muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1298, Karar No: 2013/418, Tarih: 22.10.2013

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının aynı konudaki itirazına ilişkin Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/02/2012 tarih ve 2012/16.HD - 505, 509 ve 513 Esas sayılı  dosyalarında özetle; ticareti terk eden borçlunun 6762 sayılı Türk Ticaret Yasası anlamında tacir olmasının gerektiği, 6762 sayılı Kanunun 18. maddesinde ticaret şirketlerinin de tacir olduğunun belirtilmesi nedeniyle ticaret şirketlerinin ve bu anlamda limited şirketin anılan Kanunun 18. maddesi uyarınca tacir olduğunda kuşku bulunmadığı, İİY'nın 44. maddesinde 'ticareti terk eden tacir' ifadesi kullanılmış olup, bu ifadenin yalnızca gerçek kişi tacirleri kapsadığına ilişkin herhangi bir kısıtlayıcı hükmün konulmadığı, o halde tacir sayılan limited şirketlerin temsil ve idareye yetkili müdürlerinin, şirketin ticareti terk etmeleri halinde İcra İflas Yasasının 44. maddesindeki yükümlülükleri yerine getirmeyeceklerine ilişkin bir istisna getirilmediğine göre, tıpkı gerçek kişi tacirler gibi aynı Yasanın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmalarına da bir engel bulunmadığı, diğer yandan İİY'nın 44. maddesinde yapılan değişikliğin 'ticareti terk eden kötü niyetli borçluların' bu davranışlarının önlenmesi amacıyla yapıldığının da gerekçede açıkça ifade edildiği, ticari şirketi temsil ve idareden sorumlu müdür ve yetkililerinin bu suçu işleyemeyeceklerinin kabulü halinde, ticareti terk suçunu işleyen gerçek kişi tacirlerin İİY'nın 337/a maddesi uyarınca cezalandırılmaları gerekecek, ancak aynı fiili işleyen ve İİY'nın 345. maddesi uyarınca bu fiilden sorumlu tutulması gereken ticaret şirket müdür ve yetkililerinin ise cezai  sorumluluktan muaf tutulmaları anlamına gelecektir ki bunun yasal bir dayanağı bulunmadığı belirtilerek oyçokluğuyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulüne karar verilmiştir.

Dairemizce  yapılan inceleme sonunda; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun anılan kararında belirtilen gerekçe Dairemizce de uygun görülerek, bu kararlar gereğince uygulama yapılmasının uygun olacağı sonucuna varılmakla; Dairemizin 22.11.2011 tarih ve 2011/5392-7808 Esas-Karar sayılı kararımızın 2 numaralı bendinin kaldırılmasına,

Ancak temyiz istemine ilişkin dosyada, müşteki vekilinin yüzüne karşı verilen karar 20.04.2010 tarihli duruşmada tefhim edilmesine rağmen, CMUK’nun 310/1. maddesinde düzenlenen bir haftalık süre geçtikten sonra 28.04.2010 havale tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşılmakla, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesiyle yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak temyiz isteminin REDDİNE, " karar verilmiştir.

Yargıtay C. Başsavcılığı ise 11.10.2012 gün ve 534 sayı ile ;

"I- 05.07.2012 gün ve 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı 'Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezanın Ertelenmesi Hakkında" Yasa'nın 99. maddesiyle,5271 sayılı CMK'nun 308. maddesine;

Yargıtay C. Başsavcılığı ise 11.10.2012 gün ve 534 sayı ile ;

"I- 05.07.2012 gün ve 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı 'Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezanın Ertelenmesi Hakkında" Yasa'nın 99. maddesiyle,5271 sayılı CMK'nun 308. maddesine;

2-İtiraz üzerine dosya,kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

3-Daire,mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir;görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir' şeklinde ikinci ve üçüncü fıkralar eklenmiş olup,

16.Hukuk Dairesinin 20.09.2012 gün ve 2012/6305 Esas, 2012/6859 karar sayılı ilamında itirazın kabulüne karar verildiği bildirilmesine rağmen,bir başka gerekçe ile temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.Bu durum CMK'nun değişik 308. maddesine aykırıdır.Ayrıca dairelerin değişik gerekçe ile itirazın kabulüne karar verme yetkisi bulunmayıp,bu yetki Ceza Genel Kuruluna aittir.

II- Müşteki vekilinin yüzüne karşı verilen kararın 20.04.2010 tarihli duruşmada tefhim edilmesi üzerine müşteki vekili tarafından 22.04.2010 tarihinde Karşıyaka 2.İcra Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere İzmir Nöbetçi 9.İcra Mahkemesine süre tutum dilekçesinin verildiği,dilekçenin 2010/428 muhabereye kaydedildiği,mahkemeden temin edilen muhabere defterinin ilgili sayfasına göre de evrakın tarihinin 22.04.2010 tarihi olduğu,dilekçenin Karşıyaka 2.İcra Ceza Mahkemesine 28.04.2010 tarihinde ulaştığı anlaşılmıştır.Yüksek Daire sehven süre tutum dilekçesinin kararı veren mahkemeye ulaştığı tarihi temyiz tarihi sayarak temyiz isteminin reddine karar vermiş ise de,müşteki vekilinin temyiz istemi süresindedir ve hükmün müşteki vekilinin temyizi yönünden esastan incelenmesi gerekmektedir.

Belirtilen gerekçelerle, müşteki vekilinin temyiz isteminin süresinde olmasına rağmen ve Dairece itiraz konusu dışına çıkılarak hem itirazın kabul edilip hemde başka bir gerekçe ile temyiz talebinin reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır..."  görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1-)  CMK'nun, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle değişik 308. maddesi gereğince Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından yapılan itirazlarda, Özel Dairenin itiraz nedeniyle bağlı olup olmadığı,

2-) Müşteki vekilinin temyiz isteminin süresinde olup olmadığı,

Noktalarında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık konularının sırasıyla değerlendirilmesinde yarar bulunmaktadır:

1-) CMK'nun, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle değişik 308. maddesi gereğince Yargıtay C.Başsavcılığı tarafından yapılan itirazlarda, Özel Dairenin itiraz nedeniyle bağlı olup olmadığı:

2-) Müşteki vekilinin temyiz isteminin süresinde olup olmadığı,

Noktalarında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık konularının sırasıyla değerlendirilmesinde yarar bulunmaktadır:

1-) CMK'nun, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesiyle değişik 308. maddesi gereğince Yargıtay C.Başsavcılığı tarafından yapılan itirazlarda, Özel Dairenin itiraz nedeniyle bağlı olup olmadığı:

5271 sayılı CMK'nun 308. maddesi; “Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, re'sen veya istem üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebilir. Sanığın lehine itirazda süre aranmaz” şeklinde düzenlenmişken, maddeye 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile ;

“ İtiraz üzerine dosya, kararına itiraz edilen daireye gönderilir.

Daire, mümkün olan en kısa sürede itirazı inceler ve yerinde görürse kararını düzeltir; görmezse dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderir” şeklinde ikinci ve üçüncü fıkralar eklenmiştir.

Yapılan değişikliğin gerekçesi “İtiraz üzerine dosyanın kararına itiraz edilen daireye gönderileceği ve itirazın mümkün olan en kısa sürede dairece inceleneceği ve itirazın yerinde görülmesi durumunda dairenin kararını düzelteceği; itiraz yerinde görülmezse dairenin dosyayı Yargıtay Ceza Genel Kuruluna göndereceğinin hüküm altına alınmakta olduğu” şeklinde açıklanmıştır.

Buna göre, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 308. madde uyarınca itiraz kanun yoluna başvurulması üzerine dosya itiraz edilen daireye gönderilecek, dairece mümkün olan en kısa sürede itirazın yerinde olup olmadığı konusunda inceleme yapılacak ve itirazın tamamen kabulüne veya reddine karar verilebileceği gibi, itirazın kısmen kabulüne de karar verilebilecektir.

Dairece itirazın kısmen kabulüne karar verilmesi durumunda itirazın yerinde görülmeyen kısmı yönüyle değerlendirme yapılmak üzere dosya Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilecektir.

İtiraz üzerine dosyanın gönderildiği ilgili Dairece, itiraz incelendikten sonra verilen karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz kanun yoluna başvurmasını engelleyici bir düzenleme bulunmamaktadır. CMK'nun 308. maddesinin 1. fıkrasında, Yargıtay ceza dairelerinden birinin kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısının, re'sen veya talep üzerine, ilâmın kendisine verildiği tarihten itibaren otuz gün içinde Ceza Genel Kuruluna itiraz edebileceği düzenlendiğinden, 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile yapılan değişiklikten sonra itiraz üzerine dosyanın gönderildiği Dairece, itiraz incelendikten sonra verilen karara karşı da Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca itiraz kanun yoluna başvurulması mümkündür. Bu durumda, yani itiraz üzerine Özel Dairece verilen karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından itiraz kanun yoluna başvurulduğunda artık inceleme doğrudan Ceza Genel Kurulunca yapılacaktır. Nitekim CGK’nun 05.03.2013 gün ve 1560-81 ile 1297-82 sayılı kararlarında da bu husus açıklanmıştır.

Yargıtay C.Başsavcılığınca gösterilen itiraz nedeniyle bağlı olunup olunmadığı hususunda gerek 1412 sayılı CMUK'nda, gerekse 5271 sayılı CMK'nda herhangi bir açıklık bulunmamakla birlikte, Ceza Genel Kurulunun 24.03.2009 gün ve 212-67, 11.04.2006 gün ve 55-115 ile 22.2.1988 gün ve 18 sayılı kararlarında vurgulandığı gibi, bu güne kadar istikrarlı olarak sürdürülen uygulamaya göre Ceza Genel Kurulu, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca gösterilen itiraz nedenleri ile bağlı olmadan, itiraza gelinen sanık ve suç ile ilgili olarak inceleme yapmakta ve tespit ettiği tüm hukuka aykırılıkları bozma nedeni yapabilmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yargıtay C.Başsavcılığınca gösterilen itiraz nedeniyle bağlı olunup olunmadığı hususunda herhangi bir yasal düzenlemenin bulunmaması, istikrarlı olarak sürdürülen uygulamaya göre Ceza Genel Kurulunun itiraz nedenleriyle bağlı olmadığının kabul edilmesi ve itiraz üzerine Özel Dairece verilen kararlara karşı da doğrudan Ceza Genel Kuruluna itirazda bulunulmasının mümkün olması karşısında, Özel Dairelerin de itiraza gelinen sanık ve suç ile ilgili olarak Yargıtay C.Başsavcılığı tarafından gösterilen itiraz nedenleriyle bağlı olmadan  inceleme yapabileceklerinin kabulünde zorunluluk bulunmaktadır.

Bu itibarla, itiraz nedenleriyle bağlı olmaksızın CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairenin uygulaması isabetlidir.

2-) Müşteki vekilinin temyiz isteminin süresinde olup olmadığının belirlenmesine gelince;

Olağan kanun yollarından olan temyiz incelemesinin yapılabilmesi için bir temyiz davasının açılmış olması gerekir. Temyiz davasının açılabilmesi için de 1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 310. maddesinde aranan iki şart gerçekleşmiş olmalıdır. Bunlardan ilki süre, ikincisi istek şartıdır.

Süre şartı yönünden anılan maddede, temyiz isteminin yüze karşı verilen kararlarda hükmün tefhiminden itibaren bir hafta içerisinde hükmü veren mahkemeye veya bir başka yer mahkemesine verilecek dilekçe ile veya zabıt kâtibine yapılacak beyanla olacağı, bu takdirde beyanın tutanağa geçirilerek hâkime onaylatılacağı, yoklukta verilen kararlarda ise temyiz süresinin tebliğle başlayacağı belirtilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

20.04.2010 tarihinde yüze karşı verilen hükme yönelik müşteki vekili tarafından Karşıyaka 2. İcra Ceza Mahkemesine iletilmek üzere İzmir 9. İcra Ceza Mahkemesine verilen temyiz dilekçesinin hakim tarafından 22.04.2010 tarihinde havale edildiği, muhabere defter kayıtlarının da bu hususu doğruladığı, dilekçenin Karşıyaka 2. İcra Ceza Mahkemesine ise 28.04.2010 tarihinde ulaştığı anlaşılmaktadır.

Bu nedenle, müşteki vekilinin temyiz istemi süresinde olup, Özel Dairece temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 317. maddesine göre süre yönünden reddine karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.

Bu nedenle, müşteki vekilinin temyiz istemi süresinde olup, Özel Dairece temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 317. maddesine göre süre yönünden reddine karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır.

Sonuç olarak; Özel Dairelerin Yargıtay C.Başsavcılığınca gösterilen itiraz nedenleriyle bağlı olmadan inceleme yapabilmeleri mümkün olduğundan, buna ilişkin itirazın reddine,  müşteki vekilinin temyiz dilekçesi süresi içinde verildiğinden bu konudaki itirazın ise kabulüne, Özel Dairenin temyizin reddi kararının kaldırılmasına, dosyanın incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının;

a-) Özel Dairelerin gösterilen itiraz sebepleriyle bağlı olduğuna ilişkin 1 numaralı neden yönünden REDDİNE,

b-) Müşteki vekilinin temyiz isteminin süresinde olduğuna ilişkin 2 numaralı itiraz nedeni yönünden ise KABULÜNE,

2- Yargıtay 16. Hukuk Dairesinin 20.09.2011 gün ve 6305-6859 sayılı temyizin reddi kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, incelenmek üzere Yargıtay 16. Hukuk Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.10.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5970, Karar No: 2024/2842, Tarih: 25.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5970 E.  ,  2024/2842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/260 E., 2023/550 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çınar Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2018/252 E., 2021/306 K.

Taraflar arasındaki boşanma, fer'îleri ve ziynet alacağı davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma ve ziynet alacağı davalarının kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalının asabi ve geçimsiz kişiliği sebebiyle en küçük sorunları bile büyüterek kavga ve tartışma ortamı yarattığını, hakaret ettiğini, rencide edici ve küçük düşürücü davranışlarda bulunduğunu, şiddet uyguladığını, davacının kayın validesiyle altlı üstlü oturduklarını, kayın validesinin de davacıyı sürekli rahatsız ettiğini, oğlunu gelinine karşı kışkırtarak fiziksel şiddete sebep olduğunu, evden kovup dışarı attığını, bu durumu gören aile büyüklerinden ...'nün davacıyı evine aldığını, yaşanan şiddet olayına ilişkin Diyarbakır 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/320 Esas sayılı dosyasında davalının yargılandığını iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi uyarınca tarafların boşanmalarına davacı lehine 50.000,00 TL manevî tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesini, düğünde ziynet eşyası olarak takılan 1,5 metre Halep zinciri, her biri 30 gramdan 5 adet bilezik, 2 adet yüzük, 1 adet tek taş yüzük, 2 adet küpeden oluşan ziynet eşyasının aynen iadesine ve ayrıca davacıya aylık 500,00 TL nafaka ödenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın yetkisiz mahkemede açıldığını, davaya bakmaya Diyarbakır Aile Mahkemelerinin yetkili olduğunu, hukuki dayanaktan yoksun ve mesnetsiz davanın reddi gerektiğini, davacının psikolojik sorunları olduğunu bu nedenle davalıyla zaman zaman sorunlar yaşadığını, buna rağmen davalının, davacıyı sevdiğini ve boşanmak istemediğini, çocuk sahibi olamamanın oluşturduğu stres ve baskının davacıyı olumsuz etkilediğini, çocuk sahibi olmak için birçok kez hastanede tedavi gördüklerini ancak olumlu bir sonuç alamadıklarını, bu durumun davacının müvekkilinin başkasıyla evleneceğine kendisini inandırmasına ve bu sebeple tartışmalar çıkarmasına sebep olduğunu, davalının davacıya asla başkasıyla evlenmem çocuğumuz olmasa da ben seni bırakmam demesine rağmen devam ettiğini, eşinin tedavi olmasını ve eve dönmesini istediğini, davalının çalışan ve evin geçimini sağlamakla uğraşan biri olduğunu, davacının hiçbir ihtiyacını ihmal etmediğini, eşinin tüm olumsuz davranışlarına rağmen aile birliğini sürdürdüğünü, düğünde takılan altınların evlilik birliği içerisinde aile geçimi ve ihtiyaçların karşılanması amacıyla birlikte harcandığını, davacı tarafın bunu bilmesine rağmen talep etmesinin kötü niyetin göstergesi olduğunu savunmuş ve davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davalı erkeğin kesinleşmiş Diyarbakır 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/320 Esas ve 2018/605 Karar sayılı dosyasında davacı kadına karşı işlediği yaralama, hakaret ve tehdit suçundan cezalandırılmasına karar verildiği, davalının annesi ile altlı üstlü oturdukları, davalının annesinin evlilik birliğine müdahale ettiği ve evden kovduğu, müşterek konutun manevî bağımsızlığının bulunmadığı, davacının gördüğü şiddet sebebiyle müşterek konuttan ayrılmak zorunda kaldığı, davalı erkeğin, davacı kadına atfı kabil kusurun varlığını ispat edemediği, evlilik birliğinin sarsılmasına sebep olan olaylarda davalı erkeğin tam kusurlu olduğu, boşanma davası açılmakla davacı kadın ayrı yaşamaya hak kazanmış ve kadın yararına tedbir nafakasının koşullarının oluştuğu, davacı kadının boşanmaya sebep olan olaylarda kusurlu olmadığı, boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı erkeğin tamamen kusurlu olduğu, erkeğin kusurlu davranışlarının kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği, ziynet eşyaları bakımından davalının yemin deliline dayandığı, davacının yemin ettiği gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, davacı lehine aylık 300,00 TL tedbir nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kararın kesinleşmesi halinde aylık 500,00 TL yoksulluk nafakasının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 15.000,00 TL manevî tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine, maddî tazminat talebi bulunmadığından bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, 5 adet her biri 25 gr 22 ayar bilezik (26.901,25 TL), 1 adet 1,5 metre 21 ayar 90 gram Halep kordonu (19.206,12 TL), 2 adet 22 ayar 5'er gram yüzük (2.648,98 TL), 1 adet 22 ayar 5 gram tek taş yüzük (1.310,99 TL), 1 adet 22 ayar 7 gram küpe (1.858,88 TL)'den oluşan ziynet eşyasının davalı erkek tarafından, davacı kadına aynen iadesine, bunun mümkün olmaması halinde bedelinin davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına süresinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; manevî tazminatın miktarı yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; her iki dava yönünden kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına süresinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; manevî tazminatın miktarı yönünden kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; her iki dava yönünden kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, toplanan delillerden davalı erkeğin davacı kadına fiziksel şiddet uyguladığı, hakaret ve tehdit ettiği, bu eylemlerinden dolayı yapılan yargılama neticesinde Diyarbakır 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/320 Esas ve 2018/605 Karar sayılı kararı ile erkeğin cezalandırılmasına karar verildiği, erkeğin ailesinin evlilik birliğine müdahalesine sessiz kaldığı, gerçekleşen bu durum karşısında mahkemenin de kabulünde olduğu üzere boşanmaya neden olan olaylarda davalı erkeğin tam kusurlu olduğu, kadına atfı kabil herhangi bir kusurun bulunmadığı, nafaka miktarının yüksek olmadığı, manevî tazminat miktarının yüksek olmadığı, kadın vekilinin ziynetlerin aynen iadesi talebinde bulunmuş, 05.03.2020 tarihli duruşmada da talebini 51.926,00 TL olarak ıslah etmiş, erkek ise ziynet eşyalarının evlilik birliği içerisinde, kadının rızasıyla ve iade edilmemek üzere bozdurulup harcandığını savunmuş olduğu, bu durumda ispat yükü davalı erkeğe ait olduğu, ispat külfeti kendisine düşen davalı erkek dilekçeler teatisinde açıkça yemin deliline dayanmış, mahkemece ispat yükünün davalı erkeğe geçtiği değerlendirilmesi yapılarak davalıya yemin hakkı hatırlatılmış, davalı ise usulüne uygun yemin teklif etmiş, davacı kadının usulüne uygun mahkeme huzurunda yemini eda ettiği, bu durumda davalı erkek, dava konusu ziynet eşyalarının, davacı eşin rızasıyla ve geri verilmemek koşuluyla alındığını ispat edememiş olup kadının ziynet alacağı davasının kabulünün yerinde olduğu gerekçesi ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili temyiz başvurusunda özetle; Mahkemenin yetkisiz olduğunu, evliliğin devamı için elinden geleni yaptığını, kadının yoksulluğa düşmeyeceğini, ziynet eşyalarının davacının rızası ile birlikte harcandığını, ispat yükünün davacıda olduğunu, davacının kusurlu olduğunu, manevî tazminat şartlarının oluşmadığını ileri sürerek kararın her iki dava ve fer'îleri yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme