muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/100, Karar No: 2021/321, Tarih: 29.06.2021

Mahkemede; mağdureyi ilk kez 15 Temmuz akşamı İstanbul'a gitmek için terminalde beklediği sırada gördüğünü, yanında komşusunun oğlu olan Emrullah’ın da bulunduğunu, kendisini mağdureyle Emrullah’ın tanıştırdığını, olayları hatırlayamadığını, önceki ifadesinin doğru olduğunu, mağdureyle tanışmasından sonra birlikte olmadan iki üç gün önce bir defa yüz yüze görüştüklerini, mağdureye kaç yaşında olduğunu sormadığını, mağdurenin, kendisine 19 yaşında olduğunu söylediğini, mağdurenin yaşının küçük olduğundan şüphelenmediğini, mağdureyi eve getirdiğinde annesi ve babasına arkadaşı olarak tanıttığını, onların da bir şey söylemediklerini,

Savunmuştur.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun uyuşmazlıkla ilgili 103. maddesinin birinci ve ikinci fıkraları suç tarihinde;

"(1) Çocuğu cinsel yönden istismar eden kişi, sekiz yıldan on beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Cinsel istismarın sarkıntılık düzeyinde kalması hâlinde üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezası verilir. Sarkıntılık düzeyinde kalmış suçun failinin çocuk olması hâlinde soruşturma ve kovuşturma yapılması mağdurun, velisinin veya vasisinin şikâyetine bağlıdır. Cinsel istismar deyiminden;

a) On beş yaşını tamamlamamış veya tamamlamış olmakla birlikte fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği gelişmemiş olan çocuklara karşı gerçekleştirilen her türlü cinsel davranış,

b) Diğer çocuklara karşı sadece cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı olarak gerçekleştirilen cinsel davranışlar,

anlaşılır.

(2) Cinsel istismarın vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi durumunda, on altı yıldan aşağı olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur...", iken 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 13. maddesi ile;

"(1) Çocuğu cinsel yönden istismar eden kişi, sekiz yıldan on beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Cinsel istismarın sarkıntılık düzeyinde kalması hâlinde üç yıldan sekiz yıla kadar hapis cezasına hükmolunur. Mağdurun on iki yaşını tamamlamamış olması hâlinde verilecek ceza, istismar durumunda on yıldan, sarkıntılık durumunda beş yıldan az olamaz.Sarkıntılık düzeyinde kalmış suçun failinin çocuk olması hâlinde soruşturma ve kovuşturma yapılması mağdurun, velisinin veya vasisinin şikâyetine bağlıdır. Cinsel istismar deyiminden;

a) On beş yaşını tamamlamamış veya tamamlamış olmakla birlikte fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneği gelişmemiş olan çocuklara karşı gerçekleştirilen her türlü cinsel davranış,

b) Diğer çocuklara karşı sadece cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı olarak gerçekleştirilen cinsel davranışlar,

anlaşılır.

(2) Cinsel istismarın vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi durumunda, on altı yıldan aşağı olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur. Mağdurun on iki yaşını tamamlamamış olması hâlinde verilecek ceza on sekiz yıldan az olamaz..." şeklinde yeniden düzenlenmiş,

b) Diğer çocuklara karşı sadece cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı olarak gerçekleştirilen cinsel davranışlar,

anlaşılır.

(2) Cinsel istismarın vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi durumunda, on altı yıldan aşağı olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur. Mağdurun on iki yaşını tamamlamamış olması hâlinde verilecek ceza on sekiz yıldan az olamaz..." şeklinde yeniden düzenlenmiş,

Aynı kanunun 102. maddesinin birinci ve ikinci fıkraları suç ve hüküm tarihlerinde;

"(1) Cinsel davranışlarla bir kimsenin vücut dokunulmazlığını ihlâl eden kişi, mağdurun şikâyeti üzerine, beş yıldan on yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Cinsel davranışın sarkıntılık düzeyinde kalması hâlinde iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası verilir.

(2) Fiilin vücuda organ veya sair bir cisim sokulması suretiyle gerçekleştirilmesi durumunda, on iki yıldan az olmamak üzere hapis cezasına hükmolunur. Bu fiilin eşe karşı işlenmesi hâlinde, soruşturma ve kovuşturmanın yapılması mağdurun şikâyetine bağlıdır."

Aynı kanunun 104. maddesinin birinci fıkrası suç ve hüküm tarihlerinde;

"(1) Cebir, tehdit ve hile olmaksızın, onbeş yaşını bitirmiş olan çocukla cinsel ilişkide bulunan kişi, şikâyet üzerine, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır." şeklinde düzenlenmiştir.

Anılan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, kanun koyucunun 5237 sayılı TCK’da, bedensel temas içeren eylemlerle gerçekleştirilen cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda mağdurun yaşını dikkate alan bir düzenleme biçimi öngördüğü anlaşılmaktadır.

"(1) Cebir, tehdit ve hile olmaksızın, onbeş yaşını bitirmiş olan çocukla cinsel ilişkide bulunan kişi, şikâyet üzerine, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır." şeklinde düzenlenmiştir.

Anılan madde hükümleri birlikte değerlendirildiğinde, kanun koyucunun 5237 sayılı TCK’da, bedensel temas içeren eylemlerle gerçekleştirilen cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda mağdurun yaşını dikkate alan bir düzenleme biçimi öngördüğü anlaşılmaktadır.

Cinsel dokunulmazlığa karşı suçlara ilişkin bu düzenlemelerde kanun koyucu tarafından, 5237 sayılı TCK’nın 6/1-a maddesinde, "henüz 18 yaşını doldurmamış kişi" olarak tanımlanan çocuk kavramının, "on beş yaşını bitirmiş" ve "on beş yaşını tamamlamamış" şeklinde iki ayrı dönem olarak ele alındığı görülmektedir. Buna göre "on beş yaşını tamamlamamış" çocuklar ile "on beş yaşını bitirmiş olup da on sekiz yaşını tamamlamamış" olan çocuklara karşı işlenen cinsel suçlar farklı kategoride mütalaa edilmiştir. TCK’nın 103/1-a maddesinde, "on beş yaşını tamamlamamış" olan çocuklara karşı her türlü cinsel davranış cinsel istismar olarak tanımlanmışken, aynı maddenin (b) bendinde ise; diğer çocuklar ifadesiyle "on beş yaşını bitirmiş olup da on sekiz yaşını tamamlamamış" olan çocuklar kastedilerek, bunlara karşı sadece cebir, tehdit, hile veya iradeyi etkileyen başka bir nedene dayalı olarak gerçekleştirilen cinsel davranışların cinsel istismar suçunu oluşturabileceği kabul edilmiştir. Böylece kanun koyucu 103. maddede "on beş yaşını bitirmiş olup da on sekiz yaşını tamamlamamış" olan çocuklara karşı rızalarıyla işlenen cinsel davranışları cinsel istismar suçu kapsamına almamış ve bu kategorideki çocukların rızalarına önem vermişken, "on beş yaşını tamamlamamış" çocuklara karşı yapılan her türlü cinsel davranışı rızaları olsa bile çocukların cinsel istismarı suçu kapsamına almıştır. Diğer taraftan, TCK’nın 102. maddesinde 18 yaşını bitirmiş olan kişilere yönelik rıza dışı gerçekleştirilen cinsel saldırı eylemleri suç olarak kabul edilmiş, aynı Kanun’un 104. maddesinde de, cebir, tehdit ve hile olmaksızın, on beş yaşını bitirmiş olan çocukla cinsel ilişkide bulunma şikâyete bağlı bir suç olarak düzenlemiştir.

Görüleceği üzere, mağdurun suç tarihi itibarıyla on beş yaşını bitirip bitirmediği hususu, eylemin kanunda düzenlenen hangi suç tipine uyduğu veya mağdurenin şikâyetçi olup olmamasına göre faile ceza verilip verilemeyeceğinin tespiti bakımından büyük önem taşımaktadır.

Görüleceği üzere, mağdurun suç tarihi itibarıyla on beş yaşını bitirip bitirmediği hususu, eylemin kanunda düzenlenen hangi suç tipine uyduğu veya mağdurenin şikâyetçi olup olmamasına göre faile ceza verilip verilemeyeceğinin tespiti bakımından büyük önem taşımaktadır.

Öte yandan, ceza muhakemesinin amacı her somut olayda, kanuna ve usulüne uygun olarak toplanan delilerle maddi gerçeğe ulaşıp adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasının önüne geçebilmek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmektir. Gerek 1412 sayılı CMUK gerekse 5271 sayılı CMK adil, etkin ve hukuka uygun bir yargılama yapılması suretiyle maddi gerçeğe ulaşmayı amaç edinmiştir. Bu nedenle ulaşılma imkânı bulunan bütün delillerin ele alınıp değerlendirilmesi gerekmektedir. Diğer bir deyişle adaletin tam olarak gerçekleşebilmesi için, maddi gerçeğe ulaşma amacına hizmet edebilecek tüm kanuni delillerin toplanması ve tartışılması zorunludur.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

01.02.2002 doğumlu olan ve suç tarihlerinde 14 yaş 9 ay 3-8 günlük olan mağdurenin soruşturma aşamasında çocuk izlem merkezinde alınan beyanında hastane doğumlu olup olmadığını bilmediğini ifade etmesi, Yerel Mahkemece 14.02.2017 tarihli duruşmada yapılan gözlemde; mağdurenin 15-16 yaşlarında gözüktüğünün belirtilmesi, sanığın aşamalarda mağdurenin kendisine 19 yaşında olduğunu söylediğini savunması ve mağdurenin gerçek yaşının tespit edilerek suç tarihi itibarıyla on beş yaşını bitirip bitirmediğinin belirlenmesinin, sanığın eyleminin suç oluşturup oluşturmadığının yahut kanunda düzenlenen hangi suç tipine uyduğunun tespiti bakımından zorunlu olması karşısında, mağdurenin mernis doğum tutanağı temin edilerek resmi bir sağlık kuruluşunda doğup doğmadığının araştırılması, resmi bir sağlık kuruluşunda doğmadığının anlaşılması hâlinde mağdurenin anne ve babasının, doğum tarihinin belirlenmesi konusunda dinlenmeleri ve bu hususta varsa bilgisi olan diğer kişilerin tespit edilerek tanık sıfatıyla beyanlarının alınması, ayrıca mağdurenin aşı, okul kayıtları gibi diğer belgelerin ve delillerin de temin edilmesinden sonra mağdurenin yaş tespitine esas olacak şekilde kemik grafileri çektirilerek tam teşekküllü bir hastaneden içinde radyoloji uzmanının da bulunduğu bir sağlık kurulundan rapor alınması, duraksama hâlinde Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan görüş istenilerek mağdurenin gerçek yaşının bilimsel olarak tespitinden sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulmuş olması usul ve kanuna aykırıdır.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının değişik gerekçeyle kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2-Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 02.11.2020 tarihli ve 3238-4575 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının değişik gerekçeyle kabulüne karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının değişik gerekçeyle KABULÜNE,

2-Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 02.11.2020 tarihli ve 3238-4575 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3-Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 24.10.2018 tarihli ve 1230-2448 sayılı kararının, İlk Derece Mahkemesince, mağdurenin gerçek yaşı tespit edildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile hüküm kurulması nedeniyle istinaf isteminin kabulü yerine esastan reddine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

4-Dosyanın, 5271 sayılı CMK'nın 304/2. maddesine 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile eklenen (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 29.06.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16419, Karar No: 2014/1379, Tarih: 29.01.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/16419 E.  ,  2014/1379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ, TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, mirasbırakanı Sultan'ın kayden paydaşı olduğu 171 ada 17 parsel sayılı taşınmazda bulunan 1/2 payın kendisinden mal kaçırmak amacıyla dava dışı torunu Ramazan'a, ondan da Ramazan'ın yakın akrabası olan davalıya satış yolu ile temlik edildiğini, işlemlerin muvazaalı olduğunu ileri sürerek tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, mirasbırakanın yaşlı, hasta ve bakıma muhtaç durumda olmasından dolayı kendisine bakılmasını sağlamak amacıyla dava konusu payı önce ölünceye kadar bakım akdi ile torunu Niyazi'ye devrettiğini, onun bakamaması üzerine taşınmazı geri alarak yanında kaldığı, kendisi ile yakından ilgilenen ve minnet duyduğu torunu Ramazan'a satış yolu ile devrettiğini, gerçek amacın mirasçılardan mal kaçırmak olmadığını, kendisine yapılan temlikin de borca karşılık yapıldığını bildirip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, temliklerin muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 2.397.00.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 29.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15621, Karar No: 2010/758, Tarih: 18.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15621 E.  ,  2010/758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile duruşma istenilmiş ise de; dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu muhtesatın malikinin mahkeme kararı ile belirleneceği, malik ile idarenin Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddeleri uyarınca anlaşmaya varması halinde, aynı Kanunun 19. maddesi gözönüne alındığında bu durum ileride başka ihtilaflara yol açabileceğinden, Kamulaştırma Kanununun 8. maddesindeki prosedürün uygulanma olanağı yoktur.

Bu nedenle, işin esasına girilerek Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca muhtesat malikinin belirlenerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9941, Karar No: 2012/7699, Tarih: 29.03.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/9941 E.  ,  2012/7699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm kusur, kişisel ilişki ve nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı kadının tüm, davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayeti anneye verilen müşterek çocuk ... ile davalı baba arasında kurulan kişisel ilişki babalık duygularını tatmin etmeye yeterli değildir. Baba ile müşterek çocuk arasında daha uzun süreli ve yatılı olacak şekilde kişisel ilişki kurulması gerekmektedir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK.md.438/7).

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte belirtilen sebeple, gerekçeli kararın hüküm bölümünün 3. bendinin tamamen hükümden çıkarılmasına, yerine 3. bent olarak "Velayeti davacı anneye bırakılan müşterek çocuk ... ile davalı babanın her ayın 1. ve 3. Cumartesi saat 10.00'dan Pazar günü Saaat 17.00'ye kadar, dini ... günlerinin 2. günü ve babalar günü saat 10.00'dan saat 17.00'ye kadar, her yıl 1 Temmuz saat 10.00'dan -10 Temmuz saat 17.00'ye kadar kişisel ilişki kurulmasına" sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu bölümünün düzeltilmiş şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin yukarıda 1. bentte belirtilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 90.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 29.03.2012 (prş)
Yargıtay — Esas No: 2011/8567, Karar No: 2012/34571, Tarih: 16.10.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/8567 E.  ,  2012/34571 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanık ...'nin mahkumiyetine, sanık ...'ın beraatine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ... hakkında müşteki ...'i yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Müşteki ...'in silahtan sayılan bıçakla yaralanması sonucu yaşamının tehlikeye sokulması nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/1-d-son maddeleri gereğince tayin olunacak cezanın 5 yıldan az olamayacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında, müşteki ...'i yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Müşteki ... ile tanıklar ... ve ...'in anlatımlarına ve tüm dosya kapsamında göre, olay tarihinde sanık ... ile diğer sanık ...'nin müşteki ...'i yaralamaya karar verdikleri ve fiillerini gerçekleştirmek amacıyla temin ettikleri bıçaklarla müştekinin yanına gittikleri, sanık ...'nin müştekinin bacağına bıçakla vurduktan sonra müştekinin kaçmaya başladığı, sanık ...'ın ise elindeki bıçakla müştekinin peşinden koşmaya devam ettiği ve müşteki yere düşünce müştekiye vurmaktan vazgeçip diğer sanıkla olay yerinden uzaklaştıkları anlaşılmakla, tanık ...'in soruşturma aşamasındaki ve mahkemedeki beyanları arasındaki çelişkinin giderilmemesi sonuca etkili olmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Tanık ...'in soruşturma aşamasında alınan 16.11.2007 tarihli ifadesinde ve tarihsiz yüzleştirme tutanağında, sanık ... ile diğer sanık ...'nin işyerine gelerek kendisinden bıçak istediklerini, bıçak olmadığını söyleyince işyerinin önünde park halinde bulunan aracın ön koltuk altından iki bıçak aldıklarını, sanık ...'nin elinde küçük bir bıçak ile sanık ...'ın ise büyük sallama tabir edilen bir bıçakla ... Tekel büfesi istikametine doğru koşarak gittiklerini beyan etmesine, tanık ...'in soruşturma aşamasında 04.02.2008 tarihli yüzleştirme tutanağında ve mahkemede alınan yeminli ifadesinde, müşteki ...'e diğer sanık ... tarafından bıçakla vurulduktan sonra sanık ...'ın elindeki bıçakla, kaçmakta olan müşteki ...'in peşinden koştuğunu beyan etmesine ve tüm dosya kapsamına göre, sanık ...'ın ve diğer sanık ...'nin birlikte bir suç işleme kararının icrası kapsamında fiili birlikte gerçekleştirdikleri anlaşılmakla, sanık ...'ın da müşterek fail olarak sorumlu tutulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, üst Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca kısmen istem gibi BOZULMASINA, 16.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14805, Karar No: 2017/1250, Tarih: 21.02.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/14805 E.  ,  2017/1250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde çalışırken geçirdiği hastalığın meslek hastalığı olduğunun ve bu nedenle iş göremezlik derecesinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalılar vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan ...'ne yükletilmesine, 21/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/13793, Karar No: 2024/18591, Tarih: 04.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/13793 E.  ,  2024/18591 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A B O Z M A

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/812 E., 2020/357 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN

ÇOCUKLAR : ..., ..., ..., ...,

...

SUÇ : Mala zarar verme

İNCELEME KONUSU

KARARLAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23.09.2024 tarihli ve KYB-2024/95126 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocukların ... Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesinin bahçesinde bulunan aracı çaldıktan sonra çıkarmak istedikleri sırada okulun bahçesinde bulunan otomatik kapıyı zorlayarak zarar verdikleri iddia edilen olayda, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 31/10/2018 tarihli ve 2018/50228 sayılı iddianamesiyle 5237 sayılı Kanun'un 151/1. maddesi gereğince mala zarar verme suçundan cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açılması üzerine, Mahkemesince yapılan yargılama sonunda suça sürüklenen çocukların okulun bahçesindeki kapıya zarar verdiklerinden bahisle mala zarar verme suçundan cezalandırılmalarına karar verildiği, şikayetçi beyanı ve 15/09/2018 tarihli olay yeri inceleme raporuna göre de, suça sürüklenen çocukların okul bahçesinde bulunan aracı çalarken bahçede bulunan otomatik kapıya zarar verdikleri anlaşılmakla, suça sürüklenen çocukların eylemlerinin mala zarar verme suçunun nitelikli halini oluşturduğu ve bu halde suça sürüklenen çocuklara ek savunma hakkı verilerek, temel cezalarının anılan Kanun'un 152/1-a maddesi gereğince belirlenmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE