muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3560, Karar No: 2021/13933, Tarih: 10.11.2021

8. Vakıf statüsündeki yardım sandıklarının hukuki konumu:

Anayasanın 60. maddesi, sosyal güvenliği sağlayacak tedbirleri alma ve teşkilâtı kurma ödevini devlete yüklemiştir. Her ne kadar sosyal güvenlik kurumlarının bizzat devlet tarafından kurulması asıl olsa da malî kaynaklarının yetersizliği halinde devlet sosyal güvenlik örgütlerini, kurdurmak yoluna da gidebilir. Zira devlete yüklenen bu anayasal görev, yine aynı anayasayla devletin mali olanaklarıyla sınırlı tutulmuştur (m.65).Bunun en temel örneklerinden birini vakıf ya da dernek şeklinde örgütlenen özel yardımlaşma sandıkları oluşturur. Gerçekten de devlet, sosyal güvenlik çatısı altına alamadığı kişilerin kurmuş oldukları bu nitelikteki yapılara izin vermiş ve onları yasal düzenlemelerle güvence altına almıştır. Bu anlamda Geçici 20. maddede düzenlenen sandıklar aslında, devletin sosyal güvenliği sağlama ödevini onun adına yerine getiren kuruluşlardır(Y10HD.12.12.1989, 1989/5047-9068, (Yargıtay Kararları Dergisi, 1990/4, 560-564). Bu yapıları nedeniyle anılan kuruluşlar, isteğe bağlı olan sandıklardan farklı olarak, üyelerinin zorunlu sosyal güvenlik kurumu niteliğindedir(Müjdat Şakar, Sosyal Sigortalar Uygulaması El Kitabı, ... 2002, 66. Coşkun Saraç, Sosyal Sigortalar Hukukunda Kuruluş ve Üyelik Yönünden Banka, Sigorta Sandıkları, Çimento İşveren Dergisi, Kasım 2004, 38). Nitekim öğretide, daha önce özel hukuk hükümlerine göre kurulmuş bulunan bu sandıkların,Geçici 20.maddede düzenlenerek kamu hukuku alanına çekildikleri, bu şekilde de bir anlamda sosyal güvenlikteki dağınıklığa son verildiği kabul edilmektedir(Utkan Araslı, Sosyal Güvenlik ve Sosyal Sigortalar, C.2, ... 2002, 1520. Yazara göre tümüyle özel hukuk alanında oluşturulan bu sosyal güvenlik kuruluşları, kendi statülerini korurken Devletin de vesayeti altına sokulmuş, sosyal güvenliğin sağlanması yolunda karma bir sistem ortaya çıkarılmıştır. Akın, L. 4784 sayılı Yasa ile Getirilen Sosyal Destek Ödemesi Karşısında Banka Zorunlu Sandıklarının Durumu. AÜHFD Yıl 2005 s: 100 vd).

9. 5510 sayılı Kanunun ek 18. maddesindeki düzenleme ile kanun kapsamındaki gelir ve aylık bağlananların (emeklilerin) yılda iki kez dini bayramlar için ikramiye ödenmesinin ve bu gelir ve aylıkları alanlara kurum tarafından ödenen bu ikramiyelerin kurumun başvurusu halinde, Hazinece karşılanacağı kurala bağlandığı açıktır. 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesi kapsamında davalı bankanın yardım sandığı vakfından aylık bağlanan davacı da gerek Vakıf statüsü ve gerekse 5510 sayılı Kanun kapsamında ikramiye ödenmesi kurala bağlanan kişiler gibi aynı hukuki durumdadır. Dolayısı ile İlk Derece Mahkemesinin, Bölge Adliye Mahkemesi ve temyiz üzerine çoğunluğun davacı yardım sandığı vakıf iştirakçisinin bayram ikramiyesinden yararlanabileceği yönündeki kabulü, hem açıklanan mevzuat hükümlerine hem de Anayasa’nın 10. maddesindeki eşitlik ilkesi düzenlemesine uygundur.

10. Ancak İlk Derece Mahkemesinin Hazine yönünden “iştirakçilere ödenecek ikramiyeleri karşılamak amacıyla gerekli olan tutar, yazılı talebe istinaden ayrıca fatura aranmaksızın Hazinece Kuruma ödenir” düzenlemesi yönünden ilk derece mahkemesinin ret gerekçesi ve bu gerekçeyi kaldıran ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesi tartışılmadan Hazine yönünden esastan ret kararının çoğunluk görüşü ile onanması kararına katılınmamıştır.

11. Zira, nasıl ki aynı hukuki duruma sahip gelir ve aylık bağlananlara bayram ikramiyesi ödemesi eşitlik ve yasal düzenleme uyarınca yapılması gerektiği kabul edilmiş ise 5510 sayılı Kanun ile aslında Sosyal Sigortalar Kurumuna devri kabul edilen, ancak henüz devri sağlanmayan Yardım Sandıklarının, kurumla aynı hukuki statüde olmalarının da kabulü gerekmektedir.

12. Her ne kadar yasal düzenleme nedeni ile davacı iştirakçi açısından doğrudan muhatap Yardım Sandığı ve bu davada Hazinenin davacı yönünden aktif husumeti yok ise de, Yardım Sandığı Vakfı’nın kurum gibi Hazineye başvurması halinde Hazinenin Vakıfça iştirakçilerine ödediği ikramiyelerin karşılığı bedeli Vakfın Hazine aleyhine açacağı davaya bırakılması gerekirdi. Vakfın iştirakçilerine ödeyeceği ikramiyenin Hazineden tahsili yolunun İlk Derece Mahkemesi kararı ile kapatılması açıkça yasaya ve usule aykırıdır. Zira 5510 sayılı Kanunun Ek 18. maddesindeki kurum ifadesi, bu şekli ile aynı kanun hükümlerine tabi olduğu kabul edilen Yardım Sandığı Vakfını da kapsamaktadır. Bölge Adliye Mahkemesinin bu yöndeki gerekçesi ve yorumu isabetli olduğundan, çoğunluğun İlk Derece Mahkemesinin bu yöndeki kararını onaması hatalı olmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2010/15065, Karar No: 2010/22395, Tarih: 23.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/15065 E.  ,  2010/22395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1836, Karar No: 2014/9223, Tarih: 14.05.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/1836 E.  ,  2014/9223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06/06/2013 tarih ve 2011/549-2013/156 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili şirket nezdinde bir müddet yönetim kurul üyeliği ve icra kurulu üyeliği yaptığını, icra kurulu üyeliği için davalıya yapılan ödemelerin haksız olduğunu, zira davalının yönetim kurulu üyesi iken ve şartlar gerektirmediği ve ayrı bir iş yapılmadığı halde haksız gelir sağlamak amacıyla icra kurulu oluşturulup davalının üyeliğine seçildiğini, davalının hem icra kurulu üyeliği hem yönetim kurulu üyeliği yapmasının ...'nın 332. maddesine açıkça aykırı olduğu ve yine ...'nın 319. maddesinin tanıdığı hakkı kötüye kullandığını, davalıya icra kurulu üyeliği nedeniyle yapılan haksız ödemelerin tahsili için başlatılan icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini ve icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirketin genel kurulunca alınan karara istinaden yönetim kurulunca bu karara ve ana sözleşme hükümlerine göre alınmış kararlar davalının icra kuruluna seçilip görevlendirilmiş olması şirketin ana sözleşmesine, genel kurul kararına ve ...'nun 319 ile ilgili diğer maddelerine aykırılık teşkil etmediği, davalının icra kurulu üyeliği için aldığı ücret nedeniyle sebepsiz zenginleştiğinden bahsedilmeyeceği, davacı şirketin icra kurulu tarafından yapılan işlemlerin ve kararların aslında yönetim kurulunca ya da müdür tarafından da yapılabileceği ve bu nedenle ayrı bir icra kuruluna gerek olmadığına ilişkin iddialarının bu davada değerlendirilemeyeceği, zira bu davanın bir genel kurul yada yönetim kurulu kararı iptali davası da olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2622, Karar No: 2008/5545, Tarih: 07.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/2622 E.  ,  2008/5545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma isteminin pul ve giderden reddine karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 105 ada 86 parsel sayılı 8805.89 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, orman niteliği ile Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı, tapu ve vergi kaydına, taksim ve zilyetliğe dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parselin tesbit gibi davalı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı içinde bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli parselin öncesinin tesbit tutanağında yazılı bulunan parsellerle bir bütün olduğu ve 250 dönüm yüzölçümlü T.sani 927 tarih 4 numaralı ve 316 tahrir numaralı 25 hektar yüzölçümlü tapu kaydı ile sınırları aynı olan vergi kaydının kapsamında kaldığından bahisle tesbit tutanağı düzenlendiği, kayıtlarının doğu sınırının yelli burun, batısı dere kavuştuğu, kuzeyi çatalçam, güneyi Ahmet sınırlı olup, değişir nitelikte bulunduğu, çekişmeli taşınmazın 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesine göre yapılan sınırlamada orman sınırlarının içinde kaldığının anlaşılması üzerine tesbitin iptal edilerek, orman niteliği ile Hazine adına tesbitinin yapıldığı, davacı kişinin, parsellerin tesbitine esas alınan revizyon tapu ve vergi kaydına dayanarak dava açmışsa da, parsellere revizyon gören tapu ve vergi kaydının miktarından çok fazla olarak dava dışı parsellere revizyon gördüğü o parsellerin davacı ve ortakları adına tesbitlerinin yapıldığı, değişir sınırlı olan tapu ve vergi kaydına 3402 Sayılı Yasanın 20/c maddesi gereğince yüzölçümüne değer verilmek suretiyle kapsam belirlenmesi gerektiği, sınırda 105 ada 274 parsel numarası ile ve 2.920,865 m2 yüzölçümlü orman parselinin bulunduğu anlaşıldığına ve mahkemece bu ilkeler gözönünde bulundurularak gerçek kişinin davasının reddine karar verildiğine göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 07/04/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25973, Karar No: 2019/24325, Tarih: 24.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/25973 E.  ,  2019/24325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haksız ve bildirimsiz olarak işverence feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece; toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Somut olayda; davacının fazla çalışma ücret alacağı istemine ilişkin olarak davalı yan, 2012 yılı Şubat ayı itibari ile uygulama otellerinde fazla çalışma ücreti uygulamasının kaldırıldığını, bu dönemden itibaren fazla çalışma ücreti yerine parça başı ödemeleri ile üretimi teşvik prim ödemelerinin yapıldığını savunmuş, ödeme savunmasına dayanak olarak fazla çalışma, parça başı ve üretimi teşvik ödemelerine ilişkin yıl bazlı bir tablo ibraz etmiştir. Mahkemece dinlenen tanık anlatımlarına göre davacı ile her ne kadar 5580 sayılı Kanun kapsamında belirli süreli sözleşme yapılmış ise de, davacının çalıştığı süre usta öğreticilik yaptırılmadığı, yiyecek içecek servis görevlisi ve kat görevlisi olarak istihdam edildiği anlaşılmaktadır. Dosya içeriğindeki delillere ve davacının fiilen yaptığı işin niteliğine göre, davacıya çalıştığı parça başına ödeme yapıldığına dair bir husus da tespit edilmediğinden, davalı yanca fazla çalışma nedeniyle yapıldığı savunulan bu ödemeler ile birlikte tüm fazla çalışma ödemelerinin fazla çalışma ücret alacağından mahsubu gerektiği halde, söz konusu ödemelerin dikkate alınmaması hatalı olmuştur.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 24.12.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15877, Karar No: 2014/7613, Tarih: 21.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/15877 E.  ,  2014/7613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.

Katılan ...'nun börek salonunda sigortalı işçi olarak çalışan sanığın, anılan iş yerine ait ... plakalı motosikleti ile katılan ...'nun kardeşi olan katılan ...'nun iş yerine muhtelif gıda malzemeleri götürerek teslim ettiği, katılan ...'nun, sanığa 238 TL para teslim ederek kasaba vermesini istediği, sanığın, katılan ...'dan teslim aldığı parayı, kasaba götürmesi gerekirken uhdesinde bulundurduğu; ve ayrıca çalıştığı iş yerine ait olan motosikleti de alarak ... iline gittiği, ve bu şekilde sanığın, katılan ... tarafından kasaba verilmek üzere teslim edilen parayı harcamak suretiyle güveni kötüye kullanma suçunu, çalıştığı iş yerine ait olan ve hizmet ilişkisi gereği kendisine kullanması amacıyla teslim edilen motosikleti alıp götürmek suretiyle de hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanığın ikrar içeren savunmalarına, katılanın aşamalardaki beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, bu şekilde gerçekleştirdiği sabit görülen eylemlerinin hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve güveni kötüye kullanma suçlarını oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabullerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın ve müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargılama konusu olan suçlar ile ilgili olarak hapis cezaları alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezaları belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Yargılama konusu olan suçlar ile ilgili olarak hapis cezaları alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezaları belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; güveni kötüye kullanma suçundan kurulan hükümde yer alan ''5237 sayılı TCK'nın 155/1, 52/2. maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 50 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere 1000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ifadelerinin yerine "5237 sayılı TCK'nın 155/1. maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2 maddeleri gereğince verilen 5 gün adli para cezası karşılığı günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere sonuç olarak 100.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, " ifadelerinin yazılması, ve hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan kurulan hükümde yer alan ''5237 sayılı TCK'nın 155/2, 52/2. maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 50 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere 1000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ifadelerinin yerine "5237 sayılı TCK'nın 155/2. maddesi gereğince 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı kanunun 52/2 maddeleri gereğince verilen 5 gün adli para cezası karşılığı günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere sonuç olarak 100.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına," ifadelerinin yazılması yazılması suretiyle her iki hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/36339, Karar No: 2013/10461, Tarih: 02.04.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/36339 E.  ,  2013/10461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın evinde yapılan aramada, bir adet mermi ile üç adet bıçak elde edildiği, ... Kriminal Polis Laboratuarının 13.10.2011 tarihli ekspertiz raporuna göre bıçaklardan biri ile bir adet merminin 6136 sayılı Yasa kapsamında bulunduğu, ... Müze Müdürlüğü'nün 20.07.2011 tarihli yazısına göre bıçaklardan birinin kültür varlığı olarak kabul edilmesi gerektiği anlaşılmakla; Ateşli Silahlar ve Bıçaklar Hakkındaki Kanunun 11. ve anılan kanuna ilişkin 01.06.1991 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 1991/1779 sayılı Yönetmeliğin 59. maddesi uyarınca suç konusu bıçağın antika olup olmadığı hususunda Kriminal Polis Laboratuarından rapor alınarak, 6136 sayılı Yasanın 11. maddesine göre antika vasfındaki bıçağın evde bulundurmasının suç teşkil etmeyeceği ancak 6136 sayılı Yasa kapsamında bir adet mermi bulundurmanın 6136 sayılı Yasanın 13/4. maddesi kapsamındaki suçu oluşturacağı da gözetilerek, sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken, yazılı biçimde eksik inceleme ile karar verilmesi,

Yasaya aykırı, C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMA- SINA), 02.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5093, Karar No: 2015/880, Tarih: 26.01.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/5093 E.  ,  2015/880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Durağan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2013/49-2013/246

Davacı D.. İ.. vekili Avukat Abdulrezzak tarafından, davalılar M.. S.. vd aleyhine 21/02/2013 gününde verilen dilekçe ile 6831 sayılı Yasaya muhalefet nedeni ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17/12/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı M.. S.. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 26/01/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.