muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1351, Karar No: 2017/4266, Tarih: 27.11.2017

**1. Ceza Dairesi         2017/1351 E.  ,  2017/4266 K.**

**"İçtihat Metni"**

(KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİ)

Resmi belgede sahtecilik suçundan hükümlü ...’ın, 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin İstanbul 6. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/05/2011 tarihli ve 2010/70 esas, 2011/232 sayılı Kararının infazı sırasında, adı geçen hükümlünün denetimli serbestlik tedbiri ile cezasının infazına karar verilmesi talebinde bulunması üzerine, hükümlünün koşullu salıverilme tarihinin 14/12/2016 olduğu ancak infaz için sırada bekleyen İstanbul Anadolu 33. Sulh Ceza mahkemesinin 2013/581 esas, 2014/346 sayılı İlamı ile verilen 3.000.00 Türk lirası adli para cezasından çevrilme 150 gün hapis cezası bulunduğu cihetle şartla tahliye tarihine kadar geçmesi gereken süre 1 yıldan fazla olduğundan bahisle talebin reddine ilişkin Zonguldak İnfaz Hakimliğinin 15/12/2015 tarihli ve 2015/1347 esas, 2015/1347 sayılı Kararına vaki itirazın kabulü ile anılan kararın kaldırılmasına dair Zonguldak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/12/2015 tarihli ve 2015/1223 değişik iş sayılı Kararı ile ilgili olarak;

Mercii tarafından; doğrudan verilen hapis cezasının infaz edilmesi sırasında, hükümlünün adli para cezasından çevrilme hapis cezalarının infaza verilmesi halinde, öncelikle doğrudan verilen hapis cezasının denetimli serbestlik tedbiri uygulanarak infaz edilmesini müteakip şartla tahliye edilmesi sonrasında, adli para cezalarından çevrilme hapis cezasının infazına geçilmesi gerektiğinden bahisle itirazın kabulü yönünde karar verilmiş ise de;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 106/9. maddesindeki “Adli para cezasından çevrilen hapsin infazı ertelenemez ve bunun infazında koşullu salıverilme hükümleri uygulanmaz.” ile aynı Kanunun 105/A maddesinin 4. fıkrasındaki “Adli para cezasının ödenmemesi nedeniyle, cezası hapse çevrilen hükümlüler yukarıdaki fıkralardaki infaz usulünden yararlanamazlar.” şeklindeki düzenlemeler uyarınca, adli para cezalarının infazında şartla tahliye hükümleri uygulanmayacağı gibi, adli para cezası infaz edilen hükümlünün denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle infaz usulünden yararlanamayacağı cihetle, adli para cezasından çevrili hapis cezası ile doğrudan verilen hapis cezalarının farklı infaz rejimlerine tabi olmaları nedeniyle 5275 sayılı Kanunun 99. maddesi gereğince içtima edilmeleri mümkün değilse de, şartla tahliyeye tabi olmayan cezanın öncelikle infaz edilmesi gerektiği, hükümlü hakkında öncelikle hapis cezasının infazına ara verilerek

adli para cezasında çevrilme hapis cezasının infazına başlanması gerektiği, para cezasının ödenmesi ya da hapis cezasının tamamen infazı ile bihakkın tahliye edilmesini müteakip, doğrudan verilen hapis cezasının infazına başlanacağı, aksi halin kabul edilmesinin hakkında adli para cezasından çevrili hapis cezası bulunan hükümlünün denetimli serbestlik tedbiri uygulanmak suretiyle tahliye edilmesi gibi bir sonuca yol açacağı gibi, daha önce adli para cezasından çevrili hapis cezasının infazına başlanan ve sonrasında kesinleşerek infaza verilen doğrudan hapis cezası ilamı bulanan hükümlülerin farklı uygulamalara tabi tutulmasına neden olacağı cihetle, itirazın reddi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309.maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 21/04/2017 gün ve 94660652-105-59-3823-2016-Kyb sayılı yazılı istemlerine müsteniden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesi ile Dairemize ihbar ve dava evrakı gönderilmekle, incelenerek gereği düşünüldü;

TÜRK MİLLETİ ADINA

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Zonguldak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 17/12/2015 tarihli ve 2015/1223 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nun 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, diğer işlemlerin yapılabilmesi için dosyanın Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,27.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8567, Karar No: 2010/10531, Tarih: 07.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/8567 E.  ,  2010/10531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyize başvurma ve temyiz harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7845, Karar No: 2017/2427, Tarih: 23.02.2017

**9. Hukuk Dairesi         2015/7845 E.  ,  2017/2427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, maddi tazminat, manevi tazminat ile ücret, asgari geçim indirimi, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirketler grubundan ... Grubu ve ... A.Ş.'nde 27.06.2011 tarihinde personel müdürü olarak çalışmaya başladığını, 21.12.2011 de işverenin talebi ile çıkışının yapıldığını, ibraname imzaladığını, 22.12.2011 tarihinde davalı şirkete girişinin yapıldığını, ancak davacının çalıştığı yerin değişmediğini, fiziken çalıştığı yerde 04.07.2013 tarihine kadar aralıksız çalıştığını, davalı işyerinde SGK'na gerçek ücretin bildirilmediğini, 28.06.2013 tarihinde ... isimli gemide yağcı olarak çalışan ... isimli personelin işe girebilmek için davacıya bir maaş (900 USD) komisyon verdiği idiasıyla şirket yetkilisinin davacıya karşı suçlamada bulunduğunu ve davacıyı işten çıkmaya zorladığını, davacının böyle bir şeyi asla yapmadığını ve suçlamayı kabul etmediğini ancak davacının aynı gün sözlü olarak iş akdinin feshedildiğini, 01.07.2013 tarihinde de davacının görevini şirket çalışanı Hakan Şahbaz’a devretmesinin istendiğini, buna istinaden davacının 4 günlük devir teslim sonrası 04.07.2013 tarihinde görevinden ayrıldığını, yazılı bir fesih bildiriminin davacıya verilmediğini, ayrılırken davacıdan istifa istendiğini ancak davacının imzalamadığını, işyerinden ayrıldığını, 01/07/2013 tarihinde fesih iradesinin aslında İş Kanunu'nun 17. maddesi kapsamında dile getirildiğini ama ihbar süresi olarak davacıya sadece 4 gün kullandırıldığını, 08/07/2013 tarihinde kıdem -ihbar tazminatından feragat ederse yıllık izin ücretinin ve 4 günlük maaş alacağının ödeneceğinin belirtildiğini, davacının borcu bulunup nakte sıkışıklığı nedeni ile 11/07/2013 tarihinde genel bir ibraname verdiğini, ayrılıştan itibaren 1 ay geçmeden verilen bu ibranın geçersiz olduğunu, bu ibranameye rağmen yıllık izin hakkında ikinci bir ibraname düzenlendiğini, bu ikinci ibranamede işten çıkış nedeninin “terk” olarak yazıldığını, 08.07.2013 tarih 8861 sayılı Noterlik ihtarnamesi ile davacının iş aktinin feshi bildiriminin yapıldığını, bildirimde iş aktinin 4857 sayılı Yasa'nın 25/II e bendine göre feshedildiğinin bildirildiğini, bu ihtarın usule ve gerçeğe uymadığını, 2. ibradaki “terk” ifadesi ile çeliştiğini, davacının maddi ve manevi zarara uğradığını, denizcilik şirketlerinin ücretsiz üye olduğu internet adresine davalının filo müdürü ...'ın, davacı aleyhine e-posta yolladığını, bu e-postanın amacının davacıyı karalamak ve ilerde de iş bulmasını engellemek olduğunu, nitekim davacının 08/07/2013 tarihinde bir iş görüşmesi yaptığını, 11/07/2013 sabahı davacıya kendisi ile çalışmak istediklerini bildirdiklerini, ama bahsolunan e-posta ulaşınca ve davalı tarafından verilen gerçek dışı referans nedeni ile davacı ile çalışmayacaklarını bildirdiklerini, davacının halihazırda işsiz olduğunu, ...'ın davacıya para verdiğini dediği aynı gün filo müdürü ...'ın ... Gemisİ Kaptanı ...'i telefonla aradığını ve davacıya para verdiğini demesi yani iftira atması için baskı yaptığını, ..

...'ın davacıya para verdiğini dediği aynı gün filo müdürü ...'ın ... Gemisİ Kaptanı ...'i telefonla aradığını ve davacıya para verdiğini demesi yani iftira atması için baskı yaptığını, ... aynı gün davacıyı telefon ile arayarak bunu bildirdiğini, bunu yapmayacağını söylediğini davacıya ilettiğini, işçilerin, davalının bu şekilde yaptığı baskı sonucu işlerini kaybetmemek için bu şekilde e-postalar attıklarını davacıya bildirdiklerini, yani davalının, davacının kişilik haklarına tecavüz ettiğini, davacıya zarar vermeye çalıştığını, SGK'na 25. madde bildirimi yapıldığından işsizlik ödeneği de alamadığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, asgari geçim indirimi, manevi tazminat ve davacının iş bulmasına ve işsizlik ödeneği almasına davalının engel olması nedeni ile oluşan maddi tazminat alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının personel müdürü olarak gemilerde çalıştırmak üzere en uygun vasıflı personeli işe alması gerektiğini, ama davacının haksız kazanç sağlayarak komisyon karşılığı ve davalının prestijini sarsacak şekilde devamlı komisyon alarak normalin çok üzerinde personel sirkülasyonu yaratarak görevine ters düştüğünü, uygun personel almak yerine komisyon vereni aldığını, çalışanları yetenek ve niteliklerine göre değil, komisyon vereni işe aldığını, davalının bundan zarar gördüğünü, davalı tarafından iş aktinin haklı feshedildiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, dinlenen tanık beyanları ve ibraz olunan tercüme evraklarına nazaran, davacının iş akdinin işveren tarafından haklı nedenle sona erdirildiği, ödenmeyen ücret ve kullanmadığı izinleri bulunduğu, fazla mesai hafta tatili, bayram tatil, maddi zarar, manevi zarar istemlerinin kanıtlanamadığı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, ücret ve yıllık izin ücreti haricindeki taleplerin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İş sözleşmesinin işveren tarafından haksız feshedildiği iddia edildiğinde, feshin fesih tarihinden önce ve fesih tarihindeki duruma göre haklı nedene dayandığını işveren kanıtlamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davalının delil olarak dayandığı ve bir takım dilekçeler olarak dosyaya sunulan, davacının kendilerinden komisyon aldığını belirten işçi beyanları ile ilgili tutanaklar fesih tarihinden sonra tutulmuştur. Fesih tarihinden sonra her zaman tek taraflı düzenlenen bu belgeler ile feshin kanıtlandığı kabul edilemez. Davacı lehine kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin hüküm altına alınması gerekirken reddi hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23/02/2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5515, Karar No: 2012/8649, Tarih: 11.07.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/5515 E.  ,  2012/8649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ, TESCİL VE YIKIM

Taraflar arasındaki davadan dolayı Gölbaşı(Ankara) Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 08.11.2010 gün ve 2008/803 esas 2010/659 karar sayılı hükmün bozulmasına ilişkin olan 27.12.2011 gün ve 11121-13696 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde bir kısım davalılar vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK.'nun 440.maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle, 6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollamasıyla karar düzeltme isteğinin REDDİNE, bir kısım davalılardan usulün 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 203.00.'er-TL para cezası ile 41.00.-TL red harcının alınarak Hazineye gelir kaydına, 11.07.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20436, Karar No: 2016/187, Tarih: 18.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20436 E.  ,  2016/187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/919-2014/197

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmaz malın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tesbit edilmesinde; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin mülkiyet ihtilafına ilişkin dava sonunda hak sahibi olduğunu ispat edene ödenmek üzere bankada üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Taşınmazın dosyada ve bilirkişi raporunda yazılı özelliklerine göre objektif değer artırıcı unsur oranı % 50 den fazla olamayacağı halde, bu oran daha yüksek alınmak suretiyle fazla bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9869, Karar No: 2014/1546, Tarih: 28.01.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/9869 E.  ,  2014/1546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Gaziantep 3. İş Mahkemesi

Tarihi :16.04.2013

No :2010/271-2013/258

Dava, rucüan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun, yürürlüğü sonrasında gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanması gerektiği, davaya konu işkazasının ise 18.9.2009 tarihinde meydana gelmiş olması karşısında, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. ve 23. maddeleridir.

5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45-46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54-55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibi eşin bakiye ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, işçinin bakiye ömrü ile sınırlıdır. Önceki hesap yöntemlerinde, kız çocuklarının bakım ihtiyaçları, evlenme çağlarının kural olarak kentlerde geldiği kabul olunan 22 yaşla, köylerde ise 18 yaşla sınırlı tutulması gereği varsayımsal olarak kabul olunmakta idi. Kız çocuklarının evlenme yaşlarının, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik durumuna, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre değişiklik arzettiği gözetildiğinde, Türkiye İstatistik Kurumunca bölgelere göre düzenlenen evlenme yaşı istatistiklerinden yararlanılarak belirlenmesi,

tazminat hesap ilkelerine daha uygun olacaktır. Erkek çocuklar için 18 yaşla, orta öğretim halinde 20 yaşla, yüksek öğretim halinde 25 yaşla sınırlı tutulması gerekir. Ancak çocukların içinde bulundukları koşullara göre, yükseköğrenim görebileceklerinin kabulünün gerektiği hallerde 25 yaşına kadar destekten yararlandırılmalarının gerekeceği kabul olunmalıdır.

TRH2010 tablosuna göre bakiye ömrün belirlemeyen, bilinmeyen dönemdeki kazancının %5 artırım ve iskonto oranı yerine %10 artırım ve iskonto oranını hesaplayan, erkek çocukların içinde bulundukları koşulların özelliğine göre, yükseköğrenim görebileceğinin kabulü ile 25 yaşına kadar destekten yararlandırılması gerektiğini gözetmeyen hesap raporunun hükme dayanak yapılması isabetsizdir.

Mahkemece, yukarıda belirtilen fiili ve hukuki durumlar dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 28.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8302, Karar No: 2010/10530, Tarih: 07.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/8302 E.  ,  2010/10530 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalılardan TEDAŞ Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyize başvurma ve temyiz harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 07.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.