muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/15968, Karar No: 2023/1541, Tarih: 21.03.2023

2. Şu halde; sanık savunmasında, söz konusu taciz içerikli mesajları kendisinin çekmediğini beyan etmiş ise de; Ödemiş 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/176 Esas, 2015/361 Karar sayılı dosyasındaki savunmasında söz konusu hattı ...'in kimlik fotokopisini kullanarak onun rızası olmadan çıkarttığını ama hiç kullanmadığını, İzmir'de ismini bilmediği telefon satıcısına sattığını beyan ettiği, kaldı ki abonelik sözleşmesi altındaki imzanın da sanığa ait olduğunun tespit edildiği, sanığın söz konusu mesajları kendisinin atmadığını belirten savunmasının kendisini suçtan kurtarmaya yönelik olduğunu ve aksini ispat eden delil sunamadığı görülmekle, sanığın üzerine atılı cinsel taciz suçundan cezalandırılmasına, sanığın tekerüre esas olan ve olmayan adli sicil kayıtlarının bulunduğu halde yeniden suç işlediği, bir daha suç işlemeyeceğine dair mahkemede olumlu kanaat oluşmadığı anlaşılmakla sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 50, 51 ve 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına ve sanığın mahkemenin 30.06.2014 tarihinde kesinleşen 02.04.2012 tarih ve 2011/310 Esas, 2012/319 Karar sayılı ilamı ile mükerrir olduğu anlaşıldığından sanık hakkında 5237 sayılı Kanun’un 58 maddesi uyarınca tekerür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanığın katılana yönelik cinsel taciz içeren mesajları göndererek müsnet suçu haberleşme araçlarının sağladığı kolaylıktan faydalanmak suretiyle işlediğinin tüm dosya içeriğinden anlaşılması karşısında 5237 sayılı Kanun'un 105 inci maddesinin birinci fıkrası ile belirlenen temel cezanın, koşulları oluştuğu halde aynı Kanun'un 105 inci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi ile arttırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması neticesinde eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni olarak sayılmamıştır.

2. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde, katılanın aşamalardaki beyanı, katılan tarafından dosyaya sunulan mesaj kayıtları, tanık beyanı ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında hukuka aykırılık görülmemiştir.

3. Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların eleştiri nedeni dışında doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Ödemiş 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.03.2016 tarihli ve 2014/664 Esas, 2016/130 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden eleştirilen husus dışında herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6235, Karar No: 2018/14582, Tarih: 07.11.2018

**18. Ceza Dairesi         2018/6235 E.  ,  2018/14582 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan sanık ...’ın; mahkûmiyetine dair Manavgat 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nden verilen 10/05/2011 gün ve 2010/493 Esas, 2011/718 Karar sayılı hükmün sanık tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 14/05/2018 gün ve 2016/7150 Esas, 2018/7330 Karar sayılı ilamı ile düzelterek onama yönündeki kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15/09/2018 gün ve 18- 2015/428362 sayılı itiraz yazısı ile itiraz etmesi üzerine dosya Daireye gönderilmekle incelendi;

I- İtiraz Nedenleri

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ilgili itiraz yazısında özetle;

İtiraza konu uyuşmazlık, sanık ...'ın okul idarecileri ve öğretmenleriyle çıkan tartışmada sanığın katılanlara yönelik hakaret etmesi eyleminde, TCK'nın 129. maddesinde yazılı tahrik hükümlerinin uygulama olanağının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

Oğlunun okulda görevli öğretmen tarafından dövülmesi nedeniyle öfkeye kapılan sanığın bu fiilden okul yönetimini sorumlu tutması, haksız fiilin okul yönetiminden kaynaklandığını düşünerek okul idaresiyle görüşmeye gitmesi, yaşamın olağan akışına uygundur. Öğrencinin okulda görevli bir öğretmen tarafından dövülmesi olayında okul yönetiminin de sorumluluğu olduğunu düşünen sanığın bu haksız fiile karşı duyduğu tepki nedeniyle ve okula gittikten sonra okul idarecileri ile çıkan tartışma sonucunda müştekiye hakaret etmesinde üçüncü şartın da gerçekleştiği kabul edilmelidir.

Sanık hakkında verilen ilk hüküm, Yargıtay 4. Ceza Dairesince yapılan temyiz incelemesi sonucunda, katılanın sanığa "sen dağdan mı indin niye bağırıyorsun!" biçiminde sözler söylediğinin iddia edilmesi karşısında TCK'nın 129. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadığı gerekçesi ile kararı bozmuş ancak mahkemece katılanın bu yönde sözünün olmadığı gerekçesiyle haksız tahrik hükümleri uygulanmamıştır.

Sanık oğlunun dövülmesini öğrenmesi üzerine, okula gitmiştir. Çocuğunun okulda dövüldüğünü öğrenen bir kişinin de ilk olarak okul idaresiyle muhatap olması en doğal sonuçtur. Bu sebeple sanık ile okul idareceleri ve öğretmenleriyle çıkan tartışmada sanığın oğlunun şiddet görmesini kınayan ve eleştiren sözlerle hakaret etmesi eyleminde, çocuğunun kötü muameleye maruz kalması nedeniyle, atılı suçu işlediği ve sanığın, sarf ettiği sözlerin TCK'nın 129/1. maddesi kapsamında bulunduğu ve sanık ... hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiği açıkça görülmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay 18. Ceza Dairesinin, 14/05/2018 gün ve 2016/7150 Esas, 2018/7330 Karar sayılı düzeltilerek onama kararının kaldırılarak sanık hakkında TCK'nın 129/1. maddesinde yazılı tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiği gerekçeleriyle, Dairemizin düzelterek onama kararının kaldırılarak, sanık hakkında hakaret suçundan verilen hükmün bozulması talep edilmiştir.

II- İtirazın Kapsamı

Sanık hakkında, TCK'nın 129. maddesinde düzenlenen tahrik hükümlerinin uygulama olanağının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

II- İtirazın Kapsamı

Sanık hakkında, TCK'nın 129. maddesinde düzenlenen tahrik hükümlerinin uygulama olanağının bulunup bulunmadığına ilişkindir.

III- Karar

Gereği Görüşülüp, Düşünüldü:

TCK'nın 129. maddesinde düzenlenen ve cezayı hafifleten veya ortadan kaldıran özel tahrik hükmünün uygulanma koşullarından birisi de, hakaretin haksız fiili gerçekleştiren kişiye yönelik olmasıdır. Haksız tahrikin ceza sorumluluğunu azaltan yada ortadan kaldıran bir neden olarak kabul edilmesinin temelinde, haksız davranışın kişilerin adalet duygularını inciteceği ve buna karşı insani bir duygu niteliğinde görülmesi düşüncesi de yer almaktadır. Bu nedenle haksız bir davranışa gösterilen tepkinin de yalnızca haksız fiil failine yöneltilmesi zorunludur. Başkasının haksız hareketi tahrik sebebi kabul edilmez. Haksız fiil bahane edilerek, öfkesini başka kimselerden çıkarmaya çalışan failin haksız fiil indirimden yararlandırılmasının olanaklı olmayacağı, Ceza Genel Kurulu'nun "Suçun haksız tahrikin etkisi altında işlenmiş sayılabilmesi için fail tarafından yapılan hareketin, haksız tahriki oluşturan fiilin sebebiyet verdiği gazap ve elemin bir tepkisi olması gerekmekle birlikte; sanığın eyleminin de haksız tahriki teşkil eden fiili işleyen kimseye yönelmiş olması gerekmektedir" şeklindeki içtihadı ile de ortaya konulmuştur (28/03/1983 tarih, 1-492/142.)

Bu açıklamalar ışığında; oğlunun okulda görevli başka bir öğretmen tarafından dövüldüğünü iddia eden sanığın, bu haksız fiile karşı duyduğu tepki nedeniyle, okul idarecisi olan katılanlara yönelik eylemlerinde, hakaretin haksız fiili gerçekleştiren kişiye yönelik olmaması nedeniyle TCK'nın 129. maddesinin uygulanma şartlarının gerçekleşmediği anlaşılmıştır.

Açıklanan nedenlerle, Dairemizin 14/05/2018 gün ve 2016/7150 Esas, 2018/7330 Karar sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazları yerinde görülmediğinden REDDİNE, 6352 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanunun 308. maddesinin 3. fıkrası gereğince itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 07/11/2018 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanık hakkında görevli memura hakaret suçlamasıyla açılan kovuşturmada sanığın TCK’nın 125/3-a maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmiş ve dairemiz çoğunluğuyla bu karar onanmıştır.

KARŞI OY

Sanık hakkında görevli memura hakaret suçlamasıyla açılan kovuşturmada sanığın TCK’nın 125/3-a maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmiş ve dairemiz çoğunluğuyla bu karar onanmıştır.

Sanık oğlunun okuldan erken dönmesi üzerine eve gelen oğlunun okulda nöbetçi öğretmen tarafından dövüldüğünü söylemi üzerine okula gitmiş ve idareci olan müştekiyle tartışmış ve kendisine ''sen PKK’lısın, dağdan inmesin senden öğretmen bile olmaz'' şeklinde hakaret ettiğini mahkeme kabul etmiştir. Yargıtay 4. Ceza Dairesi bir önceki bozmasında katılanın sanığa ''sen dağdan mı indin niye bağırıyorsun'' biçiminde sözler söylediğinin iddia edilmesi karşısında TCK 129 maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadığı gerekçesi ile kararı bozmuş ancak mahkemece katılanın bu yönde sözünün olmadığı gerekçesiyle haksız tahrik hükümleri uygulanmamıştır. Sanığın oğlunun dövülmesini öğrenmesi üzerine okula gitmiştir. Çocuğunun okulda dövüldüğünü öğrenen bir kişinin de ilk olarak okul idaresiyle muhatap olması en doğal sonuçtur. Bu sebeple sanık ile okul idareceleri ve öğretmenleriyle çıkan tartışmada sanığın hakaret etmesi eyleminde, çocuğunun dövülmesinden dolayı söylediği sözlere haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerekir. Döven öğretmen kadar idareninde burda sorumluluğu vardır. Kaldı ki söylenilen sözlerde çocuğun şiddet görmesini kınayan ve eleştdareceleri ve öğretmenleriyle çıkan tartışmada sanığın hakaret etmesi eyleminde, çocuğunun dövülmesinden dolayı söylediği sözlere haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerekir. Döven öğretmen kadar idareninde burda sorumluluğu vardır. Kaldı ki söylenilen sözlerde çocuğun şiddet görmesini kınayan ve eleştiren ''siz dağdan mı indiniz PKK’lı mısınız sizden öğretmen olmaz'' sözleridir ve şiddeti eleştiren sözlerdir. Bu sebeplerle sanık hakkında TCK 129 maddesindeki haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiği kanaatiyle çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık sanık hakkında TCK 129/1 maddede yer alan özel haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerekip gerekmediği noktasındadır.

Sanığın oğlunun dövülmesini öğrendikten sonra bu konuyu okul yönetimi ile görüşmek üzere okula gittiği, müdür yardımcıları ile konuyu görüşürken tartıştıkları sonrasında gelen okul müdürü olan müştekiye “sen PKK’lısın dağdan inmesin, senden öğretmen bile olmaz” şeklindeki hakaret içeren sözleri söylemesi karşısında sanık hakkında TCK 129 maddesinin uygulanması gerektiği düşüncesindeyim.

Sanığın oğlunun dövülmesini öğrendikten sonra bu konuyu okul yönetimi ile görüşmek üzere okula gittiği, müdür yardımcıları ile konuyu görüşürken tartıştıkları sonrasında gelen okul müdürü olan müştekiye “sen PKK’lısın dağdan inmesin, senden öğretmen bile olmaz” şeklindeki hakaret içeren sözleri söylemesi karşısında sanık hakkında TCK 129 maddesinin uygulanması gerektiği düşüncesindeyim.

TCK 129/1 fıkrasında düzenlenen özel tahrik hükmü cezayı hafifleten veya ortadan kaldıran bir nedendir. Yasanın 29. maddesinde düzenlenen genel haksız tahrikten farklı olarak 129/1 maddede özel bir haksız tahrik hali düzenlenmiştir. Cezai sonuçları yönünden her iki düzenleme birbirinden farklıdır. Yine her iki düzenlemenin koşulları da birbirinden farklıdır. Somut olayda TCK 129/1 maddenin uygulanabilirliğinin gerçekleşip gerçekleşmediğinin daha sağlıklı tartışılabilmesi için 129/1 denin şartlarına bakarsak;

1- Haksız bir fiilin varlığı;

Özel haksız tahrik hükmünün uygulanabilmesinin ilk şartı haksız bir fiilin bulunması gerekir. Yani fiilin hukuka uygun olmaması gerekir. Fiilin haksız olması yeterli olup suç olması gerekmez. Fiilin haksızlığının değerlendirilmesi toplumda geçerli değer yargılarına göre yargıç tarafından yapılacaktır.

Somut olayda sanığın oğlunun okulda dövülmesinin haksız bir fiil olduğu, birinci koşulun gerçekleştiği sabittir.

2- Hakaretin haksız fiile tepki olarak gerçekleştirilmesi;

Hakaretin haksız bir fiile tepki olarak yapılması, failin haksız fiilin etkisi altında hakaret etmesi, haksız fiil ile hakaret arasında uygun nedensellik bağının bulunması gerekir.

Haksız fiilin mutlaka hakaret suçunun failine karşı gerçekleştirilmiş olması gerekmez. Üçüncü bir kişiyi hedef alan bir haksız fiilden nesnel olarak etkilenip tepki göstermesi makul sayılabilecek kişinin tepki göstererek hakaret etmesi halinde de haksız fiile tepki olarak hakaret şartı gerçekleşmiş olur.

Somut olayda oğlunun okulda dövülmesine tepki olarak hakaret suçu işleyen sanık haksız fiil doğrudan kendisine yönelmemiş olsa dahi nesnel bir bakış açısıyla haksız fiilden etkilenerek tepki niteliğinde hakaret ettiğinin kabulü gerekir. Somut olayda ikinci şart gerçekleşmiştir.

3- Hakaretin haksız fiili gerçekleştiren kişiye yönelik olması;

Hakaretin haksız fiili gerçekleştiren kişiye yönelik olarak yapılması gerekir. Haksız fiili yapan kişinin arkadaşına, akrabasına yönelik tepki olarak hakarette bulunulması halinde TCK 129 maddenin uygulanma şartları gerçekleşmemiştir.

Somut olayımızda, hakaretin, haksız fiili yapan,öğrencisini döven öğretmen dışında okul müdürü olan müştekiye karşı yapılması nedeniyle bu şartın gerçekleşip gerçekleşmediğinin irdelenmesi gerekir.

3- Hakaretin haksız fiili gerçekleştiren kişiye yönelik olması;

Hakaretin haksız fiili gerçekleştiren kişiye yönelik olarak yapılması gerekir. Haksız fiili yapan kişinin arkadaşına, akrabasına yönelik tepki olarak hakarette bulunulması halinde TCK 129 maddenin uygulanma şartları gerçekleşmemiştir.

Somut olayımızda, hakaretin, haksız fiili yapan,öğrencisini döven öğretmen dışında okul müdürü olan müştekiye karşı yapılması nedeniyle bu şartın gerçekleşip gerçekleşmediğinin irdelenmesi gerekir.

Oğlunun okulda görevli öğretmen tarafından dövülmesi nedeniyle öfkeye kapılan sanığın bu fiilden okul yönetimini sorumlu tutması, haksız fiilin okul yönetiminden kaynaklandığını düşünerek okul idaresiyle görüşmeye gitmesi, yaşamın olağan akışına uygundur. Öğrencinin okulda görevli bir öğretmen tarafından dövülmesi olayında okul yönetiminin de sorumluluğu olduğunu düşünen sanığın bu haksız fiile karşı duyduğu tepki nedeniyle ve okula gittikten sonra okul idarecileri ile çıkan tartışma sonucunda müştekiye hakaret etmesinde üçüncü şartın da gerçekleştiği düşüncesindeyim.

Sanık lehine TCK 129/1 maddesinin uygulanmaması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulü ile mahkeme kararının Bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2015/173, Karar No: 2015/3077, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/173 E.  ,  2015/3077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10160, Karar No: 2016/4896, Tarih: 02.05.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/10160 E.  ,  2016/4896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/04/2015

NUMARASI : 2013/173-2015/353

Taraflar arasında görülen davada .. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 30/04/2015 tarih ve 2013/173-2015/353 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin mirasçısı E.. A..'ın 19.01.2013 tarihinde vefat ettiğini, vefat tarihinde geçerli olan ve davalı ile arasında yapılan 5.2.2012 başlangıç tarihli 25.000,00 TL teminatlı, 25.2.2012 başlangıç tarihli 8.787,00 TL teminatlı, 28.11.2012 başlangıç tarihli 18.247,00 TL teminatlı, 14.1.2011 başlangıç tarihli 150.000,00 TL teminatlı dört adet hayat sigortası poliçesi bulunduğunu, müvekkillerince poliçeler uyarınca yapılan başvuru neticesinde sadece 5.2.2012 başlangıç tarihli 25.000,00 TL teminatlı poliçe nedeniyle ödeme yapılarak diğer üç poliçe yönünden talebin reddedildiğini, müvekkillerinin murisinin ölüm sebebinin obezite hastalığına bağlı bulunmadığını, davalı tarafından sigorta tanzimi esnasında iki poliçe yönünden gerekli formların sigorta acentesince doldurulmadığı gibi bir diğer poliçenin de muris tarafından doldurulmadığını ileri sürerek ödeme yapılmayan 25.2.2012 başlangıç tarihli 8.782,00 TL teminatlı, 28.11.2012 başlangıç tarihli 18.247,00 TL teminatlı, 24.1.2011 başlangıç tarihli 150.000,00 TL teminatlı poliçe bedellerinin başvuru tarihi olan 22.1.2013 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, bir poliçe nedeniyle yapılan ödemenin iyi niyete dayalı yapıldığını, dava konusu sigorta poliçelerinde ..Bankası A.Ş. adına daini mürtehin kaydının bulunması nedeniyle daini mürtehinin davaya muvafakatının alınması gerektiğini, hayat sigortası poliçesi tanzimi sırasında sigortalının bildirim yükümlülüğünün bulunduğunu, davacıların murisince 25.11.2008 tarihli ...Tıp Merkezi raporuyla obezite tanısı konulduğunun bilinmesine karşın bu durumunun poliçe tanzimi sırasında gizlenildiğini, murisin ölüm sebebinin bildirimde bulunulmayan bu rahatsızlıktan kaynaklandığını savunarak davanın reddini istemiştir.

./..

./..

Mahkemece, iddia, savunma ilamı ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların murisinin daha öncesinde obezite tedavisi görmesine karşın 24.1.2012 tarihli poliçenin tanzimi sırasında soru formunda bu durumu gizlediği, murisin ölüm nedeninin gizlenilen obezite rahatsızlığından kaynaklandığı, bu nedenle davalının ödeme yükümlülüğünün bulunmadığı, diğer poliçelerin tanzimi sırasında soru formu doldurulmamış olmasına ve murisin hastalığına ilişkin beyanı alınmamasına karşın daha öncesinde tanzim edilen poliçe sırasında muris tarafından ölüme neden olan hastalığın gizlenilmesi nedeniyle sonradan düzenlenen ve dava konusu yapılan iki poliçe nedeniyle de davalının ödeme yükümlülüğü bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 01,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenlerden alınmasına, 02/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6651, Karar No: 2025/940, Tarih: 15.01.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/6651 E.  ,  2025/940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/332 E., 2021/805 K.

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde yapıldığı, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I.HUKUKİ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında fuhuş suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre sanığın hüküm tarihinden sonra 22.12.2022 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece araştırılarak 5237 sayılı Kanun’un 64/1. maddesi uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşmesine karar verilip verilmeyeceğinin değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden, başkaca yönleri incelenmeksizin, HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16531, Karar No: 2012/6065, Tarih: 10.04.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/16531 E.  ,  2012/6065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine İstanbul 8.İcra Müdürlüğünün 2010/795, 2010/796, 2010/797, 2010/800 sayılı dosyaları ile kambiyo senetlerine özgü takibe giriştiğini ödeme emirlerinin müvekkiline tebliğ edilmediği için yasal süre içinde imza itirazında bulunulamadığını, senetlerdeki ciro imzasının müvekkile ait olmadığını ileri sürerek takiplerin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin iyiniyetli hamil olduğunu, müvekkilinin davacı ile ticari ilişkisinin bulunmadığını, bonoların dava dışı ... Yapı Malz.ve Isı Sist. İnş. San.Tic.Ltd. Şti.tarafından müvekkiline verildiğini belirterek davanın reddi ile %40 tazminatın davacıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller, imzalar üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi neticesinde senetlerdeki ciro imzası ile davacıya ait mukayese imzalar arasında herhangi bir uygunluk ve benzerliğin bulunmadığı, ancak icra dosyalarındaki davacı ...’e bizzat yapılan ödeme emri tebliğ belgelerindeki imza ile senetlerdeki ciro imzaları arasında grafolojik ve kaligrafik tanı unsurları bakımından önemli uygunluk ve benzerlikler saptandığı, davacı icra dosyalarındaki tebliğ zarflarındaki imzaların kendisine ait olmadığını belirtmiş ise de bu beyanının samimi görülmediği, senetlerdeki ciro imzasının davacının eli ürünü olduğu gerekçeleri ile davanın reddine, tazminata yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.