muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10910, Karar No: 2014/18781, Tarih: 24.06.2014

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Belirsiz alacak davası, bu davaya ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak belirlenmesi gerekir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tesbitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, şahit anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda hakkaniyet indirimi yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, şahit anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa, bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir; aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usul bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında eldeki davaya konu somut olayın özellikleri dikkate alınarak belirsiz alacak davası yönünden yapılan değerlendirmede;

Davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı şüphesizdir. Mahkemece de, gerek usul hukuku gerekse de maddi hukuk kurallarının uygulanması bakımından da dava belirsiz alacak davası olarak sonuçlandırılmıştır. Bilirkişi raporunun sunulmasının ardından davacının 6100 sayılı Kanunun 107/2. maddesine uygun olarak iddianın genişletilmesi yasağına tâbi olmaksızın dava dilekçesiyle talep edilen miktarı artırmasına imkan tanınmış, sonradan artırılan miktarın davalının zamanaşımı savunmasından etkilenmediği kabul edilmiş, hüküm altına alınan alacak miktarlarının tamamına dava tarihinden itibaren faiz uygulanmasına karar verilmiştir.

Dava dilekçesinde, esasen çalışma süresinin kesintisiz olmasına rağmen işyeri kayıtlarında aralıklı gösterildiği, işverenin hileli işlemleriyle davacının aylık ücret miktarının ve ikramiye hakedişlerinin düşürüldüğü, toplu iş sözleşmesiyle getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı vakıalarına dayanılmış, geçersiz sayılması gereken bu işlemler nedeniyle gerçekte olması gereken ücret miktarının esas alınarak fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

Dava dilekçesinde, esasen çalışma süresinin kesintisiz olmasına rağmen işyeri kayıtlarında aralıklı gösterildiği, işverenin hileli işlemleriyle davacının aylık ücret miktarının ve ikramiye hakedişlerinin düşürüldüğü, toplu iş sözleşmesiyle getirilen ücret zamlarından yararlandırılmadığı vakıalarına dayanılmış, geçersiz sayılması gereken bu işlemler nedeniyle gerçekte olması gereken ücret miktarının esas alınarak fark alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesi istenilmiştir.

Öncelikle, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı tartışmalı ise de, salt söz konusu tartışmanın varlığı alacağı belirsiz hale getirmez. Keza davacı, çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. Davacının ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi aynı zamanda hayatın olağan akışına da aykırıdır. Davacı işçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da hayatın olağan akışına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususu mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.

Diğer taraftan davacı, dava konusu alacakların miktarlarının belirlenmesinde, işverenin elinde bulunan bilgi ve belgelere dayanmamakta, aksine işverence tutulan kayıtların muvazaalı olduğu gerekçesiyle nazara alınamayacağını iddia etmektedir. İşverenin maddi hukukdan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).

Ayrıca, yukarıda da belirtildiği gibi, salt bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir.

Genel olarak yapılan bu açıklamadan sonra, objektif dava birleşmesi şeklinde açılan eldeki dava taleplerinin her birinin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesine gelince:

Fark alacaklar hakkında, çalışma süresinin kesintisiz kabul edilmesiyle aylık ücret miktarının toplu iş sözleşmesi hükümlerine uygun şekilde esas alınarak yapılacak hesaplamayla, işverence öncesinde yapılan ödemelerin mahsup edilerek fark tutarların hüküm altına alınması talep edilmektedir. Yukarıda belirtildiği üzere, davacı, çalışma süresini, kendisine ödenen aylık ücret miktarını, alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını ve kendisine işverence yapılan ödemeleri belirleyebilecek durumdadır. Bu haliyle, anılan alacakların her biri belirsiz alacak değildir.

Dava konusu edilen alacakların gerçekte belirli bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşılmakla, hukuki yarar yokluğundan davanın reddi gerekirken yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9229, Karar No: 2008/12777, Tarih: 01.12.2008

18. Hukuk Dairesi 2008/9229 E., 2008/12777 K.

**18. Hukuk Dairesi 2008/9229 E., 2008/12777 K.**

**- YÖNETİM PLANININ DEĞİŞTİRİLMESİ**- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 28 ]

- 634 S. KAT MÜLKİYETİ KANUNU [ Madde 33 ]

**"İçtihat Metni"**

Özet: Yönetim planına ilişkin değişiklikleri yapma görevi, kat malikleri kuruluna aittir. Yapılan değişikliklerin tapu kütü-ğündeki beyanlar hanesine işletilmesi de bu görev kapsamında olup, mahkeme, yönetim planının değiştirilmesine ve tapuya tesciline ilişkin karar veremez.

Dava dilekçesinde, yönetim planının 01.10.2006 tarihli kat malikleri kurulu toplantısında değiştirildiği, bu değişikliğin Tapu Siciline kayıt ve tesciline karar verilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra, dosyadaki bütün kağıtlar okunup, gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, müvekkilinin yöneticiliğini yaptığı dava konusu sitenin kat malikleri 4/5 çoğunlukla toplanarak ve katılanların tamamının oybirliği ile 24.02.2003 günlü yönetim planının değiştirilmesine 01.10.2006 günü karar verdiklerini ve sitenin ismini de değiştirdiklerini, yönetim planı değişikliğine ilişkin kararın tapu siciline kayıt ve tescili için bu davayı açtıklarını ileri sürerek, yönetim planının değiştirilmesini, bu değişikliğin tapu siciline kayıt ve tescilini istemiş, mahkemece davanın kabulüne, yönetim planının 01.10.2006 tarihli karara istinaden değiştirilerek tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasası'nın 28. maddesinin 3. ve son fıkralarına göre; yönetim planının değiştirilmesi için bütün kat maliklerinin beşte dördünün oyu şarttır, kat maliklerinin 33. madde uyarınca mahkemeye başvurma hakları saklıdır. Yönetim planının ve sonra yapılan değişikliklerin tarihi, kat mülkiyeti kütüğünün (beyanlar) hanesinde gösterilir. Bu değişiklikler yönetim planına bağlanarak kat mülkiyetinin kuruluş belgeleri arasında saklanır.

Yasanın bu hükmü dikkate alındığında, anataşınmazın yönetim planına ilişkin değişiklikleri yapma görevi, kat malikleri kuruluna verilmiştir. Yapılan değişiklikleri Tapu Sicil Müdürlüğü'ne götürüp yukarıda değinildiği şekilde kütüğün beyanlar hanesine işletilmesi, kat maliklerinin görevi kapsamında bir iştir. Yönetim planı değişikliklerinin iptali de istenmediğine göre, mahkeme kat maliklerinin yerine geçerek yönetim planının değiştirilmesine ve tapuya tes-. çiline ilişkin herhangi bir karar veremez. Tüm bu hususlar dikkate alınarak davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kabulü yolunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla, yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, kabulü ile hükmün HUMK'nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 01.12.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4520, Karar No: 2015/3832, Tarih: 15.06.2015

**1. Ceza Dairesi         2014/4520 E.  ,  2015/3832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bir suçun işlenmesini kolaylaştırmak ya da yakalanmamak amacıyla tasarlayarak öldürme, nitelikli yağma, mala zarar verme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan TCK'nun 152/2-a-son maddesi uyarınca mala zarar verme suçundan verilen temel cezanın iki kat artırılması yerine hesap hatası sonucu bir kat artırım yapılması karşısında, 6545 sayılı Kanunun bu suç yönünden lehe bir düzenleme getirmediği dikkate alınarak yapılan incelemede;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın maktül ..'ye yönelik nitelikli öldürme, nitelikli yağma, nitelikle mala zarar verme ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, cezaları azaltıcı bir neden bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları değerlendirilip inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, nitelikli öldürmenin kabulü halinde yağmadan ceza verilemeyeceğine, teşdidin yersiz olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasındaki yargılama giderleri toplamından zorunlu müdafii ücretinin çıkartılmasına ve kalan “866,75 TL” yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmek suretiyle (DÜZELTİLEN) ve kısmen re'sen de temyize tabi bulunan hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 15/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33210, Karar No: 2014/9829, Tarih: 01.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/33210 E.  ,  2014/9829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2010/704-2013/560

Taraflar arasındaki alacak-sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı-k.davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı avukat olduğunu, davalının eşinin trafik kazasında vefat etmesi nedeniyle açılacak tazminat davalarını takip etmesi için 16.06.2009 tarihinde kendisine vekaletname verdiğini, 17.08.2009 tarihli yazılı ücret sözleşmesi yaptıklarını,bu vekaletnameye dayanarak Antalya 8. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2009/308 e sayılı dosyası ile de 90.000.00 TL değerinde manevi tazminat davası açtığını, Antalya 1. As. H. Mahkemesinin 2009/259 esas sayılı dosyası ile 90.000.00 Tl maddi tazminat davası açtığını, tüm işleri yasalara uygun olarak takip ederken davalının hiçbir gerekçe göstermeden 03.09.2010 tarihinde kendisini haksız olarak azlettiğini, vekalet ücreti ve karşı vekalet ücreti olarak 63.140.00 TL alacağının bulunduğunu ileri sürerek şimdilik 10.000.00 TL'nın tahsiline ve davalının birleşen davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, akrabası ve avukat olan davacıya eşinin trafik kazasında vefat etmesi nedeniyle açılacak tazminat davalarında kendilerini temsil etmesi amacıyla genel vekaletname verdiğini, vekalet sözleşmesi yapmadığını, ücret sözleşmesinin yapıldığı iddia edilen 17.08.2009 tarihinde ağır depresyon geçirmekte olduğunu ve sözleşme yapma yetisinin olmadığını, davacının Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/83 esas sayılı dosyasına bir kez dahi katılmadığını ve işlerini takip etmediği için haklı olarak azlettiğini, ücret sözleşmesine göre ücretin dava sonunda alınacak tazminatlarla ödeneceğinin yazılı olduğunu, henüz alınmış bir tazminat olmadığı için davacının ücret talebinin 2013/33210 2014/9829

haksız olduğunu savunarak davanın reddini dilemiş; Davalı, birleşen davasında da; davacının tarafından imzalandığını iddia ettiği avukatlık ücret sözleşmesinin geçersiz olduğunu ileri sürerek bu sözleşmenin iptalini istemiştir.

Mahkemece, azlin haklı olması nedeniyle davacının ücrete hak kazanamayacağı ve sözleşmenin haksız şart niteliğinde düzenlemeler içerdiği gerekçisiyle davacının davasının reddine, davalının birleşen davasının kabulü ile taraflar arasında imzalanan avukatlık ücret sözleşmesinin iptaline karar verilmiş, hüküm; davacı (birleşen dosyanın davalısı) tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, azlin haklı olması nedeniyle davacının ücrete hak kazanamayacağı ve sözleşmenin haksız şart niteliğinde düzenlemeler içerdiği gerekçisiyle davacının davasının reddine, davalının birleşen davasının kabulü ile taraflar arasında imzalanan avukatlık ücret sözleşmesinin iptaline karar verilmiş, hüküm; davacı (birleşen dosyanın davalısı) tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalının verdiği vekaletnameye istinaden maddi ve manevi tazminat davaları açtığını, davalarını yasalara uygun olarak takip etmekte iken davalının haksız olarak kendisini azlettiğini ve aralarındaki sözleşme gereğince avukatlık ücretlerini ödenmediğini ileri sürerek eldeki davayı açmıştır. Davalı, (birleşen dosyanın davacısı) avukatlık ücret sözleşmesi imzalamadığını, ağır depresyon geçirmesi nedeniyle sözleşme yapacak geçerli bir iradesinin olmadığını ve davacının işleri takip etmemesi nedeniyle haklı olarak azlettiğini savunmuş ayrıca birleşen dosyasında avukatlık ücret sözleşmesinin geçersiz olması nedeniyle iptaline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, davacının ceza dosyasını takip etmemesi nedeniyle azlin haklı olduğu, avukatlık ücret sözleşmesinin haksız şartlar içerdiği ve davacının ücrete hak kazanamayacağı gerekçesiyle, davacının davasının reddine, davalının birleşen davasının kabulü ile avukatlık ücret sözleşmesinin iptaline karar verilmiştir. Her ne kadar davalı azlin haklı olduğunu ileri sürmüş, mahkemece de azlin haklı olduğuna karar verilmiş ise de bilirkişi raporundan ve tüm dosya kapsamından da açıkça anlaşılacağı gibi, davacı avukat, davalıya vekaleten Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/83 sayılı dosyasında işini gereği gibi takip etmiştir. Hal böyle olunca davalının davacı avukatı azletmelerinin haklı nedenlere dayanmadığı ve davacının haksız olarak azledildiği kabul edilmelidir.

Avukatlık Kanunu'nun 174/2 maddesinin "Avukatın haksız azli halinde ücretin tamamı verilir" hükmü ve 164/4. maddesinde “…Avukatlık ücretinin kararlaştırılmamış olduğu veya taraflar arasında yazılı ücret sözleşmesinin bulunmadığı yahut ücret sözleşmesinin belirgin olmadığı veya tartışmalı olduğu veya ücret sözleşmesinin ücrete ilişkin hükmünün geçersiz sayıldığı hallerde; değeri para ile ölçülebilen dava ve işlerde asgari ücret tarifelerinin altında olmamak koşuluyla ücret itirazlarını incelemeye yetkili merci tarafından davanın kazanılan bölümü için avukatın emeğine 2013/33210 2014/9829

göre ilâmın kesinleştiği tarihteki müddeabihin değerinin yüzde onu ile yüzde yirmisi arasındaki bir miktar avukatlık ücreti olarak belirlenir. Değeri para ile ölçülemeyen dava ve işlerde ise avukatlık asgari ücret tarifesi uygulanır.” hükmü düzenlenmiş bulunmaktadır. Bu hükümlere göre davacı avukatın iş sahibinden akdi ilişki nedeniyle müstehak olduğu ücret taraflar arasındaki avukatlık sözleşmesinde belirlenen miktar kadardır. Taraflar arasında avukatlık ücreti hususunda 17.08.2009 tarihli yazılı sözleşme yapılmış olup bu sözleşme geçerlidir.Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda davacının hak ettiği ücretin hesaplanması ve taraflar arasında imzalanan avukatlık ücret sözleşmesi geçerli olduğuna göre davalının birleşen dosyasının reddine karar verilmesi gerekir. Hal böyle olunca; mahkemece, avukatlık ücret sözleşmesinin geçerli olduğu, davacının haksız azledildiği, Avukatlık Kanunu ile taraflarca imzalanan avukatlık ücret sözleşmesine göre hesaplanacak ücrete hak kazanacağı ve yukarıda açıklandığı şekilde vekalet ücreti hesaplanması gerektiği gözetilerek hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 1.4.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/713, Karar No: 2015/2267, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/713 E.  ,  2015/2267 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.