muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/11385, Karar No: 2010/19675, Tarih: 09.11.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/11385 E.  ,  2010/19675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kısmen reddine, kısmen kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen reddine, kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Kamulaştırmasız el atma davalarında da Kamulaştırma Kanunun değer biçmeye ilişkin hükümleri kıyasen uygulanır.

Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan yakın bölgelerde, benzer yüzölçümlü ve değerlendirme tarihine yakın tarihli satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda, emsal olarak değerlendirilen taşınmazların uygun olmadığından bahisle, dava konusu taşınmazın emlak değeri esas alınmak suretiyle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması mümkün değildir. Bu durumda taraflara, uygun emsal satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için yeniden oluşturulacak bilirkişi kuruluyla keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7233, Karar No: 2013/9001, Tarih: 16.05.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/7233 E.  ,  2013/9001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın yükleme, boşaltma ve operasyon görevlisi olarak çalışacak personel teminine ilişkin hizmet sözleşmesinden kaynaklanmasına, tarafların sıfatına göre dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 23. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 16.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10400, Karar No: 2013/8270, Tarih: 13.03.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/10400 E.  ,  2013/8270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nun 184/1. madde ve fıkrasında yazılı suçun, belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerler hakkında işlenmesinin olanaklı olması, belediye mücavir alanının madde kapsamında bulunmaması karşısında, suça konu taşınmazın bulunduğu Perşembe Yaylası'nın; ...'nın 10.10.2009 tarihli yazısında belediye sınırları içerisinde olduğunun, imar planının bulunmadığının, 03.11.2009 tarihli bilirkişi raporunda ise belediye mücavir alan sınırları dahilinde kaldığının belirtildiği anlaşılmakla; dava konusu yerin belediye sınırları ya da belediye mücavir alanı içinde kalıp kalmadığı, özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı kuş- kuya yer vermeyecek şekilde kesin olarak saptandıktan sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7430, Karar No: 2023/4225, Tarih: 04.04.2023

**5. Ceza Dairesi         2021/7430 E.  ,  2023/4225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/519 Esas, 2016/480 Karar

SUÇLAR : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesince temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrasınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereğince temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Tayin olunan cezanın adli para cezası olmasına nazaran sanık ...'nin süresinden sonra vaki ve yasal koşulları da bulunmayan duruşmalı inceleme talebinin, 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesinin birinci fıkrası da gözetilerek 1412 sayılı Kanun'un 318 inci maddesi gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yalvaç Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.08.2015 tarihli ve 2014/2520 Soruşturma, 2015/542 Esas, 2015/516 numaralı İddianamesiyle sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 257 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezalandırılmaları ve 53 üncü maddesi uyarınca hak yoksunluklarına karar verilmesi talebiyle kamu davası açılmıştır.

Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2016 tarihli ve 2015/519 Esas, 2016/480 sayılı Kararı ile sanıklar hakkında görevi kötüye kullanma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 257 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci, 50 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 75 tam gün karşılığı 1.500'şer TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık ...'nin temyiz istemi, suç vasfının tayininde hata yapıldığına, mağdurların yaralanması ile kendi görevi arasında illiyet bağı bulunmadığına, bina maliki ... ile müteahhit ...'in beyanlarına göre tadilat yapılmadığına, inşaat ruhsatında ve yapı kullanma izin belgesinde imzası olmadığına, yeni imalat olmadığından kontrol görevinin bulunmadığına, kusurlu olduğu konusunda kesin delil olmadığına, zorlama bilirkişi raporuna göre cezalandırılmasının yasaya aykırı olduğuna, suçun unsurlarının oluşmadığına, yapı kullanma izin belgesindeki denetim ve imza sorumluluğunun kimlere ait olduğunun araştırılması taleplerinin dikkate alınmadığına, konunun zabıta müdürlüğünün görev alanına girdiğine, hiçbir yasal mevzuatta imar ve şehircilik müdürünün kaldırımda yasal olmayan kömürlük kapağının bulunmasını doğrudan denetleme gibi bir görevi olmadığına ilişkindir.

2.Sanık ...'in temyiz istemi, suç vasfının tayininde hata yapıldığına, mağdurların yaralanması ile kendi görevi arasında illiyet bağı bulunmadığına, bina maliki ... ile müteahhit ...'in beyanlarına göre tadilat yapılmadığına, inşaat ruhsatında ve yapı kullanma belgesinde imzası olmadığına, yeni imalat olmadığından kontrol görevinin bulunmadığına, bütün yapıların kontrolünden zabıta amirinin sorumlu olamayacağına, kazanın neden kaynaklandığını öngörmenin mümkün olmadığına, olaya uygun düşmeyen rapor ile cezalandırılmasının doğru olmadığına, iskan ruhsatı verildiği tarihte görevli olmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Suç tarihinde sanıklardan ...'in zabıta müdür vekili, ...'nin ise Fen İşleri müdür vekili olarak görev yaptıkları, mağdurlar ... ve ...'in ... caddesi üzerinde yürüdükleri esnada 91 no.lu apartmanın hizasına geldiklerinde, kaldırım üzerinde bulunan apartmana ait kömür boşaltma girişi kapağına basmalarıyla kapağın kırıldığı ve ... ile ...'in bodruma düşerek yaralandıkları, sanıkların yasal olmayan kömürlük kapağının denetlenmemesi ve kaldırtılmaması sebebiyle görevlerini ihmal ettikleri kabul edilerek ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçundan cezalandırılmalarına karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Sanıkların suçlamayı kabul etmedikleri, ruhsat aşamasında söz konusu kömürlük kapağının bulunduğu, sonradan yapılan bir imalat olmadığı, bütün yapıların kontrolünden sorumlu olamayacakları şeklindeki savunmaları ile müteahhit tanık ...'in binanın ilk yapıldığı tarihte de kapağın bulunduğu, bir değişiklik yapılmadığı şeklindeki beyanları karşısında; maddi gerçeğin hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılabilmesi açısından, iskan ruhsatı verildiği sırada söz konusu kömürlük kapağının bulunup bulunmadığının, sonradan kömürlük kapağına müdahale edilip edilmediği ve kaldırım üzerindeki kapakla ilgili belediyeye herhangi bir şikayet yapılıp yapılmadığının araştırılması ile müteahhit ... hakkında taksirle birden fazla kişinin yaralanmasına neden olma suçundan Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/74 Esas sayılı dosyasının getirtilip incelenmesinden sonra, tüm deliller birlikte değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet hükümleri kurulması,

Kabule göre de;

28.06.2014 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası hükmüne aykırı olarak infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde ödenmeyen adli para cezalarının hapse çevrileceğinin sanıklara ihtarına karar verilmesi,

Suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanıklar hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hak yoksunluğuna karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Suçu 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen sanıklar hakkında aynı Kanun'un 53 üncü maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hak yoksunluğuna karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yalvaç Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.04.2016 tarihli ve 2015/519 Esas, 2016/480 sayılı Kararına yönelik sanıkların temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15734, Karar No: 2014/23085, Tarih: 07.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/15734 E.  ,  2014/23085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10131, Karar No: 2025/802, Tarih: 05.02.2025

**9. Ceza Dairesi         2024/10131 E.  ,  2025/802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ: Çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM: Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

İlk Derece Mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi,

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, hükmedilen ceza miktarına göre 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 299/1. maddesi uyarınca reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği iddiası ile açılan kamu davasında, bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda, Tavşanlı Ağır Ceza Mahkemesince mevcut delillerin değerlendirilmesi neticesinde suça sürüklenen çocuğun atılı suçtan mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İstemi

Özetle, tanık beyanlarının yanlış değerlendirildiğine, suça sürüklenen çocuğun mağdurenin gerçek yaşını bilmediğine, eksik ve hatalı değerlendirme yapıldığına, mağdurenin gerçek yaşı konusunda bilirkişi raporu alınması gerektiğine, hata hükümlerinin uygulanması ile mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, mağdurenin ilk beyanlarına itibar edilmemesi gerektiğine, taraflar arasındaki mesaj içeriklerinin gerçeği yansıtmadığına ve hükmün suça sürüklenen çocuk lehine bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun'un 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp, aynı Kanun'un 289. maddesinde sayılı kesin hukuka aykırılık halleri ve temyiz dilekçesinde belirtilen nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin suça sürüklenen çocuk tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Tavşanlı Ağır Ceza Mahkemesinin kararında suça sürüklenen çocuk müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesiyle sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/4. maddesi uyarınca Tavşanlı Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.02.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY;

Sayın çoğunlukla aramızdaki görüş ayrılığı, suça sürüklenen çocuğun savunmasında belirttiği hata hükümlerinin olayda uygulanmasının gerekip gerekmediği konusunda toplanmaktadır. Dosya kapsamına göre mahkemece hata konusunda mağdureye herhangi bir soru sorulmadığı, mağdurenin fiziksel özellikleriyle ilgli herhangi bir gözlem yapılmadığı ve hata hükümlerinin suça sürüklenen çocuk aleyhine değerlendirildiği anlaşılmaktadır. Dairemizin yerleşik hale gelen kararlarında hata hükümlerinin hangi hallerde uygulanacağını somut bazı verilere dayandırılmıştır. Mağdure ile suça sürüklenen çocuğun önceden birbirlerini tanıyıp tanımadıkları, tanışma süreleri, aynı okulda veya sınıfta okuyup okumadıkları, mağdurenin fiziki görünümünün yanıltıcı olup olmadığı, mağdurenin söz ve davranışları ile kendisini olduğundan büyük tanıtıp tanıtmadığı, suça sürüklenen çocuğun mağdurenin yaşı konusunda hataya düştüğüne ilişkin savunmasını baştan itibaren ileri sürüp sürmediği gibi kriterlerin birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir. Somut olayda mağdure ile suça sürüklenen çocuğun olaydan önce hiç yüz yüze görüşmedikleri ve mağdurenin suça sürüklenen çocuğun arkadaşı ...'a suça sürüklenen çocuğun sosyal medyadaki fotoğrafını sorması üzerine suça sürüklenen çocukla suç tarihinden yaklaşık üç hafta önce sosyal medya üzerinden tanıştıkları ve aynı okula veya sınıfa gitmedikleri sabittir. Her ne kadar mağdurenin fiziki görünümü mahkemece duruşma tutanaklarına yansıtılmasa da mağdurenin alınan ifadesinin CD ye kaydedilmesi sırasındaki görünümünün on beş yaşları civarında olduğu anlaşılmaktadır. Mahkemenin hata hükümlerini uygulamama gerekçesi ise tanıklar ... ile ...'in anlatımları ve mağdurenin ilk ifadesinde kendisini on üç yaşında olarak tanıtması olarak değerlendirilen mağdurenin beyanları olarak belirlenmiştir. Oysa tanık ...'un anlatımlarına bakılacak olursa, mağdurenin tanık ...'a on üç yaşında olduğunu söylediği ve mağdurenin tanıktan suça sürüklenen çocuğa yaşının küçük olduğunu söyleme şeklinde anlatımlarının olduğu, tanık ...'un da bu konuşma üzerine mağdurenin yaşıyla ilgili suça sürüklenen çocuğa bizimle aynı yaştaymış şeklinde beyanda bulunduğu, yine tanık ...'in anlatımlarında mağdurenin akrabası olduğunu daha önceden mağdureyi tanımadığını yaşını sorduğunda on üç yaşında olduğunu söylediğini, mağdurenin yaşından büyük gösterdiğini, mağdurenin profil fotoğraflarına kendisini büyük gösteren fotoshoplu fotoğraflar koyduğunu, genelde konuşmalarda yaşının büyük olduğunu söylediğini suça sürüklenen çocuğa da yaşını başta on üç olarak söylediğini suça sürüklenen çocuğun yaşına inanmaması üzerine tamam şaka yapıyorum on beş yaşındayım dediğini suça sürüklenen çocuk ile mağdure arasındaki bu yazışmaları gördüğünü beyan ettiği anlatımlardan anlaşılmaktadır

. Mahkemenin hata hükümlerinin uygulanmama gerekçesi olarak belirttiği bu tanıkların anlatımları bir taraftan mağdurenin soruşturma aşamasında suça sürüklenen çocuğa gerçek yaşını söylediğine dair iddialarını çürütmekte bir taraftan da suça sürüklenen çocuğun mağdurenin yaşını bildiğine dair hata savunmasını kuvvetlendirdiği aşikardır. Bu açıklamalar doğrultusunda suça sürüklenen çocuğun tüm aşamalarda mağdurenin kendisini on beş yaşında olarak tanıttığı yönünde istikrarlı savunmaları, suça sürüklenen çocuğun savunmasını doğrulayan tanıklar ... ve ...'in anlatımları, suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin kısa olarak kabul edilebilecek şekilde olaydan üç hafta önce tanışmaları, olayın ilk yüz yüze görüşmelerinde gerçekleşmesi,suça sürüklenen çocuk ile mağdurenin farklı okullarda okumaları, mağdurenin suça sürüklenen çocuğa gönderdiği müstehcen içerikli fotoğraflarında yaşından büyük göstermesi, mağdurenin ifadesinin CD ye kaydedilmesi sırasındaki görünümü ve fiziksel özellikleri, suça sürüklenen çocuğun yaşının henüz on beş yıl iki aylık

olduğu nazara alındığında yaşı itibariyle henüz yeterince olgunluğa erişmeyen suça sürüklenen çocuğun ilk defa buluştuğu mağdurenin yaşı konusunda hataya düşmesi sebebiyle suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinde düzenlenen hata hükümlerinin uygulanması görüşüyle sayın çoğunluğun hata hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine dair değerlendirmesine katılmıyorum.