muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/12591, Karar No: 2024/18937, Tarih: 09.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/12591 E.  ,  2024/18937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 21.05.2024

SAYISI : 2024/208 E., 2024/500 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 21.05.2024 tarihli ve 2024/208 Esas, 2024/500 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 21.05.2024 tarihli ve 2024/208 Esas, 2024/500 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İzmir 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1949, Karar No: 2020/11430, Tarih: 15.06.2020

**5. Ceza Dairesi         2020/1949 E.  ,  2020/11430 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne (FETÖ/PDY) üye olma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Karaman Cumhuriyet Başsavcılığının 16/08/2019 tarihli ve 2019/7581 soruşturma, 2019/289 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın ...Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 02/09/2019 tarihli ve 2019/1562 soruşturma, 2019/114 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu defa suç yeri itibarıyla evrakın Karaman Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin ...Cumhuriyet Başsavcılığının 17/09/2019 tarihli ve 2019/11685 soruşturma, 2019/1413 sayılı yetkisizlik kararını takiben, ...Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair merci ... Ağır Ceza Mahkemesinin 07/10/2019 tarihli ve 2019/867 Değişik iş sayılı Kararının;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının Karaman Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, ancak ... Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 02/09/2019 tarihli yetkisizlik kararı ile ...Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra ... Cumhuriyet Başsavcılığınca yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasının, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 02/09/2019 tarihli ikinci yetkisizlik kararından sonra verilen yetkisizlik kararının hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu gözetilerek, yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın ... Cumhuriyet Başsavcılığının yargı çevresinde görev yaptığı ... ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi olan ...Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde uyuşmazlığın esastan incelenerek karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 20/02/2020 gün ve 94660652-105-03-17966-2019-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte gönderilmekle gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... Ağır Ceza Mahkemesince verilen 07/10/2019 tarihli ve 2019/867 Değişik iş sayılı Kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 15/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12024, Karar No: 2014/16586, Tarih: 08.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12024 E.  ,  2014/16586 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Vek. Av. ... ile davalı ... Vek. Av. ... aralarındaki tazminat davası hakkında ... 3 İş Mahkemesince verilen 36/06/2013 Gün ve 49/319 sayılı kararın Onanmasına ilişkin dairemizin 25/02/2014 gün ve 16296/3092 sayılı ilamına karşı davalı vekili tarafından süresi içinde maddi hatanın düzeltilmesi yoluna başvurulmuş olmakla dosya incelendi. Gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

A) İş Mahkemeleri Kanununun 8/3. maddesi gereğince İş Mahkemelerinden verilen kararlara ve buna bağlı Yargıtay ilamına karşı karar düzeltme yolu kapalıdır. Ancak; Yargıtay onama ya da bozma kararlarında açıkça maddi hatanın bulunduğu hallerde, dosyanın yeniden incelenmesi mümkündür. Zira maddi yanılgıya dayalı olarak verilmiş onama yada bozma kararları ile, hatalı biçimde hak sahibi olmak, evrensel hukukun temel ilkelerine ters düştüğünden karşı taraf yararına sonuç doğurmamalıdır. Dairemizin giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşleri de bu doğrultudadır.

Somut olayda, Yerel Mahkemenin 13.06.2013 tarihli hükmüne esas aldığı maddi tazminat hesaplamasının hatalı olduğu, davalı vekilinin bu hususu 17.06.2013 tarihli temyizinde açıkça ileri sürdüğü, buna rağmen Dairemizin 25.02.2014 tarih 2013/16296E.-2014/3092K. Sayılı ilamı ile Yerel Mahkeme kararının hatalı olarak Onandığı anlaşılmış olup yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda maddi hata bulunan Dairemizin 25.02.2014 tarih 2013/16296E.-2014/3092K Sayılı Onama kararının kaldırılması gerekmiştir.

B)1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, 13.10.2008 tarihinde iş kazası geçirerek %27,2 oranında sürekli işgöremezliğe maruz kalan sigortalının maddi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kural olarak iş kazasına maruz kalan sigortalının maddi tazminat miktarı, işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşur.

Pasif dönem, sigortalının aktif çalışma döneminin sona ereceği, bir başka anlatımla emeklilik döneminin başlayacağının varsayıldığı tarihten itibaren , muhtemel bakiye ömrü sonuna kadar devam edecek olan dönemi ifade eder. Varsayıma dayalı olarak pasif dönem, erkeklerde 60, kadınlarda 55 yaşın dolduğu tarihte başlatılır. Bunun nedeni, SSK kapsamında çalışanların 506 sayılı Yasa hükümlerine göre bu yaşta emekli olabileceklerinin kabulüdür.

Gerçekte bu tür tazminat davalarında zarar hesabında varsayımlara göre sonuca gidilmesi bir zorunluluktan kaynaklanmaktadır. Pasif dönemin de her sigortalının koşullarına göre hangi tarihte gerçekleşebileceği ayrı ayrı tespit edilebilir ve buna göre hesap yapılabilir ise de henüz böyle bir uygulama bulunmamaktadır.

Gerçekte bu tür tazminat davalarında zarar hesabında varsayımlara göre sonuca gidilmesi bir zorunluluktan kaynaklanmaktadır. Pasif dönemin de her sigortalının koşullarına göre hangi tarihte gerçekleşebileceği ayrı ayrı tespit edilebilir ve buna göre hesap yapılabilir ise de henüz böyle bir uygulama bulunmamaktadır.

Eğer, dava sırasında sigortalının yaşlılık aylığının fiilen kendisine bağlandığı anlaşılabiliyor ise artık varsayıma gidilerek sigortalı erkek ise 60, kadın ise 55 yaşına kadar aktif çalıştığı varsayımına göre hesap yapılmaz, pasif dönemin artık belli olan emeklilik tarihi esas alınarak hesaplanması gerekir. Bu hesaplamada pasif dönemde esas alınması gereken ücret ise muhakkak ki asgari ücrettir.

Bu açıklamadan olarak somut olayda, davacının 13.08.2010 tarihinde emekli olup fiilen yaşlılık aylığı aldığı tarih belli olduğuna göre artık ihtimale dayalı olarak hesaplamanın yapıldığı 21.05.2013 tarihli hesap raporuna itibar edilerek neticeye gidilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, davacının maddi zararının hesaplanması bakımından, emekli olup fiilen yaşlılık aylığı almaya başladığı 13.08.2010 tarihine kadar aktif çalışacağı, bu tarihten sonra ise pasif dönem denilen emeklilik döneminin başlayıp emeklilik döneminde de kazancının asgari ücret düzeyinde olacağını göz önünde tutan yeni bir hesap raporu alarak tüm delilleri bir arada değerlendirip neticeye varmaktır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı T.T.K vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Dairemizin 25.02.2014 tarih 2013/16296E.-2014/3092K. Sayılı Onama kararının kaldırılmasına,

2-Mahkemenin 13.06.2013 tarih 2013/49E.2013/319K.sayılı hükmünün BOZULMASINA, temyiz harcı ve karar düzeltme harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 08.09.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16666, Karar No: 2013/15977, Tarih: 15.11.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/16666 E.  ,  2013/15977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ-TESCİL-TENKİS

Yanlar arasında görülen tapu iptali, tescil, tenkis davası sonunda, yerel mahkemece davanın davalı kızı ... yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle usulden, diğer davalılar yönünden ispat edilemediği gerekçesiyle reddine ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 15.11.2013 Cuma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı ... ve vekili Avukat ... ile temyiz edilen davalı ... vekili Avukat ..., davalı ... () geldiler, davetiye tebliğine rağmen diğer temyiz edilen davalılar ... vd. vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal tescil, olmadığı takdirde tenkis isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın davalı Kızı ... yönünden pasif husumet yokluğu nedeniyle usulden, diğer davalılar yönünden ispat edilemediği gerekçesiyle reddine karar verilmiştir.

Davalılardan Kızı ...’un çekişme konusu taşınmazlarda kayıt maliki olmadığı anlaşılmakla, bu davalı yönünden husumet nedeniyle davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, Reddine,

Diğer davalılar yönünden temyiz itirazlarına gelince; mahkemece iddiaların kanıtlanamadığı gerekçesiyle reddine karar verilmiş ise de mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermeye elverişli ve yeterli olduğunu söyleyebilme imkanı yoktur.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; miras bırakan oğlu ...’un 06.04.2010 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacı kızı ve davalılardan torunu oğlu ... ile dava dışı mirasçıların kaldığı, miras bırakanın 09.01.1990 tarihli ve 5216 yevmiye numaralı resmi akit ile, çekişme konusu 594, 595, 596, 597 ve 598 parsel sayılı taşınmazlardaki 1/3’er payını dava dışı ...’ye satış suretiyle temlik ettiği, 23.03.2001 tarihinde aralarında davalı oğlu ...’un da bulunduğu şirket yetkililerin bu taşınmazların 31/100 payını davalı ... ’e yine satış suretiyle temlik ettikleri, davalı ... ’in 594 ve 595

parsel sayılı taşınmazlardaki 31/100 payını davalı oğlu ...’a 07.06.2005 tarihinde devrettiği, öte yandan çekişme konusu 498 parsel sayılı taşınmazdaki toplam 1698/8064 payını 10.04.2001 tarihli resmi akit ile dava dışı ...’na satış suretiyle aktardığı onun tarafından da 25.02.2010 tarihinde dava dışı oğlu ...’a satış suretiyle temlik edildiği, onun da taşınmazda başka kişilerden edinilen paylarla birlikte 769/2304 payı davalı oğlu ...’a 02.03.2010 tarihli resmi akitle satış suretiyle temlik ettiği, davacının miras bırakan tarafından yapılan ve sonraki temliklerin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, tüm temliklerin akrabalık, dostluk ve iş ortaklığı bulunanlar arasında gerçekleştiğini dolayısıyla durumu bilen ve bilmesi gereken kişiler olduğunu ileri sürerek eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; uygulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarihli 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunu’nun 706., Türk Borçlar Kanunu’nun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunu’nun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun içinde ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, miras bırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve mâkûl bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alış gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; davacı ve kocası ile miras bırakan arasında adli makamlara yansıyan husumet ve çekişmeler bulunduğu, ilk temlikin gerçekleştirildiği tarih 1990 yılı olup miras bırakanın çocuklarının hastalıklarından önce olduğu, miras bırakanın başka taşınmazlarının bulunduğu ileri sürülmesine rağmen mahkemece bu hususun kayden araştırılmadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, mirasbırakanın başka tasarrufları bulunup bulunmadığının ve adına kayıtlı başka taşınmazlar olup olmadığının araştırılması, tüm temliklerinin saptanması, çekişme konusu temliklerin gerçekleştirilmesindeki gerçek iradesinin ortaya çıkartılması bakımından tanıkların açıklanan ilkeler doğrultusunda yeniden dinlenmesi, miras bırakanın sosyal ve ekonomik durumu, ailevi ve beşeri ilişkileri de değerlendirilerek hâsıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, anılan hususlar gözardı edilerek ve eksik inceleme ile yetinilerekkarar verilmiş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazının kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 29.12.2012 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 990.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, 15.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/347, Karar No: 2012/185, Tarih: 08.05.2012

**Ceza Genel Kurulu         2011/1-347 E.  ,  2012/185 K.**

* EK TEBLİĞNAME DÜZENLENMESİ

* HÜKMÜN AÇIKLANMASININ GERİ BIRAKILMASI

* YARGITAY KANUNU (2797) Madde 28

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 231

**"İçtihat Metni"**

Kasten öldürme suçundan sanık Mehmet D’nin yapılan yargılaması sonucunda eylemin taksirle öldürme suçunu oluşturduğu kabul edilerek 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 85/1 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Yasanın 50/4 ve 52/2. maddeleri uyarınca 18.200 Lira adli para cezasına çevrilmesine ilişkin, Erciş Ağır Ceza Mahkemesince verilen 25.09.2008 gün ve 186-198 sayılı hükmün, sanık ve müdafii ile katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yalnızca sanık ve müdafiinin temyiz itirazlarının değerlendirildiği 18.03.2009 gün ve 60034 sayılı tebliğnamesi ile dosyanın gönderildiği Yargıtay 1. Ceza Dairesince 19.09.2011 gün ve 3305-5275 sayı ile;

“Sanığın taksirle öldürme suçu ile ilgili olarak; 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesi uyarınca sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafii ile müdahilin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükmün bozulmasına” karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığı ise 13.10.2011 gün ve 60034 sayı ile;

“… İncelenen dosya içeriğine göre, yerel mahkemenin hükmü sanık müdafii ve katılan tarafından temyiz edilmiştir. Katılanın temyiz dilekçesi, sanığın temyiz itirazı hakkında tebliğname düzenlenerek dosyanın Daireye gönderilmesinden sonra Başsavcılığımıza ulaştığından, bu hususta tebliğname düzenlenmemiştir. Dairece de, katılanın temyiz itirazı konusunda Başsavcılığımızdan ek tebliğname düzenlenmesi istenmeksizin, katılanın temyiz itirazı konusunda değerlendirme yapılmış ve dosya karara bağlanmıştır. Temyizle ilgili hükümleri halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 316 ve 322. maddeleri uyarınca, tarafların temyiz itirazı ile ilgili olarak tebliğname düzenlenmesi ve bunun Dairece ilgililere tebliğ edilmesinden sonra karar verilmesi zorunlu olduğundan, Dairece, tebliğname düzenlenmeksizin katılanın temyiz itirazının karara bağlanması yasaya aykırılık teşkil etmektedir.

Taksirli suçtan, sanık hakkında hükmedilen iki yıl altı ay hapis cezası, 5237 sayılı TCK'nun 50/4. maddesindeki taksirli suçlardan hükmolunan hapis cezasının uzun süreli de olsa adli para cezasına çevrilebileceğine ilişkin hükmü uyarınca ve diğer bireyselleştirmeye dair gerekçelerle, adli para cezasına çevrilmiştir. Hükümden önce yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde yer alan ‘hükmün açıklanmasının geri bırakılması’ koşulları bakımından, kararın gerekçesinde ve hükümde açıkça herhangi bir değerlendirme yapılmamıştır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşulları, 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinin 5. fıkrasında düzenlenmiştir. Bu koşulları objektif koşullar ve sübjektif koşullar olarak ikiye ayırabiliriz: Objektif koşullar; sanığın mahkûmiyetine hükmedilmiş olması, suçun niteliği ve cezanın miktarına ilişkin koşullardır. Subjektif koşullar ise; sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması, mahkemece sanığın yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın giderilmesi koşullarıdır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için öncelikle objektif koşulların varlığı aranmalıdır. Bu koşullar bulunmadığı takdirde, subjektif koşulların varlığı hükmün açıklanmasının geri bırakılması için yeterli değildir. Objektif koşullardan biri de, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına konu mahkûmiyetin, iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezası olması gerektiğidir. İki yıldan fazla olmayan hapis cezalarının, doğrudan hükmedilen adli para cezalarının ve iki yıldan fazla olmayan hapis cezası ile birlikte hükmedilen adli para cezalarının bu koşula uygun olduğu kuşkusuzdur. Ancak, taksirli suçlardaki uzun süreli hapis cezalarına seçenek olarak çevrilen adli para cezalarının bu koşula uygun olup olmadığı hususunun açıklığa kavuşturulabilmesi açısından, Yasanın 231. maddesinin diğer fıkralarında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair usul ve esasları ayrıntılı bir şekilde incelemekte yarar bulunmaktadır.