muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/17983, Karar No: 2013/28372, Tarih: 18.11.2013

açılmasına da davalı sebebiyet vermemiştir. Hal böyle olunca davanın açılmasında kusuru bulunmayan davalı lehine tüm dava değeri üzerinden vekalet ücretine hükmolunması gerekirken yazılı şekilde davanın reddedilen kısmı üzerinden vekalet ücretine hükmolunmuş olması usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

Ne varki bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, kararın düzeltilerek onanması, HUMK'un 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının tüm,davalının sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle mahkeme kararının hüküm bölümünün altıncı paragrafında yeralan “Davalı kendisini vekille temsil ettiğinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 12/2 maddesi gereğince 48,5 TL vekalet ücreti taktiri ile davacıdan alınarak davalıya verilmesine,” cümlesinin karardan çıkarılarak yerine aynen “Davalı kendisini vekille temsil ettiğinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan 1.000 TL nispi vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,” sözlerinin yazılmasına, kararın değiştirilmiş ve düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9124, Karar No: 2023/5019, Tarih: 11.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/9124 E.  ,  2023/5019 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/97 E., 2015/345 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.09.2015 tarihli, 2015/97 Esas, 2015/345 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Sanığın zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçundan cezalandırılması istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ve mağdurenin sevgili oldukları, intikal tarihinden dört gün önce birlikte Ankara'dan Antalya iline gittikleri, burada sanığın mağdureye yönelik zorla nitelikli cinsel istismarda bulunduğu iddiasıyla cezalandırılması için kamu davası açıldığı, sanığın atılı suçlamaları reddettiği, mağdurenin geri dönmesi üzerine anlatımı ile intikalin gerçekleştiği, mahkemece yapılan yargılama neticesinde sanığın on beş - on sekiz yaş grubunda bulunan mağdureye yönelik öpme ve göğse dokunma şeklindeki eylemlerinin suç oluşturmayacağı ve bu eylemlerin zorla gerçekleştiğine dair delil bulunmadığı dikkate alınarak sanığın atılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

İntikal şekli, mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma, HTS kayıtları ile mahkemenin gerekçesine göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla; sanık hakkında kurulan beraat hükmünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

İntikal şekli, mağdurenin aşamalardaki beyanları, savunma, HTS kayıtları ile mahkemenin gerekçesine göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşılmakla; sanık hakkında kurulan beraat hükmünde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.09.2015 tarihli, 2015/97 Esas, 2015/345 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13773, Karar No: 2009/13519, Tarih: 19.11.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/13773 E.  ,  2009/13519 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı Belediyenin kanal boyundaki 299 nolu standının 1998 yılından beri kiracısı olduğunu, stand sayısının belediyece 60’dan 100’e çıkarılıp zorunlu tadilatlar yaptırdığını, 6.4.2005 tarihli Belediye Meclisi kararı ile stand ücretini Belediye Gelirleri Kanunu 97. maddesine göre % 100 oranında arttırarak 9.000,00 YTL olarak tespit ettiğini, 2006 yılında da aynı şekilde tespit yaptığını, bunun çok fahiş olduğunu ileri sürerek fazlasını saklı tutarak hukuka aykırı artıştan borçlu olmadığının tespitine,fazladan yapılan ödemenin ödeme tarihinden faizi ile tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, arada kira sözleşmesi olmadığını, kamuya ait alanda el emeği ürünlerin satışı için yer tahsis edildiğini,Turistik Eşya Satış yeri kullanım şartnamesi imzalandığını,2464 sayılı Belediye Gelirleri kanunu 97. maddesi gereğince şartnamede belirtilen şekilde her yıl Belediye Meclisince kullanım ücreti belirlenmesinin kararlaştırıldığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının Belediye Meclis Kararının iptalini istediğine ve davalının da Belediye Gelirleri Kanununun 97. ve 52. maddesine göre işlem yaptığına dayanılarak mahkemenin görevsizliğine , Vergi mahkemesinin görevli olduğuna karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki ihtilaf; belediye sınırları içinde bulunan kaldırım üzerine davalının tahsisi suretiyle davacı tarafından kurulan stanttan alınan kira bedeli ile ilgilidir.Davacı, Belediye meclisi tarafından stanttan alınan kiranın tek taraflı ve fahiş oranda arttırıldığını ileri

2009/13773-13519

sürerek eldeki davayı açmıştır.Taraflar arasında bir kira sözleşmesinin bulunduğu ve bu haliyle ihtilafın, kira sözleşmesinden kaynaklandığı açıktır. Hal böyle olunca özel hukuk hükümleri uyarınca , davaya bakmak adli yargıdaki genel mahkemelerin görevidir. Mahkemece, taraflardan delilleri toplanıp, işin esasına girilerek sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken, yazılı düşüncelerle Vergi Mahkemesinin görevli olduğuna karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle, temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 19.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11255, Karar No: 2016/11667, Tarih: 26.09.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/11255 E.  ,  2016/11667 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 2004-2014 yılları arasında ücretli öğretmen olarak görev yaptığını, bu yıllar arasında Milli Eğitim Müdürlüğü tarafından tam gün üzerinden bildirim yapılması gerektiği halde sadece çalıştığı saatler hesaplanarak sigorta primlerinin yatırıldığını belirterek eksik bildirilen günlerin tespitini talep etmiş, Mahkemece, ilamında belirtilen şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın 5510 sayılı Kanun’un 4/I-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu, geçiş hükümlerini içeren aynı Kanunun Geçici 7’nci maddesi hükmünde “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun’un geçici 20’nci maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” hükmü gözetildiğinde, eldeki somut uyuşmazlığın dayandığı mevzuat hükümleri 506 sayılı Kanunu’nun 79’uncu maddesi ile 5510 sayılı Kanunun 4/2-f, 80/1-j, 86/9. maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanunu hükümleri olup ücretli öğretmenlerin çalışma esasları ve çalışmaları sırasında tabi olacakları statü, bu mevzuat kapsamında düzenlenmiştir.

5510 sayılı Yasanın usta öğretici ve uzman olarak çalışanların prim ödeme gün sayısını düzenleyen 80/j maddesine göre ise; Milli Eğitim Bakanlığına bağlı her derece ve türdeki örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ek ders ücreti karşılığında ilgili mevzuatı çerçevesinde uzman ve usta öğretici olarak çalıştırılanların prim ödeme gün sayısı 30 günü aşmamak kaydıyla, bir takvim ayı içerisinde hak kazandıkları brüt

ek ders ücreti toplam tutarının, prime esas günlük kazanç alt sınırına bölünmesi sonucu bulunur. Bu şekilde yapılacak hesaplamalarda tam sayıdan sonraki küsuratlar ise dikkate alınmayacaktır.

ek ders ücreti toplam tutarının, prime esas günlük kazanç alt sınırına bölünmesi sonucu bulunur. Bu şekilde yapılacak hesaplamalarda tam sayıdan sonraki küsuratlar ise dikkate alınmayacaktır.

4857 sayılı Kanunun 13. maddesinde, işçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşmenin kısmî süreli iş sözleşmesi olduğu belirtilmiş, 63. maddesinde, genel bakımdan çalışma süresinin haftada en çok 45 saat olduğu, aksi kararlaştırılmamışsa bu sürenin, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanacağı açıklanmıştır. 13. madde hükmü, anılan mevzuattaki düzenlemelere egemen olan ilkelerle birlikte ele alındığında, ücretli öğretmenlerin çalışma ilişkilerinde, “tam süreli iş sözleşmesi” olarak nitelendirilmeye olanak verecek bir bağımlılığın bulunmadığı, bunların, öngörülen ve önceden belirlenen süre içerisinde bir çalışma yükümlülüğünü kabullendikleri ve ders saati karşılığında da ücrete hak kazandıkları belirgindir. Davacının, çalışma esasları ile çalışması sırasında tabi olacağı statü yukarıda sıralanan mevzuat çerçevesinde ayrıntılı bir düzenlemeye tabi tutulmuş olup; anılan düzenlemelere egemen ilkeler ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 13’üncü maddesinde yer alan “İşçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşme kısmi süreli iş sözleşmesidir.” hükmü de gözetildiğinde; çalışma ilişkisinde, “tam süreli iş sözleşmesi” olarak nitelenmeye olanak verecek bir bağımlılık ilişkisinin bulunmadığı, ücretli öğretmenlerin öngörülen ve önceden belirlenen süre dâhilinde bir çalışma yükümlülüğünü kabullendikleri ve ders saati karşılığında da ücrete hak kazandıklarını göstermektedir.

Mahkemece yukarıda değinilen bilgiler dahilinde, davacının gösterdiği delillerle yetinilmeyip, kendiliğinden araştırma yapılarak davacının çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliğiyle süresinin belirlenebilmesi amacıyla davacının şahsi dosyası ile davalı işyeri dosyası ve dönem bordroları celp edilmeli, işbu belgelerden sigortalının imzasını içerenler yönünden, imzanın kendisine aidiyeti sigortalı tarafından kabul edilenler ile inkâr edilip de aidiyeti ehil bilirkişi incelemesiyle saptananlardan yine sigortalıca hata-hile-ikrah durumu iddia ve ispat edilemeyenler bakımından, işbu yazılı belgelerin aksi eşdeğerde delillerle kanıtlanmalı; re'sen seçilecek dönem bordro tanıkları ile aynı çevrede işyeri olan işveren ya da bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler emniyet ve kurumdan sorulmak suretiyle saptanarak bilgi ve görgülerine başvurulmalı, işyerinde yaşayanlar yine kolluk araştırması ile tespit edilerek bilgi ve görgülerine başvurulmalı; davacının çalıştığını iddia ettiği okullarda görev yapan müdür ve müdür yardımcıları ile muhasebe elemanı gibi idari personel dinlenmeli, sigortalının kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu ile çalışma gün ve saatleri gereğince yeterince araştırılmalı; dinlenen tanık beyanları arasında çelişki bulunması halinde bu çelişki giderilmeli; bu sayede davacının hangi ay kaç saat çalıştığı açıkça tespit edilmelidir. Yukarıda ayrıntılı olarak açıklandığı üzere, ücretli öğretmen statüsünde ki davacının prim ödeme gün sayıları hesaplanırken, 5510 sayılı yasanın 80/j maddesinin uygulama alanının bulunmadığı göz önüne alınmalı ve toplam aylık çalışma saatleri, 1 gün = 7,5 saat esası üzerinden aylık çalışma gün sayısına dönüştürülerek hesaplanmalıdır. Mahkemece yapılan değerlendirme, davanın yukarıda sıralanan

nitelikleri uyarınca iddianın kanıtlanması açısından gerekli olan araştırma ilkeleri karşılamaktan uzak olup; eksik araştırma ve yetersiz kanıtlardan hareketle davanın kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.09.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8542, Karar No: 2019/8104, Tarih: 19.11.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/8542 E.  ,  2019/8104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- 24.11.2010 tarih ve VDENR-2010-790/87 sayılı vergi tekniği raporunda; söz konusu faturaların yasal deftere kaydedildiğinden bahsedilmiş ise de; sahte fatura kullanma suçunun oluşabilmesi için faturaların bir beyanname türünde kullanılmasının zorunlu olduğu ve sanık hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunda hangi beyanname türünde faturaların kullanıldığının tespit edilemediği, ayrıca sahte fatura kullanma suçunun faillerinin ancak mükellef, vergi sorumlusu, tüzel kişilerin kanuni temsilcileri, tüzel kişiliği olmayan teşekküllerin idarecileri veya bunların temsilcileri olabileceği, bu suça vergi mükellefi olmayan kişilerin ancak genel hükümlere göre iştirak edilebileceğinin anlaşılması karşısında; öncelikle suça konu faturaların hangi beyanname türünde kullanıldığının tespit edilmesi, daha sonra vergi mükellefi olan kurum yetkilileri hakkında herhangi bir işlem yapılıp yapılmadığı ve haklarında sahte fatura kullanma suçundan kamu davası açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının anlaşılması halinde mümkünse birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınması ve toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması,

2- Kabule göre de; hükümden sonra 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafilerinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 19.11.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15600, Karar No: 2013/7798, Tarih: 11.04.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/15600 E.  ,  2013/7798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınan olaydan hemen sonra polise başvurarak verdiği ifadede; saat 10.00 sıralarında park içerisinde bir bankta oturduğu sırada, 55-60 yaşlarında, kısa boylu, orta kilolu, başı kapalı bir bayanın yanına oturarak sigara istediğini, bu esnada yanlarına 25-30 yaşlarında, zayıf, sarışın iki bayanın daha geldiğini, birinin diğer yanına oturduğunu ötekinin ise ayakta beklediğini, hep birlikte eve gidip eğlenmeyi teklif ettiklerini, yaşlı olanın bacaklarını okşadığını, tekliflerini kabul etmeyince kalkıp gittiklerini, yaklaşık 15 dakika sonra pantolonun cebini kontrol ettiğinde 200 TL parasının alınmış olduğunu fark ettiğini söylediği ve kendisine gösterilen suçlular albümünden sanığı, diğer yanına oturup kendisini oyalayan kişi olarak teşhis ettiği, yargılama aşamasında talimat mahkemesinde yaptırılan fotoğraf teşhisinde kendisini dolandıran kişinin sanık olduğunu beyan ettiği ancak; gerek soruşturma gerekse kovuşturma aşamasında herhangi bir yüzleştirme işlemi yapılmadığı gibi, mahkemece sanığın yakınanın ifadesinde belirtilen suç faillerinden hangisi olduğu

açıkça sorulup saptanmadığının ve verdiği eşkal bilgileri ile sanığın fiziki görünüm itibariyle uyumlu olup olmadığı tespit edilmediğinin anlaşılması karşısında;

Öncelikle sanık ile yakınanın mahkemece yüzleştirilmesi ve sanığın mevcut fiziki görünümü mahkemece resen saptanıp duruşma tutanaklarına da yansıtılarak hazırlık aşamasında yakınanca verilen eşkal bilgilerinin sanıkla uyumlu olup

olmadığının tespit edilmesi, yüzleştirmenin mümkün olmaması halinde, sanığın temin edilen ön ve yandan çekilen boy fotoğraflarının yakınanın bulunduğu yer

mahkemesine gönderilip yakınana bir kez daha teşhis yaptırılarak, sanığın hazırlık ifadesinde belirttiği hangi fail olduğuna dair beyanı da alındıktan sonra, kanıtların buna göre bir bütün halinde değerlendirilmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdiri gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

1-İddianamede TCK.nun 145.maddesinin uygulanması istendiği halde, CMK.nun 226.maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmeden, anılan madde uygulanmayarak, yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2-Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3.fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3.fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11.4.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/923, Karar No: 2010/2209, Tarih: 01.03.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/923 E.  ,  2010/2209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, çekişme konusu 772 parsel sayılı taşınmazının davalı oğulları tarafından kandırılmak suretiyle adlarına tescilinin sağlandığını ileri sürerek, tapu iptal ve tescil isteminde bulunmuş, yargılama sırasında davadan vazgeçtiğini bildirmiştir.

Davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, davanın vazgeçme nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...’in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 1.55 .-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 1.3.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.