muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9081, Karar No: 2016/3333, Tarih: 15.03.2016

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... 'in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle; "TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olan tüm kısımların" hüküm fıkralarından çıkartılması ile yerlerine "TCK'nın 53. maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı da gözetilmek suretiyle uygulanmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında hırsızlık suçu ile tüm sanıklar hakkındaki konut dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak

1-Sanık ... hakkında iki suç yönünden de, sanığın mahkumiyetine esas alınan ve suçtan elde edilen yağların satımı ile ilgili görüşmelerde sanığa ait olduğu belirtilen telefon numarasının 0533 366 37 26 olduğu, oysa ... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2008/211 Değişik iş sayılı kararına göre; sanık hakkında iletişimin tespiti, dinlenilmesi ve kayıt alınmasına karar verilen telefon numaralarının farklı olduğunun anlaşılması karşısında, öncelikle sanığa atfedilen 0533 366 37 26 numaralı telefon ile ilgili sanık hakkında alınmış bir dinleme kararı olup olmadığı araştırılıp var ise temini ayrıca belirtilen numaranın sanık ile irtibatının saptanması halinde ise suç tarih ve saatinde hattın iletişiminin tespitinden sonra sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik soruşturma ile yetinilip yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Tüm sanıklar hakkında, konut dokunulmazlığını bozma suçu yönünden ise; suça konu eşyaların yakınanın deposundan alındığı, bu deponun ise evin avlusunda bulunduğu ancak yakınanın beyanına göre; görgü tespit tutanağında belirtilen ve krokide çizilen çitler ile demir kapının suç tarihinde olmadığı bunların daha sonra yapıldığının anlaşılması karşısında, girilen yerin ne şekilde konutun eklentisi niteliğinde olduğu araştırılıp saptanmadan sanıklar hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan da hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle teblignameye uygun olarak BOZULMASINA, 15.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10851, Karar No: 2015/3712, Tarih: 09.03.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/10851 E.  ,  2015/3712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SELÇUK ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 13/03/2013

NUMARASI : 2002/324-2013/68

Taraflar arasındaki (aile başkanının kusursuz sorumluluğuna ilişkin) tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar vekili dilekçesinde; davalıların velayeti altında bulunan M.. N.., Ozan, O.. G.., T.., H.., E.., S.. ve M.. tarafından, O..'a karşı ırza tasaddi suçunu işlediklerini, haklarında kamu davası açıldığını, suçlarını kabul ettiklerini ve ceza aldıklarını; olayın yaşandığı beldenin örf ve adetlerine düşkün tutucu bir yer olduğunu, Onur'a karşı çevrenin yaklaşımının değiştiğini, bu olay nedeni ile davacıların derin üzüntü ve elem duyduklarını ileri sürerek; Onur için 10,000,00 TL, babası A.. Y.. için 2,500,00 TL ve annesi N.. Y.. için 2,500,00 TL manevi tazminatın, olay tarihi olan 02.01.2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir. Hüküm davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Dava konusu uyuşmazlık; davalıların, olay tarihinde reşit olmayan çocuklarının eylemi nedeni ile oluşan maddi ve manevi tazminat talebinden kaynaklanmaktadır.

Davalılar hakkında açılan bu dava, 4721 sayılı Yasanın 369.maddesi kapsamında olup, aile başkanının sorumluluğu esasına dayanmaktadır.

4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş ve Yargılama Usullerine Dair Kanun’un 4/1. maddesi; 4721 sayılı Medeni Kanun’un İkinci Kitabı’ndan Üçüncü Kısım hariç olmak üzere (TMK.md.118-395, 5133 sayılı Kanun md.2-3) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesi’nde bakılacağını hükme bağlamıştır.

Öyle ise, mahkemece; bu ilkeler gözetilerek, davaya aile mahkemesinde bakılması gerektiği gerekçesi ile, dava dilekçesinin görevsizlik nedeni ile reddine karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirme sonucu, işin esası hakkında karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4367, Karar No: 2014/7216, Tarih: 07.04.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/4367 E.  ,  2014/7216 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/11/2013

NUMARASI : 2010/643-2013/849

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi.. . raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, müstakilen ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, tarafların ortak mirasbırakanı H.H.A. 11/03/1998 tarihinde ölümü ile geriye davacılar M., H.ve K.ile davalı İ. mirasçı kaldığı, dava tarihi itibarıyla çekişme konusu 448 parselin 6808/35800 payının mirasbırakan H.H.A. ait olduğu, davacı H. tarafından 25.05.2007 tarihinde davalıya ecrimisil ödemesi ve taşınmazı boşaltması için ihtarname keşide edildiği, Kuveyt Türk Katılım Bankasının cevabi yazısından ve davacı tarafın replik dilekçesinden davalı tarafın, kira bedeli olarak davacı H.hesabına toplam 2.800.00-TL yatırdığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda, her ne kadar taraflar, çekişme konusu taşınmazı üçer yıllık periyotlarla kullanma konusunda sözlü olarak anlaşmışlarsa da, taşınmazın 2002 yılından beri davalı tarafından kullanılması nedeniyle sözü edilen sözleşmenin uygulanmadığı, davalının kullanımının haklı ve geçerli bir nedene dayanmadığı gözetilerek mahkemece, ecrimisile hükmedilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ne var ki, Kuveyt Türk Katılım Bankasından gelen belgeler ve davacı tarafın ikrarıyla davalı tarafından davacı Hayriye'ye yapılan ödemelerin 2.800.00-TL olduğu anlaşıldığı halde ödemelerin 2.000.00-TL olduğu düşünülerek toplam ecrimisil bedelinden bu miktarın düşülmesi hatalı olduğu gibi mirasçılardan üçünün davacı olduğu, mahkemece davacı başına belirlenen ecrimisil miktarı doğru kabul edilse bile toplam miktarın 8.023.50-TL olacağı ve talep edilen miktara ulaşmayacağı gözetilmeksizin talep edilen ecrimisil bedeli üzerinden davanın kabulüne karar verilmiş olması da hatalıdır.

Hal böyle olunca, yukarıda değinilen hususlar dikkate alınarak bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalı tarafın bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü 6100 sayılı yasanın geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı yasanın 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 7.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19747, Karar No: 2019/17312, Tarih: 03.10.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/19747 E.  ,  2019/17312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 02.06.2011-09.01.2015 tarihleri arasında davalı işyerinde operasyon elemanı olarak çalıştığını, müvekkilinin iş akdinin haksız nedenle feshedildiğini, son ücretinin net 1.338 TL olduğunu, müvekkilinin ağır progresif astım ve behçet hastalığı nedeniyle %52 özre sahip olduğunu, bu hususun hastane raporu ile sabit olduğunu, ancak müvekkilinin işe başladığı günden itibaren ayrımcılığa maruz kaldığını, tozlu dumanlı vb. ortamlarda çalıştırılması yasak olmasına rağmen uzun yıllardır arşivde çalışmak zorunda kaldığını, müvekkilinin ağır rahatsızlığı nedeniyle arşivin ve zemin katın sağlığı ve güvenliğine uygun bir şekilde yeniden düzenlenmesi talebini defalarca davalı işverene ilettiğini ancak çalışma koşullarının değiştirilmediğini, kendisi ile aynı vasfa sahip personelin altında çalıştırıldığını, müvekkilinin 31.12.2013 tarihinde Sermaye Piyasası Faaliyetleri Düzey 1 lisansını aldığını, fakat lisanssız işçilerin altında çalıştırıldığını, söz konusu lisans alındıktan sonra müvekkilinin operasyon elemanı olarak değil, operasyon sorumlusu olarak çalıştırılması ve ücretinde iyileştirme yapılmasının gerektiğini, görev tanımının belirsiz olduğunu, kendisi ile eşit konumdaki personelden daha düşük ücret aldığını, ücret zamlarının daha düşük, prim ödemelerinin daha az yapıldığını, hiçbir yazılı ihtar olmadan onur kırıcı yollarla fiziki çalışma ortamı ve koşulları değiştirilen müvekkilinin cezalandırıldığını, ekibinden soyutlanarak sağlık koşullarına uygun olmayan bir yerde görevlendirildiğini, davalı işverenin bu şekilde eşit davranma borcuna aykırı davrandığını iddia ederek; kıdem, ihbar ve ayrımcılık tazminatı alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Uyuşmazlık işverenin eşit davranma borcuna aykırı davranıp davranmadığı ve bunun sonuçları noktasında toplanmaktadır.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Uyuşmazlık işverenin eşit davranma borcuna aykırı davranıp davranmadığı ve bunun sonuçları noktasında toplanmaktadır.

Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, iş hukuku bakımından işverene işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte eşit davranma borcu tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmeyip, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasasının 10 uncu ve 55 inci maddelerinde ifade edilmiş, 10 uncu maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55 inci maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Sosyal Şartı, Avrupa Ekonomik Topluluğu Andlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır.

İstihdam ve Meslek Konularında Kadın ve Erkeğe Eşit Muamele ve Fırsat Eşitliği İlkesinin Uygulanmasına Dair 5 Temmuz 2006 tarihli Avrupa Parlamentosu ve Konseyinin 2006/54/EC Sayılı Direktifinin “Analık (Doğum) İzninden Dönüş” başlıklı 15 inci maddesinde, “doğum iznindeki bir kadının, doğum izninin bitiminden sonra işine veya eşdeğer bir pozisyona kendisi için daha dezavantajlı olmayan koşul ve şartlarda geri dönmeye ve çalışma koşullarında yokluğu sırasında yararlanmış olacağı her türlü iyileştirmeden yararlanmaya hakkı vardır” şeklinde kurala yer verilerek, doğum iznini kullanan kadın işçi yönünden işverenin eşit davranma borcuna vurgu yapılmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu sistematiğinde, eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın eşitlik ilkesini düzenleyen 5 inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir. Dairemiz kararlarında “ esaslı nedenler olmadıkça” ve “biyolojik veya işin niteliğine ilişkin sebepler zorunlu kılmadıkça” bu yükümlülüğün bulunmadığı vurgulanmıştır (Yargıtay 9.HD. 25.7.2008 gün 2008/ 27310 E, 2008/ 22095 K.).

İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez( Yargıtay 9.HD. 2.12.2009 gün, 2009/33837 E, 2009/ 32939 K).

4857 sayılı Yasanın 5 inci maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiştir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir. Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kolektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşulları gerekmektedir.

Yasanın 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle faklı davranabileceği bahsi geçen hükümde açıklanmıştır.

Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, pirim v.b. ödemleri de kapsadığı açıktır.

Bundan başka 4857 sayılı Kanunun 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde sözü edilen sendikal nedenlere dayalı ayrım yasağı da mutlak ayrım yasağı kapsamında değerlendirilmelidir. Yasanın 5 inci maddesiyle 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasında sayılan haller sınırlayıcı olarak düzenlenmiş değildir. İşçinin işyerinde olumsuzluklara yol açmayan cinsel tercihi sebebiyle ayrım yasağı da buna eklenebilir. Yine siyasî sebepler ve dünya görüşü gibi unsurları esas alan bir ayrımcılık da korunmamalıdır.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Yasanın 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta davacının iş akdi, davalı işveren tarafından disiplin kurulunun aldığı karar uyarınca davacının “şirket personeline fiziksel ya da sözlü saldırıda bulunmak, alenen tehdit etmek tehdit veya tahrik edici şekilde sözlü ya da yazılı beyanlarda bulunmak, işyerinde de huzursuzluk çıkarmak, verilen görevleri yerine getirmemek, performans düşüklüğü, işyerinde de olumsuzluğa yol açmak” şeklindeki eylemleri işlediği iddiasıyla feshedilmiştir.

Fesih şekline göre feshin kıdem ve ihbar tazminatlarının ödenmesini gerektirmeyecek şekilde yapıldığının ispat külfeti davalı işverende; fesih nedeniyle İş Kanunu’nun 5. Maddesinde gösterilen ayrımcılık tazminatına hak kazanıldığını, ayrımcılık yapıldığını ispat külfeti ise davacı işçidedir.

Dosyadaki bilgi ve belgeler ile davalının fesihte haklı olduğunu ispatlayamadığı sabittir. Ancak feshin dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep ve benzeri sebeplere dayalı olduğu da ispat edilememiştir.

Açıklanan nedenle, davacının ayrımcılık tazminatı talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7305, Karar No: 2017/886, Tarih: 16.02.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/7305 E.  ,  2017/886 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/11/2015 tarih ve 2014/341-2015/430 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 14/02/2017 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait arazilerin bitkisel ürün poliçesi ile sigortalandığını, gök gürültülü sağanak yağış nedeniyle ürünlerin hasar gördüğünü, tespit raporu ile bu durumun belirlendiğini, davalının ödeme yapmadığını ileri sürerek, ıslahen 103.827,06 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir. ¸

Davalı vekili, ürünlerin hastalık sebebiyle hasarlandığını, verim düşüklüğü sebebiyle zeyilname düzenlenerek prim iadesi yapıldığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, ürünlerde meydana gelen zararın hastalık nedeni ile değil, sağanak yağış, dolu ve rüzgar nedeniyle oluştuğu, davacının zararının sigorta kapsamında karşılanması gerektiği, sigorta sözleşmesinde %10 muafiyet şartı getirildiği, davacı tarafça da %10'luk muafiyet indiriminin kabul edildiği gerekçesi ile 103.827,06 TL üzerinden %10'luk muafiyet indirimi yapılarak davanın kısmen kabulü ile 92.544,354 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

(...) Dava, devlet destekli bitkisel ürün sigorta poliçesine dayalı alacak istemine ilişkin olup, mahkece dava kısmen kabul edilmiştir.

Dosya içerisinde mevcut ekspertiz raporunda, bazı parsellerde bulunan ürünlerde oluşan hasarın fırtınadan kaynaklı olduğuna dair herhangi bir emare bulunmadığı, hasarın hastalıktan meydana geldiği ve sigorta teminatı kapsamı dışında olduğu, tespit raporunda ve bu rapor esas alınmak suretiyle hazırlanan bilirkişi raporunda ise ürünlerdeki hasarın hastalıktan değil yağış ve rüzgarın etkisi ile oluştuğu ve teminat kapsamında bulunduğu belirtilmiştir. Mahkemece raporlar arasında oluşan çelişki giderilmeksizin, hasarın teminat kapsamında olduğunun kabulü ile davanın kısmen kabulü cihetine gidilmesi doğru olmamış, hükmün temyiz eden davalı yararına bozulması gerekmiştir.

(2) Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

(2) Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (...) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, (2) bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödediği peşin temyiz harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 16/02/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.