muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/19423, Karar No: 2014/14867, Tarih: 17.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/19423 E.  ,  2014/14867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece verilen ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dairemizce de benimsenen HGK. nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21875, Karar No: 2015/20089, Tarih: 19.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/21875 E.  ,  2015/20089 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Gümüşhacıköy Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 16.06.2015

No : 2014/25-2015/136

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01.10.2008 tarihine kadar geçen çalışmalarının göz önünde bulundurularak itibari hizmet süresinin sigortalılık sürelerine eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum ve davalı G.. A.. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 4-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu ancak, geçiş hükümlerini içeren aynı Yasa'nın Geçici 7. maddesi hükmünde "bu Kanun"un yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun'un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibari hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler.” hükmü ve genel olarak yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın Ek 5. maddesidir.

Anayasa Mahkemesi’nin 27.03.2007 tarihli 26475 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 04.10.2006 tarihli ve 2002/157 Esas 2006/97 Karar sayılı kararı ile 506 sayılı Yasa'ya 2098 sayılı Yasa ile Ek 1. madde olarak eklenen, 3395 sayılı Yasayla kapsamı genişletildikten sonra 3520 sayılı Yasa ile Ek. 5. madde olarak numaralandırılan düzenlemede yer alan "azotlu gübre ve şeker sanayii" ibaresi iptal edilmiş ise de, Anayasa’nın 153/5. maddesi uyarınca Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının geriye yürümeyeceği ilkesi de gözetildiğinde, davacının Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararının yürürlük tarihi olan 27.03.2007 tarihinden önceki dönem yönünden itibari hizmetten yararlandırılması mümkün değildir. İtibari hizmet süresi olanağından 27.03.2007 tarihinden önceki dönemde yararlanmak için, Yasanın öngördüğü biçimde, işkolu ve işyeri koşullarının birlikte gerçekleşmesi zorunluluğu vardır.

./..

./..

Mahkemenin, ilk hükmü Dairemizce, 28.03.2007 – 30.09.2008 tarihleri arasındaki dönem yönünden anılan madde koşullarının davacı yönünden gerçekleşip gerçekleşmediği hususlarında davacının çalıştığı birim, görevi belirlenip, işyerinde keşif yapılarak işyerinde gaz maskesi kullanma şartlarının doğup doğmadığı yönünde araştırma ve uzman iş güvenliği heyetinden alınacak rapor sonucuna göre karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına rağmen, mahkemece, işyerinin kapalı olduğundan bahisle keşif yapılmadığı, Diyarbakır 1. İş Mahkemesi’nin 2013/360 E sayılı dosyası emsal alınıp, bu dosyada alınan bilirkişi raporu irdelenerek, eldeki dosyada düzenlenen bilirkişi raporu esas alınarak, yazılı şekilde karar verilmesi, eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Mahkemece, 28.03.2007 – 30.09.2008 tarihleri arasında davacının, çalıştığı birim ile yaptığı iş (üretim, bakım, aşçı, teknik eleman, temizlik elemanı, odacı, bahçıvan, yazıcı, güvenlik görevlisi, sevkiyatçı, ambarcı vs.), işverenden davacının işyeri şahsi dosyası da celbedilerek tereddüde mahal vermeyecek şekilde tespit edilmeli; davacının çalışmasına konu davalı işverenin işyeri ile ilgili denetimlerin yapıldığı müfettiş raporları araştırılıp celbedilmeli; işyerinin bölümleri, nitelikleri ve buralardaki çalışma süreleri somutlaştırılmalı; işyerinin fiziksel koşulları keşif ile tespit edilmeli; davalı işveren vekilince, eldeki dava dosyası ile emsal nitelikte olduğu belirtilen Adıyaman İş Mahkemesinin 2008/823E – 2011/25 K. Sayılı dosyası celbedilmeli; işlenilen tütün miktarı, işleme esnasında kullanılan kimyasal maddeler ( zehirler vs.) ve kimyasal maddelerin kullanılma dönemleri işverenden sorulup, kullanılan maddelerin insan sağlığına etkileri ve gaz maskesi ile korunmanın şart olup olmadığı hususlarını da değerlendiren işgüvenliği konularında uzman bilirkişiden rapor alınmalı; alınan rapor mevcut delillerle birlikte değerlendirilerek sonucuna göre davacının 506 sayılı Yasa’nın Ek 5. maddesinin IV.bendin (1.2.3.4.) alt bentlerinde belirtilen işleri yaparken fiziksel dış etkenlerin ve olumsuz çalışma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği irdelenerek karar verilmelidir

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz, edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMAS1NA, temyiz harcının istek halinde davalılardan G.. A..'ye iadesine, 19.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9317, Karar No: 2013/14660, Tarih: 02.12.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/9317 E.  ,  2013/14660 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozmak, silahlı terör örgütüne yardım, kasten insan öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama, patlayıcı madde bulundurma, 6136 sayılı Kanuna aykırılık, resmi belgede sahtecilik

Hüküm : 1- Sanıklar ... ve ... hakkında; TCK'nın 220/7, 314/3. maddeleri yollamasıyla 314/2, 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- Sanık ... hakkında;

a- TCK'nın 302/1, 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

b- TCK'nın 174/1-2, 62/1, 52/2-4, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet (3 kez)

c- TCK'nın 302/2. maddesi yollamasıyla TCK'nın 82/1-c, 35/2, 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

d- TCK'nın 302/2. maddesi yollamasıyla TCK'nın 86/2-3(a), 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet (2 kez)

e- TCK'nın 204/1, 43/1, 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet (2 kez)

f- 6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK'nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63, 54. maddeleri uyarınca mahkumiyet, zoralım

Sanık ... hakkında duruşmalı, diğer sanıklar yönünden ise duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

1- Sanık ... hakkında Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozmak, kasten insan öldürmeye teşebbüs, patlayıcı madde bulundurma, 6136 sayılı Kanuna aykırılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Sanığın, 29.07.2005 günü saat 20:30 sıralarında mağdur ...'un yönetimindeki 34 TAA 06 plakalı ticari taksiye çanta içerisinde el yapımı, parça tesirli, 274 gr. A-4 (RDX, PARAFİN) madde destekli, elektrik fünyeli, cep telefonu düzenekli ve boru tipi bomba bırakması, bombanın ölüm sonucunu doğurabilecek mahiyette olduğunun inceleme ve imha raporuyla belirlenmiş olması ve düzeneği patlatılmak amacıyla sistemdeki telefon numarasını birden fazla aramak suretiyle suçun icra hareketini gerçekleştiren sanık hakkında insan öldürmeye teşebbüs suçundan her zaman dava açılıp hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliler karar yerinde incelenip, sanığın üyesi bulunduğu silahlı terör örgütünün, Devletin birliğini bozma ve ülke topraklarından bir kısmını Devlet idaresinden ayırma amacına yönelik olarak vahamet arz eden olayları gerçekleştirdiği, sanığın sübutu kabul olunan eylemlerinin amaç suçun işlenmesi doğrultusundaki örgütsel bağlılık ile ülke genelindeki organik bütünlüğüne göre, amacı gerçekleştirme tehlikesi yaratabilecek nitelikte olduğu belirlenip, kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin edilmiş, ayrıca kasten insan öldürmeye teşebbüs, patlayıcı madde bulundurma, 6136 sayılı Kanuna aykırılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarının sübutu kabul edilmiş, cezaları azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosya kapsamına göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ile duruşmalı inceleme sırasında ileri sürdüğü yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle kısmen re'sen de temyize tabi olan hükümlerin ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında kasten yaralama ve sanıklar ... ile ... hakkında silahlı terör örgütüne yardım suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyize gelince;

a- Terör örgütünün amacı doğrultusunda 07.08.2005 tarihinde saat 18:00 sıralarında Bakırköy Havalimanı Dış Hatlar Geliş Terminal girişinde bulunan aracın bagaj kısmına koyduğu canlılar üzerinde öldürücü ve yaralayıcı, cansızlar üzerinde yakıcı, yıkıcı ve tahrip edici özelliğe sahip bombayı hedef gözetmeksizin patlatarak Erhan Uğur ve Zeynep Soyutürk'ün yaralanmasına neden olan sanık ...'nın kanıtlanan eyleminin insan öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı biçimde uygulama yapılması,

b- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükme ilişkin olarak; sanıklar müdafilerinin sair itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Kanunun 85. maddesiyle TCK'nın 220/7. maddesinde yapılan değişiklik karşısında sanıkların hukuki durumlarının yeniden takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, sanık ... hakkında tayin olunan sonuç cezanın süresi yönünden kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 02.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM ŞERHİ:

02.12.2013 tarihinde verilen iş bu karar, Yargıtay Cumhuriyet savcısı Ahmet Karabulut'un huzurunda, duruşmada sanık ...'nın savunmasını yapmış bulunan Av. ...'ın yokluğunda, 18.12.2013 tarihinde usulen ve açık olarak tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2024/6323, Karar No: 2024/12037, Tarih: 23.12.2024

**7. Ceza Dairesi         2024/6323 E.  ,  2024/12037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/483 E., 2024/1154 K.

SUÇ : Astının bir şeyini çalmak

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden hüküm tesisi ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İncelenmeksizin iade

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, sanık hakkında hükmolunan cezanın nevi ve miktarına göre, sanık müdafiin duruşmalı inceleme talebinin, 5271 sayılı Kanun'un 299/1. maddesi gereğince reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık hakkında katılan ...'e yönelik astının bir şeyini çalmak suçundan 5271 sayılı Kanun'un 231. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, 7499 sayılı Kanun'un 22. maddesi ile 5271 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6/2-a maddesi gereği temyize tabi olduğu anlaşılmakla, Tebliğname'deki Bölge Adliye Mahkemesince beraat hükmü kaldırılarak verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesin nitelikli bir karar olduğu belirtilerek, dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesine dair görüşe iştirak edilmemiştir.

I. HUKUKİ SÜREÇ

1.İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 27.12.2021 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında üstün, astın veya arkadaşının birşeyini çalmak suçundan 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 132/1. maddesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53. maddesi uyarınca cezalandırılması istemi ile kamu davası açılmıştır.

2.İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.10.2023 tarihli ve 2022/13 Esas, 2023/1247 Karar sayılı kararı ile sanığın müsnet suçtan beraatına karar verilmiştir.

3.Kararın o yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin 04.06.2024 tarihli ve 2024/483 Esas, 2024/1154 Karar sayılı kararı ile beraat kararı kaldırılarak sanığın astının bir şeyini çalmak suçundan 1632 sayılı Kanun'un 132. maddesi, 5237 sayılı Kanun'un 62/1.maddesi ve 53. maddesi uyarınca beş ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna ve 1632 sayılı Kanun'un 30/1-B maddesi uyarınca Türk Silahlı Kuvvetlerinden çıkarılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231/5. maddesi uyarınca sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve sanığın beş yıl denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri; sanığın beraatına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi gerekirken mütalaaya aykırı olarak sanığın Türk Silahlı Kuvvetlerinden ihracına varacak sonuçlar yaratacak şekilde mahkûmiyet kararı verilmesinin Kanun'a aykırı olduğuna,

2.Sanık müdafiin temyiz sebepleri; kararın mütalaa, hukuk, usul ve kanuna aykırı olduğuna, görgüye dayalı tanık anlatımı bulunmadığına, sanığın isnat konusu eylemi işlemediğine dair beyanlarının aksinin her türlü şüpheden arındırılmış delille ispatlanamadığına, dosya kapsamında somut bir delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın, katılana ait cüzdandan 700,00 TL parayı katılanın rızası ve haberi olmaksızın almak suretiyle astının bir şeyini çalmak suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık astsubay ... hakkında her ne kadar katılan uzman çavuş ...'e yönelik astının bir şeyini çalmak suçundan cezalandırılması istemiyle 1632 sayılı Kanun'un 132/1 ve 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesi gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de; dosyada sanığın üzerine atılı eylemi işlediğine dair kamera kaydının bulunmadığı, katılan ve tanıkların görgüye dayalı bilgilerinin bulunmadığı, sadece tanıklar ... ve ... 'in ifadelerinde sanığın kendilerine parayı aldığına dair beyanlarının bulunduğu, bu tanıkların da görgüye dayalı bilgilerinin bulunmadığı, bu haliyle tanıklar ... ve ...'a yönelik sanığın parayı aldığına dair beyanlarının soyut beyan niteliğinde olduğu, sanık tarafından mahkeme veya savcılık huzurunda herhangi bir ikrarının bulunmadığı, mahkeme veya savcılık dışında ikrar hali kabul edilse bile bu ikrarın somut deliller ile desteklenmesi gerektiği,

dosyada somut delillerin bulunmadığı, sanığın tanıklar ... ve ...'a yönelik parayı aldığına dair beyanlarının sanık tarafından başka amaç ve gaye ile de yapılabileceği, bu haliyle şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın savunmasının aksine yüklenen suçu işlediğine dair hertürlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı maddi delil elde edilemediğinden 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereğince müsnet suçtan beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek duruşmalı yapılan yargılama sonucunda, İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca kaldırılarak, sanığın eyleminin astının bir şeyini çalmak suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanığın astının bir şeyini çalmak suçundan cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek duruşmalı yapılan yargılama sonucunda, İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün, 5271 sayılı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca kaldırılarak, sanığın eyleminin astının bir şeyini çalmak suçunu oluşturduğunun kabulü ile sanığın astının bir şeyini çalmak suçundan cezalandırılmasına ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Dava dosyasındaki belge ve bilgilere, sanık savunmasına, katılan ve tanıkların anlatımlarına göre; sanığın aşamalardaki beyanlarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmediği, sanık aleyhine beyanda bulunan şahısların olayın doğrudan görgü tanığı olmadığı, sanığın beyanının aksini ispatlayacak kamera kaydı ve benzeri delillerin dosya kapsamında bulunmadığı, sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin şüphe boyutundan öteye geçemediği, ceza yargılamasının amacının maddi gerçeğin hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde ortaya çıkarılması olduğu, şüpheden sanığın yararlanacağı ceza hukukunun genel ilkesinin varlığı, tüm suçların açık ve kesin kanıtlarla sübuta ermesi gerektiği, soyut iddia ve kuşkulu kanıtların varlığı halinde suçun sübuta ermeyeceği, bu haliyle sanığın yüklenen suçu işlediğine dair cezalandırmaya yeter her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşıldığından sanığın astının bir şeyini çalmak suçundan beraati gerekirken, yerinde olmayan gerekçe ile mahkûmiyetine karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesinin, 04.06.2024 tarihli ve 2024/483 Esas ve 2024/1154 Karar sayılı Kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2 maddesi uyarınca İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5075, Karar No: 2014/9146, Tarih: 08.07.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/5075 E.  ,  2014/9146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kavak Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/11/2013

NUMARASI : 2006/502-2013/373

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 11.12.2006 gününde verilen dilekçe ile suya elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 08.11.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, suya vaki müdahalenin men'i isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı D... Köyü muhtarlığı temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK’nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7. maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1-Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2-Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.