muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6793, Karar No: 2014/157, Tarih: 14.01.2014

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibi eşin bakiye ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, işçinin bakiye ömrü ile sınırlıdır. Önceki hesap yöntemlerinde, kız çocuklarının bakım ihtiyaçları, evlenme çağlarının kural olarak kentlerde geldiği kabul olunan 22 yaşla, köylerde ise 18 yaşla sınırlı tutulması gereği varsayımsal olarak kabul olunmakta idi. Kız çocuklarının evlenme yaşlarının, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik durumuna, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre değişiklik arz ettiği gözetildiğinde, Türkiye İstatistik Kurumunca bölgelere göre düzenlenen evlenme yaşı istatistiklerinden yararlanılarak belirlenmesi, tazminat hesap ilkelerine daha uygun olacaktır. Erkek çocuklar için 18 yaşla, orta öğretim halinde 20 yaşla, yüksek öğretim halinde 25 yaşla sınırlı tutulması gerekir. Ancak çocukların içinde bulundukları koşullara göre, yükseköğrenim görebileceklerinin kabulünün gerektiği hallerde 25 yaşına kadar destekten yararlandırılmalarının gerekeceği kabul olunmalıdır.

Mahkemece, yukarıda açıklanan bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, davalıların tazminle sorumlu olduğu miktarı eksik belirleyen 14.06.2012 tarihli hesap raporunun hükme dayanak yapılması,

2-5510 sayılı Kanunun 21. maddesi kusur sorumluluğuna dayanmakta olup, davalı Kurumun rücu alacağından kusuru oranında sorumludur.

Davaya konu somut olayda, işletme lojmanı piknik sahası yol ıslahında çalışan kamyonu iş makinesi ile kurtaran sigortalının, piknik alanına park ettiği makineyi altına girerek kontrol ettiği sırada düşen kepçe kovasının altında kalarak vefat etmiştir.

Olay nedeniyle yapılan iş müfettişi incelemesi sonucunda işveren %20, kazalı %80 oranında kusurlu bulunmuş, Mahkemece; yargılama aşamasında alınan, işvereni %70, kazalıyı %30 kusurlu bulan maden, jeoloji ve makine mühendislerinden oluşan bilirkişi heyetince verilen 20.05.2011 tarihli kusur raporu hükme esas alınarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece; 506 sayılı Yasanın 26. madde uyarınca iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerekeceğini, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığını ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığını ve dayanağı mevzuat hükümlerini ayrıntılarıyla göstermeyen, iş kazasının vuku bulduğu kolda uzman olmayan, iş müfettişi raporu ile çeliştiği anlaşılan, yetersiz bilirkişi raporunun hükme esas alınarak karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı ile davalı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 14.01.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20674, Karar No: 2019/17683, Tarih: 12.11.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/20674 E.  ,  2019/17683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın sorgusunda mağdurlar ... ile ...'a bıçak çekerek tehdit ettiğini beyan etmesine karşın, soruşturma aşamasında mağdur ... ile tartışırken diğer mağdur ...'in kendisini iteklediğini ve bunun üzerine sinirlenerek bıçak alıp mağdur İbrahimi bıçakla kovaladığını beyan etmesi, mağdurların aşamalarda sanığın mağdur ... ile kavga ettiği sırada eline bıçak aldığını beyan etmeleri ve tanık ...'ın da sanığın bıçak çektiğini görmediğini beyan etmesi karşısında; sanığın mağdur ...'ye yönelik tehdit eyleminin ne şekilde oluştuğu yeterince açıklanıp tartışılmadan, sanık hakkında TCK'nın 43/2 maddesi uygulanarak fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine 12/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8057, Karar No: 2019/3493, Tarih: 18.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/8057 E.  ,  2019/3493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Bozma

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle,başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuğun mala zarar verme suçundan kurulan hükmün yapılan incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun mala zarar verme suçuna yönelik mahkemenin 02/03/2016 tarih, 2015/561 Esas ve 2016/193 Karar sayılı kararının, suça sürüklenen çocuk müdafinin temyizi üzerine Dairemizin 13.12.2017 tarih, 2016/7400 Esas ve 2017/15848 Karar sayılı kararıyla zaman aşımı süresinin dolmasından dolayı düşmesine karar verilmesine rağmen bu suç için yeniden kurulan hükmün hukuken geçersiz olduğu ve taraflara temyiz hak ve yetkisi kazandıramayacağı anlaşıldığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuğun hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

1-Dairemizin 13/12/2017 tarihli bozma ilamına uyulmasına rağmen ve Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 04/04/2017 tarih, 2014/13-518 Esas ve 2017/208 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, suç tarihinde 15 yaşını bitirmemiş olan suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nun 31/2 ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 11. maddeleri uyarınca, işlediği eylemin hukuksal anlam ve sonuçlarını algılayabilme ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin yeterince gelişip gelişmediğine ilişkin adli tıp uzmanı, psikiyatrist ya da zorunluluk bulunması halinde uzman hekimden rapor aldırılması gerekirken yazılı şekilde “TCK’nın 31/2. maddesinden yararlanamayacağı” şeklinde düzenlenen yetersiz rapora dayanılarak hükümlülük kararı verilmesi,

2-“Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/04/2018 tarih, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı kararı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15/11/2018 tarih, 2018/339 Esas

2-“Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03/04/2018 tarih, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı kararı uyarınca aynı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15/11/2018 tarih, 2018/339 Esas

ve 2018/536 Karar sayılı kararı uyarınca farklı yargı çevresindeki ceza infaz kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmadan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın Cumhuriyet savcısının esas hakkındaki görüşünü bildirdiği ve hükmün açıklandığı son oturumda hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak mâhkumiyetine karar verilmesi savunma hakkının sınırlandırılması niteliğinde olduğu” şeklindeki kararları uyarınca başka suçtan Tekirdağ Cezaevi’nde hükümlü olan ve 04/11/2015 tarihli beyanında duruşmalara katılmak istediğini beyan eden suça sürüklenen çocuğun kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 18.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13077, Karar No: 2018/3243, Tarih: 24.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/13077 E.  ,  2018/3243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı Milli Eğitim Bakanlığı aleyhine 19/08/2015 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 22/04/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 24/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4126, Karar No: 2010/5467, Tarih: 09.11.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/4126 E.  ,  2010/5467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine, ..., Merkez Mahallesi Muhtarlığı ve dahili davalı ... aralarındaki tescil davasının reddine dair Tuzla 1.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 03.03.2010 gün ve 412/87 sayılı hükmün duruşma yapılması suretiyle Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiştir. Dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 09.11.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü temyiz eden davacı ... vekili Avukat ... ve karşı taraftan davalı Hazine vekili Avukat Ulviye Sarp geldiler. Başka kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak temyiz isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde 2713 sayılı parselin bitişiğinde bulunan ve kadastro tesbiti sırasında çeşitli nedenlerle bataklık ve dere olarak tesbit ve tescil dışı bırakılan 544 m2 yüzölçümlü taşınmazın 1920 yılından beri nizasız ve fasılasız olarak bugüne kadar vekil edeni tarafından kullanıldığını belirterek TMK.nun 713.maddesi gereğince vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, taşınmazın bataklık ve dere yatağı sayılan yerlerden olduğunu, bu niteliğiyle tesbit dışı bırakıldığını, işgalin 1997 yılında başladığını, taşınmazın nitelik itibariyle kazanmaya elverişli yerlerden olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Harç yatırmak suretiyle davaya katılan ... vekili, taşınmazın imar planı kapsamında kaldığını, nitelik itibariyle kazanmaya elverişli yerlerden bulunmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taşınmazın bulunduğu alanda imar ve ihya çalışmalarının yapılmadığı, taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu, Hazineden kiralanarak kullanıldığı, bu nedenle davacının mülkiyet iddiasında bulunamayacağı gerekçe gösterilmek suretiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik, satın alma, eklemeli zilyetlik, imar ve ihya hukuki sebeplerine dayalı olarak TMK.nun 713/1, 996 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14 ve 17.maddeleri gereğince açılan tescil isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, taşınmazın bitişiğinde bulunan 2713 sayılı parselin 24.7.1997 tarihinde vekil edeni tarafından satın alındığını, bitişikte bulunan ve dava konusu yapılan 544 m2’lik yeri de ayrıca satın aldığını belirterek tescil isteğinde bulunmuştur. Uyuşmazlık konusu taşınmazın bitişiğinde bulunan 2713 sayılı parsel, 22.10.1960 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında tapu kaydına dayalı olarak Fatma İşer ve arkadaşları adına paylı mülkiyet biçiminde tesbit edilmiştir. Bu tesbite Hazine tarafından itiraz edilmiş ve Kartal Kadastro Mahkemesinde tesbite itiraz davası açılmıştır. Ancak daha sonra dava dosyası görevsizlikle Kartal 2.Asliye Hukuk Mahkemesine aktarılmıştır. Sözü edilen mahkemede yapılan yargılama sonunda anılan mahkemenin 29.11.1984 tarih ve 1979/922 Esas, 1984/1144 Karar sayılı hükmü ile davacı Hazinenin isteğinin kısmen kabul edildiği ve 2713 sayılı parsel kapsamında kalan krokide D harfiyle gösterilen 544 m2.lik alanın bataklık olması nedeniyle davalı tapusunun iptaline karar verildiği ve bu kısmın 766 sayılı Tapulama Kanununun 2.maddesi gereğince tesbit ve tescil dışı bırakıldığı anlaşılmıştır. Hükmün kesinleşmesiyle tapu kaydı oluşmuş ve daha sonraki aşamalarda 24.7.1997 tarihinde 2713 sayılı parsel davacı ... tarafından tapudan satın alınmıştır. Teknik bilirkişi hükmün kesinleşme ve tescil tarihinin 20.11.1986 tarihi olduğunu bildirmiştir. Kartal Kadastro Müdürlüğü 28.12.2009 gün ve 1634 sayılı karşılık yazılarında, teknik bilirkişinin krokisinde A harfiyle gösterilen yerin halen tescil harici olduğunu açıklamıştır. Davacı vekili, dava dilekçesinde her ne kadar 2713 sayılı parselin bitişiğinde bulunan ve krokide A harfiyle gösterilen yerin vekil edeni tarafından satın alındığını bildirmiş ise de, satın alma tarihi ve kimden satın aldığı hususlarını dilekçesinde açıklamamıştır. Dinlenen tanıklar taşınmazın 1995 yılında Yunus ve kardeşlerinden satın alındığını bildirmişlerdir. 2713 sayılı parselin tapuya tescil edildiği 20.11.1986 tarihine kadar dava konusu edilen yer bataklık niteliğindedir. Taşınmazın belirlenen bu niteliği kesinleşen Kartal 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 1979/922 Esas, 1984/1144 Karar sayılı kararıyla kesin olarak saptanmıştır. 2713 sayılı parsele revizyon gören tapu kayıtları da bu yönü bataklık okumaktadır. Kesinleşen hükümle bu nitelik belirlenmiştir. 2.5.2007 tarihinde yürürlükten kaldırılan 18.1.1950 tarih ve 5516 sayılı Bataklıkların Kurutulması ve Bundan Elde Edilecek Topraklar Hakkındaki Kanun uyarınca bataklıkların ne şekilde kurutulacağı ve nasıl kazanılacağı sözü edilen kanun maddelerinde açıkça belirtilmiştir. Yerin henüz bu kanun yürürlükteyken bataklık olduğu belirlenmiştir. Bataklık ve sazlık niteliğinde bulunan taşınmazlar TMK.nun 715, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C maddesi gereğince Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olup bu taşınmazlar üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi neye ulaşırsa ulaşsın kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar ve ihya ile kazanılamazlar. TMK

. Yerin henüz bu kanun yürürlükteyken bataklık olduğu belirlenmiştir. Bataklık ve sazlık niteliğinde bulunan taşınmazlar TMK.nun 715, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/C maddesi gereğince Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olup bu taşınmazlar üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi neye ulaşırsa ulaşsın kazanmayı sağlayan zilyetlik, imar ve ihya ile kazanılamazlar. TMK.nun 999.maddesi gereğince de bu gibi yerlerin özel mülkiyet niteliğinde tapuya tescilleri mümkün değildir.

Saptanan bu somut ve hukuki olgular karşısında dava konusu taşınmazın niteliği kesinleşen hükümle bataklık olduğu ve bu niteliğin en azından eldeki dava bakımından güçlü delil teşkil ettiği açık bulunduğundan davanın reddine karar verilmiş olmasında usul ve kanuna aykırı bir yön bulunmamaktadır.

Davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, Yargıtay duruşmasının yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan

Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri uyarınca 750,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak Yargıtay duruşmasında avukat marifetiyle temsil olunan davalı Hazineye verilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 17,15 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 09.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9983, Karar No: 2015/3426, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/9983 E.  ,  2015/3426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7133, Karar No: 2016/12893, Tarih: 08.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/7133 E.  ,  2016/12893 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin yerinde bulunmayan tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde Genel Müdür Danışmanı olarak çalıştığını, sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, işe iade davası sonucu işe iadesine dair verilen kararın Yargıtayca onandığını, işe başlatılma yönündeki ihtarnamenin işverene tebliği üzerine işverenin bir kısım alacaklarını ödeyerek işe başlatmadığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücreti fark alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı cevap dilekçesi ile davacıya hak ettiği ödemelerin yapıldığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında kıdem tazminatına uygulanacak faiz konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı tüm alacaklarına dava ve ıslah dilekçesinde yasal faiz talep etmiş, mahkemece bu alacakların dava ve ıslah tarihine göre yasal faizi ile tahsiline karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 120. maddesi yollamasıyla, halen yürürlükte bulunan 1475 sayılı Yasa'nın 14. maddesinin onbirinci fıkrası hükmüne göre, kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmelidir. Faiz başlangıcı fesih tarihi olmalıdır. Zaman zaman yasal faizin en yüksek banka mevduat faiz oranının üzerine çıktığı bir gerçektir. Ayrıca HMK 26. maddesi uyarınca davacının talebinden fazlasına karar verilemeyeceğinden, bu durum gözetilerek davacının talebi uyarınca en yüksek banka mevduat faiz oranını geçmemek üzere yasal faiziyle tahsiline karar verilmesi gerekirken mahkemece doğrudan yasal faize hükmedilmesi hatalı olup bozma nedeni ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının 1. bendindeki "yasal faiziyle" ibaresinden önce "en yüksek banka mevduat faiz oranını geçmemek üzere" ibaresinin eklenilmesine, hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 08. 06. 2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4930, Karar No: 2013/8341, Tarih: 23.05.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/4930 E.  ,  2013/8341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU KAYDINDA DÜZELTİM

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakan ...’ın maliki olduğu 5 parça taşınmazda soy ismi ve baba adında yanlışlıklar olduğunu ileri sürerek tapu kayıtlarının nüfus kaydına uygun olarak düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yargılamaya katılmadığı gibi davaya cevap da vermemiştir.

Mahkemece, iddianın sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla, tetkik hakimi ...’ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkin olup, mahkemece, nüfus kaydına uygun olarak tapu kayıtlarının düzeltilmesine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalının bu hususlara yönelik temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Ancak, miras bırakan ....’ın nüfus kaydında baba adı .... olduğu halde mahkemece, ... olarak düzeltilmesine hükmedilmesi doğru değil ise de, anılan bu yanılgı yeniden yargılama yapılmasını gerekli kılmadığından; hükmün 2. bendinde yer alan; “ ... ili, .... kasabası 400 ada 5 parsel, 423 ada 10 parsel, 225 ada 7 parsel, 523 ada 4 parsel, 434 ada 7 parsel sayılı taşınmazların malik hanesindeki .... ve ... kızı .... yazılımlarının ... kızı .... olarak düzeltilmesine” cümlesinin çıkarılmasına, yerine, “... ili, .... kasabası 400 ada 5 parsel, 423 ada 10 parsel, 225 ada 7 parsel, 523 ada 4 parsel, 434 ada 7 parsel sayılı taşınmazların malik hanesindeki .... ve ... kızı .... yazılımlarının .... kızı .... olarak düzeltilmesine” cümlesinin yazılmasına ve davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı H.M.K.'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 436/2. (6100 sayılı HMK'nun 370/2. md.) maddesi uyarınca hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.