muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4383, Karar No: 2020/2545, Tarih: 22.06.2020

**21. Hukuk Dairesi         2019/4383 E.  ,  2020/2545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ...Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

KARAR

A)Davacı İstemi;Dava, davacının 20/04/1982 tarihi ile 04/10/2000 tarihleri arasında belgelenen vergi mükellefiyeti sürelerinin Bağ-Kur sigortalılık kapsamında sayılması için 15/10/2001 tarihinde kuruma müracaat edildiğini, kurum tarafından 01/05/2002 tarihli yazı ile çıkartılan borç tutarının taksitlendirildiğinin, müvekkilinin bu taksitleri öderken bu defa 28/12/2004 tarihli yazı ile önceki yazının dikkate alınmaması kaydıyla yeni ödeme tutarının bildirildiği, kuruma bu tarihler arası dönemin Bağ-Kur kapsamında değerlendirilmesi için yaptıkları müracaatın reddedildiğini, 20/04/1982-04/10/2000 tarihler arası dönem vergi mükellefiyeti esas alınarak bu tarihler arası dönemin Bağ-Kur kapsamına alınarak emeklilik günlerine eklenmesini karar verilmesini talep etmiştir.

B)Davalıların Cevapları;

Davalı Kurum Vekili; 6552 S.Y. kapsamında kuruma müracaat edilmesi gerektiği, 4956 S.Y. ile 1479 S.Y.'nın 18.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararı;

İlk Derece Mahkemesince;’1479 sayılı Kanuna eklenen Geçici 18. maddesi hükmü kapsamında davacının 15/10/2001 tarihi itibariyle kuruma başvuruda bulunduğu ve kurumun 04/12.2001 tarih 27120 sayılı, 01/05/2002 tarih 9133 sayılı ve 28/12/2004 tarihli yazılarıyla bildirilen toplam 2.422.187.73 TL’si borcunu son taksitini 07/06/2002 tarihinde ödemek suretiyle tamamladığı anlaşıldığından, davacının talebi doğrultusunda 20/04/1982-04/10/2000 tarihleri arasında Bağ-Kur kapsamında olduğunun ve bu sürelerinin emeklilik günleri kapsamında değerlendirilerek, davacı tarafın iddiaları ispatlandığından, davanin kabulü İle, ... T.C kimlik numaralı davacı ...'ın ...bağ numarası ile 20/04/1982-04/10/2000 tarihleri arasında 2842 gün bağ-kur kapsamında hizmetinin bulunduğunun tespitine,’ karar verilmiştir.

D)Bölge Adliye Mahkemesi Kararı;

... Bölge Adliye Mahkemesince; ... 4. İş Mahkemesinin 2015/389 esas 2016/285 karar sayılı kararı usül ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, ‘karar verilmiştir.

E) Temyiz Nedenleri,

Davalı Kurum Vekili; 01/10/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 S.Y. 1479 sayılı Kanuna ilişkin geçici hükümlerini düzenleyen 8.maddesi hükmü kapsamına göre davacının, kurum tarafından kendisine bildirilen prim tutarının ödememesi nedeniyle vergi borçlanmasının iptal edildiğini,vergi borçlanması geçersiz hale gelmiş olduğundan, kurum işleminin mevzuatı uygun olduğu belirterek kararın resen bozulmasını talep etmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe ;

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe ;

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının 02/06/1987-31/12/1991, 10/03/1992- 09/12/1993, 07/01/1994-31/07/1995, 11/09/2001-17/10/2001, 10/12-2006-30/04/2009 tarihleri arasındaki dönemde vergi kaydı bulunduğu, davacının 15/10/2001 tarihli Bağ-Kur giriş bildirgesine istinaden 11/09/2001 tarihinden itibaren Bağ-Kur tescilinin yapıldığı,15/10/2001 tarihi itibariyle kuruma vergi borçlanması için başvuruda bulunduğu, kurumun bildirilen yazıları ile bildirilen borcun toplam 2.422.187.73 TL.nin son taksidini 07/06/2002 tarihinde ödemiş olduğu, kurum tarafından ödemeyi süresinde yapmadığından vergi borçlanmasının iptal edildiği anlaşılmaktadır.Sosyal güvenlik hakkı, temel insan haklarından olup, uluslararası hukuk normları ile Anayasalarda güvence altına alınmıştır. Ülkemizin ekonomik, sosyal ve kültürel değişimi sosyal güvenlik haklarına olumlu yansımakla birlikte, kimi zaman bu hakları sınırlayıcı düzenlemelere gidildiği de görülmektedir.1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasanın 24. maddesinde zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için esnaf sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kaydı aranırken 20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı Yasanın 24. maddesi değiştirilecek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olması şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için meslek kuruluşuna kayıtlı olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak gelir vergisinden muaf olanlar için esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.1479 sayılı Yasa'ya 4956 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 18. maddesinde; bu Kanuna göre sigortalılık niteliği taşıdıkları halde 04.10.2000 tarihine kadar kayıt ve tescilini yaptırmamış olan sigortalıların sigortalılık hak ve mükellefiyetlerinin 04.10.2000 tarihinden itibaren başlayacağı, ancak bu Kanuna göre zorunlu sigortalı olarak tescil edilmiş olanların sigortalılıklarının, bu kanunun yürürlük tarihinden itibaren altı ay içinde kuruma yazılı olarak başvurmaları ve 20.4.1982-4.10.2000 tarihleri arasındaki vergi kayıtlarını belgelemek ve belgelenen bu sürelere ilişkin olarak prim borçlarının tamamını tebliğ tarihinden itibaren 1 yıl içinde ödemek kaydıyla bu sürelerin sigortalılık süresi olarak değerlendirileceği bildirilmiştir.

4956 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği 02/08/2003 tarihine kadar tescilleri, prim ödemeleri veya tescil başvuruları yoksa aynı tarihten sonra sadece aynı yasa ile 1479 sayılı Yasaya eklenen geçici 18. maddeye göre vergide kayıtlı olan süreleri için borçlanma haklarını kullanarak sigortalılık süresi elde edebilirler. Geçmişe yönelik hizmetlerini tespit ettiremezler. 02/08/2003 tarihinden önceki tarihte Kuruma tescil edilmiş, giriş bildirgesi vermiş veya bir şekilde kendi adına tescil isteği yerine geçecek şekilde prim ödemiş olan ve 1479 sayılı Yasa kapsamında kendi adına veya hesabına bağımsız çalışanlar, 20/04/1982 tarihinden itibaren vergi kaydına dayalı olarak, 22/03/1985 tarihinden itibaren de esnaf sicili veya meslek kuruluşu kayıtlarına dayalı olarak sigortalılıklarının tespitini isteyebilirler.Somut olayda; davacının 1479 sayılı Yasa kapsamındaki kayıt ve tescil işlemi 15/10/2001 tarihli işe giriş bildirgesine istinaden 11/09/2001 tarihi itibariyle vergi kaydına dayalı olarak yapılmış olup, davacının talep ettiği 20/04/1982-04/10/2000 tarihleri arasında Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması yeterlidir. Bölge Adliye Mahkemesince Bağkur sigortalısı kabul edilen dönemde, vergi kaydı kesintisiz olmayıp anılan dönemde bağkur sigortalılığı için vergi kaydı dışında esnaf sicil kaydı veya oda kaydının olup olmadığı araştırılmadan kesintisiz Bağkur tespiti yapılması isabetsizdir.

Yapılacak iş; 20/04/1982-04/10/2000 tarihleri arasında davacının esnaf sicil kaydı veya oda kaydının olup olmadığını araştırmak vergi kaydının olmadığı dönemlerde oda kaydı veya esnaf sicil kaydı var ise şimdiki gibi olmadığı takdirde yalnızca vergide kayıtlı olduğu dönemlerde tespit yapmaktan ibarettir.Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.O halde, davalı kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, Bölge Adliye Mahkemesi kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesi kararı bozulmalıdır.SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK’nun 373/1. maddesi uyarınca KALDIRILMASINA, ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenlerle BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 22/06/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7220, Karar No: 2014/5427, Tarih: 05.05.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/7220 E.  ,  2014/5427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Önceki günlü geri çevirme kararı tam olarak yerine getirilmemiştir. Tapu Müdürlüğünden gelen cevap ekinde de bir tek güncelleme listesi bulunduğu görülmüştür. O halde Kadastro ve Tapu Müdürlüğüne ayrı ayrı yazı yazılarak çekişmeli, 166 ada 20 parsel olarak Hazine adına tescil edilen taşınmaz hakkında, 5831 sayılı Yasa çalışmaları kapsamında ne gibi bir işlem yapıldığı, Tapu kadastro Genel Müdürlüğünün 2011/2 ve 2012/5 sayılı genelgeleri uyarınca bir işlem yapılıp yapılmadığı, bu taşınmaz hakkında güncelleme tutanağı ve buna ilişkin askı ilan tutanağı veya güncelleme listesi düzenlenip düzenlenmediğinin, taşınmazın 3402 sayılı Kadastro Yasası'na 5831 sayılı Yasa'nın 8. maddesi ile getirilen Ek 4. madde kapsamında değerlendirilip değerlendirilmediğinin sorulması, 3402 sayılı Yasa'nın Ek-4. maddesi gereğince kullanım kadastrosu çalışması yapılmış ise ilgili tutanak ve eki belgelerin veya güncelleme tutanakları ile askı ilan tutanakları ya da güncelleme listelerinin; kullanım kadastrosu ya da güncelleme yapılmamış ise bu hususta alınacak yazı cevabının getirtilip dosyasına konulması, gelen cevapların ilgili hakim tarafından titizlikle incelenerek yeniden geri çevirmeye sebebiyet verilmeksizin temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7692, Karar No: 2022/11712, Tarih: 12.09.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7692 E.  ,  2022/11712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kayyım tayini istemine ilişkin olarak açılan davada Erzurum 2. Sulh Hukuk ile ... 2. Sulh Hukuk Mahkemeleri’nce ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemeleri’nin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesi’nin yargı çevresinde kalan Mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri Hukuk Dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan Adlî Yargı İlk Derece Hukuk Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kayyım tayini istemine ilişkindir.

Erzurum 2.Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, kayyım atanması talep edilen küçük ...'nın Uyap sistemi üzerinde mernis ikamet adresinin "... Mahallesi, 5507 Sokak, No:5 .../..." adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce, küçüğün ... Mahallesi, 5507 Sokak, No: 5 .../...” adresinde ikamet etmediği, babası İsmail Tanrıbel ile birlikte “... Mahallesi, 3. Gazi Sokak, No:5/1 ...“ adresinde ikamet ettiğinin bildirildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 426. maddesi gereğince vesayet makamı, aşağıda yazılı olan veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya re'sen temsil kayyımı atar. Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa..." hükmü; 431. maddesi gereğince ise vasinin atanması usûlüne ilişkin kurallar, kayyım ve yasal danışmanın atanmasında da uygulanır hükmü ile diğer yandan, aynı Kanun’un 411. maddesi uyarınca da vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir hükümleri dikkate alındığında; dosyanın incelenmesi sonucu; ... İlçe Emniyet Müdürlüğü tarafından yapılan kolluk araştırmasında küçüğün “.../...” adresinde ikamet etmediği, “... Mahallesi, 3. Gazi Sokak, No:5/1 ...“ adresinde babası ile birlikte ikamet ettiğinin tespit edildiği anlaşıldığından, uyuşmazlığın Erzurum 2.Sulh Hukuk Mahkemesi’nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ve 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince Erzurum 2. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 12/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20030, Karar No: 2020/9409, Tarih: 21.12.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/20030 E.  ,  2020/9409 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ADANA 3. Ağır Ceza Mahkemesi

Temyiz incelemesi, Naim müdafiinin süresindeki istemi nedeniyle sanık hakkında duruşmalı, sanıklar ... ve ...müdafilerinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğinin süresinden sonra olması nedeniyle, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 8/1, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 318. ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 299. maddeleri uyarınca reddine karar verilerek, bu sanıklar hakkında duruşmasız olarak inceleme yapılmıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenlerin dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık ... ile sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dairemizin 09.06.2011 tarih, 2011/2172 esas, 2011/4940 karar sayılı bozma ilamından önce verilen Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 28/05/2010 tarihli, 2009/206 esas ve 2010/176 karar sayılı hükmünde uyuşturucu madde ihraç etme suçundan sanıklar hakkında 15 yıl hapis ve 15.000 TL adli para cezası verildiği, bu hükmün sanıklar müdafileri tarafından temyiz edildiği dikkate alınarak, hapis ve adli para cezası miktarlarına ilişkin bu hususun CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanıklar açısından kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, Dairemizin 14.03.2019 tarih, 2018/2475 esas, 2019/1591 karar sayılı bozma ilamından sonra yapılan yargılama sonunda, sanık ...’in 28 yıl 6 ay hapis ve 300.000 TL. adli para cezası, sanıklar ... ve Bedri’nin 23 yıl 9 ay hapis ve 250.000 TL. adli para cezası ile cezalandırılmalarına hükmedilerek sanıklar hakkında atılı suçtan fazla hapis ve adli para ceza tayini suretiyle kazanılmış hak ilkesinin ihlal edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları ile sanık ... müdafiinin duruşmadaki sözlü savunmaları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları ile sanık ... müdafiinin duruşmadaki sözlü savunmaları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan;

Hüküm fıkrasındaki “...300.000 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA, 250.000 TL ADLİ PARA CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA, ...” ibarelerinden sonra gelmek üzere, “Ceza ve adli para cezası miktarları itibarıyla sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca infazın 15 YIL HAPİS ve 15.000 TL ADLİ PARA CEZASI üzerinden yapılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, re'sen de incelenen hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, hükmolunan hapis cezasının süresi ile tutuklama tarihine göre sanık ... hakkındaki salıverilme isteğinin reddine, 21/12/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10436, Karar No: 2012/16338, Tarih: 16.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/10436 E.  ,  2012/16338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

(SARIYER 1. SULH HUKUK MAHKEMESİ)

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) 24. Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 04/03/2011 tarih ve 2009/670-2011/139 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalıların bina maliki olduğu ve sigortalının aynı binada kiracı bulunduğu iş yerinde 10.09.2008 tarihinde yağan yağmur nedeniyle bina ortak yerlerinden su tahliye borularının tıkanması sonucu sigortalı iş yerine sirayet eden sular neticesi bowling salonu olan iş yerinde 2 adet elektronik aksamın arızalanması sonucu sigortalıya 30.04.2009 tarihinde 3.624 USD onarım tazminatı ödendiğini ileri sürerek bu miktarın faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinin yapı sahibi olduğunu, binanın su kanal ve borularında hiçbir eksiklik ve teknik zorunluluklara aykırılık bulunmadığını, hasarın oluştuğu tarihte aşırı yağmur yağdığını, belediyeye ve iskiye ait yağmur suyu kanalları ve rögarların taştığını, bu zarardan müvekkillerinin sorumlu tutulmasının hukuken mümkün olmadığını, husumetin müvekkillerine yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının sigortalısı şirketin davalılara ait taşınmazda kiracı olduğu, davalılara ait yapıdaki su borularının hatalı bir şekilde bina içinden geçirilmesi ve yetersiz şekilde yapılmış olmalarından dolayı davaya konu olan zararın meydana geldiği, yapım hatası ve noksanlığı ile oluşan zarar arasında nedensellik bağının bulunduğu, davalıların yapı sahibi olduğu, B.K.'nın 58. maddesine göre bir yapının sahibi o şeyin kötü yapılmasından ya da bakım noksanlığından doğan zararlardan sorumlu tutulduğu gerekçesiyle davanın kabulüne 3.624 USD alacağın 30.04.2009 tarihinden itibaren devlet bankalarının bu yabancı para ile açılmış mevduatlara ödediği en yüksek faizi ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 241,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 16/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2634, Karar No: 2017/2020, Tarih: 31.05.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/2634 E.  ,  2017/2020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme ve bu suça yardım

HÜKÜM : Hükümlü ... hakkında;

TCK'nun 81/1, 31/3 maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası,

Hükümlü ... hakkında;

TCK'nun 81/1, 39, 31/3 maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü ... hakkında kasten adam öldürme suçundan, ... hakkında ise kasten adam öldürmeye yardım suçlarından kurulup kesinleşen hükümlerden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 7 ve 5252 sayılı TCK'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanunun 9. maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu kurulan hükümlerde, bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü müdafilerinin TCK'nun 62. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine;

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nun 31. maddesinde değişiklik yaparak 08.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5377 sayılı Yasa değişikliği dikkate alınarak 01.06.2005- 08.07.2005 tarih aralığında yürürlükte bulunan ve TCK.nun 31. madde yönünden lehe olan yasa uyarınca yapılan incelemede;

1-) Hükümlü ... hakkında kasten adam öldürmeye yardım suçlarından yapılan uyarlama yargılamasında usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

2-) Hükümlü ... hakkında kasten öldürme suçundan yapılan uyarlama yargılamasında hükümlünün suç tarihinde 15 yıl 9 ay 9 günlük olması dikkate alındığında, yaş küçüklüğü nedeniyle 9 yıldan 12 yıla kadar hapis cezası verilmesini öngören 5237 sayılı TCK'nun 31/3. maddesinin uygulanması sırasında hükümlü hakkında yaşıyla orantılı bir ceza belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin hükümlünün 12 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, hükümlü müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün, tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 31.05.2017 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/519, Karar No: 2021/1504, Tarih: 16.02.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/519 E.  ,  2021/1504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; elektrik abonesi bulunduğu davalı şirketin düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve dağıtım bedeli ile kayıp-kaçak bedeli üzerinden enerji fonu, Belediye Tüketim Vergisi ve TRT payı ile tüm bedeller üzerinden KDV tahsil ettiğini, 09.12.2014 tarihine kadar olan kayıp-kaçak bedelleri için açtıkları davaların kabulüne karar verildiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, 10.12.2009 tarihinden dava tarihine kadar alınan sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve dağıtım bedeli, kayıp-kaçak bedeli üzerinden alınan enerji fonu, Belediye Tüketim Vergisi ve TRT payı ile tüm bedeller üzerinden alınan KDV'nin, ayrıca 09.12.2014 tarihinden dava tarihine kadar alınan kayıp kaçak bedelinden, şimdilik 1.000 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş; 30.05.2016 tarihli dilekçesiyle talebini 44.720,30 TL'ye artırmıştır

Davalı; istirdadı istenilen bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 44.720,30 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar, davalı tarafın temyizi üzerine Dairece verilen 03/07/2018 tarihli ve 2016/16518 Esas-2018/7471 Karar sayılı ilamla; karar tarihinden sonra 6719 sayılı Kanunla 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nda yapılan değişikliklerin somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi için bozulmuştur.

Davacı vekili, bozma kararının okunduğu 11/10/2018 tarihli celsede; dava konusu edilen kalemlerin içerisinde perakende satış hizmet ve sayaç okuma bedellerinin var olduğunu, davacının kullanmış olduğu elektrik enerjisi miktarı itibariyle serbest tüketici konumunda bulunduğunu, EPDK tarafından çıkartılan tarifeler gereğince serbest tüketici konumunda olan abonelerden sadece maktu perakende satış hizmet bedeli ve sayaç okuma bedeli alınması gerekirken davacıdan bu bedellerin nispi olarak alındığını, bu kalemlerin 17/06/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı yasa ile bir alakası olmadığına dair Yargıtay kararları bulunduğunu bildirerek, bu hususta araştırma yapılmasını talep etmiştir.