muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1011, Karar No: 2022/37, Tarih: 20.01.2022

Bozmaya uyan ... Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesince 24.12.2013 tarih ve 222-352 sayı ile, sanık ...'ın maktul ...'ya yönelik kasten öldürme suçundan beraatine karar verilmiş, bu hükmün de katılanlar vekili ve Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 29.04.2015 tarih, 5829-2737 sayı ve oy çokluğu ile;

"Oluşa, mağdurlar ..., Yasin ve Serhat ile tanıklar... ve ....ın beyanlarına, soruşturma aşamasında 21.10.2009 günü saat 15.30’da tutulan tutanağa ve tüm dosya kapsamına göre; maktul ... ile tanık...'nin evli oldukları, ...'nin eşi Hacı’dan ayrılarak Tevfik’in kardeşi olan ... ... ile birlikte yaşamaya başladığı, ....'nin bir süre sonra eşi Hacı’yla barışarak ... ...'tan ayrıldığı, ... ...’ın buna rağmen...'yi aramaya devam ettiği, olay günü Hacı’nın telefonla Tevfık'i arayarak bu hususu konuştuğu sırada aralarında yaşanan küfürleşme sonrası Hacı'nın 'Geleceğim, size göstereceğim' diyerek evinden çıkıp kardeş olan sanıkların evlerinin bulunduğu yere doğru yürümeye başladığı, bu sırada ...'in telefonla ... ...'ı arayarak Hacı ile yaptığı görüşmeyi anlattığı, ... ...'ın yanına tabancasını alarak evin bahçesine indiği, ...'in de tabancasını alarak bahçeye doğru yürüdüğü, evin bahçesinde karşılaştıklarında önce ... ...'ın ateş ederek maktulü vurduğu, yere düşen maktulün kalkıp gitmek istediği sırada olay yerine gelen Tevfik'in de tabancası ile maktule ateş ettiği, maktulün göğüs ve kol bölgelerine aldığı iki isabet ile yaralanarak öldüğü olayda; ... ... ve Tevfik'in, fiil üzerinde ortak hâkimiyet kurarak, fikir ve irade birliği içerisinde tam bir dayanışma göstererek hareket ettikleri anlaşılmakla, sanığın öldürme eyleminden TCK’nın 37. maddesi uyarınca fail olarak sorumlu tutularak cezalandırılması gerektiği hâlde, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde beraatine karar verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 17.11.2015 tarih ve 292-339 sayı ile bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanığın beraatine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükmün de katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.01.2016 tarihli ve 422832 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 07.12.2016 tarih ve 81-716 sayı ile; 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 15.06.2017 tarih ve 190-2353 sayı ile; direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Direnmenin kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında, maktul ...'ya yönelik kasten öldürme suçundan verilen beraat hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Direnmenin kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında, maktul ...'ya yönelik kasten öldürme suçundan verilen beraat hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığın maktul ...’ya yönelik kasten öldürme suçuna TCK’nın 37/1. maddesi kapsamında “müşterek fail” olarak iştirak edip etmediğinin belirlenmesine ilişkin ise de, Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 27. maddesi uyarınca öncelikle Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP) Sisteminden alınan güncel nüfus kaydında, sanığın direnme kararından sonra temyiz aşamasında öldüğü bilgisine yer verilmesi karşısında, bu hususun mahallinde araştırılmasının gerekli olup olmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamından;

Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP) bilişim sistemi kullanılarak çıkartılan güncel nüfus kayıt örneğinde, sanık ...'ın direnme kararından sonra 15.12.2021 tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nın 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tabi olan eşya ve maddi menfaatler hakkında yargılamaya devam olunacağı, hükümlünün ölümü hâlinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte müsadere ve yargılama giderine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

Buna göre; kamu davası açılmadan önce şüphelinin ölmesi durumunda kovuşturma imkânının bulunmaması nedeniyle "kovuşturmaya yer olmadığına", kamu davası açıldıktan sonra sanığın ölmesi hâlinde ise yerel mahkemece "davanın düşmesine" karar verilecektir. Ölümün ceza ilişkisini sadece ölen kişi bakımından sona erdirmesi nedeniyle iştirak hâlinde işlenen suçlarda diğer sanıklar hakkında davaya devam edilecek, sanığın ölümü, niteliği itibarıyla müsadereye tabi olan eşya ve maddi menfaatler hakkında davaya devam olunarak müsadere kararı verilmesine engel olmayacaktır. Sanığın ölümü ceza ve infaz ilişkisini düşürürken, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşmiş olan hükümlünün ölümü sadece hapis ve henüz infaz edilmemiş adli para cezalarının infaz ilişkisini ortadan kaldıracaktır. Buna bağlı olarak, ölümden önce tahsil edilmiş olan para cezaları mirasçılara iade edilmeyecek, buna karşın tahsil edilmemiş bulunan para cezaları mirasçılardan istenmeyecek, bunun yanında müsadereye ve yargılama giderine ilişkin hükümler ölümden önce kesinleşmiş olmak kaydıyla infaz olunacaktır.

Görüldüğü gibi, suç teşkil eden bir fiilin işlenmesiyle fail ile devlet arasında doğan ceza ilişkisi, bu fiili işleyen sanığın ya da hükümlünün ölümüyle cezaların şahsiliği ilkesi nedeniyle başkası sorumlu tutulamayacağından düşmektedir. Ölüm, bir vakıa olan suçu ortadan kaldırmayacak, suçtan sorumlu tutulacak kişi olmadığından, devletin suçla birlikte ortaya çıkan cezalandırma sorumluluk ve yetkisini sona erdirecektir.

Görüldüğü gibi, suç teşkil eden bir fiilin işlenmesiyle fail ile devlet arasında doğan ceza ilişkisi, bu fiili işleyen sanığın ya da hükümlünün ölümüyle cezaların şahsiliği ilkesi nedeniyle başkası sorumlu tutulamayacağından düşmektedir. Ölüm, bir vakıa olan suçu ortadan kaldırmayacak, suçtan sorumlu tutulacak kişi olmadığından, devletin suçla birlikte ortaya çıkan cezalandırma sorumluluk ve yetkisini sona erdirecektir.

Temyiz aşamasında sanığın öldüğüne ilişkin bir iddianın ortaya çıkması ya da UYAP (Ulusal Yargı Ağı Projesi) bilişim sistemi vasıtasıyla alınan güncel nüfus kaydında öldüğü bilgisinin yer alması gibi hâllerde, ölümün kamu davasının düşmesini gerektiren bir neden olduğu göz önüne alınarak, ölüm nedeniyle düşme kararının temyiz mercisince dosya üzerinde yapılan inceleme sırasında verilmesi yerine, ölüm bilgisi nedeniyle diğer yönleri incelenmeyen hükmün bozulması ve yerel mahkemece mahallinde yapılan araştırma sonucunda sanığın öldüğünün kesin olarak saptanmasından sonra düşme kararı verilmesi daha isabetli olacaktır.

Bu açıklamalar ışığında ön sorun değerlendirildiğinde;

Ulusal Yargı Ağı Projesi (UYAP) bilişim sistemi kullanılarak alınan güncel nüfus kayıt örneğinde, sanık ...'ın direnme kararından sonra 15.12.2021 tarihinde öldüğü bilgisi yer aldığından, ölümle ilgili mahallinde araştırma yapılarak karar verilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, sanık hakkındaki direnme kararına konu hükmün, gerekli araştırmanın mahallinde yapılıp ölümün Yerel Mahkemece tespiti ile sonucuna göre 5237 sayılı TCK’nın 64 ve 5271 sayılı CMK'nın 223. maddeleri uyarınca gereken hükmün verilmesinin temini için sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- ... Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.11.2015 tarihli ve 292-339 sayılı direnme kararına konu hükmünün, güncel nüfus kayıt örneğinde sanığın, direnme kararından sonra 15.12.2021 tarihinde öldüğü bilgisinin yer alması karşısında, bu konuda gerekli araştırmanın mahallinde yapılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK’nın 64 ve 5271 sayılı CMK'nın 223. maddeleri uyarınca gereken hükmün verilmesinin temini için diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 20.01.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19533, Karar No: 2007/17973, Tarih: 05.10.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/19533 E.  ,  2007/17973 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sivas İcra Mahkemesi

TARİHİ : 19/07/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 05.10.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/56, Karar No: 2021/7110, Tarih: 20.10.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/56 E.  ,  2021/7110 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm :TCK'nın 85/1, 62, 51/1-3-6-7-8, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 17:50 sıralarında sürücü ...'nun idaresindeki otomobili ile yerleşim yerinde, kavşak mahallinde, 8,90 metre genişliğinde, refüjle bölünmüş, tek yönlü, eğimsiz, düz, ıslak, asfalt kaplama yolda gündüz vakti yağmurlu havada seyri sırasında, dönüş yapmak üzere solundaki kavşak adasına doğru yöneldiği sırada sol arkasından aynı yöne seyreden sanık ...'ın idaresindeki kamyonun, aracının sol yan kısmına çarpması sonucu ...'nun vefatı ile neticelenen kazanın meydana geldiği, sanığın tali kusurlu olduğu yönündeki mahkeme kabulü ve mahkumiyetine ilişkin uygulaması yerinde görülmekle yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve paraya çevirmeye, katılanlar vekilinin ise ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 20/10/2021 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ:

Saat 17.50 sıralarında sanığın kullandığı kamyon ile Ulaşım Koordinasyon Merkezi tarafından 07.00 - 24.00 saatleri arasında kamyon girişinin yasaklandığı yola girdiği, bu esnada dönüş yapmak üzere solundaki kavşak adasına doğru ilerleyen ölenin idaresindeki otomobile sol yan kısmından çarptığı ve 70 metre kadar sürükleyerek durabildiği, otomobil sürücüsünün olay neticesinde hayatını kaybettiği olayda;

Meydana gelen trafik kazasının subutuyla ilgili olarak heyette herhangi bir şüphe bulunmamaktadır. Tartışma; İl Ulaşım Koordinasyon Merkezi tarafından kamyon girişinin 07.00 – 24.00 saatleri arasında yasaklandığı, yolun girişine buna ilişkin trafik levhalarının konduğu buna rağmen yola saat 17.50 sıralarında giren sanığın eyleminin bilinçli taksir halini oluşturup oluşturmadığı noktasında toplanmaktadır.

Meydana gelen trafik kazasının subutuyla ilgili olarak heyette herhangi bir şüphe bulunmamaktadır. Tartışma; İl Ulaşım Koordinasyon Merkezi tarafından kamyon girişinin 07.00 – 24.00 saatleri arasında yasaklandığı, yolun girişine buna ilişkin trafik levhalarının konduğu buna rağmen yola saat 17.50 sıralarında giren sanığın eyleminin bilinçli taksir halini oluşturup oluşturmadığı noktasında toplanmaktadır.

Tır ve kamyon gibi ağır vasıta araçların trafiği engellemeden yollarına devam edebilmesi için 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunundan doğan yetkiyle İl Ulaşım Koordinasyon Merkezleri tarafından düzenlemeler yapılmaktadır. Hususi araçlardan çok daha büyük bir alan kaplayan ve daha yavaş olan ağır vasıta araçlar için bazı yol yasakları bulunmaktadır. Trafik sıkışıklığını önlemek adına Ulaşım Koordinasyon Merkezi tarafından kararlaştırılan ve ilan edilen tır ve kamyon gibi ağır tonajlı araçların belli saatlerde belli yollarda trafiğe çıkışları yasaklanabilmektedir. Bundan maksat trafik sorununun tekrarlayan bir problem olmaktan çıkması ve özellikle iş saatlerine denk gelen yasaklanmış sürelerde diğer vatandaşların daha hızlı biçimde varmak istedikleri yere gitmelerinin sağlanmasıdır. Kamyon ve tırların yol yasağı saatlerine uyması büyük bir önem arz etmektedir. Aksi taktirde Karayolları Trafik Kanununun 49/3. maddesine göre hem aracı kullanana hem de araç malikine cezai işlem uygulanmaktadır.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunun 157. maddesi de asli kusurları sayarken a/2 bendinde Taşıt Giremez trafik işareti bulunan karayoluna veya bölünmüş karayolunda karşı yönden gelen trafiğin kullanıldığı şerit, rampa ve bağlantı yollarına girmeyi asli kusur olarak belirlemiştir.

Olayımızda ölen, kullandığı araçla sokağın başında açıkça ve herkesin göreceği biçimde asılmış olan 07.00 – 24.00 saatleri arasında kamyon giremez levhası bulunan yola herhangi bir kamyonun girmeyeceğini öngörerek çıkmıştır. Sanık ise belli saatlerde kamyon giremez levhası bulunan yola girmiş ve karşısına bir araç çıkacağını öngörmesine rağmen kuralları ihlal ederek istemediği sonucun meydana gelmesine yol açmıştır.

Taksir ve bilinçli taksir arasındaki ilişkiyi kısaca özetlemek gerekirse; öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesinin istenmemesine rağmen objektif özen yükümlülüğüne aykırı hareket edilmek suretiyle sonucun meydana gelmesinin engellenemediği ahvalde bilinçli taksir, öngörülebilir neticenin objektif özen yükümlülüğüne aykırı hareket edilmiş olması sebebiyle öngörülmediği hallerde ise basit taksir söz konusu olacaktır.

Taksir ve bilinçli taksir arasındaki ilişkiyi kısaca özetlemek gerekirse; öngörülen muhtemel neticenin meydana gelmesinin istenmemesine rağmen objektif özen yükümlülüğüne aykırı hareket edilmek suretiyle sonucun meydana gelmesinin engellenemediği ahvalde bilinçli taksir, öngörülebilir neticenin objektif özen yükümlülüğüne aykırı hareket edilmiş olması sebebiyle öngörülmediği hallerde ise basit taksir söz konusu olacaktır.

Sanık, saat 07.00 – 24.00 saatleri arasında kamyon girişinin yasak olduğunu bildiği yola giriş yaparak burada bir kazaya yol açacağını öngörebilmekte ancak şansına ve yeteneklerine güvenerek kazanın meydana gelmeyeceğine inanmakta, kaza neticesinde oluşacak sonuçlarıda istememektedir. Doktirinde ve Yargıtay uygulamalarında kabul gören tanımlama ve olayın meydana geliş şekli birlikte değerlendirildiğinde sanığın eyleminin tipik bir bilinçli taksir halini tarif ettiği anlaşılmaktadır.

Netice olarak; meydana gelen olayda bilinçli taksir halinin bulunduğunun kabulü ile sanığa verilen cezanın TCK'nın 22/3. maddesi gereğince arttırılması gerekir iken olayda bilinçli taksir halinin bulunmadığı yönünde ki ilk derece mahkemesi kararının onanmasını isteyen sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2017/7770, Karar No: 2019/4362, Tarih: 03.05.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/7770 E.  ,  2019/4362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Konya Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 15.10.2010 tarih ve 2010/18317 sayılı iddianamesi ile sanık hakkında 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından kamu davası açıldığı, sahte fatura kullanma suçunda, her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda düzenlenen sahte faturaların bir bütün halinde zincirleme şekilde sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı cihetle, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturacağı gözetilmeden, hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin tek hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı ... sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken ... sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın sonuç ceza yönünden kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 03.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5026, Karar No: 2021/7839, Tarih: 13.07.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/5026 E.  ,  2021/7839 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

3. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/06/2021 tarihli ve 196 sayılı kararıyla: 4721 sayılı TMK'nın Miras Hukuk başlıklı 3. Kitabında yer alan Vasiyetname hükümlerinden (TMK m. 520-526, 542-544, 550-556, 557-559, 600-604 ve 595-597) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlara ait dava dosyalarının inceleme görevi, 01/07/2021 tarihi itibariyle Yargıtay 7. Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın temyiz incelemesinin yapılması için Yargıtay 7. Hukuk Dairesine UYAP bilişim sistemi üzerinden DEVRİNE karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5289, Karar No: 2006/5513, Tarih: 17.04.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/5289 E.  ,  2006/5513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ                :Zeytinburnu l. Aile Mahkemesi

SONUÇ: Hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi. 17.04.2006 pzt.
Yargıtay — Esas No: 2019/4630, Karar No: 2019/7986, Tarih: 23.12.2019

**21. Hukuk Dairesi         2019/4630 E.  ,  2019/7986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

KARAR

A)Davacı istemi;

Davacı , davalı işyerinde geçen çalışmalarının 506 sayılı Yasanın Ek 5/II maddesi kapsamında olduğundan bahisle itibari hizmet süresinin tespiti ile sigortalılık süresine eklenmesini talep etmiştir.

B)Davalı Cevabı;

Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekili; itibari hizmet süresinden istifade edilebilmesi için sigortalının basım ve gazetecilik işyerinde çalışması ve 506 sayılı Kanunun Ek 5.madde II. bendinin (a-f) alt bentlerinde yazılı fiziksel dış etkenlerden birinin gerçekleşmiş olması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Davalı... Ambalaj San. ve Tic. A.Ş. vekili; şirketin 506 sayılı Kanun’un Ek 5. maddesinin 2. bendinde yer alan “basım ve gazetecilik işyerleri” niteliğinde bulunmadığını, işyerinde çalışma koşullarını ağırlaştıracak ve itibari hizmet süresinden yararlanılması sonucunu doğuracak koşulların söz konusu olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C)İlk Derece Mahkemesi Kararı ;

Mahkemece; davalı iş yerinde ambalaj üzerine baskı yapıldığı, söz konusu iş yerinde basım ve gazetecilik adına herhangi bir faaliyette bulunulmadığı, basım iş yerinin mevkute çıkarmaya yönelik olarak faaliyet göstermesi gerektiği, bu nedenle davalı iş yerinin 506 sayılı Kanunun Ek 5’inci maddesinde belirtilen itibari hizmet süresinden yararlanılabilecek iş kollarına girmediği, itibari hizmet süresinde işçi yararına yorum ilkesi ile iş yeri alanlarının genişletilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

D) Bölge Adliye Mahkemesi Kararı;

Bölge Adliye Mahkemesince,davalı işveren hakkında aynı istemle açılan davalar sonucu verilen mahkeme kararlarının Yargıtay ilamlarıyla onanmak suretiyle kesinleştiği,Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 14.03.2018 tarihli, 2015/21-3882 E., 2018/462 K. Sayılı kararı ile de ‘matbaanın bu kadar geniş bir alanda kullanılmasına rağmen 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun Ek 5’inci maddesinde düzenlenen basım işyerinin mevkute çıkarmaya yönelik olarak faaliyet gösteren iş yeri kabul edilmesinin hak ve eşitliğe uygun kabul edilemeyeceğinin" belirtildiği ,basım işyeri olarak kabul edilen davalıya ait işyeri kapalı alanında, baskı, laminasyon ve dilme makinelerinin bulunduğu,baskı işinde kullanılan kimyasallar kullanıldığı, davacının, solunum ve cilt yoluyla vücuda geçen gaz veya diğer zehirleyici maddelerle çalışarak, işyeri ortamındaki etkenlere maruz kaldığı için itibari hizmet süresinden yararlanma koşullarına sahip olduğu gerekçeleriyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına,davanın kabulüne karar verilmiştir.

E) Temyiz ;

Sosyal Güvenlik Kurumu, işyerinde ambalaj üzerine baskı yapıldığını,506 sayılı Yasanın Ek 5 maddesinde belirtilen basım işyeri koşulunun oluşmadığını belirterek kararı temyiz etmiştir.

E) Temyiz ;

Sosyal Güvenlik Kurumu, işyerinde ambalaj üzerine baskı yapıldığını,506 sayılı Yasanın Ek 5 maddesinde belirtilen basım işyeri koşulunun oluşmadığını belirterek kararı temyiz etmiştir.

Davalı ... Ambalaj San ve Tic.AŞ,basım işinin mevkute çıkarmaya yönelik olduğunu ,Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 07.02.2018 tarihli kararının da bu yönde olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

F) Delillerin Değerlendirilmesi ve Gerekçe ;

Dava,itibari hizmet süresinin tespiti istemine ilişkindir. Dosyadaki kayıt ve belgelerden,davacının tespiti istenen dönemde davalı işyerinde laminasyon uzmanı olarak çalıştığı,mahkemece keşif yapıldığı,bilirkişi raporunda işyerinde baskı makineleri ile plastik ve kağıt ambalaj malzemesi üzerine basım yapıldığı,makinelerin tek çatı altında olması nedeniyle kullanılan kimyasalların tüm ortama yayıldığı,havalandırma sisteminin yeterli olmadığı tespitlerine yer verildiği,tanıkların dinlendiği anlaşılmaktadır. İtibari hizmet , gerçekte çalışılmayan ve prim ödemesi olmayan sürelerin kanun koyucu tarafından verilen imkân nedeniyle sigortalılık süresine eklenmesine, böylece,ağır ve yıpratıcı işlerde çalışan bir kısım sigortalıların daha erken yaşlılık aylığından yararlanmalarına imkan sağlamaktadır. 506 sayılı Yasa sistemine itibari hizmet kavramı 11.08.1977 günlü 2098 sayılı yasa ile girmiştir.506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’nun Ek 5. maddesi II bendinde 20/06/1987 tarihli 3395 sayılı Kanununun 13. maddesiyle yapılan değişikle itibari hizmetten yararlananların kapsamı genişletilmiştir. Davanın yasal dayanağı olan Ek 5 madde II numaralı bendinde , “Basım ve gazetecilik iş yerlerinden 1475 sayılı Kanun ve değişikliklerine göre çalışan sigortalılardan,

a) Solunum ve cilt yoluyla vücuda geçen gaz veya diğer zehirleyici maddelerle çalışılan iş yerleri,

b) Fazla gürültü ve ihtizaz yapıcı makine ve aletlerle çalışarak iş yapılan işyerleri,

c) Doğrudan doğruya yüksek hararete maruz bulunarak çalışılan işyerleri,

d) Fazla ve devamlı adali gayret sarf edilerek iş yapılan işyerleri,

e) Tabii ışığın hiç olmadığı ve münhasıran suni ışık altında çalışılan işyerleri,

f) Günlük mesainin yarıdan fazlası saat 20.00'den sonra çalışılarak yapılan işyerlerinde” hizmeti geçenlerin sigortalılık süresine ,bu sürelerin her tam yılı için 90 gün ekleneceği belirtilmiştir.