muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6057, Karar No: 2012/17049, Tarih: 10.10.2012

2) Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2002 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda; somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, katma değer vergisi beyanları yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergiler tarh edilerek, bunlara bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı cihetle; adli sicil kaydında yer alan önceki hükümlülüklerinden ikisinin suç tarihinden sonra olduğu gözetilip Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2004/820-1300 Esas Karar nolu ilamına konu karşılıksız çek keşide etmek suçundan mahkumiyete ilişkin sabıka kaydının silinme koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği de araştırılarak sonucuna göre; 5237 sayılı TCK’nun 7/2. maddesi gözetilerek; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik CMK’nun 231. maddesi uyarınca "hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının" takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeden, sanığın kamu zararını karşılamadığı şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 10.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10401, Karar No: 2024/10377, Tarih: 19.09.2024

**11. Ceza Dairesi         2022/10401 E.  ,  2024/10377 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/102 E., 2022/284 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bozma üzerine yapılan ön inceleme neticesinde; sanıklar hakkında kurulan hükümlerin temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz istemlerinin süresinde olduğu, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanıkların, çiftçilik yapan katılan ve ortağını telefonla arayarak peşin para karşılığında patates satın almak istediklerini söylemeleri üzerine, katılanların sanıklar ile anlaşarak 3 adet kamyona 60 ton patatesi yükleyip Tekirdağ iline götürdükleri, burada buluştukları sanıkların patatesleri teslim aldıktan sonra peşin para ödeyemeyeceklerini belirterek teminat olarak suça konu İşbankası Balmumcu İstanbul Şubesine ait, keşidecisi SWG Logistics Taşımacılık Tic. Ltd. Şti. olan, 25.12.2012 keşide tarihli ve 43.000,00 TL bedelli çeki verdikleri; ancak, sanıkların katılan ve arkadaşına taahhüt ettikleri 28.000 TL tutarındaki patates bedelini ödemedikleri, teminat olarak verilen çekin kontrolünde karşılığının bulunmadığının anlaşıldığı, bu surette sanıkların iştirak halinde dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia olunan olayda;

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanıkların diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

1.Mahkemece, sanıkların suçta kullandığı çekin, alınan uzmanlık raporuna göre orjinal olduğu bildirildiğinden suç vasfının basit dolandırıcılık kapsamında kaldığı ve böylece atılı suçu işledikleri kabul edilerek mahkûmiyet hükmü kurulmuş ise de; sanıkların vermiş olduğu çekin, keşidecisi olarak görünen ve 11.12.2020 tarihinde vefat ettiği tespit edilen şirket yetkilisi ... tarafından imzalanıp imzalanmadığı hususunda herhangi bir araştırma yapılmadığının anlaşılması karşısında, suç vasfının tespiti bakımından; suça konu çekte keşideci şirket yetkilisi olarak gözüken ve vefat ettiği tespit edilen ... adlı şahsın resmi kurumlardaki imzalarını taşıyan belge asıllarının getirtilerek, suça konu çekin keşideci kısmındaki imzanın, ...'in eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi raporu alınması, sonucuna göre çekteki imzanın keşideci şirket yetkilisine ait olmadığının tespit edilmesi halinde, sanıkların eyleminin TCK'nın 158/1-f maddesinde düzenlenen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturacağı, aksi halde eylemlerinin basit dolandırıcılık suçunu oluşturacağı gözetilmeden, eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,

2.Kabule göre de;

2.Kabule göre de;

a.Sanık ... hakkında kurulan hükümde, sanığın tekerrüre esas alınan ilamına konu TCK 157/1 maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma kapsamına alınması karşısında, tekerrüre esas alınan hükme ilişkin uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılıp sonuca göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b.Dosya kapsamında, katılanların aşamalarda alınan beyanlarından, suça konu çekin "Ekim 2012" tarihinde verildiği anlaşılmakla, suç tarihinin "10.2012" olduğu gözetilmeden gerekçeli karar başlığına "11.12.2012" olarak yanlış yazılması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ceza miktarı itibarıyla sanıkların kazanılmış haklarının saklı tutulmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9044, Karar No: 2016/3217, Tarih: 31.03.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/9044 E.  ,  2016/3217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

DÜŞÜNCE : Bozma

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıkla arasında dosyaya yansıyan herhangi bir husumet bulunmayan mağdurenin soruşturma evresinde verdiği samimi anlatımı, savunma ile mağdurenin öğretmeni olup durumu öğrendiğinde okul idaresi aracılığıyla ihbarda bulunulmasını sağlayan tanık ...'in kolluk beyanı nazara alındığında, mağdurenin halasının boşandığı eşi olan sanığın, bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik tarihlerde mağdurenin ailesiyle birlikte yaşadığı evde yatılı olarak kaldığı anlarda uyumakta olan mağdurenin bacakları ile göğüsleri ve kalçalarını okşayıp başka bir günde okula gitmeye hazırlanan mağdurenin dudaklarından öpmek suretiyle zincirleme şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçunu işlediği tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından, 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunla cinsel dokunulmazlığa karşı işlenen suçlarda yapılan değişiklikte nazara alınarak belirlenecek lehe Kanuna göre cezalandırılması yerine oluşa uygun düşmeyen yazılı gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9700, Karar No: 2015/11650, Tarih: 24.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/9700 E.  ,  2015/11650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2014

NUMARASI : 2011/208-2014/50

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dairenin, 25/02/2015 tarihli iade kararı tam olarak yerine getirilmemiştir.

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Davacıların dayandığı ve Türkçe tercümesi dosya içinde bulanan Eylül 1929 tarih 18 sıra numaralı tapu kaydının hangi çalışma alanında yapılan arazi kadastro sırasında tescil harici bırakıldığı (birlik defterine kaydedildiği) tapu ve kadastro müdürlüklerinden sorularak alınacak cevabî yazının,

2) Çekişmeli Kumarlı köyü 183 ada 2 parsel sayılı taşınmazın kadastro tutanak aslı ile dayanak belgeleri, başka bir dosyada itirazlı ise dava dosyasının,

bu dosya içerisinde yer alması, ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 24/11/2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2200, Karar No: 2019/795, Tarih: 11.02.2019

**19. Hukuk Dairesi         2017/2200 E.  ,  2019/795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı... ile davalı banka arasında 28.04.2014 tarihinde Genel Ticari Kredi Sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşmeyi müvekkilinin kefil olarak imzaladığını, sözleşmenin 5.20. maddesinde “Çek Sorumluluk Bedeli” düzenlendiğini, bu kapsamda verilen çeklerin karşılıksız çıkması nedeniyle ödediği garanti bedellerinin tahsili için borçluya ve kefil müvekkiline oniki takip yaptığını, toplamda 15.906,51 TL talep edildiğini, TBK'nun 584. maddesi gereği eşin rızası dışında verilen kefaletin hükümsüz olduğunu, sözleşme imza tarihinde davacının evli olduğunu ve eş rızasının alınmadığını ileri sürerek, takipler nedeniyle davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, TBK 584. maddede 28.03.2013 tarihli 6455 sayılı Kanun ile 11.04.2013 tarihinde yürürlüğe giren değişiklikte kullandırılacak kredi de kefilin ortak olması durumunda eş rızasının aranmayacağını, davacının kredi sahibinin kardeşi olduğunu, işletmenin aile işletmesi olduğunu, bu nedenle eş rızasının gerekli olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; TBK'nun 584. maddesi gereğince eş rızasının alınmadığı, mevcut yasa karşısında aile işletmesi savunmasına itibar edilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 11/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2032, Karar No: 2021/526, Tarih: 21.01.2021

**6. Ceza Dairesi         2019/2032 E.  ,  2021/526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hukuki alacağın tahsili amacıyla tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre; olay günü iki farklı zaman diliminde katılan ...’ın işyerine gelip alacağına yönelik tehditte bulunan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK’nın 43. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve mahkemenin takdirine göre, suçun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından “533,00 TL müdafii ücreti ile 56,00 TL 7 adet davetiye gideri, 4,40 TL posta gideri olmak üzere toplam 593,40TL yargılama gideri olarak sanıktan tahsil edilip hazineye gelir kaydına,” yazılı kısmının çıkartılması, yerine ''sanık için yapılan 56,00 TL 7 adet davetiye gideri, 4,40 TL posta gideri olmak üzere toplam 63,00TL yargılama giderinin olarak sanıktan tahsil edilip hazineye gelir kaydına” cümlesinin eklenmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.01.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8890, Karar No: 2016/4059, Tarih: 09.03.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/8890 E.  ,  2016/4059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü 2956 ve 2959 parsel sayılı taşınmazların kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Taşınmazın ... yoluna cepheli olması, hava alanına 3-4 km. mesafede bulunması, ilçe merkezlerine yakın olması gibi nedenlerle %80 objektif değer artışı kabul edilmiş ise de, taşınmazın bulunduğu yerde, yakın mevkide ve komşu taşınmazlarda daireden daha önce geçen benzer dosyalarda %25 objektif artış uygulandığı ve Dairece bu oranın uygun bulunduğu anlaşıldığından, belirtilen nedenlerin tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde en çok %25 objektif artışa neden olabileceği düşünülmeden %80 oranında objektif artış uygulayan bilirkişi raporuna göre fazla bedele hükmedilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, işbu kararın tebliğinden itibaren onbeş gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14993, Karar No: 2015/25297, Tarih: 12.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/14993 E.  ,  2015/25297 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma,suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde Cumhuriyet İlköğretim Okulu bahçesinde alkol aldıktan sonra okulun 8 adet pencere camını taş atmak sureti ile kırdığı, soruşturma aşamasında da camlara vermiş oldukları zararı karşılamak sureti ile giderdiği bu şekilde üzerine atılı kamu malına zarar verme suçunu işlediği anlaşılmakla mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/27868, Karar No: 2024/11825, Tarih: 16.09.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/27868 E.  ,  2024/11825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2486 E., 2022/2879 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 03.02.2023 tarihli ve 2022/2486 Esas, 2022/2879 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği sanık ... müdafii ile sanık ...'ün temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık ... müdafiinin 02.01.2023 tarihli dilekçesinin Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 03.02.2023 tarihli ve 2022/2486 Esas, 2022/2879 Karar sayılı ek karar ile değerlendirilerek temyiz isteminin reddine karar verildiği; bu tarihten sonra ek karara yönelik bir dilekçe verilmediği belirlenerek yapılan incelemede;

Hükmolunan cezaların miktarları ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmaması karşısında; temyiz isteminin reddine dair 03.02.2023 tarihli ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden sanık ... müdafii ve sanık ...'ün temyiz istemlerinin, aynı Kanun'un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Gölhisar Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10640, Karar No: 2016/2683, Tarih: 22.02.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/10640 E.  ,  2016/2683 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/332736

Mahkemesi : Tokat Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 25/03/2014

Numarası : 2014/52 - 2014/137

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

21.01.2014 olan dava tarihinin gerekçeli karar başlığına 27/01/2014 olarak yazılmış olması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiş ve kendisini vekil ile temsil ettiren davalı hazine yararına vekalet ücreti yerine, dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi, temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; mahkemece tazminat talebinin dayanağı olan Sivas 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.10.2011 tarih, 2009/187 esas, 2011/242 karar sayılı beraat hükmünün 11.10.2011 tarihinde kesinleştiği, davanın ise, 21.01.2014 tarihinde, yasal bir yıllık hak düşürücü süreden sonra açıldığı gerekçeleri gösterilerek, davanın 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 142/1. maddesi gereğince reddine karar verilmesinde usul ve kanuna aykırı yön bulunmadığından davacının temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 22.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.