muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16063, Karar No: 2024/9039, Tarih: 02.07.2024

3-"Tehlikeli Maddeleri İzinsiz Olarak Bulundurma veya El Değiştirme" suçundan CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraatine karar verilen sanık hakkında aleyhe istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ise de, 11 Kasım 2017 tarihinde Doğubayazıt İlçesine bağlı Aşağı Tavla köyü mezarlığı yakınlarında yere düşmüş vaziyette, mavi renkte üzerinde tuzaklanmış mühimmat bulunan drone aracın tespit edildiği, drone üzerinde bulunan hafıza kartının incelenmesinde BTÖ mensuplarına ait video ve fotoğrafların bulunduğu, 12.02.2018 tarihli araştırma tutanağına göre, bomba düzeneğini drone cihazına hazırlarken görülen ve yüzü belirgin olan BTÖ mensubunun Sidar Kod Selami Kitir isimli şahıs olduğu, Selami Kitir isimli örgüt mensubunun bomba düzenekli drone hazırlarken yanında görülen ve kolunda dövmesi olan BTÖ mensubunun ise sanık ... olduğunun tespit edildiği, drone üzerindeki mühimmatın yapılan incelemesinde patlaması halinde canlılar üzerinde yaralayıcı ve öldürücü, cansızlar üzerinde yakıcı ve tahrip edici özelliğe sahip olduğundan TCK'nın 174 üncü maddesinde bahsi geçen patlayıcı madde tabiri kapsamında olduğunun anlaşıldığı, bu haliyle mevcut deliller kapsamında sanığın atılı suçtan asli fail olarak cezalandırılmasına karar verilmesi gerekir iken aleyhe istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararın usul ve esasa aykırı olduğuna ve sair sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında atılı suçlardan mahkumiyet ve beraat kararları verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A.Sanık müdafinin sanık hakkında devletin birliğini ve bölünmez bütünlüğünü bozma, kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle kasten öldürme ve kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz başvurusunun incelenmesinde;

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi tarafından e-tebligat usulüyle sanık müdafiine 30.06.2021 tarihinde tebliğ edildiği, sanık müdafiinin 26.07.2021 tarihinde temyiz başvurusunu yaptığı, bu bağlamda sanık müdafi tarafından yasal süresinden sonra temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmıştır.

B.Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının sanık hakkında kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle kasten öldürme, kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle kasten öldürmeye teşebbüs ve tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçlarından verilen mahkumiyet ve beraat kararlarına yönelik temyiz başvurusunun incelenmesinde;

B.Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının sanık hakkında kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle kasten öldürme, kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle kasten öldürmeye teşebbüs ve tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçlarından verilen mahkumiyet ve beraat kararlarına yönelik temyiz başvurusunun incelenmesinde;

Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere, tanık beyanları, tutanaklar, sanık savunması ve dosya kapsamına göre, İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin kararlarında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılan sanık hakkında;

Mahkumiyet kararları bakımından yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak eksiksiz yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği dosya kapsamına göre sanığın örgüt içerisindeki konumu itibariyle örgütün nihai amacını bilebilecek durumda olduğu, aşamalarda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı, beraat kararları bakımından ise mağdur ... karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sanık tarafından işlenmediğinin sabit olduğu, diğer beraat kararlarında ise atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla; Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü temyiz sebepleri ve sair hususlar yerinde görülmemekle, sanık hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

A.Sanık müdafinin sanık hakkında devletin birliğini ve bölünmez bütünlüğünü bozma, kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle kasten öldürme ve kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenle sanık müdafinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun’un 298 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B.Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının sanık hakkında kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle kasten öldürme, kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle kasten öldürmeye teşebbüs ve tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçlarından verilen mahkumiyet ve beraat kararlarına yönelik

B.Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının sanık hakkında kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle kasten öldürme, kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle kasten öldürmeye teşebbüs ve tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçlarından verilen mahkumiyet ve beraat kararlarına yönelik

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 15.06.2021 tarihli 2021/361 Esas, 2021/793 Karar sayılı kararında Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Ağrı 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3162, Karar No: 2015/7779, Tarih: 30.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/3162 E.  ,  2015/7779 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda; hüküm davalılar vekillerince süresi içinde temyiz edilmiş, davalı ... vekili tarafından duruşma istenmiş ise de; HUMK'nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2- Davacı vekili, davacının Konak Belediyesi’ne bağlı işyerinde ve Karabağlar Belediyesi’ne ait farklı birimlerde 01.04.2007 tarihinden iş akdinin haksız feshedildiği 17.03.2011 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, davacının çalıştığı birimlerin ... olduğunu, davacının güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, ... bünyesindeki işçilerin bütün haklarının korunması koşuluyla ...’ne geçirildiğini, davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisinin bulunduğunu, ilk olarak o dönem ihaleyi alan 1268783 işyeri numaralı ...’nde çalışmaya başladığını, ihaleye bağlı olarak giriş çıkış yapıldığını, ... tarafından 17.03.2011 tarihinde feshedildiğini, 15-20 kişinin iş akdinin sona erdirildiğini, davalı şirket ve ihaleyi alan diğer şirketlerin her ihale alınışında işçilere '' çalışmanız ve işe devam etmeniz buna bağlı '' denilerek iş akdinin başlangıcında ve devamı sırasında ibraname, istifa gibi belgeler imzalattıklarını, davalı yanca sunulması muhtemel bu belgelerdeki ödemelerin davacıya asla ödenmediğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma ve genel tatil ücreti alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı ..., husumet itirazında bulunduğunu, güvenlik işinin ihale yolu ile diğer davalı şirkete verildiğini, dolayısıyla şirketin işçilerine olan borcundan Karabağlar Belediyesi’nin sorumlu olmadığını savunarak, davalı ... vekili ise davanın ...’na ve ...’ye açılması gerektiğini, şirketin yalnızca işçiyi çalıştırdığı tarihlerdeki haklardan sorumlu olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacıya ... Tarafından kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti ödenip ödenmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Türk Hukukunda ibra sözleşmesi 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nda düzenlenmiş olup, kabul edilen Yasanın 132 inci maddesinde “Borcu doğuran işlem kanunen veya taraflarca belli bir şekle bağlı tutulmuş olsa bile borç, tarafların şekle bağlı olmaksızın yapacakları ibra sözleşmesiyle tamamen veya kısmen ortadan kaldırılabilir” şeklinde kurala yer verilmiştir.

Türk Hukukunda ibra sözleşmesi 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nda düzenlenmiş olup, kabul edilen Yasanın 132 inci maddesinde “Borcu doğuran işlem kanunen veya taraflarca belli bir şekle bağlı tutulmuş olsa bile borç, tarafların şekle bağlı olmaksızın yapacakları ibra sözleşmesiyle tamamen veya kısmen ortadan kaldırılabilir” şeklinde kurala yer verilmiştir.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun yürürlüğe girdiği 01.07.2012 tarihinden sonra düzenlenen ibra sözleşmeleri için yasal koşulların varlığı aranmalıdır. Ancak 6098 sayılı Borçlar Kanununun yürürlükte olmadığı dönemde imzalanan ibranamenin geçerliliği sorunu, Dairemizin konuyla ilgili ilkeleri çerçevesinde değerlendirilmelidir. İbranamenin feshi izleyen bir aylık süre içinde düzenlenmesi ve ödemelerin banka kanalıyla yapılmamış oluşu 01.07.2012 tarihinden önce düzenlenen ibra sözleşmeleri için geçersizlik sonucu doğurmaz.

İşçi ve işveren arasında işverenin borçlarının sona erdirilmesine yönelik olarak Türk Borçlar Kanunu’nun yürürlüğü öncesinde yapılan ibra sözleşmeleri yönünden geçersizlik sorunu aşağıdaki ilkeler dahilinde değerlendirilmelidir:

Dairemizin kökleşmiş içtihatları çerçevesinde, iş ilişkisi devam ederken düzenlenen ibra sözleşmeleri geçersizdir. İşçi bu dönemde tamamen işverene bağımlı durumdadır ve iş güvencesi hükümlerine rağmen iş ilişkisinin devamını sağlamak veya bir kısım işçilik alacaklarına bir an önce kavuşabilmek için iradesi dışında ibra sözleşmesi imzalamaya yönelmesi mümkün olup, Dairemizin kararlılık kazanmış uygulaması bu yöndedir

İbranamenin tarih içermemesi ve içeriğinden de fesih tarihinden sonra düzenlendiğinin açıkça anlaşılamaması durumunda ibranameye değer verilemez

İbranamenin geçerli olup olmadığı 01.07.2012 tarihine kadar yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanununun irade fesadını düzenleyen 23-31. maddeleri yönünden de değerlendirilmelidir. İbra sözleşmesi yapılırken taraflardan birinin esaslı hataya düşmesi, diğer tarafın veya üçüncü şahsın hile ya da korkutmasıyla karşılaşması halinde, ibra iradesinden söz edilemez.

Öte yandan 818 sayılı Borçlar Kanununun 21 inci maddesinde sözü edilen aşırı yararlanma (gabin) ölçütünün de ibra sözleşmelerinin geçerliliği noktasında değerlendirilmesi gerekir.

İbranamedeki irade fesadı hallerinin, 818 sayılı Borçlar Kanununun 31 inci maddesinde öngörülen bir yıllık hak düşürücü süre içinde ileri sürülmesi gerekir. Ancak, işe girerken alınan matbu nitelikteki ibranameler bakımından iş ilişkisinin devam ettiği süre içinde bir yıllık süre işlemez.

İbra sözleşmesi, varlığı tartışmasız olan bir borcun sona erdirilmesine dair bir yol olmakla, varlığı şüpheli ya da tartışmalı olan borçların ibra yoluyla sona ermesi mümkün değildir. Bu nedenle, işçinin hak kazanmadığı ileri sürülen bir borcun ibraya konu olması düşünülemez. Savunma ve işverenin diğer kayıtları ile çelişen ibra sözleşmelerinin geçersiz olduğu kabul edilmelidir.

İbra sözleşmesi, varlığı tartışmasız olan bir borcun sona erdirilmesine dair bir yol olmakla, varlığı şüpheli ya da tartışmalı olan borçların ibra yoluyla sona ermesi mümkün değildir. Bu nedenle, işçinin hak kazanmadığı ileri sürülen bir borcun ibraya konu olması düşünülemez. Savunma ve işverenin diğer kayıtları ile çelişen ibra sözleşmelerinin geçersiz olduğu kabul edilmelidir.

Miktar içeren ibra sözleşmelerinde ise, alacağın tamamen ödenmiş olması durumunda borç ifa yoluyla sona ermiş olur. Buna karşın kısmi ödeme hallerinde, Dairemizin kökleşmiş içtihatlarında ibraya değer verilmemekte ve yapılan ödemenin makbuz hükmünde olduğu kabul edilmektedir. Miktar içeren ibranamenin çalışırken alınmış olması makbuz etkisini ortadan kaldırmaz.

Miktar içermeyen ibra sözleşmelerinde ise, geçerlilik sorunu titizlikle ele alınmalıdır. İrade fesadı denetimi yapılmalı ve somut olayın özelliklerine göre ibranamenin geçerliliği konusunda çözümler aranmalıdır.

Yine, işçinin ibranamede yasal haklarını saklı tuttuğuna dair ihtirazi kayda yer vermesi ibra iradesinin bulunmadığını gösterir.

İbranamede yer almayan işçilik alacakları bakımından, borcun sona erdiği söylenemez. İbranamede yer alan işçilik alacaklarının bir kısmı yönünden savunma ile çelişkinin varlığı ibranameyi bütünüyle geçersiz kılmaz. Savunma ile çelişmeyen kısımlar yönünden ibra iradesine değer verilmelidir. Başka bir anlatımla, bu gibi durumlarda ibranamenin bölünebilir etkisinden söz edilebilir. Bir ibraname bazı alacaklar bakımından makbuz hükmünde sayılırken, bazı işçilik hak ve alacakları bakımından ise çelişki sebebiyle geçersizlikten söz edilebilir.

İbraname savunması, hakkı ortadan kaldırabilecek itiraz niteliğinde olmakla yargılamanın her aşamasında ileri sürülebilir.

Somut olayda, Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, ihbar Olunan ... tarafından “ibraname” başlıklı belge ile kıdem tazminatı, yıllık izin ücretine ilişkin tahakkuk bordroları sunulduğu, belgelerin davacı tarafından imzalanmış olduğu, başka bir işçinin açtığı dava dosyasında grafoloji uzmanına incelettirilen aynı tür belgelerin sonradan doldurulduğunun tespit edilmiş olması ve bu dosyada da tanık beyanları ile sunulan bu belgelerin sonradan doldurulduğunun belirtilmesi nedeniyle kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti ödemesine yönelik belgelere itibar edilemeyeceği belirtilmiştir.

Dosya içerisinde, ihbar Olunan ... tarafından sunulan ibranamenin yanı sıra, ibranamede ödendiği belirtilen kıdem tazminatı ve yıllık izin ücreti bakımından ayrıca bordrolar düzenlenmiş olduğu ve bu bordroların da davacı tarafından imzalanmış olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise bir başka dosyada o dosyadaki ibranamede tahrifat yapıldığının bilirkişi raporu ile belirlendiği gerekçesiyle bu dava dosyasındaki ibranamenin de geçerli kabul edilemeyeceği belirtilmiş ise de, her dosya müstakildir.

Mahkemece, ... tarafından sunulan ve kıdem tazminatı ve yıllık izin ücretine yönelik miktar içeren ibraname üzerinde grafoloji uzmanına inceleme yaptırtılarak tahrifat olup olmadığı, ibranamedeki miktar içeren bölümlerin imza tarihinden sonra doldurulup doldurulmadığı tespit ettirilmeli ve grafoloji uzmanının hazırlayacağı rapor, dosyadaki diğer delillerle birlikte değerlendirmeye tabi tutularak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine 30.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6174, Karar No: 2015/8579, Tarih: 11.06.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/6174 E.  ,  2015/8579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacı şirkete işyeri ... poliçesi ile sigortalı işyerinde bulunan mamullerin davalı İSKİ’nin sorumluluğunda bulunan yağmur atık su borularından geri tepen sular nedeniyle zarar gördüğünü, ... şirketinin sigortalıya zarar bedelinin ödediğini ileri sürerek, 7.108 TL. hasar bedelinin davalıdan rücuan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, işyerinin ve yağmur suyu tahliyesinin imar kurallarına uygun yapılıp yapılmadığının belirlenmesinin ve sigortalının kusurunun tespit edilmesi gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 20.05.2014 gün ve 2013/11333 Esas, 2014/7887 Karar sayılı ilamı ile “bilirkişi raporuna göre su baskınının nedeninin İSKİ’nin sorumluluğunda bulunan yağmur sularını tahliye eden boruların tıkanması olarak belirlendiğine göre binanın iskan ruhsatının imar affı ile alınmış olmasının davalının sorumluluğunu kaldırmayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinin doğru olmadığı” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 7.108,00 TL'nın 12.08.2004 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 485,55 TL onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 11/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/26210, Karar No: 2024/16277, Tarih: 04.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/26210 E.  ,  2024/16277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 02.06.2023

SAYISI : 2021/1472 E., 2023/546 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 02.06.2023 tarihli ve 2021/1472 Esas, 2023/546 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 02.06.2023 tarihli ve 2021/1472 Esas, 2023/546 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Gaziantep 6. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8465, Karar No: 2016/4929, Tarih: 20.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/8465 E.  ,  2016/4929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nın 155/2, 43, 62, 51 maddeleri uyarınca erteli 1 yıl 15 gün hapis ve 600 TL adli para cezası ile mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılana ait beyaz eşya dükkanında satış temsilcisi olarak çalışan ve para tahsil etme yetkisi bulunan sanığın, bir kısım müşterilerden daha önce satılan beyaz eşya taksit paralarını farklı tarihlerde tahsil etmesine rağmen katılana vermeyip uhdesinde tuttuğu, bu şekilde sanığın hizmet ilişkisinin gereği olarak kendisine teslim edilmiş olan para üzerinde zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunduğu, sanığın her hangi bir delile dayanmayan soyut suç inkarı, katılan ve tanık beyanları, sanığın katılana 75.000 TL borçlu olduğunu gösterir bono ve tüm dosya kapsamında anlaşıldığından, zincirleme şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik mahkeme kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında verilen ve ertelenen hapis cezasının uzun süreli hapis cezası olduğu gözetilmeden, TCK'nın 53/1. maddesi uyarınca belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmemiş ise de; hapis cezasının kanuni sonucu olan bu hususun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1) Sanık hakkında hükmedilen gün adli para cezasının, adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulanan kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle, CMK’nın 232/6.maddesine aykırılık oluşturulması,

2) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının alt sınırın üzerinde “30 gün” olarak tayin edilmesi,

3) 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinde düzenlenen erteleme hükümlerinin uygulanması bakımından, sadece hükmolunan hapis cezası ile sınırlı uygulama yapılması gerektiği gözetilmeyerek adli para cezasını da kapsar şekilde erteleme hükmü kurulması ve ayrıca belirlenecek denetim süresinin mahkum olan hürriyeti bağlayıcı ceza süresinden az olmayacağının gözetilmemesi,