muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/27189, Karar No: 2015/29948, Tarih: 03.11.2015

Somut olayda, dava dilekçesinde, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının ayrı ayrı değerlendirilmesi gereklidir.

Fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına yönelik talepler bakımından, dava dilekçesinde işverenin elinde bulunduğu belirtilen işe giriş çıkış saatlerini gösterir kayıtlara dayanılmıştır. Bu halde, karşı tarafın sunacağı belgelere göre alacağın belirlenmesi talebi söz konusu olduğundan alacaklar belirsizdir. Diğer taraftan söz konusu taleplerle ilgili ayrıca tanık deliline de dayanılmıştır. Tanık anlatımlarına dayalı olarak anılan alacakların hesaplanması ihtimalinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği söz konusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, bu yön itibariyle de bahsi geçen alacaklar belirsizdir.

Kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacakları bakımından ise, davacı, çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri, hak kazandığı izin süresini, çalışma süresi boyunca varsa kullanmadığı veya karşılığı ödenmeyen izin sürelerini belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, söz konusu alacaklar, gerçekte belirlenebilir vaziyettedir ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemezler. Bu halde, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarına yönelik taleplerin hukuki yarar yokluğundan usulden reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olmuştur.

Kötüniyet tazminatı ve eşit işlem borcuna aykırılık tazminatına yönelik talepler bakımından ise, "1" numaralı bentte bahsi geçen bozma sebebi uyarınca talep miktarının açıklattırılarak harçlandırılması ve neticeye göre yargılamaya devam edilmesi gerekli olup, söz konusu eksikliklerin giderilerek yargılamaya devam edilmesi halinde, mahkemece öncelikle yukarıda açıklanan esaslar çerçevesinde, alacakların belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.

4-Taraflar arasında çözümlenmesi gereken bir diğer uyuşmazlık, davacının fazla çalışma ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.

4-Taraflar arasında çözümlenmesi gereken bir diğer uyuşmazlık, davacının fazla çalışma ücreti alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasındadır.

Davalı işverence, 01.08.2008-24.08.2012 tarihleri arasına ilişkin işe giriş ve çıkış saatlerini gösterir puantaj kayıtları dosyaya sunulmuş olup, hükme esas alınan bilirkişi raporunda söz konusu kayıtların usulünce değerlendirilmemesi hatalı olmuştur. Puantaj kaydının bulunduğu dönem için, salt bu kayıtlar esas alınarak fazla çalışma ücreti talebi değerlendirilmelidir. Anılan sebeple, kayıtlar incelenerek gün bazında işe giriş ve çıkış saatleri dökümlendirilmeli, günlük ara dinlenme sürelerinin de düşümüyle varsa haftalık bazda (her hafta için ayrı ayrı olmak üzere) fazla çalışma saatleri belirlenmelidir. Puantaj kaydının bulunduğu dönemle ilgili olarak yapılacak değerlendirme sonucu fazla çalışmanın tespit edilmesi halinde, bu dönem ile ilgili hesaplanacak fazla çalışma ücreti alacağından takdiri indirim yapılmamalıdır. Puantaj kaydının bulunmadığı dönemle ilgili olarak ise, dosya kapsamındaki tüm deliller, puantaj kaydı bulunan dönemdeki ortalama çalışma saatleri de nazara alınarak yeniden değerlendirilmeli, bu dönemle ilgili fazla çalışma bulunduğunun kabulü ihtimalinde, izin ve tatil sürelerinin hesaptan dışlanması ve hesaplanan alacaktan takdiri indirim uygulanması gerektiği göz ardı edilmemelidir.

Diğer taraftan, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, iş sözleşmesindeki, yıllık ikiyüzyetmiş saat karşılığı fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönündeki hükmün nazara alınmaması hatalıdır. Söz konusu hüküm geçerli olup, fazla çalışma ücreti talebinin değerlendirilmesinde dikkate alınmalıdır.

Bilirkişi raporunda yer alan hesaplama tablosunda, 04.06.2008-30.06.2008 tarihleri arasında yüzkırksekiz çalışma günü bulunduğunun, 01.07.2012-24.08.2012 tarihleri arasında ise yüzkırkdokuz çalışma günü bulunduğunun kabul edilmesi bir diğer hatalı yöndür.

Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıya yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2019/11465, Karar No: 2020/338, Tarih: 15.01.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/11465 E.  ,  2020/338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 29/05/2019 gün ve 2019/1520 Esas - 2019/11107 Karar sayılı ilama karşı taraf vekillerince verilen dilekçeler ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkin davanın kabulüne dair bozma ilamına uyularak verilen hüküm taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce düzeltilerek onanmış, bu karara karşı taraf vekillerince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, Yargıtay kararında yazılı gerekçelere göre davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin sair karar düzeltme istekleri HUMK'nun 440.maddesinde yazılı nedenlerden hiçbirine uymadığından yerinde değildir. Ancak;

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiği bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından;

Davalı vekilinin karar düzeltme istemlerinin bu yönden kabulü ile Dairemizin 29.05.2019 gün ve 2019/1520 esas 2019/11107 karar sayılı ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar,taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kısmen kapama bağ kısmen, kapama fıstık bahçesi niteliğindeki ... ili ... ilçesi ... köyü 137 ada 8 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası tespit edilen fark bedelin karar kesinleşince hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmemesi,

Kısmen kapama bağ kısmen, kapama fıstık bahçesi niteliğindeki ... ili ... ilçesi ... köyü 137 ada 8 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası tespit edilen fark bedelin karar kesinleşince hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmemesi,

2- 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine 6459 sayılı Yasanın 6. maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içerisinde sonuçlandırılamadığından, bozma öncesi tespit edilen bedelden acele el koyma kararı ile tespit edilen bedelin mahsubu sonrası kalan bedele dava tarihinden dört ay sonrası olan 10.11.2015 tarihinden ilk karar tarihi olan 22.12.2015 tarihine, bozma sonrası tespit edilen fark bedele ise dava tarihinden dört ay sonrası olan 10.11.2015 tarihinden kararın kesinleşme tarihine kadar faiz işletilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alınarak davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a)2. bendinde (53.481,62 tl kamulaştırma bedelinin) kelimelerinden sonra gelmek üzere (7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince karar kesinleşinceye kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına,karar kesinleştikten sonra )ibaresinin eklenmesine

b) 2 nolu bendinin 2.paragrafının tümüyle çıkartılmasına ,yerine (bozma öncesi tespit edilen bedelden acele el koyma kararı ile tespit edilen bedelin mahsubu sonrası kalan 10.492,9TL bedele 10.11.2015 tarihinden ilk karar tarihi olan 22.12.2015 tarihine kadar, bozma sonrası tespit edilen bedelden, mahkemece ilk kararla tespit edilen bedelin mahsubu sonrası oluşan fark bedel 53.481,62 TL bedele ise 10.11.2015 tarihinden kararın kesinleşme tarihine kadar yasal faiz yürütülmesine) cümlesininin yazılmasına,

c)7 nolu bendinin hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA,davalıdan peşin alınan karar düzeltme harcı ile temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, H.U.M.K’nun 442. maddesi göz önünde bulundurularak takdiren 450,00-TL. para cezasının karar düzeltme isteyen davacı idareden alınarak Maliye Hazinesine gelir kaydedilmesine, 15/01/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2005/10253, Karar No: 2006/3448, Tarih: 24.03.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2005/10253 E.  ,  2006/3448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 31.10.2002 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 19.10.2004 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanunun 747 nci maddesine dayınılarak açılmış geçit hakkı kurulmasına ilişkindir.

Davacı S.S.... arsa ve konut yapı kooperatifi Başkanlığı vekili, davacı kooperatife ait olduğunu bildirdiği 375 ve 378 parsel sayılı taşınmazlara davalılara ait 364 parsel sayılı taşınmazdan geçit hakkı kurulmasını istemiş, davalılar vekilleri davanın reddini dilemişler, yerel mahkemece tesbit edilen geçit bedelinin verilen kesin süre içinde davacı vekili tarafından mahkeme veznesine depo edilmemesi nedeni ile dava ret edilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi geçit davalarının nedenidir.Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantası sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine mutlak geçit ihtiyaç veya geçit yoksunluğu, ikincisine de nisbi geçit ihtiyacı ya da geçit yetersizliği denilmektedir.

Geçit hakkı verilmesine ilişkin davalarda bu hak taşınmaz leh ve aleyhine kurulacağından leh ve aleyhine geçit istenen taşınmaz maliklerinin tamamının davada yer alması zorunludur. Ancak, yararına geçit istenen taşınmaz müşterek mülkiyete konu ise dava paydaşlardan biri veya birkaçı tarafından açılabilir. Geçit ihtiyacı olan kişi davasını öncelikle taşınmazların mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun taşınmaz malikine karşı ve daha sonra bundan en az zarar görecek olana yöneltmelidir.

Mahkemece uygun geçit yeri saptanırken öncelikle taraf yararlarının gözetilmesi gerekir. Zira, geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının subjektif arzularına göre değil objektif esaslara uygun belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakarlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Uygun güzergah saptanırken, aleyhine geçit kurulan taşınmazın kullanım bütünlüğü bozulmamalıdır. Taşınmazın kullanım bütünlüğünün bozulmasının zorunlu olduğu hallerde bu husus gerekçelendirilerek geçit hakkı tesisi edilmelidir.

Uygun güzergah saptanırken, aleyhine geçit kurulan taşınmazın kullanım bütünlüğü bozulmamalıdır. Taşınmazın kullanım bütünlüğünün bozulmasının zorunlu olduğu hallerde bu husus gerekçelendirilerek geçit hakkı tesisi edilmelidir.

Yararına geçit kurulacak taşınmazın tapuda kayıtlı niteliği ve kullanım amacı nazara alınarak, özellikle tarım alanların nihayet bir tarım aracının geçeceği genişlikte (emsaline göre 2,5-3 m.) geçit hakkı tesisine karar vermek gerekir. Bu miktarı aşan bir yol verilecekse bunun gerekçesi kararda dayanakları ile birlikte gösterilmelidir.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliğine uygun atanacak bilirkişiler aracılığı ile objektif kriterler esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel hükümden önce depo ettirilmeli, şayet dava tarihi ile hüküm tarihi arasında taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş ve bu sürede de geçit için öngörülen bedel davanın daha başında belirlenmişse, bu bedelin ödenmesine karar verilmesi halinde, mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olunacağı durumlarda hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak davranışları önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tesbiti yapılmalıdır.

Kurulan geçit hakkının Medeni Kanunun 748/3. maddesi uyarınca Tapu Siciline kaydı da gereklidir.

Geçit hakkı kurulmasına ilişkin davalarda davanın niteliği gereği yargılama giderleri davacı üzerinde bırakılmalıdır.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında;

Celbedilen tapu kayıtlarında 375 ve 378 parsel sayılı taşınmaz malikinin "S.S. ... Arsa ve Konut Yapı Kooperatifi", davacının ise "S.S.... Arsa ve Yapı Kooperatifi" olduğu görülmektedir. Bu durum lehine geçit hakkı kurulması istenen taşınmaz malikinin davacı kooperatif olup olmadığı, davacının dava açmakta yararı bulunup bulunmadığı hususunda duraksama yaratmaktadır. O nedenle mevcut çelişki üzerinde durulmalıdır.

Az yukarda sözü edildiği üzere geçit davalarında amaç, genel yola bağlantısı bulunmayan taşınmazların yola çıkışın sağlamaktır. Mevcut krokiden taşınmazların bulunduğu yörede imar planlarının yapıldığı izlenmektedir.

Ancak, uygulamaya geçilerek yolların fiilen açılıp açılmadığı belli değildir. O yüzden, bu yönde açığa kavuşturulmalı, taşınmazlar imar yoluyla bağlantılı ve bu yollar fiilen açılmışsa dava konusu parsellerin yol ihtiyacı içinde bulunmayacağından dava reddedilmelidir.

Yine yukarıda vurgulandığı gibi uygun geçit yeri saptanırken fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi uyarınca taraf yararlarının gözetilmesi gerekir. Uygun güzergah belirlenirken asla aleyhine geçit kurulan taşınmazın geometrik durumu ve kullanım bütünlüğü bozulmamalıdır. Oysa mahkemenin geçit yeri olarak saptadığı krokide kırmızı boyalı yer davalılara ait 364 parseli bölmüş, geçit yeri olarak kabul edilmesi olanaksız bu yer için "geçit bedeli" depo ettirilmediğinden bahisle de dava reddedilmiştir.

Gerçekten, H.U.M.K.nun 163.maddesi uyarınca hakim tayin ettiği müddetin kati olduğuna da karar verebilir ve bu sürede işlem yapılmazsa o hak sakıt olur. Fakat verilen kati sürenin bir amaç taşıması, işin niteliğine uygun düşmesi gerekir. Esasen geçit yeri kurulma olanağı bulunmayan bir yer için "geçit bedeli" depo edilmek üzere kesin süre verilmiş olmasının bir anlamı ve yararı yoktur. Bir başka deyişle verilen kesin süre işin niteliğine uygun düşmemiş, sonuç olarak da davanın bu nedenlerle reddi doğru olmamıştır.

Bu durumda mahkemece üzerinde durulan konularda araştırma ve inceleme yapılarak elde edilecek sonuca uygun bir karar verilmesi yerine, davanın somut olay adeletine uygun düşmeyen bazı nedenlerle reddi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 24.3.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19517, Karar No: 2014/12096, Tarih: 17.06.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/19517 E.  ,  2014/12096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, sahtecilik

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

5237 sayılı TCK'nın 158/1-j bendinde,dolandırıcılık suçunun,Banka veya diğer kredi kurumlarınca tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlamak maksadıyla, işlenmesi ,nitelikli hal olarak kabul edilmiştir.Bu suçun oluşabilmesi için,Kredi elde eden kişinin banka veya diğer kredi kurumu görevlilerini hile ile aldatmış olması gerekir.Krediyi alan kişinin aldatıcı herhangi bir eylemi olmaksızın,sırf banka elemanlarının kendi görevlerini layıkıyla yerine getirmemeleri yüzünden bir kredi açılmışsa,dolandırıcılıktan bahsedilemez,şartları varsa bankacılık suçundan bahsedilebilir.

Bu suçun mağdurları banka ve diğer kredi kurumlarıdır.5411 sayılı “Bankacılık Kanununun 3. maddesinde banka,48. maddesinde ise kredinin tanımı yapılmıştır.Tahsis edilmemesi gereken bir kredinin açılmasını sağlama suçun

konusudur. Kredinin tahsis edilmesinin gerekli olup olmadığı, kredi verecek kuruluşun mevzuatında öngörülen düzenlemeler çerçevesinde belirlenir. Fiil, sahte kıymet takdiri raporları veya gerçeğe aykırı belgeler,bilançolar düzenleyerek hileli davranışıyla bunları aldatmaktadır.

Kredi kurumu banka olmamasına karşın faiz karşılığında olsun veya olmasın, kanunen borç vermeye yetkili kılınan kurumlar anlaşılır.Bu itibarla böyle bir yetkiye sahip olmayan bir kişi veya kuruluşa karşı bu fiilin işlenmesi hâlinde koşulları varsa,basit dolandırıcılık suçu söz konusu olacaktır.

Somut olayda; sanığın, mağdur ...'nın imzasını taklit ederek onu borçlu, kendisini de alacaklı göstermek sureti ile 11.700 TL'lik düzenlediği sahte senedi kredi almak amacı ile Yapı Kredi Bankası'na teminat olarak verdikten sonra borcunu ödememesi üzerine başlatılan icra takibinde mağdurun itiraz etmesiyle yapılan imza incelemesinde imzanın borçlu gözüken ...’ya ait olmadığının anlaşıldığı şeklinde gerçekleşen eyleminin dolandırıcılık ve sahtecilik suçlarını oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Müşteki ...'in beyanında sanığa borcu olmadığını ve aralarında da herhangi bir ticari ilişki olmadığını ifade ettiği ve sanığın senedi bankaya aldığı kredi karşılığında verdiği anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1)Sanık hakkında sahtecilik suçundan kurulan hükmün temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2)Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükmün temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 Sayılı Yasa’da 765 Sayılı Yasa’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 Sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 Sayılı Yasanın 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden

sonra 29.06.2005 gün ve 5377 Sayılı Yasanın 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.