muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3867, Karar No: 2016/5587, Tarih: 31.05.2016

Doktrinde TCK.nun 6. maddesinde tanımı yapılan basın ve yayının kapsam itibariyle 5187 Sayılı Basın Kanununun uygulama alanını da aşar şekilde geniş olduğu ve bu tanımın içine kitle iletişim aracı olarak internetin de girdiği belirtilmiştir. (....,Yorumlu Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, 2010, Cilt 1., s. 116. )

Yargıtay uygulamalarında da internetten gönderilen ileti veya bilgilerin çoğul kişilerin öğrenmesine, yani kitlelerin ulaşımına imkan sağlanması halinde eylemin basın ve yayın yoluyla işlendiği kabul edilmiştir. (Yargıtay 12.CD.nin 31.03.2014 gün 2013/15248 E., 2014/7892 K.,14.CD.nin 14.12.2012 gün ve ve 2011/5081 E., 2012/13057 K.,18. CD.nin 01.10.2015 gün 2015/24205 E., 6363 K. sayılı ilamları)

Gerek doktrin, gerekse Yargıtay uygulamalarında çoğul kişilere ulaşımda kullanılan internetin basın ve yayın aracı olduğu konusunda herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır.

Bilişim sisteminden ne anlaşılması gerektiğine dair TCK'nun 6. maddesinde bir açıklama bulunmamakla birlikte, TCK'nun 243. madde gerekçesinde bilişim sistemi; “verileri toplayıp yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tabi tutma olanağını veren manyetik sistem” olarak tanımlanmıştır.

Bu açıklamalardan sonra TCK.nun 158/1-f madde ve bendinde yer alan “araç olarak kullanma”,aynı maddenin g bendinde yer alan “kolaylıktan yararlanma” ibarelerinden ne anlaşılması gerektiği üzerinde durulması ve bu konunun da açıklığa kavuşturulması gereklidir.

Bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılmasından maksat, verileri otomatik olarak işleme tabi tutan manyetik sistemlerden araç olarak yararlanmak suretiyle kişi veya kişilerin aldatılması ve bu yolla haksız bir kazanç sağlanmasıdır.(...., Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 2013, s. 642)

Yani bu halde bilişim sistemi hile unsurunun icrasında araç olarak kullanılmalıdır. Bilişim sistemi suçta araç olarak kullanıldığında faille mağdur arasında doğrudan bir irtibat sağlanmamakta, çoğunlukla mağdur faili görmeden, onu tanımadan ve onunla ikili iletişime girmeden sadece bilişim sisteminden yapılan hileli hareketlerle kandırılmaktadır. Bir bankaya ait internet sitesinin benzerini oluşturup, bu site aracılığı ile mağdurun şifre veya kişisel bilgilerinin ele geçirilmesinden sonra kullanılması ya da şifresi kırılmış mail hesaplarından bu hesap sahibinin dostu olan mağdura mail göndererek, haksız yarar sağlanması gibi eylemler buna örnek olarak gösterilebilir.

TCK.nun 158/1-g madde ve bendinin uygulanabilmesi için hileli hareketlerin bizzat basın ve yayın araçlarının kullanılması suretiyle gerçekleştirilmesi şart değildir. Basın ve yayın araçlarının hilenin desteklenmesinde kullanılması halinde de bu bent uygulanacaktır. Basın ve yayın araçlarıyla failler aynı anda farklı yerlerdeki mağdurlara ulaşabilmekte ve bu araçların kitlelere ulaşımda sağladıkları kolaylıktan yararlanarak dolandırıcılık eylemlerini gerçekleştirmektedirler.Ancak bu tür suçlarda mağdurla fail arasında irtibat sağlanmakta ve fail mağdurla iletişime geçerek mağdurun iradesini sakatlayan hileli hareketleri bu iletişim sırasında gerçekleştirmektedir. Basın ve yayın araçlarıyla yapılan ilanlardaki hile başlıbaşına mağdurun iradesini etkilememekte ve bu haliyle fail başkaca hileli harekette bulunmaksızın haksız menfaat elde edememektedir.

Kanun koyucu bilinçli bir tercihle söz konusu maddenin f bendinde “araç olarak kullanma”, g bendinde ise “kolaylıktan yararlanma” ibarelerini kullanmasına rağmen, uygulamada bu ayrıma dikkat edilmediği görülmektedir.

CGK.nun 02.04.2013 gün ve 2012/1293 E ve 2013/111 K. sayılı kararında bilişim sistemlerinin aynı anda birçok kişiye ulaşmadaki çabukluk ve sağladığı kolaylık nedeniyle dolandırıcılık suçunda araç olarak kullanıldığı kabul edilmiştir. Burada “araç olarak kullanma” ve “kolaylıktan yararlanma” kavramlarının karıştırıldığı, bu nedenle yanılgılı bir uygulama içine girildiği görülmektedir.

Somut olayda kendisine ait olmayan veya satma niyetinde olmadığı bir aracın internet üzerinden satış ilanını veren sanık, bu amaçla kendisini arayan katılan ile pazarlık yapıp bu aracın satış fiyatı üzerinde anlaşmış ve kapora bedelini göndermesini istemiş; bu şekilde ikna olan katılandan 900 TL. kaparo bedelini alarak kendisine haksız menfaat sağlamıştır. Burada hileli hareketler doğrudan doğruya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle gerçekleşmemiş; internetten verilen satış ilanı tek başına katılanın kaparo bedelini gönderme iradesini etkilememiştir. Sanığın satılık araç resimlerini koyup fiyatını da cazip gösterir bir şekilde internetten satılık ilanı vermesi ve bu şekilde katılana ulaşması;ayrıca ilandaki resimleri gören ve fiyatı cazip bulan katılanı etkilemesi eylemleri başlıbaşına sonuca götürmeye elverişli hareketler değildir. Katılanın iradesini etkileyen hareketler, sanığın telefon görüşmesinde satılık araç pazarlığını yapıp fiyatı üzerinde anlaşması şeklinde gerçekleşen eylemleridir. Pazarlık sonucu aracı aldığına inanan katılan 900 TL. kapora bedelini sanığa göndermiş olup, haksız menfaat bu şekilde temin edilmiştir.

Sonuç olarak somut olayda basın ve yayın araçlarından olan internet iradeyi etkileyici ve sonuca götürücü hileli hareketlerde aracı olarak kullanılmamış; ancak verilen satış ilanı ile aynı anda birçok kişiye ulaşmadaki çabukluk ve sağladığı kolaylık, ilanda satılık araç resimlerinin bulunması, fiyatının cazip gösterilmesi gibi hareketlerle sonrasında gerçekleşen hileli hareketler desteklenmiştir.

Bu nedenle sanık ...'nin eyleminin TCK.nun 158/1-g maddesi kapsamında kaldığı ve mahkeme kararının bu gerekçeyle bozulması gerektiği halde sayın çoğunluğun farklı gerekçeye dayalı bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/2050, Karar No: 2020/6028, Tarih: 17.12.2020

**16. Hukuk Dairesi         2020/2050 E.  ,  2020/6028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... ve diğerleri tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "muris İsmail terekesine göre 3. kişi konumunda bulunan ... 'ye pay devri geçersiz olduğu gibi, ayrıca adı geçenin taşınmaz üzerinde zilyetliği de bulunmadığından, sair temyiz itirazlarının yerinde olmadığı belirtilerek, İsmail eşi ...'ın diğer mirasçı davalı ...'ye yaptığı satış geçerli olduğu halde bunun dikkate alınmamasının; öte yandan diğer mirasçılar ..., ..., ... ve ...'in miras paylarını davalı ...’a devredip devretmedikleri saptanmadan ve taşınmaz üzerindeki muhdesatın kim tarafından yapıldığı, buna göre 3402 sayılı Yasa’nın 19. maddesinin uygulanma olanağı bulunup bulunmadığı da araştırılmadan karar verilmesinin isabetsizliğine" değinilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 130 ada 62 parsel sayılı taşınmazın isim ve payları belirtilerek ... mirasçıları adına (pay devirleri de gözetilmek suretiyle) tapuya tesciline, muhdesat bakımından beyanlar hanesinde şerh verilmesine yer olmadığına karar verilmiş; hükmün, davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 21.11.2019 tarih 2016/16012-2019/7590 Esas, Karar sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiş ve bu kez onama ilamına karşı davalılar vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre davalılar vekilinin taşınmazın mülkiyetine yönelik karar düzeltme talepleri yerinde değildir. Ancak hükmüne uyulan bozma ilamında; "dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların kim tarafından meydana getirildiği belirlenerek, muhdesatların ortak mirasbırakan dışındaki kişiler tarafından meydana getirildiğinin anlaşılması halinde, muhdesatların niteliğinin belirlenerek meydana getiren kişilere ait olduğunun 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19. maddesi hükmü uyarınca tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmesi" gereğine değinilmiş olup, Mahkemece, anılan kanun maddesinde, miras bırakan ve paydaşları dışındaki kişiler tarafından meydana getirilmesi halinde muhdesat olarak gösterilebileceği, mirasçılar arasında iştirak halinde mülkiyet bulunması nedeniyle “iştirak halinin” kanun maddesinde belirtilen “paydaş” tanımına girmeyeceği, taşınmaz üzerindeki muhdesatların taşınmaza davacılarla birlikte iştirak halinde malik olan davalı tarafça meydana getirildiği gerekçesiyle, muhdesatların beyanlar hanesinde gösterilmesine yer olmadığına karar verilmiş ise de kanun hükmünün yanlış yorumlanmasına dayalı olarak verilen bu kararda isabet bulunmamaktadır.

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19/2. maddesi uyarınca, taşınmaz üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevcut ise; bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın veya kütüğün beyanlar hanesinde gösterileceği hükme bağlanmış olup, malikler arasında elbirliği (iştirak hali) ya da paylı mülkiyet noktasında ayırım yapılmamıştır. Dairemizin yerleşik uygulamaları da bu yönde olup, taksime konu edilmemiş diğer bir anlatımla tüm mirasçıların elbirliği ile mülkiyetinde olan taşınmazlarda, muris dışında mirasçılardan biri ya da birkaçı tarafından meydana getirilen muhdesatın anılan madde uyarınca beyanlar hanesinde gösterilmesi gerekir. Kaldı ki; eldeki davanın aktarılan dava niteliğinde olduğu gözetildiğinde, bu hususta talep olmasa dahi 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 30/2. maddesi gereğince Mahkemenin re'sen hareket ederek taşınmazın malikini belirlemekle yükümlü olduğu gibi muhdesatların beyanlar hanesinde gösterilmesinde de aynı yükümlülüğünün bulunduğu açıktır.

Hal böyle olunca; Mahkemece, tespit tarihi itibariyle taşınmaz üzerinde bulunan ve davalı tarafça meydana getirilen havuz ve meyve ağaçlarının beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmesi gerekirken, hükmüne uyulan bozma ilamına ve bozma ilamının atıf yaptığı 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19. maddesinin yanlış anlam atfedilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup hükmün bu nedenle bozulması gerektiği halde sehven onanmış olduğu anlaşılmakla, davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 21.11.2019 tarih 2016/16012-2019/7590 Esas, Karar sayılı onama ilamının ortadan kaldırılmasına ve hükmün yukarıda belirtilen nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan karar düzeltme harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 17.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6718, Karar No: 2021/1662, Tarih: 07.10.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/6718 E.  ,  2021/1662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ :...3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 19/12/2017 tarihinde, birleştirilen davada birleştirilen davacı tarafından 11/01/2018 tarihinde verilen dilekçelerle muhdesat aidiyetinin tespiti talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; asıl ve birleştirilen davaların kısmen kabulüne dair verilen 20/01/2021 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacılar vekili tarafından talep edilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince istinaf talebinin esastan reddine dair verilen karar davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir. ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince 14/07/2021 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı- birleştirilen davada davalılar vekili, muhdesat aidiyetinin tespiti talebinde bulunmuştur.

Davalı- birleştirilen davacı vekili, birleştirilen davada muhdesat aidiyetinin tespiti talebinde bulunmuştur.

Yerel mahkemece asıl ve birleştirilen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, davacılar vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince 28/06/2021 tarihinde davacılar vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine,

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.1 ve 362/1-a maddesi gereğince, kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davacılar vekilinin temyiz talebi üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 14/07/2021 tarihli ek kararı ile davacılar vekilinin 14/07/2021 tarihli temyiz dilekçesinin, HMK'nin 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nin 346/2. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davacılar vekili temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 28/06/2021 tarihli kararıyla, davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK 353/1-b.1 ve 362/1-a maddesi gereğince kesin olarak esastan reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 353/1-b.1 ve 362/1-a maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davacılar vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 14/07/2021 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 07/10/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/22331, Karar No: 2007/22115, Tarih: 27.11.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/22331 E.  ,  2007/22115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine,  27.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1892, Karar No: 2017/3041, Tarih: 25.04.2017

**11. Ceza Dairesi         2017/1892 E.  ,  2017/3041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 Sayılı Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanığın 2004 takvim yılındaki suç hakkında düşme Sanığın 2005 takvim yılındaki suç hakkında mahkumiyet

I- Sanık hakkında 2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan 213 Sayılı Kanunun 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa alınmadan dava açılıp karar verilmişse de; zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğu ve suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle davanın ortadan kaldırıldığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup iddianamade açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı, 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu (kaçakçılık) raporunun "2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura kullanma" suçuna ilişkin olduğu, iddianameye konu edilen "2004 ve 2005 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçundan usulüne uygun olarak verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığı, her takvim yılı içerisinde işlenen “sahte fatura kullanma” ve “sahte fatura düzenleme” fiillerinin birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu ve sahte fatura kullanma suçundan sanık hakkında açılmış bir dava da bulunmadığından, “ 2005 takvim yılılnda sahte fatura kullanma” suçundan Cumhuriyet Başsavcılığına ihbarda bulunularak dava açılması halinde her iki dosyanın birleştirilmesi sağlanmadan dava şartı olan mütalaa bulunmayan "sahte fatura düzenleme" suçundan açılan kamu davasına devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3877, Karar No: 2021/7823, Tarih: 13.07.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/3877 E.  ,  2021/7823 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

3. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/06/2021 tarihli ve 196 sayılı kararıyla: 4721 sayılı TMK'nın Miras Hukuk başlıklı 3. Kitabında yer alan Vasiyetname hükümlerinden (TMK m. 520-526, 542-544, 550-556, 557-559, 600-604 ve 595-597) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlara ait dava dosyalarının inceleme görevi, 01/07/2021 tarihi itibariyle Yargıtay 7. Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın temyiz incelemesinin yapılması için Yargıtay 7. Hukuk Dairesine UYAP bilişim sistemi üzerinden DEVRİNE karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/19209, Karar No: 2022/8756, Tarih: 14.06.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/19209 E.  ,  2022/8756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Davacı.... Turizm San. ve Tic. A.Ş vekili Av. ... tarafından, davalı ... aleyhine 26/08/2011 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/03/2021 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından, duruşmasız olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle daha önceden belirlenen 14/06/2022 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davalı vekili Av. ... ile karşı taraftan davacı vekili Av. ..... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Hükmüne uyulan bozma ilamında özetle; dava konusu şarapların bozulup bozulmadığı, bozulmuş ise zarar ve kusur durumunun belirlenmesi için mahkemece 22/11/2012 tarihli oturumda bilirkişi incelemesi yaptırılmasına karar verildiği, davacı tarafından, verilen kesin süre içerisinde bilirkişi ücreti yatırılmamış olmasına rağmen, 04/02/2013 tarihinde ücretin yatırılması üzerine mahkemece bilirkişi incelemesi için Ankara Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesine talimat yazıldığı ve talimatın uzman bilirkişi temin edilemediği gerekçesi ile iade edildiği anlaşıldığına göre, mahkemece; verilen kesin süre içerisinde davacı tarafından bilirkişi incelemesi için gerekli masraf yatırılmadığı ve dosyada mevcut deliller ile davanın ispat edilemediği şeklindeki dosya kapsam ve sürecine aykırı gerekçe ile istemin reddine karar verilmesinin doğru olmadığı, bu nedenle, davaya konu olayda zarar ve kusur durumunun belirlenmesi için gerekli araştırma yapılıp gerekirse yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak, dosyada mevcut deliller ile birlikte işin esası hakkında karar verilmesi gerektiğine değinilerek karar bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak, 27/10/2009 tarihinde henüz şişelenmemiş ve üretim aşamasında bulunan yaklaşık 500 ton şarap haczedilerek borçlu firma olan davacıya ait depo ve küvlerde muhafaza edilmek üzere davalıya yediemin olarak bırakıldığı, şarapların yediemine teslim edildiği ve davacı şirkete iade edildiği tarihlerde analizleri yapılmamasından dolayı tam olarak hangi tarih aralığında bozulduğuna dair kesin bir tespitin yapılmasının mümkün olmadığı, mevcut delil durumunun değerlendirilmesi sonucunda; 13/01/2021 tarihli heyet raporunda açıklandığı üzere şarabın raf ömrünün 11 ay ile 2 yıl arasında değiştiği, yaklaşık 18 ay hacizde kaldığı ve bu süreç içerisinde gerekli kontrollerin yapılmadığı, muhafaza altına alındığı depoların teknik ve hijyenik şartları taşımadığı gözetildiğinde şarabın haciz dönemi içerisinde bozulduğu kanaatine varıldığı, İİK'nun 358.maddesi uyarınca davalı yedieminin kendisine bırakılan malların bozulması sebebiyle uygun illiyet bağı bulunması halinde doğan zarardan kusuru oranında sorumlu olduğu, dava konusu üretim ve bakım evresi devam eden şarapların haczedikten sonra davacı/borçlu şirkete ait depolarda muhafaza altına alınmasına rağmen söz konusu depoların teknik ve hijyenik şartları taşımamasının malların bozulmasındaki en büyük etken olduğu, davacı/borçlu şirketin yani tacirin kendi üretimini yapıp satışa çıkardığı malları yine kendisine ait depolarda muhafaza edildiği göz önüne alınarak 6762 sayılı TTK’nun 20/2’nci (6102 sayılı TTK’nun 18/2’nci) maddesi gereğince; tacirin, ticaretine ait bütün faaliyetlerinde basiretli iş adamı gibi hareket etmesi gerektiğinden bu hususun davacı/borçlu şirketin kusurundan kaynaklandığı ve yediemine yüklenemeyeceği, ayrıca raf ömrü 11 ay ile 24 ay arasında değişen malların 18 ay boyunca haciz aşamasında kaldığı dönemde basiretli davranması gereken davacı tacirin, malların bozulmasını ön görmesinin gerektiği bu nedenle İİK'nun 113. maddesi gereği satış talep ederek paraya çevrilmesi yoluna başvurabileceği halde alacaklı vergi dairesinin ihale yolu ile satışa dair kararını iptal ettirdiği göz önüne alındığında asli kusurlu olduğu, diğer yönden davalı yedieminin, yönetim kurulu başkanlığı da yaptığı göz önüne alınarak malların 18 ay boyunca haciz aşamasında kaldığı dönemde kendisinin de basiretli davranarak bozulma ihtimaline binaen satış talep etmesi gerekirken herhangi bir satış talebinde bulunmadığı, muhafaza altına alınan mallar üzerinde dikkat ve özen sorumluluğuna aykırı davranarak 18 ay boyunca hiç bir kontrol gerçekleştirmediği ve davacı/borçlu şirketin ihtarlarına rağmen malların yerini değiştirmediği bu nedenlerle zarar ile kusurlu davranışları sonucunda uygun illiyet bağının sağlandığı ve tali kusurlu olduğu sonucuna varıldığı belirtilerek 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 52.maddesi gereğince davacı şirketin zararın oluşmasında ağır kusurlu olduğu gerekçesiyle % 80 oranında müterafik kusur indirimi yapılarak istemin kısmen kabulü ile 83

.maddesi gereğince davacı şirketin zararın oluşmasında ağır kusurlu olduğu gerekçesiyle % 80 oranında müterafik kusur indirimi yapılarak istemin kısmen kabulü ile 83.817,80 TL tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre taraf vekillerinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 3.815,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 21,40 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda dökümü yazılı 4.294,60 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 14/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.