muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13687, Karar No: 2011/6498, Tarih: 30.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/13687 E.  ,  2011/6498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/07/2009 tarih ve 2008/297-2009/213 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin dünyaca tanınmış sualtı fotoğraf sanatçısı olduğunu, sualtında gerçekleştirmiş olduğu çekimlerde elde ettiği eser vasfındaki sualtı fotoğraflarını “FOTOĞRAFLARLA TÜRKİYE DENİZ BALIKLARI” isimli kitapta toplayarak yayımladığını, davalının ise ATLAS isimli dergi ekinde vermiş olduğu “ATLAS TÜRKİYE BALIK ATLASI ÖZEL KOLEKSİYON 2008” isimli kitapçıkta müvekkiline ait sualtı fotoğraflarından 29 adedini izinsiz biçimde çoğaltıp yayarak kamuya sunumunu gerçekleştirdiğini, bunlardan üç adedinde müvekkili ismine yer verilmediğini, 14 adedinde de aslına aykırı biçimde değişiklikler yapıldığını, davalının bu şekildeki eylemiyle müvekkilinin maddi ve manevî haklarının ihlâl olunduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak ıslah dilekçesiyle birlikte FSEK’in 68. maddesi uyarınca sözleşme ile isteyebileceği miktarın üç katı olan 36.125,88 TL telif tazminatının ve FSEK’in 70/1. maddesi uyarınca her bir fotoğraf için 2.000,00 TL olmak üzere toplam 58.000,00 TL manevî tazminatın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, tecavüzlerinin önlenmesine ve hükmün ilânına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirket yetkilisi Ertuğrul Balıkçıoğlu ile davacının 29, 30 ve 31 Temmuz 2008 tarihlerinde davaya konu fotoğrafların yayını ile ilgili olarak üç kez telefonla konuşup anlaştıklarını, anlaşma uyarınca diaların davacıdan istendiğini, davacıdan resimlerle ilgili diaları almadan bu fotoğrafları basmasının olanaksız olduğunu, fotoğrafların güzel sanat eser vasfında bir eser olmadığını ve bu sebeple FSEK’ in 68. maddesi uyarınca telif tazminatı istenemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre,

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre,

Davaya konu 29 adet fotoğrafın her birinin sahibinin hususiyetini yansıtan güzel sanat eseri vasfında bulunduğu, bunlardan 14 adedinde değişiklik yapıldığı, üç adedinde ise eser sahibinin adının gösterilmediği, davacı ile yayın konusunda yazılı sözleşme yapmadığı, taraflar arasındaki görüşmelerin sözleşme hazırlığı olarak nazara alınabileceği, ancak bunun davalı eylemlerini hukuka uygun hale getiremeyeceği, davalının, davacının eser sahibi olduğu 29 adet fotoğrafı kitap içerisine koyup kamuya sunması eylemi ile davacının çoğaltma ve yayma biçimindeki malî haklarını ihlal ettiği, FSEK’in 68. maddesi uyarınca, her bir resim için 415,24 TL’nin çoğaltma ve yayma hakkının karşılığı olarak takdir olunmasının hakkaniyete uygun bulunduğu, bu miktarın üç katı olan toplam 36.125,88 TL’nin talep edilebileceği, FSEK’in 70/1. maddesi uyarınca, 29 adet fotoğrafın her birinin izinsiz umuma arzı sebebiyle her bir fotoğraf için 250,00 TL, 14 adedinde değişiklik sebebiyle ayrıca 300,00 TL ve üç adedinde eser sahibinin adına yer verilmemesi sebebiyle de ayrıca bunlara ilaveten 250,00 TL olmak üzere 12.200,00 TL manevi tazminatın hüküm altına alınmasının gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 36.125,88 TL telif tazminatının ve 12.200,00 TL manevî tazminatın temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, davalı eyleminin önlenmesine ve karar özetini ilanına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2.217,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 30.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/25219, Karar No: 2010/21134, Tarih: 23.09.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/25219 E.  ,  2010/21134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/05/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 23.09.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/25583, Karar No: 2024/420, Tarih: 15.01.2024

**4. Hukuk Dairesi         2021/25583 E.  ,  2024/420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 40. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/2299 E., 2021/871 K.

DAVA TARİHİ : 30.03.2016

HÜKÜM/KARAR : Davalının başvurusunun esastan reddine, davacının başvurusunun kabulüne

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 2. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2016/350 E., 2018/452 K.

Taraflar arasındaki trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle maddi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabuüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, davalının başvurusunun esastan reddine, davacının başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, davalıya trafik sigortalı araç içerisinde yolcu konumunda olan davacının 05.02.2016 tarihinde meydana gelen tek taraflı trafik kazasında yaralandığını belirterek belirsiz alacak davası şeklinde şimdilik 1.000,00 TL geçici ve 1.000,00 TL sürekli iş göremezlik tazminatının dava tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş; 23.01.2018 tarihli dilekçesiyle talebini toplam 230.566,00 TL'ye artırmıştır.

II. CEVAP

Davalı vekili, davayı kabul anlamına gelmemekle; müvekkili şirketin maddi tazminat talepleri açısından, poliçe limitleri dahilinde ve sigortalı aracın sürücüsünün kusuru oranında davacının zararlarını gidermekle yükümlü olduğunu, davacının kaza geçirdiği aracın ticari bir araç olmadığı gibi yapılan taşımanın hatır taşıması olduğunu, kazada müvekkili şirket tarafından sigortalanan araç sürücüsünün kusuru bulunmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, 11.04.2018 tarihli ek rapor doğrultusunda %20 oranında müterafik kusur indirimi yapılmak suretiyle 8.477,72 TL geçici iş göremezlik tazminatı ve 149.608,94 TL sürekli iş göremezlik tazminatının (poliçe limiti ile sınırlı kalmak kaydıyla) dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili istinaf dilekçesinde;Mahkemece yapılan takdiri indirim oranının fahiş olduğunu, PMF Yaşam Tablosu ve iskontolama yöntemiyle hesaplama yapan 15.01.2018 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda karar verilmesi gerekirken, TRH 2010 Yaşam Tablosu ve teknik faize göre hesaplama yapılmak suretiyle düzenlenen ek rapor doğrultusunda karar verilmesinin hatalı olduğunu belirtmiştir.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde; davacının bakiye ömrünün 5 ay fazla hesaplandığını, 01.06.2015 tarihinden sonra düzenlenen poliçeye ilişkin zarar hesabının genel şartlarda benimsenen yöntemle yapılmamasının doğru olmadığını, hatır taşımasına ilişkin indirim yapılmamasının hatalı olduğunu, bakiye ömür süresi hatalı olarak 46 yıl alınmak suretiyle fazladan hesap yapıldığını belirterek kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, raporda %1,8 teknik faiz uygulanmak suretiyle yeni genel şartlar ile getirilen hesaplama yöntemi üzerinden tazminat hesabı yapıldığı, davacının bakiye ömrü TRH 2010 Yaşam Tablosuna göre 46 yıl üzerinden doğru bir şekilde tespit edildiği, davacının araç sürücüsü olan Selami Ardahan ile birlikte hasta ziyaretine gittikleri, taşıma işinde dava dışı sürücünün menfaatinin de bulunduğu, hatır taşımasının söz konusu olmadığı, davacının alkollü araç sürücüsünün aracına binmiş olması nedeniyle yapılan %20 müterafik kusur indirimi yargısal uygulama ile örtüştüğü, bu nedenlerle davalının istinaf talebinin reddine karar verildiği, davacı tarafça PMF Yaşam Tablosuna ve iskontolama yöntemine göre hesap yapılmasının istenildiği, bu şekilde yapılan hesaplamaya ilişkin 10.01.2018 tarihli bilirkişi raporundaki tazminat hesabına göre davanın ıslah edildiği, bu şekilde hesaplanan tazminata hükmedilmesinin talep edildiği göz önüne alınarak anılan bilirkişi raporu esas alınması ile davacının alkollü olduğunu bildiği sürücü idaresindeki araca binerek zararın artmasına neden olduğu ve bu nedenle müterafik kusurunun bulunduğu değerlendirilerek tazminattan %20 oranında müterafik kusur indirimi yapıldığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine, davacı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle 6100 sayılı Kanun'un 353/1-b.2 maddesi uyarınca davanın kısmen kabulü ile 175.975,20 TL sürekli iş göremezlik tazminatı ile 8.477,72 TL geçici iş göremezlik tazminatının (poliçe limitiyle sınırlı kalmak kaydıyla) dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; hatır taşıması ve müterafik kusura ilişkin indirim yapılmamasının hatalı olduğunu, kaza tarihinde 31, 12 yaşında olan davacının bakiye ömrü 36,61 yıl yerine hatalı bir şekilde 37 yıl olarak belirlendiğini, ek raporda davacının bakiye ömrü hatalı olarak 46 yıl olarak tespit edildiği, TRH 2010 Yaşam Tablosu ve % 1,8 teknik faiz uygulanması gerektiğini belirtmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davalı ... tarafından Karayolları Motorlu Araçlar Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası (ZMSS) poliçesi ile teminat altına alınan aracın karıştığı tek taraflı trafik kazası sonucu yaralanıp malul kalan davacı yolcunun sürekli ve geçici iş göremezlik tazminatı istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 51 ve 54 üncü maddeleri, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 85, 87, 89, 90, 91 inci maddeleri, 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, Karayolları Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu’nun 87 nci maddesinin birinci fıkrası yollamasıyla 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun (TBK) 51 inci maddesi uyarınca hatır için karşılıksız yolcu taşıma veya aracı kullandırmada genel hükümlere göre tazminattan uygun bir indirim yapılması, doktrinde ve Yargıtay içtihatlarında benimsenmiş ve yerleşmiştir.

Hatır için yolcu taşıma veya aracı kullandırmadan söz edebilmek için, ölen veya yaralananın bir menfaat karşılığı olmaksızın taşınması veya aracın kullanılması, diğer bir deyişle taşıma veya kullanmada ölen veya yaralananın menfaatinin bulunması gerekir. Bu nedenle taşıma veya kullanmada işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin bir menfaatinin bulunması hâlinde hatır taşımasından söz edilemez. Bu bakımdan hatır ilişkisinin değerlendirilmesinde taşıma veya kullanmanın kimin menfaatine olduğunun belirlenmesi önemlidir. Taşıma veya kullandırma, ekonomik yarar için olabileceği gibi ortak toplumsal değerler nedeniyle de olabilir. Ancak yakın akrabaların ve eşin taşınmasında bir menfaatten söz edilemeyeceği için hatır için taşımadan da bahsedilemez. Hâkim, gerekçesini kararında tartışmak ve nedenlerini göstermek koşuluyla tazminattan mutlaka indirim yapmak zorunda da değildir.

Somut olayda; davalı vekilince başvuruya cevap dilekçesinde hatır için taşıma def’inde bulunulmuştur. Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, davalıya sigortalı araç sürücüsünün davacı ile arkadaş olduğu, birlikte eğlenmeye gittikleri beyan edilmiştir. Davacının, davalı şirkete sigortalı araçta yolcu olarak bulunduğu ve sürücü ile arkadaş oldukları sabit olup davacının taşıma için arkadaşına ücret ödemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğu kabul edilmelidir. Bu durumun aksi ispat edilemediğinden davalı ... şirketinin süresinde yapılan hatır için taşıma savunmasına itibar edilerek TBK’nın 51 inci maddesi gereğince Dairemizin yerleşik uygulamasına göre %20 oranında hatır taşıması indirimi yapılmak suretiyle davalının sorumlu olduğu tazminat miktarının belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

VI. KARAR

1. Değerlendirme bölümünün (1) numaralı bendinde açıklanan sebeplerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Değerlendirme bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13331, Karar No: 2014/11825, Tarih: 27.10.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/13331 E.  ,  2014/11825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Van 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2012

NUMARASI : 2007/214-2012/128

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 26.03.2007 gününde verilen dilekçe ile mera komisyon kararının iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 30.04.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mera komisyon kararının iptali ile dava konusu taşınmazların bazı bölümlerinin davacı adına tescili isteğine ilişkindir.

Davalı Hazine, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Hazine vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK’nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7. maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

Ancak, On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1-Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2-Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Somut olaya gelince; davalı Van İli Merkez İlçesi O.. Köyü'nün 6360 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen hükümleri gereğince tüzel kişiliği kaldırılarak mahalle olarak Van Büyükşehir Belediyesine katılması nedeniyle görülmekte olan davada taraf sıfatı kalmadığından ve katıldığı Van Büyükşehir Belediyesi taraf olacağından 6360 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrası gereğince işlem yapılması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenin katıldığı belediyeye iadesine, 27.10.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2652, Karar No: 2013/16266, Tarih: 28.05.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/2652 E.  ,  2013/16266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, ruhsatsız silah taşıma, yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığa yükletilen tehdit ve ruhsatsız silah taşıma eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunlarda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık ...'nin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Sanık hakkında yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın olay tarihinde bıçak kullanmadığı yönündeki ısrarlı savunması ve müştekinin bıçağı kullanan ve kendisini bıçakla yaralayan kişiyi görmediğini belirtmesi, inceleme dışı diğer sanıkların beyanlarına göre ise; olayda kullanılan bıçağın kime ait olduğu ve kimin tarafından kullanıldığının belirlenememesi karşısında; in dubio pro reo (kuşkudan sanık yararlanır) ilkesi gereğince, oluşan kuşkunun sanık lehine yorumlanması ve aksi takdirde, sanığın bıçak kullandığına ilişkin vicdani kanaatin dayandırıldığı gerekçelerin denetime olanak verecek biçimde gösterilmesi yerine, herhangi bir gerekçe gösterilmeden, sanığın emanette kayıtlı bıçakla müştekiyi yaraladığının kabulüyle sanık hakkında yaralama suçundan fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı ve sanık ...'nin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28/05/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.