muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/21607, Karar No: 2018/7454, Tarih: 22.03.2018

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu Türk Telekom personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu kanunun 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 Sayılı Yasa ile Türk Telekom Personelinin parasal haklarının tespitinde Türk Telekom Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 Sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 Sayılı Yasanın 22.maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle Türk Telekom A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi,gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğunu,yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır.Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmuhaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır.Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu,Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı,4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı,buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı,buna göre nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır.Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18166, Karar No: 2023/8956, Tarih: 27.12.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/18166 E.  ,  2023/8956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/82 E., 2016/189 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Suça sürüklenen çocuk (SSÇ) hakkında kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Temyiz İncelemesinin Kapsamına Göre

1. Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2016/82 Esas, 2016/189 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 6545 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 31 inci maddesinin ikinci fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 09.11.2020 tarihli ve 14-2016/310990 sayılı, bozma görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Kararın usul ve kanuna aykırı olduğuna, iddianın iftira niteliğinde olduğuna, dosyada herhangi bir delil olmamasına rağmen mahkûmiyet hükmü kurulmasının bozma sebebi olduğuna, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmasının da hatalı olduğuna, eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna, beraat kararı verilmesi gerektiğine, aksi halde kabul anlamına gelmemekle birlikte erteleme hükmünün uygulanması gerektiğine ve dilekçesinde belirttiği diğer hususlara yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyiz İncelemesinin Kapsamına Göre;

Mahkemenin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Temyiz İncelemesinin Kapsamına Göre;

Mahkemenin Kabulü

Mahkemece "Suça sürüklenen çocuk ... ile korunmaya muhtaç çocuk ...'nin (...) ... Orta Okulu'nda aynı sınıfta öğrenci olup, her ikisinin de suç tarihlerinde 13 yaşının içinde oldukları, 2015 yılının ağustos ayında belirlenemeyen bir günde, suça sürüklenen çocuğun, korunmaya muhtaç çocuk ...'yi ve ailesini evlerine oturmaya davet etmek bahanesi ile, korunmaya muhtaç çocuğun evine geldiği, bu sırada korunmaya muhtaç çocuğun yalnız olduğu, suça sürüklenen çocuğun evin salonuna geçerek, korunmaya muhtaç çocuğun üzerinde bulunan siyah renkli eşofmanını çıkardığı, kendi üzerindeki eşofmanı da çıkartarak, korunmaya muhtaç çocuğun üzerindeki iç çamaşırını çıkarıp, korunmaya muhtaç çocuğu koltuğun üzerine zorla yatırarak üzerine uzandığı, cinsel organını korunmaya muhtaç çocuğun cinsel organına soktuğu, suça sürüklenen çocuğun, korunmaya muhtaç çocuğa bu olayı kimseye anlatmamasını söylediği, 2015 yılının kasım ayında belirlenemeyen bir günde korunmaya muhtaç çocuğun ailesi ile birlikte yaşadığı evde yalnız olduğu sırada, suça sürüklenen çocuğun, okul ödevlerini almak bahanesiyle korunmaya muhtaç çocuğun evine geldiği, korunmaya muhtaç çocuğun, suça sürüklenen çocuğa içeri girmemesini söylemesine rağmen, suça sürüklenen çocuğun korunmaya muhtaç çocuğun arkasından eve girdiği, korunmaya muhtaç çocuğa yakınlaşarak, eşofmanını zorla çıkardığı, korunmaya muhtaç çocuğun arkasına geçerek cinsel organını korunmaya muhtaç çocuğun makatına soktuğu, bu eylemi sırasında korunmaya muhtaç çocuğun üstünde bulunan kıyafetini sıyırarak eliyle göğüslerine dokunduğu anlaşılmış, korunmaya muhtaç çocuğun, 22/02/2016 tarihinde okulda, teneffüste ağladığını farkeden tanıklara, suça sürüklenen çocuğun eylemlerini anlatması üzerine olayların açığa çıktığı anlaşılmıştır.

23/02/2016 tarihli adli rapora göre, korunmaya muhtaç çocuğun kızlık zarında en az 1 ay öncesine dayalı eski yırtıklar saptandığının, anal bölgede yakın zamanda olagelmiş ilişki bulgularına rastlanmadığının tespit edildiği, suça sürüklenen çocuk hakkında, öğrencisi olduğu, (...) (...) İlköğretim Okulu Müdürlüğü tarafından başlatılan disiplin soruşturması kapsamında, beyanlarına başvurulan tanıkların, her ne kadar iddianameye konu olaylara şahit olmamışlarsa da, korunmaya muhtaç çocuğun okulda ağlaması üzerine açığa çıkan olaya ilişkin, suça sürüklenen çocuğun, "ben ...'ye bir şey yaptım beni hapse atarlar mı", "o kendi de istedi" şeklinde sözler sarfettiğini aktardıkları, tanıklar ..., ... ve ...'ın, korunmaya muhtaç çocuğun öğrencileri olduğunu, sessiz, içine kapanık bir öğrenci olduğunu, olay günü ağladığını görmeleri üzerine, korunmaya muhtaç çocuğa neden ağladığını sorduklarında, korunmaya muhtaç çocuğun, suça sürüklenen çocuğun 2 kez kendisine tecavüz ettiğini söylediğini ifade ettikleri, yine tanıkların anlatımlarından ve korunmaya muhtaç çocuk hakkında sosyal hizmetler merkezi tarafından düzenlenen sosyal inceleme raporundan, korunmaya muhtaç çocuğun annesinin yaşanan olayın üstünü örtmek istediğinin anlaşıldığı, korunmaya muhtaç çocuğun da, (...) (..

...) (...) İlköğretim Okulu Müdürlüğü tarafından başlatılan disiplin soruşturması kapsamında verdiği ifadede suça sürüklenen çocuğun annesinin evlerine geldiğini, suça sürüklenen çocuğun yaptıklarını kabul ettiğini ancak şikayetinden vazgeçmesini istediklerini kendisinin ise kafasının çok karışık olduğu için doğru kararı veremediğini ifade ettiği, korunmaya muhtaç çocuğun yargılama sırasındaki beyanında suça sürüklenen çocuk hakkındaki şikayetinden vazgeçtiğini, suça sürüklenen çocuğun sınıfta defter ve kitaplarına dokunmasından rahatsız olduğu için cinsel ilişkiye girdiklerini alattığını ancak aslında böyle bir olayın yaşanmadığını, kızlık zarındaki yırtığın nasıl oluştuğunu bilmediğini beyan ettiği dikkate alındığında, suça sürüklenen çocuk ile korunmaya muhtaç çocuk arasında herhangi bir husumet bulunmadığı gibi korunmaya muhtaç çocuğun, suça sürüklenen çocuğa iftira atmasını gerektirir bir sebebin de bulunmaması karşısında, korunmaya muhtaç çocuğun hazırlık aşamasındaki tesirden uzak, ilk ve samimi anlatımına itibar etmek gerektiği, zira yargılama sırasındaki beyanının hayatın olağan akışına aykırı olduğu, korunmaya muhtaç çocuğun, baskı altında kalması üzerine beyanını değiştirdiği anlaşılmış, korunmaya muhtaç çocuğun hazırlık aşamasındaki beyanları, bu beyanları destekleyen tanık anlatımları, korunmaya muhtaç çocuğun kızlık zarında yırtık oluştuğunu belirten doktor raporu ile suça sürüklenen çocuğun, ödevleri almak için korunmaya muhtaç çocuğun evine gittiğine ve onu dudağından öpmeye çalıştığına yönelik tevil yollu ikrarı ile tüm dosya kapsamı bir bütün olarak değerlendirildiğinde, suça sürüklenen çocuğun organ sokmak suretiyle korunmaya muhtaç çocuğu istismar ettiği anlaşılmakla, eylemine uyan ve suç tarihinde yürürlükte bulunan TCK'nın 6545 s.k değişik 103/2 maddesi uyarınca 16 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, her ne kadar 23.02

.k değişik 103/2 maddesi uyarınca 16 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, her ne kadar 23.02.2016 tarihli doktor raporunda, korunmaya muhtaç çocuğun anal bölgesinde yakın zamanda olagelmiş ilişki bulgularına rastlanmadığı tespit edilmişse de, olay tarihlerinin 2015 yılının ağustos ve kasım ayları olduğu dikkate alındığında, aradan geçen zaman aralığına göre tıbbi bulguya rastlanmaması olağan kabul edilerek, korunmaya muhtaç çocuğun hükme esas alınıp, tanık beyanları ve doktor raporu ile doğrulanan hazırlık aşamasındaki ilk beyanında suça sürüklenen çocuğun iki farklı tarihte olmak üzere 2 kez kendisine tecavüz ettiğine ilişkin anlatımı karşısında, suça sürüklenen çocuğun cezasından TCK'nın 43/1 maddesi uyarınca 1/4 oranında arttırım yapılmasına, suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 12-15 yaş aralığında olması karşısında TCK'nın 31/2, son maddesinin "her fiil için verilecek hapis cezası yedi yıldan fazla olamaz" şeklindeki hükmü doğrultusunda, suça sürütklenen çocuğun 7 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, yargılama sırasındaki davranışları ve cezanın geleceği üzerindeki olumsuz etkileri nedeniyle TCK'nın 62/1 maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılarak 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek, aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." gerekçesiyle hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mahkemenin gerekçesi ve tüm dosya kapsamına göre; yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırılarak vicdani kanıya ulaşıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamış, temyiz sebepleri yerinde görülmemiş ve Tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçede açıklanan nedenle Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.05.2016 tarihli ve 2016/82 Esas, 2016/189 Karar sayılı kararında suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteğinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliği ile ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10061, Karar No: 2023/2823, Tarih: 08.05.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/10061 E.  ,  2023/2823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Eşi kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzelterek esastan reddi kararı

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 13.09.2022 tarihli ve 2022/2243 Esas, 2022/6856 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 13.10.2022 tarihli ve KD-2029/135583 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308 ... maddesinin birinci fıkrasında belirtilen kanunî süresinde yapılan aleyhe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308 ... maddesinin ikinci fıkrası gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, sanık hakkında kurulan hükümde "sanığın Adli Tıp Kurumuna sevk edilerek suçu işlediği sırada ve halen akli durumu ve cezai ehliyeti konusunda karar vermeye yetkili 4. İhtisas Kurulundan rapor alınması, bu rapor ile Adli Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesince müşahadeye tabi tutularak düzenlenen ve "sanığın ceza sorumluluğunun olmadığına" ilişkin 13.02.2019 tarihli rapor arasında çelişki bulunması halinde Adli Tıp 1. Üst Kurulundan aldırılacak rapora göre hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin, bilimsel ve teknik görüş bildirme görev ve yetkisi olmayan Adli Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesince düzenlenen 13.02.2019 tarihli rapor ile yetinilerek eksik inceleme sonucunda ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan" bahisle onama ilamının kaldırılmasına ve katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz isteminin kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

II. GEREKÇE

Sanığın akıl sağlığı konusunda Nöroloji ve psikiyatri uzmanı Alman doktoru görüşleri, Evliya Çelebi Eğitim ve Araştırma Hastanesinin 09.03.2018 tarihli raporu, Adlî Tıp Kurumu Kütahya Şube Müdürlüğünün 21.03.2018 tarihli raporu, Manisa Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 25.05.2018 tarihli raporu ve Adlî Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesinin 13.02.2019 tarihli raporlarının birlikte değerlendirimesi sonucunda sanık ...'in ceza sorumluğunu azaltacak nitelikte ve derecede olan ve olay anında ekitasyon tablosu içerisinde olduğunun ve üzerine atılı kasten eşini öldürmeye teşebbüs suçuna karşı ceza sorumluğunun olmadığının bildirildiği görülmüşse de Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre sanığın akıl hastalığı ve cezai ehliyeti hususunda tereddüt bulunduğundan sanığın Adlî Tıp Kurumuna sevk edilerek suçu işlediği sırada ve halen akli durumu ve cezai ehliyeti konusunda karar vermeye yetkili Adlî Tıp 4. İhtisas Kurulundan rapor alınması, bu rapor ile Adlî Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesince müşahadeye tabi tutularak düzenlenen ve "sanığın ceza sorumluluğunun olmadığına" ilişkin 13.02.2019 tarihli rapor arasında çelişki bulunması halinde Adlî Tıp 1. Üst Kurulundan aldırılacak rapora göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeksizin, bilimsel ve teknik görüş bildirme görev ve yetkisi olmayan Adlî Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesince düzenlenen rapor ile yetinilerek eksik inceleme sonucunda ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olduğu sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. Dairemizin 13.09.2022 tarihli ve 2022/2243 Esas, 2022/6856 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 308 ... maddesinin ikinci fıkrası gereği sayılı onama ilâmının KALDIRILMASINA,

3.Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 24.10.2019 tarihli ve 2019/2838 Esas, 2019/2300 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

İtirazname No : 1-2019/135583

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Kütahya 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12728, Karar No: 2015/20212, Tarih: 12.11.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/12728 E.  ,  2015/20212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2012/609-2013/1575

S.. D.. ve S.. E.. ile D.. A.. aralarındaki zilyetliğin tesbiti ve korunması istemli davasının reddine dair Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 28.11.2013 gün ve 609/1575 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul ve Kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve aşağıda dökümü yazılı 24,30 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 3,40 TL'nin temyiz eden davacılardan alınmasına, 12.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14874, Karar No: 2024/6884, Tarih: 11.09.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/14874 E.  ,  2024/6884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/32 E., 2015/497 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet, 2313 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet, davanın reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 15.07.2016 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca duruşma açılarak sanık hakkında açılan kamu davalarının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel mahkeme kararına yönelik sanık ile katılan vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası

gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 11.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7812, Karar No: 2016/16304, Tarih: 26.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/7812 E.  ,  2016/16304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının elektrik abonesi olduğunu,davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden 01.05.2011-30.11.2014 tarihleri arasındaki tüketim döneminde toplam 150.627,33 TL’lik kayıp kaçak bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek;kendisinden fazladan tahsil edilen 150.627,33 TL’nin ödeme tarihlerinden itibaren uygulanacak değişir oranlarda avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi Ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti

ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.