muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/235, Karar No: 2025/211, Tarih: 09.04.2025

8. Aynı ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 24.09.2019 tarihli ve 2015/21-3903 Esas, 2019/920 Karar; 09.05.2019 tarihli ve 2019/19-256 Esas, 2019/537 Karar; 08.06.2021 tarihli ve 2021/(21)10-421 Esas, 2021/695 Karar, 13.09.2023 tarihli ve 2023/9-748 Esas, 2023/816 Karar; 11.12.2024 tarihli ve 2024/7-809 Esas, 2024/665 Karar sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

9. Yargıtay içtihatları ile kabul edilen usuli kazanılmış hak olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır. Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir İçtihadı Birleştirme Kararı (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili bir yeni kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma kararına uyulmuş olmakla oluşan usuli kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır. Benzer şekilde uygulanması gereken bir kanun hükmü, hüküm kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilirse, usuli kazanılmış hakka göre değil Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni duruma göre karar verilebilecektir (Hukuk Genel Kurulunun 21.01.2004 tarihli ve 2004/10-44 Esas, 19 Karar; 03.02.2010 tarihli ve 2010/4-40 Esas, 2010/54 Karar sayılı kararları).

10. Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usuli kazanılmış haktan söz edilemez (Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, Cilt V, 6. Baskı, İstanbul 2001, s 4738 vd).

11. Usuli kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

12. Tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde somut olayda, davacı vekilinin temyizi üzerine verilen bozma kararı sonrasında İlk Derece Mahkemesinin bu karara uyması ile davacı yararına usuli kazanılmış hak oluşmuştur. Burada usuli kazanılmış hakkın gerçekleşmesine engel olacak istisnai bir durum da bulunmadığına göre artık önceki kararda direnilmesi usulen mümkün değildir. Usuli kazanılmış hak ilkesi kamu düzeni ile ilgili olup temyiz aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir.

13. Hâl böyle olunca, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyulmakla gerçekleşen usuli kazanılmış hak nazara alınarak hükmüne uyulan bozma gereklerinin yerine getirilmesi gerekirken direnme kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup direnme kararının bozulması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı HMK'nın 371. maddesi gereğince usulden BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Bozma nedenine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı HMK'nın 371. maddesi gereğince usulden BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Bozma nedenine göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,

Dosyanın HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.04.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19599, Karar No: 2014/22046, Tarih: 10.11.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/19599 E.  ,  2014/22046 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HMK md. 445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Yapılan incelemede mahkeme kararının davalı kadına tebliğine dair sisteme kaydedilmiş bir belge veya tebliğ mazbatasına rastlanmamıştır.

Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün olmadığından, dosyanın fiziki olarak gönderilmesi için mahalli mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple dosyanın fiziki olarak gönderilmesi amacıyla mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi.

10.11.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/2345, Karar No: 2015/5843, Tarih: 18.11.2015

**15. Hukuk Dairesi         2015/2345 E.  ,  2015/5843 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı S.. Ç.. ile davalı 3.. M.. P.. T.. Komutanlığı'na İzafeten M.. S.. B.. arasındaki davadan dolayı İskenderun 1. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 10.09.2013 gün ve 2011/423-2013/340 sayılı hükmü onayan Dairemizin 26.02.2015 gün ve 2014/2484-2015/1015 sayılı ilâmı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilâmında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyen davalıya yükletilmesine, 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j maddesi gereğince davalıdan harç alınmasına yer olmadığına, 18.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2067, Karar No: 2017/3373, Tarih: 10.07.2017

**10. Ceza Dairesi         2017/2067 E.  ,  2017/3373 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtiraz Edilen Daire Kararı: Dairemizin 05/06/2017 tarihli 2013/4638 esas ve 2017/2371 karar sayılı temyiz isteminin reddi kararı

İtirazla İlgili Mahkeme Kararı : Sulh Ceza Mahkemesi'nin 02/11/2012 tarihli 2011/463 esas ve 2012/3 sayılı kararı

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İtiraz yazısı ile dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) KONUYLA İLGİLİ BİLGİLER :

Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık hakkında, Kırıkhan Sulh Ceza Mahkemesi'nce yapılan yargılama sonucu 02.01.2012 tarihinde 2011/463 esas ve 2012/3 karar sayı ile sanığın temyiz talebinin reddine karar verilmiş, hüküm sanık tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce 05.06.2017 tarihinde 2013/4638 esas ve 2017/2371 karar sayı ile, sanığın temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca, Dairemizin bu kararına itiraz edilmiştir.

B) İTİRAZ NEDENLERİ :

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itiraz yazısında; “Sanık ... hakkında kullanmak için uyuşturucu madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan Kırıkhan C.Savcılığı tarafından 5237 SK 191/1 maddesi gereğince cezalandırılması için dava açıldığı sanık hakkında Kırıkhan Sulh ceza mahkemesi tarafından 6.1.2012 tarih ve 2011/463 esas 2012/3 sayılı kararı ile tedavi ve denetimli serbestlik kararı verildiği daha sonra sanığın tedavi ve denetimli serbestlik kararına uymaması nedeni ile Kırıkhan Sulh ceza mahkemesinin 19.9.2012 tarih ve 2011/463 esas, 2012/3 sayılı ek kararı ile sanığa 5237 SK 191/1, 62, 52 maddeleri gereğince neticeten 6.000 TL APC verildiği bu ek karar sanığa 9.10.2012 tarihinde tebliğ edildiği sanığın belirtilen kararı 1.11.2012 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmıştır.

Bu temyiz üzerine Kırıkhan Sulh ceza mahkemesi 2.11.2012 tarih ve 2011/463 esas 2012/3 karar sayılı ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Bu ek karar sanığa 15.11.2012 tarihinde tebliğ edildiği ve sanığın temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararı süresi içinde 19.11.2012 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmıştır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığımızın temyiz talebinin reddine ilişkin verilen ek kararın onanması düşüncesi ile tebliğname düzenleyip 10 ceza dairesine gönderilmiştir.

Yargıtay 10 ceza dairesinin 5.6.2017 tarih ve 2013/4638 esas, 2017/2371 sayılı ilamı ile temyiz isteğinin temyizin süresinden sonra yapıldığından bahisle 1412 Sayılı CMUK 317 maddesi gereğince REDDİNE karar vermiştir. Dosyanın ve sanığın 19.11.2012 tarihli temyiz talebinin incelenmesinde sanığın 2.11.2012 tarih ve 2011/463 esas ve 2012/3 sayılı ek karar da belirtilen temyiz talebinin reddini temyiz ettiği anlaşılmıştır.

Sanığın 2.11.2012 tarihli ek kararı süresi içinde temyiz ettiği görülmüştür.

Sanığın 2.11.2012 tarihli ek kararı süresi içinde temyiz ettiği görülmüştür.

Yargıtay 10 ceza dairesi Kırıkhan Sulh ceza mahkemesinin 2.11.2012 tarihli temyiz talebinin reddine ilişkin verilen kararın temyizini incelemesi gerektiği halde 19.9.2012 tarih ve 2011/463 esas, 2012/3 sayılı kararı ile verilen 6.000 TL APC ilişkin ek karara yönelik temyiz incelemesinde bulunmuştur. Yargıtay 10 ceza dairesinin 5.6.2017 tarih ve 2013/4638 esas, 2017/2371 sayılı kararı ile sanık ...'nun temyizi hakkında vermiş olduğu temyiz talebinin reddi kararı kaldırılarak Kırıkhan sulh ceza mahkemesinin 2.11.2012 tarih ve 2011/463 esas, 2012/3 sayılı temyiz talebinin reddi kararının ONANMASINA karar verilmesi” denilerek Dairemizin temyiz isteğinin reddi kararının kaldırılması ve yerel mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmesi istenmiştir.

C) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ :

Dosya kapsamında yapılan incelemede, sanık hakkında Kırıkhan Sulh Ceza Mahkemesi tarafından 06.01.2012 tarih 2011/463 esas ve 2012/3 sayılı kararı ile tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin karar verildiği daha sonra tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin gereklerine uygun davranılmaması nedeniyle 19.09.2012 tarih 2011/463 esas ve 2012/3 sayılı ek karar ile sanığın TCK'nın 191/1, 62. ve 52. maddeleri uyarınca 6000.-TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu hükmün 09.10.2012 tarihinde usulüne uygun olarak sanığa tebliğ edildiği, tebliğ edilen hükmün sanık tarafından bir haftalık yasal temyiz süresinden sonra 01.11.2012 tarihinde temyiz edildiği ve bu temyiz üzerine anılan mahkemece 02.11.2012 tarih 2011/463 esas ve 2012/3 sayılı ek kararı ile temyiz talebinin reddine karar verildiği, ek kararın 15.11.2012 tarihinde tebliğ edildiği ve sanığın temyiz talebinin reddine ilişkin ek kararı süresi içinde 19.11.2012 tarihinde temyiz ettiği anlaşılmıştır.

Bu nedenle itirazın kabulüne karar vermek gerekmiştir.

E) KARAR: Açıklanan nedenlerle ;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazının kabulüne,

2- Dairemizin 05.06.2017 tarihli 2013/4638 esas ve 2017/2371 karar sayılı temyiz isteminin reddi KARARININ KALDIRILMASINA

3- Sanık hakkında hükmün incelenmesi:

19/09/2012 tarihinde sanığın yokluğunda verilen ve 09/10/2012 tarihinde usulüne uygun olarak sanığa tebliğ edilen hükmün, sanık tarafından bir haftalık yasal temyiz süresinden sonra 01/11/2012 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, yasaya uygun olarak verilen 02/11/2012 tarihli red kararının ONANMASINA, 10/07/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12125, Karar No: 2016/16644, Tarih: 27.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/12125 E.  ,  2016/16644 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000 TL kayıp kaçak bedelinin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 12.04.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 22.744,90 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1630, Karar No: 2014/20685, Tarih: 21.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/1630 E.  ,  2014/20685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3427, Karar No: 2020/4502, Tarih: 21.12.2020

**4. Hukuk Dairesi         2020/3427 E.  ,  2020/4502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 03/10/2012 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine adli yardım talebi kabul edilerek mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 06/03/2020 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ile davalılardan ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının davalı ...'e yükletilmesine 21/12/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.