muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4277, Karar No: 2019/6291, Tarih: 08.10.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/4277 E.  ,  2019/6291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 13/04/2017 tarih ve 2016/326 E.- 2017/201 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 10/05/2018 tarih ve 2017/1655 E.- 2018/505 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket adına 2012/18221 ve 2012/09307 sayılı 03, 07, 08, 09, 11 ve 21. sınıflarda davalı Kurum nezdinde tescilli “VESPLUS” ibareli markaların sahibi olduğunu, davalının “VEPLUS” ibareli markanın adına tescili için 2015/30439 başvuru numarası ile davalı Kuruma başvuruda bulunduğunu, başvuruya yaptıkları itirazın nihai olarak YİDK’in 24/06/2016 tarih 2016-M-6851 sayılı kararı ile reddedildiğini, markalar arasında tek harf farklılığı olduğunu, bu farkın markalar arasındaki görsel ve işitsel benzerliği ortadan kaldırmadığını, markaların ayırt edilemeyecek kadar benzer olduğunu, başvuru kapsamındaki 09. sınıf ürünlerin ortak olduğunu, başvuru kapsamındaki 42. sınıf malların 09. sınıf kapsamındaki mallar ile ilişkili olduğunu, başvuru kapsamındaki 35.05 sınıf hizmetlerde ise müvekkili adına tescilli 3, 7, 9, 11 ve 21. sınıf malların da sayıldığını, müvekkiline ait malların emtia listeleri ile davalı şirketin başvuru kapsamındaki bulunan tüm emtialar yönünden benzerlik bulunduğunu, davalı şirket markasının müvekkili şirket markası ile karıştırılma ihtimali bulunduğunu, ayrıca tanınmış olması sebebiyle de müvekkili markalarının tescilli olmadığı emtialar yönünden korumadan yararlanması gerektiğini, tüketici tarafından şirketler arasında ekonomik bağlantı olabileceğinin düşünülebileceğini, davalı şirket başvurusunun kötü niyetli olduğunu ileri sürerek YİDK’in 24/06/2016 tarih 2016-M-6851 sayılı kararının iptali ile davalı şirket markasının hükümsüzlüğü ve sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Vakıf Emeklilik A.Ş vekili, mahkemenin görevsiz ve yetkisiz olduğunu, talebin zamanaşımına uğradığını, şirketin sadece emeklilik ve hayat sigortaları yapabildiğini, hitap edilen alan ve müşteri portföyünün birbirinden çok uzak olduğunu, markaların birbirine benzemediğini, markaların bir bütün olarak değerlendirilmesi gerektiğini, her iki mal ve hizmetin tamamen farklı ticari kanallara ait birbiri ile hiç alakası olmayan mal ve hizmetler olduğunu, davacının markalarının tanınmış olmadığını, kaldı ki tanınmış markaya dayalı tescile engel olunması için gerekli şartların dava konusu markalar arasında gerçekleşmeyeceğini, müvekkilinin kötü niyetli hareket etmediğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Kurum vekili, markaların bir bütün olarak değerlendirildiğinde ortalama tüketici nezdinde görsel, işitsel ve kavramsal düzeyde ilişkilendirme ihtimali de dahil olmak üzere karıştırılmaya yol açacak benzerlik olmadığını, markaların karıştırılma ihtimalinin asla bulunmadığını, itiraz aşamasında başvurunun kötü niyetle yapıldığına ve davacının markalarının tanınmış olduğuna dair deliller sunulmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesni talep etmiştir.

Davalı Kurum vekili, markaların bir bütün olarak değerlendirildiğinde ortalama tüketici nezdinde görsel, işitsel ve kavramsal düzeyde ilişkilendirme ihtimali de dahil olmak üzere karıştırılmaya yol açacak benzerlik olmadığını, markaların karıştırılma ihtimalinin asla bulunmadığını, itiraz aşamasında başvurunun kötü niyetle yapıldığına ve davacının markalarının tanınmış olduğuna dair deliller sunulmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesni talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, başvuru kapsamındaki 9/01 ila 15. sınıfta yer alan malların tümünün, 35. sınıfta müşterilerin malları elverişli bir şekilde görmesi ve satın alması için 35/3. sınıfın tümü, 35/5. sınıfın “Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler”, 35/7. sınıfın “jeneratörler, elektrik jeneratörleri, güneş enerjisi ile çalışan jeneratörler....basınçlı hava veya sıvı püskürtücü makineler için tabancalar...basınçlı hava üreticiler, kompresörler,...Elektrikli ve gazlı kaynak makineleri, elektrikli ark kaynak cihazları, elektrikli lehim cihazları, elektrikli ark kesme cihazları, elektrikli kaynak makine elektrotları ve bunlarla aynı işleve sahip robotlar...Otomatik satış makineleri. Galvenizle kaplama ve elektroliz (akımla kaplama) makineleri. Elektrikli açma kapama mekanizmaları.”, 35/8. sınıfın “Elektrikli-elektriksiz buharlı ütüler.”, 35/9. sınıfın “Metronomlar” hariç tümü, 35/11. sınıfın tümü, 35/14. sınıfın “Saatler ve zaman ölçme cihazları (kronometreler ve parçaları, saat kordonları dahil).”, 35/21. sınıfın “Fare kapanları, haşerat tuzakları, sinek yakalayıcılar, sinek raketleri, tuvalet taşı delikleri için kapaklar (sinek ve haşeratı kovucu ve yok edici elektrikli cihazlar dahil. Parfüm bekleri (yandığında koku yayan bekler), parfüm spreyleri ve vaporizatörleri (püskürteç)” bir araya getirilmesi hizmetleri (belirtilen hizmetler perakende, toptan satış mağazaları, elektronik ortamlar, katalog ve benzeri diğer yöntemlerle sağlanabilir) yönünden, 42/01 ve 42/02. sınıfta yer alan hizmetlerin tümü yönünden aynı/aynı tür veya benzer olduğu, markalar arasında “S” harfi açısından bir farklılığın olmasının ve yine davaya konu marka başvurusunda şekil unsuruna yer verilmesinin davaya konu marka başvurusunu davacı markalarından ayırt edici konuma getirmediğini, markaların telaffuz, sesçil ve görsel açıdan bir bütün olarak birbirine benzediği, davacının markalarının tanınmışlığının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK’in 24/06/2016 tarih 2016-M-6851 sayılı kararının belirtilen mal/hizmetler yönünden iptali, tescil başvurusunun belirtilen mal/hizmetler yönünden hükümsüzlüğü ve sicilden terkinine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Karara karşı, taraf vekillerince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, taraf vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 08/10/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14708, Karar No: 2016/16831, Tarih: 28.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/14708 E.  ,  2016/16831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 5.000,00 TL nin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 04/04/2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 22.387,62 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/32746, Karar No: 2021/829, Tarih: 28.01.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/32746 E.  ,  2021/829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatlerine ilişkin hükümler katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli kararda suç tarihinin gerekçe kısmında da belirtildiği üzere 31/05/2010 olması gerekirken karar başlığında 03/09/2010 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir yazım hatası kabul edilmiştir.

... Vana San. ve Tic. Ltd. Şirketinde müdürü iken bu görevinden 09.08.2010 tarihinde azledilen sanığın, bu tarihten sonra artık şirketi temsile yetkisi olmamasına rağmen daha önce ... isimli kişiye verip geri aldığı 6961862 nolu, 6000 TL miktarlı çeki, şirket müdürlüğünden azledildiği ... şirketi adına keşide edip, keşide tarihini de 03/09/2010 olarak değiştirip keşide tarihinden 10-15 gün önce katılana verdiği, bu suretle sanığın üzerine atılı banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia edilen olayda; sanığın savunması, katılan ve tanık beyanları, şirkete ait defterler, banka yazısı ile dosya kapsamından, TEB Konya Şubesinin yazısına göre çekteki keşideci imzasının yetkili kişi tarafından atıldığı, şirketin yevmiye defterinin 80. sayfasında 31.05.2010 tarihinde suça konu çek kaydının yapıldığının ve defterin usulüne uygun tasdik edildiğinin görüldüğü, şirkette müdür ve çek keşide yetkisi olan sanığın, döküm temizleme işi yapan ve 17 yıldır karşılıklı ticari ilişkileri bulunan katılana önceden doğan borçlarının ödenmesi amacıyla suç konusu çeki keşide tarihinden önce 31/05/2010 günü keşide edip ticari defterlerine de bu biçimde kaydettikten sonra verdiğinin anlaşıldığı, katılanın da çekin vadeli olduğunu doğruladığı, bu halde sanığın çekin keşide edildiği tarihte yetkili olduğu gerekçesiyle sanığın üzerine atılı eylemlerin suç olarak tanımlanmadığına yönelik mahkemece verilen beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, isnat edilen eylemin suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin beraat hükümlerinin kanuna aykırı olduğuna ve eylemlerin suç teşkil ettiğine, eksik incelemeye, delillerin takdirine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 28/01/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24135, Karar No: 2015/11226, Tarih: 20.05.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/24135 E.  ,  2015/11226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı H.M.K.'nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün H.M.K.’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veya gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı H.M.K.'nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı H.U.M.K.’nın 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Dosya kapsamından, davalı .... temyizinin davacılara tebliğ edilmediği anlaşılmaktadır.

SONUÇ: Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda, davalı .... temyizinin davacılara tebliği ile temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletilip gönderilmek üzere, dosyanın mahalline mahalline geri çevrilmesine, 20/05/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20794, Karar No: 2016/10396, Tarih: 25.05.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20794 E.  ,  2016/10396 K.**

**"İçtihat Metni"**

NUMARASI : 2014/1447-2015/161

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili için açılan ilk davada saklı tutulan bölümün tahsili istemine ilişkindir.

Taraflar arasında görülüp kesinleşen önceki davada tespit edilen bedel esas alınmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5897, Karar No: 2014/4497, Tarih: 26.06.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/5897 E.  ,  2014/4497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Denizli 3. Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi : 09.05.2013

Numarası : 2010/4-2013/180

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklandığı iddia edilen alacak ile ilgili olarak davalı tarafından yapılan icra takibinden dolayı borçlu olunmadığının tespiti ve istirdat talebine ilişkin olup mahkemece davanın reddine dair verilen karar, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı davasında, davalı ile aralarında düzenlenen sözleşmeye göre davalının yüklenici olarak davacıya ait asma bağının hafriyatı işini üstlendiğini, ancak işi eksik ve istenilen şekilde yapmadığını buna rağmen aleyhine icra takibine geçtiğini belirterek yapılan icra takibinden dolayı davalıya borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiş, davalı savunmasında işi tamamladığını bu nedenle davanın reddine karar verilmesini talep etmiş, mahkemece çalışma tutanaklarında davacının imzasının olduğu, hatalı imalât yapılması durumunda işi durdurabileceği ancak bunu yapmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından taraflar arasında davacıya ait bağın hafriyat işlerinin yapımı konusunda yazılı sözleşme düzenlendiği ihtilâfsız olup mahkemenin kabulünde olduğu gibi işin devamı sırasına çalışma tutanaklarının düzenlendiği, bu tutanakların bazılarında hatalı yapılan düzeltmelerin belirlenip bunların düzeltilmesine devam edileceğine ilişkin şerhler düşüldüğü anlaşılmaktadır.