muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2496, Karar No: 2014/3331, Tarih: 24.02.2014

TCK'nın 158/1-e bendinde belirtilen, kamu kurum ve kuruluşlarının zararına olarak dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hal kabul edilmiştir. Hangi kurum ve kuruluşların, kamusal nitelik taşıdığı, o kurumun kadro bakımından bağlı olduğu durumu düzenleyen mevzuata göre belirlenir. Bu nitelikli halin oluşması için, eylemin kamu kurum ve kuruluşlarının mal varlığına zarar vermek amacıyla işlenmesi gerekir.

Zarar vermek, kamu kurum ve kuruluşlarından hakkı olmayan bir parayı almak ya da bir borcu geri vermemek şeklinde olabilir. Bu suçun zarar göreni kamu kurum ve kuruluşunun tüzel kişiliğidir. Kamu kurum ve kuruluşlarının zarar görmesi söz konusu değilse bu suç oluşmayacaktır. Dolandırıcılık suçunun kamu yararına çalışan hayır kurumlarının zararına işlenmesi madde kapsamında değildir.

2090 sayılı yasada, tabii afetlerden zarar gören çiftçilerle ilgili düzenlemelere yer verildiği, çiftçilerin zararlarının tespitleri, yapılacak ödemeler ve ödemelerin kimlere yapılacağı hususundaki ayrıntılara ise; 26272 sayılı Tabii Afetlerden Zarar gören Çiftçilere Ödenecek Yardımlar Hakkında Yönetmelikte yer verildiği, bu yönetmeliğin 5. maddesinde yardımın hangi koşullarda, kimlere verileceğinin düzenlendiği, buna göre;

"(1) Bu Yönetmelikte yer alan yardımlardan, 5363 sayılı Tarım Sigortaları Kanunu kapsamında uygulama yılında yer alan riskler için tarım sigortası yaptırmamış üreticiler yararlanamaz.

(2)Yardımdan yararlanılabilmesi için, çiftçi veya çiftçilerin birlikte kurdukları kooperatifler aşağıdaki şartları haiz olmalıdır:

A)Tarımsal ürünlerinin, canlı ve cansız üretim araçları ve tesisleri dâhil tüm tarımsal varlığının toplam parasal değerinin en az %40 ve daha fazla oranda zarar görmesi ile birlikte;

-Çiftçinin veya çiftçilerin birlikte kurdukları kooperatiflerin bu zararı diğer tarım ve tarım dışı gelirleri ile karşılayacak gücünün bulunmaması,

-Kredi veren banka, kooperatif ve benzeri kuruluşlardan zararlarını karşılayacak borç ve tazminat alma imkânlarının bulunmaması,

-Zarar ve ziyanlarının herhangi bir suretle karşılanmamış olması,

b)Tarımsal ürünlerinin, canlı ve cansız üretim araçları ve tesislerinin %40’tan daha az zarar görmesi ile birlikte, kredi alma imkânı bulunmaması, tarım dışı gelirinin yeterli bulunmaması dolayısıyla, tarımsal faaliyetlerini devam ettiremeyecek ve geçimini sağlayamayacak kadar muhtaç olması, ikinci fıkranın (a) veya (b) bentlerindeki şartları taşıyan yardıma muhtaç çiftçi ailesinin, bu yönetmelikte yer alan yardımlardan yararlanabilmesi için, yıllık gelir toplamının, her yıl bakanlar kurulunca açıklanan 16 yaş ve üzeri asgari ücret brütünün yıllık toplamının üç katına tekabül eden miktar veya altında olması gereklidir” hükümlerine yer verildiği anlaşılmakla;

Sanık ...’in, SSK'dan emekli olarak maaş aldığı halde 31.05.2007 tarihinde, emekli ya da çalışan olmadığına dair taahhüt imzalayarak meydana gelen don olayından dolayı devletçe ödenmekte olan 1.951,56 TL parayı almak suretiyle kamu kurumu olan hazineyi zarara uğrattığının iddia edilmesine karşılık, 27.08.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan 26272 sayılı Yönetmeliğin mahkemece değerlendirilen 5/b-3. maddesinin "bu yardımlardan yararlanılabilmesi için, yıllık gelir toplamının her yıl Bakanlar Kurulu’nca açıklanan 16 yaş ve üzeri asgari ücret brütünün yıllık toplamının üç katına tekabül eden miktar veya altında olması gereklidir" hükmü karşısında, sanığın aldığı emekli maaş miktarına göre yardım almasının mümkün bulunması nedeniyle olayda, dolandırıcılık suçunun unsurları itibariyle oluşmayıp, eylemin TCK'nın 206. maddesi kapsamında resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14646, Karar No: 2013/21586, Tarih: 04.12.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/14646 E.  ,  2013/21586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun .... maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun .... maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

H.U.M.K.’nun 433/.... maddesine göre; hükmü süresinde temyiz etmeyen taraf, karşı tarafın temyiz dilekçesinin kendisine tebliğinden itibaren l0 günlük cevap süresi içinde katılma yoluyla temyiz yoluna başvurabilir.

Davalının katılma yoluyla temyiz dilekçesi süre geçtikten sonra verildiğinden temyiz dilekçesinin reddine karar verildikten sonra, davacı idare vekilinin temyizi yönünden yapılan incelemede;

Bilirkişi incelemeleri yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilirken, dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça aynı ilçedeki yakın bölgelerden ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın özel amacı olmayan satışların emsal alınması gerekir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda; emsal alınan taşınmazın başka bir ilçeden alınması, emsalin satış tarihi ile dava tarihi arasında ... yıl gibi uzun bir süre olması ve emsalin akit tablosu, tapu kaydı ve vergi kayıtları getirtilmeden taşınmazın bulunduğu ilçede uygun emsal olmadığı ....... müdürlüğünden araştırılmadan, bu satışın emsal olarak değerlendirilmesi mümkün değildir.

Bu durumda taraflara; yakın zaman içinde benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi; dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığının ilgili Belediye Başkanlığı ve ....... Müdürlüğünden sorulması, emsallerle olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen emlak vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu araştırılarak, getirtilecek emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U....nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 04.....2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28575, Karar No: 2019/1216, Tarih: 16.01.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/28575 E.  ,  2019/1216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, Müvekkilinin, davalı şirket nezdinde 27.09.1988-31.01.2011 tarihleri arasında davalı şirkette çalıştığını, iş akdinin emeklilik sebebiyle sona erdiğini, davalı şirketin, emeklilik sonrasmda ve öncesinde davacıya yapmış olduğu ödemelerin, işyerinde uygulanmakta olan işyeri yönetmeliğine göre işçilerin kazanmış olduğu miktar göz önüne alınmadan işçiler aleyhine eksik olarak yapıldığını, davalı şirketin işyeri yönetmeliğinin 4. maddesine göre, ücret artışları halen yürürlükte olan yönetim kurulu kararlarına göre, DİE 1987/100 bazlı endekse bağlı olarak, üçer aylık dönemler sonunda yapılan zamlar ile korunması gerekirken müvekkilinin maaşında Temmuz 2003 yılından itibaren bu maddeye uygun ücret artışı yapılmadığını, bu sebeple ödenen ücret, maaş ikramiyesi ve hizmet ikramiyesi alacağının eksik ödendiğini, davalı şirketten eksik ödenen ücret, maaş ikramiyesi ve hizmet ikramiyesi alacaklarının tahsili amacı ile ... 3. İş Mahkemesi’nin 2011/14E. Sayılı dosyası ile alacak davası açılmış olduğunu, yerel mahkeme tarafından yapılan yargılama sonucunda diğer alacak kalemleri bakımından davanın kabulüne, hizmet ikramiyesi fark alacağı bakımından ise davanın reddine dair karar verildiğini, Yerel mahkeme karan, Yargıtay 22. Hukuk Dairesi’nin 2013/553E. 2013/29804K. Sayılı ilamı ile onanmak sureti kesinleştiğini, Yargıtay 22. Hukuk Dairesi tarafından davacı açısından başlatılan ... 3. İş Mahkemesi 2011/14E. Sayılı dosyası ve emsal dosyalar lehine verilen ONAMA kararları ile davalı şirketin yapmış olduğu değişikliklerin tek taraflı olduğu, bu hususta işçinin rızası bulunmadığı, değişikliklerin işyeri şartı haline gelmesinin mümkün olmadığı, yapılan değişiklerin İş Kanunu 22. Maddesine aykırılık teşkil ettiği kabul edildiğini, akit teorisi ve iktisaden zayıf olan işçiyi koruma ilkesi gereğince, iş koşullarındaki değişikliğin ancak işçiye tebliği ile işçinin beyanı alınarak yapılması halinde hüküm doğurabileceğini, ancak davalı şirketin tek taraflı iradesiyle ve işçilerin yazılı rızasını almadan başlattığını uygulamaların davacıya usulünce tebliğ edilmediği gibi kendisine de hiçbir İtiraz hakkı tanınmadığını, diğer yandan davalı işverenin işyeri uygulaması haline gelen birçok uygulamayı da tek taraflı olarak usulsüz şekilde sona erdirmiş olduğunu,... 3. İş Mahkemesinin 2011/ 14 E. sayılı dosyasında bilirkişi raporunda 2003 yılından itibaren yapılması gereken maaş artışı yapılmadığından eksik hesaplama yapılmış olduğunu, güncellemenin 2003 Ocak ayından itibaren yapılması gerektiğini bu sebeple yeniden hesaplama yapılması gerektiğini iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı şirkette 1988-2011 yılları arasında çalıştığını, 31.01.2011 tarihinde emekli olarak işten ayrıldığını, işbu dava ile 1999 yılından sonra oranlarında değişiklik yapıldığı ve hak kaybı yaşandığı iddiası ile davalı şirkete dava açtığını, talepleri ile ilgili kesinleşmiş Mahkeme ilamı olduğunu ve buna rağmen fark alacaklar için dava açtığını, davacı tarafın, 1999 yılından sonra yapılan değişikliğe karşı haklı sebeple iş akdini fesih hakkı varken yaklaşık 15 sene sesini çıkarmadığını, bu hususun davacı tarafın kötüniyetini ortaya koyan bir davranış olduğunu, davacının yapılan değişikliklere itiraz etmediğini, maaşını zamlı olarak alırken herhangi bir itiraz da bulunmadığını ve buna ilişkin bir kayıt da düşülmediğini, davacının maaşında eksik ödemenin asla söz konusu olamayacağını, davacının talebinin tamamen kötüniyetli olduğunu ve kötüniyeti hiçbir hukuk sisteminin korumayacağını, davacının taleplerinin 5 yıllık zamanaşımına tabi olduğunu, davacının ücretlerinin ve ikramiyelerinin tam ödendiğini, eksik ödeme olmadığını savunarak savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz başvurusu :

Karara karşı davalı vekili tarafından süresinde temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

E) Gerekçe:

Dava konusu uyuşmazlığın daha önceden açılmış ve hâlen görülmekte olmaması (derdest olmaması) ve daha önceden kesin hükme bağlanmamış olması dava şartıdır. (6100 sayılı HMK 114/1-ı-i) Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. (6100 sayılı HMK 115/2)

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 303/1. maddesine göre, bir davaya ait şeklî anlamda kesinleşmiş olan hükmün, diğer bir davada maddi anlamda kesin hüküm oluşturabilmesi için, her iki davanın taraflarının, dava sebeplerinin ve ilk davanın hüküm fıkrası ile ikinci davaya ait talep sonucunun aynı olması gerekir.

Kesin hükmün ilk koşulu, her iki davanın taraflarının aynı kişiler olması; ikinci koşulu, müddeabihin aynılığı; üçüncü koşulu ise, dava sebebinin aynı olmasıdır.

Kesin hükmün ikinci koşulu olan müddeabih, dava konusu yapılmış olan hak, yani dava ile elde edilmek istenilen sonuçtur. Önceki dava ile yeni davanın müddeabihlerinin (konularının) aynı olup olmadığını anlamak için hâkimin, eski davada verilen kararın hüküm fıkrası ile yeni davada ileri sürülen talep sonucunu karşılaştırması gerekir. Eski ve yeni davanın konusu olan maddi şeyler fiziki bakımdan aynı olsa bile, bu şeyler üzerinde talep olunan haklar değişikse, müddeabihler aynı değil demektir.

Kesin hükmün ikinci koşulu olan müddeabih, dava konusu yapılmış olan hak, yani dava ile elde edilmek istenilen sonuçtur. Önceki dava ile yeni davanın müddeabihlerinin (konularının) aynı olup olmadığını anlamak için hâkimin, eski davada verilen kararın hüküm fıkrası ile yeni davada ileri sürülen talep sonucunu karşılaştırması gerekir. Eski ve yeni davanın konusu olan maddi şeyler fiziki bakımdan aynı olsa bile, bu şeyler üzerinde talep olunan haklar değişikse, müddeabihler aynı değil demektir.

Kesin hüküm itirazı, davanın her aşamasında ileri sürülebilir ve mahkemede; (Yargıtay'da) davanın her aşamasında kesin hükmün varlığını kendiliğinden gözetip, davayı kesin hükümden (dava şartı yokluğundan) reddetmesi gerekir. Yine kesin hüküm itirazı mahkemede ileri sürülmemiş olsa dahi, ilk defa Yargıtay'da (temyiz veya karar düzeltme aşamasında) da, dahası bozmadan sonrada ileri sürülebilir. Bu bakımdan usulü kazanılmış hakkın istisnasıdır ve tarafların iradesine de bağlı olmayan mutlak bir etkiye sahiptir. O nedenle kesin hükmün varlığı, yargılamanın bir kesiminde nazara alınmamış olması diğer bir kesiminde ele alınmasını engellemez.

Somut uyuşmazlıkta, davacı ... 3. İş Mahkemesi 2011/14 Esas 2012/497 Karar sayılı dosyasında dava konusu döneme ilişkin alacak davası açtığını, o dosyada ücretin miktarına yönelik hesabın eksik yapıldığını ve bu nedenle ücret farkı ile hizmet ikramiyesinin eksik hesaplandığını iddia ederek aynı döneme ilişkin tekrar talepte bulunmuş, ancak yapılan incelemede adı geçen dosyada yapılan yargılama neticesinde davacının fark ücret, ikramiye ve izin ücreti taleplerinin kabulüne, fark hizmet ikramiyesi talebinin ise reddine karar verilerek söz konusu karar davacı temyizi olmaksızın Yargıtay 22. Hukuk Dairesi'nin 20/12/2013 tarih 2013/553 Esas 2013/29804 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği anlaşılmakla, bu kararın eldeki dava yönünden maddi anlamda kesin hüküm niteliğinde olduğu, anlaşıldığından, mahkemece davalıya karşı açılan davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken ( dava tarihi itibariyle kesin hüküm nedeniyle usulden reddi) işin esasına girilerek yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıdaki açıklanan nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16/01/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9526, Karar No: 2014/22108, Tarih: 31.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/9526 E.  ,  2014/22108 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 31/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14298, Karar No: 2016/2299, Tarih: 10.03.2016

**21. Ceza Dairesi         2015/14298 E.  ,  2016/2299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanığın ikamet ettiği evde yapılan kontrolde abonesiz olarak sayaçtan elektrik geçirdiğinin tespit edilmesi üzerine 21.04.2011 tarihinde geçici olarak elektrik enerjisinin kesildiği ve mühür altına alındığına dair tutanak tutulduğu, akabinde 07.06.2011 tarihinde yapılan kontrolde abonesiz olarak enerji kullanımının devam ettiğinin tespiti ile elektriğin komple kesilerek yeniden mühür altına alındığının belirlenmesi karşısında; sanığın mührün konuluş amacına aykırı hareket ederek üzerine atılı mühür bozma suçunu işleyip işlemediğinin tespiti bakımından dosya arasında onaysız suretleri bulunan tutanakların asılları ya da onaylı suretlerinin dosya arasına alınarak, tutanak mümzilerinin dinlenilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, abonesiz olan sayacın mühürlenmesinin de söz konusu olmayacağı gerekçesi ile eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde beraatine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12243, Karar No: 2015/2476, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/12243 E.  ,  2015/2476 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24856, Karar No: 2016/440, Tarih: 08.02.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/24856 E.  ,  2016/440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, yağma suçunu “gece vakti” işlediği halde, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 149/1. maddesinin (h) bendinin uygulanmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin ... bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına karar verilmesi,

2- 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca, sanık hakkında 2 yıl 1 ay denetim süresi belirlenmesi yerine maddi hata ile 'denetimde serbestlik tedbiri uygulanmasına' şeklinde yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” cümlesinin çıkarılarak yerine “denetim süresi belirlenmesine” cümlesinin eklenmesi, yargılama gideri olarak yer alan savunman ücretlerine ilişkin toplam 633 TL’lik kısım da çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.