muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3598, Karar No: 2018/7453, Tarih: 22.03.2018

Somut uyuşmazlıkta kanuni dayanaklar 406 sayılı Kanun'un Ek. 29. maddesi, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek 3. maddesi, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Ek II cetveli ve bu kanun hükmünde kararnamelere dayanılarak çıkarılan 2006/1, 2006/3, 2007/1 ve 2008/1 sayılı tebliğler yanında taraflar arasındaki sözleşme hükümleridir.

406 sayılı Kanun'un 29. maddesinin 3. fıkrasının birinci cümlesine göre “399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye tâbi olarak sözleşmeli personel ve kapsam dışı personel statüsünde çalışanlar hakkında, 4046 sayılı Kanun'un 22. maddesinin dördüncü ve beşinci fıkrası hükümlerinin uygulanmasında, Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki ünvanları esas alınarak Yönetim Kurulunca 15.4.2004 tarihi itibarıyla bu ünvana göre belirlenmiş olan ücret ve diğer malî haklarına bu tarihten Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına ilişkin olarak bildirim tarihine kadar geçen süre içinde kamu görevlilerine yapılacak artış oran ve/veya miktarları uygulanmak suretiyle bulunacak tutar dikkate alınır. Kapsam dışı personelden Devlet Personel Başkanlığına bildirilenlerin 15.4.2004 tarihi itibarıyla ünvanlarına göre ücretinin belirlenmemiş olması durumunda, benzer görevlerde bulunanlar dikkate alınarak bu tarih için ücret ve diğer malî hakları tespit etmeye Yönetim Kurulu yetkilidir”.

Taraflar arasında imzalanan TİP 2 sözleşmenin 7. maddesindeki kurallara göre ise “Nakil hakkını saklı tutan çalışanın ikramiye, yardım vs. gibi mali ve özlük hakları için iş mevzuatına tabi kapsam dışı personel esaslarında yer alan hükümler uygulanır. Ancak ücretlerde yapılacak artış oranı, kamudaki memur maaş artış oranında olacaktır ”.

Diğer taraftan özelleştirme uygulamaları sebebi ile nakilleri düzenleyen 4046 sayılı Kanun'un 22/5 maddesinde özelleştirme sebebiyle kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilen sözleşmeli ve iş kanunlarına tabi personelin Devlet Personel Başkanlığına bildirildikleri tarihteki kadro ve pozisyonlarına göre almakta oldukları ücret yanında, bildirim tarihi itibarı ile almakta oldukları ikramiye, ek ödeme gibi ek ödemelerinde sabit bir değer olarak bildirileceği hükmünü içermektedir.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 Sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 Sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 Sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır.Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu,Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı,4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı,buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı,buna göre nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/44473, Karar No: 2010/9196, Tarih: 05.04.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/44473 E.  ,  2010/9196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, maaş , ikramiye, fazal measi, ücret farkının ödetilmesine

karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı davalı işyerinde teknisyen olarak çalışmakta iken Meslek Yüksek Okulunu bitirdiğini bu nedenle Tekniker yapılmasını talep ettiğini, davalının bu talebi reddettiğini, İdare Mahkemesine başvurduğunu, red işleminin iptal edildiğini, buna rağmen tekniker yapılmadığını 30.03.2006 da Tip 2. sözleşmesini imzaladığını, bu sözleşmeyi teknisyen olarak imzalaması nedeniyle Tekniker ücretinden kaynaklanan ücret, ikramiye ve fazla mesai farkı alacağı olduğunu belirterek anılan alacakları talep etmiştir.

Mahkemece istek gibi hüküm kurulmuştur.

Hükme asas alınan bilirkişi raporunda; davacının Tip 2 başlıklı sözleşmeyi imzaladığı 30.03.2006 ile 15.4.2009 tarihi arasına ilişkin tekniker ücretine göre fark alacakları hesaplanarak kabulüne karar verilmiştir.

Davacının İdare Mahkemesine açtığı dava ile, davacı talebinin kurum içi yükselmelerde uygulanacak esaslara göre değerlendirme yapılması gerektiği, doğrudan reddinin hatalı olduğu karara bağlanmıştır. Anılan karar davacının tekniker yapılmasına ilişkin olmadığı gibi , özelleşme öncesi döneme aittir.

Davalının 14.11.2005 de özelleşmesinden sonra, davacının iş mevzuatına geçerek imzaladığı 30.03.2006 günlü Tip 2 iş sözleşmesinde; ünvanının teknisyen olduğu ve ücretinin miktarı açıkca yazılıdır. Böyle olunca davacı ancak anılan sözleşmede yazılı olan ücreti alabilir, statü değişikliği öncesine ait ücretini talep edemez. Davacının teknisyen olarak görev yaptığı da uyuşmazlık dışıdır.

Bu nedenle fark alacak isteklerinin reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

Kabulü göre ise; dava 19.01.2009 tarihinde açıldığı halde 15.04.2009 a kadar alacak hesabının yapılması da H.U.M.K. nun 74. maddesine aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/29281, Karar No: 2022/27, Tarih: 10.01.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/29281 E.  ,  2022/27 K.**

**"İçtihat Metni"**

5199 sayılı Hayvanları Koruma Kanunu’nun 11/2. maddesine muhalefet eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında Orman ve Su İşleri Bakanlığı XV. Bölge Müdürlüğü ... Şube Müdürlüğünün 30/05/2018 tarihli ve 2018/32 sayılı idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 47.250,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik itirazın reddine dair ... Sulh Ceza Hakimliğinin 31/10/2018 tarihli ve 2018/2790 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin ... Sulh Ceza Hakimliğinin 22/11/2018 tarihli ve 2018/2429 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 12.07.2021 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.09.2021 tarihli ve KYB. 2021-95694 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre,

1- 19/05/2018 tarihinde ... İli ... işhanı ... katında horoz dövüşü yaptırdığından bahisle kabahatli hakkında 15 adet horoz için 3.150,00 Türk lirasından toplam 47.250,00 Türk lirası idari para cezası verilmiş ise de; 5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 4/2. maddesinde yer alan, “Kabahat karşılığı olan yaptırımların türü, süresi ve miktarı, ancak kanunla belirlenebilir.” şeklindeki 14. maddesinin, “(1) Kabahatin işlenişine birden fazla kişinin iştirak etmesi halinde bu kişilerin her biri hakkında, fail olarak idarî para cezası verilir. (3) Kabahate iştirak için kasten ve hukuka aykırı işlenmiş bir fiilin varlığı yeterlidir. Kabahatin işlenişine iştirak eden kişi hakkında, diğerlerinin sorumlu olup olmadığı göz önünde bulundurulmaksızın idarî para cezası verilir.” şeklindeki, 5199 sayılı Hayvanları Koruma Kanunu’nun 11/2. maddesinde yer alan, “Hayvanları başka bir canlı hayvanla dövüştürmek yasaktır. Folklorik amaca yönelik, şiddet içermeyen geleneksel gösteriler, Bakanlığın uygun görüşü alınarak il hayvanları koruma kurullarından izin alınmak suretiyle düzenlenebilir.” şeklinde, 28/1-h maddesinde, “11 inci maddenin birinci fıkrasındaki eğitim ile ilgili yasaklara aykırı davrananlara binbeşyüz Türk Lirası; ikinci fıkrasına aykırı davrananlara hayvan başına binbeşyüz Türk Lirası idarî para cezası verilir.” şeklindeki düzenlemeler dikkate alındığında, dosyada bulunan 19/05/2018 tarihli olay, yakalama ve muhafaza alma tutanağında horoz dövüşü yaptırılan adreste 44 kişinin bulunduğu, ele geçirilen 15 adet horozdan 2 tanesinin kime ait olduğunun tespit edildiği, 13 adet horozun ise kime ait olduğunun tespit edilemediği, 5199 sayılı Hayvanları Koruma Kanunu’nun 28/1-h maddesinde hayvan başına idari para cezası verileceği belirtilmiş ise de, aynı kişiye ait her bir hayvan için bu cezanın uygulanacağı, başka kişilere ait hayvanların toplamı üzerinden bir kabahatli hakkında ceza uygulanamayacağı, her ne kadar mahkeme gerekçesinde iştirakten bahsetmiş ise de, iştirak hükümlerinin olayda uygulanma imkânının bulunmadığı ve kabahatli hakkında ona ait olduğu düşünülen her bir hayvan için ceza verilebileceği, dosya kapsamında 15 adet horozun kabahatliye ait olduğuna dair bir delil bulunmadığı, ancak horoz dövüştürülenler arasında bulunması sebebiyle sadece bir hayvan sebebiyle ceza verilebileceği gözetilmeksizin, idari para cezasına karşı yapılan itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesinde,

2- Somut olayda, kabahatlinin sadece dövüş yaptırılan yerde bulunması şeklindeki eyleminin, 5199 sayılı Kanun'un 11/2. maddesinde kabahat olarak tanımlanan ''Hayvanları başka bir canlı hayvanla dövüştürmek...'' niteliğinde olmadığı gözetilmeden, itirazın kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle reddine karar verilmesinde, isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

İhbarnamede, ... hakkında Orman Su İşleri Bakanlığı XV. Bölge Müdürlüğü ... Şube Müdürlüğünün 30/05/2018 tarihli ve 2018/32 sayılı idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 47.250,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun reddine dair karara yönelik itiraz üzerine verilen ... Sulh Ceza Hakimliği kararının kanun yararına bozulmasının talep edildiği belirtilmiş ise de; kanun yararına bozulması talep edilen merci ... Sulh Ceza Hakimliğinin 22/11/2018 tarihli ve 2018/2429 değişik iş sayılı kararının, muteriz ... hakkında Orman Su İşleri Bakanlığı XV. Bölge Müdürlüğü ... Şube Müdürlüğünün 30/05/2018 tarihli ve 2018/53 sayılı idarî para cezası karar tutanağı ile uygulanan 47.250,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun reddine dair karara yönelik itiraz üzerine verilen karar olduğu, ihbarnamede belirtilen idari para cezası karar tutanağına dair bilgilerin dosya münderecatı ile uyuşmadığı anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 10.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6733, Karar No: 2020/2428, Tarih: 11.03.2020

**8. Hukuk Dairesi         2019/6733 E.  ,  2020/2428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş olup hükmün davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı üçüncü kişi vekili, haczedilen malların müvekkili şirkete ait olduğunu belirterek, istihkak iddialarının kabulüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, bütün borçluların aynı adreste faaliyet gösterdiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı tarafından davalı aleyhine açılan dava işlemden kaldırıldığı tarihten itibaren üç aylık yasal süre içinde yenilenmediğinden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nin 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Tarafların Duruşmaya Gelmemesi, Sonuçları ve Davanın Açılmamış Sayılması” başlığını taşıyan 150. maddesinin 2. fıkrasında “Usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflardan biri duruşmaya gelir, diğeri gelmezse, gelen tarafın talebi üzerine, yargılamaya gelmeyen tarafın yokluğunda devam edilir veya dosya işlemden kaldırılır. Geçerli bir özrü olmaksızın duruşmaya gelmeyen taraf, yokluğunda yapılan işlemlere itiraz edemez.” hükmüne, 320. maddesinin 4. fıkrasında; "Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır" hükmüne yer verilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un “Hukuki Dinlenilme” başlıklı 27. maddesi, Anayasa’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36. maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin adil yargılanma hakkına ilişkin 6. maddesi nazara alındığında, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır. Duruşma günü celseye katılma imkanı olmayan taraf buna ilişkin mazeretini bildirip, belgeleyerek duruşmanın ertelenmesini isteme olanağına sahiptir. O halde, 6100 sayılı Kanun'un 150. maddesi kapsamında duruşma tayin edilerek, usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflardan yalnız biri duruşmaya katılırsa gelmeyen tarafın geçerli mazeret gönderip göndermediği incelenerek; mazeretin kabulü ya da reddine göre dosyanın işlemden kaldırılıp kaldırılmayacağına karar verilecektir.

Somut olayda, davacı vekili 12.02.2019 tarihli mazeret dilekçesini ve mazeretini belgelendirecek belgeleri 12.02.2019 tarih, saat 10:10'da e-imza ile imzalayarak UYAP-avukat portalından Mahkemeye göndermiştir. Ne var ki Mahkemece, 12.02.2019 tarihli oturumda davacı vekilinin mazeret dilekçesine değinilmediği gibi mazeretin reddi veya kabulü hakkında da karar verilmemiş olup, davalı taraf da davayı takip etmediklerini belirttiğinden dosyanın HMK'nın 150. maddesi uyarınca işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir. Bu durumda, mazeretin kabulü ya da reddine dair değerlendirme yapmaksızın dosyanın işlemden kaldırılması ve sonrasında davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğunda kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nın 366 ve HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca İİK'nin 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 11.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5324, Karar No: 2022/5408, Tarih: 21.06.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/5324 E.  ,  2022/5408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜMLER :1) Kastamonu Ağır Ceza Mahkemesinin 08/05/2019 tarih ve 2018/560 Esas, 2019/314 Karar sayılı ilamı ile;

TCK'nin 81/1. maddesi uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararı,

2)... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 10/12/2019 tarih ve 2019/1714 Esas, 2019/2527 Karar sayılı kararı ile "istinaf başvurularının esastan reddine dair" kararı.

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafiileri, katılanlar vekili

İTİRAZ EDEN : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dairemizin 01/04/2021 tarih ve 2020/2209 Esas, 2021/587 Karar sayılı düzeltilerek esastan reddi ile hükmün onanması ilamına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 27/04/2022 tarih, KD - 2022/52034 Karar sayılı itiraznamesi ile;

"1) İlk derece mahkemesinin haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına ilişkin kabulünde,

Her iki tanık ... ve ...'de aşamalardaki istikrarlı beyanlarına göre sabit görülen sanık ve maktul arasındaki olayları başlatan ilk münakaşayı sanık ...'nun maktul ...'na ve maktulün abisine hakaret ederek maktule vurduğunun, anılan tanıkların birbirleriyle ve aşamadaki beyanları ile uyumlu ve istikrarlı biçimde beyan ettiklerinin, söz konusu tanıkların istikrarlı ve uyumlu beyanlarına itibar edildiğinin, bu sebeple sanık ve maktul arasındaki olayları başlatan ilk haksız hareketin sanık ... tarafından maktul ...'na hakaret etmek ve saldırarak vurmak suretiyle gerçekleştirildiğinin, detaylıca açıklandığı ve değerlendirildiği üzere ilk haksız hareketin failden kaynaklanması durumunda failin kusurluluğu azaltan bir hal olarak haksız tahrike dayanamayacağı gözetilerek sanık ...'nun maktule karşı ilk haksız hareketleri gerçekleştirerek olayların başlamasına sebebiyet verdiğinin anlaşıldığının, sanık lehine kusurluluğu azaltan ve haksızlık dengesini sanık lehine bozan bir haksız tahrik eyleminin söz konusu olmadığının, bu sebeple sanık lehine haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının koşullarının da oluşmadığının kabul edildiği anlaşılmaktadır.

Öncelikle ilk derece mahkemesinin kabulünde ve 33 sahifelik gerekçeli hükmünün deliller babında hiç bir aşamasında ve bölümünde, kısmi görgü tanıkları olan ... ile Tarık Özçelebi'nin yukarıda etraflıca açıklanan nedenlerle ve şekilde sanığın konutundan ayrıldıktan sonra sanığın aksi yönde delil bulunmayan savunmasına göre, maktulün kendisini darp etmesi eylemine bağlı olduğu olayın hemen akabinde celp olunan Kastamonu Devlet Hastanesi'nin aynı günlü 156 sayılı raporunda tarif edilen şekilde, "sağ humerus rötgeninde, sağ humerus başında çatlak (Kati rapor ortopedi uzmanlığına tevdii edilerek), sağ kaşına yakın bölgedeki kesiye 2 sütür atıldı. Sağ göz kenarına yakın 1.5 cm lik derin kesi mevcut. Sağ kaş üzerinde darp izi var. Sol yüzde maksiller bölgede 2 cm ye yakın darp izi mevcut. Sol göz alt bölgesinde morarma ve ödem mevcut, burunda şişlik" bulguları ile birlikte rapor içeriğinde yer almamakla birlikte vücut diyagramı üzerinde arka bel bölgesinde darp izini oluşturacak şekilde yaralandığını gösterir adli tabiplik raporuna yer verilmediği, tüm aşamalarda sanık savunmalarında bıçaklama eylemi öncesinde " maktul ile evde oturmaya devam ettikleri esnada sanığın mutfağa doğru yöneldiğinde maktulün arkadan şüpheliye vurmaya başladığının, şüphelinin maktule vurmamasını ısrarla söylemesine rağmen maktulün şüphelinin kafasına ve vücudunun çeşitli yerlerine vurmaya devam ettiğinin" iddia edilmesine, özellikle vücut diyagramı üzerinde bel bölgesinde tanif edilen darp izinin sanığın arkadan saldırıya uğradığına yönelik savunmayı kısmen doğrular nitelikte olmasına, darp eyleminin şiddetine delalet eden sağ humerus başında çatlak şüphesine ve baş bölgesinin muhtelif yerlerinde tarif edilen kesi ve darp izlerinin bulunmasına ve kati rapor için ortopedi uzmanlığına tevdii edilmesine rağmen bu yönde kati rapor aldırılmaksızın, adli tabiplik raporunda ciddi bulguların savunmanın aksi yönünde ne surette oluşmuş olabileceğine ilişkin bulgular ortaya konmaksızın, gerekçeli kararda tanıkların olay yerini terk etmelerinden sonra yaşanan olaylardan ibaret kabul edilerek, hazırlık aşamasında dosyaya giren bu delilin kovuşturma aşamasında savunma tarafından ısraren beyan edilmesine rağmen CMK 216 ve 217 maddeleri uyarınca huzurda tartışılmaksızın hüküm verilmesi, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur nitelikte olduğu değerlendirilmiştir. Görgü tanıkları ..

. Görgü tanıkları ... ve Tarık Özçelebi tüm aşamalardaki ısrarlı beyanlarında sanığın maktulün ağabeyine yönelik söylemlerinden sonra maktulün bunu hakaret olarak algılamasından sonra maktulün oturduğu masayı ittirerek ayağa kalkmaya çalıştığı esnada sendelediğine, yere düşer vaziyette iken sanığın maktule bir kez el darbesi ile vurduğuna, hemen sonrasında da maktulün de sanığa bir kez el ya da vücut darbesi ile vurduğuna, hemen araya girerek ayırdıklarına, bu aşamada aralarındaki eylemlerin itiş - kakıştan ibaret kaldığına yönelik anlatımları karşısında Kastamonu Devlet Hastanesinin anılan raporunda yer alan bulguların bu aşamada gerçekleşmediğinin, görgü tanıklarının konuttan ayrılmalarından sonra oluştuğunun kabulünü gerektirmektedir. Zira ilk derece mahkemesi, gerekçeli kararında görgü tanıklarının huzurunda vuku bulan karşılıklı eylemleri münakaşadan ibaret olarak kabul ettiği halde sanıkta mevcut darp izlerinin nasıl oluştuğuna yönelik gerekçeye ise yer vermediği değerlendirilmiştir.