muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5125, Karar No: 2021/9104, Tarih: 06.09.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/5125 E.  ,  2021/9104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan vekilinin temyizinin vekalet ücretine yönelik olduğu kabul edilerek sınırlı olarak yapılan incelemede;

Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan kurum adına Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca,

Hüküm fıkrasının 4. bendinde yer alan "Katılan vekili sadece katılma dilekçesi göndermiş olup duruşmaları takip etmediğinden karar tarihindeki AAÜT. gereğince 300 TL. dilekçe yazım ücretinin sanıktan alınarak Katılan ... İdaresine verilmesine," ibaresi çıkartılarak yerine "Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 1.500,00 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılana verilmesine," ibaresinin eklenmesi ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 06.09.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13299, Karar No: 2014/3488, Tarih: 25.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2012/13299 E.  ,  2014/3488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 6. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/06/2012

NUMARASI : 2010/737-2012/297

Taraflar arasında görülen davada Ankara 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06.06.2012 tarih ve 2010/737-2012/297 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 25.02.2014 günü hazır bulunan davacı vekili Av. A.. U.. ile davalı vekili Av. H.. Ç.. dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yurt dışından gübre ithal ettiğini, davalının ise yerli gübre üreticisi olduğunu, müvekkilinin ithal ettiği gübreyi özel kılan şeyin “MESA” kaplaması bulunduğunu, yavaş yarayışlı olduğunu, davalının ise ürettiği gübreleri satışa sunduğu poşetlerin üzerine “Garanti edilen içerik” açıklamasıyla müvekkilinin ithal ettiği gübrenin özelliklerini yazarak tüketiciyi yanıltmak suretiyle haksız rekabette bulunduğunu, esasen davalının organik gübre lisansı ile kimyasal gübre üretemeyeceğini belirterek, haksız rekabetin tespitine, önlenmesine, yanlış ve yanıltıcı beyanların düzeltilmesine, 20.000,00 TL maddi ve 10.000,00 TL manevi zararın tazminine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin ürettiği ürünün davacının ithal ettiği ürünle hiçbir alakasının olmadığını, torba üzerindeki yazı ve rakamların da hiçbir benzerliği bulunmadığını, gübre imalatçılarının birbirlerinin tescilli ürünlerini kullanmamak suretiyle ilgili yönetmeliğe bağlı kalarak istedikleri oranlarda gübre üretimi yapabileceklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin ürettiği ürünün davacının ithal ettiği ürünle hiçbir alakasının olmadığını, torba üzerindeki yazı ve rakamların da hiçbir benzerliği bulunmadığını, gübre imalatçılarının birbirlerinin tescilli ürünlerini kullanmamak suretiyle ilgili yönetmeliğe bağlı kalarak istedikleri oranlarda gübre üretimi yapabileceklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, tarafların gübre torbalarının ve torbalar üzerindeki ibarelerin açıklamaların karşılaştırılmasında haksız rekabetin bulunmadığı, davalının ürünlerini satışa sunduğu poşetler üzerinde bulunan yazı ve rakamların gübrelerde kullanılan maddeleri anlatan, ürünün doğası gereği sektörde herkes tarafından kullanılan genel tanımlamalar olduğu, davacının ithal ettiği ürünlerle iltibas yaratacak nitelikte bulunmadığı, marka olduğu anlaşılan MESA ibaresi üzerinde davacının bir hak sahipliğinin olmadığı, esasen davacının MESA ibaresini satışa sunarken bu ibarenin özel bir madde olduğuna, sadece kendi ithalatçısı tarafından üretildiğine, Türkiye'de sadece kendisi tarafından satılabildiğine dair bir açıklama da yapmadığı, MESA'nın gübrelerde yaygın olarak kullanılan bir madde olduğu imajını verdiği, yaygın kullanımı haiz bir madde imajı yarattığı, davalının da aynı ibareyi satışa sunarken poşetleri üzerinde ibareyi kullandığı, yer ve kullanış biçimi itibariyle haksız rekabet yaratmasının söz konusu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, haksız rekabetin tespiti, önlenmesi, maddi ve manevi tazminatın tahsili ile diğer fer'i taleplere karar verilmesi istemine ilişkindir.

Somut uyuşmazlığa uygulanması gereken mülga 6762 sayılı TTK'nın 56. maddesinde haksız rekabet, ekonomik rekabetin objektif iyi niyet kurallarına aykırı her türlü suiistimali olarak tanımlanmıştır. Anılan Kanunun 57. maddesinde de haksız rekabet halleri örnek olarak sayılmış, bir sınırlama getirilmemiştir. TTK'nın 56. maddesindeki tanım, geniş bir alanı kapsamaktadır. Yasa koyucu, anılan düzenlemelerle bir yandan rakiplerin ekonomik çıkarlarını korumak amacı taşırken, diğer yandan da sağlıklı ve kurallara dayalı ekonomik yapının ortaya çıkması ve korunmasını hedeflemiştir. Haksız rekabetin tanımı ve yasal düzenlemenin aynı zamanda ekonomik düzenin korunması amacını da taşıdığı dikkate alındığında haksız rekabetin oluşması için tarafların tacir olması şart olmadığı gibi, rakip bulunmaları da zorunlu değildir. Anılan Kanun 57/3. maddesinde kendi kişisel durumu, emtiası, iş mahsulleri, ticari faaliyeti veya ticari işleri hakkında yanlış veya yanıltıcı malumat vermek hali ile 57/5. maddesinde iltibasa neden olan malları bilerek veya bilmeyerek, satışa arz etmek haksız rekabet sayılmıştır.

Davacı taraf, aynı alanda faaliyette bulundukları davalının piyasaya sunduğu gübre poşetlerinde, olmadığı halde, içeriğinde 'MESA' maddesi varmış gibi açıklamaya yer verdiğini, oysa anılan ibarenin kendisinin ithal ettiği gübrelerde yer aldığını, bu maddenin gübre imalatında yavaş salgılanmayı sağlayan özel bir madde niteliğinde bulunduğunu, ayrıca patentinin kendisinin gübre ithal ettiği yurt dışı firmasına ait olduğunu, organik gübreler alanında faaliyet göstermek için izin alan davalının kimyasal gübre üretemeyeceğini ileri sürmüştür. Davalı taraf, anılan ibarenin toplam gübre içerisinde bulunan 'makro elementler salınımı toplamını' ifade etmek için kullanıldığını, davacının ithal ettiği gübreyle bir ilgisinin olmadığını savunmuştur. Dosya kapsamından tarafların gübre ithali, imalatı ve pazarlanması işiyle iştigal ettikleri, ayrı tescilli markalarının bulunduğu, davacının etiketinde gübre içeriğinde diğer element ad ve oranlarının üzerinde, büyük harfle yazılı 'MESA % 30' açıklamasına yer verildiği, davalıya ait gübre poşetinde ise 'Garanti Edilen İçerik' ibaresiyle aynı şekilde, 'MESA % 30' ibaresinin bulunduğu anlaşılmaktadır. Hüküm yeterli araştırma ve incelemeye dayanmadığı gibi, temel alınan bilirkişi raporu da karar vermeye elverişli değildir. Dosya içinde mevcut TSE İzmir Gözetim ve Muayene Müdürlüğü'nün 13.09.2010 tarihli yazısından, davacının ithal ettiği gübrenin granüllerinin üzerlerinin üretici firmaya özgü ve patentli yavaş salgılanmayı sağlayan özel maddelerle (MESA) kaplı olduğu bildirilmiştir. Esasen, davacı da 'MESA' adlı bu maddenin, kendisinin tek ithalatçısı bulunduğu firma adına patentli olduğunu belirtmiştir. Ancak, gübrecilik alanında 'MESA' ibaresinin ne anlama geldiği, özel bir madde olup olmadığı, davalının savunmasında geçtiği üzere, bu alanda herkesin kullandığı bir terim bulunup bulunmadığı hususları açıklığa kavuşturulmamıştır. Ayrıca, ziraat mühendisliği ve haksız rekabet hukuku alanında da özel ve teknik bilgiyi gerektiren bu uyuşmazlığın, salt kimya mühendisi bilirkişiden alınan rapora itibar edilerek çözümlenmesi de doğru görülmemiştir. Davacı, davalının kullanımının markasal kullanım olduğunu ileri sürmemiş, aksine emtia içeriğinde yanlış ve yanıltıcı beyanda bulunduğunu belirterek, bu durumun haksız rekabet teşkil ettiğini iddia etmiştir.

Bu durum karşısında, davacı vekilinin rapora itirazları da dikkate alınıp, aralarında üniversitelerin ziraat ve kimya fakültelerinde organik ve kimyasal gübre alanında uzman akademisyenlerinde bulunduğu yeni bir bilirkişi kurulu oluşturulup, 'MESA' ibaresinin gübre pazarında ne anlama geldiği, özel bir madde olup olmadığı, herkesin kullanabileceği bir ibare bulunup bulunmadığı, davacının ithal ettiği firmaya ait patentli bir madde olup olmadığı, davalının satışa sunduğu gübre poşetlerinde ibareye yer vermesinin haksız rekabet teşkil edip etmeyeceği yönlerinde denetime uygun rapor alınması, taraf kanıtlarının değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı ve yetersiz bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 25.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2823, Karar No: 2015/6384, Tarih: 23.12.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/2823 E.  ,  2015/6384 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/186951

MAHKEMESİ : Ceyhan 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 27/02/2014, 2012/83 (E) ve 2014/49 (K)

SUÇ : Yakın akrabayı öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Suça sürüklenen çoçuk S.. B..' ın babası, sanık S.. B..'ın eşi olan maktül A.. B..'ı kasten öldürdüğü iddia edilen olayda; 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Daire Kanun'un 2 ve 20/2 maddeleri uyarınca kamu davasına katılma hakkı bulunan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı'nın davadan haberdar edilmediği ve gerekçeli kararın tebliğ edilmediği anlaşılmakla, kararın adı geçen kuruma tebliğiyle, tebligat evrakının ve verilmesi halinde temyiz dilekçesinin dosyaya eklenmesinden ve bu durumda ek tebliğname düzenlenmesinden sonra geri gönderilmesi amacıyla dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23/12/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4889, Karar No: 2007/6881, Tarih: 17.05.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2007/4889 E.  ,  2007/6881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne ve kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya ödünç para verdiğini, borca ilişkin yurtdışındaki bankadan gönderdiği havale dekontları olduğunu alacağının ödenmediğini, yaptığı icra takibine itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptaline %40 icra inkar tazminatı ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, borç almadığını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıya borç para verdiğini iddia ederek ödünç ilişkisine dayanmıştır. Davalı yurt dışında kocası ile ortak olan davacının gönderdiği paraların karşılıksız olduğunu, kendisine borç para verilmediğini savunmuştur. Davacı ödünç ilişkisini miktar itibari ile yazılı delille ispat etmek durumundadır. Banka havale dekontlarında borç gönderildiğine dair açıklama bulunmadığı bilirkişi raporu da belirtilmiş olup, mahkemenin de kabulündedir. Bu durumda davacı iddiasını yazılı belge ile ispat edememiştir. Davacı dava dilekçesinde her türlü yasal kanıt demek suretiyle yemin deliline dayanmış, bu hakkı usule uygun şekilde kullandırılmamıştır. Mahkemece davacının davalıya yemin yöneltme hakkı olduğu hatırlatılarak sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken yanlış değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 17.5.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9893, Karar No: 2019/13789, Tarih: 30.09.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/9893 E.  ,  2019/13789 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlunun adli yardım talepli istinaf başvurusunun adli yardım talebi reddedilerek istinaf edene gerekli harç ve giderleri yatırması için süre verildiği, verilen süreye rağmen gerekli giderleri yatırılmaması üzerine istinaf talebinin yapılmamış sayılmasına ilişkin ... Bölge Adliye Mahkemesinin 2017/2758 E. - 2018/1682 K. sayılı kararının harç yatırılmaksızın temyiz edildiği eksik harç ve giderlerin tamamlanması yönünde yapılan geri çevirmede ... Bölge Adliye Mahkemesinin 08.07.2019 tarihli yazısı ile dosyada gider avansı bulunmadığından ilgi istinaf kararının tebliğ edilemediği bildirildiğinden harçlandırılmamış temyiz dilekçesinin (REDDİNE), 30.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15521, Karar No: 2016/16998, Tarih: 29.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/15521 E.  ,  2016/16998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000,00 TL’nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslah dilekçesi ile de talebini 13.022,48 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın kabulü ile 13.022,48 TL kayıp kaçak bedelinin 1.000,00 TL'si için dava tarihinden, 12.022,48 TL'si yönünden ıslah tarihinden itibaren işleyen avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonesinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı taraf yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 29.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24805, Karar No: 2024/4213, Tarih: 01.04.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/24805 E.  ,  2024/4213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/999 E., 2016/446 K.

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma

Sanık hakkında tehdit suçundan neticeten hükmolunan 500 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının, tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun'un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu anlaşılmıştır.

Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yerel Mahkemece sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi ve 62 nci maddesi uyarınca 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

2. Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası ile 43, 62, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

3. Tebliğname'de, hakaret eyleminin vergi dairesinin neresinde işlendiği ile aleniyet unsurunun ne şekilde oluştuğu açıklanıp tartışılmadan ve sanığın, araya belli bir zaman aralığı girmeksizin aynı eylemin devamı niteliğindeki sözlerinden dolayı hakkında zincirleme suç hükümleri uygulanarak fazla ceza tayin edildiği sebepleriyle hükmün bozulması gerektiği düşüncesi belirtilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın katılanı kurumuna şikayet etmesi üzerine katılanın bir hesaplaşma aracı olarak incelemeye konu davayı kullandığına, söylemediği sözlerin söylenmiş gibi tutanak altına alındığına, sanığın 02.09.2015 tarihinde vergi dairesine gitmediğine, kendisi yerine tanık E. A.'yı gönderdiğine, kamera kayıtlarının getirtilmesi gerektiğine, sanığın aleyhine beyanda bulunan diğer tanıkların katılanın hiyerarşik olarak astı olduğuna, tanık beyanlarının çelişkili ve gerçek dışı olduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR