muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5784, Karar No: 2020/7291, Tarih: 17.12.2020

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Anayasa’nın 12. maddesine göre; “Herkes kişiliğine bağlı, dokunulmaz devredilmez, vazgeçilmez, temel hak ve hürriyetlere sahiptir.”. Sosyal güvenlik hakkı, bireylerin geleceğe güvenle bakmalarını sağlayan bir insan hakkıdır. Aynı zamanda “sosyal güvenlik, sosyal hukuk devleti içerisinde yer alan ve bu ilkeyi oluşturan temel kavramlardan birisidir”. Bu esası göz önüne alan anayasa koyucu “Sosyal ve Ekonomik Haklar ve Ödevler” başlığı altında sosyal güvenlik hakkını da düzenlemiş ve 60’ncı madde ile “Herkes sosyal güvenlik hakkına sahiptir. Devlet, bu güvenliği sağlayacak gerekli tedbirleri alır ve teşkilatı kurar” hükmünü getirmiştir. Bu iki hüküm birlikte değerlendirildiğinde, sosyal güvenlik hakkının kişiye sıkı sıkıya bağlı dokunulmaz ve vazgeçilemez bir hak olduğu sonucuna ulaşılmaktadır.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun 92. maddesinde de, bu ilke aynen benimsenerek, çalışanların işe alınmalarıyla kendiliğinden sigortalı olduğu, bu suretle sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamayacağı ve vazgeçilemeyeceği, sözleşmelere sosyal sigorta yardım ve yükümlerini azaltmak veya başkasına devretmek yolunda hükümler konulamayacağı belirtilmiştir. Bu haliyle sigortalı olmak, kişi bakımından sadece bir hak olmayıp aynı zamanda bir yükümlülüktür.

Gerek (Mülga) 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu anlamında gerek ise 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu anlamında sigortalı niteliğini kazanmanın koşulları başlıca üç başlık altında toplanmaktadır. Bunlar: a) Çalışma ilişkisinin kural olarak hizmet akdine dayanması, b) işin işverene ait yerde yapılması, c) çalışanın mülga 506 sayılı Kanunun 3.maddesinde, 5510 sayılı Kanunun ise 6. maddesinde belirtilen istisnalardan olmaması şeklinde sıralanabilir. 5510 sayılı Kanunun 4/1-a maddesine ve 506 sayılı Kanuna göre sigortalı olabilmek için bu koşulların bir arada bulunması zorunludur.

İşçi ve sigortalı kavramlarının tanımında hizmet sözleşmesinden hareket edilmekteyse de yürürlükten kalkan 1475 sayılı İş Kanunu ile (Mülga) 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununda bu sözleşmenin tanımına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir. 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 3/11. maddesinde “bu Kanunun uygulamasında, Hizmet akdi: 22/4/1926 tarihli ve 818 sayılı Borçlar Kanununda tanımlanan hizmet akdini ve iş mevzuatında tanımlanan iş sözleşmesini veya hizmet akdini ifade eder” şeklinde düzenlemiştir. Yürürlükteki 4857 sayılı İş Kanununun 8. maddesinde, “İş sözleşmesi, bir tarafın (işçi) bağımlı olarak iş görmeyi, diğer tarafın (işveren) da ücret ödemeyi üstlenmesinden oluşan sözleşmedir.” tanımlaması yapılmıştır. Belirtmek gerekirse, 4857 sayılı İş Kanununda “Hizmet akdi” sözcüğü terkedilmiş, yerine “İş sözleşmesi” ifadesi kullanılmıştır.

Borçlar Kanunu’nun 313/1 maddesinde, hizmet sözleşmesi; “Hizmet akdi, bir mukaveledir ki onunla işçi, muayyen veya gayri muayyen bir zamanda hizmet görmeyi ve iş sahibi dahi ona bir ücret vermeği taahhüt eder.” şeklinde tanımlanmıştır. Bu tanımda sadece hizmet ve ücret unsurları belirginken, 4857 sayılı yeni İş Kanununda, daha önce Anayasa Mahkemesi ve öğretinin de kabul ettiği gibi “bağımlılık” unsuruna da yer verilmiştir.

Hizmet sözleşmesi her şeyden önce bir iş görme edimini zorunlu kılar. Bu sözleşmeyle sigortalıya yüklenen borç, işveren yararına bir iş görmek, hizmet sunmaktır.

Ücret, BK m. 313 anlamında hizmet akdini oluşturan unsurlardandır ve bu unsurun yokluğu durumunda çalışma ya vekalet sözleşmesine, ya da bir sözleşme ilişkisi bulunmaksızın hatır, yardım, dayanışma, arkadaşlık gibi bir nedene dayanmaktadır.

4857 sayılı yeni İş Kanununun 32. maddesine göre genel anlamda ücret bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutardır. Bu maddeden anlaşılacağı gibi ücretin işveren tarafından ödenebileceği gibi, üçüncü kişiler tarafından da ödenmesi mümkündür.

Öte yandan; davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşudur. Bu nedenle, davalı işyerinde resmi kayıtlara dayanılması ve ücretin yazılı belge ile ödenmesi esastır. Kuruma hizmet bildirilmeyen dönemlerdeki ücret belgeleri ve bu dönemde davacıya ücret ödenip ödenmediği, ödeme yapılmışsa kim tarafından ödendiğinin araştırılması gerekir.

Öte yandan; davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşudur. Bu nedenle, davalı işyerinde resmi kayıtlara dayanılması ve ücretin yazılı belge ile ödenmesi esastır. Kuruma hizmet bildirilmeyen dönemlerdeki ücret belgeleri ve bu dönemde davacıya ücret ödenip ödenmediği, ödeme yapılmışsa kim tarafından ödendiğinin araştırılması gerekir.

İnceleme konusu davada Mahkemece, bozma ilamı sonrası yargılamaya devam edilerek veriliş tarihi “2000” yılı olup davacı adına düzenlenen, “TC ...” antetinin ve yetkilisinin imza kaydının yer aldığı personel kimlik kartı üzerinde kriminal inceleme yaptırıldığı, Diyarbakır Kriminal Dairesinin 24/11/2015 tarihli raporu ile “bahse konu kimlik kartı üzerinde silinti, kazıntı veya ilave yoluyla tahrifat yapıldığını gösterir nitelikte herhangi bir bulguya rastlanılmadığı, ancak tetkik konusu kimlik kartının hakiki örneğinin yine üzerinde basılı olan ilgili Kuruma ait mühür izi örnekleri ile yetkili şahıs adına atılmış imza örneklerinin mevcut olmaması sebebiyle, karşılaştırmalı bir inceleme yaparak bahse konu kimlik kartının sahte olup olmadığı veya sahte olarak düzenlenip-düzenlenmediği hususunda herhangi bir beyanda bulunmanın mümkün olmadığı” hususunun Mahkemeye bildirildiği, Mahkemece “… ve sonuç olarak resmî belge olduğu bilirkişi raporuyla ve ek tanık beyanıyla anlaşılan kimlik kartı düşünüldüğünde…” gerekçesiyle hükümde yazıldığı şekilde karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında; 17/08/1994 – 25/05/2006 tarihleri arasında davalı idareye ait iş yerinde geçen ve Kuruma hiç bildirilmeyen uzun süreli sigortalı çalışmalarının tespiti ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkin eldeki davada Mahkemece salt davacıya 2000 yılında verilen personel kimlik belgesinin varlığıyla ve tanık beyanlarıyla yetinilerek sonuca gidilmiş ise de bozma ilamında da belirtildiği üzere davalı işverenin kamu kurumu olduğu ve kamu kuruluşlarındaki çalışanların hizmetlerinin kayıtlara geçirilmesinin ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılmasının esas olduğu gözetildiğinde ihtilaf konusu tüm hizmet dönemini kapsayan ücret ödeme belgelerinin dosyaya sunulamadığı, bu dönemlerde davacıya ücret ödenip ödenmediğinin, ödeme yapılmışsa kim tarafından ödendiğinin, kayıtlarda gözükmeyen çalışmanın hangi nedenle bildirim dışı kaldığı hususunun yazılı belgelerle açıkça ortaya konulamadığı görülmektedir.

Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddi gerekirken hatalı değerlendirme neticesi yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17/12/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/390, Karar No: 2011/911, Tarih: 16.02.2011

**9. Ceza Dairesi         2011/390 E.  ,  2011/911 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım

Hüküm : 5237 sayılı TCK’nın 314/3, 220/7, 314/2, 62, 53/1-2-3, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Oluşa, kabule ve uygulamaya göre; sanığın eylemi silahlı terör örgütüne yardım olarak kabul edildiği halde hüküm fıkrasında “örgüt adına suç işlemekten” söz edilmesinin maddi hatadan kaynaklandığı kabul edilerek yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 16.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4873, Karar No: 2011/5249, Tarih: 26.05.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/4873 E.  ,  2011/5249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının aracı ile müvekkiline ait araca çarpması sonucu, müvekkilinin aracının hasarlandığını, hasar bedelinin sigorta şirketince karşılandığını ancak müvekkilinin 2008 model Audi 97 marka aracı kazadan 13 gün önce sıfır km olarak satın aldığını ve araçta değer kayı meydana geldiğini, davalının olayda %100 kusurlu olduğunu belirterek şimdilik 10.000 TL değer kaybı zararının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının hasarının sigorta şirketince tazmin edildiğini, değer kaybı meydana gelmeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 5.000 TL değer kaybı tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davacı vekili ile davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Davacı vekili dava dilekçesinde 27.5.2008 tarihinde meydana gelen trafik kazası sonucu müvekkilinin aracında meydana gelen şimdilik 10.000 TL değer kaybının olayda tamamen kusurlu olan davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davacı aracı davaya konu trafik kazasında sol yan kısımlarından hasarlanmıştır. Davacıya ait araç bu kazadan kısa bir süre sonra 7.11.2008 tarihinde karıştığı bir başka trafik kazasında geri manevrasında sağında bulunan 3. kişiye ait kamyonun kasasına aracının sağ arka köşesi ile çarparak hasarlanmış ve kendi kasko sigortası şirketine (dava dışı ... Sigorta A.Ş) müracaat ederek ekspertiz raporu düzenlettirmiş bu kazayla ilgili fatura ile hasar dosyası iş bu dava dosyası içine alınmıştır. Dosyada 27.5.2008 tarihli davaya konu kazaya ilişkin sadece kaza tesbit tutanağı bulunmakta olup bu kaza sonucu oluşan hasarla ilgili belge bulunmamaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davaya konu kaza özetlenip tarafların kusur oranı tesbit edildikten sonra dava ile ilgisi olmayan 7.11.2008 tarihli kaza ile ilgili hasar dosyası fatura gibi belgelere istinaden davacı aracında meydana gelen değer kaybı tesbit edilmiş, davalının bu husustaki itirazları dikkate alınmaksızın eksik inceleme sonucu hüküm kurulmuştur.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davaya konu kaza özetlenip tarafların kusur oranı tesbit edildikten sonra dava ile ilgisi olmayan 7.11.2008 tarihli kaza ile ilgili hasar dosyası fatura gibi belgelere istinaden davacı aracında meydana gelen değer kaybı tesbit edilmiş, davalının bu husustaki itirazları dikkate alınmaksızın eksik inceleme sonucu hüküm kurulmuştur.

Bu durumda mahkemece davaya konu 27.5.2008 tarihinde meydana gelen kaza sonucu davacı aracında meydana gelen hasarla ilgili hasar dosyası fatura, fotoğraf vs gibi belge ve bilgilerin ilgililerinden ya da merciilerinden temin edilmesi daha sonra aynı bilirkişiden iş bu kaza nedeniyle davacı aracında meydana gelen değer kaybının tesbiti hususunda ek rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekili ile davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekili ile davalı ...'in temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalıya geri verilmesine 26.5.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/3109, Karar No: 2016/15240, Tarih: 03.11.2016

**5. Hukuk Dairesi         2016/3109 E.  ,  2016/15240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazların arsa niteliğinde kabulü doğru ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

Acele el koyma dava dosyasında yapılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan raporda dava konusu taşınmazlar emsal taşınmazdan 2 kat değerli kabul edilerek m² değeri 103 TL bulunmuş, itiraz üzerine alınan ek raporla dava konusu taşınmazlar emsalden 1,2 kat değerli kabul edilerek m² değeri 62 TL tespit edilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise dava konusu taşınmazlar aynı emsalden bu kez 2,5 kat değerli kabul edilerek metrekare bedeli 131,00 TL olarak belirlenmiştir. Acele elkoyma davasında tespit edilen m² bedeli ile iş bu davada belirlenen m² bedelleri karşılaştırıldığında değerlendirme tarihlerinin yakın olmasına ve aynı emsal kullanılmasına rağmen çok farklı miktarlarda (yaklaşık %100 oranında) bedel belirlenmesi nedeniyle rapor inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmazlara yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazların, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazların ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazların; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmazlar ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazların değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 03/11/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4840, Karar No: 2013/16799, Tarih: 17.06.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/4840 E.  ,  2013/16799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Davacının manevi tazminatla ilgili faiz isteği bulunmamaktadır. Talep olmadığı halde bu konuda hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır (HMK md. 26/1). Ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün düzeltilmesi gerekmiştir (HUMK md. 438/7).

3-Tarafların 1996 doğumlu ..., 2000 doğumlu İ... ve 2004 doğumlu... adında üç çocuğu bulunmaktadır. Çocuklardan...’in velayeti anneye, ... ve İ...'in velayeti babaya bırakılmak suretiyle velayetler farklı veliye verilmiştir. Birden fazla çocuğun velayet düzenlemesine konu edildiği durumlarda; kardeşlerin bir arada olabileceği şekilde kişisel ilişki düzenlemesi yapılması; çocukların sağlıklı gelişimi için gereklidir. Mahkemece çocukların velayeti farklı veliye bırakıldığı halde; bu gereklilik gözetilmeden kişisel ilişki düzenlemesi yapılması doğru olmamışsa da, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK md. 438/7).

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple mahkeme hüküm fıkrasının 6. bendinde yer alan dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizle birlikte...” tümcesinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına, yukarıda 3. bentte gösterilen sebeple hüküm fıkrasının 3. bendinin hükümden tamamen çıkartılmasına yerine "Velayeti babaya verilen müşterek çocuklar ... ve İ... ile davacı anne arasında taraflar aynı şehirde ikamet ettikleri takdirde her ayın 1. ve 3. Cumartesi günü sabah saat 10.00'dan Pazar günü akşam saat 17.00’ye kadar, dini bayramların birinci günü sabah saat 10.00 dan ikinci günü sabah saat 10.00'a kadar ve okul yarı yıl tatilinin 1. günü saat 09.00 dan 7. günü saat 09.00'a kadar, her yıl Temmuz ayının 1. günü sabah saat 10.00'dan 31. günü akşam 17.00’ye kadar ve yine taraflar farklı yerlerde ikamet ettikleri takdirde okul yarı yıl tatilinin 1. günü saat 09.00'dan 7. günü saat 09.00'a kadar, her yıl Temmuz ayının l. günü sabah saat 10.00'dan 31. günü akşam 17.00'ye kadar şahsi ilişki düzenlenmesine, süre bitiminde çocuğun davalıya iadesine, şahsi ilişkinin bu şekilde tesisine, "Velayeti anneye verilen müşterek çocuk... ile davalı baba arasında taraflar aynı şehirde ikamet ettikleri takdirde her ayın 2. ve 4. Cumartesi günü sabah saat 10.00’dan Pazar günü akşam saat 17.00'ye kadar, dini bayramların ikinci günü sabah saat 10.00'dan üçüncü günü sabah 10.00'a kadar ve okul yarı yıl tatilinin 7. günü saat 09.00 dan 14. günü saat 09.00’a kadar, her yıl Ağustos ayının l. günü sabah saat 10.00'dan 31. günü akşam 17.00'ye kadar ve yine taraflar farklı yerlerde ikamet ettikleri takdirde okul yarı yıl tatilinin 7. günü saat 09.00'dan 14. günü saat 09.00'a kadar, her yıl Ağustos ayının l. günü sabah saat 10.00'dan 31. günü akşam 17.00'ye kadar şahsi ilişki düzenlenmesine, süre bitiminde çocuğun davacıya iadesine, şahsi ilişkinin bu şekilde tesisine" bendinin yazılmasına, hükmün bu bölümlerinin DÜZELTİLMİŞ ŞEKLİYLE, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA,istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 17.06.2013 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2008/14454, Karar No: 2010/12182, Tarih: 22.06.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/14454 E.  ,  2010/12182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM(LER) : Beraat

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede , başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yedieminlik. özel hukuka ilişkin bir hukuksal kurum olmakla birlikte, yedieminin yasal yükümlülüklerine aykırı davranmasının yasa tarafından yaptırıma bağlandığı hallerde Ceza Hukukun da ilgilendirmektedir. 5237 sayılı TCY.nın 289.maddesinde, muhafaza görevini kötüye kullanma başlığı altında; "muhafaza edilmek üzere kendisine resmen teslim olunan rehinli veya hacizli veya herhangi bir nedenle el konulmuş mal üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunma" eyleminin cezalandırılacağı hükme bağlanmıştır. Yasalarda öngörülen istisnalar (6831 sayılı Orman yasasının 84.maddesi gibi) dışında yedieminlik, muhafaza yükümü altına giren kişinin özgür iradesiyle kuracağı hukuksal bir ilişki niteliğindedir. Bu nedenle, yedieminin suçun öğelerini ilgilendiren yasal yükümlülüklerinin saptanması ve hukuka aykırılık öğesinin incelenmesi bakımından, yedieminlik kurumunun özel hukuktaki yeri ile hak ve yükümlülüklerinin incelenmesi gerekmektedir.

Yedieminlik kurumu özel hukukta, Borçlar Yasasının 463-482.maddelerinde düzenlenen "vedia sözleşmesinin" bir türü olarak kabul edilmektedir. (Prof.Dr. Ejder ..., Yedieminlik, T.Hukuk Dünyası D.Mayıs 2000, S.l, s.7: Prof. Dr. Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, C.IV. İstanbul 2001, s.4294; Prof.Dr. ... ..., Borçlar Hukuku Özel Hükümler, 1997 s. 770). Vedia (saklama/emanet) Sözleşmesi doktrinde, "saklatan tarafından verilen bir taşınırın, saklayan tarafından kabul edilerek güvenli bir yerde saklanması ve saklatanın dilediği zaman istemesiyle onu saklatana geri vermesi yükümlülüğünü yükleyen bir sözleşmedir" biçiminde tanımlanmaktadır. (Prof.Dr. ... Zevkliler, Borçlar Hukuku, Özel Borç İlişkileri, Ankara 2002, s. 385; Doç.Dr. ... Tiftik, Türk Hukukunda Vedia Sözleşmesi, Ankara 2007, s.25). Vedia sözleşmesi hükümleri arasında yer alan "Yediemine tevdi" başlığı altındaki 471 .maddesinde de, hukuki durumuyla ilgili uyuşmazlık bulunan veya şüpheli olan bir şeyin "müstevdie/saklayana" veya "yediadile" tevdi edilebileceği ve bu durumda, malı teslim alanın bütün ilgililerin rızası veya hakimin kararı olmadıkça malı hiç birine iade edemeyeceği belirtilmektedir. Yasanın 473 vd.maddelerinde ise, vedia sözleşmesinin bir türü olan "ardiye/depo sözleşmesi" düzenlenmiştir.