muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/8714, Karar No: 2018/5850, Tarih: 26.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/8714 E.  ,  2018/5850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

A-Sanık hakkında defter ve belge gizleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin sanık müdafinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanığın suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

B-Sanık hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin sanık müdafinin temyiz itirazlarına gelince;

Sanığın, üzerine atılı suçu işlemediğini, karşılığında ticari mal satın almadan hiç bir faturayı kabul etmediğini, sahte fatura kullanmadığını savunması nedeniyle, suçların unsurlarının ve maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için;

1- Sahte fatura kullanma suçunda, suçun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; faturaları düzenleyen mükellefler hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; açılmış ise dosyalar incelenerek,varsa sanığın 2006 takvim yılında kullandığı iddia olunan faturalardan, kanaat oluşturacak sayıdaki onaylı örneklerinin çıkarılıp dosya içine konulması incelenerek 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi,

2- Faturaların zorunlu bilgileri içerdiğinin tespit edilmesi durumunda;

a) Faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

b) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

a) Faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nın 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak tanık sıfatıyla dinlenmesi; kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması,

b) Gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için;

aa) Faturayı düzenleyen şirkete ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin; faturaları kullananlara ait yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığına ilişkin belgelerin getirtilmesi,

bb) Daha sonra, faturaları düzenleyen şirket ile kullanan şirket ve kişilerin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması,

Sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabule göre; hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 26/06/2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390,K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı E:2018/3390,K:2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizle açıkladığımız karşı oyda gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359 maddesindeki “ Kaçakçılık suçu”,5237 sayılı Türk Ceza Kanunda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipidir.2018/3390 esas sayılı kararda ayrıntılı açıkladığımız üzere, 213 sayılı Vergi Usul Kanunundaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman Resmi Kurumlar dan alınmış, 213 sayılı Vergi Usul Kanunda sayılan, fiziki ve şekil şartlarının tam olan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle Kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla vergi kaçakçılığı suçu gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. 2018/3390 esas sayılı kararda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanunununa göre tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda Faturanın taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik sahteciliğinin incelemesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, belge içeriğinin gerçeği yansıtıp yansıtmadığı Ceza hukuku yargılamasındaki delillendirme metodları ve Vergi Usul Kanunu çerçevesinde muhasebe bilgileri ile belge içeriğinin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması suçun sübutu için tek başına etkili değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden, ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanun 359/b maddesinde tanımlanın suçun hiç bir şekilde cezalandırılamıyacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunun 359/b maddesinde düzenlenen "vergi kaçakçılığı" suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 227.mad.3.f ile 230 maddelerinde öngörülen “faturanın şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tesbiti için fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içinde bulunmasının zorunlu olduğu görüşüne ve fatura bulunamadığı durumlarda sanığın üzerine atılı suçun oluşmadığı görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/6846, Karar No: 2016/3303, Tarih: 01.03.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/6846 E.  ,  2016/3303 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62/1, 50/1-a, 52/4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi; bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın belirlenmesi sırasında uygulanan Kanun ve maddesinin belirtilmemesi ve kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin TCK'nın 50/1-a yerine 50/A şeklinde yanlış gösterilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hüküm fıkrasının 4. bendinin “Sanığa verilen 1 ay 20 gün hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 50 gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” şeklinde değiştirilmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 01.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5672, Karar No: 2024/2999, Tarih: 18.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/5672 E.  ,  2024/2999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/869 Esas, 2022/1002 Karar

HÜKÜM : Kabul

İLK DERECE MAHKEMESİ : Malatya 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/381 E., 2022/120 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinin murisi...hakkında Malatya 7. İcra Müdürlüğü'nün 2013/6665 E. sayılı icra takip dosyası ile kambiyo senetlerine özgü icra takibi başlatıldığını, murisin 21.09.2014 tarihinde vefat ettiğini, mirasçısı olarak ...,....,... ve ...'ın kaldığını, bu mirasçılardan...,..., ve .....'ın Elazığ 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2014/1306 E. sayılı ilamı ile mirası reddettiklerini, müvekkillerinin murisi...hakkında Malatya 7. İcra Müdürlüğünün 2013/6665 E. sayılı icra takip dosyası başlatılan kambiyo senetlerine özgü icra takibi ile ilgili olarak muris hayatta iken Malatya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2014/6781 soruşturma sayılı dosyası ile şikayette bulunduğunu, bu dosyada murisin imzanın kendisine ait olmadığını takip alacaklısı ile herhangi bir ticari ilişkisinin olmadığını beyan ettiğini, takip dosyasındaki takip dayanağı bonoda kefil olarak ismi geçen ...'ın annesi...'ın muris...'ın bakıcısı olduğunu, resmi bakıcı sıfatıyla devletten maaş aldığını, ancak fiilen murisin bakımını yapmadığını, bu olaylar esnasında kızı ...'ı muris ile sözde evlendireceklerini söyleyerek bazı evrakları imzalattırdığını, hile ve desise ile muris...'dan senet alarak icra takibi başlatıp adına kayıtlı taşınmaza haciz koydurarak taşınmazın satışını istediğini, senetteki imzanın murise ait olup olmadığını bilmediklerini, bu nedenle imza itirazında bulunduklarını, takip konusu senedin düzenleme tarihi olan 13/11/2013 tarihi itibariyle muris...'ın 72 yaşında olduğunu, hiç tanımadığı birine 200.000,00 TL borçlanmasının akıl ve mantığa aykırı olduğunu ileri sürerek müvekkillerinin murisi...'ın borçlu olmadığının tespitine, asıl alacağın %20'sinden az olmamak kaydıyla müvekkilleri lehine kötü niyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin yıllardır sarraflık ve kuyumculuk yaptığını, 2012 ve 2013 yılları içerisinde davacılar murisi...'ın Çermik ilçesinde oturan akrabası ... ve kızı ... ile birlikte müvekkilinden altın ve takı satın aldığını, ...'ın aldığı bir kısım altın ve takıların parasını ödediğini, kalan kısmını da Paluda bulunan taşınmazlarını satışa çıkardığını, satıldığı vakit kalan parayı da ödeyeceğini söylediğini, bu borç ilişkisinin devam ederken de birkaç defa müvekkilden borç para aldığını, müvekkilinin ödeme yapması konusunda ısrar etmesi durumunda da müvekkiline borcu miktarında senet verdiğini, davacıların iddialarını senetle ispatlamaları gerektiğini, hile ve desise bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya ile bağlantılı ceza dosyasında dava konusu senetteki imzanın muris...'ın el ürünü olmadığı doğrultusunda rapor tanzim edildiğinin görüldüğü, düzenleyenin imzasındaki sahteliğin hem taraflar hem de her türlü ciro sahibi tarafından ileri sürülebilecek imza sahteliği doğrultusunda kesin bir defi olduğu, senedi düzenleyen muris...'ın mirasçıları olan davacıların da bu defiyi her zaman ileri sürebilecekleri, davacıların murisi el ürünü olmayan senetten dolayı sorumluluklarının da olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, davalının kötüniyetli olduğu gerekçesiyle de davacılar lehine %20 oranında kötü niyet tazminatına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yerel mahkemenin delilleri toplamadığını, taleplerini karşılıksız bıraktığını, tarafları ve konusu aynı olan ve neticesi doğrudan huzurdaki davayı etkileyecek olan Çermik Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/229 E. sayılı dosyasının sonucu beklenmeden karar verildiğini, ceza mahkemesindeki raporun bu mahkemede delil olarak hükme esas alındığını, hükme esas alınan raporun taraflarına tebliğ edilmediğini, zira Çermik Asliye Ceza Mahkemesinde yapılan yargılamada müvekkili şikayetçi olmadığından davayı takip etmediğini, bu dosyada alınan rapora karşı itiraz hakkını kullanamadığını, yerel mahkeme ceza mahkemesinde alınan raporu taraflara tebliğ etmeden, itirazları dinlemeden doğrudan hükme esas aldığını, yerel mahkemeden grafoloji ve sahtecilik konusunda uzman heyetten rapor alınması talep edilmişse de talepleri hakkında mahkemece herhangi bir karar verilmediğini, meydana gelen olay öncesi müvekkilinin muris...'ı tanımadığı gibi daha evvelden de görmediğini, ... ve ...'ın müvekkilinin iş yerine gelerek nikah öncesi takı satın aldıklarını, bu borç ilişkisi devam ederken de birkaç defa müvekkilden borç para aldığını, müvekkili ödeme yapması konusunda ısrar edince de borcu miktarınca senet verdiğini, taraflar arasında evlilik gerçekleşmeyince...borcu ödemediğini, müvekkilinin de yasal yollara başvurarak alacağını tahsil etmeye çalıştığını, 73 yaşında vefat eden kişinin ölmeden 3 ay önce imzaladığı belgedeki imzanın bire bir uymadığını belirtmenin ve buna sonuç bağlamanın gerçekçi olmadığını, zira hiç bir sahte imza incelemesinin %100 sonuç vermediğini ileri sürerek yerel mahkeme kararının kaldırılması talebi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun (2004 sayılı Kanun) 72 nci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca, menfi tespit davasının kabulü halinde borçlu lehine hükmedilecek tazminat kötü niyet tazminatı olup, borçlu lehine kötü niyet tazminatına hükmedilebilmesi için, icra takibinin haksız olmasının yanında takip alacaklısının da kötü niyetli olması geretiği, alacaklı icra takibi başlatmakta kötü niyetli değilse, aleyhine kötü niyet tazminatı hükmedilemeyeceği, dava konusu somut olayda davalı alacaklının kötüniyetli olduğunu gösteren herhangi bir delil bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına, davanın kabulüne, istirdat olarak devam eden kısım olan 135.529,12 TL'nin davalıdan alınarak davacılara ödenmesine, bedele dava tarihi itibari ile ticari faiz işletilmesine, bakiye kalan 66.470,88 TL açısından davacıların davalıya borçlu olmadığının tespitine ve kötü niyet tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde istinaf dilekçesindeki beyanlarını tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, menfi tespit talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2004 sayılı Kanun'un 72 nci maddesi.

3. Değerlendirme

Bölge Adliye Mahkemesince kurulan nihai hükümde, İlk Derece Mahkemesince benimsenen kanaat doğrultusunda ceza dosyası kapsamında alınmış Adli Tıp Kurumu imza inceleme raporu yeterli bulunmuş ve hüküm bu doğrultuda kurulmuştur. Ancak dosya kapsamından da anlaşıldığı gibi Çermik Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/229 E., 2022/280 K. sayılı kararı henüz tüm sanıklar için kesinleşmemiş olup, mahkemece bizatihi imza incelemesi de yapılmadığı gözetilerek Borçlar Kanunu'nun 74 üncü maddesi gereğince bu kararın kesinleşmesinin beklenmesi gerekirken yazılı biçimde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Bozma sebebine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19393, Karar No: 2014/2014, Tarih: 03.02.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/19393 E.  ,  2014/2014 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/371950

MAHKEMESİ : Batman 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/05/2012

NUMARASI : 2010/1201 (E) ve 2012/857 (K)

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Dosya içinde bulunan Batman Belediye Başkanlığının ve Batman Valiliğinin 02.05.2012 tarihli yazıları ve eklerinden, suça konu Aydınkonak köyü parselin 12.06.2002 tarihli meclis kararıyla Çamlıtepe Mahallesi sınırları içine alındığı, 07.08.2009 tarihli meclis kararıyla da parselin bir kısmının imar planının uygulama alanı içine alındığının belirtilmesi karşısında; suç tarihi itibariyle taşınmazın Belediye sınırları içinde kalıp kalmadığı kuşkuya yer vermeyecek biçimde kesin olarak saptandıktan ve taşınmazın niteliği, bina vasfında olup olmadığı, yapımı için ruhsat gerekip gerekmediği, imar mevzuatı içinde kalıp kalmadığı ve binanın yapım tarihi araştırılarak sonucuna göre, gerektiğinde Belediye Başkanlığı davadan haberdar edilerek, TCK.nun 184. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de; koşulları bulunmadığı halde cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine tabi tutularak infaz edileceğinin bildirilmesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görül- müş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZUL- MASINA), 03.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11695, Karar No: 2017/1396, Tarih: 06.06.2017

**9. Ceza Dairesi         2015/11695 E.  ,  2017/1396 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : . Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "01.06.2006" yerine "10.11.2005 ile 01.06.2006 tarihleri arası" yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Adli emanetin 2006/216 sırasında kayıtlı suça konu uyuşturucu maddelerin müsaderesi, 2006/190 sırasında kayıtlı bir adet CD'nin dosyada delil olarak saklanması ve 2006/275 sırasında kayıtlı sim kartın sanık ...'a iadesi konusunda mahkemece her zaman karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanık ...'a ait ikametin bahçesinde ele geçen 5 kök, sanık ...'ya ait ikamette ele geçen 6 kök ve sanık ...'e ait işyerinde ele geçen 20 kök kenevir bitkisi nedeniyle sanıklar ..., ..., ... ve ikrarları nedeni ile sanıklar ... ve ... hakkında 2313 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan zamanaşımı süresince dava açılması ve karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ...,... ve ...'in temin ettikleri ve sanık ...'in diğer sanık ... adına saklamak üzere bulundurduğu kabul edilen maddeler ele geçirilemediğinden uyuşturucu madde olup olmadığının teknik bir yöntemle tespit edilememesi nedeniyle eylemlerin sübut bulmadığı ve uyuşturucu madde ticareti yaptıklarına dair başkaca bir eylemlerinin tespit edilemediği; sanıkların savunmalarının aksine, maddi bulgularla desteklenmeyen telefon görüşmeleri dışında, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı; sanık ...'nın diğer sanık ...'a ait ikametin bahçesinde ele geçen 7,96 gramdan ibaret 5 kök keneviri içmek amacı ile ektiğini beyan ettiği; sanık ...'ya ait ikamette ele geçen kurumaya bırakılmış 5,22 gramdan ibaret 4 kök kenevir ile dikili halde 2,532 gramdan ibaret 5 kök keneviri sanığın satma veya başkasına verme gibi kullanma dışında bir amaç için bulundurduğuna ilişkin delil elde edilemediği; sanık ...'in diğer sanık ...'e ait işyerinde ele geçen 1,872 gramdan ibaret 18 kök keneviri içmek amacı ile ektiğini beyan ettiği; sanık ...'ya ait ikamette içilmiş ve söndürülmüş halde esrarlı sigaranın ele geçtiği; ele geçen kenevirleri ve esrarlı sigarayı kullanma amacı dışında başka bir amaçla bulundurduklarına dair delil bulunmadığı gözetilmeden, sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında yüklenen suçtan beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi; sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında ise sabit olan eylemlerinin "kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma" suçunu oluşturduğu gözetilmeden, "uyuşturucu madde ticareti yapma" suçundan hüküm kurulması,