muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2529, Karar No: 2015/1207, Tarih: 15.01.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/2529 E.  ,  2015/1207 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/3276

Tehdit ve 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a Muhalefet suçlarından suça sürüklenen çocuk E.. D..'in, anılan Kanun'un 15/1, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 106/2-a, 31/2 ve 62. maddeleri uyarınca 2 ay 15 gün hapis, 208 Türk lirası adlî para ve 10 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair, Gaziantep 1. Çocuk Mahkemesinin 19/03/2013 tarihli ve 2012/689 esas, 2013/198 sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.01.2014 gün ve 3276 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında “Dosya kapsamına göre,

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında mahkûmiyet kararı verilen 6136 sayılı Kanun'un suç tarihinde yürürlükte bulunan 15/1. maddesinde ceza miktarının "altı aydan bir yıla kadar hapis ve yirmibeş günden az olmamak üzere adlî para cezası” olduğu, mahkemece suça sürüklenen çocuğa bu suç yönünden temel ceza olarak 6 ay hapis ve 25 gün adlî para cezası verildikten sonra, 25 gün adlî para cezasının günlüğü 20 Türk lirasından hesaplanmak suretiyle 500 Türk lirası adlî para cezasına hükmedildiği ve bundan sonraki indirimlerin 500 Türk lirası üzerinden hesaplanarak neticeten 208 Türk lirası adlî para cezasına hükmedildiği anlaşılmışsa da, adlî para cezası hesaplanırken cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması gerektiği hâlde, yazılı şekilde hesaplama yapılarak fazla ceza tayin edilmesinde,

2- Mahkemece, suça sürüklenen çocuğun karar tarihinde alınan sabıka kaydı değerlendirilip tekrar suç işlemeyeceği yönünde kanaat oluşmadığından bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verildiği ve yine 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50 ile 51. maddelerinde sayılan şartlar oluşmadığından bahisle bu maddelerin uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşılmakla, dosya kapsamında suça sürüklenen çocuğun suç tarihi itibari ile her hangi bir sabıkasının bulunmadığı, ancak karar tarihinde alınan sabıka kaydına göre suç tarihinden sonra hapis ve para cezasını içeren mahkûmiyet kayıtlarının oluştuğunun anlaşıldığı, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50 ve 51. maddelerinin uygulanma şartı olan daha önce belli mahkûmiyetlerin olmaması şartının suç tarihinden önce böyle bir mahkûmiyetin olmaması olarak anlaşılması gerektiği, suç tarihinden sonra karar tarihine kadar oluşmuş mahkûmiyet kararlarının bu maddelerin uygulanma şartı kapsamında olmayacağı, her ne kadar suç tarihinden sonra oluşmuş mahkûmiyetler, uygulanması mahkemenin takdirinde olan hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve erteleme kurumlarının uygulanmamasında gerekçe olarak gösterilebilse bile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/3. maddesinde yer alan " Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir." şeklindeki mecburî hüküm karşısında, suç tarihinden önce hapis cezasına mahkûm olmamış suça sürüklenen çocuk hakkındaki 1 yıldan az hapis cezalarının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 50/1. maddesinde yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Tehdit ve 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçlarından suça sürüklenen çocuk E.. D.. hakkında yapılan yargılama sonucunda, Gaziantep 1. Çocuk Mahkemesinin 19/03/2013 tarihli kararı ile sonuç olarak, 2 ay 15 gün hapis, 208 Türk lirası adlî para ve 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanık müdafiinin yüzüne karşı verilen ve sanığa da tebliğ edilen kararın temyiz edilmeksizin kesinleşmesi üzerine, bu kararın infazı aşamasında, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan kurulan hükümde adli para cezasının hatalı belirlenmesi ve her iki suçtan verilen kısa süreli hapis cezaları açısından, TCK’nın 50/3. maddesindeki seçenek yaptırımların uygulanması zorunluluğuna uyulmaması nedeniyle, kanun yararına bozma yoluna başvurulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

a- 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan kurulan hükümde, gün üzerinden belirlenen adli para cezasının hesaplanması sırasında, TCK'nın 61/8. maddesindeki usule riayet edilmeyerek fazla ceza verilmesi,

b- Suç tarihinde 18 yaşından küçük olan ve daha önce hapis cezasına mahkum edilmeyen sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının, TCK’nın 50/3. maddesi uyarınca aynı Kanun’un 50/1. maddesinde belirtilen seçenek yaptırımlara çevrilmesi zorunluluğunun gözetilmemesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

1- Adli para cezasının belirlenmesi sırasında fazla ceza verilmesi hususunun değerlendirilmesi;

5237 sayılı TCK'nın 61. maddesinin 8. fıkrasında, “ Adlî para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adlî para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükmüne yer verilmiştir.

Bu düzenlemeye göre adli para cezasının belirlenmesinde öncelikle gün üzerinden tespit yapılması, bu miktar üzerinden TCK'nın 61. maddesindeki sıralamaya göre artırım ve indirimlerin yapılması ve son olarak TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı belirlenen miktarın, gün üzerinden belirlenen rakamla çarpılması sonucu para cezasının hesaplanması gerekmektedir.

İncelenen dosyada; mahkemece TCK'nın 61/8. maddesindeki usule riayet edilmeksizin para cezasının belirlenmesi nedeniyle sanık hakkında fazla ceza verildiği görülmektedir.

2- Seçenek yaptırımların değerlendirilmesi,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50. maddesinin 1. fıkrasında, kısa süreli hapis cezasının suçlunun kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre, adlî para cezasına veya diğer tedbirlere çevrilebileceğine yer verilmiş, aynı maddenin 3. fıkrasında ise, "Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir." hükümleri düzenlenmiştir.

İncelenen somut olayda; anılan Kanun hükümleri dikkate alınarak yapılacak değerlendirmeye göre, 26/06/2010 günlü suç tarihinden önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş ve suç tarihinde 18 yaşından küçük olan, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezalarının, TCK'nın 50/3. maddesindeki amir hüküm gereğince, anılan maddenin 1. fıkrasında belirtilen seçenek yaptırımlardan birisine çevrilmesi zorunluluğu gözetilmeden, hapis cezasına mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırıdır.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Tehdit ve 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun'a muhalefet suçlarından suça sürüklenen çocuk E.. D.. hakkında, Gaziantep 1. Çocuk Mahkemesince verilen 19/03/2013 tarih ve 2012/689 esas, 2013/198 sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Karardaki hukuka aykırılık sanığa daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmekle, aynı Kanun maddesinin 4-d fıkrası uyarınca, dosyadaki belge ve bilgiler ile sanığın kişisel, sosyal ve ekonomik durumu da gözetilerek,

a- 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan, anılan Kanun’un 15/1. maddesi uyarınca mahkemece cezanın alt sınırdan takdir edilmiş olması da değerlendirilerek, 6 ay hapis ve 25 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

- Yaş küçüklüğü nedeniyle TCK’nın 31/2. maddesi gereğince 1/2 oranında indirilerek, 3 ay hapis ve 12 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

- TCK’nın 62/1. maddesi gereğince takdiren 1/6 oranında indirilerek, 2 ay 15 gün hapis ve 10 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına,

- TCK'nın 50/1-a ve 52/2 maddeleri uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek, 1.500 TL ve 200 TL adli para cezalarıyla CEZALANDIRILMASINA,

b- Tehdit suçundan, TCK'nın 106/2-a, 31/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca mahkemece belirlenen 10 ay hapis cezasının, TCK'nın 50/1-a ve 52/2 maddeleri uyarınca günlüğü takdiren 20 TL'den paraya çevrilerek, 6.000 TL adli para cezasıyla CEZALANDIRILMASINA,

3- TCK'nın 52/4. maddesi gereğince adli para cezalarının aylık 20 eşit taksitler halinde ödenmesine,

4- İnfazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, kararın diğer yönlerinin olduğu gibi bırakılmasına, 15.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5715, Karar No: 2012/14173, Tarih: 10.12.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/5715 E.  ,  2012/14173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve Arkadaşları vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, tapuda davalılar adına kayıtlı 6943 ada 4 parsel sayılı 502,13 m² yüzölçümündeki taşınmazın öncesinin orman olduğu, sonradan 6831 sayılı Yasanın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırı dışına çıkarıldığı iddiasıyla, taşınmazın tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, taşınmazın önceden orman tahdidi içerisindeki iken 3302 sayılı Yasanın 2/B maddesi uygulaması ile Hazine adına orman dışına çıkarıldığı, çıkarma tarihi ile dava tarihi arasında 20 yıllık sürenin geçmediği gerekçesiyle davanın kabulüne ve dava konusu taşınmazın Hazine adına tesciline karar verilmiş; mahkemece verilen bu hüküm davalı gerçek kişiler vekilinin temyizi üzerine, Yargıtay 1. Hukuk Dairesi tarafından bozulmuştur.

Hükmüne uyulan Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 09.04.2003 gün ve 2349 - 4191 sayılı bozma kararında özetle: "Çekişmeli Samandıra, Ortadağ 1069 parselden imar uygulaması ile oluşan 6943 ada 4 parsel hakkında açılan 2/B'ye dayalı tapu iptali ve tescili davasının kabulüne karar verilmişse de çekişmeli taşınmazın orman sınırı dışına çıkarmadan sonra Hazinenin özel mülkü olduğu ve idarî bir işlem olan imar uygulamasına konu edildiği, mahkemece idarî işlemin ayakta olmadığının araştırılmadığı, taşınmazın idarî kararla oluşan mülkiyet alanında kalıp kalmadığının belirlenmediği, çekişmeli taşınmazın idarî kararla oluşan mülkiyet alanında bulunup bulnmadığının belirlenmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine karar verilmiş, mahkemece verilen bu hüküm davacı Hazinenin temyizi üzerine, bu kez Yargıtay 20. Hukuk Dairesi tarafından bozulmuştur.

Hükmüne uyulan Yargıtay 20 Hukuk Dairesinin 16.03.2011 gün ve 2010/16869 – 2011/2745 sayılı bozma kararında özetle: “İncelenen dosya kapsamına göre, çekişmeli taşınmazın orman niteliğini kaybetmesi nedeniyle 6831 sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması sonucunda orman sınırı dışına çıkarıldığı ve ifraz işleminin temelini oluşturan imar parselasyonunun halen ayakta olduğu anlaşılmaktaysa da, idarî mercilerin yasadan kaynaklanmayan konularda aldıkları kararlar yok hükmünde, buna dayalı olarak yapılan tescil de yolsuz tescil niteliğindedir (H.G.K.'nun 1997/1 - 655 -1 003 S.K.). Bu nedenle, buna dayanılarak yapılan tescillerin bütün sonuçlarıyla birlikte hükümsüz ve yolsuz tescil (M.Y. 1025) niteliğinde olması nedeniyle malikine mülkiyet hakkı kazandırmayacağı (H.G.K. 19.02.2003 gün ve 2003/20 - 102 - 90), Medenî Yasanın 1023. (eski 931) maddesi gereğince iyi niyet iddiasında da bulunulamayacağı, bu tür yerlerin eski haline dönüştürülmesinin Hazine ve Orman Yönetimi tarafından her zaman istenebileceğine göre davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken ... şekilde hüküm kurulması doğru olmadığı” gereğine değinilmiştir.

Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kabulüne ve Samandıra Beldesi 6943 ada 4 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile taşınmazın üzerindeki şerhler ile birlikte davacı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalıp nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman rejimi dışına çıkartılan taşınmazın tapu kaydının iptali ve tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 1942 yılında 3116 sayılı Yasaya göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile daha sonra 1988 yılında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu 1960 yılında 2891 sayılı Yasaya göre, imar uygulaması ise 1998 yılında yapılmıştır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 1942 yılında 3116 sayılı Yasaya göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile daha sonra 1988 yılında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması vardır. Genel arazi kadastrosu 1960 yılında 2891 sayılı Yasaya göre, imar uygulaması ise 1998 yılında yapılmıştır.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş ise de, karar tarihinden sonra, 6831 sayılı Orman Yasasının 1744 sayılı Yasa ile değişik 2., 2896 ve 3302 sayılı yasalar ile değişik 2/B maddesi gereğince, nitelik kaybı nedeniyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan yerlerin değerlendirilmesi, ... orman alanlarının oluşturulması, nakline karar verilen Devlet ormanları içinde veya bitişiğinde bulunan köyler halkının yerleştirilmesi ve orman köylülerinin kalkındırılmasının desteklenmesi ile Hazineye ait tarım arazilerinin satışına ilişkin usul ve esasların belirlenmesi amacıyla düzenlenen, 19/4/2012 tarihli ve 6292 sayılı “Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi ve Hazine Adına Orman Sınırları Dışına Çıkarılan Yerlerin Değerlendirilmesi İle Hazineye Ait Tarım Arazilerinin Satışı Hakkında Yasa ”, 26/04/2012 tarihli ve 28275 sayılı Resmî Gazetede yayımlanarak, aynı tarihte yürürlüğe girmiş ve aynı Yasayla 17/10/1983 tarihli ve 2924 sayılı Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi Hakkında Yasa ile 16/2/1995 tarihli ve 4070 sayılı Hazineye Ait Tarım Arazilerinin Satışı Hakkında Yasa yürürlükten kaldırılmış, 6831 sayılı Yasanın bazı maddelerinde de değişiklikler yapılmış, bu cümleden olarak, diğer bir çok hükmün yanı sıra, 6831 sayılı Yasanın 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan alanlara ilişkin tapu kaydına konulan şerhlerin silinmesi, bu alanlar için Hazine tarafından dava açılmaması, açılan davalardan vazgeçilmesi ya da davaların durdurulması, tapusunun iptaline karar verilen taşınmazların tekrar tapu sahibine iadesi gibi konular düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerin, dava konusu taşınmazın niteliğine ve durumuna göre, görülmekte olan davaya etkisinin değerlendirilmesi için yerel mahkeme hükmünün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı gerçek kişiler vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine 10/12/2012 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11848, Karar No: 2024/4954, Tarih: 29.04.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/11848 E.  ,  2024/4954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2695 Esas, 2023/1872 Karar

KARAR : Yeniden esas hakkında verilen karar

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gelibolu Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/875 Esas, 2020/398 Karar

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekilince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekilince tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; Çanakkale ili, Gelibolu ilçesi, Bolayır köyü 2227 ve 2233 parsel sayılı taşınmazların kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile acele kamulaştırma bedelinin davalılara ödenmesine, depo edilen fark kamulaştırma bedelinin üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına, dava konusu taşınmazların davalılar adına olan tapu kayıtlarının iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; objektif değer artış oranının % 20 olarak alınmasının hatalı olduğunu, taşınmazlar "kuru tarım arazisi" olarak nitelendirildiği hâlde kapitalizasyon faiz oranın %5 olarak alınmasının doğru olmadığını, üretim giderlerinin brüt üretim gelirinin 1/3'ünden fazla olamayacağı yönündeki görüşün yanlış olduğunu, taraflarına vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; objektif değer artış oranının % 20 olarak alınmasının hatalı olduğunu, taşınmazlar "kuru tarım arazisi" olarak nitelendirildiği hâlde kapitalizasyon faiz oranın %5 olarak alınmasının doğru olmadığını, üretim giderlerinin brüt üretim gelirinin 1/3'ünden fazla olamayacağı yönündeki görüşün yanlış olduğunu, taraflarına vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğini belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı arazi niteliğindeki taşınmazlara dava tarihinde geçerli olan resmi veri listesi esas alınarak, yöre koşullarına uygun münavebe ürünleri seçilmek suretiyle, kuru arazi için %5 oranında kapitalizasyon faiz oranı uygulanarak net gelir yöntemine göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak davacı idare yararına vekâlet ücreti takdir edilmemesi ve üçer aylık vadeli hesaba yatırılan bedelin Bölge Adliye Mahkemesi karar tarihine kadar yasal faiz işletilerek derhal ödenmesine karar verilmesi gerektiğinden İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazların kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci ve 12 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Arazi niteliğindeki dava konusu taşınmazlara net gelir metoduna göre değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

3.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

29.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6268, Karar No: 2018/13996, Tarih: 12.06.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/6268 E.  ,  2018/13996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Elatmanın Önlenmesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün bir kısım davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, taraflarca HUMK'nın 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 343,00 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 1.028,51 TL'nin temyiz eden bir kısım davalılardan alınmasına, 12.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7493, Karar No: 2015/13185, Tarih: 29.06.2015

**5. Ceza Dairesi         2015/7493 E.  ,  2015/13185 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2015/95870

Tehdit suçundan sanıklar S.. Ö.. ve S.. Ö..'in yapılan yargılanmaları sırasında; İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesiyle İstanbul Anadolu 39. Asliye Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre, İstanbul Anadolu 39. Asliye Ceza Mahkemesinin görevsizlik kararına yapılan itirazı inceleyen İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin itirazı yerinde bularak kaldırılmasına karar verdiği, İstanbul Anadolu adli yargı sınırları içerisinde birden fazla Ağır Ceza Mahkemesi bulunduğu, bu nedenle kararın kanun yararına bozma yoluyla kaldırılmadığı sürece kesin nitelikte olduğu, bu itibarla ortada çözümü gereken görev uyuşmazlığının bulunmadığı anlaşıldığından, incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 29/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.