muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5375, Karar No: 2021/4540, Tarih: 30.06.2021

Silahlı örgüte üyelik suçunun oluşabilmesi için örgütle organik bağ kurulması ve kural olarak süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gerektiren eylem ve faaliyetlerin bulunması aranmaktadır. Ancak niteliği, işleniş biçimi, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı, örgütün amacı ve menfaatlerine katkısı itibariyle süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk özelliği olmasa da ancak örgüt üyeleri tarafından işlenebilen

suçların faillerinin de örgüt üyesi olduğunun kabulü gerekir. Örgüte sadece sempati duymak ya da örgütün amaçlarını, değerlerini, ideolojisini benimsemek, buna ilişkin yayınları okumak, bulundurmak, örgüt liderine saygı duymak gibi eylemler örgüt üyeliği için yeterli değildir (Evik, Cürüm işlemek için örgütlenme, Syf 383 vd.).

Örgüt üyesinin, örgüte bilerek ve isteyerek katılması, katıldığı örgütün niteliğini ve amaçlarını bilmesi, onun bir parçası olmayı istemesi, katılma iradesinin devamlılık arz etmesi gerekir. Örgüte üye olan kimse, bir örgüte girerken örgütün kanunun suç saydığı fiilleri işlemek amacıyla kurulan bir örgüt olduğunu bilerek üye olmak kastı ve iradesiyle hareket etmelidir. Suç işlemek amacıyla kurulmuş örgüte üye olmak suçu için de saikin "suç işlemek amacı" olması aranır (Toroslu özel kısım syf.263-266, Alacakaptan Cürüm İşlemek İçin Örgüt syf. 28, Özgenç Genel Hükümler syf.280).

Suç örgütünün tanımlanıp yaptırıma bağlandığı 5237 sayılı TCK’nın 220. maddesinin 7. fıkrasında yardım fiiline yer verilmiştir. “Örgüt içindeki hiyerarşik yapıya dahil olmamakla birlikte, örgüte bilerek ve isteyerek yardım eden kişinin, örgüt üyesi olarak” cezalandırılacağı belirtilmiş, anılan normun konuluş amacı, gerekçesinde; “örgüte hakim olan hiyerarşik ilişki içinde olmamakla beraber, örgütün amacına bilerek ve isteyerek hizmet eden kişi, örgüt üyesi olarak kabul edilerek cezalandırılır.” şeklinde açıklanmış, 765 sayılı TCK’nın sistematiğinden tamamen farklı bir anlayışla düzenlenen maddede yardım etme fiilleri de örgüt üyeliği kapsamında değerlendirilerek, bağımsız bir şekilde örgüte yardım suçuna yer verilmemiştir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilini işleyen failin örgütün hiyerarşik yapısına dahil olmaması, yardımda bulunduğu örgütün TCK’nın 314. maddesi kapsamında silahlı terör örgütü olduğunu bilmesi, yardımın örgütün amacına hizmet eder nitelikte bulunması yardım ettiği kişinin örgüt yöneticisi ya da üyesi olması gereklidir. Yardımdan fiilen yararlanmak zorunlu değildir. Örgütün istifadesine sunulmuş olması ve üzerinde tasarruf imkanının bulunması suçun tamamlanması için yeterlidir.

Yardım fiilleri örgüte silah sağlama ve terörün finansmanı dışında tahdidi olarak sayılmamıştır. Her ne surette olursa olsun örgütün hareketlerini kolaylaştıran ve yaşantısını sürdürmeye yönelik eylemler yardım kapsamında görülebilir (Yargıtay Ceza Genel Kurulu 11.11.1991 tarih, Esas 9-242, Karar 305). Yardım teşkil eden hareketin başlı başına suç teşkil etmesi gerekmez. Yardım bir kez olabileceği gibi birden çok şekilde de gerçekleşebilir. Ancak yardım teşkil eden faaliyetlerde devamlılık, çeşitlilik veya yoğunluk var ise örgüt üyesi olarak da kabul edilebilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Örgütün hiyerarşik yapısına organik bağ ile dahil olarak, süreklilik, çeşitlilik ve yoğunluk gösteren faaliyetlerde bulunduğuna ilişkin yeterli ve kesin delil bulunmayan sanığın, mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına uygun biçimde sübutu kabul edilen eylemlerinin bir bütün halinde örgüt hiyerarşisine dahil olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek örgüte yardım etmek suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi,

b-) Sanık ... yönünden;

Sair temyiz itirazlarının reddi ile;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.04.2008 tarih ve 9-18-78 sayılı kararında açıklandığı üzere; etkin pişmanlık hükümlerinin amacı, bir yandan terör ve örgütlü suçlarla mücadele bakımından stratejik önemi nedeniyle en etkili bilgi edinme ve mücadele araçlarından olan örgütün kendi mensuplarını kullanmak, diğer taraftan da suç işlemeyi önlemek, mensup olduğu yasa dışı örgütün amaçladığı suçun işlenmesine engel olanları ve işlediği suçtan pişmanlık duyanları cezalandırmayarak ya da cezalarında belli oranlarda indirim yaparak yeniden topluma kazandırmaktır.

TCK’nın 221/4. fıkrasının 2. cümlesinden yararlanabilmek için; failin yakalandıktan sonra bilgisi ölçüsünde örgüt içerisindeki konumuyla uyumlu şekilde kendisinin ve diğer örgüt üyelerinin eylemleri, örgütün yapısı ve faaliyetleriyle ilgili yeterli ve samimi bilgi vererek suçtan pişmanlığını söz ve davranışlarıyla göstermesi gerekmektedir. Bu bilgi maddenin üçüncü fıkrasında aranan, örgütü çökertecek nitelikteki bilgi değildir. Verilen bilginin önemi cezanın belirlenmesinde dikkate alınmalıdır (Dairemizin 12.05.2015 tarih, 2015/1426 E. 2015/1292 K. 26.10.2015 tarih, 2015/1565-3464 K.).

TCK’nın 221/4. fıkrasının 2. cümlesi kapsamında etkin pişmanlıkta bulunulduğunun kabulü halinde bu suçtan dolayı verilecek cezada 1/3’ten 3/4’e kadar bir indirim yapılacağı öngörülmektedir. Buna göre belirlenen cezadan en az 1/3, en fazla 3/4 oranında bir indirim yapılacaktır. Bu iki sınır arasında yapılacak indirim, verilen bilginin niteliği, örgütün yapısı ve faaliyetleri çerçevesinde işlenen suçlarla ya da diğer örgüt mensuplarının tespiti ile ilgili olmak üzere elverişlilik derecesi, ceza soruşturması ya da kovuşturmasının hangi aşamasında etkin pişmanlıkta bulunulduğu gibi kıstaslar nazara alınarak mahkeme tarafından takdir ve tayin edilecektir.

Bu açıklamalar ışığında, somut olay değerlendirildiğinde; silahlı terör örgütüne üye olduğu ve TCK’nın 221/4-2. cümlesinde öngörülen etkin pişmanlık şartlarını taşıdığı kabul edilen sanığın incelenen dosya kapsamı ve delillere göre, yargılama aşamasında örgütte kaldığı süre ve konumu itibarıyla örgütün yapısı, faaliyetleri, örgüt yapılanması ve mensupları ile ilgili verdikleri ve kovuşturma sonuna kadar özü itibariyle dönmedikleri bilgilerin faydalılık derecesi gözetilerek, uygulanan kanun maddesinin amaç ve gerekçesi ile orantılılık ilkesi çerçevesinde belirlenen ceza üzerinden dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun bir indirim yapılması gerekirken indirimin derecesinde yanılgıya düşülerek yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Adana 11. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay

Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/879, Karar No: 2022/127, Tarih: 15.02.2022

**Hukuk Genel Kurulu         2021/879 E.  ,  2022/127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara 36. İş Mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin karar, davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi tarafından ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında kurulan hükme yönelik davalı ... Ticaret A.Ş. vekilinin temyiz istemi üzerine Yargıtay 9. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Bölge Adliye Mahkemesince Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı ... Ticaret A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin sigorta kaydının 12 Temmuz 2012 tarihinde yaptırılmak suretiyle Zafer Taahhüt İnşaat ve Ticaret A.Ş.’ye bağlı Yemen Cumhuriyetinde inşa edilecek olan Amerika Birleşik Devleti Büyükelçiliği binasında genel formen olarak çalıştırılmak üzere 18 Temmuz 2012 tarihinde diğer davalı ... Ltd. Şti. aracılığıyla bu ülkeye gönderildiğini, davalı şirketlerin Kurban Bayramının ikinci günü işlerin açılmadığı gerekçesi ile müvekkili ile birlikte otuz iki işçiyi izinli olarak Türkiye’ye geri gönderdiklerini, daha sonrasında da ücretlerini ödemedikleri gibi işbaşı da yaptırılmadıklarını, 40.000USD ücret alacağı bulunan müvekkili adına açılan hesaba 11.388USD yatırılıp 1.600USD avans verilmek suretiyle toplamda 12.988USD ödeme yapıldığını ve bakiye 27.012USD ücret alacağının ise ödenmediğini ileri sürerek 1.000TL ücret alacağının dava tarihinden işleyecek döviz mevduat hesabına uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5.1. Davalı ... Ticaret A. Ş. vekili cevap dilekçesinde; davacının davalı ... Ltd. Şti.’nin sigortalı işçisi olduğunu, müvekkili şirketin işçisi olmadığını, davacının çalıştığı süreyi ve işini dava dilekçesinde belirtmeksizin çalışmadığı döneme ilişkin ücret ve TL cinsinden istemine döviz cinsinden faiz uygulanmasına yönelik talebinin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

5.2. Davalı ... Ltd. Şti. davaya cevap vermemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararı:

6. Ankara 36. İş Mahkemesinin 07.07.2017 tarihli ve 2016/1028 E., 2017/348 K. sayılı kararı ile; dosyaya sunulan puantaj kayıtlarına göre davacının saat ücretinin 9,25USD (69,83USD yevmiye) olduğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda kabul edilen yevmiye üzerinden yapılan ücret hesabından davacının ödendiğini kabul ettiği tutarların mahsubu hâlinde ücretinin tümünün ödendiği belirtildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

6. Ankara 36. İş Mahkemesinin 07.07.2017 tarihli ve 2016/1028 E., 2017/348 K. sayılı kararı ile; dosyaya sunulan puantaj kayıtlarına göre davacının saat ücretinin 9,25USD (69,83USD yevmiye) olduğu, hükme esas alınan bilirkişi raporunda kabul edilen yevmiye üzerinden yapılan ücret hesabından davacının ödendiğini kabul ettiği tutarların mahsubu hâlinde ücretinin tümünün ödendiği belirtildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararı:

7. Ankara 36. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı vekili tarafından süresi içinde istinaf yoluna başvurulmuştur.

8. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 12.12.2017 tarihli ve 2017/4391 E., 2017/2846 K. sayılı kararı ile; davacının sunduğu personel bazlı bordronun davalı ... Ltd. Şti. antetini taşıdığı ve davalılar tarafından itiraza uğramadığı, bu bordroya göre çalışma saatleri 07.00-18.00 arasında 11 saat olan davacının 1 saat ara dinlenmenin mahsubu ile günlük çalışma süresinin 10 saat olduğu, fazla çalışmanın da davacının kabulüne göre ücrete dâhil edildiği, aylık ücreti net 10.000USD olduğu dikkate alındığında 12.07.2012-31.10.2012 tarihleri arasında tüm çalışma süresi 111 gün olan davacının 10.000/30 = 333,33USD yevmiye aldığı, 111 gün çalışmasının karşılığı ödenmesi gereken miktarın 36.999,63USD olduğu, dava dilekçesinde ödendiği kabul edilen 12,988USD’nin mahsubu ile bakiye 24.011,63USD’nin fesih tarihindeki kur olan 1,79TL çarpılması ile sonucunda 43.074,46TL ücret alacağının bulunduğu ancak talep gibi 1.000TL’nin hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf talebinin kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve yeniden esas hakkında hüküm kurularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

9. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı ... Ticaret A.Ş. vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

10. Yargıtay 9. Hukuk Dairesince 22.12.2020 tarihli ve 2020/3594 E., 2020/19529 K. sayılı kararı ile; “…Somut uyuşmazlıkta; davacının bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemiyle açılan davada İlk derece mahkemesince yapılan yargılama neticesinde 07/07/2017 tarihli karar ile davanın reddine karar verilmiştir. Gerekçeli karar davacıya 24/08/2017 tarihinde tebliğ edilmiştir. Karar tarihi itibariyle geçerli kanun yoluna tabi olan kararın istinaf süresi 8 gün olup tebliğ tarihinden itibaren 8 günlük istinaf süresi 01/09/2017 cuma günü sona erdiği halde, davacı tarafından istinaf süresi geçtikten sonra 04/09/2017 kayıt tarihli istinaf dilekçesi ile karar istinaf edilmiştir.

Hal böyle iken, davacının istinaf talebinin süresinde olmadığı anlaşıldığından istinaf talebinin süre aşımı nedeniyle reddi gerekir iken, Bölge Adliye Mahkemesince esastan inceleme yapılarak yazılı şekilde yeniden hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir….” gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

Hal böyle iken, davacının istinaf talebinin süresinde olmadığı anlaşıldığından istinaf talebinin süre aşımı nedeniyle reddi gerekir iken, Bölge Adliye Mahkemesince esastan inceleme yapılarak yazılı şekilde yeniden hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir….” gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

11. Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 10.03.2021 tarihli ve 2021/404 E., 2021/619 K. sayılı kararı ile; 24.08.2017 tarihinde tebliğ edilen kararı davacı vekilinin 04.09.2017 tarihinde istinaf ettiği, ancak 01-04 Eylül 2017 tarihleri arasında Kurban Bayramı olduğu, resmî tatil olması sebebiyle davacının istinaf süresinin 05.09.2017 tarihine kadar uzadığı, bu nedenle 04.09.2017 tarihinde yapılan istinaf talebinin süresinde olduğu gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

12. Direnme kararı süresi içinde davalı ... Ticaret A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

13. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; Özel Dairenin istinaf başvurusunun süresinde yapılıp yapılmadığını değerlendirme yetkisinin olup olmadığı; buradan varılacak sonuca göre 24.08.2017 tarihinde tebliğ edilen gerekçeli kararı 04.09.2017 tarihinde istinaf eden davacının istinaf yoluna başvurusunun süresinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

14. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında öncelikle; uyuşmazlık konusu olan ödenmeyen ücret alacağının 43.074,46TL olduğunun tespiti ile taleple bağlı kalınarak 1.000TL olarak hüküm altına alındığı ve direnme kararının 10.03.2021 tarihinde verildiği dikkate alındığında; davalı ... Ticaret A.Ş. vekilinin temyizinin direnme kararının verildiği tarih itibariyle 78.630TL olan temyiz kesinlik sınırı altında kalıp kalmadığı; buradan varılacak sonuca göre davalı vekilinin temyiz isteminin miktardan reddine karar verilmesinin gerekip gerekmediği hususu ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

IV. GEREKÇE

15. 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un Geçici 2. maddesinin 1. fıkrasında, “…Bölge adliye mahkemelerinin kuruluşları, yargı çevreleri ve tüm yurtta göreve başlayacakları tarih, Resmî Gazetede ilân edilir.” düzenlemesine yer verilmiş ve 07.11.2015 tarihli ve 29525 sayılı Resmî Gazete'de ilan edilerek Bölge Adliye Mahkemeleri 20.07.2016 tarihi itibariyle fiilî olarak göreve başlamıştır.

16. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 341. maddesinde istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, aynı Kanun’un 361 ve 362. maddelerinde de temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen kararlar düzenleme altına alınmıştır. HMK’nın 362/1-(a) maddesi uyarınca “Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar” hakkında temyiz yoluna başvurulmaz. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

16. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) 341. maddesinde istinaf yoluna başvurulabilen kararlar, aynı Kanun’un 361 ve 362. maddelerinde de temyiz edilebilen ve temyiz edilemeyen kararlar düzenleme altına alınmıştır. HMK’nın 362/1-(a) maddesi uyarınca “Miktar veya değeri kırk bin Türk Lirasını (bu tutar dâhil) geçmeyen davalara ilişkin kararlar” hakkında temyiz yoluna başvurulmaz. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir.

17. 6763 sayılı Kanun’un 44. maddesiyle HMK'ya eklenen Ek 1. madde ile aynı Kanun’un 362/1-(a) maddesinde öngörülen parasal sınırı her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, o yıl için 04.01.1961 tarihli ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi hükümleri uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle ile belirlenmektedir. Anılan Ek 1. maddenin 2. fıkrasında ise HMK’nın 341, 362 ve 369. maddelerindeki parasal sınırların uygulanmasında hükmün verildiği tarihteki miktarın esas alınacağı hükme bağlanmıştır.

18. Bu açıklamalara göre direnme kararının verildiği 10.03.2021 tarihinde HMK’nın 362/1-(a) maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 78.630TL’dir.

19. Belirtilmelidir ki; bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği belirlenirken, temyiz hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise ona bağlı kalınmalıdır. Buradaki “karar” teriminin, bölge adliye mahkemesinin Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını da kapsayacağında duraksama bulunmamaktadır.

20. Eldeki davada temyize konu alacak miktarının ne olduğunun açıklanmasında yarar bulunmakta olup davacı ödenmeyen ücret alacağının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

21. İlk derece mahkemesince davanın reddine dair verilen karar davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından davacının ödenmeyen ücret alacağının bulunduğu gerekçesiyle kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

22. Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın davalı ... Ticaret A.Ş. vekili tarafından temyizi üzerine Özel Dairece, ilk derece mahkemesince verilen davanın reddine ilişkin gerekçeli kararın davacıya 24.08.2017 tarihinde tebliğ edildiği, karar tarihi itibariyle 8 gün olan istinaf süresinin 01.09.2017 Cuma günü sona ermesine rağmen davacı vekili tarafından istinaf süresi geçtikten sonra 04.09.2017 kayıt tarihli istinaf dilekçesi ile istinaf edildiği anlaşıldığından istinaf talebinin süre aşımı nedeniyle reddi gerekir iken, Bölge Adliye Mahkemesince esastan inceleme yapılarak hüküm kurulmasının hatalı olduğu gerekçesiyle bozulduğu, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından direnme kararı verildiği anlaşılmıştır.

23. Görüldüğü üzere direnmeye konu alacağın ödenmeyen ücret alacağına ilişkin olduğu açıktır.

23. Görüldüğü üzere direnmeye konu alacağın ödenmeyen ücret alacağına ilişkin olduğu açıktır.

24. Dava, fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak 1.000TL ödenmeyen ücret alacağının tahsili istemiyle açılmış, ilk derece mahkemesince verilen davanın reddi kararının davacı vekilince istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince davacının hak kazandığı ödenmeyen ücret alacağı 43.074,46TL olarak hesaplanmış ve dava dilekçesindeki talebi doğrultusunda 1.000TL hüküm altına alınmıştır. Bölge Adliye Mahkemesince verilen bu karar davacı vekili tarafından temyiz edilmemiştir.

25. Bu durumda direnme kararının davalı ... Ticaret A.Ş. vekili tarafından temyiz edildiği de gözetildiğinde uyuşmazlık konusu olan ödenmeyen ücret alacağı bakımından gerek direnme kararında fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak hükmedilen miktar olan 1.000TL gerekse de davalı aleyhine Bölge Adliye Mahkemesince tespit edilen miktar olan 43.074,46TL’nin Bölge Adliye Mahkemesince direnme kararının verildiği 10.03.2021 tarihinde geçerli olan 78.630,00TL tutarındaki temyiz edilebilirlik sınırının altında olduğundan, anılan karara karşı temyiz yoluna gidilmesi miktar itibariyle mümkün değildir.

26. Hâl böyle olunca davalı ... Ticaret A.Ş. vekilinin direnme kararına yönelik temyiz isteminin miktar itibari ile reddine karar verilmelidir.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı ... Ticaret A.Ş. vekilinin direnme kararına yönelik temyiz isteminin miktar itibariyle REDDİNE,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 15.02.2022 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8176, Karar No: 2014/13901, Tarih: 21.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/8176 E.  ,  2014/13901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir(Kapatılan) 14. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 26/02/2013

NUMARASI : 2012/511-2013/59

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 21.10.2014 Salı günü davacı ve davalı tarafından gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın davalı şirkete kasko sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, aracın meydana gelen kazada ağır hasar gördüğünü, hasar bedelinin sigortalıya ödenmediğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 65.000 TL. tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, kazanın sürücünün alkollü olması nedeniyle meydana geldiğini, hasarın kasko sigorta poliçesi teminatı kapsamında olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; kazanın münhasıran alkolün etkisi ile meydana geldiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kasko sigorta sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. 6102 sayılı TTK.1409 maddesi uyarınca, sigortacı, geçerli bir sigorta ilişkisi kurulduktan sonra oluşan rizikolardan sorumlu olduğu gibi kural olarak rizikonun teminat dışında kaldığına ilişkin iddianın sigortacı tarafından kanıtlanması gerekmektedir. Ayrıca Kara Taşıtları Kasko Sigortası Genel Şartlarının A.5.5.maddesinde "Teminat dışı kalan zararlar" kenar başlığı altında; taşıtın Karayolları Trafik Kanunu uyarınca yasaklanan miktardan fazla içki almış kişiler tarafından kullanılması sırasında meydana gelen zararların, kasko poliçe teminatı dışında olduğu belirtilmiştir. Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla, olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurların da olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisi ile meydana geldiğinin saptanması durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın reddine, aksi halde kabulüne karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir.(Bkz.YHGK. 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840 sayılı ilamı, 19.4.2000 gün ve 2000/11-806-801 sayılı ilamı, 15.4.1998 gün ve 1998/11-258-273 sayılı ilamı, 15.4.1998 gün ve 1998/11-258-73 sayılı ilamı, Y.11.HD.nin 23.2.2004 gün ve 2004/7094-1654 sayılı ilamı)