muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18930, Karar No: 2015/7839, Tarih: 09.12.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18930 E.  ,  2015/7839 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2014/6364

MAHKEMESİ : Muş Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2013

NUMARASI : 2012/224 E. 2013/413 K.

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

SUÇ TARİHİ : 12/05/2007

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Y.. Belediye Başkanı olan sanığın, belediye adına fakir ve muhtaç çocuklara yardım yapılması amacıyla belediye encümeni tarafından alınmış herhangi bir karar olmadığı halde, böyle bir karar varmış gibi belediye başkanlık mührünün ve belediye başkanı sıfatıyla kendi imzasının bulunduğu bir evrak düzenleyerek tanık O.. D..'den 5.000 adet battaniye alımı yaptıktan sonra belediye bütçesinin müsait olmadığını söyleyerek herhangi bir ödeme yapmadığı gibi bu battaniyeleri yardım amacıyla dağıtmayıp kendi menfaatine kullandığının iddia edildiği olayda;

1-Sanığın belediye encümen kararı olmadan belediye başkanı olmasının sağladığı kolaylıkla, kamu kurumu olan belediyeye ait mührü kullanarak hileli hareketlerle menfaat temin ettiğinin anlaşılması, Y.. Belediye Başkanlığı'nın 01/10/2012 tarihli yazısı ile söz konusu battaniyelerin Y.. Belediye Başkanlığı adına alınmadığının belirlenmiş olması ve bu nedenle kamu kurumunun herhangi zararının bulunmaması, diğer bir anlatımla sanığın kamu kurumunu aracı kılmak suretiyle gerçekleştirdiği hileli hareketlerinin battaniyeleri satın aldığı O.. D..'e yönelik olması nedeniyle, sanığın eyleminin tek başına TCK'nın 158/1-d maddesinde düzenlenen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, ayrıca TCK'nın 158/1-e maddesinde düzenlenen nitelikli dolandırıcılık suçunu da oluşturduğu kabul edilip bu gerekçeyle sanık hakkında asgari hadden uzaklaşılarak ceza tayini,

2-Kabule göre de, TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarını uygulanması bakımından, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararının uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1047, Karar No: 2016/5586, Tarih: 09.05.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/1047 E.  ,  2016/5586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.11.2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 08.10.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi bir kısım davalılar ... v.d. vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü davalılar ... vd. temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları iki taraflı, taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalardır. Bu davalarda davalı da davacı gibi aynı haklara sahiptir. Bu nedenle davacının paydaşlığın satış suretiyle giderilmesini istemesi davalıların aynen paylaşma istemesine engel teşkil etmez.

Davacı davasından feragat etse bile davalının davaya devam etmek istemesi halinde mahkemece davaya devam edilerek işin esası hakkında karar verilmelidir. Bu nedenle davacının davadan feragat beyanına karşı hazır bulunan davalılardan diyecekleri sorulmalı, davaya devam etmeyi istemeleri halinde yargılamaya devam edilmelidir.

Somut olayda; davacı ... vekili Av. ... karardan sonra temyiz aşamasında 18.04.2016 tarihinde UYAP üzerinden elektronik imza ile dosyaya sunmuş olduğu dilekçe ile davadan feragat etmiştir. Davacı vekilinin dosya içerisindeki ... Noterliğinin 27.08.2009 tarihli ve 17121 yevmiye numaralı vekâletnamesinde davadan feragat yetkisinin bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece paydaşlığın giderilmesi davalarının iki taraflı davalardan olduğu da gözetilmek suretiyle davacı vekilinin davadan feragati hakkında mahkemesince bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 09.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19500, Karar No: 2016/693, Tarih: 20.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/19500 E.  ,  2016/693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akyazı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/05/2015

NUMARASI : 2015/88-2015/243

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde kabulü doğru ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki;

Acele el koyma dava dosyasında yapılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan raporda dava konusu taşınmaz emsal taşınmazdan 2 kat değerli kabul edilerek m² değeri 103 TL bulunmuş, itiraz üzerine alınan ek raporla dava konusu taşınmaz emsalden 1,2 kat değerli kabul edilerek m² değeri 62 TL tespit edilmiştir.

Mahkemece yapılan 14.03.2015 günlü bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen raporunda aynı taşınmaz emsal olarak kabul edilmesine rağmen dava konusu taşınmaz emsalden 2,5 kat değerli bulunarak metrekare bedeli 131,00 TL olarak tespit edilmiştir. Acele el koyma davasında tespit edilen m² bedeli ile tespit tescil davasında belirlenen m² bedelleri değerlendirme tarihleri yakın ve aynı emsal kullanılmasına rağmen (%100)'den fazla farklı bedel belirlenmesi nedeniyle rapor inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parslleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5881, Karar No: 2014/22305, Tarih: 03.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/5881 E.  ,  2014/22305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5605, Karar No: 2017/3231, Tarih: 31.05.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/5605 E.  ,  2017/3231 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 07/10/2015 tarih ve 2014/62-2015/348 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirket nezdinde ile sigortalı bulunan kağıttan oluşan emtianın davalı taşıyıcı şirkete ait nakledilmek üzere 19.08.2013 tarihinde sevk edildiğini, ancak kağıtların indirilmesi sırasında bir paket opak beyaz kağıdın tır kasası içerisinde monteli halde bulunan profil demirlerine takılmasından dolayı hasar görmüş olduğunun tespit edildiğini ve tutanak tutulduğunu, meydana gelen bu zarar nedeni ile müvekkili şirketin sigortalısına toplam 4.576,00 TL tazminat ödediğini, meydana gelen zarardan taşımayı üstlenen davalının sorumlu olduğunu ileri sürerek 4.576,00 TL tazminatın 4.160,00 TL'lik kısmının 13.09.2013 ödeme tarihinden, 416,00 TL'lik kısmının ise 23.09.2013 ödeme tarihinden itibaren avans faizi, masraf ve avukatlık ücreti ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket temsilcisi; taşımanın hasarsız, ziyasız ve sağlam olarak tamamlandığını, taşıyıcı olan şirketlerinin sorumluluğunun olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, tanık beyanları, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; sigortalı emtianın davalı şirkete ait kamyon ile nakledilmek üzere sevkedildiği, emtianın indirilmesi sırasında bir paket opak beyaz kağıdın tır kasası içinde monteli olan profil demirlere takılmasından dolayı hasarlı olduğunun tespit edildiği ve tutanak tutulduğu, hasarın nakliye sırasında oluşmasının mümkün olmadığı, hasarın yükün boşaltılması sırasında paketin yukarıya doğru kaldırılması ile sert bir yere sürtmesi ve kağıtlara baskısı sonucu oluştuğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, nakliyat emtia sigorta poliçesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, nakliyat emtia sigorta poliçesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davadışı sigortalıya ait kağıt emtiası davalı tarafından taşınmış olup, varma yerinde yapılan incelemede bir kısım emtianın hasarlı olduğu ve dosya kapsamında bulunan tutanak, ekspertiz raporu ve diğer belgelere göre bu hasarın yükün boşaltılması sırasında oluştuğu sabittir. Dava konusu taşımada, yükü boşaltma işini varma yerindeki alıcı firmanın elemanları yapmıştır. Davalı taşıyıcı, taşıma sözleşmesi kapsamında yükleme ve boşaltma işini üstlenmemiştir. Dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6102 Sayılı TTK'nın “yükleme ve boşaltma” başlıklı 863. maddesi “Sözleşmeden, durumun gereğinden veya ticari teamülden aksi anlaşılmadıkça; gönderen, eşyayı, taşıma güvenliğine uygun biçimde araca koyarak, istifleyerek, bağlayarak, sabitleyerek yüklemek ve aynı şekilde boşaltmak zorundadır. Taşıyıcı, ayrıca yüklemenin işletme güvenliğine uygun olmasını sağlamakla yükümlüdür” hükmünü haizdir. Her ne kadar davalının üstlendiği edimler arasında yükleme ve boşaltma işi olmasa da TTK'nın 863. maddesinde ifade edildiği üzere taşıyıcının yüklemenin işletme güvenliğine uygun olmasını sağlamakla yükümlü olduğu gözetilerek bu kapsamda taşınan emtianın zarar görmesinde davalının müterafık kusurunun bulunup bulunmadığının tartışılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, hasarın nakliye esnasında oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, eksik incelemeye dayalı hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine; (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 31/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8536, Karar No: 2007/2373, Tarih: 12.03.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/8536 E.  ,  2007/2373 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki karşılıklı itirazın iptali-alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı esas davanın kabulüne, karşı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı-davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı-karşı davalı vek.Av. ... ile davalı-karşı davacı vek.Av....'nin gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilince kurulan "www.sağlık.info.com" adlı internet sitesine 09.07.2001 tarihli sözleşme ile katılan davalının katılım ücreti olan 12.500.-USD. bedelin 2.500.-USD. tutarını ödediğini, kalan bakiye 10.000.-USD.nın ödenmemesi üzerine alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itiraz edildiğini iddia ederek itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında, davacının sözleşme öncesi kendilerine sunduğu tanıtım broşürlerinde kurulan internet sitesinde 16.600 hekim ve 8.600 eczacının üye olduğunun bildirildiğini, bu bilgilere güvenerek siteye katıldıklarını, ancak sonradan yapılan araştırmada üye sayısının bildirilen miktarda olmadığının tespit olunması üzerine ödemeyi durdurduklarını beyan ederek davanın reddini istemiş, karşı davası ile ödenen 2.500.-USD.nin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, davacı yanca kurulan internet sitesine 18.202 adet doktor ve 8593 adet eczacının doğal üye olduğu ve siteyi 387.162 kişinin ziyaret ettiği, davalının akdin imzalanması sırasında aldatılması veya hile ile sözleşme yapılmasının söz konusu olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle tacir olan davalının 09.07.2001 tarihli sözleşmeyi imzalamadan site hakkında gerekli bilgilere rahatlıkla ulaşabileceği ve akdin imzalanmasında davalının aldatılmasının söz konusu olmadığı gözetilerek yazılı şekilde karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı-karşı davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacı yararına takdir edilen 500.00.YTL duruşma vekalet ücretinin, davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 12.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12055, Karar No: 2017/17685, Tarih: 14.12.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/12055 E.  ,  2017/17685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı kurumun elektrik abonesi olduğunu, kendisinden "kayıp-kaçak", "perakende satış hizmet", "iletim sistemi kullanım", "enerji fonu", "dağıtım", "sayaç okuma" bedeli adı altında hukuka ve yasaya aykırı tahsilatlar yapıldığını ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000 TL'nin ödeme tarihinden itibaren değişen oranlarda işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 22.12.2015 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini, kayıp-kaçak bedeli olarak 20.139,97 TL, sayaç okuma bedeli olarak 918,85 TL, iletim bedeli olarak 6.430,32 TL, dağıtım bedeli olarak 22.682,71 TL'ye yükseltmiş, enerji fonu ile ilgili talebini ise atiye bırakmıştır.

Davalı; yargı yolu, görev, zamanaşımı, husumet, davanın belirsiz alacak davası olarak açılamayacağı itirazında bulunarak, kayıp-kaçak bedelinin yasal mevzuat uyarınca tahsilinin zorunlu olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; davacıdan tahsil edilen "Kayıp-Kaçak Bedeli", "Perakende Satış Hizmeti Bedeli", "İletim Sistemi Kullanım Bedeli", "Sayaç Okuma Bedeli" tahsilinin hukuka aykırı olması nedeni ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1- Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve

tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.