muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1028, Karar No: 2024/13846, Tarih: 25.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/1028 E.  ,  2024/13846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1264 E., 2023/2507 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 16. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/220 E., 2022/45 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davacılardan ...’ın eşi, ... ve ...’ın çocukları olan ... ...'ın Antalya ili, Akseki Komando Taburunda uzman çavuş olarak görevli iken 22.08.2019 tarihinde geçici görevle Suriye görev gücünde görev almak üzere Kilis iline gönderildiğini, 28.08.2019 tarihinde vefat ettiğini, Kilis Cumhuriyet Başsavcılığının 2019/4898 soruşturma sayılı dosyasında, ... ...’ın intihar ederek ex olduğu gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiğini, 20.01.2020 tarihinde idareye başvurarak, ... ...’ın mirasçılarına 2330 sayılı Nakdi Tazminat ve Aylık Bağlanması Hakkında Kanun uyarınca aylık bağlanması talebinde bulunulduğunu, Kurum tarafından ... ...’ın vefatının görevli olduğu sırada gerçekleşmediği gibi vefatında görevinin neden ve etkisi de bulunmadığından 5510 sayılı Kanun'un 47/1 maddesine göre vazife malullüğü hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığına karar verdiğini, idare tarafından verilen red kararının yasaya aykırı olduğunu, muris ... ...'ın şehit kabul edilerek, davacılara 2330 sayılı Nakdi Tazminat ve Aylık Bağlanması Hakkındaki Kanun uyarınca maaş bağlanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, 5510 sayılı Kanun'un 47 nci maddesinde vazife malüllüğü ile ilgili hükümlerin düzenlendiğini, davacıların mirasbırakanı bakımından kanun hükmünde yer alan şartların gerçekleşmediğinin sabit olduğunu, miras bırakanın intihar etmediğini gösterir herhangi bir ibare ve somut delil bulunmadığını, Kurum tarafından yapılan işlemlerde herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığını, Ankara 4. İdare Mahkemesi kararında görevi sebebiyle maruz kalınan hastalık sonucu ölüm olayının gerçekleştiğinin belirtildiğini, ancak bu davada murisin görevi nedeniyle psikolojik rahatsızlık yaşayıp yaşamadığının bilinmediğini, Kurum işlemlerinde hata olmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu somut olay değerlendirildiğinde ailevi sorunlar nedeniyle görev alanı dışında intihar olayının gerçekleştiği, bu gerçekleşme biçimine göre talep için gerekli olan görevin neden ve etkisi ile meydana gelme hususunun ispat edilemediği kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu somut olay değerlendirildiğinde ailevi sorunlar nedeniyle görev alanı dışında intihar olayının gerçekleştiği, bu gerçekleşme biçimine göre talep için gerekli olan görevin neden ve etkisi ile meydana gelme hususunun ispat edilemediği kanaatine varılarak davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacıların murisi Uzman Çavuş ... ...'ın Akseki Komando Taburunda görevli iken 22.08.2019 tarihinde geçici görevle Suriye görev gücünde görev almak üzere Kilis'e gönderildiği, 28.08.2019 tarihinde ailevi nedenlerden dolayı kendi silahı ile intihar ederek vefat ettiği anlaşıldığından 5510 sayılı Kanun'un 47 nci maddesindeki yasal düzenlenme gereğince vazife malullüğü hükümlerinin uygulanmasına yasal olarak imkan bulunmadığı kanaatine varılmakla davacılar vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; ... ...'ın ölümü her ne kadar resmi kayıtlarda intihar gibi geçse de, ölümde çeşitli şüpheler olduğunu, eşiyle tartıştığı yönündeki iddiaların gerçeğe aykırı olduğunu, müteveffanın ölümü intihar olsa bile İdarece gerekli önlemlerin alınmadığını, emsal kararlar uyarınca İdarenin hizmet kusuru sebebiyle davanın kabulü gerektiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, 28.08.2019 tarihinde vefat eden davacılar murisinin vazifesi nedeniyle vefat ettiğinin ve buna göre davacılara 2330 sayılı Nakdi Tazminat ve Aylık Bağlanması Hakkındaki kanun uyarınca maaş bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1650, Karar No: 2023/3970, Tarih: 07.06.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/1650 E.  ,  2023/3970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

MAĞDURLAR : ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...

SUÇLAR : Devletin Birliğini ve Ülke Bütünlüğü Bozma, Kişiyi Yerine Getirdiği Kamu Görevi Nedeniyle Ve Yangın, Su Baskını, Tahrip, Batırma Veya Bombalama Ya Da Nükleer, Biyolojik Veya Kimyasal Silah Kullanmak Suretiyle Tasarlayarak Kasten Öldürme, Kasten Öldürmeye Teşebbüs Etme, Cebir Tehdit Veya Hile Kullanarak Kişiyi Hürriyetinden Yoksun Kılma, Askeri Tesisleri Tahrip Etme,

SUÇ TARİHLERİ : 21.10.2007 - 17.08.2008

HÜKÜM : İstinaf Başvurularının Esastan Reddine

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz Başvurusunun Esastan Reddi ile Hükümlerin Onanması

Temyiz incelemesine konu eylem için Mahkeme kararındaki kanunî nitelendirmeye ve uygulanan Kanun maddelerine göre; Mahkemece 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 302 nci maddesinin birinci fıkrası, 3713 sayılı Kanun'un beşinci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 ... maddesinin dokuzuncu fıkrası uyarınca kurulan hükümlere yönelik temyiz başvurusunun incelenmesine ilişkin görev ve yetkinin, 28.06.2014 tarihinde Resmî

Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 31 ... maddesi ile değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14 üncü maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun, 28.01.2022 tarihli ve 31733 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 26.01.2022 tarihli ve 2022/1 sayılı kararı uyarınca Yüksek Yargıtay 3. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşılmakla, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dava dosyasının ilgili Daireye GÖNDERİLMESİNE,

Oy birliğiyle, 07.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25030, Karar No: 2014/5643, Tarih: 20.02.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/25030 E.  ,  2014/5643 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hakaret suçundan sanıklar ... ve ... hakkında yapılan yargılama sonunda mahkumiyetlerine dair,....1. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 20/03/2008 tarihli ve 2006/520 esas, 2008/85 karar sayılı hükmün, temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmesinden sonra, Kanun yararına bozulmasının talep edilmesi üzerine,

Dairemizin 21/02/2013 gün ve 2013/2198 esas, 2013/4911 sayılı kararıyla;

" III- Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın 125/1. maddesinde; “(1) Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden ... veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir…..” aynı Kanun’un 52/1. maddesinde ise; “(1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hâllerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.

(2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsî hâlleri göz önünde bulundurularak takdir edilir…..” hükümlerine yer verilmiştir.

1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe giren, 5237 sayılı TCK’nın 52/1. maddesinde adli para cezasının alt sınırının beş günden az olamayacağının belirtilmesi ve aynı yasanın 125/1. maddesinde alt sınırı açıklanmaksızın seçimlik adli para cezasının öngörülmesi nedeniyle, hakaret suçundan dolayı adli para cezasının tercih edilmesi ve alt sınırdan uygulama halinde, 5 gün adli para cezasına hükmedilmesi gerekmekte iken, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasayla değişik TCK’nın 61/9. maddesinde; "adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz" kuralı kabul edilmiştir. Ancak sözü edilen yasal değişikliğin yürürlüğe girmesinden önce işlenen suçlar bakımından, TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca önceki hükmün ve dolayısıyla alt sınır olarak 5 gün adli para cezasının esas alınması gerekmektedir. İncelenen dosyada mahkemece "takdiren ve tahfifen ceza tayin edildiği" belirtilmesine karşın, temel ceza olarak 90 gün adli para cezasının uygulanmış olması, yukarıda açıklanan kanun hükümleri uyarınca hukuka uygun bulunmamıştır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden;

1- Hakaret suçundan sanıklar ... ve ... hakkında,....1. Sulh Ceza Mahkemesince verilip kesinleşen, 20/03/2008 tarihli ve 2006/520 esas, 2008/85 sayılı kararın, 5271 sayılı CMK'nın 309.maddesi uyarınca BOZULMASINA,

IV- Sonuç ve Karar:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden;

1- Hakaret suçundan sanıklar ... ve ... hakkında,....1. Sulh Ceza Mahkemesince verilip kesinleşen, 20/03/2008 tarihli ve 2006/520 esas, 2008/85 sayılı kararın, 5271 sayılı CMK'nın 309.maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Karardaki hukuka aykırılık aynı yasa maddesinin 4-d fıkrasına göre, sanıklara daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, TCK’nın 125/1. maddesi uyarınca takdiren alt sınır tercih edilerek, sanıkların 5 gün adli para cezası ile CEZALANDIRILMALARINA

3-TCK’nın 52/2. maddesi gereği, sanıkların ekonomik durumu ve mahkemece belirlenen miktara göre, günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek, sanıkların 100 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMALARINA, " karar verilmiştir.

I-İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05/07/2013 gün ve 2012/303879 sayılı yazısı ile;

“ Özel Dairenin, kanun yararına bozma istemini kabul ederek, yerel mahkeme kararının bozulmasına karar verdikten sonra, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi gereğince daha hafif cezayı tayin ederken, yapılan ceza uygulamasının yerinde olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

Sanıklar ... ve ...'in, hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1, 62 ve 52/1. maddeleri gereğince tayin olunan 1.500,00 Türk lirası adli para cezaları temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiştir. Hükmolunan cezanın alt hadden verildiğinin belirtilmesine ve suçun 11/06/2006 tarihinde işlenmesine rağmen bu tarihte 5560 sayılı Kanun'un yürürlükte bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125/1. maddesi uyarınca temel adli para cezasının 5 tam gün yerine yazılı şekilde 90 tam gün olarak belirlenmesi yasaya aykırı olduğundan, Özel Dairenin, kanun yararına bozma istemini kabul ederek yerel mahkeme hükmünün bozulmasına karar vermesi yerindedir. Ancak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi gereğince, sanıklar lehine daha hafif cezayı tayin ederken uygulanması gereken 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddesinin tatbik edilmemesi suretiyle yapılan ceza uygulaması sonucu sanıklar hakkında fazla adli para cezası tayin edilmesinin hukuka aykırı olduğu kanaatine varılmıştır.

Sonuç ve istem\_: Yukarıda açıklanan nedenle;

Dairenizin 21/02/2013 gün ve 2013/2198 esas, 2013/4911 sayılı kararında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca sanıklar hakkında daha hafif cezanın tayin edilmesi uygulamasında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddesi de tatbik edilerek, sanıkların neticeten 80,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi,

İtirazın, Dairece yerinde görülmemesi halinde ise de, dosyanın, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi,

İtirazen arz ve talep olunur.” isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtirazın, Dairece yerinde görülmemesi halinde ise de, dosyanın, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi,

İtirazen arz ve talep olunur.” isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü:

II- İTİRAZIN KAPSAMI

İtiraz, hakaret suçundan sanıklar ... ve ... hakkında verilen ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen mahkumiyet kararının, kanun yararına bozulmasına dair, Dairemizce verilen 21.02.2013 tarihli karara ilişkin olup, bu karar sonuç ceza miktarı yönünden yeniden ele alınmış, itiraza konu edilmeyen sanık ... hakkında tehdit suçundan kurulan hüküm inceleme dışı bırakılmıştır.

III- KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın itiraz gerekçeleri yerinde görülmekle, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle eklenen 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesinin 3. fıkrası uyarınca İTİRAZIN KABULÜNE,

Dairemizce verilen 21/02/2013 gün ve 2013/2198 esas, 2013/4911 karar sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

.... 1. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 20/03/2008 tarihli ve 2006/520 esas, 2008/85 karar sayılı hükmün yeniden incelenmesi sonucu;

TCK’nın 61/9. maddesindeki; "adli para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz" şeklindeki düzenlemenin, 19.12.2006 tarihinde yürürlüğe girmesi, suç tarihinin ise 11.06.2006 olması karşısında, seçimlik cezanın öngörüldüğü hakaret suçundan, sanıklar hakkında alt sınırdan ceza verildiği belirtilmesine karşın, temel cezanın 90 gün adli para cezası olarak uygulanması kanuna aykırı bulunmakla;

a-Hakaret suçundan sanıklar ... ve ... hakkında,....1. Sulh Ceza Mahkemesince verilip kesinleşen, 20/03/2008 tarih ve 2006/520 esas, 2008/85 sayılı kararın, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

b-Karardaki hukuka aykırılık aynı yasa maddesinin 4-d fıkrasına göre, sanıklara daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, TCK’nın 125/1. maddesi uyarınca takdiren alt sınır tercih edilerek, sanıkların 5 gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına,

c-TCK’nın 62/1. maddesiyle 1/6 oranında indirim yapılarak 4 gün adli para cezası ile cezalandırılmalarına,

d-TCK’nın 52/2. maddesi gereği, sanıkların ekonomik durumu ve mahkemece belirlenen miktara göre, günlüğü takdiren 20 TL'den hesaplanarak sanıkların 80 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMALARINA, bozulan kararda yer alan diğer hususların olduğu gibi bırakılmasına, 20.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6896, Karar No: 2012/16463, Tarih: 17.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/6896 E.  ,  2012/16463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Pamukova Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17/02/2011 tarih ve 2008/39-2011/36 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olup dava konusu meblağ 15.620 TL’nın altında bulunduğundan HUMK’nun 3156 sayılı Kanun ile değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili müvekkilinin 3 adet ayva bahçesini davalı sigorta şirketine tarım sigortası kapsamında sigorta yaptırdığını, 16-17 Nisan 2007 tarihinde meydana gelen don olayı nedeniyle sigorta kapsamında bulunan ürünlerin hasar gördüğünü, davalı şirkete başvuru üzerine yapılan inceleme sonucunda sigorta kapsamındaki ayvaların don sebebiyle hasar gördüğünün tespit edildiğini ancak sigorta şirketinin, hasarın çiçeklenme döneminde meydana geldiği gerekçesiyle tazminat ödemeyi kabul etmediğini, oysaki hasarın meyve döneminde gerçekleştiğini ve sigorta kapsamında olduğunu ileri sürerek 8.930,00 TL hasar bedelinin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 16-17 Nisan 2007 tarihinde meydana gelen don olayı sebebiyle meydana gelen hasarın, sigorta poliçelerine göre meyve ağaçlarında don teminatının çiçeklenmenin son bulması ve meyve oluşumuna geçilmesi ile başlaması ve don olayının ekspertiz raporlarına göre çiçeklenme döneminde meydana gelmesi sebebiyle teminat dışı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, hasara neden olan don olayının meyve oluşumu döneminde meydana geldiği, hasarın teminat dahilinde olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, bitkisel ürün sigortaları poliçesi ile sigortalanan üründe meydana gelen hasarın tazminine ilişkindir.

Davacıya ait birden ziyade ayva bahçesinin düzenlenen sigorta poliçeleriyle don, dolu ve fırtına rizikolarını kapsar şekilde geçerli olarak davalı tarafından sigorta örtüsüne alındığı hususu çekişmesizdir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, teminat kapsamına alınan rizikoların gerçekleşip gerçekleşmediği, davalının bu nedenle tazminat ödeyip ödemeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Dava, bitkisel ürün sigortaları poliçesi ile sigortalanan üründe meydana gelen hasarın tazminine ilişkindir.

Davacıya ait birden ziyade ayva bahçesinin düzenlenen sigorta poliçeleriyle don, dolu ve fırtına rizikolarını kapsar şekilde geçerli olarak davalı tarafından sigorta örtüsüne alındığı hususu çekişmesizdir. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, teminat kapsamına alınan rizikoların gerçekleşip gerçekleşmediği, davalının bu nedenle tazminat ödeyip ödemeyeceği noktalarında toplanmaktadır.

Davacı taraf, sigorta poliçesinde yazılı don rizikosunun gerçekleştiğini, ayva bahçelerinin zarara uğradığını ileri sürmüştür. Davalı vekili, poliçe özel şartlarına göre zararın teminat dışı olduğunu savunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda zararın sigortalı meyve ağaçlarının meyve döneminde iken meydana geldiği belirtilmişse de dosya içerisinde bulunan ekspertiz raporlarında hasarın ağaçların çiçeklenme döneminde iken meydana geldiği bildirilmiş, Tarım İl Müdürlüğü'nün yazı cevabında da don olayının meydan geldiği tarihte ağaçların çiçeklenme döneminde olduğu bildirilmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda bu hususlar değerlendirilmemiş, mahkemece de meydana gelen çelişki giderilmemiştir. Bu durumda ekspertiz raporu ve Tarım İl Müdürlüğü'nün yazı cevabını da değerlendiren ve bu suretle meydana gelen çelişkiyi gideren ve gerektiğinde de ödenecek tazminat miktarını belirleyen, konusunda uzman yeni bir bilirkişi heyetinden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken anılan hususları karşılamayan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bu nedenlerle davalı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda, bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5242, Karar No: 2022/8255, Tarih: 01.06.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/5242 E.  ,  2022/8255 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

No : 2021/3274-2022/502

İlk Derece

Mahkemesi : ... İş Mahkemesi

Dava, meydana gelen olayın iş kazası olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı kurum vekili ile davalıların istinaf yoluna başvurulması üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili ile davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM