muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11970, Karar No: 2014/1338, Tarih: 22.01.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/11970 E.  ,  2014/1338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04.01.2013 tarih ve 2011/483-2013/3 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait kayısı ürününün, don rizikolarına karşı davalı tarafından sigorta edildiğini, 2010 yılı Mart ayı içinde meydana gelen don olayı nedeniyle kayısı ağaçlarındaki meyvelerin zarar gördüğünü, talep edilmesine rağmen davalı tarafından hasar bedelinin ödenmediğini ileri sürerek, don nedeni ile ürün kaybı hasarı olan 19.800,00 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu edilen don olayının ürünün çiçeklenme döneminde meydana geldiğini, don rizikosunun ise meyve bağlama dönemini kapsadığını, bu nedenle rizikonun sigorta teminatı dışında kaldığını, davacının meydana gelen don olayı nedeni ile dekar başına 150,00 TL olmak üzere telafi amaçlı destek ödemesi aldığını, böylece davacının dava konusu olay nedeniyle uğradığı zararın devlet tarafından karşılandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; don olayının ağaçların meyveye döndüğü dönemde meydana geldiği, buna göre meydana gelen zararın sigorta poliçesi teminatı kapsamında kaldığı gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 7.347,02 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek temürrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; 2010 Yılında Meydana Gelen ve 5363 Sayılı Tarım Sigortaları Kanunu Kapsamı Dışında Kalan Don Afetleri Nedeniyle Zarar Gören Çiftçilere Telafi Edici Destek Ödemesi Yapılmasına İlişkin 13.05.2010 tarihli 2010/418 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı'nın 8/2. maddesinde don afeti nedeniyle devlet tarafından yapılan destek ödemesinin don afetinin tarım sigortaları kanunu kapsamında kaldığının ve bu nedenle haksız yere ödeme yapılmış olduğunun anlaşılması halinde devlet tarafından yapılan ödemenin geri alınacak olduğunun

karar altına alınmış bulunmasına, Devlet Destekli Bitkisel Ürün Sigortası Genel Şartları’nın B.7. maddesinde “hasar dosyası tekamül ettirilerek kesinleşmiş olan tazminat miktarının en geç 30 gün içerisinde sigortalıya ödeneceği ve tazminatın her halükarda hasat tarihinden önce ödenmeyeceği” belirtilmiş olup, faiz başlangıcının hasat tarihi göz önüne alınarak belirlenmesinin gerekmesine, mahkemece faiz başlangıcının gösterildiği dava tarihinin temerrüt tarihinden daha sonraki bir tarih olmasına ve hükümde yer verilen temerrüt faizi ibaresinin yasal faiz anlamına geldiğinin anlaşılmasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 376,40 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 22.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7617, Karar No: 2019/2203, Tarih: 19.02.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/7617 E.  ,  2019/2203 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3, 2, 50/4, 50/1-a. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1-Hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin TCK’nın 50/1-a. maddesi yerine TCK'nın 50/4, 50/1-a. maddeleri olarak yanlış gösterilmesi;

2-Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirlenmemesi suretiyle TCK‘nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 2. paragrafının çıkarılarak yerine "Sanığa verilen 1 ay hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK‘nın 50/1-a. maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK‘nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 30 tam gün olarak belirlenmesine, TCK‘nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL hesabıyla 600 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10323, Karar No: 2016/9630, Tarih: 14.11.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/10323 E.  ,  2016/9630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanmak

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, maddeleri uyarınca netice 1 yıl hapis, 5 gün adli para cezası, gün adli para cezasının 100 TL adli para cezasına çevrilmesi, 53. maddesi uyarınca hak yoksunluğu;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Katılanın temyiz talebinin incelenmesinde;

Katılanın yüzüne karşı verilen mahkumiyet kararına yönelik yasal süresi geçtikten sonra yaptığı 06.02.2013 tarihli temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanıkların temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Olay tarihinde sanıkların Asrın Deri isimli işletmenin muhasebeci oldukları ve kendilerine tevdi edilen 20.000 euro parayı işyeri kasasında muhafaza edilmesi için kendilerine verilmesine rağmen, bu parayı kasadan almak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işledikleri iddia ve kabul edilen olayda;

Sanıklar savunmalarında atılı suçu kabul etmeyip, anahtarın suç tarihinde kimde olduğunun net olarak tespit edilemediği, sanık ... anahtarın üç sanık arasında dolaştığını ifade ettiği, sanık ... anahtarı Tahsin'e verdiğini ifade ettiği, sanık ... ise anahtarı en son Yasin'e verdiğini savunmasında belirttiği, diğer taraftan kasanın ayrı bir yedek anahtarla açıldığının anlaşılması karşısında gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından ilgili şirket yöneticisi ve muhasebe birim yetkilisi ve sanıklardan söz konusu kasa için çalışan kişileriden sorumlu tayin edilip edilmediği ve kasanın yedek anahtarı olup olmadığı,varsa ne şekilde muhafaza edildiği ve iş yerinde çalışan başkalarının da bu anahtara rahatlıkla ulaşıp ulaşamayacağı husularının ayrıntılı olarak araştırıldıktan sonra toplanan delillerin sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tespiti yerine eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi;

Kabule göre de;

1-Katılan temyiz dilekçesinde sanıklar tarafından zararın giderildiğini belirtmesi karşısında, sanıkların zararı kovuşturma aşamasında giderip gidermediklerinin tespit edilerek TCK'nın 168/4. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun tartışılması

2- Sanıklar hakkında hükmedilen adli para cezasının paraya çevrilmesi sırasında uygulanan 5237 sayılı TCK’nın 52/2 maddesinin gösterilmemesi suretiyle, CMK’nın 232/6. maddesine aykırılık oluşturulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,14.11.2016, tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1411, Karar No: 2021/7197, Tarih: 20.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/1411 E.  ,  2021/7197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı uyarınca inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar yöntem itibariyle yasa hükümlerine uygundur.

Dosyadaki delil ve belgelere göre taraf vekillerinin sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkindir. Ancak;

1)Mahkemece verilen ilk karar dairemizce üretim masrafları ve objektif değer artırıcı unsur yönünden bozulduğundan, ilk kararda hükme esas alınan bilirkişi raporunda kabul edilen münavebe ürünlerinin verim miktarları taraflar arasında kesinleşmiş olduğu gözetilmeden münavebe ürünlerinin verim miktarlarından daha az kabul edilerek hesaplama yapan rapora göre hüküm kurulması,

2)Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Hükmün yukarıda açıklanan gerekçelerle taraf vekillerinin temyiz isteminin kabulü ile BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17033, Karar No: 2009/12666, Tarih: 12.10.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/17033 E.  ,  2009/12666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisinin askerlik süresini borçlanabileceğinin tespitine, aksine kurum işleminin iptaline, ölüm aylığı bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 12.10.2009 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, davacının ölen sigortalı eşinin askerlik süresini borçlanabileceğinin ve davacıya borçlanma tarihini takip eden aybaşından itibaren askerlik borçlanması da dikkate alınarak 3 yıllık sigortalılık süresi üzerinden ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne kara verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden sigortalının öldüğü 17.5.2002 tarihinde 1479 sayılı Yasa’ya tabi l yıl 7 ay 13 gün, 506 sayılı Yasa’ya tabi 6 ay 4 gün hizmeti ile birlikte toplam 2 yıl l ay 17 gün sigortalılık süresi bulunmakta olup davacının 8.2.2008 tarihinde yaptığı 11 aylık askerlik borçlanmasıyla ölüm aylığına esas hizmet süresi 3 yıl 17 gün olmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne kara verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden sigortalının öldüğü 17.5.2002 tarihinde 1479 sayılı Yasa’ya tabi l yıl 7 ay 13 gün, 506 sayılı Yasa’ya tabi 6 ay 4 gün hizmeti ile birlikte toplam 2 yıl l ay 17 gün sigortalılık süresi bulunmakta olup davacının 8.2.2008 tarihinde yaptığı 11 aylık askerlik borçlanmasıyla ölüm aylığına esas hizmet süresi 3 yıl 17 gün olmuştur.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 1479 Sayılı Yasa’nın 41. maddesindeki 3 tam yıl sigorta primi ödeme koşulunu 04.10.2000 tarihli 619 Sayılı K.H.K. 5 yıla çıkarmış ise de, anılan bu K.H.K.’de Anayasa Mahkemesi’nin 08.08.2001 tarihinde yürürlüğe giren 26.10.2000 tarihli iptal kararı ile yürürlükten kalkmıştır. Ne var ki, 24.07.2003 tarihli 4956 Sayılı Yasa’nın 21.maddesi ile 1479 Sayılı Yasa’nın 41. maddesindeki ölüm aylığı bağlanabilmesi için gerekli sigorta primi ödeme süresi 5 yıla çıkarılmıştır. Yine aynı yasanın 57/b maddesinde ölüm aylığına ilişkin bu değişikliğin 619 Sayılı K.H.K.’nin yürürlükten kalkma tarihi olan 08.08.2001 tarihinden itibaren geçerli olacağı belirtilmiştir. Ancak, 1479 Sayılı Yasa’nın 4956 Sayılı Yasa ile değişik 41.maddesinin (a) bendinin yürürlüğe giriş maddesi olan 4956 Sayılı Yasa’nın 57/b maddesinin iptali için 11.03.2004 tarihinde Anayasa Mahkemesi’ne iptal başvurusunda bulunulmuş, Anayasa Mahkemesi’nin 23.05.2005 tarihinde yürürlüğe giren 24.06.2004 gün ve E:2004/18, K:2004/89 Sayılı Kararı ile 4956 Sayılı Yasa’nın 57. maddesinin (b) bendinin, 1479 Sayılı Yasa’nın 41. maddesinin birinci fıkrasının 4956 Sayılı Yasa’nın 21. maddesi ile değiştirilen (a) bendi yönünden Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiş bu karar 02.07.2005 tarih ve 5389 sayılı Yasa’nın 4.maddesi ile 4956 sayılı Yasa’nın 57.maddesinin (a) bendine “1479 sayılı Kanunun 7 nci maddesinin ikinci fıkrası, 19,” ibaresinden sonra gelmek üzere “21” ibaresi eklenmiş ve aynı Yasa’nın 5/b maddesi uyarınca 4.maddesinin 2.8.2003 tarihinden geçerli olmak üzere yayımı tarihinde yürürlüğe gireceği belirtilmiştir.

Bu kronolojik açıklamadan da anlaşılacağı gibi sigortalının ölüm tarihi olan 17.5.2002 tarihinde 5 tam yıl koşulu yürürlükte olup “üç tam yıl” koşulunu “beş tam yıl” olarak değiştiren 619 sayılı K.H.K’nın yürürlüğe girdiği 4.10.2000 tarihi ile 5389 sayılı Yasa’nın yürürlüğe girdiği 2.7.2005 tarihleri arasında “beş tam yıl” koşulu yönünden yasal bir boşluk bulunmamaktadır. HGK.nun 2008/21- 787 Esası 2008/786 Karar sayılı kararı da bu yöndedir.

Sigortalının askerlik borçlanması ile birlikte toplam hizmet süresi 3 yıl 17 gün olduğundan davacıya ölüm aylığı bağlanması mümkün değildir.

Sigortalının askerlik borçlanması ile birlikte toplam hizmet süresi 3 yıl 17 gün olduğundan davacıya ölüm aylığı bağlanması mümkün değildir.

Öte yandan bir an için ölüm tarihi olan 17.5.2002 tarihinde yasal boşluk bulunduğu ve “üç tam yıl” koşulunun yürürlükte olduğu düşünülse dahi 1479 sayılı Yasa’nın 41.maddesinde “primi ödenmiş sigortalılık süresi"nden söz edildiğinden bu tarihten sonra 8.2.2008 tarihinde yapılan askerlik borçlanması yoluyla elde edilen sigortalılık süresinin ölüm tarihinde veya boşluk dönemi koşullarının belirlenmesinde değerlendirilmesine yasaca olanak bulunmamaktadır. Yargıtay HGK.nun 30.3.2005 günlü, 2005/10-138 Esas, 2005/221 Karar sayılı ve 15.3.2006 günlü, 2006/21-36 Esas, 2006/80 Karar no'lu kararı da bu yöndedir.

Mahkeme kararının davacının ölüm aylığı talebinin reddedilmesi gerekçesiyle bozulması görüşünde olduğundan Sayın Çoğunluğun Onama kararına katılmıyorum. 12.10.2009
Yargıtay — Esas No: 2011/11278, Karar No: 2011/18656, Tarih: 23.11.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/11278 E.  ,  2011/18656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12328, Karar No: 2013/15329, Tarih: 10.10.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/12328 E.  ,  2013/15329 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

...-... köyü-... mevkiinde bulunan bahçe niteliğindeki, ortak sınırları arasında su arkı bulunan ... ve ... no'lu taşınmaz parsellerinin sahipleri olan katılan ile sanığın; özellikle su arkının bulunduğu yakın noktalara ağaç dikilmesi hususunda geçmişe dayalı çekişmelerinin olduğu; suç tarihinde katılanın, bahçesinde su arkına yakın yerlerde diktiğini söylediği altı adet nar fidanından beşinin sanık tarafından sökülmesi fiilinin "nitelikli mala zarar verme" suçunu oluşturduğu iddia olunan somut olayda;

Yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğini kanıtlar soyut iddiadan başka mahkumiyete yeter derecede, kesin delil bulunmadığından "beraat" hükmü verilmesi gerektiğini takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanın bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 10.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1013, Karar No: 2018/7009, Tarih: 19.11.2018

**6. Ceza Dairesi         2016/1013 E.  ,  2018/7009 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre; olay günü yakınanın, annesi tanık ... ile birlikte taziye ziyaretinden döndükleri sırada Esentepe Kültür Merkezi önüne geldiklerinde karşılarından gelen sanığın, emanette mevcut bıçağı, yakınanın sol bacağına dayayıp elini montunun cebine sokmak suretiyle para aradığı, yakınanın ''İmdat polis yok mu'' diye bağırması üzerine bıçağı geri çekip uzaklaşarak sus işareti ile birlikte elini bıçak şekline getirip boğazına sürterek "Boğazını keserim" imasında bulunmak şeklinde tehdit ettiği sırada, olay yerine yakın olan kolluk görevlilerinin yakınanın bağırmalarını duyup olay yerine geldiklerinde, yakınanın sanığı gösterip yakalattığı, sanığın yere bir şey attığını söylemeleri üzerine bıçağın sanığın yakınlarında ele geçtiği olayda; yağmaya teşebbüs suçunun sübut bulduğu gözetilmeden sanığın tutuklanması üzerine yakınanın sanığı suçtan kurtarmaya yönelik beyanlarına itibar edilip delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 19/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.