muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19610, Karar No: 2014/3996, Tarih: 13.03.2014

Kanunun 3.maddesinde yapılan tanıma göre de; Mukataalı vakıf, zemini vakfa, üzerindeki yapı ve ağaçlar tasarruf edene ait olan ve kirası yıllık olarak alınan vakıf taşınmazlarını, icareteynli vakıf ise, değerine yakın peşin ücret ve ayrıca yıllık kira alınmak suretiyle süresiz olarak kiralanan vakıf taşınmazlarını ifade eder.

Bu halde somut uyuşmazlığın çözümü için “Ş.. S.. M.. Vakfının” mukataalı veya icareteynli vakıf olup olmadığının veya miri arazilerden mukataalı hayrata tahsis edilmeyenler ile aşar ve rüsumu vakfedilen taşınmazlardan bulunup bulunmadığının yöntemince araştırılması gerekir.

Vakfiye kapsamındaki her taşınmazın coğrafi konumu ve hukuki durumu farklı olacağından bu taşınmazların kadim köy, kasaba ya da şehir içindeki mülk topraklar içinde olup olmadığı keşfen ve uzman bilirkişiler marifetiyle saptanmalıdır.

Bütün bunlardan anlaşılacağı üzere vakıf türünün belirlenmesi ve belirlenen vakıf türüne göre çekişmeli taşınmazda vakfın bir hakkının kalıp kalmadığının, taviz bedeli ödenip ödenmeyeceğinin hiçbir kuşkuya yer bırakmadan saptanması bu tür davalarda önem kazanmaktadır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporu ise, dosya üzerinde yapılan inceleme neticesinde hazırlanmıştır. Bu durumda mahkemece, mahallinde keşif yapılarak; tapu kaydı ve dayanakları (kadastro tutanağı vd.) ile vakfiye örneği uzman bilirkişi kurulu aracılığı ile mahalline uygulanmalı ve akabinde HMK.nun 266.maddesi uyarınca yukarıdaki ilkeleri kapsar biçimde uzman bilirkişi kurulundan rapor aldırılarak sonucuna uygun bir hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme sonucu davanın reddine dair karar ittihazı isabetli görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9601, Karar No: 2019/4377, Tarih: 21.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/9601 E.  ,  2019/4377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacının kabul edilen hizmet süresi olan 15/07/2008-31/12/2014 tarihleri arasında davacının hizmet döküm cetvelinde görünen işyerlerinin bir kısmının Tübitak yerleşkesi / .... / davalılar ile ilgisi tespit edilemediğinden;

Davacının kabul edilen yukardaki hizmet süresi içinde hizmet döküm cetvelinde görünen işyerlerinin kime/hangi işverene/hangi şirkete ait olduğu gösteren SGK işyeri belgelerinin, bu işverenin/ şirketin bu işyerinin varsa dayanağı olan hizmet alım, taşeronluk, ihale ve benzeri sözleşmelerinin, bu işyerlerinin/ işverenlerin davalılar Tübitak, Gök Şirketi ve .... ile varsa ilgilerini gösteren belgelerin SGK’ndan celbedilmesi,

Ardından, yukarda açıklandığı şekilde SGK’ndan bildirilen işyerlerinin dayanağı olan hizmet alım sözleşmesi, taşeronluk, ihale ve benzeri çalışmalarına dayanak belgelerin 2008, 2009, 2010, 2011, 2012, 2013 yılları bakımından, ....nden, Tübitak’tan, davalı Gök Şirketi’nden ve davacıdan sorularak celbedilmesi için dosyanın ilk derece Mahkemesi’ne GERİ ÇEVİRİLMESİNE, 21/02/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8673, Karar No: 2012/1780, Tarih: 21.02.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/8673 E.  ,  2012/1780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ŞİŞLİ 4. İCRA MAHKEMESİ

Ticareti terk hükümlerine muhalefet etmek suçundan sanıklar ... ve ...'ın beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının onama istemli tebliğnamesiyle dosya, Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Sanıklardan ... hakkında verilen hükmün temyiz incelemesi sonunda;

Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere, yapılan yargılama ve uygulamada isabetsizlik bulunmadığına ve sanık ...'un şirketin yetkili temsilcisi olmamasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün İİK.’nun 366. maddesi uyarınca istem gibi ONANMASINA,

2- Sanıklardan ... hakkında verilen hükmün temyiz incelemesi sonunda;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 esas sayılı dosyalarında, ticaret şirketlerinin müdür ve yetkililerinin ticareti terk suçunu işlemelerinin mümkün olduğu yönünde oy çokluğuyla verilen karar doğrultusunda uygulama yapılmasının uygun olacağı sonucuna varılmakla; sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi ve bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adresini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle somut olayda, 15/12/2009 havale tarihli şikayet dilekçesinde, borçlu Doğan Yapı Malzemeleri Ticaret Limited Şirketi yetkilileri ... ve ... hakkında şikayette bulunularak işyerinin, cendere yolu No:22 ... / ... olarak gösterilmesine ve aynı adresin ... Ticaret Sicil Memurluğundan ve Boğaziçi Kurumlar Vergi Dairesi Müdürlüğünden gelen cevabi yazılarda şirket adresi olarak gösterilmesine karşın, zabıta marifetiyle yapılan araştırma sonunda düzenlenen 09/01/2010 tarihli tutanakta araştırma ve adresin aynı cadde No:21 olmasına ve araştırılan firmanın da ... Yapı Malzemeleri Ticaret Limitet Şirketi olması gerektiği halde, “... Mobilya Aksesuar Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi” olduğunun belirtilmesi ve aynı tutanakta şubesi olduğu belirtilen “... Mah. ... Cad. No:84” adresinin borçlunun şirkete mi yoksa ... Mobilya Aksesuar Sanayi ve Ticaret Limited Şirketine mi ait olduğu sorgulanmadan, yetersiz zabıta araştırması ile yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7161, Karar No: 2014/8584, Tarih: 17.06.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/7161 E.  ,  2014/8584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ... Köyü çalışma alanında bulunan ve bir kısmı fen bilirkişi raporu içeriğine göre köy boşluğu ve kuru dere olarak tespit harici bırakılan, bir kısmı ise 114 ada 2 parsel sayılı 89.554,40 m2 yüzölçümü ile devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğundan söz edilerek ham toprak niteliği ile davalı Hazine adına tespit ve tescil edilen taşınmaz içinde kalan bölümler hakkında miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davacının uzman fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 247,79 ve (B) harfi ile gösterilen 283,11 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz bölümlerine yönelik davasının reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ne var ki; davacının talebine konu olup yol olarak tescil harici bırakıldığı belirlenen ve fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 247,79 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz yönünden mahkemece “... taşınmazın 2007 yılında yapılan kadastro çalışmaları neticesinde paftasında yol olarak gösterildiği, eldeki davanın ise 2009 tarihinde açıldığı, 20 yıllık zilyetlik yoluyla taşınmaz edinme süresinin kadastro tespit tarihinden davanın açıldığı tarihe kadar hesaplanması gerektiğinden somut olayda zilyetlikle kazanmayı sağlayan sürenin geçmediği...” gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de; ayni hakların açık bir yasal düzenleme ile sınırlandırılmadıkça her zaman ileri sürülebileceğine, gayrimenkul mevzuatımızda, hakkında kadastro tutanağı düzenlenmemiş taşınmazlara yönelik olarak açılacak davaları süre yönünden sınırlayan veya kadastro tespit gününden önceki zilyetliğe dayanılmasını engelleyen bir hüküm bulunmadığına göre, mahkemenin bu yöne ilişkin gerekçesinde isabet bulunmamaktadır. Ancak mahkemece yapılan yargılama ve toplanan deliller bir arada değerlendirildiğinde davacı dava konusu bu taşınmaz bölümü üzerinde yararına zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiğini kanıtlayamamıştır. O halde mahkemece sonuç olarak davanın reddine karar verilmesi doğru ise de dayanağı gerekçesi isabetli değildir. Hal böyle olunca davacının talebine konu olup yol olarak tescil harici bırakıldığı belirlenen ve fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 247,79 m2 yüzölçümündeki taşınmaz bölümü yönünden oluşturulan sonucu itibariyle doğru gerekçesi itibari ile yanılgılı hükmün gerekçesi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına, 17.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7865, Karar No: 2015/4049, Tarih: 01.04.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/7865 E.  ,  2015/4049 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı SGK Başkanlığı vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 30/09/2011 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 13/03/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava itirazın iptali istemine ilişkindir. Davacı ... Kırıkkale Yüksek İhtisas Hastanesi ve Kırıkkale Devlet Hastanesi Ortopedi Bölümlerinde ortopedik özürlüler için ihtiyaç duyulan vücut dışı kullanılan uzun-kısa yürüme cihazları ve ortez-protez kullanımlarında, Bütçe Uygulama Talimatlarında yer alan ithal ibareli malzemeler yazılmasına rağmen, kalite belgesi ve menşei belli olmayan tıbbı malzemeler kullanılmak sureti ile ithal cihaz kullanılmış gibi faturalandırıldığını, bu işlemlerde, davalı doktorların yazmış olduğu reçetelerde ithal malzeme olarak belirtildiği, faturanın ithal malzeme bedelleri üzerinden düzenlendiği, hastalara cihaz verilmeden cihaz verilmiş gibi gösterilerek faturalandırılıp kurumdan para tahsil edildiği; davalılar ile firma ve hastalar arasındaki işbirliği ile kurumun zarara uğradığı gerekçesiyle davalılar hakkında başlatılan icra takibinin itiraz üzerine durması sonrası bu dava açılmıştır. Davalılar, davanın kusurları bulunmadığından ve kurum zararı söz konusu olmadığından reddini savunmuşlardır. Mahkemece ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içinde mevcut bilgi ve belgelerden dava konusu olay ile ilgili olarak Ağır Ceza Mahkemesi'nde davalılar hakkında 2010/9 esas sayılı davanın yargılamasının devam etmekte olduğu anlaşılmaktadır. Borçlar Kanunu'nun 53. maddesindeki (TBK 74) düzenleme gereğince hukuk hakimi ceza mahkemesinin beraat kararıyla bağlı değil ise de ceza mahkemesinin maddi olgunun tespitine ilişkin tespitleriyle bağlıdır. Mahkemece uyuşmazlığın niteliği ve dosyadaki delil durumu gözetilerek ceza mahkemesi davası bekletici mesele yapılarak, sonucu değerlendirildikten sonra bir karar verilmesi gerekirken mevcut delil durumuna göre karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 01/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19365, Karar No: 2014/14809, Tarih: 17.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/19365 E.  ,  2014/14809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptali davasının yapılan muhakemesi sonucunda verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece verilen ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22.maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427.maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dairemizce de benimsenen HGK. nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1022, Karar No: 2010/8191, Tarih: 08.06.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/1022 E.  ,  2010/8191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı vakfa iki ayrı ihale sonucu büyük ve küçük baş hayvan satımı yaptığını, satılan mallara ilişkin olarak 29.03.2006 tarihli 101.500 TL. ve 29.03.2006 tarihli 100.000 TL bedelli faturalar kesildiğini, faturalarda %1 KDV’lik kısımların ayrıca gösterildiğini, Gelirler İdaresi ... Vergi Dairesi Başkanlığınca yapılan incelemede söz konusu faturada % 1 KDV değil % 8 KDV uygulanması gerektiği, aradaki % 7 KDV farkının faiz ve vergi zıyaı da hesaplanarak kendisinden talep edildiğini, vergi idaresi ile anlaşarak vergi tahsilatına başlandığını, haklı olarak davalı vakıftan alınan farkı talep ettiğini, olumsuz cevaba karşılık ... 1. İcra Müdürlüğünün 2008/8338 sayılı dosyasında icra takibi başlatıldığını, davalı vakfın itirazı üzerine takibin durduğunu, taraflar arasında fatura bedelinin ödenmesi konusunda bir ihtilaf olmadığını, sadece KDV oranı üzerinde anlaşmazlık bulunduğunu, katma değer vergisinin yapısı gereği yansıtılabilir ve dolaylı vergi olduğunu, dolayısıyla davacı vakfın % 7 KDV farkını ödemesi gerektiğini belirterek davalı tarafın itirazının iptali ile %40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Davalı, davacının vakfa verdiği teklif mektubu, temin ve kayıt şartları ile taraflar arasında akdedilen sözleşmeye göre verilen fiyata KDV’nin dahil olduğu ancak KDV oranının gösterilmediğini, davacının ödemeye esas alınan faturada KDV oranını % 1 olarak göstermiş olmasının vakfın kusuru olamayacağını, davacının yasal olarak vergi dairesine ödemesi gereken KDV’nin fatura kapsamında ödendiğini, vakıf açısından

2010/1022-8191

fiyata dahil edilen KDV’nin kanunlardaki belirtilen % 8 KVD oranı olduğunu, davacının faturasında göstermediği % 7 KDV oranı karşılığı talep ettiği miktarın zimmetinde bulunduğu ve talep edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

2010/1022-8191

fiyata dahil edilen KDV’nin kanunlardaki belirtilen % 8 KVD oranı olduğunu, davacının faturasında göstermediği % 7 KDV oranı karşılığı talep ettiği miktarın zimmetinde bulunduğu ve talep edilemeyeceğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı vakfa sattığı mallara karşılık faturalarında göstermiş olduğu %1 KDV oranının vergi denetimi esnasında %8 olması gerektiği, bu nedenle vergi dairesine aradaki %7 lik farkı ödediğini, bu farktan davalının sorumlu olduğunu belirterek eldeki davayı açmıştır. Ne var ki, taraflar arasında yapılan sözleşme, sözleşme öncesi ilan edilen ihale şartnamesi ve davacının teklif mektubunda herhangi bir oran belirtilmeksizin KDV’nin fiyata dahil olduğu yazılıdır. Öyle olunca davacı, davalı vakfa kesmiş olduğu faturalarda KDV oranının %8 olması gerektiğinden bahisle aradaki farkı talep edemez. Aksine düşüncelerle, yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 255.80 TL temyiz harcının istek halinde iadesine, 8.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4745, Karar No: 2014/9051, Tarih: 07.07.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/4745 E.  ,  2014/9051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Keles Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/04/2013

NUMARASI : 2013/3-2013/30

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.01.2011 ve 27.03.2013 günlerinde verilen dilekçeler ile suya elatmanın önlenmesi ve intifa hakkı istenmesi üzerine Yargıtay 3. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25.04.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, suya elatmanın önlenmesi ve intifa hakkı kurulması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Hazine temsilcisi temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK’nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7 maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

Ancak, On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1-Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2-Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Somut olaya gelince; Davacı köyün 6360 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen hükümleri gereğince tüzel kişiliği kaldırılarak mahalle olarak Keles ilçesinin belediyesine katılması nedeniyle görülmekte olan davada taraf sıfatı kalmadığından ve katıldığı ilçe belediyesi taraf olacağından 6360 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrası gereğince işlem yapılması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenin katıldığı belediyeye iadesine, 07.07.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.