muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/839, Karar No: 2024/4333, Tarih: 27.05.2024

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde feri müdahale talep eden ... Otelcilik şirketi vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Feri müdahale talep eden ... Otelcilik şirketi vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, anonim şirket yönetim kurulu kararlarının batıl olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup feri müdahale talep eden ... Otelcilik şirketi vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10138, Karar No: 2007/10328, Tarih: 18.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10138 E.  ,  2007/10328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorlu İcra Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 18/05/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19366, Karar No: 2018/1004, Tarih: 27.02.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/19366 E.  ,  2018/1004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit (asıl) ve itirazın iptali (birleşen) davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine, birleşen davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl dava davacısı-birleşen dava davalısı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacı vekili, davalı banka tarafından davacı aleyhine başlatılan icra takibinde davacının kefil olarak yer aldığı takibe esas genel kredi sözleşmesindeki limitlerin farklı ve birbiriyle çelişik olduğunu, sözleşmedeki boş kısımların sonradan doldurulduğunu, davacının yalnız ... isimli kişinin kredisine kefil olmasına rağmen anılan kişinin birden fazla kredi kullandığını ve bu kredilere ait borçların haksız şekilde davacıdan talep edildiğini ileri sürerek, davacı aleyhine başlatılan icra takibi sebebiyle davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalı vekili, davacının dava dışı ... isimli kişinin genel kredi sözleşmesinde müşterek ve müteselsil kefil olarak yer aldığını, sözleşmenin toplam limitinin 100.000 TL olduğunu, limitin altında yer alan paragrafta ise kullanılabilecek kredi tür ve limitlerine yer verildiğini, genel kredi sözleşmesi uyarınca davacının dava dışı M.Emin Gök'ün çektiği kredilerin tümünden sorumlu olacağını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, davalının davacı bankadan kullanmış olduğu kredi sebebiyle taşınmazını ipotek ettiğini, kredi borcunun ödenmemesi üzerine başlatılan icra takibinde davalının taşınmazının satılmasına karşın borcun karşılanamadığını, bu takip dosyasından alınan rehin açığı belgesine istinaden yapılan davaya konu icra takibine davalının haksız şekilde itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Birleşen davada davalı vekili, rehin açığı belgesinin alındığı takip dosyasında vekalet ücreti talep edilmiş olmasına rağmen davaya konu takip dosyasında yeniden vekalet ücreti istenildiğini, ayrıca kredilerle ilgili açılan menfi tespit davasının bekletici mesele yapılmasını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporları uyarınca, davacının asıl davaya konu takip dosyasında vermiş olduğu 05/02/2015 tarihli ödeme taahhütnamesinde dosya borcunu müşterek borçlu ve müteselsil kefil olarak kabul ettiği gerekçesiyle asıl davanın reddine, davalının kullanılan kredide kefil olmasından dolayı 23.291,58 TL asıl alacak, 91,89 TL işlemiş faiz, 4,59 TL BSMV olmak üzere davalının borçlu olduğu gerekçesiyle birleşen davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm asıl dava davacısı - birleşen dava davalısı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl dava davacısı - birleşen dava davalısı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden asıl dava davacısı - birleşen dava davalısından alınmasına, 27/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17356, Karar No: 2012/902, Tarih: 17.01.2012

**3. Hukuk Dairesi         2011/17356 E.  ,  2012/902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davada, müşterek çocuk için aylık 670 TL olan iştirak nafakasının, geçen zamanda küçüğün ihtiyaçlarının artması nedeniyle artırılarak; 800 TL'ye çıkartılması talep edilmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.Mahkemece; "... davacının daha önce açtığı nafaka artırım davasının 11.03.2010 tarihinde karara çıktığı ve küçük için belirlenen 635,00 TL nafakanın aylık 670,00 TL'ye çıkartıldığı, bu dava tarihinde küçüğün okulundan burs almadığı; ancak, mahkememize açılan dava sırasında aylık 315,00 TL'lik burs aldığı, davalının maaşında ise aylık 366,00 TL'lik artış olduğu; tarafların ekonomik ve sosyal durumu, hakkaniyet ilkesi gözönüne alınarak davanın reddine karar vermek gerekmiştir. Gerekçesiyle" davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.İştirak nafakası; çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana-babanın mali durumlarına göre takdir edilir. Ayrıca, nafakanın takdirinde birlik devam ederken çocuğun alıştığı yaşama şekli de dikkate alınır.Somut olayda, küçüğün fen lisesinde okuduğu ve üniversiteye hazırlandığı (dershaneye gittiği) anlaşılmaktadır. Davacı annenin ise, ev hanımı olduğu bir gelirinin olmadığı saptanmıştır. Mahkemece, küçüğün aylık 315 TL burs aldığı belirtilerek, nafaka miktarının artırılması talebi reddedilmiş ise de; küçüğün aldığı 315 TL'nin 3 aylık burs miktarı olduğu okul müdürlüğü yazısında belirtilmiş bulunmaktadır. Mahkemece delillerin takdirinde hataya düşüldüğü gibi, paranın alım gücündeki düşüş ve çocuğun artan ihtiyaçları da gözetilmemiştir.O halde, küçüğün artan ihtiyaçları ve davalının gelir durumu gözetilerek, uygun bir miktarda( en azından endekş oranında ) nafaka miktarı artırılmalıdır.Yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde davanın reddi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/30082, Karar No: 2021/863, Tarih: 25.01.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/30082 E.  ,  2021/863 K.**

**"İçtihat Metni"**

Karşılıksız yararlanma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 02/06/2020 tarihli ve 2019/42590 soruşturma, 2020/3780 esas, 2020/2503 sayılı iddianamenin iadesine dair Şanlıurfa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/06/2020 tarihli ve 2020/375 iddianame değerlendirme sayılı kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile iddianamenin iadesi kararının kaldırılmasına ilişkin mercii Şanlıurfa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/06/2020 tarihli ve 2020/292 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 13/08/2020 gün ve2020/10128 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15/09/2020 gün ve 2020/74722 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 12/04/2018 tarihli ve 2018/2565 esas, 2018/5584 karar sayılı ilâmında yer alan, "Karşılıksız yararlanma suçu bakımından özel bir etkin pişmanlık düzenlemesi olan TCK'nın 168/5. maddesi gereğince ve kanun koyucunun amacı doğrultusunda şikâyetçi kurumun uğradığı zararı, vergisi dahil suç tutanağı ile belirlenmiş veya belirlenecek olan cezasız tutarının ödenmesi halinde şüpheli hakkında kamu davası açılamaz. Maddede “ ... bahsedilen zarar, vergili ve cezasız miktardır ... Bu durumda Cumhuriyet savcısı sulh ceza hâkiminden keşif yapılıp rapor alınması için talepte bulunmalı ve alınacak rapor sonucunda sanığa ödeme bildiriminde bulunmalıdır.” Yargıtay’ımızın istikrar bulmuş içtihatları da bu yönde olup, gecikme faizi ve benzeri zararlar 168. madde kapsamında değerlendirilemez. (Y. 17. C.D.’nin 16.06.2017, 2015/18830 E. ve 2016/9113 K. sayılı kararında olduğu gibi.)...Maddeye göre, ödenmesi halinde şüpheli hakkında takipsizlik kararı verilmesi sonucunu doğuracak olan vergili zarar miktarı gerekirse keşifte yaptırılmak (yada yapılmak) suretiyle tespit edilip, şüphelinin bu miktarı şikâyetçi kuruma ödemesi halinde hakkında dava açılmayacağına dair bir bildirimde bulunulmamıştır. Bu sebeple iddianamenin iadesi ve bu karara yönelik itirazın reddi kararları usul ve yasaya uygundur." şeklindeki açıklamalar nazara alındığında, Şanlıurfa Cumhuriyet Başsavcılığınca anılan Yargıtay ilâmında belirtilen şekilde mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor doğrultusunda normal tarifeye göre vergili ve cezasız gerçek zarar miktarı tespit edilip, şüphelinin bu miktarı şikâyetçi kuruma ödemesi halinde haklarında dava açılmayacağına dair bir bildirimde bulunulmadan iddianame tanzim edildiği gözetilmeden, iddianamenin iadesi kararına karşı yapılan itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK’nın 160/2. maddesi hükmü ile; soruşturma evresinde Cumhuriyet savcılarına şüphelinin lehine olan delilleri (de) toplama ve şüphelinin haklarını koruma yükümlülüğü getirilmiş, ayrıca aynı Kanun’un 170 ve 174. madde hükümleri ile iddianamenin iadesi kurumuna yer verilmiştir. CMK’nın 174. maddesinin 1. fıkrasının b) bendi hükmüne göre de "Suçun sübutuna etki edeceği muhakkak olan bir delil toplanmadan" hazırlanan iddianamenin iade edilmesi gerekir.

Karşılıksız yararlanma suçu bakımından özel bir etkin pişmanlık düzenlemesi olan TCK’nın 168/5. maddesi gereğince ve kanun koyucunun amacı doğrultusunda şikâyetçi kurumun uğradığı zararın, vergisi dahil suç tutanağı ile belirlenmiş veya belirlenecek olan cezasız tutarın ödenmesi halinde şüpheli hakkında kamu davası açılamaz. Maddede bahsedilen zarar, vergili ve cezasız miktardır, uğranılan vergili ve cezasız zarar miktarının tespiti amacıyla gerekirse keşif yapılması için Cumhuriyet Başsavcılığınca CMK’nın 83 ve 162. maddelerine istinaden Sulh Ceza Hakimliğinden talepte bulunulması, dosya içeriğindeki delillere göre karşılıksız yararlanma suçunun oluştuğu kanaatine varıldığı takdirde şüphelinin TCK’nın 168/5. fıkrasında düzenlenen yasal imkândan faydalanabilmesi, bu hususun bir dava şartı olduğu ve CMK’nın 174 ve 223/8. maddeleri gereğince işlem yapılmasına da yol açabileceği değerlendirilerek şüpheliye belirlenen vergili ve cezasız zarar miktarını kamu davası açılmadan önce tamamen tazmin etmesi halinde hakkında dava açılmayacağı da hatırlatılarak bu hususta usulünce bildirim yapılması ve makul bir süre tanınması, soruşturma aşamasında zararın tamamen tazmini halinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi, tamamen tazmin edilmemesi halinde dava açılması gerektiği gözetilmelidir.

Bu açıklamalar ışığında incelenen somut olayda; dosya içerisindeki 19/09/2017 tarihli kaçak elektrik tespit tutanağında, “Yapılan kontrolde abonenin akım L2 ve akım L3 trafosunun kablolarını orta kısımdan keserek sayacın 3/2 değerinde eksik tüketim kaydına sebebiyet verilerek kaçak elektrik tüketiminin yapıldığının” belirtildiği, açıklama kısmına da “akım uçlarını boşa alma” notunun düşüldüğü, bu kullanım şekline göre elektrik enerjisinin sahibinin rızası olmaksızın ve tüketim miktarının belirlenmesini engelleyecek şekilde tüketilmesinden dolayı mahallinde bir keşif yapılarak bilirkişi raporu tanzimine lüzum bulunmadığı; ayrıca dosya kapsamından, TCK’nın 168/5. maddesine göre, ödenmesi halinde şüpheli ... hakkında kovuşturmaya yer olmadığına kararı verilmesi sonucunu doğuracak olan, normal tarifeye göre vergili ve cezasız gerçek zarar miktarı bilirkişiye dosya üzerinden yaptırılan hesap sonucu tespit edilip, şüphelinin bu miktarı şikâyetçi kuruma ödemesi halinde hakkında dava açılmayacağına dair bir bildirimde bulunulduğu anlaşılmakla; iddianamenin iadesi kararına yönelik olarak yapılan itirazın mercince kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik görülmediğinden, (ŞANLIURFA) 4. Ağır Ceza Mahkemesinden kesin olarak verilen 17.06.2020 tarihli ve 2020/292 D.İş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 25/01/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13728, Karar No: 2013/11773, Tarih: 05.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/13728 E.  ,  2013/11773 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Dava, destekten yoksun kalma tazminatına ilişkin olup, ölenin yakını tarafından aracın ZMMS sigortacısı aleyhine açılmıştır.

Uyuşmazlığın niteliğine ve tarafların sıfatına göre, dosyanın temyiz incelemesi, Yargıtay 17. Hukuk Dairesinin görevine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıdaki açıklanan nedenlerle, dosyanın görevli Yargıtay 17. Hukuk Dairesi Başkanlığı’na GÖNDERİLMESİNE, 05/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2222, Karar No: 2014/4488, Tarih: 11.03.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/2222 E.  ,  2014/4488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Geri çevirme kararının gereği tam olarak yerine getirilmeden dosyanın gönderildiği anlaşılmaktadır.

1-Dava konusu 594 ada 118 parsel numaralı taşınmazın 10.10.2011 olan değerlendirme, somut emsal alınarak incelenen 22381 ada 7 parsel sayılı taşınmazın ise değerlendirmeye esas alınan 17.04.2007 olan satış tarihleri itibariyle imar düzenlemesi sonucu meydana gelen imar parselleri olup olmadıklarının, imar parseli iseler düzenleme ortaklık payının düşülüp düşülmediği, düşülmüş ise oranının belediye imar ve tapu müdürlüklerinden sorulmasını istendiği, somut emsal için cevap verilmediği, dava konusu taşınmaz için ise tarihi belli olmayan dağıtım cetvelinin gönderilmesi ile yetinildiği anlaşıldığından istenilen hususların belediye başkanlığından ve tapu müdürlüğünden,

2-... İmar ve Şehircilik Müdürlüğü'nün 28.01.2014 tarihli yazısında belirtilen Meram Belediye Meclisi'nin 11.11.2005 tarih ve 178 sayılı ve Büyükşehir Belediye Meclisi'nin 17.02.2006 tarih ve 18 sayılı kararının onaylı örneğinin ilgili belediyelerden,

Sorularak alınacak cevap yazılarının dosyaya konulmasından ve istenilen hususların yerine getirildiğinin bizzat hakimlikçe denetlenmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine yeniden GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13218, Karar No: 2015/17960, Tarih: 13.10.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/13218 E.  ,  2015/17960 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar ..., ... ve ... hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

Sanık ... hakkında suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince:

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığa atılı suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan şekli ile altı aydan üç yıla kadar hapis ve on bin güne kadar adli para cezası şeklindeki yaptırımlarının her ikisinin de birlikte öngörüldüğü, kanunda hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Kanun'un 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda hüküm fıkrasında sanık hakkında uygulama maddesindeki temel cezalardan hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde farklı bir gerekçe gösterilmeden aynı gerekçelerle adli para cezasının, gün sayısının 5 gün yerine, 60 gün olarak belirlenmesi suretiyle fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; “5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine, aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirilerek 4 gün adli para cezasına indirilmesine ve aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 80 TL olarak belirlenmesi” suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3705, Karar No: 2016/16916, Tarih: 28.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/3705 E.  ,  2016/16916 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 10.000,00 TL’nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında verdiği dilekçe ile talebini 19.832,40TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak ve diğer bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak ve diğer bedelleri elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kısmen kabulüne, 8.778,29 TL'nin, dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte, davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, bu hususta fazlaya dair talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak ve diğer bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.