ve hafriyat artıklarının ve benzeri atıkların boşaltımı, gemilerden kaynaklanan petrol türevli katı ve sıvı atıklar (sintine suyu, kirli balast, slaç, slop, yağ ve benzeri atıklar), Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin eklerinde belirtilen maddeler, örnekleme yoluyla sayılmış kirletici unsurlardır.

Yönetmeliğin “Tanımlar” kenar başlıklı 3. maddesinde alıcı ortam; “Atıksuların deşarj edildiği veya dolaylı olarak karıştığı göl, akarsu, kıyı ve deniz suları ile yeraltı suları gibi yakın veya uzak çevre” şeklinde tüm su kaynaklarını kapsayacak şekilde tanımlanmıştır. Aynı maddede atık; “Her türlü üretim ve tüketim faaliyetleri sonunda, fiziksel, kimyasal ve bakteriyolojik özellikleriyle karıştıkları alıcı ortamların doğal bileşim ve özelliklerinin değişmesine yol açarak dolaylı veya doğrudan zararlara yol açabilen ve ortamın kullanım potansiyelini etkileyen katı, sıvı veya gaz halindeki maddelerle atık enerji”, atıksu ise “Evsel, endüstriyel, tarımsal ve diğer kullanımlar sonucunda kirlenmiş veya özellikleri kısmen veya tamamen değişmiş sular ile maden ocakları ve cevher hazırlama tesislerinden kaynaklanan sular ve yapılaşmış kaplamalı ve kaplamasız şehir bölgelerinden cadde, otopark ve benzeri alanlardan yağışların yüzey veya yüzeyaltı akışa dönüşmesi sonucunda gelen sular” şeklinde tarif edilmiştir.

Suların korunması ile ilgili esasları düzenleyen Yönetmeliğin 4/j maddesinde belirtilen genel ilke, atıksuların arıtılmadan doğrudan alıcı ortama verilmemesidir. Keza Yönetmeliğin 16/a-b bentlerinde arıtılsa dahi atıksular ile her türlü atık ve artığın içme ve kullanma sularına deşarjına izin verilemeyeceği açıkça belirtilmiştir. 21. maddesinde de, içme ve kullanma suyu temini dışındaki amaçlarla yapılmış göllere, göletlere ve set çekmek suretiyle biriktirilmiş sulara arıtılmamış evsel ve endüstriyel nitelikli atıksuların verilemeyeceği hükme bağlanmıştır. Yine “Alıcı Ortama Doğrudan Boşaltım Esasları” kenar başlıklı 26. maddenin (d) bendinde ise “her türlü katı atık ve artıklarla, arıtma çamurları ve fosseptik çamurlarının alıcı su ortamlarına boşaltılması” yasaklanmıştır.

Burada önemle vurgulanması gereken husus şudur; Yönetmeliğin 21/1. maddesinde sözü edilen içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj izni, arıtılmış olma koşuluna bağlanmıştır. Atıksuyun arıtılmış su olduğunu kabul etmek için de, bunların Yönetmeliğin 31. maddesi ile ekinde 16 grup halinde belirlenerek tablolar halinde gösterilen sektör kapsamındaki tesis tipi için kabul edilen limit deşarj değerlerine uygun olması gerekir. Aksi durumda atıksuyun tam olarak arıtıldığından, içme ve kullanma amacı dışındaki sulara deşarj edilme koşulunu sağladığından bahsedilemez.

Özetle; içme ve kullanma sularına arıtılmış olsa dahi her türlü atık ve artığın deşarjı yasaklanmış, içme ve kullanma dışındaki sulara deşarj, arıtılmış olma koşuluna bağlanmış, atıksuyun arıtılmış olma ölçütü de, atıksuyun oluşum kaynağı dikkate alınarak Yönetmeliğin ekindeki sektörlere göre limit değerlerle ifade edilmiştir.

Görüleceği üzere; açıklanan mevzuatla, çevrenin kirletilmesinin önlenmesi amaçlanmış, kişilere, temiz, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkı sağlanması hedeflenmiştir.

III - Yargılamaya Konu Olay

Suç yerinde faaliyet gösteren...Cam San. A.Ş.'ne ait .... Fabrikasında, sanıklardan ...'ın fabrikanın müdürü, şüpheli....'ın üretim şefi, ....'nin işlenmiş camlar üretim müdürü...'in ise üretim müdürü olarak görev yaptıkları, aynı fabrikada 18/01/2011, 21/01/2011 ve 25/01/2011 tarihlerinde yapılan denetimde alınan atıksu numunelerinin Su Kirliliği Yönetmeliğinde sektörlerine göre belirlenmiş parametrelerden KOİ (Kimyasal Oksijen İhtiyacı) değerinin deşarj standartlarını sağlamadığının tespit edildiği, sanıkların bu suretle çevreyi kasten kirlettiği iddiasıyla dava açılmıştır.

Çevre laboratuvarında, farklı tarihlerde alınan numuneler üzerinde yapılan analiz sonucu KOİ değerlerinin (363), (346), (206) ve (167) olduğunun belirlendiği görülmektedir.

Çevre laboratuvarında, farklı tarihlerde alınan numuneler üzerinde yapılan analiz sonucu KOİ değerlerinin (363), (346), (206) ve (167) olduğunun belirlendiği görülmektedir.

Çevre mühendisi tarafından düzenlene bilirkişi raporunda, analizlerde yüksek çıkan KOİ parametresinin atık sularda kirlilik yükünün belirlenmesinde önemli rol oynayan bir parametre olduğu, lakin mevcut kirliliğin kimyasal oalrak parçalanmasının oksijen ihtiyacı cinsinden bir ifadesi olarak da tarif edilebilecek olan KOİ değerinin, Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği içerisinde çeşitli sektörlere ait tablolarda farklı sınır değerlere sahip olmasının suyun ne derecede tehlikeli maddeler içerdiği konusunda kesin sonuca varmak açısından yeterli bir parametre olmadığı, İl Çevre ve Şehircilik Müdürlüğü tarafından uygulanan cezai işlemin hatalı sınır değer bilgisi içermesine rağmen Çevre Kanunu ve Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği açısından haklı ve yerinde bir uygulama olduğu belirtilmiştir.

Yapılan denetimler sonucu alınan numune üzerine yapılan analiz neticesinde KOİ değerinin 363 ve 346 olarak belirlendiği, Su Kirliliği Kontrolü Yöentmeliğinin Tablo 8’de yer alan sınır parametrelerinden yüksek olduğu tespit edilmiştir.

Öncelikle, suça konu eyleme ilişkin olarak arıtma tesisinden sorumlu kişinin açıkça tespitinin sağlanması, daha sonra dosyanın, üniversitelerin su ürünleri, çevre mühendisliği, kimya mühendisliği bölümlerinde çalışan öğretim üyesi bilirkişilerden oluşacak heyete tevdi edilerek, atığın alıcı ortamı kirlettiği ya da kirletme ihtimali taşıyıp taşımadığı yönünden, yukarıda (II) nolu kısımda açıklanan yönetmelikler ya da ekleriyle birebir ilişki kurulmak suretiyle Yargıtay denetimine imkân sağlayacak nitelikte bir rapor alınması gerektiği ve olay kapsamında atıksu dahilindeki KOİ değerlerinin yüksek çıkması sebebi araştırılmak suretiyle, sanıkların yüklenen eylemden kast ya da taksir şeklindeki kusurluluk türlerinden hangisinden sorumlu olduğu tartışılarak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması, hukuka aykırı bulunmuştur.

IV – Sonuç ve Karar:

Açıklanan gerekçelerle katılan ... Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğü vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 20.02.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4332, Karar No: 2024/19918, Tarih: 16.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/4332 E.  ,  2024/19918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ: 18.12.2023

SAYISI : 2023/2834 E., 2023/2594 K.

KATILANLAR : ..., ...

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek karar onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 18.12.2023 tarihli ve 2023/2834 Esas, 2023/2594 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 18.12.2023 tarihli ve 2023/2834 Esas, 2023/2594 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 48. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8943, Karar No: 2010/836, Tarih: 05.02.2010

**17. Hukuk Dairesi         2009/8943 E.  ,  2010/836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, meydana gelen trafik kazası sonucunda aracında meydana gelen hasarın davalının sigorta şirketi tarafından karşılandığını, fakat iş kaybı ve araçta değer kaybı olduğunu ileri sürerek 6.800.TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, açılan davayı kabul etmediğini, davacı aracında meydana gelen bütün hasarın sigorta şirketi tarafından karşılandığını kazanın oluşumunda davacıya ait araç sürücüsünün de kusurunun bulunduğunu bildirerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre kazanın meydana gelmesinde davalı araç sürücüsünün tam kusurlu olduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu hükme asas alınarak davanın kısmen kabulüne, 2.700.TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya

uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 123.88.-TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'dan alınmasına 5.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1973, Karar No: 2020/1504, Tarih: 29.06.2020

**1. Ceza Dairesi         2018/1973 E.  ,  2020/1504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme ve bu suça yardım etme

HÜKÜM : 1)Sanıklar ..., ... ve suça sürüklenen çocuk ... 'ın sabit olmayan tasarlayarak insan öldürmeye yardım etme suçundan CMK'nin 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı beraatlerine ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi,

2)Sanık ...'ın TCK'nin 81/1, 29, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 17 yıl hapis cezasına ilişkin hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Katılan ... vekili tarafından hükmün duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine duruşma günü belirlenerek katılan vekiline meşruhatlı davetiye tebliğ edilmesine rağmen, katılan vekilinin belirlenen gün ve saatte hazır bulunmadığı anlaşıldığından duruşmasız olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuk ..., sanıklar ... ve ... hakkında maktulü kasten öldürmeye yardım etme suçundan kurulan beraat ve sanık ... hakkında maktulü kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün sanık müdafii ve katılan ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi 23.05.2017 gün ve 2017/1203 E. 2017/1261 sayılı kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sanığın kastının öldürmeye yönelik olmadığına,suç vasfının hatalı tayin edildiğine, takdiri indirim

nedenleri bulunduğuna, katılan ... vekilinin beraat kararlarının hatalı olduğuna,sanıkların tasarlayarak kasten öldürme suçu işlediğine, kan gütme saiki bulunduğuna, haksız tahrik sebebleri bulunmadığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının ESASTAN REDDİNE, CMK'nin 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29/06/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.