muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4137, Karar No: 2010/10351, Tarih: 07.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/4137 E.  ,  2010/10351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19.maddesi uyarınca zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19.maddesi uyarınca zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanunun 7.ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede; mülkiyeti Hazineye ait taşınmaz üzerinde zilyedinin davalı ... olduğu tespit edilen muhtesatın baraj altında kalması nedeniyle kamulaştırılmasına karar verildiği, davalı olarak ... ile Maliye Hazinesinin gösterilmek suretiyle bedel tespit ve tescil davası açıldığı anlaşılmıştır.

Sözü edilen yapının zilyedinin mahkeme kararı ile belirleneceği, zilyet ile idarenin anlaşmaya varmasının ileride başka ihtilaflara yol açabileceği göz önünde bulundurularak, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddesindeki prosedürün uygulama olanağı bulunmadığından, işin esasına girilerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 07.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/21162, Karar No: 2011/5677, Tarih: 31.03.2011

**2. Hukuk Dairesi         2010/21162 E.  ,  2011/5677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayetin Değiştirilmesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm iştirak nafakası miktarı ile kişisel ilişki süreleri yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davalı baba ile velayeti anneye verilen Kübranur arasında kurulan kişisel ilişki süresi az olduğu gibi, velayet hakkı babada bulunan diğer kardeş ile Kübranur'un görüşmesini engelleyecek şekilde aynı tarihlerde kurulması usul ve yasaya aykırı ise de; bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK.md.438/7).

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2.bentte gösterilen nedenlerle gerekçeli kararın hüküm fıkrasının (2) nolu paragrafının hükümden çıkarılarak yerine "velayeti anneye verilen müşterek çocuk Kübranur ile baba arasında her ayın 2. ve 4.Cumartesi günü saat: 09:00'dan Pazar günü saat: 17:00'ye kadar, dini bayramların 1.günü saat: 09:00'dan 2.günü saat:10:00'a kadar, 1 Ağustos saat: 09:00'dan 31 Ağustos saat: 17:00'ye kadar, babalar günü saat: 10:00'dan saat: 17:00'ye kadar davalı babası tarafından yanına alınarak kişisel ilişki kurulmasına" sözcüklerinin eklenmesine, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, temyize konu diğer yönlerin ise yukarıda 1.bentte açıklanan sebeplerle ONANMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.31.03.2011 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2007/7848, Karar No: 2009/4917, Tarih: 16.03.2009

4. Ceza Dairesi 2007/7848 E., 2009/4917 K.

**4. Ceza Dairesi 2007/7848 E., 2009/4917 K.**

**- DELİLLERİN TARTIŞILMASI

- EKSİK YARGILAMA

- SANIĞA SON SÖZÜN VERİLMEMESİ**- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 210 ]

- 5271 S. CEZA MUHAKEMESİ KANUNU [ Madde 216 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hazır bulunan sanığa son söz verilmemek suretiyle 5271 sayılı CYY.nın 216/son maddesine aykırı davranılması,

2-Olayın tek tanığı olan F.. .. K.. CMK.nın 210. maddesi uyarınca dinlenmeden eksik yargılama ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve katılan İpek Hisoğlu'nun temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16.03.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13542, Karar No: 2016/12059, Tarih: 10.11.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/13542 E.  ,  2016/12059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bilgi ve belgeler okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile bedelin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddenin (g) bendi hükmüne göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak değerinin tespit edilmesi gerekir.

Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için; emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte, dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde bulunması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cepheleri ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması gereklidir.

Aynı özellik ve nitelikleri taşıyan başka yerlerde bulunan ve kamulaştırma gününden önce satılmış olan taşınmazlar da emsal alınabilir. Bu emsalin satış fiyatına ... Kurumu üretici fiyat endeksi uygulanmak suretiyle değerlendirme tarihinde oluşan fiyatları bulunduktan sonra dava konusu taşınmazla karşılaştırılıp incelenerek aradaki farklılıklar belirtilip üstün ve eksik yönleri açıklanmalı, bu nitelik ve farklılıkların taşınmazın değerine olan etkilerinin ne olduğu belirtilmeli ve bu suretle yapılacak karşılaştırma ile dava konusu taşınmazın değeri belirlenmelidir.

İncelenen emsal imar parseli olup da dava konusu taşınmazın bu nitelikte olmaması halinde, dava konusu taşınmazın yapılacak karşılaştırmadan sonra bulunacak değerinden, İmar Kanununun 18. maddesinin 2. fıkrası gözetilerek, düzenleme ortaklık payına tekabül edecek oranda indirim yapılması gerektiği de dikkate alınmalıdır.

2942 sayılı Yasa'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi gereği emlak vergi değerlerinin de dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Buna göre dava konusu taşınmaz ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari 2014 yılı itibariyle belirlenen m² değerlerinin ilgili belediye başkanlığından getirtilerek karşılaştırılması ve değerlendirmeye esas alınan oranlar fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişkinin giderilmiş olması gerekir.

Bilirkişi kurulunca emsal alınan...Mahallesi 370 ada (70 ada) 12 parselde kayıtlı 55 m² taşınmazın üzerindeki 52 m² dükkan ile birlikte satıldığı, dükkanın büyüklüğünün neredeyse arsanın tamamını kaplamış olması ve satışların dükkan ve işyeri satışına ilişkin olduğunun saptanması durumunda, satış işleminin zeminden çok üzerinde yer alan işletmeye yönelik olduğu, emsal taşınmaz üzerindeki yapının değeri hesaplanıp satış bedelinden düşülerek zemine isabet eden bedel bulunmaya çalışılsa da, bu hesaplamada ticari işletmenin değerinin yer almayacağı ve esasen böyle bir hesaplamanın objektif olarak yapılamayacağı kuşkusuz olduğundan, bu tür bir emsalin gerçek zemin değerine de ulaşılamayacaktır. Bu durumda söz konusu taşınmaz satışların uygun ve isabetli emsal olduğundan söz edilemeyeceği dikkate alındığında bu taşınmazın emsal olacak nitelikte olmadığı ve gerçekçi olmayan yanıltıcı sonuçlara götüreceği kuşkusuzdur.

Bu nedenle; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgeden, benzer yüzölçümlü ve yakın tarihli satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi ve yukarıda belirtilen eksikliklerin tamamlanmasından sonra ek bilirkişi raporu alınıp hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın kullanım amacı, yüzölçümü ve geometrik şekli dikkate alındığında kamulaştırmadan arta kalan kısımda en fazla %15 oranında değer düşüklüğü olacağı düşünülmeden, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda bu kısım için % 20 değer kaybı verilerek yüksek bedel belirlenmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Kabule göre de;

3-Bilirkişi kurulunca somut emsal adına...Mahallesi 370 (70) ada 12 parselin tapu kaydının ve emsal alınan satışını gösterir akit tablosunun tapu sicil müdürlüğünden, dava konusu taşınmaz ve somut emsal alınan taşınmazın, değerlendirmeye esas alınan 2014 yılı itibari ile belirlenen emlak vergisine esas tutulan asgari m² bedelinin belediye başkanlığından, somut emsal olarak incelenen...Mahallesi 370(70) ada 12 parsel sayılı taşınmazın değerlendirmeye esas alınan 26.04.2005 olan satış tarihi itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parseli olup olmadıklarının, imar parseli ise düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediğinin, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden, sorularak alınacak cevabın dosya içerisine konulup raporun bu yönlerden denetlenmesine olanak sağlanmamış olması da yerinde değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 10.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5162, Karar No: 2018/9563, Tarih: 20.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/5162 E.  ,  2018/9563 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : 4. İş Mahkemesi

Dava, yersiz ödenen aylıkların istirdadı için yapılan icra takibine vaki itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi...tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

13.12.1993 tarihinde tahsis talebinde bulunan davalıya 506 sayılı Yasa kapsamında 5320 gün üzerinden 01.01.1994 tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlanmış, davacının 01.08.1980-14.09.1992 tarihleri arasında 5434 sayılı Yasa kapsamında hizmetleri de eklenmek suretiyle yaşlılık aylığının yeniden hesaplanmasına ilişkin davacı Kuruma 10.04.2012 tarihinde başvuru yapması üzerine davacı Kurum tarafından 2829 sayılı Yasa gereği son 7 yıllık hizmet süresinin yarısından fazlasının 5434 sayılı Yasaya tabi olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle aylıkların başlangıç tarihi itibariyle iptal edildiği, bu defa 01.05.2012 tarihinden itibaren 5434 sayılı Yasa kapsamında emekli aylığı bağlanan davalının, iptal edilen 506 sayılı Yasa kapsamında 25.04.2002-24.07.2012 tarihleri arasında ödenen aylıkların 5510 sayılı Yasa'nın 96/a maddesi uyarınca tahsiline ilişkin olarak başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali ve icra inkar istemiyle açılan eldeki davada, mahkemece, kısmen kabul kararı verilerek takibin kısmen iptali ile uyuşmazlık konusu husus yargılamayı gerektirdiğinden icra inkar tazminatının reddine dair hüküm kurulduğu anlaşılmış ise de, mahkeme hükmü yanılgılı değerlendirmeye dayalıdır.

Sigortalının, 720 gün askerlik borçlanması, 506 sayılı Yasa kapsamında 4600 gün hizmeti ile birlikte toplam 5320 gün üzerinden hizmeti olduğu, 5434 sayılı ... Sandığı Kanunu kapsamında herhangi bir hizmeti bu sürelere eklenmeksizin 5320 gün üzerinden 506 sayılı Yasa kapsamında 01.01.1994 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlandığı, davalı sigortalının 10.04.2012 tarihli dilekçesi ile 5434 sayılı Kanun kapsamında geçen 12 yıl 1 ay 14 gün hizmetinin de gözönünde bulundurularak eski primlerine eklenmesine ilişkin davacı kurumdan talepte bulunması üzerine önceden bağlanan aylığın iptal edilerek borç çıkartıldığı ve bu defa 5434 sayılı Kanun kapsamında emeklilik aylığı bağlandığı hususunda ihtilaf bulunmamaktadır.

Sosyal Güvenlik Kurumlarına Tabi Olarak Geçen Hizmetlerin Birleştirilmesi Hakkındaki 2829 sayılı Kanun'un amacı; hiçbir Kurumdaki hizmeti tek başına aylık bağlanmasına yeterli olmayan sigortalı ya da hak sahiplerine, değişik Kurumlardaki hizmet süreleri birleştirilmek suretiyle aylık bağlanmasını sağlamak, bu suretle değişik Kurumlardaki hizmetlerin ziyan olmasını önlemek olup, bazı Sosyal Güvenlik Kurumlarında geçen hizmet süreleri toplamının tek başına aylık bağlanmasına yeterli olması halinde; diğer Kurumlarda geçen hizmetlerin birleştirilmesinde; sigortalının ya da hak sahibinin iradesinin de bu yönde olması koşuluyla zorunluluk bulunmamaktadır.

Belirtilen açıklamalar ışığında, her ne kadar, sigortalının son hizmeti dikkate alınarak hüküm kurulmuş ise de, 506 sayılı Yasa kapsamındaki hizmetlerin 5510 sayılı Yasa'nın 32. maddesinde sayılan şartları karşıladığı ve dolayısıyla tek başına yaşlılık aylığı bağlanması için yeterli olduğu, öte yandan 01.01.1994 tarihinden itibaren bağlanan gelirin hizmet birleştirmesi olmaksızın bağlanmış olduğu hususları karşısında; 01.01.1994 tarihinden itibaren bağlanan gelirin geçerli olduğu, bu şekilde bağlanan aylığın iptali ile 2829 sayılı Yasa kapsamında yeniden 01.05.2012 tarihinden itibaren 5434 sayılı Yasa kapsamında aylık bağlanamayacağı belirgin olduğundan, Mahkemece, davacı kurumun yersiz aylıkların ödenmesine ilişkin işleminin hatalı olması nedeniyle davanın reddi yerine yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalının, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 20.11.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/20416, Karar No: 2024/13507, Tarih: 02.10.2024

**2. Ceza Dairesi         2021/20416 E.  ,  2024/13507 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1957 E., 2018/2221 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜMLER : İstinaf isteminin esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, temyiz isteminin esastan reddi ile onama

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 25.10.2018 tarihli ve 2018/1957 Esas, 2018/2221 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 25.10.2018 tarihli ve 2018/1957 Esas, 2018/2221 Karar sayılı kararında yalnızca 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 291. maddesinde belirtilen 15 günlük temyiz süresine ilişkin ihtarın bulunduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9.MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere 5271 sayılı Kanun'un 294. maddesine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı anlaşılmakla, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesi tarafından sanığa "gerekçeli kararın tebliğinden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 295. maddesinde belirtilen 7 günlük yasal sürede gerekçeli temyiz dilekçesinin sunulması, aksi takirde temyiz isteminin reddolunacağı" ihtarını içeren gerekçeli karar tebliğinin yapılması, süresi içerisinde hükmü gerekçeli olarak temyiz etmesi hâlinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek Tebliğname ile birlikte, temyiz isteminde bulunulmaması hâlinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmek kaydıyla, dava dosyasının Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5723, Karar No: 2014/3506, Tarih: 18.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/5723 E.  ,  2014/3506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısı ve sanıklar müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 18.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19622, Karar No: 2024/2646, Tarih: 26.02.2024

**3. Ceza Dairesi         2021/19622 E.  ,  2024/2646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/2014 E., 2019/169 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği hükmolunan cezanın süresine göre şartları oluşmadığından reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Ankara 21. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.04.2018 tarihli ve 2017/41 Esas, 2018/155 sayılı kararı ile sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 314 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 3713 sayılı Terörle Mücadele Kanunu'nun 5 inci maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi, 53 üncü maddesi uyarınca mahkûmiyet kararı verilmiştir.

2. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 18.03.2019 tarihli ve 2018/2014 Esas, 2019/169 sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca tanzim olunan 03.11.2021 tarihli onama görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi özetle,

1.Sanığa teşdiden ceza verilmesinin gerekçesinin açıklanmadığına,

2.TCK'nın 61 inci maddesindeki hususları içermeyen soyut ifadelerle yetinilmek suretiyle alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna,

3.Sanıktan ele geçirilen dijital materyallerin incelenmediğine,

4.Tensip zaptı ve iddianame sanığa ceza evinde tebliğ edildiği halde CMK 176/3 üncü maddesi gereğince savunmasını yapabilmesi için bir isteği olup olmadığının sorulmadığına, toplanılmasını istediği delillerin sorulmadığına,

5.Sanığın defalarca celse aralarında hakkında toplanan dosya kapsamında bulunan delillerin tarafına gönderilmesini istediğine ancak gönderilmediğine, sanığın kalem sorgusunun yapılması gerekirken yapılmadığına,

6.Delillerin hukuka uygun elde edilip edilmediği konusunda araştırma yapılmadığına, hukuka uygun elde edilmeyen yasak delile dayanılarak hüküm kurulduğuna,

5.Sanığın defalarca celse aralarında hakkında toplanan dosya kapsamında bulunan delillerin tarafına gönderilmesini istediğine ancak gönderilmediğine, sanığın kalem sorgusunun yapılması gerekirken yapılmadığına,

6.Delillerin hukuka uygun elde edilip edilmediği konusunda araştırma yapılmadığına, hukuka uygun elde edilmeyen yasak delile dayanılarak hüküm kurulduğuna,

7.Kararda gerekçe gösterilmediğine ve gerekçeli karar hakkının ihlal edildiğine,

8.MİT'in ByLock kullanımına ilişkin tespitinin hukuk devletinde asla delil olarak kullanılamayacağına,

9.Temyiz dilekçesinde belirtilen sair temyiz sebepleri ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanığın eyleminin silahlı terör örgütüne üye olma suçunu oluşturduğunun

kabulü ile sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

a-)Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.09.2017 tarihli ve 2017/16-956 Esas, 2017/970 sayılı kararı ile onanarak kesinleşen Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesinin İlk Derece Mahkemesi sıfatıyla verdiği 24.04.2017 tarihli ve 2015/3 Esas, 2017/3 sayılı kararı ile Anayasa Mahkemesinin ... K. başvurusuna ilişkin 04.06.2020 tarihli ve 2018/15231 başvuru numaralı kararında belirtildiği üzere; ByLock iletişim sisteminin FETÖ/PDY silahlı terör örgütü mensuplarının kullanmaları amacıyla oluşturulan ve münhasıran bu suç örgütünün bir kısım mensupları tarafından kullanılan bir ağ olması nedeniyle, örgüt talimatı ile bu ağa dahil olunduğunun ve gizliliği sağlamak için haberleşme amacıyla kullanıldığının, her türlü şüpheden uzak, kesin kanaate ulaştıracak teknik verilerle tespiti halinde kişinin örgütle bağlantısını ortaya koyan bir delil olacağında şüphe bulunmamakla birlikte, savunmasında ByLock kullanıcısı olmadığını bildiren sanığın savunmasının denetlenmesi bakımından, temyiz aşamasında dosyaya gelen tanık ...'nın beyanlarının ve ... ID numaralı ByLock tespit ve değerlendirme tutanağının 5271 sayılı Kanun’un 217 nci maddesi uyarınca duruşmada sanık ve müdafiine okunup gerekirse ...'nın tanık sıfatıyla anlatımlarına başvurulduktan sonra yargılamaya devamla bir hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmesi lüzumu,

b-)Kabul ve uygulamaya göre;

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilirken uygulama maddesi olarak karar yerinde sadece TCK’nın 58/9 uncu maddesinin gösterilmesi gerekirken, anılan maddenin atıf maddesi olarak kabulü ile uygulama yeri bulunmayan TCK’nın 58/6 ncı maddesi gereğince tekerrür uygulanmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR