muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4173, Karar No: 2013/5575, Tarih: 21.03.2013

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1)Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin davalı şirket bakımından yapmış olduğu temyiz itirazları yerinde değildir.

...)Dava, limited şirket yöneticilerinin hukuki sorumluluğundan kaynaklanan tazminat alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı şirket vekili, davalı gerçek kişinin müvekkili şirketin yöneticisi olduğu sırada şirkete ait hesaplardan yetkisiz bağışlar yaptığını, faturalar almadığını, eşine yakınları ile birlikte kurduğu davalı tüzel kişiyi faaliyete geçirdiği ve bu şirketin, davacı şirketin 20 yıla yakın zamandan beri yaptığı işleri kendisi yapmış gibi göstererek haksız rekabet yaptığını ileri sürerek davalılardan tazminat isteminde bulunmuştur.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı mülga ...'nın 556. maddesi hükmünde şirket yöneticilerinin sorumlulukları hakkında anonim şirketin bu hususlara ilişkin hükümlerinin uygulanacağı öngörülmüş olup, bu yollama ile uyuşmazlığa ...'nın 341. maddesi hükümleri uygulama olanağı bulacaktır.

Mülga ...'nın 341. maddesi hükmünde, sorumluluk davası açılabilmesi için bu yönde alınmış bir genel kurul kararı olması ve davanın denetçiler tarafından açılması gerektiği açıkça belirtilmiştir.

Bunun yanı sıra limited şirketlerde genel kurulun yetkilerini düzenleyen mülga ...'nın 539. maddesi 7. fıkrası hükmünde de şirketin kendi organlarına karşı haiz olduğu tazminat taleplerinin genel kurulun yetkisinde olduğu görülmüştür.

Mülga ...’nın 548. maddesinde, ortak sayısı yirmiyi aşan limited şirketlerde bir veya birden fazla denetçi bulunacağı, ortak sayısı yirmi veya yirmiden az olan şirketlerde idare hak ve görevi tüm ortaklara ait değilse müdür sıfatını haiz olmayan diğer ortakların mülga BK'nın531. maddesi uyarınca denetim hakkına sahip oldukları düzenlenmiştir.

O halde ortak sayısı yirmiden fazla ise davanın denetçiler tarafından aksi halde yönetici olayan diğer ortaklarca açılması gerekmektedir.

Somut olayda, yukarıda belirtilen kanun hükümleri anlamında usulüne uygun olarak alınmış bir ortaklar genel kurul kararı bulunmadığı gibi, davanın yöneticilerce açıldığı anlaşılmış bulunduğundan, dava koşulları oluşmamıştır. Mahkemenin gerekçeli kararında “... Yönetim Kurulu üyelerinin sorumluluğuna ilişkin hükümlere dayanıldığı takdirde bu davanın açılabilmesi için ...'nın 341. maddesinde öngörülmüş olan şartların yerine getirilmiş olması gerekir. Ancak bu şartların yerine getirilmediği dosya kapsamından anlaşılmıştır. ...” denilmiş ise de; mülga HUMK'un 39. ve 40. maddeleri uyarınca, bu davanın açılmasına izin veya icazet verilmesi hakkında ortaklar kurulu ve denetçilerin veya yönetici olayan diğer

ortakların karar ve muvafakatlerinin alınması ve vekaletnamelerinin ibrazı amacıyla davacı vekiline önel verilmesi, dava koşulları oluştuktan sonra işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan sebeplerle davacı vekilinin davalı şirket yönünden yapmış olduğu temyiz itirazlarının reddine, (...) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, bozma sebep ve şekline göre davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, ....03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14495, Karar No: 2012/6036, Tarih: 13.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/14495 E.  ,  2012/6036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 12.05.2010 tarih ve 2008/151-2010/102 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1968 yılından bu yana kullanmış olduğu "CORTEZ" markasının tescili için T.P.E.'ne yapmış olduğu başvurunun, 3, 25 ve 35. sınıflarda davalı adına tescilli olan "COR72Z" ibareli markaya benzer olması sebebiyle reddedildiğini, müvekkili markasının yıllardır kullanılıyor olması sebebiyle, davalının bu markadan haberdar olmamasının mümkün olmadığını, davalı markasının müvekkili markasının tanınmışlığından yararlanmak amacıyla kötü niyetli olarak tescil ettirildiğini ve davalı markasının müvekkilinin "CORTEZ" markası ile ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu iddia ederek, davalı adına 2003/25444 sayı ile tescilli "COR72Z C ŞEKİL" markasının hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının "CORTEZ" markasının ülkemizde ve dünyanın herhangi bir yerinde tescilli olduğuna ve uzun yıllardan bu yana kullanıldığına dair bir kanıtın bulunmadığını, ancak müvekkili markasının, Madrid Sözleşmesi gereğince Türkiye'de ve başta İspanya olmak üzere birçok yabancı ülkede tescilli olduğunu, davacı markasının tanınmış marka sayılamayacağını ve markalar arasında benzerlik bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacının tanınmış ve dünyanın birçok ülkesinde tescilli olan "CORTEZ" markasının bulunduğu, davalının da "COR72Z" ibareli markasını TPE nezdinde tescil ettirerek davacı markası ile fonotenik ve görsel anlamda benzerliğe yol açtığı, davacı firmanın 1972 yılında kurulduğunun anlaşılmış olması karşısında da davalı markanın iltibas yarattığı olgusunun ağırlık kazandığı, davalının aynı sektörde faaliyet göstermesi sebebiyle davacının markasını bilmediği yolundaki savunmasının itibar görmeyeceği ve davalı tescilinin kötüniyetli bulunduğu gerekçeleri ile 556 sayılı K.H.K.'nin 42. maddesi gereğince davalı adına tescilli olan 2003/25444 sayılı ve "C COR72Z" ibareli markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/12364, Karar No: 2023/3426, Tarih: 23.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/12364 E.  ,  2023/3426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/59 E., 2022/277 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı (mağdurelere karşı ayrı ayrı)

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.12.2019 tarihli ve 2018/233 Esas, 2019/349 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan,

a) Katılan ...'ya yönelik, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesinin uyarınca 15 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

b) Katılan ...'e yönelik, 5237 sayılı Kanunun 103 üncü maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (c) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca 15 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 17.06.2020 tarihli ve 2020/445 Esas, 2020/809 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 17.06.2020 tarihli ve 2020/445 Esas, 2020/809 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan Bakanlık vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesi kararının, katılan Bakanlık vekili ile sanık müdafiin tarafından temyizi üzerine Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 30.11.2021 tarihli ve 2021/15138 Esas, 2021/9436 Karar sayılı kararı ile "Her iki mağdereye karşı gerçekleştirildiği iddia edilen eylemlerin üzerinden yaklaşık dokuz yıl geçtikten sonra eşi olan müşteki Sadeli'yle tartışan sanık hakkında çocuklarına istismarda bulunduğundan bahisle şikayette bulunulması şeklindeki olayın intikal tarzı ve zamanı, başvuru öncesi mevcut geçimsizlik nedeniyle kendisinden ayrılacağını sanığa söyleyen müştekinin adli soruşturma başladıktan sonra söz konusu gerekçeye de dayanarak açtığı dava neticesinde boşanması, mağdurelerin aşamalarda başkaca delille desteklenmeyen beyanları, savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, İlk Derece Mahkemesinin kabulünde yer alan sübuta ilişkin delillerin dosya içeriğiyle çelişmesi nedeniyle mahkumiyet kararlarının yerinde olmadığı anlaşıldığından, söz konusu hükümlere yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine esastan reddedilmesi" nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.06.2022 tarihli ve 2022/59 Esas, 2022/277 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçlarından, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Eksik inceleme ve araştırma sonucunda verildiğine, katılanların ve sanığın birbiri ile çelişen beyanları göz önüne alındığında; mahkemenin bu çelişkiyi ortadan kaldırmak amacıyla resen araştırma ve inceleme yapma yükümlülüğü bulunduğuna, sanığın mahkumiyetine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. 08.08.2017 tarihinde emniyete müracaat eden Sadeli; eşi ile aralarında geçimsizlik olduğunu, kendisine sürekli kötü davranıp hakaret ettiğini, ifade tarihi itibarı ile Tekirdağ’da yapı işinde çalıştığını,

III. OLAY VE OLGULAR

1. 08.08.2017 tarihinde emniyete müracaat eden Sadeli; eşi ile aralarında geçimsizlik olduğunu, kendisine sürekli kötü davranıp hakaret ettiğini, ifade tarihi itibarı ile Tekirdağ’da yapı işinde çalıştığını,

06.08.2017 tarihinde eve geldiğinde kızının onu ayakta karşılamaması nedeni ile ona bozulduğunu, akşam evde aralarında çıkan tartışmada, kendisine “Adi şerefsiz, ben evden gideceğim bir tırın altına kendimi atacağım” dediğini iddia ederek bunun üzerine kendisine boşanma davası açacağını söylediğini eşinin de evden çıkarak gittiğini, daha sonra kızlarına neden babalarının kendilerine kötü davrandığını sorduğunda, kızlarının küçükken babalarının kendilerine el ile tacizde bulunduğunu söylediklerini, bunun üzerine eşini aradığını, telefonda sorduğunu, önce susup telefonu kapattığını sonra tekrar aradığını kendisine doğruyu söylemesini istediğini, polise gideceğini belirttiğini eşinin “Daha ne çıkaracaksınız, ben oraya geliyorum, son görüşün ve son konuşmam olacak” dediğini beyanla şikayetçi oluğunu beyan ettiği,

2. Katılan ...'nın; on iki - on üç yaşlarında ortaokula giderken, babasının geceleri yatağına gelip, elleri ile vücuduna dokunduğunu, o dönemde babasının kendisini sevdiğini zannettiğini, ancak ilerleyen zamanlarda elleri ile cinsel organına dokunmaya başladığını, evde tekken kendisini dudağından öpmeye çalıştığını bunun on dört yaşına kadar sürdüğünü kimseye söyleyemediğini, olay tarihinde de anne ve babasının tartışması sonrası babalarının kendilerine neden böyle davrandığını sorduğunda durumu annesine anlattığını şikayetçi olduğunu beyan ettiği,

3. Katılan ...'in; dokuz - on yaşlarında ortaokula giderken, babasının geceleri yatağına gelip, elleri ile vücuduna dokunduğunu, o dönemde babasının kendisini sevdiğini zannettiğini, ancak ilerleyen zamanlarda elleri ile cinsel organına dokunmaya başladığını, evde tekken kendisini dudağından öpmeye çalıştığını bunun on üç yaşına kadar sürdüğünü kimseye söyleyemediğini, olay tarihinde de anne babasının tartışması sonrası babalarının kendilerine neden böyle davrandığını sorduğunda durumu annesine anlattığını şikayetçi olduğunu beyan ettiği,

4. Sanığın aşamalardaki savunmalarında; atılı suçlamaları kabul etmeyerek kendisinin yıllardır gurbette çocukları için çalıştığını, para yetiştiremeyince eşiyle tartıştığını, annelerinin öğretmesi sonrasında kızlarının bu iftirayı kendisine attıklarını, kızlarının telefonla oynadığını, onlardan bir şey istediğinde “Tamam baba tamam” demeleri üzerine sinirlenerek kendisinin aldığını, kötü davranıyor demekle kastedilenin bu olduğunu, eşinin kendisini arayıp bu olayı söylemesi sonrası sabaha kadar uyuyamadığını, sabah Tekirdağ’dan İstanbul’a giderken yolda kaza geçirdiğini, Çorlu’da hastanede yattığını, bunların tümünün yalan olduğunu beyan ettiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Sanığın her iki mağdereye karşı gerçekleştirildiği iddia edilen eylemlerin üzerinden yaklaşık dokuz yıl geçtikten sonra eşi olan şikayetçi Sadeli'yle tartışan sanık hakkında çocuklarına istismarda bulunduğundan bahisle şikayette bulunulması şeklindeki olayın intikal tarzı ve zamanı, başvuru öncesi mevcut geçimsizlik nedeniyle kendisinden ayrılacağını sanığa söyleyen müştekinin adli soruşturma başladıktan sonra açtığı dava neticesinde boşanmaları, mağdurelerin aşamalarda başkaca delille desteklenmeyen beyanları, savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında mahkemece sanık hakkında beraat kararları verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.06.2022 tarihli ve 2022/59 Esas, 2022/277 Karar sayılı kararında katılan Bakanlık vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca Bakırköy 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12719, Karar No: 2009/3121, Tarih: 05.03.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/12719 E.  ,  2009/3121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2008

Davacılar, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere ve özellikle temyiz edenin sıfatına göre, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe (maluliyete) maruz kalan sigortalının, annesinin ve kardeşinin uğramış olduğu maddi ve manevi zararın giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanmayan zararın ödetilmesine ilişkin davalarda (tazminat davaları) öncelikle haksız zenginleşmeyi ve mükerrer ödemeyi önlemek için Kurum tarafından sigortalıya bağlanan gelirin peşin sermaye değerinin tazminattan düşülmesi gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir. Diğer yandan, sigortalıya bağlanacak gelir ve hükmedilecek tazminatın miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle, işçide oluşan meslekte güç kayıp oranının hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin kesin olarak saptanması gerekir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa’nın 19. maddesidir. Anılan maddeye göre iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti  sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiştir. Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği’nin 45. maddesinde sürekli iş göremezlik gelirinin iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya bağlanacağı bildirilmiştir.

Öte yandan 5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesine göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken  kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir.Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinde; Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çalışma gücü kaybı, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü, harp malullüğü sonucu meslekte kazanma gücü kaybı ile erken yaşlanma durumlarının tespiti talebinde bulunan sigortalılar ve hak sahipleri için, yürürlükten kaldırılan ilgili sosyal güvenlik mevzuatının 5510 sayılı Yasa’ya aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı, 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kurulunca inceleneceği bildirilmiştir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumu’nu bağlayıcı nitelikte ise de, diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumu’nu bağlayıcı nitelikte ise de, diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Somut olayda, iş kazası olduğu iddia olunan olayın, Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirildiği ve yapılan müfettiş tahkikatı ile iş kazası sayıldığı uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, davacı sigortalının maluliyet oranının belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Sosyal Güvenlik Kurumu Sağlık ve Maluliyet İşlemleri Dairesi Başkanlığı ile Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulu tarafından davacı sigortalının maluliyet oranını %49 olarak belirlenmiştir. Davacıların anılan maluliyet oranına itirazı üzerine, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu davacı sigortalının maluliyet oranını %59 olarak saptamıştır. Mahkemece, %49 maluliyet oranı esas alınarak davacı sigortalının maddi tazminat miktarı hesaplatılmıştır.

Maluliyet oranının tesbiti ile ilgili ihtilaf Sosyal Güvenlik Kurumu’nun hak alanını  doğrudan  ilgilendirmekte olup, temyize konu tazminat davasında Sosyal Güvenlik Kurumu taraf değildir.

Yapılacak iş, davacılara Sosyal Güvenlik Kurumu ve hak alanını etkileyeceğinden işveren aleyhine maluliyet oranının tesbiti davası açması için önel vermek, tespit davası bu dava için bekletici mesele yapılarak sonucuna göre karar vermektir.

Mahkemece, eksik inceleme ve araştırma sonucu açıklanan doğrultuda araştırma yapılmaksızın sonuca gidilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine,   05.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.