muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/21145, Karar No: 2023/20618, Tarih: 27.12.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/21145 E.  ,  2023/20618 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 07.11.2023 ve 24.11.2023

SAYISI : 2023/1116 E., 2023/1801 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Milas İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/79 E., 2023/35 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 07.11.2023 tarihli ek karar ile davalının temyiz dilekçesinin kesinlikten, 24.11.2023 ek karar ile de davacının temyiz dilekçesinin süreden reddine karar verilmiştir.

24.11.2023 tarihli ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartları ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü

Temyiz istemi, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 24.11.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 7/a maddesi ile Elektronik Tebligat Yönetmeliği'nin 5 ve 9 uncu maddelerine uygun şekilde elektronik yolla davacı vekiline 25.10.2023 tarihinde tebliğ edilmesine karşın temyiz dilekçesi kanuni süre geçirildikten sonra 22.11.2023 tarihinde verilmiştir.

Temyiz dilekçesinin süre aşımı sebebiyle reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 24.11.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,27.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/99, Karar No: 2011/7964, Tarih: 04.05.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/99 E.  ,  2011/7964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, 04.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9870, Karar No: 2013/764, Tarih: 05.02.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/9870 E.  ,  2013/764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosuna ve kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi dava dilekçesi ile; ... Köyünde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan kadastro çalışmalarında orman alanlarının kısmî ilâna çıkartıldığını, ... Köyü sınırları içinde bulunan, dilekçeye ekli paftada 42 nolu kırmızı ile işaretli alanın orman sayılan yerlerden olduğu halde, orman sınırları dışında bırakıldığını iddia ederek, bu alanın orman niteliğiyle Hazine adına tescilini istemiştir. Dava konusu taşınmazlar kadastro müdürlüğünce tespit edilerek tutanakları davalı olarak mahkemeye gönderildikten sonra yapılan yargılama sırasında fen bilirkişi raporuna ekli krokide (D) ile gösterilen yol ve dere bölümleri hakkında tefrik kararı verilerek, ayrı bir esasa kaydedildikten sonra yapılan yargılama sonunda, (D) ile gösterilen taşınmaz hakkında kadastro tutanağı düzenlenmediğinden davanın görev yönünden reddi ile, dosyanın görevli Salihli Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, yargılamaya, asliye hukuk mahkemesinde devam olunmuştur. Mahkemece; bilirkişi raporuna ekli krokide (D) ile gösterilen bölümün memleket haritasında yeşile boyalı orman alanında gözüktüğü gerekçesiyle davanın kabulüne ve (D) ile gösterilen bölümün orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman kadastrosuna ve kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi hükümlerine göre yapılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın (D) harfi ile gösterilen bölümünün orman sayılan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 05/02/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/755, Karar No: 2008/2033, Tarih: 15.02.2008

11. Hukuk Dairesi 2008/755 E., 2008/2033 K.

**11. Hukuk Dairesi 2008/755 E., 2008/2033 K.**

**- MARKA

- TANIŞMIŞLIK İDDİASI**- 556 S. MARKALARIN KORUNMASI HAKKINDA KANUN HÜKMÜNDE KA... [ Madde 7 ]

- 556 S. MARKALARIN KORUNMASI HAKKINDA KANUN HÜKMÜNDE KA... [ Madde 8 ]

- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 2 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada (Ankara Birinci Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi)'nce verilen 07.12.2005 gün ve 2004/15-2005/629 sayılı kararı onayan Daire'nin 02.10.2007 gün ve 2006/3968-2007/12266 sayılı kararı aleyhinde davalılar TPE ve J... O... E... Ltd. vekilleri tarafından karar düzeltilmesi İsteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi İçinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 99/23183 sayı ile tescilli "şekil+A...-..." tanınmış markasının sahibi olduğunu, davalı şirketin ise "A... W... C..." ibaresinin marka olarak tescil başvurusunda bulunduğunu, başvuru konusu işaretin müvekkili adına tescilli markasına benzer olduğunu ve itirazlarının da davalı TPE tarafından kabul edilmediğini ileri sürerek, 11.04.2003 gün ve M-757 sayılı TPE YİDK karann iptaline, İşaretin marka olarak tescili halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairemizce onanmıştır. Davalılar vekilleri, ayn ayrı karar düzeltme talep etmiştir.

Mahkemece, davacı adına tescilli 1995/169503 sayılı "A... Ayrıntılardan Kurtulun" markasının 556 sayılı KHK'nın 8/4. maddesi uyannca tanınmış marka olması nedeniyle, davalılardan J... şirketi tarafından "A... W... C..." ibaresinin farklı sınıflara ilişkin (16. ve 24. sınıflar) 30.01.2000 tarih ve 2000/1 sayılı marka başvurusuna yönelik davacı itirazlarının yerinde olduğu gerekçesiyle, davacı itirazının reddine dair TPE YİDK kararının iptaline ve tescil edilen davalı markasının da hükümsüzlüğüne karar verilmiştir.

Oysa, davacı şirket adına tescilli 1995/169503 sayılı marka başlangıçta 29.09.1995 tarihinden geçerli olarak dava dışı A... Ltd. Şti. adına tescil edildikten sonra, 04.12.2000 tarihinde yine dava dışı B... Holding A.Ş.Ve devredilmiş ve nihayet 03.10.2002 tarihinde de davacıya devredilmiştir.

Dava dosyasına sunulan deliller, mahkeme kararları ve bizzat devreden dava dışı B... Holding A.Ş.'ce dava konusu marka başvurusuna karşı TPE nezdinde yapılan itiraz dilekçelerlndeki açıklamalardan, 1995/169503 sayılı markanın dava dışı B... Holding A.Ş. tarafından 04.12.2000 tarihinde dev-ralınmasından sonraki kullanımı sonucu 556 sayılı KHK'nın 8/4. maddesi anlamında tanınmış hale getirildiği anlaşılmaktadır. Davalı J... şirketinin dava konusu marka başvurusu ise, 03.01.2000'de yani tanınmışhktan önceki bir tarihte gerçekleşmiştir.

O halde, 556 sayılı KHK'nın 8/4. fıkrası birinci cümlesi uyarınca davalı şirketin marka başvurusu yapbğı tarihte henüz tanınmış olmayan farklı hizmet sınıflarına ilişkin (35, 36 ve 41. sınıflar) 1995/169503 sayılı markanın varlığından dolayı dava konusu başvurunun tesciline engel bir halin varlığından söz edilemez. Bir başka deyişle, bir markanın tanınmış olduğuna dayalı İddia ancak, tanınmıştık statüsüne kavuştuktan sonraki tarihlerde tescil başvurusu yapılan ve tescili gerçekleşen markalara karşı ileri sürülebilir. Bu düşüncenin aksinin kabulü, başvuru konusu işaret ve kapsadığı sınıflar bakımından 556 sayılı KHK ile benimsenen tescil başvurusuyla kazanılan Öncelik ilkesine uygun düşmeyeceği gibi, tanınmış marka korumasından önce kazanılmış bir hakkın ortadan kaldırılması sonucuna yol açacağından MK'nın 2. maddesine de aykırılık oluşturur.

Somut uyuşmazlıkta da, 1995/169503 sayılı markaya önceki malik B... Holding A.Ş. tarafından devir alındığı 04.12.2000 tarihinden sonra tanınmışlık vasfı kazandırıldığına göre, anılan markanın tanınmışlık vasfına dayanılarak davalı J... tarafından 03.01.2000 tarihinde ve farklı sınıflar için yapılan marka başvurusu için de tescil engeli oluşturacağı kabul edilemez.

Ancak, dava konusu marka başvurusuna karşı B... Holding A.Ş. vekili tarafından Enstitü'ye yapılan ilk itirazda, davalı başvurusundaki 16. ve 24. sınıfları da kapsayan ve daha sonra davacıya devredilen 1999/23813 sayılı "A... M..." ibareli marka başvurusuna da dayanılmıştır. TPE Markalar Dai-resi'nce ise, davalı J... adına daha önceki bir tarihte 1998/15233 sayılı "A... T..." markasının bulunması nedeniyle başvurunun kapsadığı 16. ve 24. sınıf emtialar bakımından öncelik hakkının davalı 3...'ye ait olacağı gerekçesiyle itiraz reddedilmiştir.

O halde, taraftar arasındaki uyuşmazlığın davalı 3... adına tescilli 1998/15233 sayılı markası ile sonradan davacıya devredilen 1999/23813 sayılı marka başvurusunu oluşturan işaretler ve kapsadıkları sınıflar gözönüne alınarak 556 sayılı KHK'nın 7/1-b, 8/1-b ve 8/3. maddeleri çerçevesinde değerlendirilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, kararda yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmediğinden, davalılar vekillerinin karar düzeltme istemlerinin kabulü ile. Dairemizin 02.10.2007 tarih ve 3968/12266 sayılı onama ilamının ortadan kaldırılarak karann yukarıda açıklanan gerekçe itibariyle bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Yukanda açıklanan nedenlerle, davalılar TPE ve JL. O... E... Ltd. vekillerinin karar düzeltme taleplerinin kabulüyle Dairemizin 02.10.2007 tarih ve 3968/12266 sayılı onama ilamının ortadan kaldırılmasına, karann açıklanan gerekçe ile davalılar yaranna (BOZULMASINA), ödediği temyiz peşin, temyiz ilam ve karar düzeltme harcının isteği halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 15.02.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5758, Karar No: 2019/5122, Tarih: 05.12.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/5758 E.  ,  2019/5122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ...'nun gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, taraflar arasında 03.07.2008-03.10.2008 tarihlerini kapsayacak şekilde hizmet alım sözleşmesi düzenlendiğini, ihale süresinin bitimi nedeniyle belirli süreli iş akitleri sona eren dava dışı işçiler tarafından, çeşitli işçilik alacaklarının tahsili amacıyla açılan davalar sonucunda hüküm altına alınan toplam 110.762,86 TL’nin müvekkilince ödendiğini, söz konusu mahkeme kararları uyarınca davalının da müşterek ve müteselsil borçlu olarak sorumlu olduğunu, 5393 sayılı Belediye Kanunu’nun 67. maddesi yürürlüğe girmeden önce belediyeler tarafından asıl işlerin alt işverenlere verilmesinin geçersiz olduğu, dolayısıyla dava dışı işçilerin en baştan itibaren münhasıran davalının işçileri sayılması ve bu borcun tamamından davalının sorumlu olması gerektiğini, bunun kabul edilmemesi halinde TBK’nın 167. maddesi hükmü gereğince, müteselsil borçlular birbirlerine karşı eşit oranlarda sorumlu olduklarından, müvekkili şirketin yaptığı ödemenin yarısını davalıdan talep etme hakkına haiz olduğunu, öte yandan, işçilerin dava dışı başka taşeron şirketler nezdinde de çalıştıklarını, bu sürelere karşılık gelen işçilik alacaklarından müvekkilinin sorumlu olmadığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 110.762,86 TL’nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, davacının bünyesinde çalışan işçilerin işçilik alacakları nedeniyle, mahkeme kararına dayalı olarak yapılan ödemelerden esas itibariyle davacının sorumlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davalının zamanaşımı itirazının yerinde olmadığı, taraflar arasındaki sözleşmede, davacının alt işveren, davalının asıl işveren konumunda olduğu, sözleşme ve şartname hükümleri uyarınca, işçilerle ilgili olarak ortaya çıkacak tüm hukuki sorumlulukların davacı yükleniciye ait bulunduğu, bu itibarla iş mahkemesince hüküm altına alınan işçi alacaklarından, davacının tek başına sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Dava, iş mahkemesi kararları gereğince dava dışı işçilere ödenen işçi alacaklarının, taraflar arasındaki hizmet alım sözleşmesine dayalı olarak rucüen tahsili istemine ilişkindir.

Davanın dayanağı olan iş mahkemesi ilamlarında, tarafların müteselsilen sorumlu oldukları tutarların yanında, davalı İSKİ Genel Müdürlüğünün tek başına sorumlu olduğu tutarlara da yer verilmiştir. Davacının, davalı tarafın münhasıran sorumlu olduğu bu tutarları da dava dışı işçilere ödediği sabit olup, sorumlu olmadığı bu tutarlar yönünden davalıya rucü hakkı olduğunun kabulü gerekir. (Dairemizin emsal 03.04.2017 tarih ve 2015/8436 E., 2017/999 K. Sayılı ilamı) Mahkemece, bu kısımlar yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın tümden reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, takdir olunan 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin, davalıdan tahsili ile vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacıya ödenmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 05.12.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8818, Karar No: 2011/8242, Tarih: 14.06.2011

**4. Ceza Dairesi         2009/8818 E.  ,  2011/8242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜM : Beraat, hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Tehdit fiili, kişinin ruh dinginliğini bozan, iç huzurunu, bilinç ve irade özgürlüğünü ihlal eden bir olgudur. Fiilin mağdur üzerinde ciddi bir korku yaratabilmesi açısından sonuç almaya objektif olarak elverişli, yeterli ve uygun olması gerekir. Ayrıca tehdidin somut olayda muhatap üzerinde etkili olması şart değildir. Bu nedenle mağdurun korkup korkmadığının araştırılması gerekmez.

Tehdit suçunun manevi öğesi genel kasttan ibaret olup suçun yasal tanımındaki unsurlarının bilerek ve istenerek işlenmesini ifade eder. Olayda tasarlamanın varlığı aranmadığı gibi, saikin de önemi yoktur.

Kavga ve tartışma sırasında haksız bir fiilin kendisinde husule getirdiği şiddetli öfke ve elemin (gazabın) failin iradesini etkileyen bir etken olarak kusur yeteneğinde meydana getirdiği azalma nedeniyle koşulları varsa ancak yasal indirim nedeni olarak kabul edilebilmesi olanaklı ise de, önceden ilke boyutunda kastı kaldıran ve suçun oluşumunu engelleyen bir husus olarak kabulü mümkün değildir.

Somut olayda sanığın katılana "sen beni nasıl gazetene manşet yaparsın, sana göstereceğim, senin ayaklarını kıracağım, seni döveceğim" biçimindeki sözlerle tehdit ettiğinin kabul edilmesi karşısında, öfkenin suç kastını kaldırmayacağı, tehdit suçunda tasarlama öğesinin bulunmadığı, ayrıca tehdidin objektif olarak korku yaratacak nitelikte bulunduğu, bu nedenle olayda tehdit suçunun oluştuğu gözetilmeden beraat hükmü kurulması,

2-Hakaret suçundan kurulun hükmün incelenmesinde,

08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve TCY.nın 7/2 madde ve fıkrası uyarınca sanık yararına olan 5728 sayılı Yasanın 562.maddesinin 1.fıkrası ile CYY.nın 231/5 madde ve fıkrasında öngörülen, hükmolunan cezanın geri bırakılması sınırının iki yıla çıkarılması ve söz konusu 562.maddesinin 2.fıkrası ile de CYY.nın 231/14 madde ve fıkrasındaki, suçun soruşturulması ve kovuşturulmasının şikayete bağlı olması koşulunun kaldırılması karşısında, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağının tartışılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ... müdafii, katılan ... vekili ile O yer C.Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1756, Karar No: 2009/7356, Tarih: 16.04.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/1756 E.  ,  2009/7356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Hendek Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :16.5.2007
Yargıtay — Esas No: 2014/3585, Karar No: 2016/1178, Tarih: 11.02.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/3585 E.  ,  2016/1178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısı ile sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 11.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7869, Karar No: 2016/16082, Tarih: 22.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/7869 E.  ,  2016/16082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kayıp kaçak bedelinin iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne, yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1000 TL bedelinin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 03.12.2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 14.600,76 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde ; husumetin taraflarına ait olmayıp EPDK'ya ait olduğunu, 30/10/2009 tarihine kadar ki süreç için husumetin ...'a yöneltilmesi gerektiğini, ayrıca elektrik dağıtım işiyle sorumlu olan kurumun ... olduğunu, kayıp kaçak bedeli olarak alınan ücretin zorunlu olarak alınmasından dolayı iadesinin istenilemeyeceğini ve kısmi dava açılamayacağını belirterek reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.