muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/3161, Karar No: 2011/5971, Tarih: 17.10.2011

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a

maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

1- Antalya 2.İcra Müdürlüğünün 2007/9323 esas sayılı dosyasında, ödeme emrinin borçlu şirketin kayıtlı adresinde bulunamaması nedeniyle 8.3.2008 tarihinde Tebligat Kanununun 35. maddesine göre yapılan tebligata istinaden sanığın yokluğunda yargılama yapılmış ise de, sanığın üzerine atılı ticareti terk suçunun özelliği dikkate alındığında,bu suçtan dolayı yapılan yargılamada duruşma davetiyesinin sanığın terk ettiği bildirilen adresine Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğinin usulüne uygun olduğundan söz edilemeyeceği, zira terk edilen adrese bu şekilde yapılan tebligatın zaten sanığın eline geçmeyeceğinin şikayetçi ve hatta mahkeme tarafından da öngörülmekte olduğu, Anayasanın 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde belirtilen adil yargılanma hakkı gözönünde bulundurularak, ticareti terk suçlarında duruşma davetiyesinin ya da mahkeme kararının Tebligat Kanununun 35. maddesine göre terk ettiği ileri sürülen adresine yapılan tebligat geçersiz olup, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracağı, hal böyle olunca tespit edilecek adresine usulüne uygun olarak (Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi dışında) duruşma davetiyesinin tebliğini müteakip yargılamaya devam edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Ticareti terk etme suçu icra takip dosya sayısı ve alacaklı sayısı birden fazla olsa dahi, aynı firma yetkilisi hakkında ancak bir kere işlenebilen bir suç olup, Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sebebi ile öğrenilen ve sanığın yetkilisi olduğu borçlu şirket hakkında ticareti terk suçuna ilişkin Antalya 4. İcra Mahkemesinin 25.02.2009 tarih ve 2008/2683 Esas, 2009/455 Karar ve 2008/2682 Esas, 2009/454 Karar ile 2008/2686 Esas, 2009/459 Karar sayılı dosyalarının iş bu dosya ile birleştirilerek yargılamalarının yapılmaması,

İsabetsiz, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 17.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7124, Karar No: 2012/8247, Tarih: 18.10.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/7124 E.  ,  2012/8247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Davada Hazine taraf olup, yakın çevresinde orman bulunması nedeniyle çekişmeli taşınmazlarla ilgili uyuşmazlığın çözümü için orman araştırması yapılması zorunlu bulunduğuna göre 09.02.2012 tarihli Yargıtay Büyük Genel Kurulu kararı uyarınca temyiz inceleme görevi Yargıtay 20. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır. Bu nedenle dosyanın Yargıtay Yüksek 20. Hukuk Dairesi Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 18.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1099, Karar No: 2020/2526, Tarih: 07.07.2020

**23. Hukuk Dairesi         2020/1099 E.  ,  2020/2526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İLK DERECEMAHKEMESİ : İstanbul 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

-KARAR-

01.07.2016 tarihinde kabul edilip 23.07.2016 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6723 Sayılı Yasa'nın 21. maddesi ile 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 60. maddesinin 3. fıkrası değiştirilmiştir. Bu düzenlemeye göre dosya kendisine gönderilen ilgili hukuk dairesi 1 ay içinde yapacağı ön inceleme sonucunda iş bölümü bakımından kendisini görevli görmez ise gerekçeleri ile birlikte dosyayı bir ay içinde görevli Daireye gönderecektir.

Bu durumda dosya içeriğine, temyiz isteminin kapsamına göre, uyuşmazlık eczacı olarak çalışan davalının ilaç alımlarında usulsuzlük yaptığı iddiasıyla tazminat istemine ilişkin olup, uyuşmazlığın haksız fiil hükümlerine göre çözülmesi gerektiğinden temyiz itirazlarını inceleme görevi Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu Kararı uyarınca Yargıtay 4. Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Yukarıdaki yasal düzenleme de dikkate alındığında dosyanın görevli Yargıtay 4. Hukuk Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 07.07.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3035, Karar No: 2010/2464, Tarih: 08.02.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/3035 E.  ,  2010/2464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/11/2009

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 08.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17939, Karar No: 2010/21682, Tarih: 09.12.2010

**6. Ceza Dairesi         2009/17939 E.  ,  2010/21682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... Çokbilen ve savunmanı ile sanık ... savunmanı

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...'in, önceden aldıkları karar doğrultusunda yaptıkları plan ve işbölümü gereğince, geceleyin sanık ... ile birlikte, yakınan...'yi korumak için arkasından gittiği sırada yakınan ... tarafından olay yerine bırakılan valizi yakınan ...'e bıçak çekerek yağmaladıklarının anlaşılması karşısında; hakkında zamanaşımı içinde hakkında TCK.nun 149/1-a-c-h maddesi uyarınca işlem yapılması olanaklı görülmüştür

I- Sanık ... hakkında yağmaya kalkışma ve tamamlanmış yağma eyleminden kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ...'ün, önceden aldıkları karar doğrultusunda yaptıkları plan ve işbölümü gereğince, yanında diğer yakınan ... ve tanık ... olduğu halde evine giden yakınan...'nin çantasını bıçak tehdidi ile almak istedikleri ancak adı geçen yakınanın olay yerinden kaçtığı, diğer sanık ...’in yakınan...’yi kovaladığı, tanık ...’ın da yakınan...’yi korumak için elindeki yakınan...’ye ait çantayı olay yerine bırakarak arkalarından gittiği, sanık ...’in yakınan ...’in omzundaki çantayı almak için bıçakla tehdit ettiği, yakınan ...’in geri çekilmesi nedeniyle bıçağın isabet etmediği, bu kez sanık ...’in, ... tarafından bırakılan yakınan...’ye ait çantayı aldığı ve olay

yerine dönen sanık ... ile birlikte kendilerine engel olmak isteyen yakınan ... ve tanık ...’a kaçarlarken tekrar bıçak çekerek valizle birlikte kaçtıklarının anlaşılması karşısında;

Sanık ...’ün, diğer sanık ... ile birlikte bıçakla tehdit ederek yakınan...’nin omzundaki çantayı almaya çalışması eyleminin yakınan...’ye yönelik yağmaya kalkışma suçunu; tanık ...’ın kaçan...’yi korumak için arkasından giderken olay yerinde bıraktığı yakınan...’ye ait valizi, yakınan ...’i bıçakla tehdit ederek alması ve daha sonra olay yerine gelen sanık ... ile birlikte kaçmaları eyleminin yakınan ...’e yönelik tamamlanmış yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, eylemlerin nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde uygulamalar yapılması, tamamlanmış yağma eyleminin mağdurunun...; yağmaya kalkışma eyleminin mağduru ... olarak kabul edilmesi ve yazılı biçimde uygulamalar yapılması, ayrıca eylemlerin birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi karşısında; (c) bendinin uygulanmaması, somut olayda yol kesme unsuru gerçekleşmediği halde d) bendi ile uygulama yapılması, sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında tamamlanmış yağma eyleminden kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1- Yakınan...'ye ait çantanın yağmalanmaya kalkışılması ile adı geçen yakınana ait olup yakınan ...'ın, yakınan...'ye yardım etmek için arkasından gittiği sırada olay yerine bıraktığı valizin alınması eylemlerinin birbirinden bağımsız nitelikte iki farklı yağma suçunu oluşturduğunun anlaşılması karşısında; sanığın, diğer sanık ... ile birlikte bıçakla tehdit ederek yakınan...'ye ait omzundaki çantayı yağmalamaya kalkışması eylemi nedeniyle TCK.nun 149/1-a-c-h, 35/2. maddeleri uyarınca uygulama yapılması gerekirken, eylemlerin nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek, tamamlanmış yağma eyleminden yazılı biçimde hüküm kurulması,

2- Koşulları oluşmadığı halde temel cezanın belirlenmesi sırasında TCK.nun 149. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendiyle de uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 09/12/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9835, Karar No: 2012/17535, Tarih: 06.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/9835 E.  ,  2012/17535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 3. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05.04.2011 tarih ve 2010/990-2011/422 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı şirketin Çin'den ithal etmek istediği iki konteyner dolusu malın, Türkiye Gümrüklerinden çekilmesi işlemlerini yürütmek üzere Çin'deki lojistik/acenta şirketinin bildirdiği davalı ...'ın yetkilisi ve ortağı bulunduğu diğer davalı Atlas Lojistik Kargo Gıda San. İç ve Dış Tic. Ltd. Şti.'nin iki konteyner malın demoraj taahakkuku riskine karşı teminat olarak 2.000 USD talep ettiğini, davacı şirketin davalı şirkete bu kapsamda 3.000 YTL meblağılı tanzim tarihleri yazılmamış açık tarihli çek teslim ettiğini, davalı şirketin, davacı şirkete malın gümrükten çekilmesi için bir belge verdiğini, davacının bu belgeyle gümrüğe müracaatında, davalı şirketin, acenta olarak malın çekilmesine esas bildirimi gümrük müdürlüğüne yapmadığını öğrendiğini, davalı şirketin adresini boşaltarak ortadan kaybolduğunu, davalı şirketin söz konusu çeki davalı şirketin ortağı ve yetkilisi olan davalı ...'a ciro ettiğini, davalı ...'ın da davacı şirket aleyhine icra takibi yaptığını, davacı şirketin icra dosyasına borcu ödediğini, icra kasasına yatan paranın alacaklıya ödenmemesi için konulan tedbir kararının kaldırıldığını ileri sürerek davacı şirketin söz konusu çeke ilişkin olarak davalılara borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, çekin teminat çeki olmadığını, ödeme aracı olarak verildiğini, yapılan isnatların haksız olduğunu, davalı şirketin ticarete devam ettiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasında granit emtiasının gümrükten çekilmesi işlemlerinin yapılması konusunda anlaşıldığı, davacı tarafça davalı şirkete 790 USD masraf bedeli ve konteynır demoraj ve depozito bedeli olarak takip konusu 3.000 TL bedelli çek verildiği, davalı edimini yerine getirmediği, gümrük işlemleri dava dışı üçüncü bir firma tarafından yapıldığı, davalı tarafça icra takibi yapıldığı, davacının icra dosyasına 15.09.2006 tarihinde 3.034 TL olarak takip borcunu ödediği, davalı ... tarafından bu bedelin icra dosyasından alındığı, davacı tarafın davasına istirdat davası olarak devam ettiği, edimini yerine getirmeyen davalıya davacının borçlu bulunmadığı kanaatine varılarak ödenen 3.034 TL'nın davalı ...'dan tahsiline, davacının borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delilerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bent dışındaki tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Islah edilen ve reddedilen kısım yönünden davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi doğru görülmemiş davalılar vekilinin temyiz itirazları doğru görülerek hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edenlere iadesine, 06.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18731, Karar No: 2021/5631, Tarih: 28.09.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/18731 E.  ,  2021/5631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi ...Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan istinaf incelemesi sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı direnme kararına süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Yargıtay 17. Hukuk Dairesi'nin 15/10/2020 tarihli 2019/2577-2020/5776 sayılı bozma ilamı ile;''... Bölge Adliye Mahkemesince incelemenin duruşmalı yapılması ve kusur oranlarındaki çelişkinin giderilmesi yönünde bilirkişi raporu alınması için gerekli masrafların yatırılmasını sağlamak üzere tensip zaptı ile davacı vekiline belirli bir kesin süre verilmemiş, yatırılması istenen ücretin hangi bilirkişi işlemleri için alınacağının ve kesin sürenin sonuçları açık olarak belirtilmemiştir. Çıkarılan davetiyede de bu ayrıntılar gösterilmemiştir. Bu nedenle verilen kesin süre usulüne uygun değildir. Belirtilen hususlar dikkate alınmadan yazılı biçimde karar verilmesi doğru değildir.'' gerekçesiyle karar bozulmuş, bozma kararına karşı Bölge Adliye Mahkemesince direnilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyanın yeniden incelenmesinde;

... Bölge Adliye Mahkemesinin 28/02/2019 tarihli 2017/1932-2019/320 karar sayılı kararı davacı vekilince temyiz edilmiş, temyiz talebi Bölge Adliye Mahkemesinin 03/04/2019 tarihli ek kararı ile hükmün kesin olduğu gerekçesiyle temyiz talebinin reddine karar verilmiş, ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay 17. Hukuk Dairesince sehven ek karara yönelik temyiz talebi incelenmeden esas karara yönelik temyiz incelenmiş ve karar yukarıda belirtildiği üzere bozulmuştur. Öncelikle ek karara yönelik temyiz talebinin incelenmesi gerektiğinden Bölge Adliye Mahkemesince verilen direnme kararı kabul edilerek, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 15/10/2020 tarih ve 2019/2577-2020/5776 sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz talebinin incelenmesine karar verilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde; davacı vekilinin temyiz talebinin reddine ilişkin olarak verilen 03/04/2019 tarihli ek kararda usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmadığından bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, ... Bölge Adliye Mahkemesinin bozma ilamına yönelik direnme kararının kabulü ile Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin 15/10/2020 tarih ve 2019/2577-2020/5776 sayılı bozma ilamının KALDIRILMASINA, davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek kararın ONANMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, Dairemiz karar örneğinin ise Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 59,30 TL temyiz peşin harcın onama harcına mahsubuna 28/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6743, Karar No: 2019/2615, Tarih: 26.02.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/6743 E.  ,  2019/2615 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/1-a, 52/2-4, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin kusur durumuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi şeklinde gösterilmesi gerekirken TCK'nın 50/1-a maddesi şeklinde gösterilmesi ve adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının belirtilmeyerek TCK'nın 52/3 maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen uzun süreli hapis cezasının TCK'nın 50/4 maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3 maddesi gereğince 910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2 maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 26/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.