muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2067, Karar No: 2023/5167, Tarih: 02.11.2023

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde; iddiaların asılsız olduğunu, kadının kusurlu davranışları nedeni ile daha önceden tarafların iki buçuk yıl ayrı yaşadıklarını, 2019 yılı Kasım ayında tekrar bir araya geldiklerini, kadının erkeğe sürekli hakaret ve küfür ettiğini, "o. çocuğu" şeklinde hakareti ile erkeğin çevresine küçük düşmesine neden olduğunu, kadının evlilik birliğinden doğan sorumluluklarını yerine getirmediğini, erkeğe sevgi ve ilgi göstermediğini, kendi ailesine aşırı düşkün olduğunu, ailesinin sözünden çıkmadığını, maddîyata çok düşkün olduğunu, sadakatsiz davranışlarda bulunduğunu, kadının eve yabancı bir araba ile gelmeye başladığını, kimin olduğunu sorduğunda ise bir arkadaşından ödünç aldığını belirttiğini, bazen 15-20 gün boyunca bu arabanın kadında kaldığını, erkeğin bu durumdan şüphe duymaya başladığını, bir akşam genç bir adamın gelerek arabanın anahtarlarını kadına teslim ettiğini gördüğünü, bundan rahatsız olduğunu kadına söylediğinde ise kadının kaçamak cevaplar verdiğini, erkeğin bu nedenle kadının kendisini aldattığını düşündüğünü, erkeğin pandemi nedeni ile işten çıkartıldığını ve hala işsiz olduğunu belirterek asıl davanın reddi ile karşı davanın kabulüne, 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına ve ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesine, aylık 1.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakası ile erkek yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına, yasal faizi ile birlikte 100.000,00 TL maddî ve 100.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin aşırı alkol kullandığı, başkalarının yanında eşi hakkında “yatakta beni memnun edemiyor” dediği, eşini ortak eve almayarak birlikte yaşamaktan kaçındığı; kadının ise eşine “orospu çocuğu” diyerek hakaret ettiği, eşinin başkasına ait aracı kullanmasını kendisini aldatma olarak değerlendirilebileceği iddiasına karşı kadın "karışamazsın" diyerek duyarsız davrandığı, gerçekleşen ve sabit olun kusur durumuna göre erkeğin ağır kadının az kusurlu olduğu, ortak çocuğun yaşı, ihtiyaçları, beyanlar ile uzman raporu gözetilerek velâyetinin anneye verilmesi gerektiği gerekçesi ile asıl ve karşı davaların kabulü ile 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca tarafların boşanmalarına, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki kurulmasına, ortak çocuk yararına aylık 500,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına 15.000,00 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; erkeğin kusurlarının kadının kusurlarından neden daha ağır kabul edildiğinin anlaşılamadığını, erkeğin kusurunun bulunmadığını, tarafların en azından eşit kusurlu kabul edilmesi gerektiğini, hükmedilen tazminatların haksız olduğunu, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesi gerektiğini, hükmedilen tedbir ve iştirak nafakasının da kaldırılması gerektiğini belirterek asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, velâyet, hükmedilen tedbir ve iştirak nafakaları ile maddî ve manevî tazminatlar, reddedilen tazminatlar yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile karşı davada boşanma hükmü, karşı davada harç, yargılama gideri ve vekâlet ücretine ilişkin hükümlerin istinaf edilmeksizin kesinleştiğini, bu konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına, İlk Derece Mahkemesinin kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğu gerekçesiyle davalı-davacı erkek vekilinin istinaf taleplerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle; erkeğin kusurlarının kadının kusurlarından neden daha ağır kabul edildiğinin anlaşılamadığını, erkeğin kusurunun bulunmadığını, tarafların en azından eşit kusurlu kabul edilmesi gerektiğini, hükmedilen tazminatların haksız olduğunu, ortak çocuğun velâyetinin babaya verilmesi gerektiğini, hükmedilen tedbir ve iştirak nafakasının da kaldırılması gerektiğini belirterek asıl davanın kabulü, kusur belirlemesi, velâyet, hükmedilen tedbir ve iştirak nafakaları ile maddî ve manevî tazminatlar ile reddedilen tazminatlar yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikteki geçimsizlikte kusurun kimden kaynaklandığı, kusur tespitinin yerinde olup olmadığı, asıl davanın kabulü ile kadın yararına maddî ve manevî tazminat verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, şartları var ise miktarlarının dosya kapsamı ve hakkaniyete uygun olup olmadığı, ortak çocuğun velâyetinin anneye verilmesi ve baba aleyhine tedbir ve iştirak nafakası verilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, şartları var ise miktarlarının dosya kapsamı ve hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü ve 6 ncı maddeleri, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin birinci ve ikinci fıkraları, 169 uncu, 182 nci, 327 nci, 328 inci, 330 uncu, 335 inci vd. maddeleri. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ncı ve 194 üncü maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen ..., tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı-davacı erkek vekili temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

269.85 TL İlam H.

179.90 TL Peşin H.

89.95 TL Kalan H.

886.80 TL TBH.

1-SSA-KFP-SE-AB-AK
Yargıtay — Esas No: 2006/9594, Karar No: 2006/10875, Tarih: 17.11.2006

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/9594 E.  ,  2006/10875 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili dava dilekçesinde “her türlü kanuni deliller vs.” demek suretiyle yemin deliline de dayanmış olduğundan davacıya, davalı tarafa yemin teklif hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken bu yön düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 17.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32584, Karar No: 2019/5024, Tarih: 28.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/32584 E.  ,  2019/5024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş akdinin tazminatlı olarak feshedildiğini, işe iade davası ile bu tazminatlara ek olarak işverence boşta geçen süre ücretleri ve işe iade edilmeme tazminatı ödendiğini, hak ve alacaklarından bir kısmının tamamen bir kısmınında kısmen ödenmediğini, kıdem ve ihbar tazminatlarına esas ücretlerin gerçek duruma uygun olarak esas alınmadığını ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı farkı, boşta geçen süre farkı, işe başlatmama tazminatı farkı ve vergi kesintisi alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının tüm alacaklarının ödendiğini, hesaplamanın doğru yapıldığını, kıdem ve ihbar tazminatı farkı dışındaki alacaklarının 5 yıllık zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davalının fesih sırasında yasal ihbar sürelerine uymadığı, davacıya ihbar öneli kullandırmadığı, davacı işçiyle birlikte çok sayıda çalışanı toplu olarak işten çıkarttığı, bu nedenlerle davacının toplu işten çıkarma tazminatı talebine ilişkin yasal şartların oluştuğu, davalının fazladan yasaya aykırı işlemi ile kesinti yaptığı vergi tutarını davacıya ödemesinin yerinde olacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Davacı işçi toplu olarak işçi çıkarma sebebiyle ihbar önelinin 20 hafta olduğu ileri sürerek bu yönde TİS’in 13. maddesine dayalı olarak talepte bulunmuştur. Mahkemece istek konusunda karar verilmiştir.

Fesih tarihinde yürürlükte olan TİS’in 13/B maddesinde TİS’de öngörülen toplu işçi çıkışlarında ihbar önelinin 5 yılı aşan kıdemdeki işçiler için 20 hafta olduğu hükmüne yer verilmiştir.

TİS’in diğer hükümlerinde toplu çıkışlara dair bir kurala yer verilmemiş olup bu konuda 4857 sayılı İş Kanunu’nun 29. maddesine göre değerlendirme yapılması gerekmektedir.

İş Kanunu’nun ilgili hükmünde işyerinde çalışan işçi sayısına göre çıkarılan işçi sayısı kıyaslanmak suretiyle “toplu işçi çıkarma” tanımı yapılmış olup dosya içerisinde işyerinde kaç işçinin çalıştığı belirlenememektedir.

TİS’in diğer hükümlerinde toplu çıkışlara dair bir kurala yer verilmemiş olup bu konuda 4857 sayılı İş Kanunu’nun 29. maddesine göre değerlendirme yapılması gerekmektedir.

İş Kanunu’nun ilgili hükmünde işyerinde çalışan işçi sayısına göre çıkarılan işçi sayısı kıyaslanmak suretiyle “toplu işçi çıkarma” tanımı yapılmış olup dosya içerisinde işyerinde kaç işçinin çalıştığı belirlenememektedir.

Mahkemece işyerinde çalışan işçi sayısı fesih tarihi itibarıyla belirlenmeli, İş Kanunu’nun 29. maddesi kapsamında toplu işçi çıkarılmasının mevcudiyeti halinde TİS’deki kriter gereği arttırılmış ihbar süresine riayet olunarak istek ile ilgili karar verilmelidir.

3- Davacı işçi işçilik alacaklarının işverence ödendiği sırada gelir vergisi oranlarının hatalı olarak uygulandığı için fazla vergi kesildiği iddiası ile haksız kesilen verginin davalı işverenden tahsili talebinde bulunmuştur. Mahkemece vergi sorumlusu olan işverenin hatalı şekilde fazla vergi kesintisi yapması nedeniyle işçiye karşı sorumlu olduğu gerekçesiyle isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Gelir vergisi yükümlüsü işçi olup davalı işveren vergi sorumlusu olarak kaynaktan kesinti yapmak suretiyle kesilen vergiyi ilgili Vergi Dairesine aktarmak durumundadır. Davacı işçinin fazla vergi kesildiği yönündeki iddiasının ilgili Vergi Dairesine iletmesi ve bu yönde gerekli prosedürlerin izlenmesi gerekir. Gelir vergisi kesintilerinin işverenden talebi mümkün olmadığından bu yöndeki isteğin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile talebin kabulü hatalıdır.

4- Dosya içinde 2005 yılı Temmuz ve Ağustos aylarına ait bordrolarda yıllık izin ücreti adı altında ödemeler yer almakta olup işçinin imzasını taşımasa da karşılığının bankaya ödenip ödenmediği araştırılmalı sonucuna göre bir karar verilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 28.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6565, Karar No: 2017/14561, Tarih: 19.12.2017

**8. Ceza Dairesi         2017/6565 E.  ,  2017/14561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Ekspertiz raporuna göre; sanıktan ele geçen bıçağın 6136 sayılı Kanunun 4. maddesi kapsamında yasak niteliği haiz bıçaklardan olmadığı ve sanığın, 6136 sayılı Kanunun 15/4. maddesi kapsamında bıçağı sırf saldırı amacıyla taşıdığına dair dosya kapsamında her türlü şüpheden uzak, mahkumiyete yeterli delillerin bulunmadığı da gözetilmeden, unsurları itibariyle oluşmayan atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı,sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 19.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2775, Karar No: 2015/2082, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/2775 E.  ,  2015/2082 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3441, Karar No: 2019/2206, Tarih: 12.03.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/3441 E.  ,  2019/2206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1-10.07.1973 tarihli, ... Belediye Başkanlığı'nca ...İşleri Müdürlüğü'ne hitaben yazılan yazıda mevkisi ..., ... Mevki olarak belirtilen 30 ada 6 parsel sayılı taşınmaz ile bir kısım evrakta ise ihaleye konu taşınmaz numarası 9 ada 6 parsel olarak belirtildiği anlaşıldığından; ..., ... mevki, 30 ada 6 parsel ve aynı mevkide bulunan 9 ada 6 parsel sayılı taşınmazın ilk tesisinden itibaren tedavüllü tapu kaydının ve geldi gitti kayıtları denetlenebilir şekilde eksiksiz kütük sayfası suretlerinin ilgili tapu müdürlüğünden temini için,

2-10.07.1973 tarihli, ... Belediye Başkanlığı'nca ...İşleri Müdürlüğü'ne hitaben yazılan yazıda ..., ... Mevkiide bulunan 30 ada 6 parsel sayılı taşınmazın (bir kısım evrakta 9 ada 6 parsel sayılı taşınmaz olarak belirtilmiştir) davacılar mirasbırakanı ...'ya satıldığı belirtildiğinden; 30 ada 6 parsel sayılı taşınmaza ve var ise 9 ada 6 parsel sayılı taşınmazın satışına ilişkin dayanak meclis kararının, dayanak tüm evrakın ve eksiksiz ihale işlem dosyasının ilgili belediyeden getirtilmesi için,

3-... Belediye Encümeni'nin 14.12.1989 tarihli, 1188 sayılı Encümen Kararına dayanak Meclis Kararı ve dayanak tüm evrakın ilgili belediyeden getirtilerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 12.03.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6340, Karar No: 2019/6540, Tarih: 23.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6340 E.  ,  2019/6540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet (Defter ve belgeleri gizlemek, Sahte fatura düzenlemek)

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) Sanık hakkında “Defter, kayıt ve belgelerin gizlenmesi” suçundan kurulan hükme yönelik temyiz talebinin incelenmesi;

Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunda, suç tarihinin ibraz için verilen 15 günlük yasal sürenin bitimini izleyen tarih olduğu dikkate alındığında, "20.06.2011" olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığına "03.06.2011" şeklinde yanlış yazılması, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olduğu, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, toplanan delillere göre fiilin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, fiile uyan suç tipi ile yaptırımların kanuna uygun biçimde belirlenip uygulandığı, kurulan hükümde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün ONANMASINA,

B) Sanık hakkında “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelenmesi;

Sanığın, sahte fatura düzenlenmediğini savunması nedeniyle, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1- Sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturaların asıllarının, bu faturaları kullanan mükelleflerden veya bu mükelleflerin ve sanığın bağlı bulunduğu vergi dairesinden sorulmak suretiyle, getirtilip dosya içine konulması,

2- Faturaların sanığa gösterilerek yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının sorulması, kendisine ait olmadığını söylediği takdirde; yazı ve imza örnekleri temin edilerek, faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olup olmadığı konusunda uzman bir kurum veya kuruluştan rapor alınması,

3- Faturalardaki yazı ve imzaların sanığa ait olmadığının anlaşılması halinde ise;

Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4- Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

Faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların alınması konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

4- Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

Faturayı düzenleyen mükellefe ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ile faturaları kullanana ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilerek faturayı düzenleyen mükellef ile kullanan mükellefin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

5- Kabule göre;

a) Aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak, sanık hakkında TCK'nin 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, yasaya aykırı,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 23.09.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.