muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15542, Karar No: 2014/23079, Tarih: 07.11.2014

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13421, Karar No: 2025/3113, Tarih: 27.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/13421 E.  ,  2025/3113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1462 E., 2024/1907 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara Batı 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/497 E., 2024/94 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkili davacının 28.01.2013 tarihinde iş kazası geçirdiğini, davacının geçirdiği iş kazası neticesinde sol el 2. Parmağı operasyonla kısaltıldığını, davalı işverenin iş kazasını SGK ya bildirmediğini, bu zamana kadar da müvekkili davacıya gerek maddi gerekse manevi hiçbir katkıda bulunmadığını belirterek, dava konusu kazanın iş kazası olduğunun ve iş kazası neticesinde oluşan sürekli iş göremezlik oranının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının geçirmiş olduğu iş kazasının iş kazası niteliğinde olmadığını, bir maluliyet de söz konusu olmadığını, davacının olay yaşandığı gün müvekkile iş yerinde satış bölümünde çalışmak için istekli olduğunu bildirdiğini, davacıya makineleri tanımadığı için asla makinelere yaklaşmaması gerektiğinin bildirildiğini, bütün iş güvenliği eğitimlerinin verildiğini ve önlemlerin alındığını beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

Dahili davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın açılmasına müvekkil kurumun sebebiyet vermediğini beyanla, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile

1-SGK aleyhine açılan iş kazası tespit talebi konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına,

2-Davalılardan ... aleyhine açılan davanın kabulüne, davacının ...' ya ait işyerinde 28.01.2013 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine,

3-Davacının davalı ... 'ya ait işyerinde (.... Tandır Lavaşım) 28.01.2013 tarihinde geçirdiği kaza nedeni ile SGK, YSK ve ATK raporları doğrultusunda maluliyetinin E cetveline göre % 7,1 olduğunun tespitine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, davanın reddi gerektiğini beyanla karara karşı temyiz talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini beyanla karara karşı temyiz talebinde bulunmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, iş kazasının ve sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti istemine ilişkindir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, davanın reddi gerektiğini beyanla karara karşı temyiz talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini beyanla karara karşı temyiz talebinde bulunmuştur.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, iş kazasının ve sürekli iş göremezlik derecesinin tespiti istemine ilişkindir.

1) Eldeki davaya konu olayın meydana geldiği tarih itibari ile davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 13. maddesidir. Maddenin birinci fıkrasında iş kazası,

“a) Sigortalının işyerinde bulunduğu sırada,

b) (Değişik bend:17.04.2008-5754 S.K./8.mad) İşveren tarafından yürütülmekte olan iş nedeniyle sigortalı kendi adına ve hesabına bağımsız çalışıyorsa yürütmekte olduğu iş nedeniyle,

c) Bir işverene bağlı olarak çalışan sigortalının, görevli olarak işyeri dışında başka bir yere gönderilmesi nedeniyle asıl işini yapmaksızın geçen zamanlarda,

d) (Değişik bend: 17.04.2008-5754 S.K./8. mad) Bu Kanunun 4. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamındaki emziren kadın sigortalının, iş mevzuatı gereğince çocuğuna süt vermek için ayrılan zamanlarda,

e) Sigortalıların, işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere gidiş gelişi sırasında meydana gelen ve sigortalıyı hemen veya sonradan bedenen ya da ruhen özüre uğratan olaydır.” şeklinde tanımlanmıştır.

İş kazası nedeniyle sosyal sigorta yardımlarının yapılabilmesi öncelikle Kurumun zararlandırıcı sigorta olayının iş kazası olduğunu kabul etmesine bağlıdır. İş kazası olgusu Kurumca kabul edilmezse somut olayda olduğu gibi sigortalının ya da hak sahiplerinin olayın iş kazası olduğunu dava yolu ile tespit ettirmesi gerekmektedir.

İş kazasını meslek hastalığından ayıran en önemli husus iş kazasının ani meydana gelen bir olay olmasıdır. Ani olayın gerçekleşmesinden sonraki bir vakitte sigortalıda bedenen veya ruhen zararlar meydana gelebilmektedir. Burada önemli olan husus meydana gelen zarar ile ani olay arasında illiyet bağının olup olmadığı meselesidir. Kanunda iş kazası tanımlanırken dıştan gelen bir etkinin varlığından bahsedilmemiştir. Bu nedenle sigortalının kalp krizi veya beyin kanaması geçirmesi ile intihar etmesi de iş kazası kapsamında değerlendirilmektedir. Burada önemli olan bir husus, olayın iş kazası sayılması ile işverenin kazanın meydana gelmesinde kusuru olup olmadığı halinin karıştırılmaması gerektiğidir. Zira bir olayın iş kazası sayılması ile işverenin kusurunun bulunması durumu aynı değildir. Önemine binaen belirtmek gerekir ki illiyet bağının varlığı için sigortalının yaptığı iş ile gerçekleşen kaza arasında bir bağ olması gerekmektedir (.... Türk Mevzuatında İş Kazasının Tespiti Davaları, Yargıtay Dergisi, Temmuz 2018, cilt 44, sayı 3).

Somut olayda, 5510 sayılı Kanun'un 13. maddesi uyarınca iş kazası olduğunun tespit edildiğine dair SGK Başkanlığının yazısı nezdinde, davalı SGK yönünden dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de; aslen Kurumca alınan karar tek taraflı ve sadece davalı ... bağlayacak olup, uyuşmazlığın tüm taraflar yönünden kesin surette çözülmesi gerektiğinden ve davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğundan her iki davalı yönünden davanın kabulüne karar verilmesi ve sürekli iş göremezlik derecesinin belirlenmesinde ATK raporlarına göre davacının çalışır tarihi olarak bildirilen 12.02.2013 tarihinden itibaren tespite karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu konuların düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 370. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalılar vekillerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının;

- 1ve 2 nolu bentleri silinerek yerine;

"1-Davanın kabulüne, davacının ...' ya ait işyerinde 28/01/2013 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine" ibarelerinin,

- 3 nolu bendi silinerek yerine;

"2-Davacının davalı ... 'ya ait işyerinde ( .... Tandır Lavaşım ) 28/01/2013 tarihinde geçirdiği kaza nedeni ile sürekli iş göremezlik derecesinin çalışır tarihi olarak bildirilen 12.02.2013 tarihinden itibaren % 7,1 olduğunun tespitine" ibarelerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2007/16411, Karar No: 2007/15733, Tarih: 12.09.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/16411 E.  ,  2007/15733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 2. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine,  12.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4880, Karar No: 2012/10575, Tarih: 23.05.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/4880 E.  ,  2012/10575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kısmen kapama zeytinlik, kısmen kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12269, Karar No: 2019/27822, Tarih: 13.03.2019

**7. Ceza Dairesi         2015/12269 E.  ,  2019/27822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'ın işletmecisi olduğu ... Petrol İstasyonun'da kaçak akaryakıt boşaltıldığı ihbarı üzerine usulüne uygun yapılan aramada ...plakalı .... marka tankerden ... Petrol'e ait yer altına gömülü vaziyetteki yakıt tankına hortum vasıtasıyla kaçak akaryakıt aktarıldığı görülerek 7220 kg. miktarındaki yakıtın ele geçirildiği olayda;

Dosyada yer alan ele geçirilen yakıttan alınan numunelere ilişkin TUBİTAK MAM tarafından düzenlenen 25/01/2012 tarihli analiz raporuna göre ağırlıkça %39,2 oranında sodyum stearat ve % 60.8 oranında organik çözücü (White spirit, hekzan ve izomerleri) karışımlı maddenin ele geçirildiği, ele geçirilen maddenin 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'nun 2. maddesinin 21/c numaralı bendi kapsamında olduğu ve teknik düzenlemelere uygun akaryakıt olmadığının anlaşılması karşısında, her ne kadar sanıklar aşamalardaki savunmalarında, tankları temizlemek ve eskileri yok etmek amacıyla yakıtı çıkarmadan önce tankların içine kimyasal maddeler döktüklerini bu işlemi içerisindeki katılaşmış yakıtın çözülmesini sağlamak amacıyla yaptıklarını beyan etmişlerse de, olayın oluş şekli dikkate alındığında, yer altı tankerlerinde ele geçirilen karışımlı yağın ticari amaca yönelik bulundurulduğunun kabulüyle eylemin sabit olduğu gözetilmeden, sanıkların mahkumiyeti yerine dosyanın içerisinde yer alan dava dışı 20.03.2012 tarihli numune alma tutanağında belirtilen ''1 numaralı pompa'' alınan numunenin analizinin yapıldığı 06.04.2012 tarihli TUBİTAK MAM raporundaki geçerli sonuç gerekçe gösterilerek yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan .... vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18311, Karar No: 2014/4116, Tarih: 24.02.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/18311 E.  ,  2014/4116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve yıkım davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza el atmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davalılar tarafından haklı ve geçerli bir neden olmaksızın, davacıya ait taşınmazdan kanalizasyon ve atık su borusu geçirildiği ve beton döküldüğü keşfen saptanmak ve davalı taşınmazı lehine kurulmuş bir mecra hakkı da bulunmadığı gözetilmek suretiyle elatmanın önlenmesi ve yıkıma karar verilmesinde kural olarak bir isabetsizlik yoktur. Davalı tarafın bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddi ile bu yönden hükmün Onanmasına,

Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarına gelince, bilindiği üzere 4721 sayılı TMK(Türk Medeni Kanunu)'nun 742. maddesinde " Taşınmaz maliki, üst taraftaki araziden kendi arazisine doğal olarak akan suların özellikle yağmur, kar ve tutulmamış kaynak sularının akışına katlanmak zorundadır" hükmü ile aynı yasanın 743. maddesinde "Bir arazinin suyu öteden beri alt taraftaki araziye doğal bir şekilde akmakta ise, alt taraftaki arazi maliki, üst taraftaki araziden fazla suyun boşaltılmaı sırasında da bu suları tazminat isteme hakkı olmaksızın kabul etmek zorundadır. Alt taraftaki arazi maliki boşaltma dolayısıyla akan sulardan zarar görmekte ise gideri üst taraftaki arazi malikine ait olmak üzere kendi arazisine yapılacak mecra ile suyun boşaltılmasını isteyebilir" hükmü düzenlenmiştir.

Bununla birlikte alınan bilirkişi raporunda, davalılara ait evin çatısına gelen yağmur sularının dört ayrı noktadan pvc borularla akıtıldığı, akan suların evin çevresinden dolaşarak eğim yönünde davacıya ait eve doğru akarak zarar verdiği ancak eğim nedeniyle bunun normal bir sonuç olduğu belirtilmiş, ek raporda da başka parsellerden geçmeden davalıya ait parsel üzerinden cazibeli olarak akan suyun başka bir noktaya taşınmasının mümkün olmadığı, mecrayla bu suyun giderilmesi gerektiği bildirilmiştir.

Somut olay ve TMK'nun 742. ve 743. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, davalılara ait parselden doğal olarak davacı parseline akan yağmur sularına davacı tarafın katlanmak zorunda olduğu hatta doğal olarak akan suların boşaltılması sırasında da davacının tazminat isteme hakkı olmaksızın bu suyu kabul etmesi gerektiği kabul edilmelidir.

-2-

Somut olay ve TMK'nun 742. ve 743. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, davalılara ait parselden doğal olarak davacı parseline akan yağmur sularına davacı tarafın katlanmak zorunda olduğu hatta doğal olarak akan suların boşaltılması sırasında da davacının tazminat isteme hakkı olmaksızın bu suyu kabul etmesi gerektiği kabul edilmelidir.

-2-

Öte yandan davacı taraf, husumet nedeniyle davalıların, yağmur sularını biriktirirerek olukları arazisine vermek suretiyle taşınmazına zarar verdiklerini iddia etmişse de dosya kapsamından davalıların zararlandırma kastıyla hareket ettikleri kanıtlanmadığı gibi taşınmaza verilmiş somut bir zarar da saptanmamıştır.

Hal böyle olunca, davacı tarafın oluklardan yağmur suyu akıtılmak suretiyle yapılan elatmanın önlenmesine ilişkin istemi bakımından yukarıda değinilen hususlar ve özellikle TMK'nun 742 ve 743. maddeleri gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı tarafın bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/486, Karar No: 2010/7617, Tarih: 29.06.2010

**11. Ceza Dairesi         2008/486 E.  ,  2010/7617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Beraat

213 sayılı VUK.nun 1.1.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 sayılı yasa ile değişik 359 maddesine göre vergi kanunları uyarınca sahte olarak düzenlenmiş belgelerin (faturaların) alınıp kayıtlara intikal ettirilip bilerek kullanılması “sahte fatura kullanmak” suçunun oluşumu için yeterli olup “vergi ziyaı” doğması suç unsuru olmaktan çıkarıldığı cihetle; dosya kapsamı itibariyle somut olayla 2003 takvim yılında sanığın kullandığı suça konu faturaları düzenleyen altı ayrı mükellef hakkında tanzim olunan Vergi Tekniği ve sair vergi inceleme rapor içerikleri ile bu faturalar muhtevasına ilişkin mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin ve ödeme belgelerinin bulunmadığı anlaşılmakla sanığa yüklenen suçun sübuta erdiği ve mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden “vergi ziyaına sebebiyet verilmediği” görüşüne dayalı bilirkişilerin yetersiz raporlarına da dayanılarak yazılı şekilde “beraat” kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi 5320 Sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK.nun 321 nci maddesi uyarınca BOZULMASINA, 29.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3939, Karar No: 2014/12227, Tarih: 03.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/3939 E.  ,  2014/12227 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 8. İş Mahkemesi

Tarihi : 27/12/2013

Numarası : 2012/255-2013/736

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı S.. Y.. tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 03.06.2014 günü belirlenen saatte taraflara tebligat yapıldığı halde gelmedikleri görülerek incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü;

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı vekili, davacının 15.08.2005- 30.07.2012 tarihleri arasında teknisyen olarak çalıştığını bildirerek ödenmeyen fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma karşılığı ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 47 nci maddesinde, Kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödenmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunun 2 nci maddesinde ise, resmi ve dini bayram günleriyle yılbaşı gününün genel tatil günleri olduğu açıklanmıştır.

Buna göre; genel tatil günleri, 1 Ocak, 23 Nisan, 19 Mayıs, 30 Ağustos günleri ile Arife günü saat 13.00’da başlanan üçbuçuk günlük Ramazan Bayramı ve Arife günü saat 13.00’de başlayan dörtbuçuk günlük Kurban Bayramı günlerinden oluşur. Ulusal bayram günü 28 Ekim saat 13.00 ten itibaren başlayan 29 Ekim günü de devam eden birbuçuk gündür. 2429 sayılı Yasanın, 5892 sayılı Yasayla değişik 2 nci maddesi uyarınca da, 1 Mayıs genel tatil günüdür. İşçinin ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmayacağı toplu iş sözleşmesi veya iş sözleşmesiyle kararlaştırabilir

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan bayram ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarından, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından daha fazla çalışıldığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin alacağının bordroda görünenden daha fazla olduğu yönünde bir ihtirazi kaydının bulunması halinde, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıt taşımaması durumunda dahi, işçinin bordroda yazılı olanın dışında ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının yapıldığını yazılı delille kanıtlaması imkân dahilindedir.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığını iddia etmiştir. Davacı tanığı kat maliki A.. davacıyı tanımadığını, ne iş yaptığını bilmediğini, teknisyenlerin çalışma koşulları hakkında bilgisi bulunmadığını, davalıya karşı açılmış davası bulunan diğer davacı tanığı E.. resmi ve dini bayramlarda çalıştığı şeklinde beyanda bulunmuşlardır. Davalı tanıklarından site müdürü olarak çalışan K.. “sitede 5 teknisyen vardı, bayramlarda kendi aralarında nöbetleşe birer kişi kalırdı, diğerleri bayram iznine çıkardı, milli bayramlarda da aynı usul uygulanırdı” şeklinde, diğer davalı tanığı M.. “resmi bayramlarda çalışılıyordu, dini bayramda ise kendi aralarında anlaşarak nöbetleşe çalışıyorlardı, bayramdan sonra ise çalışanlar izin kullanıyorlardı” şeklinde ve son davalı tanığı N.. ise “resmi ve dini bayramlarda dönüşümlü olarak çalışıyorlardı, dini bayramlarda çalıştıkları takdirde döndüklerinde çalıştıkları gün kadar izin kullanıyorlardı” şeklinde beyanda bulunmuşlardır. Mahkemece davacının her ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığına dair bilirkişi raporu doğrultusunda alacağı kabul etmiştir.

Davacı tanıklarından A..’nin davacının çalışması konusunda net bir bilgisinin bulunmaması, diğer davacı tanığının davalıya karşı açılmış davasının bulunması, davalı tanıklarının ise istikrarlı olarak birden fazla teknisyen bulunduğu ve ulusal bayram genel tatil günlerinde teknisyenlerin dönüşümlü olarak çalıştıklarını beyan etmeleri karşısında mahkemece aynı görevi yapan teknisyen sayısı belirlenerek ulusal bayram genel tatil alacağının buna göre değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile davacının her ulusal bayram genel tatil gününde çalıştığı şeklinde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 03.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.