muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/530, Karar No: 2024/11518, Tarih: 14.10.2024

...

Birinci fıkra hükümleri bu maddeyi ihdas eden Kanunun yayımı tarihinde soruşturma ve kovuşturma evresinde bulunan dosyalar hakkında da uygulanır. Bu takdirde, ödemenin hüküm verilinceye kadar yapılması şarttır.”

Hükümlerinin yer aldığı anlaşılmıştır.

4. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; 5271 sayılı Kanun'un 193 üncü ve 195 inci maddelerinde yer alan ayrık durumlar dışında, sanığın sorgusu yapılmadan mahkûmiyet hükmü kurulmasının mümkün olmadığı, somut olayda hükümlerin sanığın savunması alınmadan verilerek savunma hakkının kısıtlandığı, bununla birlikte; Mahkemece yazılan 27.10.2022 tarihli müzekkere ile; "...vergi ziyaı olup olmadığı, var ise buna bağlı olarak tarh edilen verginin gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden geçikme zammının ödenip ödenmediği, sanık tarafından vergi mahkemesinde dava açılıp açılmadığı, dava açılmış ise de davadan feragat olup olmadığının..." sorulmasını müteakip, 06.12.2022 tarihli cevabi yazıda; "...herhangi bir vergi davası kaydının bulunmadığı, herhangi bir ödemenin yapılmadığının..." bildirilmesi üzerine, sahte fatura düzenleme suçu yönünden zincirleme suç hükümleri uygulanarak mahkumiyet hükmü kurulmuş ise de; 7394 sayılı Kanun ile değişik 213 sayılı Kanun’un 359 uncu maddesi ve 5237 sayılı Kanun'un 7 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca lehe Kanun’un tespit edilip uygulama yapılması ve her iki Kanunla ilgili uygulamanın gerekçeleriyle birlikte denetime olanak verecek şekilde ayrıntılı olarak kararda gösterilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, sanık hakkında sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulurken temel cezanın 3 yıl hapis cezası olarak belirlenmesi sonrası, TCK'nın 43. maddesi gereğince 2/6 oranında arttırım yapıldığında 4 yıl hapis cezasına hükmedilmesi gerekirken, 4 yıl 6 ay hapis cezasına karar verilmek suretiyle fazla ceza tayin edilmesi, defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçu yönünden ise; defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde herhangi bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının, aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı, bu nedenle sanık hakkında tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılıp yapılmayacağının karar yerinde tartışılmaması Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi bu nedenlerle yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Çorlu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2023 tarihli ve 2021/285 Esas, 2023/146 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Çorlu 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.03.2023 tarihli ve 2021/285 Esas, 2023/146 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 14.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11703, Karar No: 2024/5562, Tarih: 03.06.2024

**4. Hukuk Dairesi         2022/11703 E.  ,  2024/5562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1134 E., 2022/1117 K.

HÜKÜM/KARAR : Ret/ Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 14. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/577 E., 2019/113 K.

Taraflar arasındaki kurum zararından kaynaklanan tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; Mülkiye Müfettişliği tarafından düzenlenen 12.07.2016 tarih ve 16/555 sayılı tanzim raporu ile davalıların ilgili mevzuat ve Bakanlar Kurulu kararına aykırı olacak şekilde yüksek lisans/doktora eğitim programlarına katılım sağlayacak ve görev süresi uzatılacak personelin onaylarını almak üzere İçişleri Bakanlığı makam olurunu hukuka aykırı olarak imzalarıyla paraf ettiklerinin tespit edildiğini, davalılardan ...'in Dış İlişkiler Dairesi Başkanlığında görevli Daire Başkanı 1. Sınıf Emniyet Müdürü, davalılardan ...'ın Başkan Yardımcısı ve davalılardan ...'ın Şube Müdürü olarak görev yaptığını, davalıların usulsüzlüğü tespit edilen 08.02.2011 tarihli İçişleri Bakanlığı makam olurunun alınması için gerekli ve yeterli incelemeleri yapmamak suretiyle görevlerinin gereklerini yapmakta ihmal gösterdiklerini, bu şekilde hukuka aykırı ödeme yapılmak suretiyle kamu zararı oluşmasına sebebiyet verdiklerini belirterek fazlaya ilişkin talep hakkı saklı kalmak üzere 1.000,00 USD'nin yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı asıl ... cevap dilekçesinde; dava konusu işlemlerin 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun (657 sayılı Kanun) 78 inci maddesine aykırı olduğunu, dava dilekçesindeki iddiaların somut olmadığını, genel geçer ifadeler ile kurum zararının tespit edildiğinden bahsedildiğini, dava dilekçesindeki iddialar doğru kabul edilirse sorumluluğun Eğitim Dairesi Başkanlığına ait olduğunu, eğitimin asla kamu zararına sebebiyet vermeyeceğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı asıl ... cevap dilekçesinde; davaya konu makam olurunda adı geçen personele verilen sürede ilgili mevzuatta belirlenen dört yıllık doktora eğitim süresinin aşılmadığını, dava konusu olur işleminin tamamen hukuka uygun olduğunu, olurun ne şekilde hukuki geçerlilik kanacağının mevzuatta açık olduğunu, asıl yetkili ve sorumlu makamların soruşturma dışı bırakıldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı asıl ... cevap dilekçesinde; davaya konu makam olurunda adı geçen personele verilen sürede ilgili mevzuatta belirlenen dört yıllık doktora eğitim süresinin aşılmadığını, dava konusu olur işleminin tamamen hukuka uygun olduğunu, olurun ne şekilde hukuki geçerlilik kanacağının mevzuatta açık olduğunu, asıl yetkili ve sorumlu makamların soruşturma dışı bırakıldığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; meydana gelen zarar ile müvekkili arasında illiyet bağı bulunmadığını, müvekkilinin görevini mevzuata uygun olarak yerine getirdiğini, davaya konu kararın tek kişinin inisiyatifinde olmadığını, müvekkilinin işleminin olura hazırlık işlemi olup sorumluluğu doğmadığını, müvekkilinin idari bir emri yerine getirdiğini, paraf etmenin icrai bir hareket olmadığını ve hukuki bağlayıcılığı bulunmadığını, paraf ile eğitim süresini uzattığı personelleri bilmediğini ve tanımadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; parafların bulunduğu 08.02.2011 tarihli makam olurunun, 20.07.2007 tarihli makam oluru ile başlatılan doktora programına ilişkin üç aylık süre uzatımı onayı olduğu ve doğrudan dört yıl süreli bir görevlendirme onayı olmadığı, anılan süre uzatım kararının davalıların parafları yanında genel müdür yardımcısının parafı, müsteşarın arzı, Emniyet Genel Müdürünün imzası ve İçişleri Bakanının oluru ile gerçekleştiği, ödemelerin fiilen yurt dışında bulunan günler ve harcamalar için ödendiği, ödemenin ifa edilen eğitimin karşılığı olduğu, yurt dışına giden personel tarafından yurt dışında fiilen bulunduğu ve eğitim faaliyetinin sürdürüldüğü, kamu zararı unsurlarının gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; dava konusu işlemde davalılar tarafından mevzuata aykırılıklar hususunda üst makamların bilgilendirilmediği, gerekli araştırma, değerlendirme ve bilgilendirmenin yapılmadığı, mevzuat gereğince yüksek lisans eğitiminin onayının en fazla iki yıla kadar, doktora eğitiminin onayının ise en fazla 3 yıla kadar verilebilmesine rağmen dava konusu işlemde doğrudan 4 yıla kadar eğitim süresi temin edildiğini, davalıların görevlerinin gereklerini yapmakta ihmal göstererek kişilere haksız kazanç sağlamak suretiyle görevlerini kötüye kullandıklarını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan bilirkişi kurulu mütalaasına iştirak edildiği, bu ödemelerde davalıların bir usulsüzlük yaptıklarına ilişkin tespit bulunmadığı, anılan dönemde idare tarafından bu uzatmanın olağan şekilde uygulandığı, kaldı ki kurum personelinin doktora sürelerinin uygulanmasına ilişkin idari işlemde davalıların karar verici konumda bulunmadıkları, yurt dışına gönderilen personellere ilişkin davacı kurumun işleyişi ve önceki uygulamaları doğrultusunda yapılan işlemi paraf etmek suretiyle amirlerine sundukları, işlemin geçerliliğinin üstleri tarafından uygun görülmesi ve imzalanmasına bağlı olduğu, davalıların yapılan idari işlemde üstlerini yanıltıcı bir belge ya da sahte bir evrak kullandıklarının iddia edilmediği, davalıların kasıt, kusur veya ihmali işlem ve eylemleri ile davacı kurumu zarara uğrattıklarının ispat edilememesi nedeniyle davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde ileri sürülen nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalıların ilgili mevzuat ve Bakanlar Kurulu Kararına aykırı olacak şekilde yüksek lisans/doktora eğitim programlarına katılım sağlayacak ve görev süresi uzatımı yapılacak personelin onaylarını almak üzere İçişleri Bakanlık makam olurunu hukuka aykırı olarak paraf ettiklerinden bahisle oluşan kamu zararının tahsiline ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 49 ve 74 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun (6098 sayılı Kanun) 49 ve 74 üncü maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Dosya kapsamından; davalı ...'in olay tarihinde Emniyet Genel Müdürlüğü(EGM) Dış İlişkiler Daire Başkanlığında görevli daire başkanı, ...'ın başkan yardımcısı ve ...'ın ise şube müdürü olduğu, davanın dayanağı olan 12.07.2016 tarihli ve 16/555 sayılı tanzim raporu ile 08.02.2011 tarihli İçişleri Bakanlığı makam olur işleminin davalılar tarafından hukuka aykırı olarak paraf edildiğinin ve bu nedenle davacı kurumun zarara uğradığının tespit edildiği, eldeki davada meydana geldiği iddia edilen kurum zararının tazmininin talep edildiği, ayrıca anılan tazmin raporuna istinaden davalılar hakkında Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/637 Esas sayılı dosyası ile görevi kötüye kullanma suçundan kamu davası açıldığı, mahkemece yapılan yargılama sonunda davalıların beraatine karar verildiği, verilen karara karşı istinaf yoluna başvurulduğu ve kararın henüz kesinleşmediği anlaşılmaktadır.

6098 sayılı Kanun'un 74 üncü maddesi uyarınca hukuk hâkimi, ceza mahkemesinin beraat kararı ile bağlı değil ise de, aynı olay nedeniyle ceza yargılamasında hükme dayanak alınan maddi olgularla ve özellikle “fiilin hukuka aykırılığı” konusunda tamamen bağlı olacağı gerek öğreti gerekse de yargısal uygulamada istikrarla kabul edilmektedir. Hal böyle olunca, maddi olayları ve yasak eylemlerin varlığını saptayan ceza mahkemesi kararı, taraflar yönünden kesin delil niteliğini taşır (HGK, 24.12.2014 gün ve 2014/4-846 Esas, 2014/1091Karar).

Davaya konu uyuşmazlıkla ilgili olarak davalıların görevi kötüye kullanma suçundan yargılandıkları Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 2017/637 esas sayılı dosyasının henüz istinaf incelemesinin sonuçlanmadığı ve beraat kararının kesinleşmediği anlaşılmaktadır. Dava konusu olayın özelliği nedeniyle ceza davası sonucunun eldeki davayı etkilemesi söz konusudur. Açıklanan nedenle, ceza mahkemesindeki davanın kesinleşmesi beklenilmeli, kesinleşmiş ceza kararı da değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece açıklanan yönler gözetilmeyerek eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

2. Bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

3. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

3. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle bozma nedenine göre davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8595, Karar No: 2015/21263, Tarih: 23.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/8595 E.  ,  2015/21263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehin etmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.

Katılan ...’un yeni mahsul olarak kendi tarlasından elde etmiş olduğu buğdayı kendisi ve oğlu adına ofise götürmek amacıyla ... plakalı aracın kullanıcısı olan sanık ile taşıma hususunda anlaştığı ve olay günü ofise götürmek amacıyla buğdayı kamyona yükledikleri ve kantardan ölçümlerini yaptırdıkları ve katılan ...’un sanığın peşinden giderek birlikte ofise kadar geldikleri sanığın aracını ofisinin içerisine kadar götürdüğü ve burada buğdayı boşaltma işlemine başlattığı, bir kısım buğdayı indirdikten sonra tekrar kantara girdiği fazladan 1 ton boşalttığı tespit edilince depoya giderek 1 ton buğdayın yeniden yüklendiği, daha sonra kalan yaklaşık 6000 kg buğdayın katılan adına boşaltılması sırasında işçilerin 1 ton buğdayı boşaltmaları sonrası geri kalanının başkasına ait olduğunu söyleyip işçilerin durdurup kantara girmeksizin yükle birlikte ofisi terk ettiği, kantara girmemesinden şüphelenen görevli tanık Bilal’in boşatma işiyle yetkili arkadaşlarını arayarak yükün indirilip indirilmediğini sorduğu, yaklaşık 5000 kg buğdayın indirilmediğini öğrenince ofis görevlilerinin kamyonun peşinden gittikleri ancak aramalara rağmen bulamadıkları, sonrasında ilçe merkezindeki anayol üzerinde kamyonu seyir halindeyken gördükleri ancak kamyonun uyarılara rağmen durmayarak kaçtığı ve ara sokakta durduğu, aracı kullandığı tespit edilen sanığın kardeşinin bir eve kaçtığı, görevlilerin kamyonu kontrol ettiğinde yükün araçta olmadığını tespit ettikleri olayda; hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas mahkumiyeti bulunduğu halde TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 23/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5959, Karar No: 2021/2476, Tarih: 02.03.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/5959 E.  ,  2021/2476 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.Davacı idare vekilinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değilidir. Ancak;Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere'1 bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine 11 ibaresinin Anayasa'ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak,Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 3.bendinde yazılı (idare tarafından takdir edilen bedelden yüksek olması nedeni ile 2942 sayılı Kamulaştırma kanununun 7139 sayılı yasanın 26. Maddesi ile değişik 10/8 maddesi uyarınca kararın kesinleşmesine kadar ve karar kesinleştiğinde hak sahiplerine ödenmek üzere 3'er aylık vadeli hesap açılarak bu hesaba aktarılması ve hesap cüzdanının mahkememize gönderilmesi hususunda) kelimelerinin ve rakamlarınım çıkarılmasına, yerine (derhal ödenmesine, bu hususta) kelimelerinin yazılmasına,Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02/03/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/30321, Karar No: 2024/11732, Tarih: 16.10.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/30321 E.  ,  2024/11732 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 esas, 2007/152 karar sayılı ilâmında da belirtildiği üzere, kanun koyucunun ayrıca adlî para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adlî para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, alt sınırdan uzaklaşmanın gerekçelerinin gösterilmesi, dayanılan gerekçelerin de yasal olması ve dosya içeriğiyle örtüşmesi gerektiği hâlde, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 158/1-f. maddesi uyarınca hüküm kurulurken, hapis cezasının alt sınırı olan 3 yıl hapis cezası belirlenmesine rağmen menfaat miktarının 159,00 TL olduğu gözetilerek adlî para cezasının menfaat miktarının iki katı olması nedeniyle alt sınır olan 16 gün yerine, 60 gün olarak belirlenmek suretiyle fazla adli para cezası tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinde verilen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “60 gün” ve “1.200,00 TL” adli para cezası terimlerinin çıkarılarak yerine, sırasıyla “16 gün” ve “320,00 TL” adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.