muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/19259, Karar No: 2013/12399, Tarih: 06.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/19259 E.  ,  2013/12399 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62 , 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hüküm sanık ... ve sanık ... müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık ... hakkındaki hükme ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın ceza miktarına, kusur durumuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanık ... Yılmaz hakkındaki hükme ilişkin temyiz itirazlarının incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın Starwood Orman Ürünleri A.Ş'de yönetim kurulu başkanı olduğu, fabrikanın hızar bölümünde olarak diğer sanık ...'ın kendi makinalarını çalıştırdığı, fabrikanın hızar bölümünde bıçkı önünde çalışma yapan işçinin dengesini kaybedip testereli makinanın üstüne düşerek öldüğü olayda; bilirkişi raporlarında testereye koruyucu yapılmadığı, ölen işçiye eğitim verilmediği ve işçinin çalışma koşullarının denetlenmediğinin belirtilmesi karşısında; adı geçen işyerinde yaklaşık 1000 kişinin çalıştığı, vardiya amiri ve fabrika mesul müdürünün bulunduğu, sanığın aşamalardaki savunmasında; yaklaşık 1000 kişinin çalıştığı fabrikasında her bölümün sorumlu teknik müdürünün ve vardiya amirinin bulunduğunu, iş güvenliği önlemlerini bu kişilerin sağladığını beyan ettiği, adı geçen şirketin cevabi yazılarında, fabrikada müdür olarak... isimli şahsın görevli olduğunun, bu kişinin fabrikadaki üretimin programlanması, organizasyonu ve denetiminde sorumlu olduğunun belirtildiği dikkate alındığında; diğer sanık ... dışında olayın geçekleştiği birimden sorumlu teknik müdürünün olup olmadığının, varsa bu kişinin, yoksa ismi geçen fabrika müdürünün mühendis ve işinde ehil olup olmadıklarının, sorumluluk ve yükümlülüklerini ihlal edip etmediklerinin araştırılarak; sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 06.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/362, Karar No: 2021/4500, Tarih: 27.05.2021

**8. Hukuk Dairesi         2020/362 E.  ,  2021/4500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Bursa 4. İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Bursa 4. İcra Hukuk Mahkemesinin davanın reddine hükmüne karşı, davacı üçüncü kişi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması sonunda Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiş, katılma yoluyla davacı üçüncü kişi vekili ile duruşma talepli davalı alacaklı vekilinin Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyizi üzerine duruşma istemi gider olmadığından reddedilmiş olmakla, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çerçevesinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle bozma gereğince, usule ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nin 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA, 1.038,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 1.515,58 TL'nin temyiz eden davalı alacaklıdan alınmasına, 59,30 TL onama harcının peşin harçtan mahsubu ile artan 979,00 TL’nin istek halinde temyiz eden davacı üçüncü kişiye iadesine, 27.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10089, Karar No: 2022/17731, Tarih: 26.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/10089 E.  ,  2022/17731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gaziantep 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yargı yolu nedeniyle usulden reddine dair verilen karara karşı, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin verilen kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyizi istenilmekle, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili; davacıya sigortalı işyerinin aşırı yağışlar sonucu dere yatağının taşması nedeniyle su baskınına maruz kalıp hasara uğradığını, sigortalıya 98.537,80 Euro hasar bedeli ödeyip haklarına halef olduklarını, davalıların yürütmekle görevli oldukları hizmetlerdeki eksiklikleri nedeniyle zarardan sorumlu olduklarını belirterek, başlatılan icra takibine itirazın iptali ile % 20 icra inkar tazminatının davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri; davada idari yargının görevli olduğunu, olayda kusur ve sorumluluklarının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonunda; davaya konu edilen rücu zararının idari hizmet kusuruna dayandığı ve davada idari yargının görevli olduğu gerekçesiyle, yargı yolu caiz olmadığından, 6100 sayılı HMK'nın 114/1-b ve 115/2-1 maddeleri hükümleri gereği davanın usulden reddine dair verilen karara karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulmuş; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri re'sen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK'nın 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA; HMK'nın 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'ne gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 80,70 TL temyiz peşin harcının onama harcına mahsubuna 26.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/19555, Karar No: 2010/3373, Tarih: 04.03.2010

**8. Ceza Dairesi         2009/19555 E.  ,  2010/3373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve yaralamaya teşebbüs

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında yaralamaya teşebbüs suçundan hükmolunan para cezasının miktarına göre hükmün CMUK.nun 305/1 madde ve fıkrası uyarınca temyizi olanaklı bulunmadığından sanık müdafiinin temyiz isteğinin CMUK.nun 305 ve 317. maddeleri uyarınca istem gibi oybirliğiyle (REDDİNE),

2- Sanık hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükme ilişkin temyiz incelemesinde;

Dava konusu bıçağın, dosya ve bilirkişi incelemesinde belirlenen özellikleri itibariyle kelebek bıçak niteliğinde bulunduğunun anlaşılması karşısında, İçişleri Bakanlığının 2.8.1995 gün ve 177533 sayılı yazılarında belirtilen kelebek bıçakların 6136 sayılı Yasa kapsamına girmeyen 2521 sayılı Kanunun 3. maddesine göre ithal ve imaline izin verilen av bıçağı niteliğinde bıçaklardan olduğu yolundaki açıklamaları ile bu bıçakların serbestçe alınıp satılmaları ve 765 sayılı TCK.nun 45. maddesinde "cürümde kastın bulunmaması cezayı kaldırır" hükmü ile 5237 sayılı TCK. nun 21. maddesinde "suçun oluşması kastın varlığına bağlıdır" hükmü de gözönüne alınarak 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı (BOZULMASINA), 4.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14509, Karar No: 2011/978, Tarih: 31.01.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/14509 E.  ,  2011/978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 08.08.2008 gününde verilen dilekçe ile tapuda isim düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.03.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, dava konusu Horzum köyü ..., ... ve ... parsel numaralı taşınmazların tapu kayıtlarında “...” yazılı isminin “...” olarak düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı idare vekili temyiz etmiştir.

Taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet veya diğer hak sahiplerinin isim, soy isim, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu nedenle de bu tür davalarla kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

Mahkeme tarafından yapılan yargılama ve toplanan deliller hüküm vermeye yeterli değildir.

Somut olayda; dava konusu 152 parsel numaralı taşınmazın kadastro tutanağı ile davacının anne-baba ve tüm kardeşlerini gösterir nüfus aile kaydı getirtilmeden ve nüfus araştırması yapılmadan hüküm kurulması doğru olmamıştır.

2010/14509-2011/978

Mahkemece yapılması gereken; 152 parsel numaralı taşınmazın kadastro tutanağı getirtilerek, tapu kayıtlarında malik görünen “... kızı, Emine Doğan” ile aynı kimlik bilgilerine sahip kişilerin mevcut olup olmadığına ilişkin nüfus araştırması yapılarak ve getirtilen nüfus aile kaydı tapulama tutanakları ile denetlenerek sonucuna göre bir karar vermek olmalıdır.

Eksik inceleme ve araştırma sonucu mülkiyet nakline sebep olunacak şekilde hüküm tesisi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı idare vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 31.01.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15048, Karar No: 2010/22407, Tarih: 23.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/15048 E.  ,  2010/22407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama zeytin bahçesi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10005, Karar No: 2015/13843, Tarih: 06.07.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/10005 E.  ,  2015/13843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozmak, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığını bozmak suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddede, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin 1412 sayılı Yasanın 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik suça sürüklenen çocuklar müdafii ve O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde,

5237 sayılı TCK.nun 142/1-a maddesinde açıkça kamu kurum ve kuruluşundan bahsedildiği, eklentiden söz edilmemesi karşısında suça sürüklenen çocukların okulun eklentisi niteliğindeki bahçeden çeşme musluklarını söküp çalmaları şeklindeki eylemlerinin 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı gözetilmeden aynı kanunun 142/1-a maddesiyle mahkumiyet hükmü kurulması temel cezanın aynı olması karşısında bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığını bozmak suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Suça sürüklenen çocuğun olay günü belirlenemeyen bir saatte okulun bahçesine girip 8 adet musluğu söküp çaldığı olayda okul müdürü olan müştekinin beyanında okul bahçe kapısının her zaman açık olduğunu, herkesin girebildiğini, çocukların bahçede oyun oynadıklarını belirtmesi karşısında suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçun oluşmayacağı gözetilerek beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma kararının CMUK'nın 325. maddesi uyarınca temyiz istemi reddedilen sanık ...'e sirayetine 06.07.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4630, Karar No: 2016/8885, Tarih: 31.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/4630 E.  ,  2016/8885 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı vekinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Davacı Kurum, 01.01.2011 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya bağlanan gelir, geçici iş göremezlik ödemeleri ve tedavi giderinden oluşan sosyal sigorta yardımlarının rücûan tahsiline karar verilmesini talep etmiş olup, davanın yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunudur.

5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesinin 1. fıkrasına göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibinin bakiye ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, işçinin bakiye ömrü ile sınırlıdır. Önceki hesap yöntemlerinde, kız çocuklarının bakım ihtiyaçları, evlenme çağlarının kural olarak kentlerde geldiği kabul olunan 22 yaşla, köylerde ise 18 yaşla sınırlı tutulması gereği varsayımsal olarak kabul olunmakta idi. Kız çocuklarının evlenme yaşlarının, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik durumuna, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre değişiklik arz ettiği gözetildiğinde, Türkiye İstatistik Kurumunca bölgelere göre düzenlenen evlenme yaşı istatistiklerinden yararlanılarak belirlenmesi tazminat hesap ilkelerine daha uygun olacaktır. Erkek çocuklar için 18 yaşla, orta öğretim halinde 20 yaşla, yüksek öğretim halinde 25 yaşla sınırlı tutulması gerekir.

Ancak çocukların içinde bulundukları koşullara göre, yükseköğrenim görebileceklerinin kabulünün gerektiği hallerde 25 yaşına kadar destekten yararlandırılmalarının gerekeceği kabul olunmalıdır.

Mahkemece, gerçek zararın yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenmesi ve ilk peşin sermaye değerli gelirle karşılaştırılarak düşük (az) olan tutarın davalının kusur oranına uygulanarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile hesap raporu alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilerek, bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davalıya iadesine, 31.05.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.