muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/558, Karar No: 2014/480, Tarih: 04.11.2014

Bu itibarla, yerel mahkemenin sanık H.. Ç..'in kasten öldürme suçuna yardım eden olarak katıldığına ilişkin direnme kararında isabet bulunmadığından bozulmasına, sanık H.. Ç.. hakkındaki hükmün bozmaya uyularak verilen kısımları ile sanık Z.. Ç.. hakkındaki hükmün tamamının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1-Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 25.02.2013 gün ve 6043-1366 sayılı kararının (a) bendindeki bozma nedenine ilişkin verdiği 27.05.2013 gün ve 142-268 sayılı direnme kararının, sanık H.. Ç..'in kasten öldürme suçuna müşterek fail olarak katıldığı gözetilmeden yardım eden olarak katıldığının kabul edilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2-Dosyanın, sanık H.. Ç.. hakkında hükmün bozmaya uyularak verilen kısımları ile sanık Z.. Ç.. hakkındaki hükmün tamamının incelenmesi için Yargıtay 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.11.2014 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4075, Karar No: 2012/2592, Tarih: 04.04.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/4075 E.  ,  2012/2592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki istirdat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatifin eski yönetim kurulu başkanı olan diğer davalıyla görüşerek kooperatife davaya konu konutu satın almak için üye olduğunu, bu nedenle ilk olarak 20.000,00 TL’yi makbuz karşılığında davalı ...’a ödediğini, sonrasında kredi çekmek suretiyle bakiye miktarı da aynı davalıya ödediğini, adı geçen davalının müvekkiline teminat için 150.000,00 TL bedelli bono verdiğini, hatta kendisine ait konutla davacıya satılan konutu aralarındaki protokolle değiştirdiklerini, üyelik konusunda yönetim kurulu kararının bulunduğunu, 2008 tarihli genel kurul hazirun tutanağında davacının isminin bulunduğunu, fakat müvekkilinin genel kurul toplantılarına çağrılmadığını, kendisine satılan konutun kur’ada başka üyeye tahsis edildiğini ileri sürerek, davacının üyeliğinin tespitine, davaya konu konutun davacı adına tesciline, bu taleplerinin kabul edilmemesi halinde davalı ...’ın konutunun davacı adına tesciline, bu talebin de kabul edilmemesi halinde 150.000,00 TL’nin şimdilik 20.000,00 TL’sinin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif vekili, davacının kooperatif üyesi olmadığını, diğer davalının sahte işlemleriyle karar defterinde davacının üyeliğine karar verilmiş olarak göründüğünü, davacının iddia ettiği ödemelerin kooperatif kayıtlarında bulunmadığını, diğer davalının tek başına konut satma yetkisinin bulunmadığını, davacıyla diğer davalı arasındaki ilişkilerin kooperatifi bağlamadığını, davacının üye olarak yazılmış olduğu hazirun listesinin de diğer davalının sahteciliği ile hazırlandığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Dava dilekçesi davalı ...’a tebliğ edilmiş, davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı kooperatifin üyesi olmadığı, diğer davalının yetkisini aşan işlemlerde bulunduğundan kooperatifi bağlamadığını, karar defterlerinde davacının üyeliğe kabulüyle ilgili kısımların ilave edildiğini, diğer davalının verdiği makbuzların kooperatifi bağlamayacağı, kooperatifle davacı arasında her hangi bir ilişki olmadığından, davanın kooperatif açısından reddine, diğer davalı ... açısından kısmen kabulü ile, 20.000,00 TL’nin adı geçen davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Dava, üyeliğin tespiti ile tapu iptal tescil, bu talebin kabul edilmemesi halinde konut değerinin tahsili istemine ilişkindir. Davacı davalı ...’a ödediğini iddia ettiği 20.000,00 TL’ye ilişkin davalı kooperatifin antet, kaşesinin ve davalı ......'ın imzasının bulunduğu makbuz ibra etmiştir. Mahkemece, davalı ...’ın tek başına para tahsil yetkisi bulunup bulunmadığı, daha önceki uygulamalarda davalı kooperatifin belirtilen şekilde para tahsil edip etmediği, söz konusu paranın kooperatif kayıtlarına girip girmediği, kooperatif tarafından harcanıp harcanmadığı tespit edilmeden ve davacının şikayeti üzerine, davalı ... hakkında davaya konu eylemlerinden ötürü açılmış bulunan ... Cumhuriyet Başsavcılığı’nın ceza soruşturması dosyası da getirtilerek incelenmeden, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulmuş olması bozmayı gerektirmiştir.

2) Bozma nedenine göre, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harçların istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 04.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10397, Karar No: 2014/14103, Tarih: 15.09.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/10397 E.  ,  2014/14103 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ARTOVA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 31/12/2012

NUMARASI : 2011/94-2012/217

Taraflar arasında görülen el atmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar taraflarca yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, paydaşlar arasında el atmanın önlenmesi, yıkım ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu .. ada .. parsel sayılı taşınmazın davacılar ve davalının murisi H. S. adına tapuda kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

Davacılar, davalının taşınmazdaki murislerine ait olan eski evi rızaları olmaksızın yıkarak yeniden ev inşa ettiğini ve taşınmazı tek başına kullandığını ileri sürerek eldeki davayı açmışlardır.

Hemen belirtilmelidir ki, paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan payına vaki elatmanın önlenilmesini her zaman isteyebilir. Hatta elbirliği mülkiyetinde dahi paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine elatmanın önlenilmesi davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı elatmanın önlenilmesi davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre, payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu elatmanın önlenilmesi davası ile değil, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Öte yandan, yurdumuzda sosyal ekonomik nedenlerle kırsal kesimlerden kentlere aşırı akım, nüfus çoğalması, büyük mesken ve işyeri ihtiyacı nedeniyle hızlı yapılaşma karşısında görevli mercilerin aciz kalmaları veya çeşitli nedenlerle göz yummaları sonucu, izinsiz, ruhsatsız, resmi kayıtlara bağlanmayan büyük yerleşim alanları oluştuğu, bu arada paylı taşınmazların tapuda resmi ifrazları yapılmadan paydaşlar arasında haricen veya fiilen taksim edilip üzerlerine büyük mahalleler hatta beldeler yapıldığı bir gerçektir.

Bilindiği üzere 4721 s. Türk Medeni Kanunun (TMK) 706, 6098 s. Türk Borçlar Kanununun (TBK) 237, Tapu Kanununun 26. maddeleri hilafına tapulu taşınmazlarda harici veya fiili taksim ile payların mülkiyeti ana taşınmazdan ayrılamaz. Ne var ki, taşınmazın kullanma biçimi tüm paydaşlar arasında varılan bir anlaşma ile belirlenmiş yada fiili bir kullanma biçimi oluşmuş, uzun süre paydaşlar bu durumu benimsemişlerse kayıtta paylı, eylemsel olarak (fiilen) bağımsız bu oluşumun tapuda yapılacak resmi taksime veya ortaklığın satış suretiyle giderilmesine yahut o yerde bir imar uygulaması yapılmasına kadar korunması, "ahde vefa" kuralının yanında TMK'nin 2. maddesinde düzenlenen iyi niyet kuralının da bir gereğidir. Aksi halde, pek çok kimse zarar görecek toplum düzeni ve barışı bozulacaktır.

O halde, paydaşlar arasındaki elatmanın önlenilmesi davalarında öncelikle tüm paydaşları bağlayan harici bir taksim sözleşmesi ve özel bir parselasyon planın olup olmadığı veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı üzerinde özenle durulmalı, varsa çekişmeli yerin kimin kullanımına terk edildiği saptanılmalı, harici veya fiili taksim yoksa uyuşmazlık yukarıda değinildiği gibi, TMK'nin müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir. Somut olaya yukarıdaki ilkeler çerçevesinde bakıldığında, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme neticesinde, davacıların taşınmazda kullanabilecekleri bölüm bulunduğu ve taşınmazın kullanım amacının değiştirilmediği gözetilerek ecrimisil ve yıkım isteğinin reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Davalının temyiz itirazlarına gelince; çekişmeli taşınmazın muris adına tapuda kayıtlı olduğu, murisin 1982 yılında öldüğü ve çekişmeli taşınmazdaki eski evde 1992 yılına kadar davalının annesi ile birlikte oturduğu, 2010 yılında eski evi yıkarak yeni ev inşa ettiği, taşınmazın kullanım amacını değiştirmediği, taşınmazda davacıların kullanabilecekleri bölümün bulunduğu gözönünde bulundurularak el atmanın önlenmesi isteminin de reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 15.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi,
Yargıtay — Esas No: 2015/9879, Karar No: 2017/603, Tarih: 06.02.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/9879 E.  ,  2017/603 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı şirket yetkilisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesidir.

Dava, kazalı sigortalının 20.01.2011 tarihinde tesiste devriye gezdiği sırada, dengesini kaybederek, tüfeğin ateş alması neticesinde bacağından yaralanarak kan kaybından vefat etmesi nedeniyle hak sahiplerine yapılan ödemelerin tahsiline ilişkin olup, mahkemece alınan kusur raporunda davalı işverenin % 80 oranında, kazalı işçinin ise % 20 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği anlaşılmış ise de anılan raporun olayın oluşuna uygun olmadığı anlaşılmıştır.

O halde, mahkemece, 5510 sayılı Yasanın 21. maddesi kapsamında maddi olgu çerçevesinde yeniden kusur raporu alınmalı, 5510 sayılı Yasanın 21. maddesi kapsamında kusur durumu saptanırken, iş güvenliği mevzuatına göre hangi önlemlerin alınması gerektiğinin, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığının ve alınmış önlemlere sigortalı işçinin uyup uymadığının 4857 sayılı Kanunun 77. maddesi hükmü doğrultusunda raporda tartışılması gerekir.

Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık şartlarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak tedbirleri, aynı şekilde işyerinde işkazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir.

Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin, işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının tespiti işidir.

./....

Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak tedbirlerin neler olduğunun tespiti işidir. Mevzuat hükümlerince öngörülmemiş, fakat alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların dahi tespiti zorunluluğu açıktır. Bunların işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin tedbirlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı saptanacaktır.

Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve yasada belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve yasada belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

Yukarıdaki bilgiler ışığı altında; dava konusu iş kazasında; iş kazasının gerçekleştiği iş kolu ile, işçi sağlığı ve işgüvenliği alanında uzman kişilerden seçilecek bilirkişi kurulundan, yukarıda sıralanan maddi ve hukuki olgular ışığında yapılacak incelemeyle; mevzuat uyarınca hangi önlemlerin alınması gerektiği, bu önlemlerin işverence alınıp alınmadığı ve alınmış önlemlere sigortalının uyup uymadığı maddi olgu çerçevesinde değerlendirilerek yargısal denetime elverir biçimde irdelenip, yeniden kusur raporu alınması gereği üzerinde durulmaksızın, maddi olguya uygun olmayan bilirkişi kurulu raporunun hükme esas alınarak sonuca varılması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2- Davasının yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın 21. maddesi; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45-46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54-55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir. Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluk belirlenirken gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, ... Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü,... Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibi eşin kalan ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, sigortalının kalan ömrü ile sınırlı olup çocuklardan erkeğin 18, ortaöğretimde 20, yükseköğretim durumunda 25 yaşını doldurduğu tarih itibarıyla gelirden çıkacağı kabul edilmeli, evlenme tarihine kadar gelire hak kazanacağı belirgin bulunan kızın, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik duruma, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre evlenme yaşı değişkenlik arz ettiğinden bu konuda Türkiye İstatistik Kurumunca bölgelere göre hazırlanan istatistiklerden yararlanılmalıdır.

Gelirin yansıma oranına gelince; 5510 sayılı Kanunun 19. ve 34 maddeleri uyarınca, ölenin gelirinin % 70’i dağıtıma esas tutulmalı, çocuk yoksa bu meblağın % 75’i eşe bağlanmalıdır. Çocuk varsa eşin payı (% 70 üzerinden) % 50’ye düşmeli, her bir çocuk için % 25 gelir bağlanmalıdır.

Gelirin yansıma oranına gelince; 5510 sayılı Kanunun 19. ve 34 maddeleri uyarınca, ölenin gelirinin % 70’i dağıtıma esas tutulmalı, çocuk yoksa bu meblağın % 75’i eşe bağlanmalıdır. Çocuk varsa eşin payı (% 70 üzerinden) % 50’ye düşmeli, her bir çocuk için % 25 gelir bağlanmalıdır.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular karşısında, sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler nedeniyle oluşan Kurum zararının, açıklanan ilkelere göre olayı tamamiyle ele alarak oluşa uygun ve denetlenebilir şekilde aldırılacak kusur raporu sonrasında gerçek zarar tavan hesabına dair açıklanan ilkeler

çerçevesinde yeniden belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı biçimde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, hükmü temyiz etmeyen Kurum yönünden davalı lehine oluşan usulü kazanılmış hak durumu da gözetilerek karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 06.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7662, Karar No: 2012/10035, Tarih: 07.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/7662 E.  ,  2012/10035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı Çevre ve Orman Bakanlığı'na izafeten İl Çevre ve Orman Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 09/06/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 08/03/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava; Kara Avcılığı Kanunu’na muhalefet nedeni ile tazminat ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece, istem reddedilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, davalıdan ele geçirilen 1 adet florya kuşu ile 3 adet saka kuşu için 1.600,00 TL tazminatın olay tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Yerel mahkemece, Kara Avcılığı Kanunu’na muhalefet suçundan davalı hakkında tanzim edilen idari para cezasının Sulh Ceza Mahkemesi’nce iptal edildiği, ele geçirilen kuşlarında doğaya salındığı anlaşıldığından tazminat koşulları oluşmadığı gerekçesi ile istemin reddine karar verilmiştir.

Dosya arasındaki bilgi ve belgelerden, Jandarma tarafından önleyici hizmet devriyesi görevi sırasında, koruma altına alınan türlerden olan saka ve florya kuşlarının kafesler içinde davalıda ele geçirilmiş bulunmasına göre 4915 sayılı yasa uyarınca davacının zarara uğradığı anlaşılmaktadır. Davalı, kuşları satın aldığını savunarak idari yaptırım kararına itiraz etmiş, itiraz merciince davalının eylemi avlanması yasak olan av hayvanı bulundurma olarak değerlendirerek itirazın kabulüne karar verilmiştir.

Borçlar Yasası'nın 53. maddesi gereğince ceza mahkemesinin beraat kararı, hukuk yargıcı yönünden bağlayıcı olmadığı gibi Borçlar Yasası'nın 50 ve 51. maddeleri gereğince birlikte bir zarara yol açanlar, zarara uğrayana karşı dayanışmalı (müteselsil) olarak sorumlu olup zarar gören, eyleme katılanların tümünün dayanışmalı olarak sorumlu tutulmasını isteyebileceğinden tazminat koşulları oluşmuştur. Şu durumda, zarar kapsamı belirlenerek hüküm altına alınması gerekirken davanın reddine karar verilmiş olması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA 07/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.