muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/24664, Karar No: 2014/25062, Tarih: 27.10.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/24664 E.  ,  2014/25062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siverek İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/06/2014

NUMARASI : 2014/27-2014/34

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi vekili, müvekkili belediye başkanlığının takipte taraf olmadığı halde muhtıra yoluyla icra takibine dahil edilmesinin hukuken mümkün olamayacağını ileri sürerek ilgili muhtıranın iptali istemiyle icra mahkemesine başvurmuş, mahkemece şikayetin kabulü ile muhtıranın iptaline karar verilmiştir.

Takip dosyasının incelenmesinde; alacaklı tarafından borçlu Gürakar Belediye Başkanlığı aleyhine fatura alacağına dayalı olarak genel haciz yoluyla ilamsız icra takibine başlandığı, takibin itiraz edilmeksizin kesinleştiği, alacaklı tarafın talebi üzerine icra müdürlüğünce takip borçlusu Gürakar Belediyesi’nin Siverek Belediyesi’ne bağlanması nedeniyle takibe konu borcun ödenmesi için 27/05/2014 tarihinde şikayetçi S.. B..'na müzekkere yazıldığı görülmüştür.

6360 Sayılı Kanun'un geçici 1/3. maddesi; “1 inci maddeye göre tüzel kişilikleri kaldırılan belediye ve köylerin personeli, her türlü taşınır ve taşınmaz malları, hak, alacak ve borçları, komisyon kararıyla ilgisine göre bakanlıklara, büyükşehir belediyesi, bağlı kuruluşu veya ilçe belediyesine devredilir. Devir işlemi ilk mahalli idareler genel seçimi itibariyle uygulamaya konulur” hükmünü içermektedir.

Yine aynı Kanun'un 1. maddesinde ise; “(1) Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

(2) Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

(3) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

(4) İstanbul ve Kocaeli il mülki sınırları içerisinde bulunan köylerin tüzel kişiliği kaldırılarak bağlı bulundukları ilçe belediyesine mahalle olarak katılmıştır.

(5) Birinci, ikinci ve dördüncü fıkrada sayılan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliği kaldırılmıştır.

(6) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illerin bucakları ve bucak teşkilatları kaldırılmıştır” düzenlemesine yer verilmiştir.

(4) İstanbul ve Kocaeli il mülki sınırları içerisinde bulunan köylerin tüzel kişiliği kaldırılarak bağlı bulundukları ilçe belediyesine mahalle olarak katılmıştır.

(5) Birinci, ikinci ve dördüncü fıkrada sayılan illerdeki il özel idarelerinin tüzel kişiliği kaldırılmıştır.

(6) Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illerin bucakları ve bucak teşkilatları kaldırılmıştır” düzenlemesine yer verilmiştir.

O halde mahkemece, takibe konu fatura borcunun mahiyeti tespit edilip, bahse konu borcun 6360 Sayılı Kanun'un geçici 1/3. maddesi gereğince komisyon kararıyla hangi kuruma devredildiği araştırılarak, borcun S.. B..’na devredilmediğinin anlaşılması halinde muhtıranın iptaline karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1915, Karar No: 2022/2568, Tarih: 28.02.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/1915 E.  ,  2022/2568 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 34. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının, davalı idareye ait işyerinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname kapsamında sürekli işçi kadrosunda çalıştığını, davacının sürekli işçi kadrosuna geçerken davalı idare ile belirsiz süreli hizmet sözleşmesi imzalandığını, imzalanan sözleşmenin ücret kısmında belirli bir rakam yazılmadığını, davacının sürekli işçi kadrosuna geçirilmeden önceki ücretinin asgari ücretin %36 oranda fazlası olarak belirlendiğini, kadroya geçişten sonra da bu ücretin kabul edilerek söz konusu ücrete Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklı zamların yansıtıldığını, 2019 yılında ise davacının rızası hilafına temel ücretinin düşürüldüğünü, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye eklenen geçici 23. madde gereğince 2018 yılında yapılan ödeme ile davacı lehine kazanılmış hak oluştuğunu, 4857 sayılı yasanın 62. maddesi gereğince ücretin düşürülemeyeceğini, ücretten indirime gidilmesi halinde bunun çalışma şartlarında esaslı değişiklik niteliği taşıdığını, bu değişikliğin işçi tarafından yazılı olarak kabul edilmesinin yasal zorunluluk olduğunu, işveren tarafından bu kurallara uyulmadığını iddia ederek fark işçilik ücreti, ilave tediye, ikramiye, fark fazla mesai ve fark ulusal bayram genel tatil alacaklarına ilişkin talebin hüküm altına alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile sürekli işçi kadrosuna geçirilen personellerin geçiş yapmadan önce sahip oldukları mali ve sosyal hakların kadroya geçtikten sonra da uygulamaya devam edeceğini, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile geçiş işlemi yapılırken bireysel iş sözleşmesi ve Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan haklarının ödenmeye deve ettiğini, her 6 aylık dönemde %4'lük zam yapıldığını, davacının 31.12.2018 tarihindeki ücreti korunarak %4 zam yapıldığını, ücretinde herhangi bir indirim yapılmadığını, bu nedenlerle davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:

İlk Derece Mahkemesince, davacı ile davalı idare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde davacının temel ücretinin asgari ücretin %36 fazlası olacağının kararlaştırıldığının belirlendiği gerekçesiyle ve bilirkişi raporundaki hesaplamalar doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:

İlk Derece Mahkemesince, davacı ile davalı idare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde davacının temel ücretinin asgari ücretin %36 fazlası olacağının kararlaştırıldığının belirlendiği gerekçesiyle ve bilirkişi raporundaki hesaplamalar doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının kamu işçiliğine geçişteki bireysel iş sözleşmesinde ücretinin açıkça asgari ücretin %36 fazlası ile ödeneceğinin kararlaştırıldığı, davalı kurumun her asgari ücret döneminde bu hükümle bağlı olacağı, davacının ücretinin 2019/Ocak sonrasında da asgari ücretin %36 fazlası ile belirlendikten sonra toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre %4’lük artışlar uygulanarak ödenmesi gerektiği, buna karşın sözleşmeye aykırı olacak şekilde davacıya ücretlerinin eksik ödendiği, ilk derece mahkemesinin kararında isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 3/1 maddesi uyarınca "Kanuna, bireysel veya toplu iş sözleşmesine dayanan işçi veya işveren alacağı ve tazminatı ile işe iade talebiyle açılan davalarda, arabulucuya başvurulmuş olması dava şartı" olarak düzenlenmiş olup, maddenin 2. fıkrasında ise "Arabulucuya başvurulmadan dava açıldığının anlaşılması hâlinde herhangi bir işlem yapılmaksızın davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilir." denilmiştir.

2-7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 3/1 maddesi uyarınca "Kanuna, bireysel veya toplu iş sözleşmesine dayanan işçi veya işveren alacağı ve tazminatı ile işe iade talebiyle açılan davalarda, arabulucuya başvurulmuş olması dava şartı" olarak düzenlenmiş olup, maddenin 2. fıkrasında ise "Arabulucuya başvurulmadan dava açıldığının anlaşılması hâlinde herhangi bir işlem yapılmaksızın davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilir." denilmiştir.

Somut olayda; davacı vekili tarafından, davalı Bakanlığa bağlı işyerinde ihale ile hizmet alımı yapılan alt işveren şirketler nezdinde çalışmakta iken, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 127. maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmün Kararname’ye eklenen geçici 23. maddesi kapsamında 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçirilmiş olan davacı işçinin geçiş esnasında tanzim edilen belirsiz süreli iş sözleşmesinin aylık ücretin düzenlendiği 7. maddesinde yazılı bulunan oran dikkate alınmaksızın temel ücretinin 01.01.2019 tarihinden itibaren hatalı belirlenmesinden kaynaklı olarak fark ücret, fark ikramiye ve fark ilave tediye, fark fazla mesai ve fark ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının eksik ödendiği iddiasıyla arabulucuya başvurulmuş, sürecin anlaşamama ile sonuçlanması üzerine 27/05/2019 tarihli son tutanak dava dilekçesine eklenerek dava açılmıştır. Bununla birlikte mahkemece hükme esas alınan ve davacının ıslahına dayanak oluşturan bilirkişi raporundaki hesaplamalar ise 01.01.2019 ile dava tarihi olan 12/06/2019 tarihleri arası dönem esas alınarak yapılmıştır. Arabuluculuk faaliyeti ise, tarafların anlaşamadığına ilişkin düzenlenen son tutanak tarihinden önce muaccel olan alacaklar için gerçekleştirilmiştir.

Arabuluculuk son tutanak tarihinden sonra ihtilaf konusu olan, son tutanak tarihi ile 12/06/2019 tarihi arasında kalan talep dönemi için arabuluculuk dava şartının yerine getirilmediği dikkate alındığında, bu dönem yönünden davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 28.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2148, Karar No: 2012/32745, Tarih: 03.10.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/2148 E.  ,  2012/32745 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

6136 sayılı kanunda 5728 sayılı kanunla 08.02.2008 tarihinde yapılan değişiklikle sanığa verilen adli para cezası yönünden yasanın önceki hali daha lehe olduğu halde yazılı şekilde sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu sebeple yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince hükümde temel ceza olarak belirlenen "30 ... adli para cezası ile " kısmının çıkartılarak yerine "450,00 TL adli para cezası ile" eklenerek yine TCK'nin 62. maddesi uygulanması ile ilgili kısımda "25 ... adli para cezası ile " kısmının çıkartılarak yerine "375,00 TL adli para cezası ile" ibaresi eklenerek yine TCK'nin 52/2. maddesi ile ilgili paragrafın tümüyle çıkarılarak hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1833, Karar No: 2008/2928, Tarih: 26.02.2008

**21. Hukuk Dairesi         2008/1833 E.  ,  2008/2928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Zonguldak 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/10/2007

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının meslek hastalığı sonucu oluşan sürekli iş göremezlik oranında  % 6,80 artış nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, Sosyal Sigortalar Kurumu Z. U.M.Göğüs Hastalıkları Hastanesi’nin 26.07.2007 gün ve 1573 sayılı raporuna göre dava kabul edilmişse de eksik inceleme ile sonuca gidilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı yanca, sürekli iş göremezlik oranını belirleyen adı geçen hastane raporuna itiraz edildiğine göre, 07.04.2000 tarihinde % 10,20 olarak belirlenen iş göremezlik oranının % 17,00 oranına ulaşmasının tıbben olanaklı olup olmadığı konusunda,  öncelikle 506 sayılı Yasanın 109. maddesinde öngörülen prosedür uyarınca Kurum Yüksek Sağlık Kurulundan rapor alınması zorunludur. Ancak, bu rapora karşı somut verilere dayanan bir itiraz olursa Adli Tıp Kurulundan rapor alınarak sonuca gidilir. Yasal prosedür işletilmeden yukarıda yazılı hastane raporu ile yetinerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde,  tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre sair temyiz itirazlarının ileride incelenmesine, temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 26.02.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17, Karar No: 2022/4252, Tarih: 31.05.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/17 E.  ,  2022/4252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Biga 1. Asliye Hukuk Mahkemesi verilen 22.05.2018 tarih ve 2015/31 E- 2018/160 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 23.09.2020 tarih ve 2018/1755 E- 2020/814 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dava dışı Biga Truva Nakliyecilik Temizlik Hizm. Tur. İnş. Güv. Hiz. Tic. San. A.Ş.’nin yönetim kurulu üyesi olduğu, dava dışı şirket adına Biga Vergi Dairesi’nce tahakkuk ettirilen 221.126,91 TL vergi borcunu 19/12/2014 tarihinde ihtirazi kayıtla Vergi Dairesi’ne ödediğini, müvekkilinin itirazi kayıtla ödediği vergi borcundan 6183 sayılı Kanun’un mükerrer 35. maddesi ve 213 sayılı Vergi Usulu Kanunu'nun 10. maddesi uyarınca davalıların yönetim kurulu başkanı ve üyesi olarak müşterek ve müteselsilen sorumlu olduğunu ileri sürerek, 221.126,91 TL vergi borcundan davalıların sorumlu olduklarını iddia ettiği 147.417,94 TL'lik kısmın 19/12/2014 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalılardan rucüen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ..., 2006 yılında davacı ...'ın samimiyetine güvenip incelettirmeden dava dışı anonim şirkete ortak olduğunu, şirket defterlerinde usulsüzlük olduğu gerekçesiyle defterdarlığın cezai işlem uyguladığını, davacı ile aralarında husumet doğduğunu, vergi dairesine ödeme yapılacağından 22 ay boyunca şirketten hiç para almadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., şirket defterlerinde usulsüzlük olduğundan defterdarlığın cezai işlem uyguladığını, davacıya sorduğunda herhangi bir sorunla karşılaşmayacaklarını söylediğini, vergi borcunun yapılandırıldığını, kendi payına düşen kısmın 37.000,00 TL olduğunu, bunu 9 taksitle ödediğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., şirket defterlerinde usulsüzlük olduğundan defterdarlığın cezai işlem uyguladığını, davacıya sorduğunda herhangi bir sorunla karşılaşmayacaklarını söylediğini, vergi borcunun yapılandırıldığını, kendi payına düşen kısmın 37.000,00 TL olduğunu, bunu 9 taksitle ödediğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, dava dışı Biga Truva Nakliyecilik Temizlik Hizmetleri Tur. Güv. Hiz. Tic. ve San. A.Ş.'nin 28.12.2010 tarihli genel kurulunda davalı ...'ün yönetim kurulu başkanı, davacı ... ve diğer davalı ...'ın yönetim kurulu yardımcılığına seçildikleri, davacının 19.12.2014 tarihinde Biga Vergi Dairesi’ne şirket yönetiminde bulunan tüm üyelerden geri alma, rücu etme hakkı saklı kalmak kaydıyla ihtirazı kayıtla şirketin vergi borcunu yapılandırarak 221.126,91 TL ödeme yaptığı, her ne kadar davalılardan ... ödeme yaptığını iddia etmişse de buna ilişkin dosyaya herhangi bir belge sunmadığı, VUK'nın 10. maddesi uyarınca anonim şirket yönetim kurulu üyelerinin şirketin vergi ve buna bağlı borçları yönünden sorumluluklarının fer'i nitelikte olduğu, yani borcun asıl yükümlüsü olan şirkete başvurulmadan ve başvurunun sonuçsuz kaldığı anlaşılmadan yönetim kurulu üyesinin sorumluluğuna gidilemeyeceği, dosya kapsamında vergi dairesi tarafından vergi borcunun tahsili için şirket aleyhine takip başlatılıp başlatılmadığı veya dava açılıp açılmadığı, davacının, şirketin kamu borcunu takip veya davanın sonuçsuz kalması nedeniyle ödeyip ödemediği hususunun davacı tarafça ispatlanamadığı, bilirkişi incelemesi için istenilen 2014 yılına ait defterler sunulamadığından, şirketin parasal hareketlerinin izlenmesi ve değerlendirilmesinin de mümkün olmadığı, vergi borçlarının ödendiği tarihte şirketin ödeme gücü olup olmadığı da tespit edilemediğinden davacı tarafından ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı, davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davanın, davacı tarafından ödenen dava dışı şirketin vergi borçlarının, kamu alacağının sorumlusu bulunan davalı yönetim kurulu üyelerinden rücuen tahsili istemine ilişkin olduğu, ancak, söz konusu alacağın davalılardan önce asıl mükellef olan şirketten talep edildiğinin iddia ve ispat olunmadığı, resen araştırmaya tabi olmayan işbu davada mahkemenin kendiliğinden araştırma yapması da gerekmediğinden, ilk derece mahkemesince davanın reddine dair verilen kararda usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf isteminin HMK'nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 31/05/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4961, Karar No: 2025/290, Tarih: 03.02.2025

**1. Hukuk Dairesi         2023/4961 E.  ,  2025/290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/803 E., 2023/1587 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İspir Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/81 E., 2018/570 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Hazine vekili; Erzurum ili, İspir ilçesi, Karşıyaka Mahallesinde bulunan dava konusu 296 ada 14 parsel sayılı taşınmazın 1990 yılında yapılan kadastro çalışması sırasında senetsizden zilyetliğe dayalı olarak davalı ... adına tescil edildiğini, ancak Diyanet İşleri Başkanlığının genel bütçe kapsamındaki kamu idaresi sıfatıyla yasaya göre mülk edinme hak ve yetkisine sahip olmadığını, bu kurumların kullanımındaki taşınmazların Hazine adına tescil edileceğinin yasa hükmünde olduğunu ileri sürerek taşınmazın tapu kaydına Erzurum Kültür ve Tabiat Varlıklarını Korumu Kurulu Müdürlüğünce konulan "Korunması Gereken Kültür ve Tabiat Varlığı" şerhinin tesisine ve kaydının iptali ile Hazine adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı ... vekili; genel idare içerisinde yer alan başkanlığın taşınmaz edinmesine imkan bulunmamakla birlikte, yapılış itibariyle din hizmetlerinde kullanılagelen yapının söz konusu olduğunu, vatandaşların bağışlaması suretiyle başkanlığın taşınmaz edinebildiğini belirterek davanın reddini savunmuş, aksi takdirde din hizmetlerinde kullanılacağı yönünden şerh düşülmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı Hazine ile davalı ... Başkanlığının genel bütçeye tabi oldukları ve dava konusu taşınmazın aynına ilişkin uyuşmazlığın 3533 sayılı Kanun'un 4. maddesi uyarınca "bakan" unvanlı bir hakem vasıtasıyla tahkim usulüne göre görülmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF