muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7105, Karar No: 2021/1715, Tarih: 17.02.2021

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA,

C) Sanıklar ..., ... ve ... hakkında taksirle öldürme suçu nedeniyle kurulan hükmün temyizen incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 21. maddesinin 1. fıkrasında "Suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır. Kast, suçun kanuni tanımındaki unsurların bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesidir" şeklinde düzenlenerek, dogrudan kast tanımlanmıştır. Buna göre, dogrudan kast; öngörülen ve suç teşkil eden fiili gerçekleştirmeye yönelik irade olup, kanunda suç olarak tanımlanmış eylemin bilerek ve istenerek gerçekleştirilmesi ile oluşur.

Olası kast TCK’nın 21. maddesinin 2. fıkrasında; “Kişinin, suçun kanuni tanımındaki unsurların gerçekleşebileceğini öngörmesine rağmen, fiili işlemesi hali” biçiminde tanımlanmış, fıkra gerekçesinde ise; “Olası kast durumunda suçun kanuni tanımında yer alan unsurlardan birinin somut olayda gerçekleşebileceği öngörülmesine rağmen, kişi fiili işlemektedir. Diğer bir deyişle, fail unsurların meydana gelmesini kabullenmektedir.” şeklinde, olası kastın uygulanma şartları belirtilmiştir. Öğretide de, olası kast, suçun kanuni tanımındaki objektif unsurların gerçekleşebileceği, ciddi bir şekilde mümkün görülmesine rağmen, fiilin işlenmesi suretiyle tipikliğin gerçekleşmesi şeklinde tanımlanmıştır. (Koca/Üzülmez; Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler; 4. Baskı; sh. 152.)

Fail, hareketinden doğacak sonuçları bilerek ve isteyerek hareket etmişse kast gerçekleşmiştir. Buna karşılık, fail belli bir sonucu gerçekleştirmek üzere hareket ederken, bunun yanında başka sonuçların meydana gelmesini de göze almış ve bu sonuçlar da gerçekleşmişse, failin bu sonuçlar açısından da kasten hareket ettiği kabul olunur. Çünkü fail, asıl kastettiğinden başka, hareketinden doğacak diğer sonuçları tahmin ettiği veya öngördüğü halde hareketini devam ettirmiştir. Dolaylı kast olarak adlandırılan bu kast türüne, belirli olmayan kast, gayrimuayyen kast, olursa olsun kastı veya dolus eventualis de denilmektedir. (Nur Centel, Türk Ceza Hukukuna Giriş, 2.Bası, s.349, Artuk-Gökcen-Yenidünya, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Cilt 1, s.597 vd.), (Ayhan Önder, Ceza Hukuku Genel Hükümler, Cilt.2, s. 293 vd, Uğur Alacakaptan, Suçun Unsurları, s.139 vd., Timur Demirbaş, Ceza Hukuku Genel Hükümler, s.312 vd.)

Şayet failin gergekleştirdiği eylemin olası bazı sonuçlara neden olabilecegini öngörmesine ve bu sonuçların gerçekleşmesinin mümkün ve olası olarak tasavvur etmesine rağmen olası sonucu kabullenerek eylemi gerçekleştirmesi halinde olası kast gündeme gelecektir.

Şayet failin gergekleştirdiği eylemin olası bazı sonuçlara neden olabilecegini öngörmesine ve bu sonuçların gerçekleşmesinin mümkün ve olası olarak tasavvur etmesine rağmen olası sonucu kabullenerek eylemi gerçekleştirmesi halinde olası kast gündeme gelecektir.

Doğrudan kasttaki bilme ve isteme unsuru, olası kast ile dogrudan kast arasındaki farkın ortaya çıkmasına neden olmaktadır.

Olası kastı doğrudan kasttan ayıran en temel unsur; suçun kanuni tanımındaki unsurların ortaya çıkmasının kesin olmayıp, olasılık düzeyinde olmasıdır.

Olası kastta fail, kesin olan bir sonucu değil, büyük bir olasılıkla gerçekleşecek olan sonucun ortaya çıkması halini göze almaktadır. Bu halde fail, bu olası sonucu olursa olsun düşüncesi ile göze alarak suç yolunda ilerlemektedir.

Diğer bir deyimle, burada fail olası sonucun ortaya çıkmaması için herhangi bir çaba sarf etmemektedir.

Yani olası kastta fail, eyleminin kanunda tanımlanan sonucun ortaya çıkmasına neden olacağını olasılık düzeyinde öngörmesine karşın, bu sonucun ortaya çıkmasını kabullenmektedir.

İstisnai bir kusurluluk şekli olan taksir, 5237 sayılı TCK’nın 22/2. maddesinde “dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla, bir davranışın suçun kanuni tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesi” şeklinde tanımlanmış olup, 5237 sayılı TCK’da, , 765 sayılı TCK’da yer verilen, “tedbirsizlik”, “dikkatsizlik”, “meslek ve sanatta acemilik”, “nizamat, evamir ve talimata riayetsizlik”, “kayıtsızlık veya tedbirsizlik”, “hataen ve kayıtsızlıkla”, “müsamaha ve dikkatsizlik” şeklindeki taksir kalıplarına ilgili suç tiplerinde yer verilmemiş, ancak gerek öğretide, gerekse uygulamada, bu taksir kalıplarına yer verilmemiş olmanın, bir eksiklik veya farklılık oluşturmayacağı kabul edilmektedir.

Toplumsal yaşamda belli faaliyetlerde bulunan kimselerin başkalarına zarar vermemek için bir takım önlemler alması ve bazı davranış kurallarına uyma zorunlulukları bulunmaktadır. Bu kurallar toplum olarak yaşama zorunluluğundan doğabileceği gibi, Devletin müdahalesiyle de ortaya çıkabilmektedir. Taksirli suç bu kuralların ihlal edilmesi sonucu belirir, fail tedbirli ve öngörülü davranmamış olduğu için cezalandırılır. Bu bakımdan sorumluluğun nedeni, öngörebilme imkân ve ödevinin varlığına rağmen sonuca iradi bir hareketle neden olmaktan kaynaklanmaktadır.

Öğretide ve yargı kararlarında taksirin unsurları,

a) Fiilin taksirle işlenebilen bir suç olması,

b) Hareketin iradiliği,

c) Neticenin iradi olmaması,

d) Hareketle netice arasında nedensellik bağının bulunması,

e) Neticenin öngörülebilmesi, ancak bu neticenin fail tarafından öngörülmemesi,

Şeklinde belirtilmiştir.

Öğretide ve yargı kararlarında taksirin unsurları,

a) Fiilin taksirle işlenebilen bir suç olması,

b) Hareketin iradiliği,

c) Neticenin iradi olmaması,

d) Hareketle netice arasında nedensellik bağının bulunması,

e) Neticenin öngörülebilmesi, ancak bu neticenin fail tarafından öngörülmemesi,

Şeklinde belirtilmiştir.

Bilinçli taksir kavramı mülga 765 sayılı TCK’nın 45. maddesine 8.1.2003 tarihli ve 4758 sayılı Kanun ile eklenen son fıkra ile hukukumuza girmiş olup, anılan fıkrada, “Failin öngördüğü neticeyi istememesine rağmen neticenin meydana gelmesi halinde bilinçli taksir vardır; bu halde ceza ... arttırılır.” hükmüne yer verilmiş, aynı hüküm, 5237 sayılı TCK’nın 22. maddenin 3. fıkrasında da korunmuştur.

Taksirden söz edilebilmesi için neticenin öngörülebilir olması gerekli ve yeterli olmasına karşılık, bilinçli taksir halinde failin somut olayda ayrıca bu neticeyi öngörmüş olması da gereklidir.

Bilinçli taksirde gerçekleşen sonuç, fail tarafından öngörüldüğü halde istenmemiştir. Gerçekten neticeyi öngördüğü halde, sırf şansına veya başka etkenlere, hatta kendi beceri veya bilgisine güvenerek hareket eden kimsenin tehlike hali, bunu öngörmemiş olan kimsenin tehlike hali ile bir tutulamaz; neticeyi öngören kimse, ne olursa olsun, bu neticeyi meydana getirecek harekette bulunmamakla yükümlüdür.

Bilinçli taksirde netice somut olarak öngörüldüğü halde, istenmemiştir.

Bilinçli taksiri, taksirden ayıran özellik, bilinçli taksirde istenmeyen netice fiilen öngörülürken, taksirde öngörülmemektedir.

Yasada, taksirin bir türü olarak düzenlenmiş bulunan bilinçli taksir esas itibariyle olası kastın sınırlarını daraltıcı bir işlev görmektedir. Bu nedenle, olası kastın anlamı ve sınırları belirlenmeden, bilinçli taksirin kapsamının tayini mümkün değildir.

Olası kast ve bilinçli taksir öngörme unsuru itibariye örtüşmesine rağmen, isteme unsuru bakımından ayrılmaktadır.

Olası kastı bilinçli taksirden ayıran özellik, mümkün yada muhtemel olarak öngörülen neticenin kabullenilmesi, failin öngördüğü tipik neticenin meydana gelmeyeceğine yönelik bir güveni olmadan hareket etmesidir.

Olası kast ve bilinçli taksir öngörme unsuru itibariye örtüşmesine rağmen, isteme unsuru bakımından ayrılmaktadır.

Olası kastı bilinçli taksirden ayıran özellik, mümkün yada muhtemel olarak öngörülen neticenin kabullenilmesi, failin öngördüğü tipik neticenin meydana gelmeyeceğine yönelik bir güveni olmadan hareket etmesidir.

Somut olay bu çerçevede değerlendirildiğinde; Sanık ...'in kaçak göçmenlerle, kendilerini deniz yoluyla Yunanistan'a yasa dışı yollardan götürme konusunda anlaşıp bu amaçla sanıklar ... ve ... ile bağlantı kurup onların kontrolündeki tekneye kapasitesinin çok üzerinde kaçak göçmen bindirilmesini sağladığı, sanıklar ... ve ...'nın ise maksimum 5 kişi taşınabilen, yapısal sebeplerle denize açılmaya elverişli olmayan, asgari emniyet teçhizatı bulunmayan "...L. Fethiye” isimli tekneyi kaçakçılıkta kullanılmak üzere temin ettikleri, teknenin arızalı olduğu ve tamiri için tanık ...'a götürülmesi sonrasında teknenin ağır hasarlı ve parçalarının arızalı olduğunun bildirilmesine rağmen herhangi bir tamir yaptırmadan bu hali ile yeterli güvenlik ekipmanları bulunmayan tekneye 12 göçmenin binmesine olanak sağlayarak, gece vakti müsait olmayan hava koşullarında tehlikeli olacağı kaçınılmaz deniz yolculuğu için gerekli güvenlik önlem ve ekipmanlarının alınmasını da kaçak göçmenlerin inisiyatif ve iradesine bırakarak 8 göçmenin ölümüne ve 4 göçmenin ise yaralanmasına neden olan sanıkların eylemlerini olası kastla gerçekleştirdiklerinin kabulü ile mahkumiyetlerine karar verilmesi gerekirken, yasal olmayan ve yetersiz görülen gerekçe ile sanıkların beraatlerine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 17/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12096, Karar No: 2012/12177, Tarih: 29.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/12096 E.  ,  2012/12177 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (2 kez), çocuğun basit cinsel istismarı ve kasten yaralama suçlarından ...'in yapılan yargılaması sonunda; cinsel istismar suçlarının bütün halinde beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu oluşturduğunun kabulüyle bu ve atılı diğer suçtan mahkûmiyetine dair Adana 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24.02.2012 gün ve 2010/297 Esas, 2012/75 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında hükmün açıklanmasına yer olmadığında karar verilirken, sanığın tespit edilen kimliği, yargılama sürecindeki savunmaları ve davranışlarından hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilip hükmün başka bir fıkrasında sanık hakkında kurulan mahkûmiyet hükmünün neticeten 9 ay hapis cezası olmasına rağmen, sonuç ceza iki yıldan fazla olduğu gerekçesi ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi kanuna aykırı olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükümde yer alan "Sonuç ceza iki yıldan fazla olduğundan CMK.nın 5728 sayılı Kanun ile değişik 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" ilişkin bölümün hükümden çıkartılarak sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğunun nitelikli cinsel istismarı suçunda kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğunun nitelikli cinsel istismarı suçunda kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Mağdurun aşmalardaki beyanlarında 6. sınıfta iken abisi ve erkek kardeşlerinin okula gittiği vakitlerde ve evde kimsenin olmadığı zamanlarda sanık babasının kendisine yönelik cinsel istismarda bulunduğunu, keza müracaatından 4 gün önce 03.05.2010 tarihinde annesinin hastanede yatan anneannesinin yanına refakatçi gittiği tarihte de fiili livata da bulunduğunu beyan etmesine karşılık, sanığında savunmalarında suçun gerçekleştiği zamanlarda mağdurenin de diğer kardeşleri ile birlikte okula gittiğini, keza son iddia edilen 03.05.2010 tarihinde de kayınvalidesinin hastanede olmayıp, eşininde refakatçi kalmadığını beyan etmesi karşısında, bu kardeşlerin mağdure ile aynı okula gidip gitmediklerinin, öğrenim saatlerinin mağdure ile aynı olup olmadığı, mağdurenin devamsızlık çizelgesi ile okula gitmemesinin nedenleri araştırılıp, yine mağdurenin 03.05.2010 günü anneannesinin hasta olması nedeniyle annesinin refakatçi kalıp kalmadığının, hastaneden refakatçi kayıtlarının getirtilip ve gerekirse anaannesinin dinlenerek bu tarihin belirlenmesi, mağdurenin arkadaşı olan İlksen'in kolluktaki ilk ifadesinde "babasının dövdüğünü söylemesi üzerine öğretmenimiz bizi revire gönderdi, revirde ağlamaya devam edince başka bir şey olup olmadığını sordum, bu seferde babasının cinsel tacizde bulunduğunu söyledi" şeklindeki beyanında olayı bu şekilde öğrendiğini, mahkemedeki ifadesinde ise "babasının daha önceden de cinsel davranışlarda bulunduğunu söylemişti, ancak ben inanmamıştım" şeklindeki beyanları arasındaki çelişki açıklattırılıp, yukarıdaki hususlar araştırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik soruşturmayla hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3721, Karar No: 2021/4576, Tarih: 30.06.2021

**16. Ceza Dairesi         2020/3721 E.  ,  2021/4576 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım etme

Hüküm : Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesinin

20.09.2017 tarih ve 2017/254 esas, 2017/294 karar

sayılı ilamının kaldırılarak TCK'nın 220/7 ve 314/3

maddeleri yollamasıyla TCK'nın 314/2, 220/7, 3713

sayılı Kanunun 5/1, TCK'nın 62, 53 maddeleri

uyarınca mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Silahlı terör örgütüne yardım etmek suçunda, suç tarihinin yardım oluşturan en son eylem tarihi olan "22.11.2014" yerine "10.12.2016" olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla;

sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden, CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Afyonkarahisar 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.06.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12528, Karar No: 2024/18936, Tarih: 09.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/12528 E.  ,  2024/18936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 07.05.2024

SAYISI : 2023/1010 E., 2024/1167 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 07.05.2024 tarihli ve 2023/1010 Esas, 2024/1167 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 07.05.2024 tarihli ve 2023/1010 Esas, 2024/1167 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Malatya 13. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8989, Karar No: 2020/3477, Tarih: 09.03.2020

**15. Ceza Dairesi         2018/8989 E.  ,  2020/3477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK 157/1, 62/1, 50/1-a, 52/2, 52/4 maddeleri gereği mahkumiyet, (2 kez)

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, ancak uzlaştırmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede:

Sanık ile katılan ...'ın cezaevi arkadaşı oldukları, sanığın cezaevindeyken katılan ...'a amcasının oğlunun icra müdürü olduğunu, bu sayede icralık arabaları değerinin çok altında alabileceğini, kendisine de araba alabileceğini söylediği, katılan ...'ın cezaevinden çıktığında 22/03/2014 günü sanık ile buluştuğu, sanığın katılan ...'ı trafikten arabaların çekildiği ... Oto isimli iş yerine götürüp burada bulunan arabaları gösterdiği ve İrfan'ın beğendiği aracın normal değerinin 30.000 TL civarında olduğunu ancak bu aracı 6.500 TL'ye ayarlayabileceğini söylediği, katılan ...'ın çok fazla parasının olmadığını ancak 2.500 TL verebileceğini söylemesi üzerine sanığın "sen yabancı değilsin ben üzerini hallederim, sen bana aylık 500 TL olarak ödersin" dediği, aynı gün akşamı katılan ...'ın yeğeni diğer katılan ...'u telefon ile arayıp olayı anlattığı ve araba alacağını söylediği, 23/03/2014 günü katılan ...'un amcası...'ın yanına geldiği ve sanıkla buluştukları, birlikte araçların olduğu yere gittikleri, katılan ...''un da burada bir araba beğendiği ve sanık ile 8.000 TL karşılığında anlaştığı, akşam saatlerinde katılan ...'ı telefon ile arayan sanığın 1.200 TL para getirmesi gerektiğini söylediği ve...'ın sanığa arabanın eşinin üzerine yapılması için eşinin kimlik fotokopisi ile birlikte 1.200 TL para verdiği, 26/03/2014 günü katılan ...'un sanığı arayarak ayarlayacağı arabanın durumunu sorması üzerine sanığın arabanın hazır olduğunu ancak arabanın üzerinden hacizin kalkması için para göndermesini istediği, katılan ...'un sanığın bildirdiği hesaba 750 TL para gönderdiği, sanığın 27/03/2014 günü katılan ...'u telefonla arayıp Tekirdağ'a çağırdığı ve buluştukları, sanığın katılan ...'a başka bir araç göstererek "senin araba bu biraz daha işlemi var bir iki saate kadar hazır olur" dediği, katılan ...'un ... Oto'da bir Megane gördüğünü ve o aracı da beğendiğini, ikisini de almak istediğini söylediği, sanığın ikisini de hazır edebileceğini ancak 1.600 TL para vermesi gerektiğini söylemesi üzerine katılan ...'un sanığa 1.600 TL daha verdiği, bu sırada sanığın telefonla birilerini arayıp icra müdürü ile konuşuyormuş gibi yaparak katılanı oyaladığı, daha sonra ufak bir sorun çıktığını, araçların 28/03/2014 tarihinde hazır olacağını söylediği ve daha sonraki günlerde de katılanların telefonlarına cevap vermediği, bu suretle dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Katılan ve sanık beyanlarından; katılanların sanıkla buluşup sanığa paraları peyder pey verdikleri gözetilerek sanığın, katılanların birlikte oldukları anda hileli hareketleri ile kandırıp menfaat temin etmesi nedeniyle eylemlerinin, dolandırıcılık suçunu birden fazla katılana karşı tek bir fiille, birden fazla kez işlediğinin anlaşılması karşısında; katılanlara karşı tek suçtan hüküm kurularak, tayin olunan cezanın 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi uyarınca artırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde her iki katılana karşı eyleminden dolayı iki kez cezalandırılmasına karar verilerek fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı bakımından kazanılmış hakların saklı tutulmasına, 09/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.