muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/2631, Karar No: 2021/44, Tarih: 18.01.2021

Birleşen davada davacı; işletmecisi olduğu ... Caddesi no:76 .../... adresindeki ... Sinemasının daha önceden dava dışı ... Sinema İşletmeleri A.Ş. ile ... Turizm Ticaret Şirketi tarafından işletilmekte iken, bu şirketlerin anılan sinema salonunu tahliye etmesi ve demirbaş eşyalarını borcuna karşılık şirkete devir ettiğini, şirket tarafından bahse konu sinema salonunun 15/06/2007 tarihinde dava dışı Makine Mühendisleri Odasına kiralanıp, işletilmeye başlanıldığını, 30/07/2007 tarihinde 5156870 nolu abonelik sözleşmesinin davalı arasında akdedildiğini, 28/04/2007 tarihinde davalı tarafından yapılan kontrolde elektrik kullanımında hatalı hesap nedeniyle geriye dönük olarak tahakkuk ettirilen fatura bedelinin önceki abone ile ilgili olması nedeniyle kabul edilmediğini, davalı şirket tarafından aleyhlerine açılan dava belirtilip, 2009 yılından itibaren bir çok defa elektrik hizmetinin kesildiğini ileri sürerek; ... Sinemasında elektrik hizmetinin kesilmesi yönünde çıkarılan çekişmenin muarazanın haksızlığının tespiti ile önlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Yerel mahkemece yapılan yargılama neticesinde; asıl davanın kabulü ile 1.000 TL'nin 29/08/2007 tarihinden itibaren işleyecek aylık %2 gecikme zammı ve gecikme zammına işleyecek %18 KDV'si ile davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline birleşen davanın reddine karar verilmiş; taraf vekillerince, asıl davanın kabulüne ilişkin kararın temyiz edilmesi üzerine Dairece verilen 17/09/2015 tarihli ve 2014/ 18313 Esas, 2015/ 14447 Karar sayılı kararla sair temyiz itirazları reddedilerek, dosyaya sunulan bilirkişi raporlarının çelişkili olduğu, davacı şirketin endeks okumalarında çarpan farkını yanlış uygulaması nedeniyle (50 çarpan yerine 20 çarpan olarak uygulanması) müterafik kusuru olduğu, TBK 114. (818 sayılı BK'nun

98/2.) maddesi delaletiyle TBK 52. (BK 44.) maddesi uyarınca indirim yapılması suretiyle uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile anılan hüküm asıl dava yönünden bozulmuştur.

Davacı ... , 01/09/2014 tarihinde asıl davanın davalılarına karşı açtığı ek davada; 28/04/2007 tarihinde kaçak tutanağı tutulduğunu, kaçak bedelinin ödenmediği, çarpan farkından kaynaklı alacağın da ödenmediğini ileri sürerek; şimdilik 57.212,60 TL çarpan farkı alacağının son ödeme tarihi olan 29/08/2007 den % 2 gecikme zammı ve KDV siyle, 12.740,28 TL kaçak kullanım bedeli alacağının 28/04/2007 den avans faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiş, anılan dava dosyası bağlantı nedeni asıl dava dosyası ile birleştirilmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak, elektrik mühendislerinden oluşan bilirkişi kurulundan rapor alınmış, davacı 21/04/2017 tarihli ıslah dilekçesiyle talep sonucunu 165.626.28 TL'ye artırmıştır.

Davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, bozma kararına uyularak, elektrik mühendislerinden oluşan bilirkişi kurulundan rapor alınmış, davacı 21/04/2017 tarihli ıslah dilekçesiyle talep sonucunu 165.626.28 TL'ye artırmıştır.

Mahkemece; asıl davanın kısmen kabulü ve %50 kusur indirim ile 83.313,14 TL çarpan fark alacağının 29.08.2007 tarihinden itibaren işleyecek aylık %2 gecikme zammı ve gecikme zammına işleyecek %18 KDV ile davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline, birleşen 2014/612 Esas sayılı dosyasında davanın kısmen kabulü ile; 12.590,35 TL kaçak elektrik bedelinin tespitinin yapıldığı 28.04.2007 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline, kaçak elektrik kullanım bedeli ile ilgili fazlaya ilişkin talebin reddine,Çarpan farkı nedeniyle talep edilen kısmın derdestlik/dava şartı nedeniyle usulden reddine, birleşen 2013/470 Esas sayılı davanın reddine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir .

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre: davacı tarafın tüm, davalı tarafın sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Faize faiz yürütülmesi 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu 121/2 (B.K 104/son) maddesi gereğince mümkün değildir. 3095 sayılı Kanun'un 3. maddesinde kanuni faiz ve temerrüt faizi hesaplanırken mürekkep faiz yürütülemeyeceği, bu konuya ilişkin Türk Ticaret Kanunu hükümlerinin saklı olduğu belirtilmiştir. TTK'nın ticari işlerde faiz serbestisini ve mürekkep faizi düzenleyen "ticari işlerde faiz" başlıklı 8. maddesinin 3. fıkrasında ise, ödünç para verme işlerinde bankalar, tasarruf sandıkları ve tarım kredi kooperatifleri hakkında hususi hükümlerin saklı bulunduğu belirtilmiştir. Bu madde kapsamında değerlendirilebilecek olan kapitale dönüşen faiz alacağı, ancak paranın faiz geliri elde etmek amacıyla ödünç verilmesi veya herhangi bir şekilde bir süre borçluda kalması üzerine faiz ödenmesinin öngörüldüğü hallerde söz konusu olabilir (HGK. 31.03.2004 tarih ve 2004/12- 63 Esas-2004/184 Karar).

Somut olayda; mahkemece, hükme esas alınan 11/10/2018 tarihli bilirkişi kurulu raporunda; çarpan farkından kaynaklanan alacak hesaplanırken asıl alacağa son ödeme tarihi olan 29/08/2007 den dava tarihi olan 17/08/2009 arasında işlemiş olan faizin ve KDV eklendiği ve dava tarihi itibari ile abonenin çarpan farkından kaynaklanan borcunun 166.626.28.- TL olduğunun belirtildiği, mahkemece davacının bölüşük kusuru nedeni ile % 50 indirim yapılarak çarpan farkı alacağı olarak 83.313.14 TL'nin 29/08/2007 den gecikme zammı ve KDV ile tahsiline karar verilmiş, diğer anlatım ile zaten faizi ile hesaplanmış alacağa yeniden faiz işletilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Ne var ki, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

Ne var ki, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacı tarafın tüm davalı tarafın sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının birinci bendin çıkartılarak yerine “Asıl davanın kısmen kabul kısmen reddi ve %50 kusur indirim ile 83.313,14 TL çarpan fark alacağının dava tarihi olan 17/08/2009 tarihinden itibaren işleyecek aylık %2 gecikme zammı ve gecikme zammına işleyecek %18 KDV ile davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline, “yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, 73,90 TL fazla alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalı tarafa iadesine, 6100 sayılı HMK'nın geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18/01/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11348, Karar No: 2013/13983, Tarih: 11.09.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/11348 E.  ,  2013/13983 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vd. aleyhine 08/02/2010 gününde verilen dilekçe ile basın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın husumetten reddine dair verilen 03/05/2013 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davacının davalılardan ...'a yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının davalılardan ...'na yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dava, basın yoluyla kişilik haklarının ihlaline dayalı manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, 26/06/2004 günü yürürlüğe giren 5187 sayılı Basın Yasası'nın 13. maddesi gereğince gazetenin sorumlu yazı işleri müdürü olan davalı ...'na ve imtiyaz sahibi olmayan diğer davalı ...'a husumet yöneltilemeyeceğinden davanın husumet yönünden reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından davaya konu yazının 01/03/2004 tarihinde yayınlandığı ve bu tarihte yürürlükte bulunan 5680 sayılı Basın Yasası’nın 16. maddesinde, basın yoluyla işlenen suçlar nedeniyle ceza yönünden kimlerin sorumlu tutulacakları açıklanmış; aynı yasanın 17. maddesinde de hukuki sorumluluğun kimlere ait olacağı gösterilmiştir. Anılan bu maddeler birlikte değerlendirildiğinde; basın yoluyla gerçekleştirilen haksız eylemlerden doğan zararlardan dolayı yazıyı yazan ve sorumlu müdür ile yayın sahibinin müteselsilen sorumlu oldukları sonucuna varılmak gerekir. Açıklanan bu düzenleme karşısında, gazetenin sorumlu müdürü olan davalı ...'nun pasif husumet ehliyeti vardır. Mahkemece bu durum göz ardı edilerek anılan davalı yönünden işin esasının incelenmesi gerekirken, dava konusu yayınların yapıldığı tarihten daha sonra 26/06/2004 tarihinde yürürlüğe giren 5187 sayılı Basın Kanunu’na göre husumetten reddedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) nolu bentte açıklanan nedenle davalılardan ... yönünden BOZULMASINA, davacının davalılardan ...'a yönelik temyiz itirazlarının ilk bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 11/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/31362, Karar No: 2013/7025, Tarih: 04.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/31362 E.  ,  2013/7025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/07/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı   tarafından borçlu keşideci A.İ.Ç hakkında çeke  dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı, takip kesinleşmeden keşideci – borçlunun vefatı üzerine takibin yasal  mirasçılarına  yöneltilerek mirasçılara  örnek 10 numaralı ödeme emri tebliğ edildiği ve ödeme emrinin  davacı -borçluya   19.03.2009 tarihinde tebliğ edildiği , tebliğ üzerine davacı – borçlunun  22.06.2010  dava tarihli  icra mahkemesine başvurusu ile   takibe konu senedin teminat senedi olduğunu ,mükerrer takip yapıldığını   , bedelsiz kaldığını ,yetkili icra dairesinde takip yapılmadığını ve   23.06.2009   ile 24.12.2009 tarihleri arasında takip  dosyasında işlem yapılmadığından  zamanaşımı nedeniyle icranın geri bırakılmasını  ve takibin iptalini  talep ettiği , mahkemece istemin reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

1) Alacaklının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlunun takibin kesinleşmesinden sonraki zamanaşımı şikayeti dışındaki itirazları, İİK. nun 168/5.maddesi kapsamında olup bu maddeye göre beş günlük sürede yapılması gerekir.

O halde, mahkemece borçlunun takibin kesinleşmesinden sonraki zamanaşımı şikayeti dışındaki diğer itirazlarının süre aşımı nedeniyle reddi gerekirken işin esası incelenerek yazılı gerekçe ile reddi isabetsiz olup, kararın bu nedenle bozulması gerekir ise de sonuçta itiraz reddedildiğinden  alacaklının temyiz itirazlarının reddi ile sonucu  doğru mahkeme kararının  bu yönüyle  onanmasına,

2) Borçlunun temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlar Kanunu’nun 133.maddesine nazaran daha özel nitelikte bulunan ve TTK.nun 730/18.maddesi gereğince çekler hakkında da uygulanması gereken aynı kanunun 662.maddesinde zamanaşımını kesen sebepler “dava açılması, takip talebinde bulunulması, davanın ihbar edilmesi veya alacağın iflas masasına bildirilmesi” şeklinde sınırlı olarak sayılmıştır. Yine, TTK.nun 730/18. maddesinin göndermesi ile uygulanması gereken aynı kanunun 663/2. maddesi gereğince zamanaşımı kesilince son işlem tarihinden itibaren, müddeti aynı olan yeni bir zamanaşımı işlemeye başlar. Ayrıca, alacaklının, takibin ilerlemesine yönelik her takip işlemi ile de zamanaşımı kesilir ve yeni bir süre işlemeye başlar.

Borçlunun icra mahkemesine başvurusu ayrıca takip dayanağı senedin  23.06.2009 ila  24.12.2009  tarihleri arasında  zamanaşımına uğradığına ilişkin olup, somut olayda, alacaklı tarafından zamanaşımı dolmadan 11.07.2008  tarihinde takibe başlandığı 19.03.2009 tarihinde ödeme emrinin davacı – borçluya tebliğ edildiği ve 23.06.2009 tarihinde kadar   takibin ilerlemesine yönelik işlemler yapıldığı,  ancak alacaklı tarafından davacı – borçlu hakkında  23.06.2009 – 22.06.2010  tarihleri arasında bir takip işlemi yapılmadığı, yine  Mahkemece zamanaşımı şikayeti konusunda hüküm kurulurken dikkate alınan Keşan Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/29 esas sayılı dosyasında takibin  durdurulmasına ilişkin karar olmadığı gibi  davacı – borçlunun  söz konusu dosyada taraf olmadığı da anlaşılmıştır. Alacaklı tarafça  borçlu – davacı hakkında belirtilen süreler içerisinde zamanaşımını kesen herhangi bir işlem yapılmadığından, TTK'nun 726. maddesinde yazılı altı aylık çek zamanaşımı süresinin S.Ç yönünden dolduğu görülmektedir.

O halde mahkemece, İİK.nun 71. maddesinin göndermesi ile aynı Kanun'un 33/a maddesi hükmü uyarınca borçlu S.Ç yönünden icranın geri bırakılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile şikayetin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2) nolu bentte yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04/03/2013 günündeoybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29427, Karar No: 2014/33589, Tarih: 22.10.2014

**3. Ceza Dairesi         2014/29427 E.  ,  2014/33589 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2014/215893

MAHKEMESİ: Finike Asliye Ceza Mahkemesi

Esas No : 2014/29427

Karar No : 2014/33589

Kasten yaralama suçundan sanık C.. T..'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2 ve 86/3-e maddeleri uyarınca 180 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı Kanun’un 58/6. maddesine göre cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, cezasının infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Finike Asliye Ceza Mahkemesinin 02/05/2013 tarihli ve 2010/234 Esas, 2013/264 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 03.06.2014 tarih ve 2013/11116 – 38025 sayılı yazısıyla kanun yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 12.06.2014 tarih ve 2014/215893 sayılı tebliğnamesi ile Dairemize gönderilmekle incelendi.

Mezkur ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 1) Sanığın sabıka kaydında tekerrüre esas ilamlarının bulunması karşısında, hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 86/2-3-e maddesinden uygulama yapılırken aynı Kanun'un 58/3. maddesi gereğince hapis cezasının tercih edilmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde para cezasına hükmedilmesinde,

2) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/2. maddesinde “Suç tanımında hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörüldüğü hallerde, hapis cezasına hükmedilmişse; bu ceza artık adli para cezasına çevrilmez’’ hükmünün yer alması, aynı Kanun’un 86/2. maddesinde hapis cezası ile adli para cezasının seçenek olarak öngörülmüş bulunması karşısında, sanık hakkında tayin olunan 4 ay hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesinde,

3) Kabule göre de, 5237 sayılı Kanun’un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılma kararı verilebilmesi için hapis cezasına mahkumiyetin zorunlu olduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde,

4) Hükümde adli para cezası tayin olduğu halde, bir gün karşılığı ödenecek adli para cezasının miktarı belirlenip, infaz edilecek tutarın açıkça gösterilmemesinde;

5) Netice cezanın adli para cezası olmasına göre, 5237 sayılı Kanun'un 58/6.maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine yasal imkan bulunmadığının gözetilmemesinde; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5) Netice cezanın adli para cezası olmasına göre, 5237 sayılı Kanun'un 58/6.maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine yasal imkan bulunmadığının gözetilmemesinde; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma isteyen yazısına dayanan tebliğnamede ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden; Finike Asliye Ceza Mahkemesinin 02.05.2013 tarih ve 2010/234 Esas, 2013/264 sayılı kararının tebliğnamenin 1 ve 2 nolu bozma nedenleri yönünden sanığın aleyhine sonuç doğurmamak üzere 5271 sayılı 309.madde gereğince kanun yararına BOZULMASINA, 3, 4 ve 5 nolu bozma nedeni yönünden ise 5271 sayılı 309/4.maddesinin ( d ) bendi gereğince kanun yararına BOZULMASINA, hükmün kasten yaralama suçuna ilişkin A fıkrasından 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde öngörülen hak yoksunluğuna ve TCK'nin 58. maddesi gereğince tekerrür uygulanmasına ilişkin parağrafların çıkartılmasına, sanığa verilen 180 gün adli para cezasının, TCK'nin 52/2. maddesi uyarınca sanığın ekonomik ve sosyal durumu gözetilerek günlüğü takdiren 20 TL'den olmak üzere 3600 TL. adli para cezasına çevrilmesine, infazın bu şekilde yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11695, Karar No: 2011/1869, Tarih: 23.02.2011

**6. Hukuk Dairesi         2010/11695 E.  ,  2011/1869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, Ekim 2007-Nisan 2008 arası 28.526,26 TL kira parasının tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre temyiz eden davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davalı vekilinin Nisan 2008 ayı kira alacağına ilişkin temyiz itirazlarına gelince ;

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 07.01.2005 başlangıç tarihli ve üç yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kira parası KDV hariç 3.004,17 TL olarak belirtilmiş, sözleşmenin genel şartlar bölümü 13. maddesinde 1. yıl bitiminde kira bedelinin her yıl bir önceki yılın DİE'ce yayımlanan TEFE oranında arttırılması suretiyle bulunacağı,kira bedelinin peşin ödenebileceği gibi üçer aylık dönemler halinde taksitle de ödenebileceği kararlaştırılmıştır. Bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar. Davalı, 17.04.2008 tarihinde kiralananı boşaltmış olup bu konuda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Kiralanan bu tarihe kadar davalının kullanımında olduğundan davalı bu tarihe kadar kira parasından sorumludur. Davadaki istek de davalının kullanımında kalan süreye ilişkin kira parasının tahsiline ilişkindir. Bu durumda mahkemece, davalının Ekim 2007 tarihinden kiralananın tahliye edildiği 17.04.2008 tarihine kadar oluşan kira parasından sorumlu tutulması gerektiği halde Nisan 2008 ayı sonuna kadar kira parasından sorumlu tutulması doğru görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarda ( 2 ) No’lu bentte yazılı nedenlerle BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 23.2.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1441, Karar No: 2011/2744, Tarih: 07.03.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/1441 E.  ,  2011/2744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.08.2009 gününde verilen dilekçe ile zararın önlenmesi, komşuluk hukuku gereğince izin verilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.03.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, komşu taşınmaz maliki davalının yağmur sularının normal akışını engellemesi ve kot farkı nedeniyle binasının zarara uğradığını ileri sürerek davalının taşınmazında ark yapılmasına izin verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının yaptığı duvar nedeniyle zarar oluştuğunu, duvarın kaldırılıp taşınmazlar arasında ara bölge oluşturulması gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava kabul edilmiş, hüküm davalı tarafca temyiz edilmiştir.

Türk Medeni Kanununun 742. maddesine göre, bir taşınmaz maliki, üst taraftaki araziden kendi arazisine doğal olarak akan suların akışına katlanmak zorundadır. Komşulardan hiçbirisi bu suların akışını diğerinin zararına değiştiremez. Sular fazla akmış ise Türk Medeni Kanununun 742/2 maddesi uyarınca, alt taraftaki arazi maliki, akan sulardan zarar görmekte ise, gideri üstteki arazi malikine ait olmak üzere, kendi arazisinde yapılacak mecrayla fazla akan suların tahliyesini isteyebilir.

Somut olayda; fen ve inşaat bilirkişisi tarafından düzenlenen 11.02.2010 tarihli raporda komşu parseller arasında 2.50 metre yüksekliğinde kot farkının olduğu, davacı parselindeki binanın komşu parselin bahçe hizasında yapılması nedeniyle, komşu parselin bahçesinde toplanan yağmur sularının davalının giriş kapısından tahliye edilemediği, davalı parselinden beton ark yapılması gerektiği belirtilmiş ancak kroki düzenlenmemiştir.

Tespit dosyası içinde, Belediye Başkanlığınca 04.02.2009 tarihinde davalıya hitaben yazılan yazıda, davalının avlusundaki yağmur sularının komşu duvar kenarında biriktiği, bu kısma beton ark ve biriktirme rogarı yapılmak suretiyle davacının avlusundan tahliye edilebileceği bildirilmiştir.

Tespit edilen bu durum karşısında bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir. Mahkemece mahallinde yeniden inceleme yapılarak, belirtilen ilkeler de dikkate alınarak yukarıdaki davalı parselinden sızan yağmur sularının davacı parselinden yapılacak bir mecra ile tahliyesinin mümkün olup olmadığı, mümkün ise nasıl yapılacağı ve yapım gideri belirlenip, rapor krokiye bağlanarak raporlar değerlendirilip bir hüküm kurulmalıdır.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 07.03.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.