muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2916, Karar No: 2011/9886, Tarih: 27.10.2011

Her iki aracın sürücüleri 5.6.2007 tarihinde karakolda verdikleri ifadelerinde olayı doğrulayarak kazanın tesbit tutanağında belirtildiği şekilde meydana geldiğini söylemişler, ZMSS ve İMSS poliçesine istinaden hazırlanan ekspertiz raporlarında olumsuz bir görüş bildirilmemiştir.

Davalı taraf aracı, 1992 model Opel Omega 2.5 CD TD marka binek oto olup, davaya konu 31.5.2007 tarihli kazadan önce 9.4.2007 tarihinde 3. kişiye ait bir başka araçla daha çarpışarak hasarlanmış buna ilişkin hasar dosyası getirilmiştir. Davacı aracı ise, 1998 model BMW 520 IA tipi otomobildir.

26.5.2008 tarihli bilirkişi raporunda, neticeden davacı aracının hasarlı durumunu gösteren fotoğraflara göre, aracın ön tamponunun orta kısmının keskin köşe yapacak şekilde içeriye doğru çöktüğü sürücü ve yolcu hava yastıklarının açıldığı, davalı ve davacı araçlarının ön kısımlarındaki hasarların uyumlu olmadığı, davacı aracının ön tamponunun orta kısmının keskin köşe yapacak şekilde içeriye çökmesinin maddeten imkansız olduğu, davacı aracındaki hasarların tümünün bu kazada meydana gelmediği, araçtaki hava yastıkları ile ön tampon ile bağlı parçlarının davaya konu kazadan daha önceki tarihte hasarlandığı bu kazada dava aracının sürücünün kaza tesbit tutanağındaki gibi %100 oranında kusurlu ve

davacı taraf aracında KDV hariç 4.246,62 TL miktarında hasar meydana gelebileceği, 26.6.2008 tarihli 2. bilirkişi kurulu raporunda ise, hem davalı hem davacı aracının sürücülerinin şeride tecavüzlerinin bulunduğu, davalı aracının sürücüsünün 6/8, davacı aracının sürücüsünün 2/8 oranında kusurlu oldukları, davacı aracının onarımının ekonomik olmadığı 10.000 TL sovtaj bedelinin tenzili ile 14.000 TL tutarında zarar meydana geldiği belirtmiş; hasarların uyumlu olup olmadığı yönünde inceleme yapılmamıştır.

Çelişkinin giderilmesi yönünden alınan 5.5.2010 tarihli 3. bilirkişi kurulu raporunda, kaza tutanağındaki krokiye göre davalı ile davacı araçlarının tampon tampona (kafa kafaya) çarpıştığı, davalı aracın fotoğraflarına göre, aracın tam önden aldığı darbe nedeniyle hasarlanadığı, bu hasarların bu kazada meydana geldiği kanaatine varıldığı, davacı aracının hasarlı fotoğrafları üzerinde yapılan incelemeye göre aracın tamponunun tam orta kısmından aldığı darbe nedeniyle tam ortadan kırıldığı, U şeklinde hasarın oluştuğu, tamponun orta kısımdan içeri doğru girdiğini tamponun hem alt kısmında da hasar meydana geldiği, davacı aracındaki hasarların, aracın önden direk gibi bir yere çarpması sonucu meydana gelebileceği kanaatine varıldığı, davacı aracındaki hasarların bu kazada ve davalı aracın çarpması sonucu meydana gelmeyeceği, 1.ci bilirkişi raporunda belirtilen ve ayrı mı yapılan hasarların daha önce meydana geldiğinin kabulü halinde ise bu hasarların aracın hareketini engelleyeceğinden aracın hareket etmesinin mümkün olmadığını kusur durumu yönünden 2. bilirkişi kurulu raporuna katıldıklarını tutanağın kabulü halinde aracın pertinin uygun olduğunu sovtaj indiriminden sonra 10.000 TL zararın alacağını bildirmişlerdir.

Bu durumda mahkemece, aksi sabit oluncaya kadar geçerli olan kaza tesbit tutanağı mümzilerinin tanık sıfatıyla kazanın oluş şekli araçların hasarlı kısımları konularında dinlenilmeleri, daha sonra kusur hasar konusunda uzman İTÜ veya Karayolları Genel Müdürlüğü gibi kurumlardan seçilecek önceki bilirkişiler dışında 3 kişilik bilirkişi kurulundan davacı aracında meydana gelen hasarın bu kazada meydana gelip gelmeyeceği davalı aracındaki hasarla uyumlu olup olmadığı hususlarında davacının iddiası davalının savunmaları kaza tesbit tutanağı, hasar dosyaları ekspertiz raporları fotoğraflar sürücülerin beyanları dosyada mevcut bilirkişi

raporları ve tüm dosya kapsamının birlikte değerlendirildiği gerekçeli, ayrıntılı, denetime elverişli bir rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı olduğu biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı Candemir Otom. Ltd.Şti vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 27.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1401, Karar No: 2019/7025, Tarih: 05.11.2019

**10. Ceza Dairesi         2019/1401 E.  ,  2019/7025 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği ve istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık ve müdafiinin temyiz itirazlarının yerinde görülmemesi nedeniyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan bölge adliye mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, dosyanın Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına verilmesine, 05/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/12212, Karar No: 2024/18932, Tarih: 09.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/12212 E.  ,  2024/18932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 05.06.2024

SAYISI : 2024/599 E., 2024/541 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 05.06.2024 tarihli ve 2024/599 Esas, 2024/541 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 05.06.2024 tarihli ve 2024/599 Esas, 2024/541 Karar Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kayseri 15. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17504, Karar No: 2012/1213, Tarih: 26.01.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/17504 E.  ,  2012/1213 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 51/1, 51/3, 51/5. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

5237 sayılı TCK’nın 23. maddesinde, kastı aşan suçlarda veya neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda cezalandırılabilmek için failin meydana gelen sonuç açısından en azından taksirle hareket etmesi gerektiği belirtilmiş, madde gerekçesinde de, hükmün konuluş amacının, objektif sorumluluk anlayışını terk etmek olduğu, bu tür sorumluluğun, ortaçağ kanonik hukukunun kalıntısı olan “versari in re ilicita” yani hukuka aykırı bir durumda olan bunun bütün neticelerine katlanır anlayışının ürünü olduğu, çağdaş ceza hukukunun bu anlayışı çoktan terk ettiği, düzenlemeyle meydana gelen ağır netice açısından sorumluluk için neticeye ilişkin olarak en azından taksir dolayısıyla kusurlu olunması gerektiği belirtilmiştir.

Kanunun 87/4. maddesinde ise, kasten yaralama sonucunda ölümün meydana gelmesi halinde failin nasıl cezalandırılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak maddedeki atfın 86. maddenin 1. ve 3. fıkralarına yapılmış olması nedeniyle, bu hükmün aynı maddenin 2. fıkrasında kalan yaralanma eylemleri açısında uygulanması mümkün değildir.

Basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilir nitelikte yaralanma sonucunda mağdurun ölmesi halinde, 5237 sayılı TCK’nın 23 ve 87/4. maddelerinin uygulanması imkânı bulunmadığından, failin sorumluluğunun genel hükümler kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Meydana gelen sonuç, (ölüm) öngörülebilir ise ve fail bu sonucu öngörmeksizin hareket etmişse, 5237 sayılı TCK’nın 22/2. maddesi uyarınca taksirle öldürme suçunu düzenleyen 85. maddesi uyarınca, öngörülebilir sonuç fail tarafından da öngörülmüş ancak istenmemiş ise fail bilinçli taksirle öldürme suçundan Kanunun 85 ve 22/3. maddeleri uyarınca, fail öngördüğü sonucu kabullenerek fiilini icra etmiş ise bu kez de, olası kastla öldürme suçundan sorumlu tutulmalıdır.

Failin ölüm sonucunu öngörmesi mümkün olmakla birlikte, gerekli özeni göstermeyerek ölüme neden olması halinde faili taksirle öldürmekten sorumlu tutmak mümkün ise de, ölüm sonucunun meydana gelmesinin öngörülmesi mümkün değilse failin taksirle öldürmeden sorumlu tutulması mümkün değildir.

Neticenin öngörülebilir olmaması halinde, faili meydana gelen ağır sonuçtan sorumlu tutmak, yeniden objektif sorumluluğun kabulü anlamına gelecektir ki, böyle bir kabul kusur sorumluluğunu benimseyen ceza kanununun sistematiğine de aykırıdır.

Neticenin öngörülebilir olmaması halinde, faili meydana gelen ağır sonuçtan sorumlu tutmak, yeniden objektif sorumluluğun kabulü anlamına gelecektir ki, böyle bir kabul kusur sorumluluğunu benimseyen ceza kanununun sistematiğine de aykırıdır.

17/02/2007 tarihinde, arkadaş olan sanık ile maktülün, yanlarında tanıklar da bulundugu halde, gittikleri yerde çay içip, sohbet ettikten sonra tartıştıkları aralarında başlayan tartışmanın kavgaya dönüşmesi üzerine, araya giren tanıklarca olayın yatıştırıldığı, maktülün ayrılarak evine gittiği, o gece uyuyup, ertesi gün yatağında ölü olarak bulunduğu olayda, Adli Tıp 1. İhtisas Kurulunca, ölümün bir gün önce meydana gelen olayın efor ve stresine bağlı olarak, maktülde mevcut kalp ve damar hastalığının aktif hale geçmesiyle gelişen solunum ve dolaşım durmasından kaynaklandığı, ölüm ile olay arasında illiyet bağı bulunduğu, olaydaki yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olduğu belirtilmiş ise de, yaralanmanın 5237 sayılı TCK'nın 86/2. maddesi kapsamında bulunması nedeniyle somut olayda 87/4. maddesinin uygulanma imkanının bulunmadığı, olayla ölüm arasında illiyet bağının kurulmuş olması da, sanığın meydana gelen ölüm sonucundan sorumlu tutmak için yeterli olmadığı, sanık tarafından maktüldeki kalp damar rahatsızlığının bilinmiş olmasının da varılan bu sonucu değiştirmeyeceği, bu itibarla sanığın 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesi de gözetilmek suretiyle 86/2. maddesiyle cezalandırılması gerekirken, taksirle öldürme suçundan sorumlu tutulması isabetsiz olup, sanık müdafinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün tebliğnamedeki isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 26/01/2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY:

Sanık ... ile maktül ...'in arkadaş oldukları 17.02.2007 tarihinde yanlarında tanıklar da olduğu halde tartıştıkları, daha sonra kavga yaptıkları, sanığın maktüle karşı 5237 sayılı TCK'nın 86/2 maddesi kapsamında kalacak şekilde vurduğu, daha sonra tanıkların tarafları ayırdığı, maktülün evine gittiği ertesi günü yatağında ölü olarak bulunduğu olayla ilgili Adli Tıp Kurumu 1. inci İhtisas Kurulunca ölümünün bir gün önce meydana gelen olayın efor ve stresine bağlı olarak maktülde mevcut kalp ve damar hastalığının aktif hale geçmesiyle gelişen solunum ve dolaşım durmasından kaynaklandığı, olay ile ölüm arasında illiyet bağı bulunduğu, olaydaki yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif olduğu belirtilmiş olduğundan;

5237 sayılı TCK'nın 86. maddesinin 1 ve 3 fıkraları kapsamında kasten yaralama eylemleri sonucu ölüm meydana geldiğinde TCK'nın 23. maddesinde düzenlenmiş bulunan netice sebebiyle ağırlaştırılmış suça ilişkin genel kuralın özel hükümler arasında kendisine yer bulduğu maddenin başında gelen TCK'nın 87/4 maddesinde eylem TCK'nın 86/1 maddesine ve TCK'nın 86/3 maddesine uyan hallerde hapis cezalarını belirlemiş olup, TCK'nın 86/2 maddesinde düzenlenen basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde yaralanma sonucu ölümün meydana gelmesi hali TCK'nın 87/4 maddesi kapsamında değerlendirilemeyecektir.

Sanığın maktüle karşı eylemi TCK'nın 86/2 maddesi kapsamında kalan kasten yaralama olduğu yönünde kuşku bulunmadığından TCK'nın 87/4 madde kapsamında değerlendirme imkanı yoktur.

Olayımızda sanık dikkat ve özen yükümlülüğüne uymayarak iradi bir hareketiyle kalp hastası olduğunu bildiği arkadaşı maktüle karşı basit yaralama eyleminde bulunduğu ancak gerçekleşen sonucu yani ölümü öngörmemiştir. Diğer bir anlatımla sanığın kastı kasten yaralamaya ilişkin olup meydana gelen ağır sonuç olan ölüme yönelik değildir. O halde sanığın olayda meydana gelen ağır netice olan ölümden taksirle sorumlu tutulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Yüksek Yargıtay Ceza Genel Kurulumuzun 14.04.2009 tarih ve 288/1-197 – 2009-93 sayılı kararlarındaki açıklamaları ve gerekçeleri de bu yönde bulunmaktadır.

Bu itibarla Adana 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.01.2008 tarihli sanık ... hakkında vermiş olduğu kararla ilgili olayda bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerekirken bu yönde uygulama yapılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak sanık hakkında eylemin 5237 sayılı TCK'nın 85/1 maddesi kapsamında kabul edilerek hüküm kurulmasında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre hükmün onanması gerekirken bozmaya yönelik sayın çoğunluk görüşüne muhalifiz.
Yargıtay — Esas No: 2022/6295, Karar No: 2022/6908, Tarih: 01.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/6295 E.  ,  2022/6908 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 9. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : YÖNETİM KURULU KARARININ İPTALİ

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 36. İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki yönetim kurulu kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2016 yılından itibaren davalı Sendikanın ... Şubesinin şube başkanı olduğunu, Facebook adlı sosyal paylaşım sitesinde kişisel hesabında paylaştığı 08.07.2020 ve 18.07.2020 tarihli paylaşımları sebebiyle hakkında disiplin soruşturması başlatılarak “1 yıl süre ile geçici olarak yöneticilikten uzaklaştırma” cezasıyla cezalandırıldığını, müvekkilinin itirazlarının dikkate alınmadığını ve fiilen 23.11.2020 tarihinden itibaren görevinden uzaklaştırıldığını, her ne kadar Disiplin Yönetmeliği'nin yürürlük tarihinin 25.10.2019 olarak belirlenmişse de hiçbir şubeye tebliğ edilmediğini, davalı Sendikanın Genel Merkez internet sitesinde ise müvekkilinin fiilinden sonra 12.10.2020 tarihinde yüklenerek ilan edildiğini, FETÖ Terör Örgütü ile mücadele en ön saflarda yer alan ve her şeyi göze alan müvekkilinin mücadeleden yılmadığını, kendisine kumpas kuran FETÖ üyeleri ile mücadelesinde yılmadan ve daha da kararlı şekilde devam edeceğini ilan etmek için soruşturmaya konu şiiri kendi özel Facebook hesabında paylaştığını, ancak davalı Sendika Genel Merkezinin anlaşılması güç bir şekilde bu şiirin kendilerine hitaben yazıldığı kanaatine varıp hakkında disiplin soruşturması başlattığını, müvekkilinin savunmalarında ısrarla kime hakaret ettiğinin neden araştırılmadığını sorduğunu, bir yıl uzaklaştırma cezasına ilişkin Disiplin Yönetmeliği'nin 22 nci maddesinin uygulanması için bir sendika yöneticisine hitaben hakaret suçunun işlenmesi gerektiğini, kendisinin ise ona komplo kuran kripto FETÖ üyelerini kastettiğini, bu paylaşımın Sendikayla uzaktan yakından ilgisi olmadığını belirttiğini, buna rağmen itirazları dikkate alınmadan sanki bir sendika yöneticisine hakaret etmiş gibi ceza verildiğini, öte yandan iptali istenen karara dayanak olan Sendika Disiplin Yönetmeliği'nin 15 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca soruşturmanın 45 gün içinde sonuçlandırılması gerekirken müvekkili hakkında 12.08.2020 tarihinde başlatılan soruşturmanın ancak 03.11

.08.2020 tarihinde başlatılan soruşturmanın ancak 03.11.2020 tarihinde sona erdiğini, belirtilen sürede tamamlanamayan soruşturma sonucunda müvekkilinin cezalandırılmasının hukuka aykırı olduğunu, yine aynı Yönetmelik'in 17 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Disiplin Kurulu kararının gerekçeli olması gerekirken gerekçe içermediğini, 19 uncu maddesinin beşinci fıkrasında ise 1 yıl uzaklaştırma cezası verilen müvekkilinin iki yıl boyunca yöneticilik haklarından ve seçime girmekten mahrum edildiğini, üyelikten çıkarma niteliği taşıyan dava konusu cezalandırmanın Yönetmelik'in bu ağır hükmü nedeniyle iptal edilmesi gerektiğini, Disiplin Yönetmeliği'nin iptali talebiyle açılan davanın hâlen derdest olduğunu, Disiplin Kurulu kararında uzaklaştırma cezasına dayanak alınan Yönetmelik'in 22 nci maddesinin ikinci fıkrasında 17 ayrı bent olduğu hâlde cezalandırmanın hangi sebebe dayandığının hangi disiplin suçunun karşılığı olduğunun belirtilmediğini, en önemlisi ise imzalayanlar dışında kimsenin bilmediği bir Disiplin Yönetmeliği'ne göre müvekkilin cezalandırıldığını, anılan Yönetmelik'in 25.10.2019 tarihinde yürürlüğe gireceği belirtilmişse de Yönetmelik'in hiç yayımlanmadığını, üyelere duyurulmadığını, şubelere yayımlanmamış bir Disiplin Yönetmeliği'ne dayanarak müvekkilin cezalandırıldığını, Disiplin Yönetmeliği'nin Sendikanın internet sitesinde 12.10.2020 tarihinde yayımlandığını, müvekkili hakkındaki soruşturmanın ise 12.08.2020 tarihinde başladığını, cezaya konu iki paylaşımın da kişisel hesabından yapıldığını, paylaşımların suç unsuru taşımadığını, yapılan paylaşımın sendika tüzel kişiliğini ilgilendirmediği gibi buraya müdahil olmanın da özel hayata müdahale etmek anlamı taşıdığını, Yönetmelik'in 19 uncu maddesinin beşinci fıkrası uyarınca üyelikten çıkarma yani ihraç niteliğindeki bu cezayı verme yetkisinin ancak Genel Kurula ait olacağını, yine Yönetmelik'in 22 nci maddesinde 1 yıla kadar yöneticilikten uzaklaştırılma cezasına ilişkin olmasına rağmen müvekkiline üst sınırdan ceza verildiğini iddia ederek öncelikle davalı Sendika Genel Yönetim Kurulunun 03.11.2020 tarihli ve 734 sayılı “1 yıl süre ile geçici olarak yöneticilikten uzaklaştırma” ceza kararının uygulanmasına ilişkin tüm iş ve işlemlerin dava sonuna kadar ihtiyati tedbir yoluyla durdurulmasına, müteakiben tüm hüküm ve sonuçlarıyla iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının Sendika şube başkanı olup Sendika Tüzüğü'nde yönetici olarak sayılan kişilerden olduğunu, her sendika yöneticisi gibi iş, söz ve eylemlerinde Sendikanın mevzuatına bağlı kalmakla yükümlü olduğunu, davacıya verilen disiplin cezasının dava dilekçesindeki ifade ile davacıyı silmek için değil, disiplin hükümlerine aykırı fiileri nedeniyle verildiğini, verilen disiplin cezasının üyelikten çıkarma cezası olmadığını, ceza süresi zarfında üyelikten kaynaklanan haklarını kullanmaya devam edebilecek olan davacının sendika üyeliğinden kaynaklanan haklarının korunduğunu, davacının sendikaya dönemeden seçime gidildiği iddiasının da yersiz, mesnetsiz ve gerçek dışı bir iddia olduğunu, Sendika Disiplin Kurulları ve Disiplin Yönetmeliği'nin yürürlük tarihinin Yönetmelik'te yer aldığını, davacının Disiplin Yönetmeliği'nin ilgili hükümlerine atıf yapmış olmasının Disiplin Yönetmeliği'nin davacı tarafından bilindiğini gösterdiğini, sendika yöneticisi olan davacının sosyal medya ortamında paylaştığı ifadelerin sendika tüzel kişiliğini etkileyeceğini, sendika yöneticilerinin her türlü söz ve davranışlarında, tüzel kişiliğin değerlerini korumak, buna göre hareket etmek zorunda olduklarını, aksinin kabulü sendika tüzel kişiliğini küçük düşüreceğini ve sendikaya zarar vereceğini, davacının paylaşımlarında yer alan ifadelerden özellikle “şerefsizlik, puşt…” gibi kelimelerin doğrudan küfür metinleri olduğunu, bu sözlerin doğrudan bir kişiyi muhatap alınmadığı gibi bir savunmaya gidilmesinin kabul edilemeyecek ciddiyetten uzak bir savunma olacağını, davacının söz konusu paylaşımları yaparken profesyonel olarak tabir edilen aylıksız izinli bir sendika yöneticisi olduğunu, bu paylaşımı yaparken yegane sıfatının Sağlık Sen ... 1 Nolu Şube Başkanlığı olduğunu, paylaşımların içerikleri irdelendiğinde; "operasyon çekene, bugün olmazsa mutlaka yarın belki yarından da yakın hesap sorulacak elbet, dost kim, puşt kim belli olur elbet…” paylaşımının hiçbir yönden kabul edilemeyeceğinin açık olduğunu, davacının söz konusu paylaşımlarda sendika antetini ve görselini kullandığını, paylaşımlarının muhataplarının ise doğrudan sendika üye ve yöneticileri olduğunu, bu nedenle bu paylaşımların özel hayata ilişkin olduğuna dair iddianın dikkate alınmasının mümkün bulunmadığını, verilen cezanın ölçülü olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının bir sendika yöneticisi olduğu, sosyal platformdaki paylaşımlarında “şerefsizlik, puşt” gibi kelimeler kullandığınnın görüldüğü, sendika yöneticilerinin her türlü söz ve davranışlarıyla sendika tüzel kişiliğini koruması ve buna göre hareket etmesi gerekirken davacının bu tarz paylaşımları yapmasının sendika tüzel kişiliğini olumsuz etkilediğinden Sendika Ana Tüzüğü ve Sendika Yönetmeliği'ne istinaden davacının fiiline karşılık gelen disiplin cezası verildiği, verilen cezanın ölçülü olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; yukarıda yer verilen iddiaları doğrultusunda İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek kararın kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç