muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3256, Karar No: 2021/8044, Tarih: 31.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/3256 E.  ,  2021/8044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı idare vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan yerinde değildir. Ancak;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a)1.b bendinin hükümden çıkartılmasına, yerine (Bozma sonrası tespit edilen bedel ile bozma öncesi tespit edilen bedel farkı 21.390,00 TL’nin davalıya 3'er aylık vadeli hesapta işlemiş nemaları ile birlikte davalıya derhal ödenmesine) bendinin yazılmasına,

b)1.d bendinde yazılı (kararın kesinleşmesine) kelimelerinin çıkartılarak yerine (Dairemiz karar tarihi olan 31.05.2021 tarihine) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19040, Karar No: 2013/11217, Tarih: 27.06.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/19040 E.  ,  2013/11217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Eşya alacağı

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı eşya alacağı davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, menkul ve ziynet eşyalarının iadesi, olmadığı takdirde bedelinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dilekçesinde davalıda kalan davacıya ait menkul ve ziynet eşyalarının aynen iadesini, mümkün olmaz ise bedellerinin tahsilini istemiştir. Davalı vekili istemin reddini savunmuştur.

4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yargılama usullerine dair Kanunun 4.maddesinde 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (TMK.118-395 md.) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesinde bakılacağı ve geçici 1. maddesi ile de daha önce açılan davalarında Aile Mahkemelerine devri gerektiği hükme bağlanmıştır.

Olayımıza gelince; menkul ve ziynet eşyalarının iadesine veya bedelinin tahsiline ilişkin davaların Türk Medeni Kanununun yürürlüğe girmesinden önce veya sonra açılmasına bakılmaksızın Aile Mahkemesinde görülmesi zorunludur. Bu nedenle bağımsız Aile Mahkemesi bulunan yerlerde bağımsız Aile Mahkemesinde, bağımsız Aile Mahkemesi bulunmayan yerlerde ise Hakim ve Savcılar Yüksek Kurulunca belirlenen Asliye Hukuk Mahkemelerinde davanın Aile Mahkemesi sıfatıyla görülüp karara bağlanması gerekmektedir. Kişisel malların iadesi Türk Medeni Kanunun 226. maddesinde düzenlenmiş olup, davanın bu madde hükümlerine göre çözümlenmesi icap eder. Söz konusu maddenin Türk Medeni Kanununun 2. kitabında yer aldığı ve Aile Mahkemesi sıfatıyla görülüp sonuçlandırılması gerekirken bu husus düşünülmeden Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla yargılamaya devam edilip sonuçlandırılması doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 27.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12785, Karar No: 2010/4138, Tarih: 12.04.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/12785 E.  ,  2010/4138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/05/2008 tarih ve 2007/398-2008/46 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davalı vekili, müvekkiline ait “ETİ” markasının tanınmış olduğunu, davalı şirketin 13/06/2005 tarihinde “ETİLEN” markasının tescilini talep ettiğini, müvekkilinin marka başvurusuna yaptığı itirazın davalı TPE YİDK’nca nihai olarak reddedildiğini, markanın tescili halinde müvekkiline ait marka ile iltibasa yol açacağını, müvekkiline ait markanın ayırt edici karakterinin zedelenerek itibarının yıpranacağını ileri sürerek, davalı TPE YİDK’nın 19/09/2007 tarihli kararının iptali ile tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve marka sicilinden terkine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davalı şirketin başvurusuna davacı şirket tarafından yapılan itirazın, markaların kullanılacağı mal/hizmet sınıflarının farklı olması ve her iki markanın tüketici tarafından karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı gerekçesiyle reddedildiğini, yaptıkları işlemin doğru olduğunu savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkili şirketin 1956 yılında kurulduğunu ve bu markayı temizlik sektöründe kullandığını, “Etilen” sözcüğünün temizlik sektöründe kullanılan kimyasal bir madde olduğunu, “Eti” sözcüğünden türemediğini, davacının markası ile karıştırılmasının mümkün olmadığını, diğer davalı TPE’nin yaptığı işlemin yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, “Eti” ve “Etilen” sözcükleri arasında görsel, işitsel ve anlamsal bir bağ bulunmadığı, her iki markanın halk tarafından karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, “Eti” markasının 05,29,30,32. sınıflarda tescilli olduğu, “Etilen” ibaresinin ise 37. mal/hizmet sınıfında tescil edilmek istendiği, davalı şirket adına markanın tescili halinde davacı markasının ayırt edici karakterinin zedelenerek itibarının yıpranacağının mal/hizmet sınıflarının farklı olması nedeniyle söz konusu olmadığı mal/hizmet sınıflarının benzerlik ve karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2021, Karar No: 2015/6249, Tarih: 11.05.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/2021 E.  ,  2015/6249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Mahkûmiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen 25.12.2013 tarihli Ek Karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine verilen dair Ek Karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek Kararın ONANMASINA, 11.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24999, Karar No: 2016/7692, Tarih: 13.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/24999 E.  ,  2016/7692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adıyaman 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9776, Karar No: 2018/6420, Tarih: 15.10.2018

**20. Hukuk Dairesi         2016/9776 E.  ,  2018/6420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm birleşen dosya davacıları ... mirasçıları ve asıl dosya davacısı ... vekilleri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1)Dava konusu 193 ada 1 ve 2 parsel sayılı taşınmazlara ait kadastro tutanağı ve ekleri ile varsa tapu ve vergi kayıtlarının tüm tedavülleriyle birlikte davalı iseler dava dosyalarının, kesinleşmişse kadastroca oluşan tapu kayıt örneklerinin, tapu ve ilgili kadastro müdürlüklerinden getirtilmesi,

2)Dava konusu taşınmazlara komşu bulunan tüm taşınmazlara ait kadastro tutanağı ve ekleri ile varsa tapu ve vergi kayıtlarının tüm tedavülleriyle birlikte davalı iseler dava dosyalarının, kesinleşmişse kadastroca oluşan tapu kayıt örneklerinin, tapu ve ilgili kadastro müdürlüklerinden getirtilmesi ve alınan bütün cevabi yazıların dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 15/10/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15514, Karar No: 2014/23074, Tarih: 07.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/15514 E.  ,  2014/23074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7474, Karar No: 2011/23542, Tarih: 22.11.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/7474 E.  ,  2011/23542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sincan İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/01/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Katma Değer Vergisi Kanunu’nun 1/3-d maddesine göre; müzayede mahallerinde yapılan satışlar katma değer vergisine tabidir. Burada satılan malın ait olduğu kişinin KDV mükellefi olup olmamasının bir önemi bulunmamaktadır. Kanun koyucu tarafından bu yerlerdeki satışlar özel olarak KDV’ye tabi tutulmuştur. KDV Kanunu’nun 40.maddesine 4108 Sayılı Kanunla eklenen (5) numaralı fıkra ile Kanunun 17.maddesinin 1.fıkrasında sayılan kurum ve kuruluşlara, sadece vergiye tabi işlemlerinin bulunduğu dönemler için beyanname verdirme, beyanname yerine kaim olmak üzere işleme esas belgeleri kabul etme, bu mükelleflere ait verginin beyan ve ödeme zamanı ile tahsiline ilişkin usul ve esasları belirleme konusunda Maliye Bakanlığı’na yetki verilmiş bulunmaktadır. Söz konusu yetki çerçevesinde Kanunun 1/3-d maddesi uyarınca müzayede yoluyla satış yapan icra dairelerinin, bu satışlarıyla ilgili KDV’nin beyan ve ödenmesi ile ilgili işlemleri, KDV genel tebliğlerinde yer alan açıklamalara uygun yürütülür. Bu bağlamda 48 seri no’lu KDV genel tebliğinin (D) bölümünde;

İcra yoluyla yapılan satışlarda verginin mükellefinin satışı gerçekleştiren icra daireleri olduğu,

İcra dairelerince müzayede mahallinde yapılan satışlar nedeniyle hesaplanan KDV'nin en geç ilgili mevzuatı uyarınca bedelin tahsil edildiği günü izleyen günün mesai bitimine kadar vergi dairesine beyan edilip aynı süre içinde ödeneceği ve satışa ait KDV'nin bu süre içinde beyan edilerek ödenmemesi halinde tesliminin gerçekleştirilmeyeceği açıklamasına yer verilmiştir.

Yukarıdaki yasal düzenlemelerde göstermektedir ki, icra dairesinde ihale gerçekleştirildikten sonra icra dairesi, KDV'nin tarh ve tahakkuk işlemlerinin bu verginin mükellefi sıfatı ile yürütmektedir. Icra dairesinin verginin mükellefi sıfatı ile yaptığı işlemlerden doğan ihtilaflarının çözüm yeri de vergi mahkemeleridir.

O halde icra mahkemesince yargı yolu nedeni ile şikayet dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken işin esası incelenerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz ise de sonuçta istem reddedildiğinden sonucu doğru mahkeme kararının onamması gerekmiştir.

SONUÇ  : Şikayetçinin temyiz itirazlarının reddi ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 17,15 TL onama harcının mahsubuna, bakiye 1,25 TL harcın temyiz edenden alınmasına, 22.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4906, Karar No: 2013/3099, Tarih: 10.04.2013

**1. Ceza Dairesi         2010/4906 E.  ,  2013/3099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : 1)5237 sayılı TCK.nun 86/1,86/3-e, 87/1-d-son, 62/1 maddeleri gereğince 4 yıl 2 ay hapis cezası.

2)6136 sayılı Yasanın 13/1, 5237 sayılı TCK.nun 62/1 maddeleri gereğince 10 ay hapis ve 500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in mağdur ...'ye yönelik eyleminin ve 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçunun niteliği tayin, tahrike ilişen cezayı azaltıcı bir sebep bulunmadığı ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin yasal savunmaya, haksız tahrikin varlığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

1-Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

2-Sanık ... hakkında mağdur ...'ye yönelik eylemiyle ilgili olarak kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Mağdur ... hakkında Özel Sani Konukoğlu Hastanesi tarafından düzenlenen 24.10.2008 tarihli raporda; umblikusun 4 cm üzerinde giriş deliği olduğunun belirtildiği, yine aynı hastanece sonradan düzenlenen 24.08.2009 tarihli raporda ise şahısta tarif edilen ateşli silah yaralanmasının şahsın yaşamını tehlikeye soktuğunun

açıklandığı ancak sözkonusu yaralanmanın batına veya göğse nafiz olup olmadığı, herhangi bir iç organ ya da damar yaralanması meydana getirip getirmediği, ne suretle yaşamsal tehlike yarattığı hususlarında değerlendirilmede bulunulmadığının anlaşılması karşısında, mağdur hakkında düzenlenen tedavi evrakları, film ve grafiler, Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek, TCK.nun 86 ve 87. maddeleri kapsamında rapor aldırdıktan sonra sanığın eylemine nitelik verilmesi gerektiği gözetilmeden, yetersiz raporlara dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), kurulan hükümde sanık aleyhine temyiz bulunmadığından CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkının korunmasına, 10/04/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10092, Karar No: 2012/14817, Tarih: 02.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/10092 E.  ,  2012/14817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/04/2010 gün ve 2010/77-2010/200 sayılı kararı onayan Daire’nin 20/03/2012 gün ve 2010/13528-2012/4193 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 1982 yılından beri "Alaca Kundura San. ve Tic. A.Ş." unvanı ile ticaret siciline kayıtlı olduğunu, 1985 yılından beri adına tescilli “ALACA” markasını kullandığını, davalının ticaret unvanının ise “Alca Ayakkabı Deri San.ve Tic. Ltd.Şti.” olduğunu, davalının ALCA ibaresini öne çıkaracak şekilde kullanımının müvekkilinin ticaret unvanı ve markasına iltibas yarattığını, davalının markası “Alcarpin” olmasına rağmen ürünlerinde, paket ve tanıtım araçlarında “ALCA” ibaresini büyük puntolarla kullanmasının iyiniyetli olmadığını, haksız rekabet yarattığını, müvekkili ve davalının aynı alanda faaliyet gösterdiğini, davalının haksız eylemleri nedeniyle son yıllarda müvekkili şirketin gelirlerinde azalma olduğunu ileri sürerek, haksız rekabetin tespiti ve menine, iltibas yaratan “ALCA” ibaresinin davalının ticaret unvanından çıkarılmasına, bu ibarenin davalının kartvizit, tabela, basılı evrak, tanıtım araçları ve sair her türlü üründe kullanılmasının yasaklanmasına, hükmün ilanına, 5.000,00 YTL manevi ve fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 5.000,00 YTL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 02/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

43,90 KDH

43,90 KDPH

00,00 BH

203,00 Ceza - 05/10/2012 - S.C.