muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18804, Karar No: 2014/10014, Tarih: 21.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/18804 E.  ,  2014/10014 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır.Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanığın, katılan tarafından işyeri karşısına park edilen aracın yanında yeterli genişlikte yer olmamasına rağmen, kendi sevk ve idaresindeki minibüsünü parkettiği, ancak; çıkışı için rahat yer kalmadığından dolayı aracın kapısını açarak katılana ait aracın ön kaputunun orta kısmına ayağı ile tekme vurup basmak suretiyle aşağıya indiği, daha sonra katılanın aracının şoför mahallinde kontrol ettikten sonra çıkış yeri aksi istikamette olduğu halde aracın etrafına çepeçevre dönerek elinde bulundurduğu anahtar veya sair bir cisimle çizdiği ve atılı kamu malına zarar verme suçunu işlediğine yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı TCK’nın 53/4. maddesi gereğince, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı aynı Kanunun 53/1. maddesi maddesinde gösterilen hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; fakat, bu aykırılığın yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından “TCK'nın 53. maddesi gereğince sanık hakkında güvenlik tedbirlerine hükmedilmesine” ilişkin kısmın çıkartılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.05.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3863, Karar No: 2011/3863, Tarih: 13.07.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/3863 E.  ,  2011/3863 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEKİRDAĞ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/12/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, aldığı borcun teminatı olarak tapuda satış göstermek suretiyle 13 parsel sayılı taşınmazını davalı M.'e temlik ettiğini, borcunu ödemesine karşın taşınmazın iade edilmediğini ve muvazaalı biçimde davalı H.'e devredildiğini ileri sürmek suretiyle tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı H., taşınmazı iyiniyetle edindiğini belirtip davanın reddini savunmuş; diğer davalı Mehmet davaya cevap vermemiştir.

Davanın reddine ilişkin verilen mahkeme kararı Dairece, davalı H.bakımından iyi niyet soruşturması yapılması gereğine işaret edilerek bozulmuş; mahkemece bozmaya uyularak tamamlanan yargılama sonunda, davalı H.'in iyi niyetli bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar,  davacı ve davalılardan tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan  13.07.2011 Çarşamba günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat A. K. geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vekili Avukat ile temyiz edilen asil gelmediler, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:Dava, inançlı işlemden kaynaklanan tapu iptali-tescil isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davaya konu 107 ada 13 parsel sayılı taşınmazın davacı M. U. adına kayıtlı iken 21.09.2000 tarihinde satış yoluyla davalı M.K.'e devredildiği, M.K.ün de bu taşınmazı 25.02.2003 tarihinde diğer davalı H.Ü.'e sattığı; 05.02.1947 tarih, 20/6 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca inançlı işlemin delili sayılan ve davacı ile birlikte davalı Mehmet'in  imzasını taşıyan 21.09.2000 tarihli belgenin de dosyaya sunulduğu görülmektedir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın davacının aldığı borcun teminatı olarak davalı Mehmet'e temlik edildiği benimsenmiş, ancak davalı H.'in iyiniyetinin aksinin kanıtlanamadığı gerekçesiyle verilen ret kararı Dairece, iyi niyet araştırması yönünden bozulmuş; bozmaya uyularak tamamlanan yargılama sonunda davalı H.'in taşınmazı iyi niyetle edindiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Ne varki, bozma sonrasında dinlenen tanık anlatımlarından, davalı H.'in de davalı M. ile el ve işbirliği içerisinde hareket ettiği, bu durum karşısında TMK.'nun 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacağı açıkça anlaşıldığına göre, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde hüküm kurulması doğru olmadığı gibi; kabule göre, davanın reddedilmesi karşılığında davalı lehine nispi vekalet ücreti tayini gerektiğinin düşünülmemesi de isabetsizdir.

Ne varki, bozma sonrasında dinlenen tanık anlatımlarından, davalı H.'in de davalı M. ile el ve işbirliği içerisinde hareket ettiği, bu durum karşısında TMK.'nun 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanamayacağı açıkça anlaşıldığına göre, davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde hüküm kurulması doğru olmadığı gibi; kabule göre, davanın reddedilmesi karşılığında davalı lehine nispi vekalet ücreti tayini gerektiğinin düşünülmemesi de isabetsizdir.

Tarafların, temyiz itirazları açıklanan nedenlerden ötürü yerindedir. Kabulüyle, hükmün HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 03.12.2010 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden taraflardan davacı vekili için 825.00.-TL. duruşma avukatlık parasının diğer temyiz edenden alınmasına, 13.7.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8706, Karar No: 2020/4951, Tarih: 02.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/8706 E.  ,  2020/4951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, tehdit, kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın Ağır Ceza Mahkemesi’ne yönelik sunmuş olduğu 26.01.2015 tarihli dilekçesi ile kendisi hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı itiraz ettiği ve İstanbul Anadolu 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.03.2015 tarihli kararı ile itirazın reddedildiği; bununla birlikte katılanın Yargıtay’a yönelik sunmuş olduğu 26.01.2015 havale tarihli temyiz dilekçesinde ise beraat kararları yanında sanıklar hakkında kurulan diğer hükümleri de temyiz ettiğini belirttiği anlaşılmakla; kendisine karşı işlenen ve sanık ... hakkında tehdit ve kasten yaralama suçları, sanıklar ... ile ... hakkında kasten yaralama ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlarını da temyiz ettiği, ancak bu suçlar bakımından temyiz talepleri konusunda tebliğnamede görüşe yer verilmediği anlaşıldığından ek tebliğname düzenlenerek dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 02.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26174, Karar No: 2012/28374, Tarih: 25.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/26174 E.  ,  2012/28374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama fıstıklık niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13721, Karar No: 2014/16825, Tarih: 18.12.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/13721 E.  ,  2014/16825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇATALCA 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/02/2014

NUMARASI : 2013/455-2014/184

Dava; ecrimisil istemine ilişkindir.

Davanın bu niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 1.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 1.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 18.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/296, Karar No: 2020/1660, Tarih: 10.03.2020

**23. Hukuk Dairesi         2017/296 E.  ,  2020/1660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin hak edişlerinden haksız kesinti yapıldığını ileri sürerek 22.692,12 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece,davanın kısmen kabulüne daire verilen karar davalı vekili temyiz istemi üzerine Dairemizin 29.12.2015 tarihli ve 2281 E., 8574 K. sayılı ilamıyla tarafların tacir oldukları ve TTK'nın 4. maddesi uyarınca davanın nispi ticari dava olduğu, buna göre de ticaret mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek, HMK'nın 114/1-c, 115/2. maddesi uyarınca davanın, mahkemenin görevine ilişkin dava şartı yokluğundan, usulden red kararı verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur. Görevsizlik kararı ile dosyanın gönderildiği mahkemece, iddia, savunma, dosya kapsamı ve bilirkişi raporuna göre, taraflar arasında hizmet alım sözleşmesi imzalandığı, davacı şirket hakedişlerinden davalı banka tarafından davacı yüklenicinin sözleşmesindeki fiyat farkı hükümleri kapsamında olmadığı halde 5510 Sayılı SGK kanununa göre indirim teşvik tutarlarının davalı idare bütçesine katkı sağlayacak şekilde sözleşme kapsamındaki davaya konu hakediş tutarlarından davalı tarafça hazine katkısı adı altında kesinti yapıldığı, haksız kesinti miktarının 18.173,08 TL olduğu, tarafların usuli kazanılmış haklarının da dikkate alındığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 10.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3855, Karar No: 2008/4065, Tarih: 13.03.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/3855 E.  ,  2008/4065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 20/11/2007

Davacı, meslek hastalığı sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli işgöremezlik oranında %4,4 artış nedeniyle  manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z.U.M.Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 31.7.2007 gün ve 1611 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli işgöremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, 1975 tarihinde %0, 1981 tarihinde %21, 1986 tarihinde %26 olarak belirlenen işgöremezlik oranının %70 oranına uluşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda,  öncelikle 506 sayılı Yasanın  109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan  bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya  aykırıdır.

O halde,  davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16.3.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6265, Karar No: 2018/339, Tarih: 16.01.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/6265 E.  ,  2018/339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20/05/2014 tarih ve 2012/335-2014/262 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 19.292 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanun'la değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin güneş enerjisi sistemlerinde kullanılan vakumlu cam tüp imalatı yaptığını, davalının ise davacı firmanın imal ettiği vakumlu cam tüpleri sanki kendi buluşlarıymış gibi göstererek faydalı model hakkı için müracaatta bulunarak bu ürünle ilgili faydalı model hakkı aldığını, davacıya ait fabrikada mahkeme aracılığıyla delil tespiti yapıldığını, davalının faydalı model belgesinin hükümsüz olduğunu, davalı tarafça faydalı model koruması için başvuru yapılan ürünün davalı tarafından bulunan yeni bir buluş olmadığını, davalı tarafın faydalı model belgesine başvurusuna konu olan vakumlu cam tüpün yıllardan beri Türkiye'de ve dünyada kullanılıyor olması, her isteyenin yazılı ve görsel bir şekilde kolaylıkla ulaşabileceği bir ürün olması nedeniyle bu ürünün faydalı model belgesi verilerek korunabilecek bir buluş olmadığının açık olduğunu ileri sürerek faydalı model belgesinin hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiş; hükümsüzlüğüne karar verilecek faydalı model belgesinin sağladığı haklara tecavüz edilemeyeceğini savunarak karşı davanın reddini istemiştir.

Davalı/karşı davacı vekili, bir buluşun faydalı model belgesi verilerek korunabilmesi için yenilik ve sanayiye uygulanabilirlik kriterlerine sahip olması gerektiğini, müvekkili firmanın faydalı model belgesi ile korunan buluşun her iki kriteri de bünyesinde barındırdığını savunarak asıl davanın reddi ile, müvekkilinin dava konusu faydalı model belgesinin koruma süresinin devam ettiğini, bu süreçte davacı/karşı davalının müvekkili firmaya ait faydalı model belgesini ihlal eder nitelikte üretim faaliyetlerine giriştiğinin tespit edildiğini, davacı/karşı davalının faydalı modelden doğan haklarının ihlali niteliğindeki eylemlerinin haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek haksız rekabetin tespiti ve önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre; davalı/karşı davacıya ait faydalı model belgesinin bir kısım istemlerinin yeni olmadığı, diğer istemlerin ise kimyasallara ilişkin olduğu, kimyasallara ilişkin faydalı model verilemeyeceği, davalı şirkete ait faydalı model belgesinin hükümsüzlük şartlarının oluştuğu gerekçesiyle asıl davanın kabulü ile kamuya sunulmuş ve yenilik unsuru taşımayan bir buluşun herkes tarafından üretilebileceği, davalı/karşı davacıya ait faydalı model belgesinin hükümsüzlük şartları oluştuğundan ortada korunması gereken bir hak kalmayacağı, herhangi bir hak ihlalinin söz konusu olmadığı gerekçesiyle karşı davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı-karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı-karşı davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı-karşı davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 44,10 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı-karşı davacıdan alınmasına, 16/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11558, Karar No: 2011/6845, Tarih: 06.12.2011

**22. Hukuk Dairesi         2011/11558 E.  ,  2011/6845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2010

Davacı  işçi iş sözleşmesinin feshi üzerine açtığı  işe iade davasının lehine sonuçlandığını, yasal süresi içinde  işe başvuruda bulunmasına rağmen  başlatılmadığını ileri sürerek maddi tazminat, kötü niyet tazminatı, iş arama izin ücreti, fark kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin alacağı, eksik işe başlatmama tazminatı alacağının ödetilmesi isteklerinde bulunmuştur.

Davalı   davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece isteklerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm taraf avukatlarınca   temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı vekilinin tüm temyiz itirazları ile davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine  karar verilmiştir.

2-İşe iade davası sonunda işçinin başvurusu, işverenin işe başlatmaması ve buna bağlı olarak işverenin hatalı olarak yaptığı vergi kesintisi nedeniyle eksik ödenen fark işe başlatmama tazminatı yönünden taraflar arasında uyuşmazlık   bulunmaktadır.

16.6.2009 tarihinde yürürlüğe giren 5904 sayılı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununda değişiklik yapılmış ve işe başlatmama tazminatı gelir vergisi istisnaları arasında gösterilmiştir. Buna göre işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesilmemeli, sadece damga vergisi kesilmesiyle yetinilmelidir.

Aynı yasa ile 193 sayılı gelir vergisi kanununa eklenen geçici 77 maddede  ise, “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önceki dönemlerle ilgili olarak 22/5/2003 tarihli ve 4857 sayılı İş Kanununun 21 inci maddesi uyarınca işverenlerce işçiye ödenen işe başlatmama tazminatları, damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaz. Anılan dönemlere ilişkin işe başlatmama tazminatı gelir vergisi tevkifatına tabi tutulan mükelleflerin; tarha yetkili vergi dairelerine başvurmaları ve dava açmamaları, açılmış davalardan vazgeçmeleri şartıyla 213 sayılı Vergi Usul Kanununun düzeltmeye ilişkin hükümleri uyarınca tahsil edilen gelir vergisinin red ve iade işlemleri yapılır” şeklinde kurala yer  verilerek daha önce kesilen  gelir vergisi ile ilgili iade esasları belirlenmiştir. Anılan düzenlemeye göre daha önce kesilen gelir vergisi tutarları vergi yükümlüsüne iade edilmelidir. Vergi yükümlüsü işçi olup, işçinin fazla ödenen vergiyi ilgili vergi dairesinden talep etme hakkı vardır. Yasada,  vergi sorumlusu olan işverene iadeye dair bir düzenlemeye yer verilmemiştir. İşçi haksız yere  kesilen gelir vergisini ilgili vergi dairesinden talep edebileceğine göre, işverenin aynı tutardan sorumluluğuna dair  karar verilmesi mükerrer sorumluluğuna yol açacaktır. Bu nedenle işverence işe başlatmama tazminatından kesilerek vergi dairesine yatırılan gelir vergisi yönünden işverenin sorumlu tutulması doğru  olmaz.

Somut olayda davalı işveren  işe başlatmama tazminatından gelir vergisi kesintisi yaparak işçiye ödeme yaptığı anlaşılmakla  davacı işçinin haksız yere  kesilen gelir vergisini ilgili vergi dairesinden talep edebileceği dikkate alınmadan yerel mahkemece  işverenin aynı tutardan sorumluluğuna dair  karar verilmesi mükerrer sorumluluğuna yol açtığından hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında  ihbar tazminatı yönünden de uyuşmazlık   bulunmaktadır.

Davacı işçi, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedilmesi üzerine açtığı işe iade davasının lehine sonuçlandığını, davalı işverene süresinde başvurduğu halde işe başlatılmadığını belirterek ihbar tazminatının davalıdan alınmasına karar verilmesi isteğinde bulunmuştur.

İhbar öneli verilerek iş sözleşmesi feshedilen ve fesih bildirimine itiraz davası lehine sonuçlandığı halde işe başlatılmayan işçiye ihbar tazminatının ödenmesinin gerekip gerekmediği de uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun “Geçersiz Feshin Sonuçları” başlığını taşıyan 21.maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında işçinin işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat belirtilmiş; üçüncü fıkrasında ise kararın kesinleşmesine kadar işçinin çalıştırılmadığı en çok dört aylık ücret ve diğer haklar düzenlenmiştir. Maddenin dördüncü fıkrasında işçinin işe başlatılması halinde varsa peşin ödenen ihbar ve kıdem tazminatının işçiye yapılması gereken ödemelerden mahsup edileceği belirtildikten sonra devamında “İşe başlatılmayan işçiye bildirim süresi verilmemiş veya bildirim süresine ait ücret peşin ödenmemişse, bu sürelere ait ücret tutarı ayrıca ödenir” hükmüne yer verilmiştir. Buna göre işçiye geçersiz sayılan fesih bildirimi ile bildirim süresi verilmemiş veya bildirim süresine ait ücret peşin ödenmemişse ihbar tazminatının ödenmesi gerekecektir. Bir başka anlatımla, ihbar öneli verilmiş veya önele ait ücret peşin ödenmiş ise ihbar tazminatının ödenmesi gerekmeyecektir.

Geçersizliğine karar verilen fesih bildirimi ile işçiye daha önce usulüne uygun olarak verilmiş olan ihbar önellerine geçerlilik tanınması İş Kanununun sözü edilen açık hükmü gereğidir. Bu nedenle davacı işçinin ihbar tazminatı talebinin yerindeliği kabul edilemez. Gerçekten mahkeme veya özel hakem tarafından belirlenen tazminatı ödemeyi göze alıp, işçiyi işe başlatmama yolunu tercih eden işverene ihbar öneli tanımasını istemek işin mahiyeti ile bağdaşmamaktadır.

Somut olayda, davalı işverence daha önce davacıya usulüne uygun olarak ihbar öneli verilmiş olup, feshin geçersizliğine karar verildikten sonra işe başlatılmayan davacıya İş Kanununun 21.maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca tekrar ihbar öneli verilmesine gerek olmadığından ihbar tazminatı isteğinin reddi yerine yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, 06.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.