muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13222, Karar No: 2018/706, Tarih: 05.02.2018

3-04.10.2000 tarihli KHK Anayasa Mahkemesi'nin 26.10.2000 gün ve 61/34 sayılı kararı ile iptal edilmiştir.

4-4956 sayılı Yasa, 08.08.2001 tarihi itibarıyla yürürlüğe girmiş ve bu kez 1479 sayılı Yasa'nın 45/c maddesi; “ yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer ... Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine %25'i ” oranında aylık bağlanır şeklinde değiştirilmiştir.

Aynı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 46/2 maddesine; “ Ancak, evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kız çocuklarına bu aylıklardan fazla olan ödenir. ” hükmü getirilmiştir. Kurum'un bu yasal değişiklikler sırasında kız çocukları bakımından uygulamasına gelince; davalı Kurum, 4956 sayılı Yasa ile 08.08.2003 tarihinde yapılan değişiklikten sonra, 45/2. madde hükmünde yer alan “ bu Yasa ile diğer ... Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine aylık bağlanır ” hükmünü dikkate alarak; 08.08.2003 tarihinden sonra hak sahipleri yararına getirilen yasal düzenleme uyarınca bu tarihten önce ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına da ölüm aylığı bağlamıştır. Kurum; farklı sigortalılık kanunlarına göre bağlanan aylıklar söz konusu olduğundan, 1479 sayılı Yasa'nın 46/2 maddesini hiçbir zaman uygulamamıştır. Zira; 1479 Yasa'nın 46/2. maddesi aynıYasa kapsamında hem ana veya baba ile kocadan hak edilen aylıklardan fazla olanın bağlanacağını ifade etmektedir.

... Kurumu, 2011/58 sayılı Genelgesi'nin 90. sayfasında yer alan örnek:3'te; “ 5434 sayılı Yasa'ya göre eşten ve 1479 sayılı Yasa'ya göre babadan 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-a maddesinden aynı anda ölüm aylığı alınabileceğini, aynı genelgenin 99. sayfasında; eşten 506, anneden 5434 ve babadan 1479 sayılı Yasalar kapsamında her üç aylığın tam olarak bağlanabileceğini ” örnek göstermiştir.

Davalı Kurum; yeni bir yasal düzenleme olmadığı halde 2013/26 sayılı Genelgesiyle farklı uygulamaya başlamış, 1479 sayılı Yasa ile ilgili olarak, 01.10.1972 – 03.10.2000 ve 08.08.2001 – 01.08.2003 dönemleri içerisinde ölen sigortalılar yönünden, sigortalının geçimini sağlayacak bir geliri bulunmama koşulu varsa aylık bağlanacağını kabul etmiştir. Genelge; 04.10.2000 – 07.08.2001 ve 08.08.2003 – 01.10.2008 döneminde ölen sigortalılar bakımından da “ 1479 sayılı Yasa ve diğer ... yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamında kendi çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan ” kız çocuklarına aylık bağlanacağını düzenlemiştir.

Davalı Kurum, 04.10.2000 – 01.08.2001 ve 07.08.2003 – 01.10.2008 döneminde ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına aylık bağlamış ve daha önce bağlanan aylıklara, ölen eşlerinden dolayı 5434 veya 506 sayılı Yasalardan bağlanan ölüm aylığının engel olmadığını kabul etmiştir. Kız çocuklarına söz konusu dönemlerde ölen ana veya babalarından dolayı 1479 sayılı Yasa kapsımında bağlanan aylıklar için iptal işlemi yapılmamıştır.

Davalı Kurum, diğer aylıklara dokunmazken 01.10.1972 – 03.10.2000 ve 08.08.2001 – 01.08.2003 döneminde ölen sigortalıların hak sahibi kız çocuklarına sonraki lehe olan yasal düzenlemeler gereğince bağladığı ölüm aylıklarını, diğer ... kanunlarına göre eşlerinden bağlanan ölüm aylıklarını gelir testine tabi tutmuştur. Kurum, geçimini sağlayacak gelirleri bulunduğu gerekçesiyle bağlanan aylıkları iptal etmiş ve ödenen aylıklar nedeniyle borç tahakkuk ettirmiştir.

Son olarak; ... Kurumu Emeklilik İşlemleri Genel Müdürlüğü 22.09.2016 gün ve 333-03003-E-5040387 tarihle “ Genel Yazı ” ile 01.10.1972 – 03.10.2000 ve 08.08.2001 – 01.08.2003 dönemlerinde ölenlerin kız çocuklarına gelir testi yapılmadan, kendi sigortalılıkları veya kendi sigortalılıkları nedeniyle bağlanan gelir ve aylık almamaları halinde ölüm aylıklarının bağlanmasına Yönetim Kurulunca karar verildiğini bildirmiştir.

Gerçekten, davalı Kurum bu son işlemi ile kız çocuklarına bağladığı aylıkları, 1479 sayılı Yasa'ya aykırı olarak kestiğini veya bağlamadığını kabul etmiştir. Ancak ... kestiği aylıkları yönetim Kurulu Kararı uyarınca 2016 Ekim ayından itibaren yeniden bağlamasına karşın, daha önce ödediği aylıkları borç kaydetmiş ve tahsil ettiği aylıkları da iade etmemiştir.

Gerçekten, davalı Kurum bu son işlemi ile kız çocuklarına bağladığı aylıkları, 1479 sayılı Yasa'ya aykırı olarak kestiğini veya bağlamadığını kabul etmiştir. Ancak ... kestiği aylıkları yönetim Kurulu Kararı uyarınca 2016 Ekim ayından itibaren yeniden bağlamasına karşın, daha önce ödediği aylıkları borç kaydetmiş ve tahsil ettiği aylıkları da iade etmemiştir.

Davanın reddine karar veren mahkemeler, Yargıtay 10. Hukuk Dairesi kararlarına dayalı olarak; 1479 sayılı Yasa'nın 4956 sayılı Yasa ile değişik 46/2 maddesine göre hem kocadan hem ana veya babadan aylığı hak kazanılması durumunda fazla ödeneceği gerekçesine dayanmaktadır. Bu değerlendirme, ... hukukunun genel yapısını gözden kaçırmaktadır. 5510 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girmesinden önce Sosyal Sigortalar Kurumu, Bağ-Kur ve T.C. Emekli Sandığı ayrı ayrı tüzel kişiliğe sahip ayrı ayrı yasalara göre sosyal güvence sağlayan kurumlardır. Her bir Yasa kendi sigortalıları açısından hüküm ifade eder. Açıkça atıf yapılmadıkça diğer yasa hükümleri dikkate alınamaz. Zira 45/3. maddedeki “ 1479 sayılı Kanun ve diğer ... kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamında çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan ” kız çocuklarına aylık bağlanacağı ifadesi bu niteliktedir. Bu ifade dahi kız çocuklarının, diğer ... kurumlarından kendi çalışmaları dışında ( kocalarından-çocuklarından ) aylık almalarını 1479 sayılı Yasa'ya tabi ana veya babadan ölüm aylığı bağlanmasına engel olarak kabul etmemektir. Özetle; 1479 sayılı Yasa'nın 46/2. maddesi hükmü sadece 1479 sayılı Yasa'ya göre hem kocadan hem ana veya babadan ölüm aylığına hak kazanılması halinde uygulanabilir. Öte yandan, 5510 sayılı Yasa'nın geçici 1. maddesine göre; ölüm aylıklarının bağlanmasında vs..yürürlükten kalkan 1479, 506, 2926, 2925 sayılı Yasa hükümleri uygulanacağından, 5510 sayılı Yasa'nın 54. maddesinin de somut uyuşmazlıkta uygulama yeri yoktur.

Sigortalılık hakkı veya sigortalılıktan kaynaklanan yaşlılık aylığı hakkı veya ölüm aylığı hakkı asla tamamen hakdüşürücü süreye tabi olmadığı gibi zamanaşımına da uğramaz. 1479 sayılı Yasa'nın 43. maddesine göre; ölüm aylıklarının beş yıl geçtikten sonra talep edilmesi halinde talep tarihinden itibaren ölüm aylığının bağlanması gerekmektedir. T.C. Anayasası'nın 10. maddesine göre; “ Herkes ...kanun önünde eşittir. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun hareket etmek zorundadırlar ”. 1479 sayılı Yasa'nın 4956 sayılı Yasa ile değişik 45/c maddesinde yer alan “yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer ... Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine %25'i oranında aylık bağlanır” hükmü Yasa'nın yürürlük tarihinden önce ölen sigortalıların kız çocukları için de uygulanmalıdır. Çeşitli yasal değişiklikler nedeniyle hak sahipleri açısından ölüm tarihlerine göre dört ayrı dönemin ikisi yönünden aylık bağlanması diğer iki dönem yönünden aylık bağlanmaması gerektiği yönündeki yorum açıkça T.C. Anayasası'nda yer alan eşitlik kuralına aykırı olduğu gibi genel hukuk ilkelerine de aykırıdır.

Kurum'un, yukarıda sözü edilen genel yazı ile hak sahiplerine sonraki bir tarihte aylık bağlaması uyuşmazlığı sona erdirmemektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; davanın kabulü ile davacının ölüm aylığının kesildiği tarihten itibaren bağlanmasına, davacının davalı Kurum'a borçlu olmadığının tesbitine karar vermek gerekirken, davacının Yasa'dan kaynaklanan ... hakkını ortadan kaldıracak biçimde yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine , 05.02.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10030, Karar No: 2015/8230, Tarih: 07.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/10030 E.  ,  2015/8230 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 6. İş Mahkemesi

Tarihi : 21/10/2014

Numarası : 2012/502-2014/426

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı-karşı davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı–karşı davalı vekili, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir nedene dayanmaksızın feshedildiğini beyanla bazı işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı–karşı davacı vekili; iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini ve davacının işverenden herhangi bir alacağı bulunmadığını beyanla davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tarafça dava ikinci kez takipsiz bırakılmakla açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Mahkemece; 10.6.2014 tarihli oturumda duruşmanın 21.10.2014 günü saat 15.00'a ertelenmesine karar verilmiştir. 21.10.2014 tarihli oturumda ise davacı–karşı davalı vekilinin ikinci kez davayı takipsiz bırakması ve mazeret bildirmemesi sebebiyle davacı-karşı davalı vekilinin açmış olduğu davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, duruşmanın yapıldığı saat 15.33 olarak gösterilmiştir. Dosya da bulunan davacı – karşı davalı vekilinin mesleki mazeretini içeren tarihsiz dilekçe üzerine 22.10.2014 tarihinde, mazeret dilekçesinin duruşma günü olan 21.10.2014 tarihinde duruşmadan sonra saat 14.50'de gönderildiği şerh düşülmüştür. Söz konusu şerhte dilekçenin duruşmadan sonra gönderildiği belirtilmişse de, yukarıda da belirtildiği üzere duruşmanın yapıldığı saat 15.33 olup, dilekçenin saat 14.50 de Mahkemeye ulaştığı bu haliyle duruşma saatinden önce mahkemeye gönderilen mazeret dilekçesi bulunduğu anlaşılmaktadır. Davacı vekilinin mesleki mazeretini içeren dilekçe nazara alınmaksızın davanın mazeretsiz olarak takipsiz bırakıldığından bahisle açılmamış sayılmasına karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 07.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/753, Karar No: 2011/3574, Tarih: 04.04.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/753 E.  ,  2011/3574 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 24/06/2005 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 07/10/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraflar vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, idari yargı kararının uygulanmaması nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istem reddedilmiş; davacının temyizi üzerine Dairemizce; benzer nitelikte olmayan kararlara yollama yapılarak davanın reddedilmiş olması doğru görülmediğinden karar bozulmuş; yerel mahkemece bozmaya uyulduktan sonra bilirkişi raporuna göre istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, taraflarca temyiz olunmuştur.

Davacı, dava dışı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı’ndan kiraladığı işyerlerinin bulunduğu taşınmazın, imar planı değişikliği yapılarak pazar yerine dönüştürülmesine ilişkin belediye meclis kararının iptal edilip onanmasına rağmen davalı belediye başkanının idari yargı kararını uygulamayarak, dükkan ve çay ocağını kendisine geri vermemesi nedeniyle uğradığı maddi ve manevi zararının ödetilmesini istemiştir.

Davalı ise, tahliyenin mahkeme kararları yerine getirilip gerçekleştirildiğini, hukuka aykırı işlem bulunmadığını ileri sürerek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, idari yargı kararı değerlendirilmeden, davacının işyerleri yönünden yoksun kaldığı kar nedeniyle uğradığı maddi ve manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ise, tahliyenin mahkeme kararları yerine getirilip gerçekleştirildiğini, hukuka aykırı işlem bulunmadığını ileri sürerek istemin reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, idari yargı kararı değerlendirilmeden, davacının işyerleri yönünden yoksun kaldığı kar nedeniyle uğradığı maddi ve manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden; davacının 1985 ve 1987 yıllarında dava dışı Ankara Büyükşehir Belediye Başkanlığı’ndan 2 ve 21 nolu dükkanları 1’er yıllık kira sözleşmesi ile kiraladığı, davacının kiraladığı yerlerin mülkiyetini 12.04.2000 günü devralan Keçiören Belediye Başkanlığı'nın sözleşmenin uzatılmayacağını davacıya 27.04.2000 gününde bildirdiği ve 13.10.2000 günlü dilekçeyle ihtiyaç nedeniyle tahliye davası açtığı, tahliye davasının kabul edilip Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin 26.06.2001 ve 01.10.2001 günlü kararları ile onanarak kesinleştiği; Keçiören Belediye Başkanlığı Fen İşleri Müdürlüğü'nün 25.07.2008 günlü yazısında, tahliye kararı gereğince mülkiyeti belediyeye ait olan dükkanların kiracılar tarafından terk edilip enkaz ve harabe halinde gelmesi nedeniyle Belediye Meclis Kararı ve imar planı gereğince yıkılarak enkazının kaldırıldığı; 11.12.2000 günlü Keçiören Belediye yolun pazar alanına katılmasına karar verildiği; davacının 1/1000 ölçekli imar planı değişikliğine ilişkin 11.12.2000 günlü Belediye Meclisi Kararı'nın iptali istemiyle Ankara 4. İdare Mahkemesi'nde açtığı davada verilen 31.12.2002 gün ve 2001/276-2002/1645 sayılı kararda, davacısı dava dışı dernek, davalısı ve dava konusu davacının açtığı dava ile aynı olan başka bir davada Ankara 5. İdare Mahkemesi'nin 27.12.2002 gün ve 2001/281-2002/1822 sayılı kararı ile dava konusu edilen imar planı değişikliğine ilişkin Meclis kararının iptal edildiği gerekçesiyle konusu kalmayan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği; Ankara 5. İdare Mahkemesince verilen 27.12.2002 günlü iptal kararının Danıştay 6. Dairesi'nin 13.12.2004 günlü kararı ile onandığı ve 05.03.2005'te kesinleştiği; davacının bu gerekçelerle, davalının başkanı olduğu Keçiören Belediye Başkanlığı'na 25.04.2005 günlü dilekçe ile başvurarak dükkan ve çay bahçesinin teslimini istediği; işyerlerinin teslim edilmemesi üzerine idare mahkemesi kararının uygulanmadığını belirterek eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Anayasa’nın 138. maddesi gereğince " Yasama ve yürütme organları ile idare, mahkeme kararlarına uymak zorundadır; bu organlar ve idare, mahkeme kararlarını hiçbir suretle değiştiremez ve bunların yerine getirilmesini geciktiremez." 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasası'nın 28/1 ve 4. maddeleri gereğince de "Danıştay, bölge idare mahkemeleri, idare ve vergi mahkemelerinin esasa ve yürütmenin durdurulmasına ilişkin kararlarının icaplarına göre idare, gecikmeksizin işlem tesis etmeye veya eylemde bulunmaya mecburdur. Bu süre hiçbir şekilde kararın idareye tebliğinden başlayarak otuz günü geçemez." "Mahkeme kararlarının (otuz) gün içinde kamu görevlilerince kasten yerine getirilmemesi halinde ilgili, idare aleyhine dava açabileceği gibi, kararı yerine getirmeyen kamu görevlisi aleyhine de tazminat davası açılabilir." Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu’nun 24.09.1979 gün ve 7/2 sayılı kararı gereğince ise yargı kararını yerine getirmeyen kamu görevlilerinin hukuki sorumluluğu bulunmaktadır.

Dava konusu olayda idari yargı kararının uygulanmadığı tartışmasızdır. Ancak, yukarıda açıklanan gelişmeler karşısında davacıya ait dükkanların mahkeme kararı ile tahliyesi ve yıkım tarihlerinde uygulanması gereken bir idare mahkemesi kararı yoktur. Davacı, kiracısı olduğu dükkanlardan onanarak kesinleşen mahkeme kararı gereğince tahliye edilmiştir. Tahliye ve yıkımdan çok sonra verilen idari yargı kararı ile tahliyenin dayanağı olan 1/1000 ölçekli imar planı değişikliğinin iptaline karar verilmiştir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, idari yargı kararını hukuki imkansızlık nedeniyle uygulayamayan davalının sorumluluğu bulunmadığı sonucuna varılıp istemin tümden reddedilmesi gerekirken, dosya içeriğine uymayan gerekçeyle istemin bir bölümünün kabul edilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davacının tüm, davalının öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/04/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12613, Karar No: 2012/16313, Tarih: 21.06.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/12613 E.  ,  2012/16313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalının tahsis edilen kredi kartı ve ek kart asgari ödeme miktarlarını çekilen ihtarnameye rağmen ödemediğini, davalı hakkında takip başlatıldığını ancak itiraz üzerine takibin durduğunu belirterek vaki itirazın iptaline ve inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı banka kredi kartı ve ek kart borcunun ödenmediğinden bahisle eldeki davayı açmış; davalı oğlu adına çıkarttığı ek kart limitinin 250.00 TL olduğunu oysaki 4.000 TL alışveriş yapıldığını, bankanın limit fazlası bu harcamaya onay verdiğini savunarak davanın reddini dilemiş, mahkemece davalının limitle sorumlu olduğu, ek kart limitinin yükseltildiği davacı tarafından kanıtlanamadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında kredi kartı üyelik sözleşmesi bulunduğu ve ana kart limitinin 5.000 TL ek kart limiti 250 TL olduğu dosya içerisindeki ekran çıktılarından ve belgelerden anlaşılmıştır. Ana kartın davacının kullanımında ek kartın ise davacının oğlunun kullanımında olduğu ve oğlunun zilyetliğinde iken dava konusu limit aşımı harcama yapıldığı davalının kabulündedir ve ihtilaflı değildir. Çekişmeli olan husus yapılan limit üstü harcamadan 2012/12613-16313

sorumluluğa ilişkin olup; taraflar arasında imzalanan kredi kartı sözleşmesinin 4.maddesinde “üye veya ek kart hamillerinin(müştereken) alım ve nakit çekimleri için belirleyeceği bir limit olup, bankaca günün koşullarına göre belirleneceği, üyenin limiti ve değişiklikleri bilmediğini iddia edemeyeceği, üyenin kayıtsız şartsız uyacağını ve bankaca belirlenen limit aşımı ödeyeceğini kabul ettiği” hükmü mevcuttur. Kart sahibi davalı, banka ile imzaladığı sözleşme uyarınca bankaca belirlenecek limit aşımını ödeyeceğini kabul etmiştir. O halde davalı, kredi kartı limiti hakkında bilgi sahibi olmasına rağmen oğluna kullanımına verdiği ek kartla limit üstün harcama yapılmasında kusurludur. Somut olayda kart sahibi davalının talebi ve onayı olmaksızın limit üstü harcama yapılmasına onay veren davacı bankanın da olayda müterafik kusuru olduğunun kabulü gerekir. Öyle olunca mahkemece, tarafların olaydaki kusur ve sorumluluklarının yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde belirlenmesi ve hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ile davanın kısmen kabulüne yönelik hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 21,15 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 21.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12689, Karar No: 2012/17482, Tarih: 05.07.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/12689 E.  ,  2012/17482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, dairesinin iç dekorasyonu sonrası davalı ile temizlik konusunda anlaştıklarını dairenin temizlenmesi sırasında parkelerin çizildiğini, ithal duvar kağıtlarına temizlikte kullanılan kimyasalların kullanılması sonuçu doğallığını kaybettiğini ileri sürerek toplam 5.425,00 TL zararın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, eşyalara zarar vermediklerini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1. maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya

yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır. Yine anılan yasanın 3/d maddesinde, “hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyet” olarak tanımlanmıştır.

yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır. Yine anılan yasanın 3/d maddesinde, “hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyet” olarak tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir. Yasada açıklandığı üzere Tüketici “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan, veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişidir. Somut uyuşmazlıkta davacı, hizmet sunan davalının temizlik yaparken parkelere ve itnal duvar kağıtlarına zarar verdiğini zararının karşılanması istemi ile eldeki davayı açmıştır. Öyle olunca taraflar arasındaki ilişkinin 4077 sayılı yasanın 4/A maddesi kapsamında kaldığı ve eldeki davaya bakma görevinin Tüketici Mahkemesine ait olduğu anlaşılmaktadır. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir. Görevle ilgili hususlarda kazanılmış hakda söz konusu olmaz. Bu durumda mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ile işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ:1 nolu bentte gösterilen nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, 2 nolu bentte gösterilen nedenle davacının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 5.7.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.