muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4731, Karar No: 2022/8908, Tarih: 12.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4731 E.  ,  2022/8908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 12.03.2019 tarih ve 2017/163 E- 2019/63 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 18.03.2021 tarih ve 2019/1154 E- 2021/458 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacının ayakkabı, terlik imalatı ve satışı ile iştigal ettiğini, bir kısım tasarımlarının da tescilli olduğunu, davacının 01.10.2014 başvuru tarihli "ayakkabı terlik taban" tasarımının 2014-04732 sayılı çoklu endüstriyel tasarım belgesi ile adına tescilli olduğunu, davalının ise davacıdan izin almadan, davacının adına tescilli 16.01 ve 16.02 sırasında kayıtlı tasarımları taklit ederek, ayırt edilemeyecek kadar benzerlerini kendi ürünleri için kullandığını, yine mahkemenin 2017-22 D.İş dosyasında alınan bilirkişi raporu ile de iltibasın varlığının sabit hale geldiğini, ekli tutanakta davalı şirket çalışanı... beyanının da iddiaları desteklediğini, davalının müzekkere tebliği ile durumdan haberdar olduğu için gerekli önlemleri aldığının sabit olduğunu belirterek, tasarıma tecavüzün men'i ve ref'ine, ayrıca 10.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, taklit yoluyla üretilen taban, ayakkabı ve terlikler ile bunların üretiminde kullanılan her türlü araç, gereç ve kalıpların imhasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, anılan ürünlerin üretiminin davalı tarafından yapılmadığının icra müdürlüğünün dosyası ile sabit olduğunu, polisin işyerinde arama yaptığı sırada yanıltıcı bir üslupla çalışana tabanları eritmeye gönderen olup olmadığının sorulması üzerine çalışan tarafından beyanda bulunulduğunu, ancak çalışanın beyanına göre hüküm kurulamayacağını,

bu nedenle iddiaları kabul etmediklerini, tespit raporunda karşılaştırılan tabanların davalı tarafından üretildiğine ilişkin bir delil olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

bu nedenle iddiaları kabul etmediklerini, tespit raporunda karşılaştırılan tabanların davalı tarafından üretildiğine ilişkin bir delil olmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, dava konusu tasarımların 2014/04732 çoklu tasarım tescil belgesi ile davacı adına tescilli olduğu, bu tescil belgesinde 16.1 ve 16.2 numaralı tasarımlara davalı tarafından tecavüz edildiğinin iddia edildiği, davacı tarafından dosyaya sunulan ayakkabı tabanlarının davalıya ait olduğunun ispatlanamadığı, her ne kadar bu tabanlar üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmış ise de bu tabanların davalıya ait olduğuna dair davacı tarafından delil sunulmadığı, ayrıca mahkemenin 2017/22 D.iş sayılı dosyası üzerinden davalıya ait Denizli ilindeki işyerinde yapılan tespitte davacıya ait olduğu ileri sürülen tasarımların davalı tarafından üretildiği, satışa sunulduğunun ispat olunamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, dosya kapsamındaki yazı, belge ve bilgilere, yasaya uygun gerektirici nedenlere, İlk Derece Mahkemesi kararının gerekçesinde dayanılan delillerle, delillerin tartışılması sonucu maddi olay ve hukuki değerlendirmede usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı tarafın istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1.b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 12.12.2022 tarihinde kesin olarak oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

1. Dava, tescilli tasarım hakkına tecavüzün tespit, men ve ref’i ile tazminat istemine ilişkindir.

2. Mahkemece, davalının tecavüz eyleminin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf İsteminin esastan reddine karar verilmiştir.

3. Tescilli tasarım hakkına tecavüz eyleminin tanık deliliyle ispat edilebileceği hususunda Daire heyet üyeleri arasında bir görüş ayrılığı bulunmamaktadır.

KARŞI OY

1. Dava, tescilli tasarım hakkına tecavüzün tespit, men ve ref’i ile tazminat istemine ilişkindir.

2. Mahkemece, davalının tecavüz eyleminin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf İsteminin esastan reddine karar verilmiştir.

3. Tescilli tasarım hakkına tecavüz eyleminin tanık deliliyle ispat edilebileceği hususunda Daire heyet üyeleri arasında bir görüş ayrılığı bulunmamaktadır.

4. Somut olayda, davadan önce davacı yanca yaptırılan Gaziantep Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/22 D. İş sayılı dosyasında her iki firmaya ait somut ürün tasarımları üzerinden yapılan inceleme sonucunda alınan 24.04.2017 tarihli bilirkişi raporunda, ayakkabı taban tasarımlarının ayırt edilemeyecek kadar benzer oldukları ve davalının ürettiği taban tasarımının tescilli tasarım hakkına tecavüz niteliğinde olduğu tespit edilmiş ve raporun bir örneği de davalı tarafa gönderilmiştir. Davalı tarafça raporun içeriğine itiraz etmediği gibi, incelemeye konu taban tasarımlarının kendisine ait olmadığı itirazında da bulunulmamış, Mahkemece tespit raporu doğrultusunda ihtiyati tedbir kararı verilmiştir.

5. İhtiyati Tedbir Kararı, Denizli 13. İcra Müdürlüğü’nün 2017/84 T. Sayılı dosyası üzerinden icra edilmiş, davalı şirketin üretim tesislerine gidildiğinde, işyeri yetkilisi..., kendisine gösterilen ayakkabı tasarım tabanlarının, Gaziantep 3. As. H. Mah. Delil tespit raporu ve ihtiyati tedbir kararı (yetkili çalışanın ifadesiyle; “ihbar”) kendilerine gelir gelmez ELLERİNDEKİ NUMUNE VE KALIPLARI ERİTMEYE GÖNDERDİKLERİ itiraf ve ikrarında bulunmuştur.

6. Yargılama sırasında davalı adına daha önce açık ikrarda bulunan... dinlenilmeksizin, davalının başka çalışanları tanık olarak dinletilerek olay inkar edilmiş ve bu inkar beyanları doğrultusunda davanın reddine karar verilmiştir.

7. Mahkemece, yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılmış, sektör uzmanı bilirkişi ile marka-patent vekili bilirkişi tarafından verilen 29.06.2018 tarihli alınan bilirkişi raporu da tespit dosyasındaki bilirkişi raporu doğrultusunda davalı üretiminin tasarıma tecavüz niteliğinde olduğu tespit edilmiştir.

8. Olayın sıcağı sıcağına davalı işyeri üretim tesisleri yetkilisi ...’in açık beyanı yerine, daha sonra davalının etkisi altında olacağı tabii olan davalının diğer çalışanlarının soyut beyanları dikkate alınarak olayın ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesini isabetli bulmadığımdan ret kararını onayan Daire çoğunluğunun görüşlerine katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2020/4932, Karar No: 2021/7499, Tarih: 02.06.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/4932 E.  ,  2021/7499 K.**

**"İçtihat Metni"**

:Bursa 6. İş Mahkemesi

Dava, Kurum işleminin iptali ve alacak istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 02/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14203, Karar No: 2011/3697, Tarih: 18.11.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/14203 E.  ,  2011/3697 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli cinsel saldırı suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair, Bakırköy 9. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.06.2010 gün ve 2009/282 Esas, 2010/173 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

Dosyada bulunan Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun 23.10.2009 tarihli raporunda mağdurda orta derece zeka geriliği bulunduğu, kendisinde saptanmış olan ve hayatının ilk yıllarından başlayıp ömrü boyunca sürecek olan bu zeka geriliği nedeniyle olayın hukuki anlam ve sonuçlarını algılayamayacağı bildirilmiş isede; mağdurun bu durumunun hekim olmayanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı ve TCK.nun 102/3-a maddesinde belirtilen beden ve ruh bakımından kendini savunamayacak durumda olup olmadığı hususlarının tesbiti için dosyanın Adli Tıp Kurumuna gönderilerek ek rapor alınması ve bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonuca göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken bu husus yerine getirilmeden eksik inceleme ile hükme varılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5534, Karar No: 2020/592, Tarih: 03.02.2020

**10. Hukuk Dairesi         2018/5534 E.  ,  2020/592 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davacı ve davalı vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince verilen kararın, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı Kurum, 08/02/2013 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu kazalının vefatı nedeniyle bağlanan gelir ile cenaze gideri ve tedavi giderlerinin rücuan tahsilini istemiştir.

II-CEVAP

Davalı şirket vekili; meydana gelen kazada kusurlarının bulunmadığını, zira her türlü iş güvenliği tedbirlerini aldıklarını, kazanın sigortalının kusuru nedeni ile meydana geldiğini, müvekkilinin hak sahiplerine ev aldığını, çocuğuna da aylık 1000 TL burs yardımı yaptığını, hak sahipleri ile ibralaşıldığını beyanla davanın reddini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi tarafından, davanın kabulü ile, 117.442,97-TL kurum zararının: 115.016,02-TL peşin sermaye değerli gelirin gelir bağlama onay tarihi olan 19.09.2013 tarihinden, 231,60-TL cenaze giderinin ödeme tarihi olan 22.03.2013 tarihinden, 2.195,35-TL tedavi giderinin sarf tarihi olan 15.05.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, karar verilmiştir.

Davacı Kurum süresinde verilen İstinaf yolu dilekçesiyle; hükme esas alınan kusur raporunu kabul etmediklerini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

Davalı vekilince süresinde verilen İstinaf yolu dilekçesiyle, davalının, her türlü önlemi aldığını, sigortalının dikkatsiz davranması nedeni ile olayın meydana geldiğini, mahkeme kararının gerekçesiz olduğunu, müvekkilinin müteveffanın ailesinin maddi tazminatının karşılayarak ibraname aldığını belirterek mahkeme kararın kaldırılarak istemin reddine karar verilmesini istemiştir.

B-BAM KARARI

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi 30.04.2018 gün ve 2018/79 Esas, 2018/730 Karar sayılı ilamı ile; davacı Kurum ve davalı işveren vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine, dair karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Tüm taraf vekilleri, aynı istinaf gerekçeleriyle kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

B-BAM KARARI

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi 30.04.2018 gün ve 2018/79 Esas, 2018/730 Karar sayılı ilamı ile; davacı Kurum ve davalı işveren vekillerinin istinaf başvurusunun esastan reddine, dair karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Tüm taraf vekilleri, aynı istinaf gerekçeleriyle kararın bozulmasını istemiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Dava, 08.02.2013 tarihinde meydana gelen iş kazası geçiren sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan sosyal yardımlar nedeniyle oluşan kurum zararının davalıdan tahsili istemine ilişkin olup, açılan davanın yasal dayanağı, olay tarihinde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Kanununun 21/1. maddesidir. 5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile davalının Kurumun rücu alacağından sorumluğu ancak kusurunun varlığı halinde mümkündür.

Kusur raporlarının, 5510 sayılı Yasanın 21., 4857 sayılı Yasanın 77. ve İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd maddelerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir. 4857 sayılı Yasanın 77. maddesi; “İşverenler işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri noksansız bulundurmak, işçiler de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlüdürler. İşverenler, işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli tedbirler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorundadırlar...” düzenlemesini içermektedir. Anılan düzenleme, işçiyi gözetim ödevi ve insan yaşamının üstün değer olarak korunması gereğinden hareketle; salt mevzuatta öngörülen önlemlerle yetinilmeyip, bilimsel ve teknolojik gelişimin ulaştığı aşama uyarınca alınması gereken önlemlerin de işveren tarafından alınmasını zorunlu kılmaktadır. İş kazasının oluşumuna etken kusur oranlarının saptanmasına yönelik incelemede; ihlal edilen mevzuat hükümleri, zararlı sonuçların önlenmesi için koşulların taraflara yüklediği özen ve dikkat yükümüne aykırı davranışın doğurduğu sonuçlar, ayrıntılı olarak irdelenip, kusur aidiyet ve oranları gerekçeleriyle ortaya konulmalıdır.

Somut olayın incelenmesinde; Mahkemece, dosya kapsamında alınan 10.03.2015 tarihli ve 11.11.2016 tarihli bilirkişi raporlarında, % 60 davalı işveren, % 40 ise kazalıya verilen kusur oranları kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de, sigortalının, 7 yıldır çalışan kıdemli bir işçi olduğu, 28.02.2008 tarihli mikser çalıştırma talimatında, üretim, bakım ve temizlik aşamalarında mikser çalışırken müdahalede bulunulmaz maddesiyle birlikte, mikserin temizliği yapılırken acil stop düğmesine basılarak mikser içi hamur kazıma spatulası ve sıcak su ile temizlenir maddelerinin bulunduğu belirgindir. Buna göre, sigortalının uzun spatula ile temizliği yapması ayrıca mikserin kapalı vaziyette temizliğinin yapılması gerekirken bu hususlar göz ardı edilerek sigortalının, kendi güvenliğini tehliye attığı ve ceza dosyasında kazalının asli kusurlu olduğu gözetildiğinde baskın kusurun sigortalıda olduğu anlaşılmaktadır. Bu çerçevede İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile konusunda uzman bilirkişi heyetinden kusur oran ve aidiyetleri usûlünce belirlenmek suretiyle, yeniden oluşa uygun kusur raporu alınmalı, varılacak sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Yukarıda belirtilen açıklamalar ve benimsenen ilkeler kapsamında, uyuşmazlık konusu husus yeniden usulünce incelenip, yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 10. Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin BAM’a gönderilmesine, 03.02.2020 oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5145, Karar No: 2009/482, Tarih: 29.01.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/5145 E.  ,  2009/482 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tarih :

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı şirket vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasındaki ticari ilişkide, davalıya 05.08.2006 tarihli irsaliyeli faturaya konu 8.056.74 YTL’lik kimyasal gereç ve sağlık gereci (Özel ... nitelikli gereçler) ile 10.11.2006 tarihli irsaliyeli faturaya konu 4.470.62 YTL tutarlı özel ... eşya niteliğindeki malın sevk ve teslim edildiğini, davalının ön ödeme olarak 8.900.00 YTL’yi havale ettiği halde bakiye 3.627.36 YTL’yi ödemediğini, girişilen icra takibine itiraz edildiğini belirterek, itirazın iptaline,takibin devamına, %40’dan az olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece iddia, icra dosyası, faturalar, bilirkişi raporu, toplanan delillere göre davanın kabulüne, davalının itirazının iptaline, takibin devamına, itiraz haksız olduğundan asıl alacağın %40’ı tutarında icra inkar tazminatının davalıdan alınıp, davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı şirket vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 29.01.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5302, Karar No: 2023/3859, Tarih: 12.09.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/5302 E.  ,  2023/3859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/584 E., 2023/1073 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 10. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/188 E., 2022/593 K.

Taraflar arasındaki ortak çocuk ile baba arasında kişisel ilişki kurulması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile hükmün kaldırılarak dilekçeler teatisi aşaması tamamlanmak üzere dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı ile boşandıktan sonra tekrar bir araya geldiklerini, nikahsız birlikteliklerinden 31.05.2011 doğumlu ortak çocuk ...nın dünyaya geldiğini, daha sonra tarafların tekrar ayrıldıklarını, davalının ortak çocuğu babadan uzaklaştırılmaya çalışıldığını, çocuğuyla kişisel ilişki kuramadığını belirterek, ortak çocuk ile aralarında her türlü yöntemle kişisel ilişki kurulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın haksız ve yersiz olduğunu, davalının hiç bir şekilde çocuğun davacıyla görüşmesini engellemediğini, davacının yakın zamanda evlendiğini, çocuğun babasının yanında kalmak istemediğini, davacının davranışları nedeniyle müşterek çocuğun davacıdan uzaklaştığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 24.11.2021 tarih ve 2021/446 Esas ve 2021/844 Karar sayılı kararı ile davanın kabulü ile velâyeti davalı annede olan ortak çocuk ile davacı baba arasında her ayın 1.ve 3.Cumartesi günleri sabah saat 10.00'dan ertesi gün Pazar günü saat 18.00 saatleri arasında, dini bayramların 2. Günleri saat 08:00'den 3.gün saat 19:00 saatleri arasında, okulların yarı yıl tatilinin ilk haftası pazartesi günü saat 09:00'dan pazar günü saat 17:00'a kadar, babalar gününde saat 09:00-17:00 arasında ve her yıl Temmuz ayının 1. Günü saat 09:00'da başlamak 31. Günün saat 17:00'da sona ermek üzere geceli gündüzlü ortak çocuğun davalı anneden teslim alınarak görüşme sonunda tekrar davalı anneye teslim edilecek şekilde şahsi ilişki kurulmasına karar verilmiştir.