muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10457, Karar No: 2016/3655, Tarih: 05.04.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/10457 E.  ,  2016/3655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ..........FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/07/2014

NUMARASI : 2012/104-2014/108

Taraflar arasında görülen davada .......... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 17/07/2014 gün ve 2012/104 - 2014/108 sayılı kararı bozan Daire'nin 14/04/2015 gün ve 2015/448 - 2015/5150 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin adına tescilli “.........” ibareli markasıyla kimyasal ürün üretim ve pazarlaması yaptığını, müvekkilinin üretimine konu ürünlerin .... belgeli olduğunu, müvekkilinin bu kapsamda bir takım sertifikalara da sahip olduğunu, davalı şirketin www.erscelebikimya.com alan adlı internet sitesinde müvekkilinin ticaret unvanını, markasını ve müvekkiline ait sertifikaları herhangi bir hakka dayanmaksızın kullandığını, davalının müvekkiliyle herhangi bir ticari ilişkinin de olmadığını, davalının bu kullanımının müvekkilinin marka hakkına tecavüz ve haksız rekabet teşkil ettiğini, bu eylemler nedeniyle müvekkilinin zarara uğradığını ileri sürerek yoksun kalınan kazanç kaybı olarak 20.000,00 TL manevi, 30.000,00 TL maddi tazminatın tecavüz tarihinden itibaren davalıdan reeskont faiziyle birlikte tahsiline, davalıya ait internet sitesinin kapatılmasına, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 14.04.2015 tarihli kararı ile davalı yararına bozulmuştur.

Bu kez taraf vekilleri, karar düzeltme isteminde bulunmuşlardır.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 3,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 265,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen taraflardan ayrı ayrı alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 05/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4674, Karar No: 2015/4997, Tarih: 29.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/4674 E.  ,  2015/4997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Dava, annesinin vefat etmesi nedeniyle küçüğe vasi tayini istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, nüfus müdürlüğü tarafından adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre yerleşim yeri olarak bildirilen "....." adresinin, amcası ...'ın evi olduğu ve amcası ... ile yapılan 19.07.2014 tarihli görüşmede kısıtlı adayı ...'in annesinin ölümü ile kardeşleri ile ...'da ikamet ettiği, 13.09.2014 tarihindeki görüşmede ise amcası ....'in yanında ".../...." adresinde ikamet ettiği belirtilmiş olup, ... Emniyet Müdürlüğü'nün 12.04.2015 günlü tutanağı ile de söz konusu "... " adresinde ikamet etmediği ve kısıtlı adayının nerede ikamet ettiğinin tespit edilemediği anlaşılmıştır.

Bu durumda ...'ın yerleşim yeri adresi yeniden araştırılarak tesbiti ile belgelendirilmesi ve dosya arasına konulması, ondan sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 29/05/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25161, Karar No: 2014/26425, Tarih: 01.10.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/25161 E.  ,  2014/26425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2013

NUMARASI : 2011/1725-2013/225

Hüküm süresi içinde taraflar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde radyoloji teknisyeni olarak çalıştığını, haftanın altı günü 08:00-17:00 saatleri arasında en az dokuz saat çalıştırıldığını, kanun ile röntgen teknisyenlerinin haftada otuzbeş saat çalışmalarının düzenlendiğini, çalıştığı süre boyunca şua izninin kullandırılmadığını belirterek fazla mesai alacağı ile şua izin alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili şirketin ihalesini aldığı devlet hastanesinde MR makinesinde emar çekiminde çalıştığını, bu alanda sadece MR ve tomografi makinelerinin bulunduğunu, röntgen cihazının bulunmadığını, haftalık çalışma saatinin kırkbeş saat olduğunu, davacının röntgen teknisyeni olsada röntgen cihazında değil MR cihazında çalıştığını, emar çekimi yapan personel için şua izninin bulunmadığını,davacının radyosyon çalışanı olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının işyerinde hangi görevde çalıştığı ve bu çalışmasına göre radyasyona maruz kalıp kalmadığı noktasındadır.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının işyerinde hangi görevde çalıştığı ve bu çalışmasına göre radyasyona maruz kalıp kalmadığı noktasındadır.

Davacı radyoloji teknikeri olarak röntgen ve radyom ile sürekli çalıştığını beyan etmiştir. Davalı taraf ise davacının MR cihazında çalıştığını, bu cihazda radyasyon kullanılmadığını belirtmiştir. Dosyada bulunan Türkiye Atom Enerjisi Kurumu yazısında tomografi cihazlarında iyonlaştırıcı kaynakları olduğu ve bu cihazların bulunduğu alanların çekim yapıldığı dolayısı ile radyasyon üretildiğini, MR cihazlarının ise iyonlaştırıcı radyasyon üreten ve yayan cihazlar olmadığı belirtilmiştir. Bu sebeple davacının davalı işyerinde çalıştığı cihaz ve ortamın bu anlamda radyasyona maruz kalıp kalmadığının açıkca tespiti gereklidir. Hal böyle olunca mahkemece davacının görev tanımına göre çalıştığı mahalde radyoloji uzmanı eşliğinde keşif yapılarak, gerekirse çalışma kayıtları değerlendirmeye tabi tutularak olmadığı takdirde şahitler mahalde dinlenerek, davacının çalıştığı yerde MR ve tomografi cihazının olup olmadığı ve ne kadar çalıştığı belirlenmeli, sadece MR cihazında çalıştığı tespit edildiği takdirde çalışılan yere yakın tomografi cihazı olup olmadığı, davacının bundan etkilenip etkilenmediği, ayrı bölümlerde ise ayrılan duvarda radyasyon engelleyici bulunup bulunmadığı etraflıca araştırılıp belirlendikten sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek davacının talepleri doğrultusunda gerekli inceleme yapılarak sonuca gidilmelidir.

2-Kabule görede davacının radyoloji teknisyeni olması sebebiyle Radyoloji, Radyum ve Elektrikle Tedavi Müesseseleri Hakkındaki Nizamnamenin 21. maddesi gereğince günde beş saat çalışabileceği dikkate alınarak saat ücretinin hesabında günlük beş saat üzerinden davacının saat ücretinin tespit edilmesi gereklidir. Bu sebeple 5947 sayılı Kanun'un uygulanmaya başladığı döneme kadar davacının saat ücretinin yukarıda belirtilen esasa göre belirlenmesi gereklidir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 01.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3182, Karar No: 2011/8324, Tarih: 14.07.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/3182 E.  ,  2011/8324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SARAY(TEKİRDAĞ) ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/05/2008

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, çekişme konusu 437 ada 2, 6, 9 ve 11 parsel sayılı taşınmazların, 121 ada 2 parsel sayılı taşınmazın ifrazından oluştuğunu; davalı V. ve dava dışı kişiler ile aralarında görülen tapu iptal ve tescil davasının Saray Asliye Hukuk Mahkemesinin 1993/207 esas 1995/396 sayılı kararıyla kabul edilerek, 121 ada 2 sayılı parselde kendilerinin de miras paylarının bulunduğuna karar verildiğini ve kesinleştiğini; davalı V. adına oluşan tescilin yolsuz olduğunu, V.'dan satış suretiyle taşınmazları edinen davalı Ş.'nin ise iyiniyetli olmadığını ileri sürerek, tapu iptali ve tescili isteğinde bulunmuşlardır.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, iddianın sübut bulduğu gerekçesiyle, davacıların miras payları oranında davanın kabulüne karar  verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi   raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.Dava, yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı  tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.Mahkemece, davacıların miras payları oranında davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu 437 ada  2, 6, 9 ve 11 parsel sayılı  taşınmazların,  121 ada 2  parsel sayılı taşınmazın ifrazından oluştuğu;  121 ada 2 parsel sayılı taşınmaza ilişkin olarak davacılar, davalı V.ve dava dışı kişiler arasında görülen Saray Asliye Hukuk Mahkemesinin 1993/207 esasında kayıtlı  tapu iptal ve tescil davasının yargılaması sırasında, davalıların murisi olan kayıt maliki  B.A. adına kayıtlı 121 ada 2 sayılı  taşınmazın ifraz edilerek  437 ada 1  ila 15 sayılı parsellere ayrıldığı, B.A.mirasçıları arasında yapılan rızai taksim sonucunda, 437 ada 2, 6, 9 ve 11 parsel sayılı taşınmazların davalı V. adına tescil edildiği, V.ında satış suretiyle diğer davalı Ş.'ye temlik ettiği; anılan davanın yargılaması sonucunda,  Saray Asliye Hukuk Mahkemesinin 1993/207 esas ve 1995/396 karar sayılı kararıyla 121 ada 2 sayılı parselde  davacılarında miras paylarının bulunduğuna karar verildiği ve kesinleştiği; bu durumda, davacıların payı itibariyle davalı V. adına oluşan tescilin yolsuz olduğu, V.'dan satış suretiyle taşınmazları edinen, ikinci el durumundaki davalı Ş.'nin  ise, durumu bilen kişi konumunda olup, ediniminde iyiniyetli olmadığı,  4721 sayılı Türk Medeni Kanunun 1023. maddesi gereğince, sicilin aleniyeti ve güvenilirliği ilkesi  gereği,  taşınmazı sicilden edinen iyiniyetli kişi konumunda bulunmadığından, TMK'nun 1023. maddesi koruyuculuğundan yararlanamayacağı  gözetilerek, davanın kabulüne karar verilmiş olmasında kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Davalıların, bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine

Ancak, çekişme konusu 437 ada 2, 6, 9 ve 11 parsel sayılı taşınmazların keşfen belirlenen dava değerinden, davacıların miras payına tekabül eden değer  üzerinden  harca ve   keşfen belirlenen dava değerinden davacıların miras payına tekabül eden değerden  yargılama sırasında harcı ikmal edilen değer gözetilmek suretiyle  davacılar yararına avukatlık parasına hükmedilmesi  gerekirken, çekişme konusu taşınmazların tamamının keşfen belirlenen değeri esas alınmak suretiyle harca ve   davacılar yararına fazla vekalet ücretine  karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalıların, bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir.Kabulüyle hükmün açıklanan nedene hasren HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  14.07.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3048, Karar No: 2019/4918, Tarih: 27.03.2019

**13. Ceza Dairesi         2017/3048 E.  ,  2019/4918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kuruma abone olmadan sayaçtan geçirmek suretiyle elektrik kullandığına dair kaçak elektrik tespit tutanağının düzenlenmesi karşısında; sanığın meskeninde kullanılan elektrik sayacının tüketimi eksik gösterip göstermediği veya sayaca tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde müdahale edilip edilmediğinin tespit edilebilmesi için kuruma kaydı bulunmayan sayacın kullanıcı tarafından istenildiği zaman değiştirilmesinin mümkün olduğu da dikkate alınarak; sanığın suça konu yerde ne kadar süredir oturduğunun ve kaçak ya da usulsüz kullanımın ne zaman başladığının kesin olarak saptanması ve sanık suça konu yerde halen oturmakta ise keşif yapılıp kurulu güç belirlenmek suretiyle; oturmuyor ise tespit tutanağında belirtilen devreden geçen akım miktarına göre yine tespit tutanağında belirtilen endeks değerinin uyumlu olup olmadığı ve usulsüz kullanım bedeli konusunda teknik bilirkişiden rapor alınması zorunluluğu,

Kabule göre de,

Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan kurum lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13284, Karar No: 2011/12244, Tarih: 10.10.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/13284 E.  ,  2011/12244 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın yükleme-boşaltma işinden kaynaklanmasına ve davacının tacir olmamasına göre, kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 13.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 10.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12116, Karar No: 2019/6757, Tarih: 30.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/12116 E.  ,  2019/6757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-... Tic. Ltd. Şti.’nin 04.05.2012 tarihine kadar yetkilisi olan sanığın, “2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullandığı” iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın aşamalarda alınan savunmalarında, kağıt üzerinde şirket ortağı olduğunu, şirketin tüm işlerinin eniştesi olan ... tarafından yürütüldüğünü, suça konu faturaların da yine bu kişi tarafından alındığını, atılı suçla ilgisinin bulunmadığını söylemesi; ...’un 09.12.2013 tarihinde tanık olarak alınan beyanında, olay tarihinde şirketin yetkili müdürünün sanık ... olduğunu belirtmesine rağmen, 04.08.2012 tarihli vergi inceleme tutanağındaki şirket yetkilisi sıfatıyla alınan beyanında sanıktan bahsetmeyerek, söz konusu malları gerçekten aldıklarını, bedelini ise nakit olarak ödediklerini söylemesi karşında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından; dosyada suretleri mevcut tüm taşeronluk sözleşmeleri, teslim tutanakları, mükellef şirket tarafından araç sahipleriyle imzalanan sözleşmeler ve diğer evrak asılları ile şirketin tarh dosyasının ilgili kurumlardan getirtilmesi, vergi dairesi ve ilgili kurumlara sunulan tüm belge asılları üzerinde şirket adına atılı bulunan imzaların sanığa ait olup olmadığının araştırılması, gerekirse bu hususta bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile mahkûmiyet hükümleri kurulması,

2-Kabule göre de; TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 30.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11423, Karar No: 2013/13577, Tarih: 18.09.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/11423 E.  ,  2013/13577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanık hakkında kasten yaralama suçlarından kurulan hükümler bakımından yapılan temyiz isteğinin incelenmesinde;

5271 Sayılı CMK'nın 231. maddesine göre verilen ve davayı sonuçlandırıcı nitelikte olmayan "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına" ilişkin karara karşı aynı kanunun 231/12. maddesine göre itiraz yolu açık olup temyiz olanağı bulunmadığından 5271 Sayılı CMK'nın 264. maddesi uyarınca kabul edilebilir bir başvuruda kanun yolunda merciin belirlenmesinde yanılma, başvuran sanığın haklarını ortadan kaldırmayacağından temyiz dilekçesinin itiraz dilekçesi olarak kabulü ile görevli ve yetkili ilk derece mahkemesince itiraz konusunda inceleme yapılması için, dosyanın incelenmeksizin iade edilmek üzere Yargıtay C. Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE,

2- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hüküm bakımından yapılan temyiz isteğinin incelenmesinde;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde

gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanığın müştekinin aracının tavanına yumruk vurmak sureti ile zarar verdiği anlaşılmakla mala zarar verme suçunun işlendiğine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, Ancak;

Sanığın, müşteki ...'ün kendisine el ve ayak hareketleriyle hakaret etmesi üzerine, müştekinin aracına zarar verdiğinin kabulü ve bu durumun kasten yaralama suçu yönündende haksız tahrik olarak kabul edilmesi karşısında; sanığın eylemini haksız bir fiilin meydana getirdiği hiddet ve şiddetli elemin etkisi altında gerçekleştirdiği anlaşıldığından, sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8933, Karar No: 2011/5320, Tarih: 20.09.2011

**1. Ceza Dairesi         2009/8933 E.  ,  2011/5320 K.**

**"İçtihat Metni"**

...'i kasten öldürmeye teşebbüsten sanık ...'in yapılan yargılanması sonunda: Hükümlülüğüne ilişkin (...) Yedinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 12/03/2009 gün ve 337/60 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a) Dosya içeriğine ve gösterilen gerekçeye göre; sanık lehine haksız tahrik hükmü uygulamayan mahkemenin kabul ve gerekçesinde isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

b) Sanığın mağduru, sağ göğüs, sırt, karın, sol kol ve sol bacak bölgelerinden bıçakla dokuz kez yaraladığı, sağ göğüsteki yaranın göğse nafiz ve karın bölgesindeki iki yaranın ayrı ayrı batına nafiz olup ince ve kalın barsak serozasında yaralanma ile hayati tehlike geçirmesine neden olduğu olayda, 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK.nun 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, zarar ve tehlikenin ağırlığına göre cezanın üst sınıra yakın şekilde tayini gerekirken yazılı şekilde 11 yıl olarak eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin eksik soruşturmaya, meşru savunmaya, haksız tahrike vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün (ONANMASINA), 20/09/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12472, Karar No: 2013/1529, Tarih: 29.01.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/12472 E.  ,  2013/1529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUKLAR : ..., ...

SUÇ : Kamu Malına Zarar Verme, Kamu Kurum ve Kuruluşlarındaki Eşya Hakkında Hırsızlık, İşyeri Dokunulmazlığını İhlal Etme

HÜKÜM : Mahkumiyet, Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında "kamu malına zarar verme" ve işyeri dokunulmazlığını ihlal etme" suçlarının yazılmaması, mahallinde düzeltilebilir hata olarak değerlendirilmiştir.

Suça sürüklenen çocukların 18 yaşını doldurmadıkları halde, 24.03.2010 tarihli oturumun kapalı yerine açık yapılması, telafisi mümkün bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1-... hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan mahkumiyet hükümleriyle, ... hakkında verilen beraat kararına yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Eylemlerin gece vakti işlendiğinin iddia ve kabulü karşısında; suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 143, işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan ise aynı kanunun 116/4 maddeleri uyarınca hükmolunan cezaların arttırılması gerektiğinin gözetilmemesi; ayrıca hırsızlık suçundan aynı yasanın 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken 2 yıl 2 ay 20 gün yerine, 1 yıl 14 ay 20 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden almak, hırsızlık suçunun temel şeklidir. Taşınır malın alınmasının suç oluşturabilmesi için, zilyedinin rızasının bulunmaması gerekir.

Bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girildikten sonra çıkmayan kişi konut dokunulmazlığı suçunu işlemiş olur. Konuta girmek, failin bütün vücudu ile tamamen konuta girmesi demektir. Bu nedenle, konutun eklentisi içinde olmamak kaydıyla, pencereden içeriye bakma, kapıyı dinleme camı tıkırdatma, dış kapı zilini çalma bu suçu oluşturmaz. Konuta veya eklentisine nereden girildiğinin önemi yoktur. Konuttan çıkmamak, konut sahibinin rızası ile girilen konuttan, söz, hareket ve tavırlarıyla kendisini çıkmaya davet edilmesine rağmen, çıkmamaktadır.