muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4528, Karar No: 2013/9342, Tarih: 24.10.2013

Yeri gelmişken, hemen belirtmek gerekir ki; eski tarihli memleket haritası ve hava fotoğraflarındaki durumun değerlendirilmesi, hususu davalılar tarafından 6831 sayılı Kanunun 11. maddesi gereğince 10 yıllık hak düşürücü süre içinde açılacak orman kadastrosuna itiraz davasında gözönünde bulundurulabilir. Bu nedenle, mahkemenin bu yöndeki kabulü doğru değildir. Ayrıca 6831 sayılı Kanunun 11. maddesinde, davalı kişiye tanınan 10 yıllık süre içinde tapuya dayanılarak orman sınırlandırmasının iptalini isteme hakkı bulunduğu; ancak, mevcut dava sonucu çekişmeli taşınmazın kesinleşmiş tahdit sınırları içinde olduğunun belirlenmesi halinde, kişi tapusunun iptal edileceği, bu nedenle hukuken geçerli bir tapusu kalmadığından bu hakka dayanarak tahdidin iptalini dava yolu ile isteme hakkını kaybedeceği, bu yönde yapılacak bir uygulamanın ise gerek T.C. Anayasasının 35. maddesi hükmüne, gerekse A.İ.H.S.'nın Ek 1 nolu protokolu ile güvence altına alınan ve A.İ.H.M.'nin değişik kararlarında istikrarlı şekilde vurgulanan mülkiyet hakkının ve hak arama hürriyetinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi bu hakkın kutsallığı ve korunması zorunluluğunu da ortadan kaldıracağı kuşkusuzdur.

Dava hakkı, Anayasanın 36. maddesi ile güvence altına alınmıştır. Buna göre, herkes meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma hakkına sahiptir. Anılan madde ile amaçlanan dava hakkının kullanılması sonucu yapılacak yargılama ile gerçeğin ortaya çıkarılarak adaletin sağlanması olduğuna göre, ilgili kanun tarafından tapu sahiplerine tanınan dava hakkı, hak düşürücü süre tamamlanmadan ve bu hakkın kullanılması imkanı sağlanmadan, Hazine veya Orman Yönetimince 10 yıllık süre dolmadan açılacak dava sonucu elinden alınmasının hakların yarışması olanağını ortadan kaldıracağı gibi gerçeğin ortaya çıkmasını engelleyeceğinden bu durumun sonuçları tüm açıklığı ile davalıya anlatılmadan hüküm kurulması hak arama özgürlüğünün önünü kapatacağı gibi adalete ulaşmayı da engelleyecektir.

Hukuk davalarında, olayları açıklamak taraflara; hukukî tavsif ise, mahkemeye ait olduğu gibi, mahkemelerin bir davaya bakabilmesi için de iki taraftan birinin dava açmak suretiyle bir isteğini mahkeme önüne usûlünce getirmiş olması zorunludur.

Mahkeme, iki tara arasındaki uyuşmazlığa (davaya) ancak davacının dava açması üzerine el koyar ve önüne getirilen bu uyuşmazlığı vereceği hüküm ile çözümler. Taraflardan birisinin usulüne uygun açılmış bir davası bulunmadan mahkemenin re'sen bir davaya bakması olanaksızdır (HMK 24/1),

Mahkeme, iki tara arasındaki uyuşmazlığa (davaya) ancak davacının dava açması üzerine el koyar ve önüne getirilen bu uyuşmazlığı vereceği hüküm ile çözümler. Taraflardan birisinin usulüne uygun açılmış bir davası bulunmadan mahkemenin re'sen bir davaya bakması olanaksızdır (HMK 24/1),

Yargılamayı yapan hâkim, önüne gelen davada tarafların kendisine bildirdikleri vakıalarla bağlı olmakla birlikte, somut uyuşmazlığa uygulanacak hukuk kurallarını bulup uygulamakla görevlidir. Yani, hâkim, tarafların bildirdikleri hukuk kuralları ile asla bağlı değildir. Çünkü hâkim, Türk hukukunu re'sen uygulamakla yükümlüdür (HMK md. 33). Başka bir anlatımla Anayasanın 90. maddesi, AİHS Ek 1 nolu protokol ve AİHM kararları ile bu kararlar da açıklanan prensip ve ilkelere uygun davranmak görevini yargılamayı yürüten hâkime yüklemiştir.

Bu nedenle; AİHM'nin kararlarında vurgulanan ilkeler ışığında gerçeğin ortaya çıkarılması ve adalete ulaşılmasını teminen davanın taraflarına kanun tarafından verilen dava hakkının kullanılmaması durumunda, mevcut davanın taleple bağlı kalınarak çözümleneceği ve davanın kabul edilmesi halinde ise davalının tapusu iptal edileceğinden, 6831 sayılı Orman Kanununun 11. maddesi hükmü tapu ile sahiplerine tanınan dava hakkının, hak dürücü süre tamamlanmadığı halde ortadan kalkacağı hususunun yargılama ile ilgili bilgi sahibi olma hakkı çerçevesinde davalıya hatırlatılması gerekir.

O halde, mahkemece davalılar tarafından, 2009 yılında ilân edilen ve kesinleşen orman kadastrosunun iptali amacıyla dava açılıp açılmadığı araştırılmadan ve davacı ... Yönetiminin davasının kesinleşmiş tahdit haritasının uygulanması ile çözülmesi gerektiği düşünülmeden davalı tarafından karşılık bir dava olmadığı halde, çekişmeli taşınmazın öncesi itibariyle orman olmadığı gerekçesi ile Orman Yönetiminin davasının reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu nedenle; mahkemece, davalılar tarafından daha önce orman kadastrosuna itiraz davası açılıp açılmadığı belirlenmeli, açılmamış ise, yürürlükteki yasal mevzuat, AİHS hükümleri çerçevesinde sonuçları davalıya tüm açıklığıyla anlatılmalı, açılmış bir dava var ise bu davanın sonucu beklenmeli ve o davanın sonucuna göre bir karar verilmeli, açılan bir dava yoksa sorunun kesinleşmiş tahdide göre çözümlenmesi gerektiği düşünülmelidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... Yönetimi vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 24/10/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26762, Karar No: 2015/4479, Tarih: 11.03.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/26762 E.  ,  2015/4479 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş ise de dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmazın arsa olarak kabulünde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmeşitir. Ancak;

1- Dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; dava konusu taşınmazın emsal taşınmazla eş değerde ve yakın bölgede olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan 10 kat değerli kabul edilerek inandırıcı olmayan rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın mahalden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak, alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Arazi niteliğindeki taşınmazlara objektif değer artırıcı unsur ilavesi mümkün iken arsa ve yapılara objektif değer artırıcı unsur ilavesi mümkün olmadığı halde yapılara objektif değer artırıcı unsur ilave edilmek sureti ile fazla bedel tepiti,

3-Acele el koyma ile tespit edilen kamulaştırma bedelinin yeniden yatırılmasına ilişkin hüküm kurulmaması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Arazi niteliğindeki taşınmazlara objektif değer artırıcı unsur ilavesi mümkün iken arsa ve yapılara objektif değer artırıcı unsur ilavesi mümkün olmadığı halde yapılara objektif değer artırıcı unsur ilave edilmek sureti ile fazla bedel tepiti,

3-Acele el koyma ile tespit edilen kamulaştırma bedelinin yeniden yatırılmasına ilişkin hüküm kurulmaması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/92, Karar No: 2014/3569, Tarih: 08.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/92 E.  ,  2014/3569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 36. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2013

NUMARASI : 2011/209-2013/16

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın davalı Belediye yönünden reddine, davalı S..A.Ş yönünden kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı S.. A.Ş vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili davalılar arasında 31.01.2008 tarihinde "İstanbul Büyükşehir Belediyesi Sosyal Yardım Alışveriş Kuponlarının Kullanım Esas ve Usulleri ile Alışveriş Kuponlarının Bedellerinin Ödenmesine Dair Sözleşmeyi" imzaladıklarını, sözleşme ile davalı şirketin yüklenici sıfatı ile sosyal yardım alışveriş kuponlarının tasarım ve basım, dağıtım otomasyon yazılım işini diğer davalı idareden ihaleyle aldığını, davalı idarenin müvekkiline 8.511.350,00 TL ödeme yapması gerekirken binde 7,5 oranında damga vergisi kesintisi yaparak eksik ödeme yaptığını, oysa ilgili sözleşmenin 7. maddesi uyarınca damga vergisinden davalı yüklenici firmanın sorumlu olması gerektiğini, idarece yapılan 90.045,06 TL eksik ödemenin iadesi için davalı yüklenici firmaya ihtarnameler keşide edilmesine rağmen sonuç alınamadığını ileri sürerek, müvekkili alacağından haksız olarak kesilen 90.045,06 TL'nin davalılardan müteselsilen kesinti tarihinden itibaren avans faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Sağlık İstanbul S...Yatırımları A.Ş. vekili, taraflar arasında 31.01.2008 tarihli asıl ve 19.02.2009 tarihli ek sözleşmeler imzalandığını, sözleşmelerin 3. maddelerinde tarafların yükümlülüklerinin düzenlendiğini, müvekkilinin edimini sosyal yardım kuponlarının basım, dağıtım, kullanım ve güvenliği ile sınırlı olduğunu, müvekkilinin kullanılan kuponları tespit edip diğer davalı idareye bildireceğini, kupon bedelinin diğer davalı idare tarafından davacıya ödeneceğini, ödeme hususunda müvekkilinin taraf olmadığını, taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 7. maddesinde "işbu sözleşmeden kaynaklanan damga vergisi yüklenici tarafından ödenecektir." hükmünü içerdiğini, burada belirtilen damga vergisinin 488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'ndaki sözleşme damga vergisi olduğunu, 488 sayılı Kanuna ekli 1 sayılı tabloda 5281 sayılı Kanun'un 7. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu 01.01.2005 tarihinden itaberen belli bir parayı ihtiva etmeyen müvekkillerinin 1 sayılı tablo kapsamından çıkarıldığını, bu nedenle de müvekkilinin ödeyeceği bir damga vergisi yükümlülüğü bulunmadığını, davaya konu damga vergisinin ise resmi daireler tarafından kişilerden yapılan mal ve hizmet alımları karşılığında kişiler adına düzenlenen ödeme bedelini ihtiva eden makbuzların tabi olduğu ve aynı yasaya ekli 1 sayılı tablonun IV-1.a "makbuzlar ve diğer kağıtlar" başlığı altında tanımlanan ve bu kapsamda değerlendirilmesi gereken vergi olduğunu, bu vergiden de lehine ödeme yapılan kişinin sorumlu olduğunu, müvekkilinin idareye sattığı mal ve hizmetten bir kazanç elde etmediğini, komisyon bedeli dahi almadığını, idarece satın alınan mallara ilişkin makbuz ve faturaların damga vergisini ödemek yükümlülüğünün davacıya ait olduğunu, Sayıştay'ın 18.08.2009 gün, 2008/340/68 sayılı raporunda 488 sayılı yasanın ekli IV-A maddesinde uygulama alanı bulan binde 7,5 oranındaki verginin alışveriş merkezleri tarafından ödenmesi gerektiğinin ifade edildiğini, davacının ödeme yapması üzerine de diğer davalı idare tarafından davacının alacağından mahsup edildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı İstanbul Büşük Şehir Belediye Başkanlığı vekili ise taraflar arasındaki sözleşmenin 7. maddesi uyarınca damga vergisinden diğer davalı yüklenicinin sorumlu olduğunu, müvekkiline bu davada husumet düşmeyeceğini, davacı tarafından dava konusu yapılan damga vergisinin resmi daireler tarafından yapılan mal ve hizmet alımlarına ilişkin ödemelerde 1 sayılı tablonun IV-1/a bendi uyarınca alınacak olan harcama damga vergisi olduğunu, bu durumun Sayıştay inceleme raporunda da belirtildiğini, müvekkili tarafından yapılan kesintinin doğru olduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi kurulu raporu ve tüm dosya içeriğine göre; taraflar arasında akdedilen iki adet sözleşmede sözleşmenin damga vergisinin yüklenici davalı firmaya ait olduğunun belirtildiği, çünkü sözleşmelerin 488 sayılı Damga Vergisi Kanunu uyarınca IV-1/a bölümünde düzenlenmiş akit olup belli parayı ihtiva ettiği takdirde binde 7,5 oranında damga vergisine tabi olduğu, uyuşmazlığın davalı idarece davacı şirkete yapılan ödemelerin damga vergisine ilişkin olduğu, Damga Vergisi Kanunu 1 sayılı tablosunun IV-1/a bölümündeki düzenlemeye göre, resmi daireler tarafından yapılan mal ve hizmet alımlarına ilişkin ödemeler nedeni ile kişiler tarafından resmi dairelere verilen ve belli parayı ihtiva eden makbuz ve ibra senetleri ile bu ödemelerin resmi daireler nam ve hesabına kişiler adına açılmış veya açılacak hesapların nakledilmesini veya emir ve havalelerin tadiyesini temin eden kağıtların binde 7,5 oranında damga vergisi ödemesi gerektiğini, bu nedenle davalı idarenin yaptığı işlemin doğru olduğu, tarafların verginin sorumluluğuna ilişkin aralarında yaptığı anlaşmaların hangi Usul Kanunu'na göre mümkün olduğu taraflar arasındaki sözleşmenin 7. maddesinde damga vergisinin sorumlusunun davalı şirket olduğunun belirlendiği gerekçesi ile davanın davalı idare yönünden reddine, diğer davalı S... İstanbul Tic. A.Ş. yönünden kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı şirket vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-488 sayılı Damga Vergisi Kanunu'nun 3. maddesi "Damga vergisinin mükellefi kağıtları imza edenlerdir. Resmi dairelerde kişiler arasındaki işlemlere ait kağıtların damga vergisini kişiler öder..." hükmünü içermektedir. Hal böyle olunca, davalı şirket tarafından sadece basımı yapılan ve davalı Belediye tarafından ihtiyaç sahibi kişilere dağıtılan alışveriş kuponlarının davacı şirkete ait mağazalar zincirinde adı geçen kişiler tarafından kullanılması sonucu bedelin; davacı şirket tarafından her yedi günde bir düzenlenen dekontlar karşılığı davalı Belediye tarafından davacı şirkete ödeneceği sözleşmenin ilgili hükümlerinden anlaşıldığından, bu işlem nedeni ile gelir sağlayan davacı şirketin damga vergisinden sorumlu olması gerekirken, mahkemece yanılgılı şekilde sorumluluğun davalı yüklenici şirkete ait olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı şirket vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı şirket vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15574, Karar No: 2015/3525, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/15574 E.  ,  2015/3525 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11878, Karar No: 2015/26213, Tarih: 28.09.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/11878 E.  ,  2015/26213 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/300184

MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/06/2013

NUMARASI : 2013/27 (E) ve 2013/477 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık C.. B.. hakkında müşteki F.. Ö..'e karşı kasten yaralama ve sanık H.. Ö.. hakkında katılan C.. B..'na karşı tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık C.. B.. hakkında müşteki F.. Ö..'e karşı kasten yaralama ve sanık H.. Ö.. hakkında katılan C.. B..'na karşı tehdit suçlarından hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları verildiği, itiraza tabi bu kararlara karşı yapılan itirazların reddine karar verildiği ve bu kararların kesinleştiği anlaşılmakla, katılan sanık müdafiinin bu husustaki temyiz taleplerinin incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

2) Sanık F.. Ö.. hakkında katılan C.. B..'na karşı kasten yaralama suçundan kurulan beraat, sanık C.. B.. hakkında müşteki H.. Ö..'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık C.. B.. hakkında müşteki H.. Ö..'e karşı kasten yaralama suçundan kurulan hükümde, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının belirlenememesi nedeniyle, haksız tahrik indiriminin 5237 Sayılı TCK'nin 29. maddesi gereğince asgari orandan yapılması gerektiği gözetilmeden, 2/4 oranında indirim uygulanmak suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

3) Sanık H.. Ö.. hakkında katılan C.. B..'na karşı hakaret suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına, sanıklar H.. Ö.., F.. G.. ve B.. A.. hakkında katılan C.. B..'na karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine ilişkin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a) Sanık H.. Ö.. hakkında katılan C.. B..'na karşı hakaret suçundan hüküm kurulurken, 5237 Sayılı TCK'nin 129/3. maddesi gereğince, hakaret suçunun karşılıklı olarak işlenmesi nedeniyle ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, doğrudan 5271 Sayılı CMK'nin 223/4-c maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 125/1-2. maddeleri uyarınca ceza tayin edildikten sonra yazılı şekilde karar verilmesi,

a) Sanık H.. Ö.. hakkında katılan C.. B..'na karşı hakaret suçundan hüküm kurulurken, 5237 Sayılı TCK'nin 129/3. maddesi gereğince, hakaret suçunun karşılıklı olarak işlenmesi nedeniyle ceza vermekten vazgeçilmesi halinde, doğrudan 5271 Sayılı CMK'nin 223/4-c maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 125/1-2. maddeleri uyarınca ceza tayin edildikten sonra yazılı şekilde karar verilmesi,

b) Sanıklar H.. Ö.., F.. G.. ve B.. A.. hakkında katılan C.. B..'na karşı kasten yaralama suçundan hüküm kurulurken, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığının belirlenememesi nedeniyle, haksız tahrik indiriminin TCK'nin 29. maddesi gereğince asgari orandan yapılması gerektiği gözetilmeden, 2/4 oranında indirim uygulanmak suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28/09/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4902, Karar No: 2017/2797, Tarih: 09.02.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/4902 E.  ,  2017/2797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki ... Köyü, 115 ada, 8 parsel sayılı taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.