muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5250, Karar No: 2020/2423, Tarih: 05.03.2020

Davalı vekili, sözleşmenin 02.02.2011 tarihinde feshedildiğini ve davanın 06.02.2012 tarihinde açıldığından -1- yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, davacının alacağının (289.460,00-TL – 8.400,00-TL) 281.060,00-TL olduğunu iddia etmesine rağmen 40.000,00-TL’lık kısmi dava açmasının usule uygun olmadığını, davacı ile davalı şirket arasında imzalanan sözleşmenin hizmet akdi değil kar ortaklığı anlaşması olduğunu, taraflar arasındaki sözleşmenin davalı şirket tarafından davacının şirkete ait -17- kalem belgeyi şirket ortakları ve yetkililerinin bilgisi dışında sahteleri ile değiştirmek ve şirket aleyhine kullanmak, belgelerin iadesi hususunda şirketle pazarlığa girerek haksız kazanç sağlamak amacıyla kötü niyetli olarak şirket dışına çıkarmış olması ve şirketçe talep edilmesine rağmen iade etmemesi üzerine hizmet sebebi ile .emniyeti suiistimal suçu işlemesi, diğer şirket çalışanlarını işyeri kasasında bulunan evrakları izinsiz olarak şirket dışına çıkarmak konusunda ikna etmeye çalışarak teklifinin kabul edilmemesi üzerine şirket çalışanlarından ...’ a tehdit ve hakarette bulunması üzerine haklı sebeple feshedildiğini, bu savunmalarının çeşitli ceza ve hukuk dava dosyaları ile kanıtlanacağını, davacı ile davalı şirket arasında akdedilen sözleşmede ücretin net 3.654,00 TL olduğunu, davacının borçları nedeni ile çalıştığının resmi kayıtlarda gösterilememesi talebi üzerine almakta olduğu ücret üzerinden SGK'ya ve Vergi dairesine ödenmesi gereken kesintiler tutarı olan 1.356,00 TL olarak gösterildiğini, davacıya yapılan ödemenin çalışmanın her hangi bir nedenle resmi kayıtlara intikal ettirilmesinin gerekmesi halinde davacının her ay kendisine ödenen 1.356,00 TL’yi şirkete iade etmesinin kararlaştırıldığını, bu nedenle kazanç kaybı hesabında 5.010,00 TL’nin değil 3.654,00 TL’nin esas alınması gerektiğini, kâr payı anlaşmasında ikramiye ve yemek yardımı ödemesine ilişkin bir düzenleme olmadığından davacının bu yöndeki iddialarının doğru olmadığını, davacı ile davalı şirket ortağı arasındaki vekil-müvekkil ilişkisinden kaynaklanan ihtilafların dava konusu uyuşmazlık ile alakasının olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı ile davalı arasında 01/06/2009 tarihli kâr payı anlaşmasıdır başlıklı sözleşmenin akdedildiği, davacının davalı şirkete yönetimden tek başına sorumlu Genel Müdür olarak atandığı, kendisine sözleşmenin 1.2.1 maddelerinde belirtilen ücret ile birlikte 1.3.1, 1.3.2, 1.3.3 maddeleri uyarınca 3'er aylık dönemlerde hesaplanmak kaydıyla şirketin 31/12/2008 tarihli bilançosu başlangıç kabul edilmek üzere şirketin gerçek bilançosundaki aktif-pasif dengesi arasındaki hesaplanacak kardan %25 kâr payı ödenmesinin kararlaştırıldığı, sözleşmenin bu niteliğine göre sözleşmenin yapıldığı tarihte yürürlükte olan 818 sayılı BK 386 vd. maddeleri hükümleri anlamında vekalet akdi niteliğini taşıdığı, BK 396/1 m. göre vekilin azli her zaman mümkün olmakla birlikte uygun olmayan bir zamanda azili halinde azleden tarafın vekilin zararını gidermekle yükümlü olduğu ancak sözleşmenin haklı nedenle feshi halinde vekilin bu konuda zarar talep hakkının bulunmadığı bilirkişi raporunda da ortaya konulduğu üzere ; Menderes Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2011/861 Esas -2013/424 Karar sayılı kararına konu olayına ile İzmir 9. SCM'nin 2011/759 E-2011/1727 K. sayılı kararına konu olaylar dikkate alındığında, davacı ile tesis edilen vekalet ilişkisinin gerektirdiği güvenin ortadan kaybolduğu ve davalı şirketin sözleşmeyi feshinin haklı nedene dayandığı kanaatine ulaşılmakla davacının yoksun kaldığı ücretin ödenmesine dair talebinin yerinde olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 2.540,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 23,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 05/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4742, Karar No: 2024/8158, Tarih: 21.11.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/4742 E.  ,  2024/8158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/46 Esas, 2023/807 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/33 E., 2020/622 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı Yargıtayca duruşma istemli olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildi. Duruşma için belirlenen 12.11.2024 günü hazır bulunan davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü;

KARAR

I. DAVA

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıdan 2016 yılında 37 adet MAN-TGS 18400 model çekici satın aldığını, satın alma işlemi için müvekkilinin dava dışı ... Finansman A.Ş. ile 02.09.2016 tarihli "VDF Ağır Vasıta Kredi Sözleşmesi" adı altında 36 ay geri ödemeli toplam 2.830.500 euroluk döviz endeksli kredi kullandığını, söz konusu kredinin teminatı olarak yine müvekkilinin davalı ile 01.10.2016 tarihinde "Kapalı Geri Satın Alma Sözleşmesi" akdettiğini, sözleşmenin 1. maddesi uyarınca müvekkilinin geri satın alma hakkını kullanmaya karar verdiğini ve keyfiyeti Kadıköy 26. Noterliği'nin 29.08.2019 tarih ve 49684 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile davalı şirket ile ... Finansman A.Ş.'ye bildirdiğini, davalı şirkete müvekkili tarafından 37 adet çekicinin 16.09.2019 ve 17.09.2019 tarihinde 2 parti halinde teslim edildiğini, davalı satış müdürünün 11.10.2019 tarihinde müvekkiline 37 adet çekicinin toplam 10.944.507,00 TL bedel ile satın alınacağın bildirdiğini, sözleşmenin 10. maddesi uyarınca bu rakama 1.864.291,09 euronun 5,8706 TL kur ile çarpım sonucunda ulaşıldığını, davalının 1.864.291,09 euroya karşılık 10.944.507,00 TL'yi dava dışı ... Finansman A.Ş.'ye 15.10.2019 tarihinde ödediğini, oysaki ödeme tarihindeki kur karşılığı olarak davalı şirketin 12.118.824,00 TL ödeme yapması gerektiğini, davalı tarafından hiçbir yasal dayanak olmaksızın euro kurunun 5,8706 TL olarak kabul edilmesi sebebiyle müvekkilinin VDF'ye toplam 1.720.752,27 TL fazla ödeme yapmak zorunda kaldığını, her ne kadar davalı tarafından sözleşmenin Türk Parası Kıymetini Korumak Hakkında 32 Sayılı karar kapsamında kaldığı iddia edilmiş ise de Hazine ve Maliye Bakanlığı Finansal Piyasalar ve Kambiyo Genel Müdürlüğü'nün 17.09.2019 tarihli yazısında açıkça, 02.05.2018 tarihinde önce dövize endeksli taşıt kredisi kullanan Türkiye'de yerleşik kişiler ile krediye konu taşıtların satışını gerçekleştiren Türkiye'de yerleşik satıcılar (distribütör, yetkili satıcı vb.) arasında söz konusu krediler kapsamında akdedilmiş bulunan taşıt geri alma sözleşmeleri de döviz cinsinden kararlaştırılmış bulunan bedellerin Türk parası olarak taraflarca yeniden belirlenmesi zorunluluğunun bulunmadığının belirtildiğini, bu bağlamda davalı şirketin Hazine ve Maliye Bakanlığı'nın görüşüne dahi itibar etmeyerek keyfi bir tutum sergilemesinin asla kabul edilemeyeceğini belirterek 1.174.317,00 TL'nin 15.10.2019 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davaya konu edilen sözleşme incelendiğinde sözleşmeye konu edilen 37 adet aracın Euro bedel üzerinden satışının düzenlendiğinin görüleceğini, bu suretle sözleşmenin 32 sayılı Türk Parasının Kıymetinin Korunması Karar kapsamında kaldığını, müvekkili ile davacı arasında akdedilen sözleşmede müvekkilinin kefil/taahhüt eden/üstlenici ve her ne isimli olursa kredi kuruluşuna karşı yükümlülük üstlenmediğini, kredi kuruluşunun da sözleşmede taraf olmadığını, bu nedenle Hazine ve Maliye Bakanlığı'nın 17.09.20149 tarihli yazısının somut olayda uygulanamayacağını, yine davacının araçları teslimi sonrasında sözleşme kapsamında satışın en geç 26.09.2019 tarihinde yapılması gerektiğini, müvekkili tarafından bildirilen en son tarihin ise 04.10.2019 olduğunu, bu nedenle davacının iddiası kabul olsa dahi öncelikle 26.09.2019 tarihi değil ise en geç 04.10.2019 tarihindeki kurun baz alınması gerektiğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, taraflar arasında akdedilen sözleşmenin Türk Parasının Kıymetinin Korunması Hakkında 32 sayılı karar kapsamında kaldığını iddia etmiş ise de Hazine ve Maliye Bakanlığı Finansal Piyasalar ve Kambiyo Genel Müdürlüğü'nün 17.09.2019 tarihli yazısı doğrultusunda 02.05.2018 tarihinden önce 01.10.2016 tarihinde akdedilen sözleşmenin Türk Parasının Kıymetinin Korunması Hakkında 32 sayılı karar kapsamında kalmadığı, bu kabulden hareketle davalının sözleşme doğrultusunda ödeme yükümlülüğünün euro cinsinden olduğu/devam ettiği, geri alım bedelinin 1.864.291,09 euro olduğu konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmadığı, davalının ödeme yaptığı 15.10.2019 tarihi itibariyle euro kurunun dikkate alınması gerektiği belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, taraflar arasında akdedilen 01.10.2016 tarihli sözleşme uyarınca davacının geri alım hakkını kullanması üzerine, sözleşmede satıcı sıfatına haiz davalının geri alım bedelini euro cinsinden ödemesi gerektiği, sözleşmenin 9.14. maddesi ile ... Finansman A.Ş.'nin lehtar olarak atandığı, Hazine ve Maliye Bakanlığı Finansal Piyasalar ve Kambiyo Genel Müdürlüğü'nün 17.09.2019 tarihli yazısında açıkça, 02.05.2018 tarihinde önce dövize endeksli taşıt kredisi kullanan Türkiye'de yerleşik kişiler ile krediye konu taşıtların satışını gerçekleştiren Türkiye'de yerleşik satıcılar (distribütör, yetkili satıcı vb.) arasında söz konusu krediler kapsamında akdedilmiş bulunan taşıt geri alma sözleşmeleri de döviz cinsinden kararlaştırılmış bulunan bedellerin Türk parası olarak taraflarca yeniden belirlenmesi zorunluluğunun bulunmadığını bildirdiği, söz konusu yazı içeriğinden kredi sözleşmesinin kapalı geri satın alma sözleşmesinin tarafları arasında üçlü şekilde yapılmış olmasının şart olduğuna dair herhangi bir ayrım yapılmadığı anlaşılmış olup, mahkemece söz konusu kapalı geri satın alma sözleşmesinin Türk Parasının Kıymetinin Korunması hakkında 32 sayılı karar kapsamında kalmadığına ilişkin değerlendirmesinde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, alacak istemine ilişkin olup uyuşmazlık, taraflar arasındaki sözleşmenin 02.05.2018 tarihinde yürürlüğe giren Türk Parasının Kıymetinin Korunması hakkında 32 sayılı karar kapsamında kalıp kalmadığı, sözleşmeye göre iade bedelinin ödenmesi gereken tarih, bu suretle davalının dava dışı WDF'ye (... Finansman A.Ş.'ye) eksik ödemesi nedeni ile davacının zararının olup olmadığı, var ise miktarı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 28.000,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 21.11.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13462, Karar No: 2012/18494, Tarih: 04.12.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/13462 E.  ,  2012/18494 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

BİRLEŞEN ANKARA 9. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ'NİN 2003/563 E.-2006/172 K. SAYILI DOSYASI

Davacı ... vekili Avukat ... vd. tarafından, davalılar ... Yayıncılık A.Ş. vdl. aleyhine 26/06/2003 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece asıl davanın kısmen kabulüne birleşen davanın işlemden kaldırılmasına dair verilen 21/06/2011 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davacı ... vekili duruşmasız olarak incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 04/12/2012 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Avukat ... ile karşı taraf davalılardan ... Yayıncılık A.Ş.- ... vekili Avukat ..., davalı ... vekili Avukat ... geldiler. Diğer davalı adına gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklaması dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dava, yayın yolu ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın HUMK 409. maddesi gereğince işlemden kaldırılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı ... ve davalılar vekili tarafından temyiz olunmuştur.

Asıl davada, davacı ... vekili, davalı şirketin imtiyaz sahibi bulunduğu ... Gazetesinin 18.06.2003, 19.06.2003 ve 21.06.2003 tarihli sayılarında yer alan "Uysa da Uymasa da" isimli köşede yer alan "Tayinle gelen kralın ... hezimeti", "...'nın ...'i" ve "Ey ...çi" başlıklı yazıları ile verilen haberlerde kişilik haklarına saldırıda bulunulduğunu ileri sürmüş, birleşen davada ise davacı kurum, asıl davadaki aynı yayınlardaki hususların tamamen gerçeğe aykırı olup, kurul tüzel kişiliğinin zedelendiğini belirterek davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmasını talep etmiştir.

Davalılar vekili, yayınlanan haberin hukuka uygun olduğunu, eleştiri sınırları içerisinde kaldığını, davacının iddialarının haksız ve yersiz olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, asıl davada eleştiri sınırının aşıldığı gerekçesi ile her üç yayın içinde davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın ise HUMK 409. maddesi gereği işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir.

Davalılar vekili, yayınlanan haberin hukuka uygun olduğunu, eleştiri sınırları içerisinde kaldığını, davacının iddialarının haksız ve yersiz olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, asıl davada eleştiri sınırının aşıldığı gerekçesi ile her üç yayın içinde davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın ise HUMK 409. maddesi gereği işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir.

Dava konusu, ... Gazetesinin 18.06.2003 tarihli nüshasında "Uysa da Uymasa da" isimli köşede "Tayinle gelen kralın ... hezimeti!" başlığı ile verilen haberde "......'te süper lüks daire satın almıştı. Fakat ...'nın yeni başkanı ve 7 kişilik yönetim kurulu, 50 personelinin çalıştığı 1500 metrekarelik lüks daireyi beğenmemiş, dar görmüş, hor görmüş, kastvetli bulmuş, 15 milyon dolar ödeyerek 6 bin 500 metrekarelik ... süper lüks dairesine taşınmıştı... ... Başkanı ..., ...'daki Genel Merkez Binasını da dar bulmuş olacak ki, ...'a taşınan ... Bankası'nın ... Yolu üzerindeki otomasyon binasını satın almış, yeniliyormuş!" şeklinde yayın yapıldığı görülmüştür.

Aynı gazetenin 19.06.2003 tarihli nüshasının aynı köşesinde "...'nın ...'i" başlıklı yazıda, "...Meclis Araştırma Komisyonu küllenmiş, üstü örtülmüş, saklanmış eski dosyaları yeniden açıyor, Kim baraj suyuyla? Kim göğe yükselen kafesle?...Elele verip Türkiye'yi 30 yıllığına haraca bağladı... ... Maliye Bakanlığı bütçesiyle desteklenen bir kurum. Nereden buluyor bu kadar milyon doları? 15 milyon dolar ...'daki süper lüks ...'e... 27 milyon dolar ...'daki yeni binaya? Eski binanın suyu mu çıktı, yeni bina alıyor? Harcaması israf...Binaları alışı skandal..."şeklinde haber yapıldığı gözlenmiştir.

Yine aynı gazetenin 21.06.2003 tarihli nüshasının aynı köşesinde "Ey ...çi..." başlığı ile yapılan haberde, ".....Ey ...çi dava sürüyor... Burayı satın aldığınız 21 trilyon lirayı nereden buldunuz? İMKB'den mi aldınız? Siz ... olarak İMKB'yi denetlemekle görevli bir üst kurulsunuz, bir kurul denetlemekle görevli olduğu bir kurumdan para alıp süper lüks kat alırsa onu nasıl denetleyebilir? Sizi bu harcamalarınız konusunda denetleyen var mı? Kim ?..."şeklinde yayın yapıldığı anlaşılmıştır.

Davaya konu yazılar bir bütün olarak değerlendirildiğinde, ... başkanı olan davacının iş ve eylemlerinin eleştirildiği, davacının kişilik haklarına saldırı oluşturabilecek bir yoruma yer verilmediği anlaşılmaktadır. Şu durumda, çatışan yararlar dengesinin davacı yararına bozulmadığı, davalılar yönünden hukuka uygunluk nedenlerinin bulunduğu ve davacının kişilik haklarının saldırıya uğramadığı benimsenmelidir. Mahkemece, istemin tümden reddedilmesi gerektiği gözetilmeyerek yerinde olmayan gerekçeyle, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11738, Karar No: 2017/5710, Tarih: 14.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/11738 E.  ,  2017/5710 K.**

**"İçtihat Metni"**

5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu’na aykırılık suçundan şüpheliler ..., ..., ... ve ... hakkında yapılan soruşturma sonucunda Batman Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 25/01/2016 tarihli ve 2015/1411 soruşturma, 2016/1137 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Batman 2. Sulh Ceza Hakimliği'nin 19/02/2016 tarihli ve 2016/362 değişik iş sayılı kararının aleyhine Adalet Bakanlığı'nın 21/06/2016 gün ve 94660652-105-72-3846-2016-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/07/2016 gün ve KYB.2016-271929 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Anılan ihbarnamede;

Şüpheliler ..., ..., ... ve ...'ün 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu’na aykırılık suçunu işledikleri iddiası üzerine yürütülen soruşturma sonucunda suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan “Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.” şeklindeki düzenleme karşısında, Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmak zorunda olduğu, TPAO Batman Bölge Müdürlüğünce çalıştırılmak üzere işçi alımına ilişkin yapılan ilanda Batman ilinde ikamet etme şartının arandığı, şüpheli ...’ın İzmir ilinde ikamet etmekte iken 10/11/2014 tarihinde adresini Batman merkezde ikamet eden amcasının adresi olarak beyan ettiği, sonrasında da sınavda başarılı olmasını müteakip 06/01/2015 tarihinde Batman merkezde başka bir adreste ikamet ettiğini beyan ettiği, şüpheli ...’ın Bingöl ilinde ikamet etmekte iken 10/11/2014 tarihinde adresini Batman merkezde bir adres olarak beyan ettiği, beyan edilen adreste şüpheliyi tanıyan ve bilenin olmadığı, belirtilen adreste başka birisinin ikamet ettiği, şüpheli ...’ın Elazığ ilinde ikamet etmekte iken 06/11/2014 tarihinde akrabası olan ...’ın görev yaptığı askeri lojmana gelerek 07/11/2014 tarihinde ikamet adresini misafir kaldığı bu yer olarak beyan ederek sınava girdiğinin anlaşılması karşısında, şüpheliler ..., ..., ... haklarında delillerin kamu davasının açılmasını gerektirir nitelikte bulunduğu, bu delillerin mahkemesince takdir ve değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden itirazın belirtilen şüpheliler yönünden kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Dosya kapsamına göre, 5490 sayılı Nüfus Hizmetleri Kanunu'na aykırılık suçlarında, suçtan doğrudan zarar görenin ilgili Nüfus Müdürlüğü olduğu, Batman Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 25/01/2016 tarihli ve 2015/1411 soruşturma, 2016/1137 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara 5271 sayılı CMK'nın 173/1 maddesinde belirtildiği üzere sadece suçtan zarar görenin itiraz edebileceği anlaşılmakla, Batman 2. Sulh Ceza Hakimliği'nin 19/02/2016 tarihli ve 2016/362 değişik iş sayılı kararındaki itirazın reddi gerekçesinin usul ve yasaya uygun olduğu, suçtan doğrudan doğruya zarar görmediği anlaşılan şikayetçinin, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara itiraz, davaya katılma, olağan ve olağanüstü yasa yollarına başvurma hakkı bulunmadığı anlaşılmakla;

Kanun yararına bozma istemine konu Batman 2. Sulh Ceza Hakimliği tarafından verilen itirazın reddi kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 14/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.