muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/455, Karar No: 2018/342, Tarih: 28.02.2018

Bu kriterler, davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin;

1-Davacının kendisinden beklenememesi,

2-Bunun olanaksız olması,

3-Açıkça karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı ve değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olması olarak belirtilmektedir.

Belirsiz alacak davasının getirdiği en önemli etkin koruma, usûl ekonomisi ve hak arama özgürlüğüne hizmet etmesi yanında, davacının yüksek yargılama giderlerine katlanma ve dava konusu hakkın zamanaşımına uğrama riskini azaltmasıdır.

Usûl hukukunun maddi hukuk içinde gerçekleşen hakkın talep edilebilirliğini, tespitini belirli kurallara bağlayan hukuk dalı olması nedeniyle maddi hukuk için araç olduğu unutulmamalıdır. O nedenle iş yargılaması kuralları ve bu anlamda Hukuk Muhakemeleri Kanunu kurallarının iş ve sosyal güvenlik hukukuna hizmet ederken, bu hukukun ilkelerini de göz ardı etmemesi gerekecektir.

İşçilik alacakları bakımından, dava konusu edilen alacağın belirli olup olmadığı ile ilgili olarak davanın açıldığı tarihte alacağın miktarının yahut değerinin tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin davacıdan beklenememesi kriteri ile açıkça karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktar ve değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olması kriterini birlikte değerlendirip sonuca gidilmesi gerekir.

Kural olarak kişinin alacağını belirleyebilmesi için aynı zamanda belgeye bağlama yetkisinin olması veya bu konuda belge düzenlenip kendisine verilmesi gerekir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 8’inci maddesinin üçüncü fıkrası ile işverene yazılı sözleşme yapılmayan hâllerde en geç iki ay içinde genel ve özel çalışma koşullarını, günlük ya da haftalık çalışma süresini, temel ücreti ve varsa ücret eklerini, ücret ödeme dönemini, süresi belirli ise sözleşmenin süresini, fesih hâlinde tarafların uymak zorunda oldukları hükümleri gösteren yazılı bir belgeyi işçiye verme yükümlülüğü getirilmiştir.

Kanunun 32/2'nci maddesi ile ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakın kural olarak Türk parası ile işyerinde veya özel olarak açılan bir banka hesabına ödeneceği, çalıştırdığı işçilerin söz konusu alacaklarını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişilerin özel olarak açılan banka hesapları dışında bu alacakları ödeyemeyeceği belirtilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 37'nci maddesi ile işverene iş yerinde veya bankaya yaptığı ödemelerde işçiye ücret hesabını gösterir imzalı veya iş yerinin özel işaretini taşıyan bir pusula verme yükümlülüğü hükme bağlanmıştır. Söz konusu pusulada ödemenin günü ve ilişkin olduğu dönem ile fazla çalışma, hafta tatili, bayram ve genel tatil ücretleri gibi asıl ücrete yapılan her çeşit eklemeler tutarının ve vergi, sigorta primi, avans mahsubu, nafaka ve icra gibi her çeşit kesintilerin ayrı ayrı gösterilmesi zorunluluğu hüküm altına alınmıştır.

Kanunun 67'nci maddesinde, günlük çalışmanın başlama ve bitiş saatleri ile dinlenme saatlerinin iş yerlerinde işçilere duyurulacağı; 75'nci maddesinde ise işverene çalıştırdığı her işçi için işçinin kimlik bilgilerinin yanında, İş Kanunu'nun ve diğer kanunlar uyarınca düzenlemek zorunda olduğu her türlü belge ve kayıtları saklamak ve bunları istendiği zaman yetkili memur ve mercilere göstermek zorunda olduğu bir özlük dosyası düzenlemesi gerektiği yükümlülükleri getirilmiştir.

Söz konusu düzenlemelere bakıldığında işçi işveren arasındaki iş ilişkisinde belgeye bağlama görev ve yetkisinin işçide değil, işverende olduğu görülmektedir.

İş sözleşmesinde iş görme edimini yerine getiren ve belge düzenleme yetkisi ve yükümlülüğü bulunmayan işçinin, alacaklarını belirleyebilmesi için işveren tarafından düzenlenen kanuna uygun belgelere ihtiyacı vardır. Diğer yandan iş ilişkisindeki alacak kalemlerinin hesaplanmasında çıplak ücret ya da giydirilmiş ücrete göre hesaplanan farklı alacak türleri bulunmaktadır. Örneğin kıdem tazminatı, giydirilmiş ücretten hesaplanırken, diğer işçilik alacakları (fazla çalışma, hafta tatili, yıllık ücretli izin alacakları gibi) çıplak ücretten hesaplanmaktadır. Giydirilmiş ücrete, işçinin asıl ücretine ek olarak sağlanan para veya para ile ölçülebilen menfaatler de dâhil edilmektedir. Özellikle ücrete dâhil edilecek menfaatlerin iş yerinde süreklilik arz edip arz etmediği de çoğunlukla taraflar arasında tartışma konusu edilmektedir. Bu nedenle eğitim düzeyi ve sosyal durumları birbirinden farklı olan işçilerin alacağını tam ve kesin olarak belirleyebilmelerini beklemek mümkün değildir. Bunun için yukarda bahsedilen iki kriter birlikte değerlendirilerek, dava konusu edilen işçilik alacağının belirli olup olmadığına karar verilmesi gerekmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.12.2012 gün ve 2012/9-838 E., 2012/715 K. sayılı kararında belirtildiği üzere işçilik alacaklarının özelliği dikkate alınarak alacakların belirli olduğunu söylemek mutlak olarak doğru olmadığı gibi, aksinin kabulü de doğru değildir. Aynı şekilde bu nedenle talep konusu işçilik alacaklarının belirli olup olmadığının somut olayın özelliğine göre değerlendirilmesi ve sonuca gidilmesi daha doğru olacaktır.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 gün, 2015/22-1156 E., 2015/1598 K. sayılı, 22.06.2016 gün, 2016/22-874 E., 2016/824 K. sayılı ve 17.01.2018 gün, 2016/22-2181 E., 2018/24 sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 gün, 2015/22-1156 E., 2015/1598 K. sayılı, 22.06.2016 gün, 2016/22-874 E., 2016/824 K. sayılı ve 17.01.2018 gün, 2016/22-2181 E., 2018/24 sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Öte yandan işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda Yargıtay'ın iş davalarına bakan Daireleri olan 7, 9 ve 22. Hukuk Daireleri ile Hukuk Genel Kurulu içtihatları arasında ortaya çıkan farklılığın giderilmesi için Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan değerlendirme sonucunda 15.12.2017 gün ve 2016/6 E.-2017/5 K. sayılı kararı ile "İşçilik alacaklarının çok çeşitli tür, nitelik ve kapsamda olması, somut olayın özelliklerine göre oldukça değişkenlik göstermesi, hatta aynı tür işçilik alacaklarında dahi somut olayın özellikleri itibariyle işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda soyut ve genel nitelikte, her bir olayda geçerli olacak ölçüde bir karar alınamayacağından içtihadı birleştirmeye gerek olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve sonuç olarak içtihadı birleştirmeye gerek olmadığı" yönünde karar verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı işçi davalı iş yerindeki çalışmasının kesintisiz olduğunu, buna rağmen bazı aylarda sigortasız çalıştırıldığını ve bu çalışmalarının Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmediğini, iş sözleşmesinin hiçbir sebep gösterilmeden feshedildiğini, iş yerinde yemek ve servis hizmetinden yararlandığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatlarının ödetilmesini istemiştir.

Kıdem ve ihbar tazminatlarının hesap unsurları işçinin hizmet süresi ile son ücreti olup belirtilen hesap unsurlarından birine ilişkin tartışma ve belirsizlik alacağın da belirsiz olması sonucunu doğurmaktadır. Az yukarıda belirtildiği üzere kıdem ve ihbar tazminatlarının hesabına esas ücret giydirilmiş ücrettir ve giydirilmiş ücrete işçinin asıl ücretine ek olarak sağlanan para veya para ile ölçülebilen menfaatler de dâhil edilmektedir. Bu kapsamda ayni olarak sağlanan yemek yardımı ve servis hizmetinin parasal değerinin de tazminat hesabında göz önünde tutulacağı kuşkusuzdur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 8/3’üncü maddesinde işveren açıkça işçiye varsa ücret eklerini gösteren yazılı bir belge vermekle yükümlü tutulmuştur.Bu kapsamda davacı işçiye iş yerinde ayni olarak yemek ve yol yardımı sağlandığı açık olup işveren tarafından ise dosyaya Kanunun kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirerek gerekli belgeleri işçiye teslim ettiğine dair bir delil sunulmamıştır. Bu nedenle işçinin alacağını belirleyecek verilerin elinde bulunduğundan söz etmek mümkün değildir.

Öyleyse, dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinin belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan açıkça belirli olduğundan bahsedilemeyecektir.

Öyleyse, dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinin belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan açıkça belirli olduğundan bahsedilemeyecektir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler esnasında bir kısım üyelerce, alacağın belirli olup olmadığının talep sonucunun belirlenmesiyle alakalı olduğu yargılama sırasındaki ispat sorunlarının konuyla bir ilgisinin bulunmadığı, davacının dava dilekçesinde hizmet süresi ve ücretini açıkça belirttiği bu noktada alacakların belirsiz olduğundan bahsedilemeyeceği, yemek ve yol yardımlarının parasal değerinin de işveren kayıtlarıyla ortaya çıkmadığı bilirkişice piyasa ortalamaları göz önüne alınarak resen belirlendiği, yargı kararı ile işçinin ekonomik bakımdan zayıflığı ve kayıt dışılık gibi gerekçelerle, kanunda öngörülenin dışında yeni bir yargılama usulünün kabul edilemeyeceği bu nedenle işçi lehine yorum ilkesinin de 6100 sayılı Kanunun benimsediği ilkelerin dışına çıkılmasına gerekçe yapılamayacağı, işçi lehine yorum ilkesinin usul hukukunda değil, maddi hukukta uygulama alanı bulabilen bir ilke olduğu, alacaklı olduğunu ileri süren kişinin belirsiz alacak davası açabilmesi için, talep sonucunu gerçekten belirlemesinin mümkün olmaması ya da bunun objektif olarak imkânsız olması gerektiği, bu sebeple davanın açıldığı anda dava konusu edilen alacak tutarının tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin davacıdan beklenemeyecek bir nitelik taşıyıp taşımadığını belirlemede, somut olayın koşulları ve özellikleri gözetilerek doğruluk ve güven kuralı çerçevesinde (TMK m.2; HMK m.29, I) dürüst, makul ve orta zekâlı bir insandan beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine rağmen, alacak tutarını tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin mümkün olup olmadığı hususunun ölçü olarak esas alınması gerektiği, somut olayda dava konusu edilen işçilik alacaklarının objektif olarak belirlenebilir olduğu, bu nedenle belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceğinden hukuki yarar yokluğundan davanın reddinin gerektiği belirtilerek kararın bozulması gerektiği ileri sürülmüş ise de, bu görüş kurul çoğunluğu tarafından kabul edilmemiştir.

Tüm bu nedenlerle, usul ve yasaya uygun direnme kararının onanması gerekmiştir.

Ne var ki, Özel Dairece bozma nedenine göre davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Direnme uygun bulunduğundan davalı vekilinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 28.02.2018 gününde yapılan ikinci görüşmede oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16129, Karar No: 2018/10893, Tarih: 30.05.2018

**4. Ceza Dairesi         2015/16129 E.  ,  2018/10893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteklerinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

A-Müşteki sanık ...'in aşamalarda müşteki ...'ı yaralama, müşteki sanık ...'ın ise müşteki sanıklar ..., ... ve ...'i bıçakla tehdit eylemlerini kabul etmemeleri, müşteki ...'ın kovuşturma aşamasında sanık ...'in kendisine vurmadığını, temyiz dışı sanık ...'in kendisini bıçakla yaraladığını, soruşturma aşamasında ise, sanık ...'in de, temyiz dışı sanıklarla kendisine vurduğunu beyan etmesi, temyiz dışı müşteki sanık ...'un soruşturma aşamasında yanında sanıklar ... ve ... varken müşteki Uğur'un bıçak çekerek "gidin lan buradan" dediğini ve kendisinin müştekiyi darp ettiğini, kovuşturmada ise temyiz dışı sanık ... ile hastaneye giderken, müşteki sanık ...'ın bıçakla önlerine çıkarak bıçak salladığını, kendisinin de müşteki sanık ...'ı darp ettiğini, sanık ...'in olaya karışmadığını beyan etmesi, temyiz dışı müşteki sanık ...'in soruşturma aşamasında, arkadaşı sanık ... ile hastaneye giderken müşteki sanık ...'ı gördüklerini, ...'ın bıçak çekerek "gidin lan buradan" dediğini, ...'un ...'a vurduğunu kendisinin de ...'ın bacağına bıçak sapladığını, olay sonrası hastaneye gittiklerinde sanık ...'in hastanede olduğunu, kovuşturmada ise ... ile hastaneye giderken müşteki sanık ...'ın bıçakla önlerine atladığını, kendisinin müşteki sanık ...'ın elinden bıçağı alarak bacağına sapladığını beyan etmesi, sanık ...'in müşteki sanık ...'ı yaralamasına ve ...'ın ise müşteki sanıklar ..., ... ve ...'i bıçakla tehdit ettiğine ilişkin tarafsız tanık beyanının da bulunmaması

karşısında; tarafların aşamalarda olayların oluşuna ve olaylardaki taraflara ilişkin çelişkili anlatımları usulünce tartışılıp giderilmeden ve de hangi beyana ne suretle üstünlük tanındığı açıklanmadan eksik inceleme sonucu yetersiz gerekçe ile mahkumiyet hükümleri kurulması,

B- Kabule göre ise;

1-Sanık ... hakkında ek savunma hakkı tanınmadan 5237 sayılı TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca cezasından arttırım yapılarak hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK' nın 226. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık ... hakkında verilen erteli hapis cezasının kısa süreli olmaması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

B- Kabule göre ise;

1-Sanık ... hakkında ek savunma hakkı tanınmadan 5237 sayılı TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca cezasından arttırım yapılarak hüküm kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK' nın 226. maddesine aykırı davranılması,

2-Sanık ... hakkında verilen erteli hapis cezasının kısa süreli olmaması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar ... ve ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5562, Karar No: 2024/6843, Tarih: 16.12.2024

**1. Hukuk Dairesi         2023/5562 E.  ,  2024/6843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1917 E., 2023/712 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Şebinkarahisar Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/78 E., 2021/151 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde; Giresun ili, .... ilçesi, .... köyü 105 ada 54 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespit çalışmalarında ... adına tespit ve tescil edildiğini, taşınmazın aslında 17.09.1997 tarihli ve 1 numaralı tapu ile adına kayıtlı olduğunu ve kendi tasarrufunda bulunduğunu, ... ve mirasçılarının taşınmazda hakları bulunmadığını ileri sürerek tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalılar, süresinde davaya cevap vermemiş; aşamada bir kısım davalılar, dava konusu yerin dedelerinden babalarına kaldığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarihi ve sayısı belirtilen kararı ile; dava konusu taşınmazın sınırlarının sabit olduğu ve dava konusu taşınmaza uyduğu için dayanak tapunun alanının 6.000 m2 olmasına rağmen 17.682,86 m2 yüz ölçümü olan dava konusu taşınmazın tamamının değerlendirildiği, dayanak tapunun dava konusu taşınmazı kapsadığı gerekçesiyle dayanak tapu kaydı nazara alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarihi ve sayısı belirtilen kararı ile; kabul kararı yönünden istinaf başvurusu olmadığı için inceleme yapılmadığı, tapu kaydı uygulaması sonucu taşınmazın 1/2 payının davacı adına tescil edilmesinin yerinde olduğu, fazlaya ilişkin kısım yönünden iddianın ispat edilemediği, İlk Derece Mahkemesi yargılaması esnasında ileri sürülmeyen hususların istinaf aşamasında ileri sürülmesi ve incelenmesine imkan bulunmadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle:

a. Taşınmazın evveliyatında ... ve.....'a ait ve diğer parseller ile bir bütün iken ... ile .... arasında taksim edildiği, ....’e 105 ada 48 ve 105 ada 55 sayılı taşınmazın kaldığı, ....’in de kendisine kalan taşınmazları taksim ettiği, müvekkiline dava konusu 105 ada 54, davalıların murisi ....’e 105 ada 47, İbrahim’e de 105 ada 45 parsel sayılı taşınmazların verildiği yönünde keşifte beyanlarda bulunulduğunu,

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle:

a. Taşınmazın evveliyatında ... ve.....'a ait ve diğer parseller ile bir bütün iken ... ile .... arasında taksim edildiği, ....’e 105 ada 48 ve 105 ada 55 sayılı taşınmazın kaldığı, ....’in de kendisine kalan taşınmazları taksim ettiği, müvekkiline dava konusu 105 ada 54, davalıların murisi ....’e 105 ada 47, İbrahim’e de 105 ada 45 parsel sayılı taşınmazların verildiği yönünde keşifte beyanlarda bulunulduğunu,

b. Dava konusu taşınmazı müvekkilinin kullandığını ve buna itiraz edenin olmadığını, davalıların murisinin kendisine düşen 105 ada 47 parsel sayılı taşınmazı kullandığını, 105 ada 55 ve 105 ada 48 parsel sayılı taşınmazların kadastro komisyon tutanaklarında Asım ile Bekir arasındaki taksim olgusunun ve 105 ada 45 parsel sayılı taşınmazın İbrahim’e ait olduğunun belirtildiğini,

c. İstinaf dilekçesi ile dosyaya sunulan ve TKGM parsel sorgu sayfasından alınan krokilerde görüldüğü üzere mezkur parsellerin arz üzerinde bir bütünlük oluşturduğunu, bu durumun mahalli bilirkişi ve tanık anlatımı ile örtüştüğünü,

d. Tapu kaydının dava konusu taşınmazı kapsadığını ve müvekkilinin tapudaki payı 1/2 olsa da taşınmazın müstakilen müvekkil tarafından tasarruf edildiğini, harici taksim ile müstakilen taşınmazın müvekkiline ait olduğunu, 105 ada 45, 47, 48 ve 55 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtları ve kadastro tutanakları getirtilmek sureti ile tanık ve mahalli bilirkişinin anlatımlarının denetlenmediğini,

e. Taksim olgusu dikkate alınmadan hüküm kurulduğunu, davalıların haklarından fazla pay almasının sağlandığını,

f. İstinaf kanun yolunun temyiz kanun yolu niteliğinde olmadığını, temyiz kurallarına tabi olmadığını, İlk Derece Mahkemesinde ileri sürülmemiş herhangi bir konunun ikinci derece mahkemesi olan istinaf yargısında ileri sürülmesinin mümkün olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Dosya içeriğinden; Giresun ili, .... ilçesi, .... köyü 105 ada 54 parsel sayılı taşınmazın 05.12.2007 tarihinde yapılan kadastro tespiti ile davalılar murisi .... adına tespit ve tescil edildiği, tespitin 13.06.2008 tarihinde kesinleştiği, davacının dayanak olarak sunduğu 17.09.1997 tarihli ve 1 numaralı tapudaki taşınmazın 6.000 m2 olduğu ve davacının ½ pay sahibi olduğu görülmüştür.

Dosya içeriğinden; Giresun ili, .... ilçesi, .... köyü 105 ada 54 parsel sayılı taşınmazın 05.12.2007 tarihinde yapılan kadastro tespiti ile davalılar murisi .... adına tespit ve tescil edildiği, tespitin 13.06.2008 tarihinde kesinleştiği, davacının dayanak olarak sunduğu 17.09.1997 tarihli ve 1 numaralı tapudaki taşınmazın 6.000 m2 olduğu ve davacının ½ pay sahibi olduğu görülmüştür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle:

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK’nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 157,75 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.12.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.