muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1402, Karar No: 2024/15932, Tarih: 19.12.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/1402 E.  ,  2024/15932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1309 E., 2023/1787 K.

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Defter ve belgeleri gizleme suçunda suç tarihinin, sanığa ibraz için verilen 15 günlük sürenin bitimini izleyen tarih olduğu cihetle; sanığa 14.05.2013 tarihinde tebligat yapıldığı gözetildiğinde 30.05.2013 olan suç tarihinin karar başlığında 02.10.2013 olarak yanlış yazılması isabetsizliğinin mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranında indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan ve sanığın adli sicil kaydı da gözetilerek hükmün birinci paragrafından sonra gelmek üzere "7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 4. fıkrası gereğince tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı anlaşılmakla sanığın cezasında yarı oranda indirim yapılarak 9 AY HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," fıkrasının eklenmesi ve 5237 sayılı TCK'nın 62. Maddesinin uygulandığı fıkrada yer alan "15 AY" ibaresi çıkarılarak yerine "7 AY 15 GÜN" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/489, Karar No: 2021/752, Tarih: 15.06.2021

**Hukuk Genel Kurulu         2019/489 E.  ,  2021/752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi Sıfatıyla)

1. Taraflar arasındaki "işçilik alacakları” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; ... Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi Sıfatıyla) verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesi tarafından yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

4. Mahkeme ilk kararında; hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davacının ikramiye, tediye, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 85.221,00TL alacak ve tazminatın 10.09.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalıdan tahsiline, yıllık izin ücreti alacağı yönünden husumet yokluğundan davanın reddine karar verildiği, bu kararın davalı vekili tarafından temyizi üzerine Özel Dairece, davalının sair temyiz itirazlarının reddine karar verildikten sonra fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları haricindeki talep edilen alacakların belirsiz alacak davasının konusunu oluşturmayacağından söz konusu talepler bakımından davanın hukukî yarar yokluğundan reddine karar verilmesi, öte yandan dava konusu her bir alacak hakkında karar verilerek sonuca gidilmesi gerektiği gerekçeleriyle oy çokluğu ile bozma kararı verilmesi sonrası mahkemece yapılan yargılamadaki 02.03.2017 tarihli duruşmada ara karar ile bozma kararına uyulmasına karar verilmiş, ancak gerekçeli direnme kararında; önceki gerekçeye ilaveten Yargıtay bozma kararına uyulmasına karar verilmiş ise de yıllık izin ücreti ve ikramiye alacağına yönelik davaların, belirsiz alacak davası olarak açılamayacağı yönünden değil, kararın açık ve ayrıntılı olması gerektiği yönünden uyulduğu, alacağın hesaplanmasına ilişkin bilirkişi incelemesi yaptıran mahkemenin davacı işçiden alacakları hesaplayarak dava açmasını beklemesinin adaletsiz olacağı, Yargıtay Daireleri arasında da görüş birliği olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile brüt 17.649,04TL fazla çalışma ücreti alacağının 100,00TL’sinin dava, kalan 17.549,04TL’sinin ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile, brüt 4.397,36TL ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağının 100,00TL’sinin dava, kalan 4.297,36TL’sinin ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile, brüt 8.710,15TL hafta tatili ücreti alacağının 100,00TL’sinin dava, kalan 8.610,15TL’sinin ıslah tarihinden itibaren yasal faiz ile, brüt 25.509,58TL ikramiye alacağının 100,00TL’sinin dava, kalan 25.409,58TL’sinin ıslah tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, yıllık izin ücreti alacağı (16.533,18TL) talebinin reddine karar verilmiştir.

5. Burada usul hukuku ile ilgili olarak ortaya çıkan sorun bozma kararının taraflara tebliği ile duruşmada mahkemece “bozma ilamına uyulmasına” ilişkin ara kararı oluşturulmasına karşın, bu hukukî sonucun tam aksine bir karar verilmesinin hukuken mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

6. Bilindiği üzere bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka usulî kazanılmış hak denilir. Örneğin mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar.

7. "Bir mahkemenin Temyiz Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukukî esaslar gereğince karar verme mükellefiyeti meydana gelir ve bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozmada gösterilen esaslara aykırı bulunması, usule uygun sayılamaz ve bozma sebebidir, meğer ki bu aykırılık sadece bozma kararında gösterilen bir usul kaidesine ilişkin bulunsun ve son kararın neticesini değiştirecek bir mahiyet arz etmesin. Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince muamele yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisi lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usuli müktesep hak yahut usule ait müktesep hak denilmektedir. Usul Kanunumuzda bu şekildeki Usule ait müktesep hakka ilişkin açık bir hüküm konulmuş değilse de Temyizin bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan gayesi ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukukî alanda istikrar gayesine dahi ermek üzere kabul edilmiş bulunması bakımından usule ait müktesep hak müessesesi; usul kanununun dayandığı ana esaslardandır ve amme intizamıyla da ilgilidir.

Gerçekten, mahkemenin doğru bularak uyduğu ve yahut kanun gereğince uymak zorunda olduğu bozma kararı ile dava, usul ve kanuna uygun bir çığıra sokulmuş demektir. Buna aykırı karar verilmesi, usul ve kanuna uygunluktan uzaklaşılması manasına gelir ki, böyle bir netice asla kabul edilemez” (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı).

8. Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usulî kazanılmış hak” olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır. Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir İçtihadı Birleştirme Kararı (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili bir yeni kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma kararına uyulmuş olmakla oluşan usulî kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır. Benzer şekilde uygulanması gereken bir kanun hükmü, hüküm kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilirse, usulî kazanılmış hakka göre değil, Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni duruma göre karar verilebilecektir

9. Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usulî kazanılmış haktan söz edilemez (Kuru B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü – C. V, 6. b ... 2001, s 4738 vd).

10. Usulî kazanılmış hakkın hukukî sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

11. Tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde somut olayda, davalı vekilinin temyiz üzerine verilen Yargıtay bozma kararı sonrası mahkemenin bu karara uyması ile taraflar yararına usulî kazanılmış hak olmuştur. Burada usulî kazanılmış hakkın gerçekleşmesine engel olacak istisnai bir durum da bulunmadığına göre, artık önceki kararda direnilmesi usulen mümkün değildir. Usulî kazanılmış hak ilkesi kamu düzeni ile ilgili olup temyiz aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir.

12. O hâlde mahkemece bozmaya uyulmakla gerçekleşen usulî kazanılmış hak nazara alınarak hükmüne uyulan bozma gereklerinin yerine getirilmesi gerekirken, direnme kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, direnme kararının bozulması gerekir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Direnme kararının, değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. maddesi gereğince usulden BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre tarafların temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.06.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5790, Karar No: 2014/3618, Tarih: 26.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2012/5790 E.  ,  2014/3618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 1.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 1.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 29/12/2011 tarih ve 2008/212-2011/256 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin Türkiye'nin coğrafi, fiziki, siyasi haritalarının lisanslı üreticisi olduğunu, haritaların FSEK kapsamında telif koruması altında olduğunu, müvekkili ile davalı arasında haritaların kullanımına ilişkin 29/08/2007 tarihinde protokol imzalandığını, bu protokol uyarınca davalının Türkiye ve Dünya Coğrafyası Atlaslarını basmak, pdf formatında düzenlemek için müvekkiline 5.000 USD doları ödeme yaptığını ve söz konusu atlasları ... Gazetesiyle birlikte promosyon olarak dağıtıldığını, ancak davalı tarafından 6-7 Eylül 2008 tarihinde Sabah Gazetesi'yle birlikte dağıtılan atlasların müvekkilinden izinsiz olarak dağıtıldığını, harita ve kaynak kodlarının izinsiz olarak kullanıldığını, söz konusu kullanım nedeniyle müvekkilinin zarara uğradığını, maddi ve manevi zararının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin davacı ile 2007 yılında iki atlasın ... Gazetesi'nde promosyon olarak dağıtılması için sözleşme imzalandığını ve sözleşme gereğince bir kere söz konusu atlasların promosyon olarak dağıtıldığını, daha sonra müvekkilinin 2008 yılında dava dışı ... Yayıncılık Dağıtım Tic. Ve San. Ltd. Şti ile anlaşarak başka bir harita dağıtımı daha yaptığını, bu haritaların ... ... ve İlk ... isimli eserler olduğunu, bu eserler için adı geçen firmaya fatura karşılığı bedelinin ödendiğini, bu nedenle müvekkiline husumet düşmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; iddia, savunmalar ve dosya kapsamına göre, davacının kendi haritalarının davalının kullanımından önce kamuya sunduğunu tarihi geçerli belge ile kanıtlayamadığı, davalının da hak sahibi olduğunu iddia eden dava dışı firmadan telif bedelini ödeyerek yayınlama hakkını aldığı, Fikir ve Sanat Eserleri Kanununun 11. maddesine göre

yayınlanmış eser nüshalarında o eserin sahibi olarak adını kullanan kimsenin aksi sabit oluncaya kadar o eserin sahibi sayıldığı, davacının ... Yayıncılığa karşı dava açmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4.05 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 26/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8208, Karar No: 2018/6994, Tarih: 18.09.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/8208 E.  ,  2018/6994 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

A) Sanık ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükmüne ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun V.U.K' nin 359/b-1 maddesindeki cezasının üst sınırına göre, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle suçun işlendiği 31/12/2005 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE,

B) Sanık ... hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında; sanık ... hakkında ise 2008 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat hükümlerine ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanıkların savunmalarında şirket ortağı ve yöneticisi olduklarını yeni öğrendiklerini, şirketle bir ilgilerinin bulunmadığını, sahte fatura düzenlemediklerini beyan etmeleri; mükellef şirket tarafından 2008 takvim yılında KDV beyannamesi verilmemiş olsa da mükellef şirketten mal ve/veya hizmet aldığını beyan eden şirketlerin verdiği Ba formlarından 9.849,00 TL tutarında 4 adet faturanın düzenlendiğinin anlaşılması karşısında; suçun unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1- Sahte fatura düzenleme suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosyada bulunmadığı ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; sanıkların 2007 ve 2008 takvim yıllarında düzenlendiği iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaları kullandığı belirlenen mükellefler tespit edilip haklarında karşıt inceleme raporu düzenlenip düzenlenmediğinin ilgili vergi dairesinden sorularak, düzenlenmiş ise onaylı örneklerinin getirtilmesi,

b) Aynı mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması,

c) Faturaları kullanan mükellef yetkililerinin CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıklarının, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının sorulması,

d) 19/10/2005 tarihli yoklama tutanağında imzası bulunan şirket müdürü ... tarafından tayin edildiği belirtilen ... ile 31/01/2006 tarihli yoklama tutanağında imzası bulunan Veysel Cansız isimli kişilerin tanık olarak dinlenmesi, sanıkları tanıyıp tanımadıklarının, sanıkların şirketi fiilen idare edip etmediklerinin sorulması,

Sonucuna göre, tüm deliller birlikte tartışılarak sanıkların hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, 18.09.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4324, Karar No: 2012/7322, Tarih: 15.05.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/4324 E.  ,  2012/7322 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ortaklığın giderilmesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı ortaklığın giderilmesi davasına dair karar davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmediğinden, mahkemece 22.02.2012 tarih ve 2011/208 - 2011/348 sayılı kararla temyiz dilekçesi reddedilmiş, red kararı yasal süre içinde temyiz edilmiş olmakla dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, beş adet taşınmazın ortaklığının giderilmesine ilişkindir. Mahkemece, satış suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir..

Davalı ...’ya hüküm, Tebligat Kanununun 21. maddesine göre tebliğ edilmişse de, tebliğ sırasında adreste bulunmama sebebi yazılmaması karşısında, Tebligat Kanunu 21.maddesine uygun tebliğ edildiğinden bahsedilemez. Bu nedenle hükmü temyiz eden davalı ...’nın öğrenmeye göre temyiz istemi süresinde olduğundan, mahalli mahkemenin 22.02.2012 gün ve 2011/208-348 sayılı ek kararının kaldırılmasına karar verildi. Dosyadaki tüm kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları paylı veya elbirliği mülkiyetine konu taşınır veya taşınmaz mallarda paydaşlar (ortaklar) arasında mevcut birlikte mülkiyet ilişkisini sona erdirip ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan iki taraflı taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davasını paydaşlardan (ortaklardan) biri veya bir kaçı diğer paydaşlara (ortaklara) karşı açar. Davada bütün paydaşların (ortakların) yer alması zorunludur. Paydaşlardan veya ortaklardan birisinin ölmesi halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir.

Mülga 1086 sayılı HUMK.nun 73.maddesini karşılayan, 6100 sayılı HMK.nun 27.maddesine göre de, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi haklarıyla bağlantılı olarak, hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Hukuki dinlenilme hakkı, Anayasanın 36.maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6.maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsurudur.

Mülga 1086 sayılı HUMK.nun 73.maddesini karşılayan, 6100 sayılı HMK.nun 27.maddesine göre de, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi haklarıyla bağlantılı olarak, hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Hukuki dinlenilme hakkı, Anayasanın 36.maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6.maddesinde düzenlenen adil yargılanma hakkının en önemli unsurudur.

Olayımıza gelince; davalı ...'ya dava dilekçesi Tebligat Kanununun 21.maddesine göre tebliğ edilmişse de, tebligat mazbatasındaki adresin, "adres kayıt sistemi"nde gösterilen adres ile aynı olup olmadığı belirtilmemiştir. Bu durumda tebliğ işleminin Tebligat Kanununun 6099 sayılı Kanunla eklenen 21/2 maddesinde belirtilen usule uygun olduğu söylenemez. Ayrıca, komşu imzası ya da imzadan imtinaya ilişkin bir kayıt da bulunmadığından Tebligat Kanununun 21/1 maddesinde belirtilen usule de uyulmamıştır. Bu nedenle yapılan tebligat usulsüz olduğundan davalının duruşmadan haberdar olduğundan sözedilemez. Ayrıca, dava konusu edilen ve satışına karar verilen ... parselin tapu kaydına göre, 8/16 pay sahibi ... davada taraf olarak gösterilmediği gibi davaya da dâhil edilmediği anlaşılmıştır. Bu durumda taraf teşkili sağlandığı söylenemez.

Bu nedenlerle; davalı ...'ya Tebligat Kanununda değişiklik yapan 6099 sayılı Kanunun 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe girdiği gözetilerek, usulüne uygun tebligatın yapılması, dava konusu ... parselde pay sahibi ...'nin sağ ise kendisinin, ölü ise ilgilisinden mirasçılık belgesi istenerek, mirasçılarının davaya dahil edilerek, taraf teşkili sağlandıktan sonra, işin esasının incelenmesi gerekirken, taraf teşkili sağlanmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 15/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.