muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7608, Karar No: 2024/1911, Tarih: 26.02.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/7608 E.  ,  2024/1911 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2021/2194 D.iş, 2021/3020 D.İş

Kabahatli hakkında, 5580 sayılı Kanuna muhalefet kabahatinden, 12.792,00 TL idari para cezası uygulanmasına karar verilmiştir.

Kabahatli tarafından bu karara karşı başvuruda bulunulduğu, Bursa 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 31.12.2020 tarihli ve 2020/668 D.İş sayılı kararı ile başvurunun reddine karar verildiği, kabahatlinin bu karara itirazı üzerine Bursa 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23.03.2021 tarihli ve 2021/2194 D.İş sayılı kararıyla itirazın reddine karar verildiği, bilahare idarenin Bursa 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 31.12.2020 tarihli ve 2020/668 D.İş sayılı kararına itirazı üzerine de Bursa 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin 28.04.2021 tarihli ve 2021/3020 D.İş sayılı kararıyla itirazın kabulüne karar verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 02.07.2022 tarihli evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 19.07.2022 tarihli ve KYB - 2022/100172 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.07.2022 tarihli ve KYB - 2022/100172 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre,

1-Bursa 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/03/2021 tarihli ve 2021/2194 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

Somut olayda iş akdinin haksız bir şekilde feshedildiği iddiasıyla İlçe Milli Eğitim Müdürlüğüne yapılan şikayet üzerine başlatılan soruşturma sonunda, şikayetçi öğretmenin işten çıkartılmasının mevzuata uygun olmadığı, Millî Eğitim Bakanlığı Özel Öğretim Kurumları Yönetmeliği'nin 31/1. maddesine aykırı davranıldığının tespit edildiğinden bahisle, 5580 sayılı Kanun'un 7/2-d maddesi uyarınca brüt asgari ücretin beş katı tutarında idari para cezası verilmesi gerektiğine ilişkin düzenlenen 06/12/2019 tarihli soruşturma raporu doğrultusunda kabahatli hakkında idari para cezası uygulanmış ve Bursa 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 31/12/2020 tarihli kararıyla idari para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine karar verilmiş ise de,

5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 7/2-d maddesinde yer alan "Özel öğretim kurumunun;...Bu Kanun ve bu Kanuna dayanılarak yürürlüğe konulan yönetmelik ve yönergelerde belirtilen hükümlere aykırı fiillerde bulunması, hallerinde... idari para cezası uygulanır." şeklindeki açıklamalar ile,

5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu'nun 7/2-d maddesinde yer alan "Özel öğretim kurumunun;...Bu Kanun ve bu Kanuna dayanılarak yürürlüğe konulan yönetmelik ve yönergelerde belirtilen hükümlere aykırı fiillerde bulunması, hallerinde... idari para cezası uygulanır." şeklindeki açıklamalar ile,

Millî Eğitim Bakanlığı Özel Öğretim Kurumları Yönetmeliği'nin 31/1. maddesindeki "(Değişik:RG-19/2/2020-31044) Kurucu veya kurucu temsilcisi; kurumun açılışı, kapanışı, devri, nakli, kontenjan değişikliği, öğretime ara verme ve öğretime başlama, program ilavesi, kademeli kapatma, kurum müdürlerinin görevlendirme ve çalışma izninin uzatılması teklifine ilişkin iş ve işlemlerin yürütülmesi, kurumda eğitim ortamının sağlanması, gerekli maddi imkânların hazırlanması, yeterli personelin istihdamı, araç ve gerecin temini, kurum binasının kullanılabilir duruma getirilmesi, eğitim personeli ile diğer personelin aylık ve ücretlerinin zamanında ödenmesi, sigorta ve vergi ile ilgili işlerin usulüne uygun ve zamanında yapılması gibi hususlardan birinci derecede sorumludur. Gerekli şartları taşıyan kurucu veya kurucu temsilcisi kurumda eğitim personeli olarak da görevlendirilebilir." ve aynı Yönetmeliğin 44/4. maddesindeki "Görevinden ayrılan eğitim personelinin görevlerinden ayrılışı ile kurumdan ayrılmak isteyenlerin müracaatları en geç beş iş günü içerisinde kurum yetkilisi tarafından doğrudan bağlı bulunduğu millî eğitim müdürlüğüne bildirilir. İlgililerin ayrılış sebeplerine uygun olarak valilikten yedi iş günü içinde görevden ayrılış onayları alınır. Görevinden ayrılan personelin durumunu millî eğitim müdürlüğüne bildirmeyen kurum yetkilileri hakkında yasal işlem yapılır." biçimindeki düzenlemeler birlikte değerlendirildiğinde,

İş akdinin feshinin haksız feshedilemeyeceğine ilişkin anılan Yönetmelikte herhangi bir düzenlemenin bulunmadığı ve İdareye yerindelik denetimi yapma yetkisinin tanınmadığı, Yönetmelik hükümleri gereğince Milli Eğitim Bakanlığı ve Sosyal Sigortalar Kurumu'na feshe ilişkin gerekli bildirimlerin yapılıp yapılmadığının değerlendirilebileceği ve denetim raporu incelendiğinde bu yönden usulsüzlük bulunmadığı, yerindelik denetiminin ancak İş Mahkemelerince yapılabileceği, kaldı ki denetim raporu kapsamında öğretmen ile ilgili velilerin şikayetlerinin ve okul idaresince tutulan tutanakların mevcut olduğu nazara alındığında başvurunun kabulüne karar verilmesi gerektiği cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

2-Bursa 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 28/04/2021 tarihli ve 2021/3020 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

2-Bursa 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 28/04/2021 tarihli ve 2021/3020 değişik iş sayılı kararı yönünden yapılan incelemede;

Bursa 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 31/12/2020 tarihli kararına yönelik her iki tarafın itiraz süresi beklenerek itirazların birlikte incelenip, buna ilişkin tek bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, anılan karara karşı kabahatli vekilince yapılan itirazın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle reddine ilişkin kesin olarak verilen mercii Bursa 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/03/2021 tarihli ve 2021/2194 değişik iş

sayılı kararını müteakip, Milli Eğitim Bakanlığı vekilince Bursa 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 31/12/2020 tarihli kararıyla idari para cezasının kaldırılmasının hukuka aykırı olduğundan bahisle yapılan itirazın kabulü ile söz konusu kararının ve idari para cezasının kaldırılmasına dair ilk mercii kararıyla çelişecek şekilde, üstelik Bursa 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 31/12/2020 tarihli kararıyla idare vekilinin itirazında söz ettiği şekilde idari para cezasının da kaldırılmadığı, aksine idarenin lehine şekilde başvurunun reddine karar verildiği de dikkate alınmadan, yeniden karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki (1) numaralı istem yönünden yapılan incelemede;

Kanun yararına bozma müessesesinin uygulanmasında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrasındaki "Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar." şeklindeki düzenleme esas alınarak, kanun yararına bozma incelemesi, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki istem ve gerekçe ile sınırlı olduğu cihetle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarnamesindeki talep yerinde görüldüğünden istemin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2.Bursa 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 23.03.2021 tarihli ve 2021/2194 D.İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (d) bendi uyarınca, kabahatli hakkında 26.12.2019 tarihli ve 95178074/405.01/25883646 sayılı idari para cezası karar tutanağı ile uygulanan idari para cezasının İPTALİNE,

4.Bozma nedenine göre kanun yararına bozma ihbarnamesindeki (2) numaralı istem yönünden KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3067, Karar No: 2019/7787, Tarih: 02.05.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/3067 E.  ,  2019/7787 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanuna aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında İzmir Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünün 07/10/2017 tarihli ve IG seri, 869929 sıra numaralı trafik idari para cezası karar tutanağı ile uygulanan 1.763,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun reddine ilişkin İzmir 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/11/2017 tarihli ve 2017/5124 Değişik İş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 21/03/2018 gün ve 1801 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29/03/2018 gün ve KYB-2018-26193 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Hakkaniyet, hak ve nasafet ilkeleri ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 3. maddesinin 1. fıkrasında yer alan, “Suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur.” şeklindeki düzenleme nazara alınarak yapılan değerlendirmede;

1-2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 48. maddesinin son fıkrasında belirtilen "bu madde hükümlerine göre geri alınan sürücü belgesinin iade edilebilmesi için, ilgili kişi hakkında trafik kurallarına aykırılık dolayısıyla bu kanun hükümlerine göre verilmiş olan idari para cezalarının tamamının tahsil edilmiş olması ... şarttır" şeklindeki düzenleme ile Karayolları Trafik Yönetmeliği'nin 97. maddesinin son fıkrasında belirtilen "Bu madde kapsamında geçici olarak geri alınan sürücü belgelerinin iade edilmesi için 2918 sayılı Kanunun 48 inci maddesinde belirtilen geri alma sürelerinin dolmuş olması, bu Kanun kapsamında verilen idari para cezalarının tahsil edilmiş olması ve gerekli diğer şartların sağlanmış olması zorunludur" şeklindeki düzenleme birlikte değerlendirildiğinde, somut olayda, kabahatlinin 15/02/2017 günü alkollü araç kullanmasından dolayı sürücü belgesinin 6 ay süre ile geçici olarak geri alındığı ve hakkında idari para cezasına hükmedildiği, 6 ay sürenin dolmasından ve idari para cezasının infaz edilmesinden sonra 07/10/2017 tarihinde yapılan trafik kontrolünde, kabahatlinin sürücü belgesinin geçici olarak geri alınmasına karşın trafiğe çıktığından bahisle 2918 saylı Karayolları Trafik Kanunu'nun 36/3-b maddesi uyarınca idari para cezası uygulanmış ise de, sürücü belgesinin sahibine iade şartlarının oluşması karşısında, kabahatlinin eyleminin sürücü belgesinin geçici olarak geri alınmasına karşın trafiğe çıkma değil, aynı Kanun'un 44. maddesinde belirtilen sürücü belgesini yanında bulundurmamak kuralını ihlal ettiğinin gözetilmemesinde,

2- Geçici olarak geri alınan sürücü belgesinin iade edilebilmesi için sürenin dolmuş ve idari para cezasının tahsil edilmiş olması yanında ayrıca gerekli diğer şartların sağlanmış olmasının zorunlu olduğu gözetilmeden, diğer şartlar hususunda bir araştırma yapılmadan yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde, isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Kanun yararına bozmaya konu ihbarnamenin (2) nolu bendi yönünden yapılan incelemede;

18.07.1997 tarihli ve 23053 mükerrer sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 97/6. maddesi '' Bu madde kapsamında geçici olarak geri alınan sürücü belgelerinin iade edilmesi için 2918 sayılı Kanunun 48 inci maddesinde belirtilen geri alma sürelerinin dolmuş olması, bu Kanun kapsamında verilen idari para cezalarının tahsil edilmiş olması ve gerekli diğer şartların sağlanmış olması zorunludur.'' yönünde düzenleme içermekte ise de, maddede ''... diğer şartlar...'' olarak belirtilen hususların 2918 sayılı Kanunun 48/11. maddesi uyarınca iki veya daha fazla defa sürücü belgesi geri alınanlar ile 48/13. maddesi uyarınca uyuşturucu ve uyarıcı madde alması nedeniyle sürücü belgesi geri alınanların sürücü belgelerini geri alabilmeleri için aranan şartlar olduğu, muterizin ise alkollü olarak araç kullanmak eylemi nedeni ile ilk defa ve altı ay süre ile ehliyetinin geri alındığı anlaşılmakla (2) nolu talebin REDDİNE,

II-Kanun yararına bozmaya konu ihbarnamenin (1) nolu bendi yönünden yapılan incelemede;

Muterizin 15.02.2017 tarihinde alkollü araç kullanmasından dolayı sürücü belgesinin 6 ay süre ile geçici olarak geri alındığı ve hakkında idari para cezası uygulandığı, idari para cezasının 16.02.2017 tarihinde tahsil edildiği, 07.10.2017 tarihinde yapılan trafik kontrolünde, sürücü belgesinin geçici olarak geri alınmasına karşın trafiğe çıktığından bahisle 2918 saylı Kanun'un 36/3-b maddesi uyarınca idari para cezası uygulanmış ise de, bu tarih itibarı ile 6 ay sürenin dolduğu ve idari para cezasının da ödendiği anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden İzmir 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/11/2017 tarihli ve 2017/5124 Değişik İş sayılı kararının CMK'nun 309/4-b maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 02/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9500, Karar No: 2009/10532, Tarih: 07.10.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/9500 E.  ,  2009/10532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26.08.2008 gününde verilen dilekçe ile kira sözleşmesi temdidinin tapuya şerhi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 18.11.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, kira sözleşmesinin tapu kaydına şerhi isteğine ilişkindir.

Davacı, 1489 ve 1491 parsel sayılı taşınmazların davalıdan kiralandığını, 01.09.1988 tarihli kira sözleşmesinin 15.09.1988 tarihinde tapuya şerh verildiğini, sözleşmenin (B) bendi uyarınca temdit haklarının bulunduğunu, yine (H) bendi uyarınca da tapuya şerh olanağının tanındığını, şerhin temdit için de söz konusu olduğunu, sözleşmeden kaynaklanan temdit haklarını kullanmalarına rağmen davalıların şerh için gerekli işlemleri yapmadıklarını ileri sürerek, kira sözleşmesinin 10 yıl için yeniden tapuya şerhini talep etmiştir.

Davalılar, taşınmazı sonradan satın aldıklarını, önceki malik ile davacı arasındaki kira sözleşmesi hükümlerinin artık kendilerine karşı ileri sürelemeyeceğini savunmuşlardır.

Mahkemece, kira sözleşmesinin 20 yıllık süre için tapuya şerh verildiği, temdit anlaşmasının sözleşmenin taraflarını bağlayacağı, yeni malike karşı ileri sürülemeyeceği gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Bilindiği gibi, kişisel haklar yalnızca sözleşmenin tarafına karşı ileri sürebilir. Taşınmaz üzerinde doğan kişisel haklar da aynı niteliktedir. Borçlunun taşınmazı üçüncü kişiye devretmesi halinde kişisel hak üçüncü kişiye karşı ileri sürülemeyeceğinden borca aykırılıktan dolayı Borçlar Kanununun 96. Maddesine göre tazminat istenebilir. Taşınmazlarda mülkiyetin geçirilmesi değil yalnızca kullandırma, yararlandırma hakkı veren adi kira ve ürün kirası sözleşmelerinden kaynaklanan kişisel haklarda da durum böyledir.

Türk Medeni Kanununun 1009. maddesinde bazı kişisel hakların tapu kütüğüne şerh verilebileceği hususunu düzenlemiştir. Bunlar arasında kira sözleşmesinin şerhi de vardır. Ayrıca, Borçlar Kanununun 255. ve buna paralel bir düzenleme olan 277. maddesi gereğince bir taşınmaz kira sözleşmesinin tapu siciline şerh verilmesi hususunda iki taraf sözleşme yapabilir. Bu sözleşme kira sözleşmesinden bağımsız bir sözleşme olup, kira sözleşmesi içinde veya ondan ayrı olarak düzenlenebilir. Türk Medeni Kanunu ve Borçlar Kanunundaki bu düzenlemeler gereğince kira sözleşmesinin şerh anlaşması olduğu sürece tapuya şerhi olanaklıdır.

Burada şerhin etkisi üzerinde de durmak gerekir. Kişisel hak, şerhle birlikte taşınmazın mülkiyetine bağlanmış olup, diğer bir anlatımla borç ilişkisi, eşyaya bağlı borç haline gelmiştir. Bu durumda taşınmazın mülkiyeti üçüncü kişiye devredildiğinde yeni malik kişisel hakkı kuran hukuki ilişkinin tarafı olacaktır. Türk Medeni Kanununun 1009/2 maddesindede bu durum "bunlar şerh verilmekle o taşınmaz üzerinde sonradan kazanılan hakların sahiplerine karşı ileri sürülebilir" şeklinde ifade edilmiştir.

İşte taşınmazlardaki kişisel hakların tapu kütüğüne şerhi, hak sahiplerine kendileri için doyurucu olmayan üstelik gerçekleşmesi borçlunun ödeme gücüne bağlı, bu nedenle de kuşkulu olan yalnız tazminat gideri istemiyle yetinmek zorunda kalmaktan kurtarmakta, bu hakların taşınmazı edinen üçüncü kişilere karşı ileri sürülebilmesine olanak sağlamaktadır.

Yapılan bu açıkmalardan sonra somut olaya döndüğümüzde, 01.09.1988 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin (B) maddesinde kiracının sözleşme süresi bitmeden en az bir ay önce kiralayana haber vermek koşuluyla 10 senelik süre için sözleşmeyi temdit edebileceği, bu hakkını yeni bir 10 sene için de bir kez daha kullanabileceği belirtilmiştir. Sözleşmenin (H) bendinde de tapuya şerh verilebileceği hususu düzenlenirken şerh anlaşmasının temdit edilen süreler için de geçerli olduğu kabul edilmiştir. Davacı da sözleşmedeki hakkını kullanarak kira süresini 10 yıl süre ile temdit etmiş olup, tapuya şerh istemektedir.

Yukarıda da değinildiği gibi kira sözleşmesi taraflarına kişisel hak sağlamakla birlikte tapuya şerh verilmekle üçüncü kişilere karşı ileri sürülebilir hale gelmiştir. Diğer bir ifadeyle, taşınmaza sonradan malik olan kişiler kira sözleşmesinden kaynaklanan borç ilişkisi eşyaya bağlı hale geldiğinden sözleşme hükümlerinden de sorumlu tutulacaktır. Mahkemenin sözleşmedeki temdite ilişkin hükmün yeni maliki bağlamayacağı, ancak sözleşmenin taraflarını bağlayacağına dair gerekçesi açıklanan nedenlerle yerinde görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 07.10.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3795, Karar No: 2017/9385, Tarih: 13.09.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/3795 E.  ,  2017/9385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, velayet, nafaka ve tazminat miktarları yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kadın 12.09.2015 tarihli dilekçe ile nafaka ve tazminat miktarları yönünden temyizinden feragat ettiğini bildirdiğinden nafaka ve tazminat miktarlarına yönelik temyiz talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Velayet düzenlemesine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Velayet düzenlemesi yapılırken; göz önünde tutulması gereken temel ilke, çocuğun "üstün yararı" (BM Çocuk Haklarına Dair Sözleşme m. 3; Çocuk Haklarının Kullanılmasına İlişkin Avrupa Sözleşmesi md. 1; TMK m. 339/1, 343/1, 346/1; Çocuk Koruma Kanunu m. 4/b)’dır. Çocuğun üstün yararını belirlerken; onun bedensel, zihinsel, ruhsal, ahlaki ve toplumsal gelişiminin sağlanması amacının gözetilmesi gereklidir. Ana ve babanın yararları, ahlaki değer yargıları, sosyal konumları gibi durumları, çocuğun üstün yararını etkilemediği ölçüde göz önünde tutulur. Yapılan yargılama ve toplanan delillere göre, velayeti babaya verilen ortak çocuk 11.03.2004 doğumlu .... ... uzun süredir baba yanında kalmaktadır. Davalı annenin çocuğa karşı kötü muamelede bulunduğuna dair dosya içerisinde bir bilgi olmadığı gibi, bu yönde bir iddia da bulunmamaktadır. Sosyal inceleme raporunun değerlendirme bölümü hazırlanır iken ‘‘çocukların tedirgin ve gergin oldukları, baskı altında oldukları kanaatine varıldı” denilmekle birlikte mahkemece dinlenilen ........’un beyanında“ ben ... .... ... ... denilen bir yerde kursa devam ediyorum, şu anda devlet okuluna devam etmiyorum, 4. sınıfı bitirdiğimde bir daha okula göndermediler” şeklinde beyanda bulunmuştur. Gerçekleşen bu durum karşısında ortak çocuk...’un iradesine üstünlük verilemez. Zira ortaya çıkan bu irade çocuğun üstün yararına uygun değildir. O halde ortak çocuğun velayetinin davacı anneye vermek gerekirken, yazılı şekilde babaya verilmesi usul ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının ise yukarıda 1. bentte açıklanan sebeple REDDİNE, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 13.09.2017 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2009/15535, Karar No: 2010/230, Tarih: 11.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15535 E.  ,  2010/230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

2-...

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19.maddesi uyarınca zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş ise de dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile, incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanununun 7.ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan incelemede; mülkiyeti Hazineye ait dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın baraj göl alanında kalacağı gerekçesiyle kamulaştırılmasına karar verildiği, idarece tespit edilen zilyet ile Maliye Hazinesi davalı gösterilmek suretiyle Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca bedel tespiti için dava açıldığı anlaşılmıştır.

Taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın zilyedinin mahkeme kararı ile belirleneceği, zilyet ile idarenin anlaşmaya varmasının ileride başka ihtilaflara yol açabileceği gözönünde bulundurularak, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddesindeki prosedürün uygulama olanağı bulunmadığından, işin esasına girilerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 11.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.