muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1782, Karar No: 2023/4729, Tarih: 07.09.2023

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesinde; taraflar arasında 19.08.2003 tarihinde akaryakıt dağıtım sözleşmesi yapıldığını, 11.02.2008 tarihinde imzalanmış olan sözleşmenin davalının soy isim değişikliği nedeniyle yapıldığını, davalıya bayilik ücreti olarak faturalandırılmış bir ödeme yapılmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile bozmaya uyularak yapılan yargılamada, davalı ... yönünden, Mahkemenin 02.11.2015 tarih, 2010/214 E. ve 2015/885 K. sayılı kararı ile davanın feragat nedeniyle reddine dair verilen hüküm kesinleştiğinden davalı ... yönünden yeniden hüküm tesisine yer olmadığına, davacının, taraflar arasında imzalanan 11.02.2008 tarihli sözleşme gereğince davalıya yaptığı hizmet bedeli ödemesinin davacının haklı feshi nedeniyle iadesini talep ettiği, davalının ise kendisine bu sözleşme gereği herhangi bir hizmet bedeli ödenmediğini savunduğu, davacının dayandığı 11.02.2008 tarihli sözleşmenin 3.2.3 bayilik hizmet bedeli yükümlülüğü başlıklı maddesinde davacının davalıya iki taksit halinde ABD doları cinsinden ve davalının banka hesabına yatırılmak suretiyle bayilik hizmet bedeli ödeneceğinin düzenlendiği, ancak bayilik hizmet bedelinin miktarının sözleşmede belirtilmediği, yapılan tahkikat sırasında davacının davalıya bu sözleşmede öngörülen bayilik hizmet bedelinin ödenmediğinin anlaşıldığı, taraflar arasında bu sözleşmeden önce de bayilik ilişkisi olduğu, süresi bitmiş sözleşmeler döneminde davacının davalıya hizmet bedeli karşılığında akaryakıt verdiği ve davacının kestiği akaryakıt satış faturalarıyla davalının davacıya kestiği hizmet bedeli faturalarının karşılıklı olarak davacının ticari defterine işlenip mahsuplaştırıldığı, o dönem yürürlükte bulunan sözleşmelerde davacı tarafından davalıya bayilik hizmet bedeli verileceği ve sözleşmenin feshi halinde bunun iade edileceği yönünde bir hüküm bulunmadığı gibi, o döneme ilişkin sözleşmelerin feshedilmeksizin uygulanarak süresini tamamladığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Yargıtay Kararı

Dairenin 13.12.2022 tarihli ve 2021/8138 E., 2022/8970 K. sayılı kararıyla Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Yargıtay Kararı

Dairenin 13.12.2022 tarihli ve 2021/8138 E., 2022/8970 K. sayılı kararıyla Mahkeme kararının onanmasına karar verilmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

Davacı vekili karar düzeltme dilekçesinde özetle; davacının Konya İli, Akşehir İlçesi, Yeni Mah., 37 ada, 700 parsel numarada kayıtlı bulunan gayrimenkul üzerine intifa tesis ettiğini, 10 yıllık intifa süresince davacının amblem ve logosu altında akaryakıt satışı yapılacağı inancı ile davalı bayiye hizmet bedeli ödendiğini, davalının sözleşmeye aykırı hareket ettiği gibi bir de süresinden önce haksız bir şekilde bayilik sözleşmesini feshine sebebiyet verdiğini, bunun üzerine, davalı bayiye ödenen hizmet bedelinin kullanılamayan süreye tekabül eden kısmının sebepsiz zenginleşme hükümleri gereğince iadesi için dava açıldığını, başlangıçta verilmiş bulunan bayilik hizmet bedelinin, intifanın terkin edildiği tarihi aşan kısmının karşılıksız kaldığını ve bu nedenle de sebepsiz zenginleşme söz konusu olduğundan iadesi gerektiğini, ilgili maddelerde açık bir şekilde yer aldığı üzere, davalının gerek bayilik sözleşmesini gerekse bayilik protokolü ve taahhütnamelerde yer alan yükümlülüklerini ihlal etmiş ve sözleşmeyi süresinden önce tek taraflı olarak feshetmiş olması nedeniyle bayilik sözleşmesi başlangıcında almış olduğu bayilik hizmet bedelini iade edeceğini peşinen kabul ve taahhüt ettiğini, Mahkemenin verdiği kararın hukuka uygun olmadığı açık olup sözleşmenin feshi hâlinde hizmet bedelinin iade edileceği yönünde bir hüküm bulunmadığı yönündeki gerekçeyi kabul etmenin asla mümkün olmadığını, dava dosyasında intifa bedeli yönünden değil ödenen bayilik hizmet bedeli yönünden inceleme ve araştırma yapıldığını ve 10 yıl süreli intifa süresi boyunca akaryakıt satışı yapılacağı inancı ile ödenen ve gerek sözleşmede gerekse protokolde geri iadesi kararlaştırılan tutarın sebepsiz zenginleşme yaratacağı hususuna değinilerek dosya kapsamında incelemeler yapıldığını, dolayısıyla Mahkemece bu yönde ortaya konulan red gerekçesinin hukuka aykırı olduğunu belirterek Mahkeme kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, taraflar arasında imzalanan 11.02.2008 tarihli sözleşme gereğince davalıya yapıldığı iddia olunan hizmet bedeli ödemesinin davacının haklı feshi nedeniyle iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı ve 442 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, taraflar arasında imzalanan 11.02.2008 tarihli sözleşme gereğince davalıya yapıldığı iddia olunan hizmet bedeli ödemesinin davacının haklı feshi nedeniyle iadesi istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (1086 sayılı Kanun) 440 ıncı ve 442 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

Dosyadaki yazılara, Mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin 1086 sayılı Kanun’un 440 ıncı maddesinde sayılan hâllerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteminin reddi gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin karar düzeltme isteminin 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesi gereğince REDDİNE,

Aşağıda yazılı bakiye 187,55 TL karar düzeltme ret harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen 1086 sayılı Kanun'un 442 nci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca takdiren 1.581,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine,

07.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16895, Karar No: 2015/6083, Tarih: 16.09.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/16895 E.  ,  2015/6083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Müştekinin geceleyin 05/05/2006 tarihinde saat 23.45 sıralarında aracını evinin önüne park ettiği, ertesi gün sabah saat 08.30 sıralarında aracını kontrol ettiğinde yerinde bulamaması üzerine emniyete müracaat ettiği, müştekinin aracının sol ön cam krikosunu zorlayıp kırarak aracın içine suça sürüklenen çocukların girdikleri, düz kontak yapmak suretiyle aracı çaldıkları, bagaj kapısını zorla açmak suretiyle araç ve bagajdan oto teybi, elektrik kablosu ve bir kısım malzemelerin suça sürüklenen çocukların çaldıkları, ..İlköğretim Okulu’nun bahçesindeki boş binaya koydukları, başka yerden çalmış oldukları konfeksiyon eşyalarını.. İlköğretim Okulu’nun bahçesindeki boş binaya taşıdıkları sırada görülüp güvenlik güçleri tarafından eşyalar ile birlikte yakalandıkları şeklinde gerçekleşen olayda, suça sürüklenen çocukların eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b,31/3. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1e, 66/2 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 7 yıl 12 aylık zamanaşımının, suç tarihi olan 05/05/2006 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ve suça sürüklenen çocuk ...'nin temyiz talepleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuklar hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8 maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 16/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17311, Karar No: 2010/3753, Tarih: 02.04.2010

**11. Ceza Dairesi         2009/17311 E.  ,  2010/3753 K.**

**"İçtihat Metni"**

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na aykırı davranmak suçundan sanıklar ..., ... ve ...haklarında yapılan yargılama sonunda, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8.maddesi gereğince sanıklar hakkında defterdarlık mütalaası alınmadan açılan davada yargılamanın durdurulmasına dair Kadıköy 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 18.12.2008 tarihli davada yargılamanın durdurulmasına dair Kadıköy 5.Asliye Ceza Mahkemesinin 18.12.2008 tarihli ve 2007/454 esas, 2008/566 sayılı kararına itirazın reddine ilişkin Kadıköy 2.Ağır Ceza Mahkemesinin 07.01.2009 tarihli ve 2009/29 değişik iş sayılı kararın tüm dosya kapsamına göre;

16.04.2005 tarihli ve 25817 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5345 sayılı Gelirler İdaresi Başkanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanunun 33.maddesi uyarınca, diğer mevzuatta defterdara ve defterdarlığa yapılmış atıfların ilgisine göre vergi dairesi başkanı ve başkanlığına yapılmış sayılacağının belirtilmesi ve hükme uygun olarak 04.04.2007 tarihli, 26483 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5615 sayılı Kanun'un 20.maddesiyle, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 367.maddesinin 1.fıkrasında bulunan "defterdarlığın veya Gelirler Bölge Müdürlüğünün" ibaresinin "Vergi Dairesi Başkanlığının veya Defterdarlığın" şeklinde değiştirilmesi karşısında; İstanbul Vergi Dairesi Başkanı adına Denetim Grup Müdürü vekili ... imzalı 05.04.2007 tarihli, 6752 sayılı yazının, 213 sayılı Kanun'un 367.maddesinde belirtilen ve dava şartı olan mütalaa niteliğinde bulunduğu gözetilmeden itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü 13.08.2009 gün ve 2009/916/44738 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C. Başsavcılığının 01.09.2009 gün ve KYB.2009/195084 sayılı ihbarnamesiyle daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenip gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre, kanun yararına bozma isteminin yerinde olup olmadığının denetlenmesi açısından, sanık hakkında sahte fatura düzenlemek suçu ile ilgili olarak düzenlenen 26.03.2007 gün ve VDENR-2007-1513-68 sayılı Vergi Suçu (Kaçakçılık) Raporuna istinaden Gelir İdaresi Başkanlığı, İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı, Denetim Grup Müdürlüğü, Vergi Denetmenleri Büro Başkanlığı’nın 05.04.2007 gün ve 6752 sayılı yazısı ile İstanbul Vergi Dairesi Başkanı adına, Denetim Grup Müdür vekili sıfatıyla mütalaada bulunan R. Serkan Ceran’ın 05.04.2007 tarihi itibariyle Denetim Grup Müdürü veya vekili olarak görevlendirildiğine ilişkin belge aslı veya onaylı sureti ile 05.05.2009 gün ve 10636 sayılı yazıda bahsi geçen ancak dosyada mevcut bulunmayan yetki devrine ilişkin yazının eklenerek, dosyanın kanun yararına bozma istemine esas olmak üzere incelenmesi yapılmak amacıyla iadesi için mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8197, Karar No: 2018/4386, Tarih: 05.06.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/8197 E.  ,  2018/4386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24/11/2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede,

Sanığın adli sicil kaydındaki mahkumiyetlerine ilişkin ilamların infaz tarihlerini gösterir şekilde onaylı suretlerinin getirtilerek tekerrüre esas olup olmayacakları araştırılmadan yazılı şekilde karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğinin kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Anayasa'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesive Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin, yeterli ödeme gücü bulunmayan sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden “zorunlu müdafi giderinin” çıkarılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5664, Karar No: 2014/10440, Tarih: 11.12.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/5664 E.  ,  2014/10440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2013/52-2013/31

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, tapu kaydına dayanarak yörede 2005 yılında ilk kez yapılan ve 12.07.2005 tarihinde ilân edilen orman kadastrosu ve 2/B uygulaması sırasında... İlçesi, ... Köyü 190 ada 1 sayılı parselde bulunan 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 ve 11 nolu, 190 ada 2 sayılı parselde bulunan 3 nolu ve 191 ada 2 sayılı parselde bulunan 4 nolu bağımsız bölümün orman sınırı içine alınması işleminin yanlış olduğunu ileri sürerek, bu yere ait sınırlamanın iptalini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 190 ada 1 sayılı parselde bulunan 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 ve 11 nolu bağımsız bölümler ile 191 ada 2 sayılı parselde bulunan 4 nolu bağımsız bölümün orman tahdit sınırı dışına çıkartılmasına karar verilmiş, hüküm davalı Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, altı aylık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1968 yılında kesinleşen arazi kadastrosu ile 12.07.2005 tarihinde altı aylık askı ilânına çıkarılan orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları bulunmaktadır.

Mahkemece, dava kabul edilerek davalı taşınmazlarda davacıların sahibi olduğu bağımsız bölümlerin orman tahdit sınırları dışına çıkartılmasına karar verilmiş ise de, verilen karar yerinde görülmemiştir.

Dosya kapsamından, dava konusu 190 ada 1 parsel sayılı ana taşınmazda kat irtifakının kurularak 11 adet, dava konusu 191 ada 2 parsel sayılı ana taşınmazda ise kat irtifakının kurularak 10 adet bağımsız bölüm oluşturulduğu ve davacılar dışında başkaca malikler bulunduğu anlaşılmaktadır. Kat Mülkiyeti Kanunu hükümleri gereğince, kat irtifakı kurulan taşınmazlarda bağımsız bölümler kat irtifakı maliklerine ait olup ortak alanlarda ise bütün kat irtifakı maliklerinin payları bulunmaktadır. Başka bir anlatımla; taşınmazlardaki ortak bölümler müşterek mülkiyet hükümlerine tâbidir. Bu nedenle, taşınmazlardaki bazı bağımsız bölümlerin tahdit dışına çıkartılmış olması davacıların taleplerini tam olarak karşılamadığı gibi, esasen verilen kararın infaz kabiliyeti de bulunmamaktadır. Zira, aynı taşınmazın hisseli olarak hem kişiler adına, hem de orman olarak Hazine adına kayıtlı olması sonucunu doğuracağından karar bu hali ile infaza elverişli olmadığı gibi tapu sicil tekniğine de uygun değildir.

Müşterek mülkiyete tâbi taşınmazlar için müşterek menfaatlerin korunmasına yönelik davaların müşterek maliklerden biri tarafından açılabileceği, 21.06.1944 gün ve 13/30-24 sayılı içtihadı birleştirme kararı ile kabul edilmiştir. Bu tür davalarda yargılama sonucu verilecek karar kat maliklerinin hukukunu da yakından ilgilendirdiğinden mahkemece usûl ekonomisi de gözetilerek ana taşınmazdaki tüm kat malikleri davaya dahil edilip, taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasına girilerek ana taşınmazların tamamı hakkında karar verilmesi gerekirken, eksik taraf teşkili ile taşınmazların bazı bağımsız bölümlerinin orman tahdit sınırları dışına çıkartılması şeklinde hüküm kurulması isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma kararına göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 01/12/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26287, Karar No: 2012/26929, Tarih: 30.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/26287 E.  ,  2012/26929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, bildirimsiz ve gerekçesiz olarak işten çıkartıldığını, feshin haksız olduğunu beyan ile müvekkilinin işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacının savunmasının alınmadığı ve fesih bildiriminin usulüne uygun olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 18. maddesi uyarınca işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanabilmesi işçinin işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekili ve yardımcıları veya işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekili konumunda bulunmaması, işyerinde fesih tarihinde otuz veya daha fazla işçi çalıştırılması, işçinin en az altı aylık kıdeminin bulunması, işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesine dayalı olarak çalışması gerekir.

İş güvencesinden yararlanamayacak işveren vekilleri herşeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcıları olduğuna göre, işletmenin tümünü yöneten genel müdürler ile yardımcıları iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır.

Somut olayda, davacının şirket ortağı olduğu anlaşılmakta ise de, hukukumuzda ortağın şirketle iş sözleşmesi ilişkisi kurmasını engelleyen bir düzenleme bulunmamaktadır. Her ne kadar davacı 5510 sayılı Kanunun 4-b. maddesi uyarınca sigortalı gözükmekte ise de, davalı şirketçe iş sözleşmesinin varlığının kabulü ve ihbar ve kıdem tazminatlarına ilişkin bordro düzenlenmesi karşısında taraflar arasında iş sözleşmesinin varlığı kabul edilmelidir. Ancak davacının şirket ortağı ve aynı zamanda işveren vekili konumunda bulunması halinde iş güvencesi hükümlerinden yararlanması mümkün olmayacaktır. Bu nedenle somut olayda öncelikle davacının işveren vekili olup olmadığı araştırılmalıdır. Davacının işveren vekili olmadığının anlaşılması halinde diğer iş güvencesi hükümlerinden yararlanma koşullarının bulunup bulunmadığı yönünde de inceleme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir. Bu hususlar araştırılmadan, yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12491, Karar No: 2019/19994, Tarih: 14.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/12491 E.  ,  2019/19994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

YARGITAY KARARI

1-)Davacının hizmet döküm cetvelinde 01/01/2004-29/02/2004 tarihleri arasında çalıştığı görünen ... SGK sicilli işyerinin davalılar ile ilgisini gösteren belgelerin, bu işyerinin Devlet kurumu ile olan var ise hizmet alım sözleşmesi, taşeronluk, müteahhitlik, alt işverenlik ve sair sözleşmenin, bu işyerine ait işyeri bilgilerini içeren belgelerin SGK’ndan, davalılardan ve vekillerinden, ayrıca davacı vekilinden Mahkeme tarafından yazı ile istenerek gönderilmesi,

2-)Bu işyerinin tespiti bakımından, davalılardan ve vekillerinden Mahkeme tarafından yazı ile 01/01/2004-29/02/2004 tarihleri arasında davalı Kurum’a bağlı olan hastahanenin yaptığı hizmet alım sözleşmelerinin celbedilerek gönderilmesi,

3-)SGK’na Mahkeme tarafından müzekkere yazılarak, davacının 01/08/2011 tarihi itibari ile emekliliğe hak kazanıp kazanmadığı, bu tarih veya civarında emekliye ayrılıp ayrılmadığı, bu tarih ve civarında emekliye ayrılmadı ise ya da emekliliğe hak kazanmadı ise hangi tarihte emekliliğe hak kazandığı, hangi tarihte emekliye ayrıldığı hususlarına ilişkin tüm belgelerin, ayrıca bu tarih itibari ile yaş hariç emeklilik koşullarını prim gün sayısı ve sigortalılık süresi bakımından tamamlayıp tamamlamadığının, SGK’na emeklilik ya da yaş hariç emeklilik koşulları olan prim gün sayısı ve sigortalılık süresinin bildirilmesi / tespiti bakımından başvurup başvurmadığı, başvurmuş ise hangi tarihte başvurduğuna ilişkin belgelerin ve davacının başvuru dilekçelerinin celbedilerek gönderilmesi için dosyanın ilk derece Mahkemesi’ne GERİ ÇEVRİLMESİNE 14/11/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12143, Karar No: 2021/4413, Tarih: 23.03.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/12143 E.  ,  2021/4413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I) Mağdur vekilinin temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Kayden 01.07.1998 doğumlu mağdure... nun suç tarihinde 15 yaşından küçük bulunması ve kovuşturma evresinde mağdure sıfatıyla verdiği 31.01.2013 tarihli ifadesinde suça sürüklenen çocuktan şikayetçi olmadığını beyan etmesi, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinde yapılan kontrolde 09.07.2015 tarihinde evlendiği ve reşit olduğu, gerekçeli kararın kendisine tebliğ edilmesine karşın temyiz etmediğinin anlaşılması karşısında, yaş küçüklüğü nedeniyle tayin edilen vekilin davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmadığı gibi mahkemece verilen katılma kararı da bu hakkı vermeyeceğinden, vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II) Suça sürüklenen çocuğun temyiz istemine yönelik yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre, suça sürüklenen çocuğun, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazının reddiyle hükmün ONANMASINA, 23.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.