muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/3078, Karar No: 2022/5186, Tarih: 22.06.2022

kabulü gerektiği gerekçesiyle asıl dava yönünden davacı vekili ile davalı şirket vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne, 01/03/2001 tarihli olağan genel kurul toplantısında alınan kararların yok hükmünde olduğunun tespitine, birleştirilen Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2005/197 Esas sayılı dosyasındaki dava yönünden; davacının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine, birleştirilen Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2005/206 Esas sayılı dosyasındaki dava yönünden; davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı ... vekili ile birleşen davada davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davacı ... vekilinin asıl dava ile birleşen Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2005/206 Esas sayılı davası yönünden tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Birleşen Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2005/197 Esas sayılı dosyası yönünden temyiz istemine gelince, davanın 13.03.2013 tarihinde işlemden kaldırıldığı, 13.06.2013 tarihi itibariyle yenilenmediğinden HMK m.150/5 maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiş, davalı lehine 2.180,00 TL vekalet ücretine hükmedilmiştir. Davalı lehine 2013 yılı Tarifesine göre hükmedilmesi gereken vekalet ücreti 1.320,00 TL'dir. Ancak, karar tarihi olan 2013 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre hükmedilmesi gerekirken 2018 yılı ücret tarifesine göre hükmedilmiş olması doğru görülmemiş ve kararın bu yönden bozulması gerekmekte ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması yoluna gidilmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle asıl ve birleşen davada davacı ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle birleşen davada davacı ...'ın temyiz itirazının kabulü ile, hüküm fıkrasının 5 numaralı bendinin 3’üncü paragrafında bulunan “....2.180,00 TL” ibaresinin çıkartılarak yerine “...1.320,00 TL” ibaresinin eklenmesi suretiyle düzeltilmesine ve kararın düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, temyiz harcı davacı ...'den peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davacı ...'a iadesine, 22/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4402, Karar No: 2021/11499, Tarih: 14.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/4402 E.  ,  2021/11499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddi ile faiz ve vekalet ücreti yönünden HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce 6100 sayılı HMK’nın 353-1-b-2 maddesi gereğince, faiz, ödeme ve vekalet ücretine yönelik hükümler yönünden düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Tekirdağ İli, Süleymanpaşa İlçesi, Barbaros Mahallesi 157 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile 6100 sayılı HMK’nın 353-1-b-2 maddesi gereğince ödemeye yönelik hükümler yönünden düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Her ne kadar Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi'nin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesi'nin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerekirse de, ilk derece mahkemesince verilen karar aleyhine davalı tarafça istinaf yoluna başvurulmadığının gözetilmemesi,

2) İlk derece mahkemesince tespit edilen kamulaştırma bedeline karar tarihine kadar faiz işletildiği ve ilk derece mahkemesince verilen karara karşı davalı tarafça istinaf yoluna başvurulmadığı halde, davacı idare aleyhine olacak şekilde fark bedele istinaf karar tarihine kadar faiz işletilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

2) İlk derece mahkemesince tespit edilen kamulaştırma bedeline karar tarihine kadar faiz işletildiği ve ilk derece mahkemesince verilen karara karşı davalı tarafça istinaf yoluna başvurulmadığı halde, davacı idare aleyhine olacak şekilde fark bedele istinaf karar tarihine kadar faiz işletilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nin 2020/1092 Esas ve 2020/1856 Karar sayılı ilamında;

a) Ayrı bir bent olarak (Davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden AAÜT’ne göre hesaplanan 4.080 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine) cümlesinin eklenmesine,

b) (2) nolu bendinde yer alan (istinaf karar tarihi olan 29.12.2020) ibaresinin çıkartılmasına yerine (ilk derece mahkemesi karar tarihi olan 21.02.2019) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 14/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6449, Karar No: 2017/17377, Tarih: 02.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/6449 E.  ,  2017/17377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 02.11.2006-14.02.2014 tarihleri arasında manuel pres operatörü olarak çalıştığını, en son net maaşının yaklaşık 1.150,00 TL'sı olduğunu, iş akdinin davalı şirket tarafından haksız ve bildirimsiz olarak sona erdirildiğini, iş akdinin feshine dayanak olarak gösterilen gazete haberinin çıkmasında bir ilgisinin olmadığını, bu haberin doğru olup olmadığını bilebilmesinin mümkün olmadığını, bu haberle alakalı bilgilenme ve arkadaşlarını bilgilendirme hakkının olduğunu, gazete haberini işyerinde çalışan herkesin okuyabileceğini, bu nedenle feshe neden olan davranışı ile davalının menfaatine aykırı bir durum oluşmadığını, davacının gazete haberini duyurma amacının işyerini kötülemek olmadığını, gazetede çıkan haberlerden haberdar olabilmeyi ve bu haberlerden diğer çalışanları haberdar edebilmeyi engelleyen yasal bir düzenleme bulunmadığını, bu nedenle iş akdinin haksız olarak feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı isteminde bulunmuştur.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının, işyerinde 02.11.2006-14.02.2014 tarihleri arasında manuel pres operatörü olarak çalıştığını, iş akdinin 4857 S. Yasanın 25/11 maddesi uyarınca feshedildiğini, davacının 11.02.2014 tarihinde izin almaksızın gerçeğe aykırı haberler yapan ... Haberci Gazetesinin haberini tüm çalışanların görebileceği bir şekilde panoya astığını, bu durumun kamera kaydı ve tutanaklarla kayıt altına alındığını, işyerinde ilan ve bildirimde bulunmanın belirli prosedürel uygulamaları olduğunu ve bunun tüm çalışanlarca bilindiğini, herhangi bir çalışanın izin ve onaydan geçmemiş ilanları panolara asmak veya bu ilanların dağıtımını yapmak gibi bir faaliyette bulunmasının mümkün olmadığını, herhangi bir ilanın panoya asılabilmesi için öncelikle şirket yöneticilerinin onayının alınması ve onların bilgisi dahilinde bu işlemin yapılması gerektiğini, davacının ise .... Haberci gazetesinde çıkan asılsız haberi hiçbir izin ve onay almaksızın tüm çalışanların görebileceği şekilde panoya astığını, gazetede çıkan asılsız habere karşı tüm hukuki yollara başvurulduğunu, gazetede çıkan haberin kaynağının işyerinde istifa ederek ayrılan ve tüm hakları ödenen 6 çalışan olduğunu, gazete haberinde işyerindeki çalışanların sömürüldüğü, kötü muamele edildiği yönünde iftira boyutuna varan ithamların yer aldığını, davacının bu haber yazısını kötü niyetli olarak panoya astığını, bu davranışı ile çalışma arkadaşlarına kötü örnek olduğu ve şirket içindeki huzuru bozduğunu, davacının konuya ilişkin savunmasında kendisine isnat edilen suçlamayı kabul ettiğini, iş akdi yasa ve usule uygun olarak feshedilen davacının şirketten herhangi bir alacağının bulunmadığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, iş akdinin davacının işyerindeki panoya astığı bir gazete haberi nedeniyle davalı işverence feshedildiği, gazete haberini işyeri panosuna astığını kabul eden davacı ise bu davranışının kötü niyetli olmadığını, bu gazete haberinin çıkmasıyla bir ilgisinin olmadığını, haberin doğru olup olmadığını bilebilmesinin mümkün olmadığını, gazetede çıkan bu haberi arkadaşlarına bilgilendirme hakkının olduğunu, gazete haberini işyerinde çalışan herkesin okuyabileceğini, bu nedenle iş akdinin feshine neden olan davranışı ile davalının menfaatine aykırı bir durum oluşmadığını, gazete haberini duyurma amacının işyerini kötülemek olmadığını, gazetede çıkan haberlerden haberdar olabilmeyi ve bu haberlerden diğer çalışanları haberdar edebilmeyi engelleyen yasal bir düzenleme bulunmadığını iddia ettiği, gazete de "Yazaki'de işçi kıyımı" başlıklı haberinde; davalı işyerinde Ocak ayından itibaren 40 işçinin işten çıkarıldığı ve çıkarılmaya devam edeceği, çıkarılan işçilere zorla ikale sözleşmeleri imzalattırıldığı, görüşme odalarına başlarında güvenlikle alındıkları, cep telefonlarının dahi yanlarına aldırılmadığı, işçilerin ikale sözleşmelerini imzalamamaları halinde mahkemenin 2 yıl süreceği ve tazminatlarının ödenmeyeceği şeklinde tehdit edildikleri, işyerinde sendika istenmediği, Pazar günleri zorunlu mesai yaptırıldığı şeklinde konulara yer verildiği, davacının gazete sayfasını asmasının sebebinin haksızlık yapıldığına dair bir iddianın ortaya atılması, olumlu veya olumsuz çalışan arkadaşlarının bilgilenmesi olarak açıkladığı ve bu gazete haberini her yerde görebileceklerini, her hangi bir art niyetinin olmadığını beyan ettiği, 4857 Sayılı Yasanın 25/II-b bendi; işçinin işveren hakkında şeref ve haysiyet kırıcı asılsız ihbar ve isnatlarda bulunması halinde işverene haklı nedenle fesih imkanı verdiği, davacının iş akdinin feshine neden olan olayda ki davacının tutum ve davranışlarının, işçi ile işveren arasındaki güven ilişkini sarstığı ve her iki taraf açısından devam edilemez hale getirdiği ve bu nedenle davacının iş akdinin davalı işverence haklı bir nedenle sona erdirildiği, davalı tarafından feshe konu edilen 4857 sayılı İ.K.'nun 25/II-b bendi gereği feshin haklı nedene dayandığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 25. maddesinin II: fıkrasının b bendi uyarınca işçinin, işveren veya aile üyelerinden birinin şeref ve namusuna dokunacak sözler sarf etmesi veya davranışlarda bulunması ya da asılsız ihbar ve isnatlarda bulunması haklı fesih nedenidir. Bunun için işçinin doğrudan isnat ve itham da bulunması gerekir. Başkasının itham ve isnadını veya bu yönde çıkan basın haberini paylaşmasının haklı neden olarak değerlendirilmesi ölçülülük ilkesine aykırı düşer.

E) Gerekçe:

4857 sayılı İş Kanunu’nun 25. maddesinin II: fıkrasının b bendi uyarınca işçinin, işveren veya aile üyelerinden birinin şeref ve namusuna dokunacak sözler sarf etmesi veya davranışlarda bulunması ya da asılsız ihbar ve isnatlarda bulunması haklı fesih nedenidir. Bunun için işçinin doğrudan isnat ve itham da bulunması gerekir. Başkasının itham ve isnadını veya bu yönde çıkan basın haberini paylaşmasının haklı neden olarak değerlendirilmesi ölçülülük ilkesine aykırı düşer.

İşçinin bu ağırlıkta olmamakla birlikte işveren aleyhine söylediği sözler ve eleştiriler, bulunması gereken uyumu ve disiplini olumsuz yönde etkilediği ve işverenden bu durum karşısında iş ilişkisini sürdürmesi makul ölçüler içinde beklenmediği durumlarda, işveren açısından geçerli fesih hakkı doğacaktır.

Dosya içeriğine göre davacı işçi, işverenin işyerinde ayrılanlarla ilgili haber yapan gazetenin ilgili kısmını işyerinde panoya asmıştır. Bu haber ile ilgili işveren tarafından tekzip metinlerinin yayınlanması istemi, Sulh Ceza Mahkemelerince reddedilmiştir. Haberin kaynağının davacı olduğu da somut olarak ortaya konmamıştır. Basın yolu ile işveren aleyhine haber olmuş bir durumun davacı tarafından işyerinde panoya asılması, isnat ve itham olarak değerlendirilemez. Haberin doğruluğu davacı işçi tarafından bilinmeyeceği gibi basın yolu ile herkesin haber alma hakkı kapsamında daha önce bilgilenmeleri de olmuştur. Kaldı ki haber işyerinde çalışan işçiler ile ilgilidir. Davacının davranışı doğrudan isnat ve itham değildir. Yayınlanmış bir haberi işyeri panosuna asması davranışına doğrudan haklı nedenle fesih yaptırımı uygulanması ölçülülük ilkesine uygun değildir. Fesih haksız olup kıdem ve ihbar tazminatlarının kabulü gerekir. Yazılı gerekçe ile reddi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3419, Karar No: 2017/478, Tarih: 24.01.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/3419 E.  ,  2017/478 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile SGK Başkanlığı adına Av. ... arasındaki dava hakkında Ankara 5. İş Mahkemesinden verilen 16.11.2015 günlü ve 2015/186-2015/1402 sayılı hükmün, temyizen incelenmesi davalı Kurum Avukatı tarafından istenilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1479 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığın tespiti istemine ilişkin olan davada; 28.04.1993-28.09.1993 tarihleri arası dönem sigortalılığın belirlenmesi açısından;

Dava dilekçesi ekinde yer alan 17.12.2014 gün 27612,24842,38605 sayılı Ankara Vergi Dairesi Başkanlığı yazılarında 28.04.1993-31.08.1993, 01.09.1993-30.03.1996, 31.03.1996-25.12.2001 ve 18.01.2002-25.08.2003 tarihleri arası vergi mükellefiyet süresi olarak görünürken, dava dosyası içerisinde yer alan vergi daireleri yazılarında bu sürelerin 06.01.1993-01.03.1993, 01.06.1993-30.03.1996, 31.03.1996-25.12.2001 ve 18.01.2002-25.08.2003 arası olarak görünmesi karşısında; anılan çelişkili durumun giderilmesi amacıyla, davacı ...’ın tüm vergi kayıt sürelerinin (mükellefin işe başlama ve terk tarihlerinin) vergi dairesinden sorularak celbi ile eklendikten sonra dosyanın incelenmek üzere gönderilmesi için mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.01.2017 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/43052, Karar No: 2017/24625, Tarih: 09.11.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/43052 E.  ,  2017/24625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVATÜRÜ:ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflarca istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye göre çalışmakta iken teknisyen olarak atanmak için Kuruma başvurduğunu, Kurumun 05.05.2004 tarihli ve 135902 sayılı karar ile talebini reddettiğini, talebin reddine ilişkin bu işlemin iptali için ... 2. İdare Mahkemesinde dava açtığını, davanın reddine ilişkin kararın Danıştay 5. Dairesi tarafından bozulduğunu, bozma üzerine mahkemece bozmaya uyularak kabul kararı verildiğini ve işlemin iptalinin hüküm altına alındığını, işlemin hukuka aykırı olduğunun yargı kararı ile tespit edildiğini, bu karar üzerine eksik ödenen ücretleri için ve maddi kayıplarının tazmini için işverene başvuruda bulunduğunu, talebin reddedilmesi üzerine somut davayı açarak, 2004 yılından bu yana teknisyen kadrosunda çalışsa idi hak edeceği ücret ve eki tüm fark alacakları ile manevi tazminat alacağının hüküm altına alınmasını ve teknisyen maaş nakil ilmühaberinin yeni ücrete göre düzenlenmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın dayanağını oluşturan İdare Mahkemesi kararına göre davada adli yargının görevli olmadığını, davacının hukuki yararının bulunmadığını, zamanaşımının dolduğunu, davacının maddi ve manevi bir zararının olmadığını, maaş nakil ilmuhaberinin de mevzuata uygun düzenlenmiş olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının teknisyen kadrosuna atanmamasının veya teknisyen yardımcılığı kadrosunda çalıştırılmaya devam edilmesinin davalı idarenin keyfilik içeren bir tasarrufu olduğu, davacının teknisyen olarak atanması talebinde bulunduğu tarihten itibaren bir teknisyenin yararlandırılması gereken tüm özlük ve sosyal haklardan yararlandırılmasının yerinde olacağı gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının maaş nakil ilmühaberine işlenmesi gereken ücretin tespiti hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacının maaş nakil ilmühaberine işlenmesi gereken ücretin tespiti hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının ücretinin maaş nakil ilmühaberinde 2.062,30 TL olması gerekirken 1.730,43 TL olarak yazılmasının hatalı olduğu belirtilmiş olmakla birlikte tespit edilen ücretin belirlenmesinde hangi verilerin esas alındığı dosya kapsamından denetlenememektedir. Zira hesaplamaya esas alındığı belirtilen ücret skalasına göre davacının teknisyen olarak kaç yıllık kıdeminin esas alındığı, başlangıç ücretlerine dikkate edilip edilmediği hususları bilirkişi raporundan anlaşılamamaktadır. Tespit edilen ücretin belirlenmesi hususunda denetime elverişli bilirkişi raporu aldırılarak sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Somut dosyada, davacının teknisyen ünvanına atanmak için yaptığı başvurunun reddine dair işlemin iptali için İdari Yargıda açtığı davada Danıştay kararına istinaden teknisyen yardımcısı ile teknisyen ünvanları arasındaki maaş farkı için işverence düzenlenmiş olan ve Mayıs 2004- Mayıs 2007 dönemini kapsayan 4.759,74 TL tahakkuk içeren bordro bulunduğu ve işverence ödemeye dair banka EFT kaydı sunulduğu anlaşılmaktadır. Fark ücret alacağı bakımından hesaplama yapılan dönemlerin bir kısmı ile çakışan ödemeler yönünden mahsup işlemi yapılmadan sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Davacının manevi tazminata hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilir.

Manevi tazminatın amacı, kişilik hakkı saldırıya uğrayan tarafın, bozulan ruhsal dengesini telafi etmek, manevi değerlerindeki eksilmeyi karşılamaktır. Yani, duyulan elem ve ıstırabın kısmen ve imkân nispetinde iadesini amaçlamaktadır. Manevi tazminat isteminin temelinde, davalıların haksız eylemi yatmaktadır. Haksız eylemin unsurları; fiilin hukuka aykırı olmasından doğan zarar, yani fiil ile zarar arasında illiyet bağından ibarettir.Somut olayda; davacının bir süre teknisyen yardımcısı sıfatı ile yeni başlayan memurun altında çalışmış olması sebebi ile manevi tazminat talebinde bulunduğu ve mahkemece talebin kısmen hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır. Ancak, somut olay bakımından manevi tazminatın şartları oluşmadığı gibi davacı da manevi zarara uğradığını yöntemince ispatlayabilmiş değildir. Belirtilen sebeple manevi tazminat talebinin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile kısmen kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 09.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.