muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/5761, Karar No: 2010/6410, Tarih: 04.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2010/5761 E.  ,  2010/6410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Denizli Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22.11.2007 gün ve 2006/264 - 2007/451 sayılı kararı onayan Daire’nin 26.01.2010 gün ve 2008/1170 - 2010/835 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, fiilen sermayesinin tamamını müvekkilinin koyduğu davalı şirketin 03.03.1999 tarihinde ... ve ... ile birlikte kurulduğunu, ortaklardan ...'in isteği üzerine kardeşi ...'e de pay verildiğini, şirket müdürü olan ... 'in ilk yıllarda düzgün yönettiğini ancak daha sonra şirket faaliyet ve hesapları konusunda davacıya bilgi vermemeye başladığını, isteklere rağmen hesapları göstermeyip bilgi vermekten kaçındığını, yüksek cirosuna rağmen şirketin kâr etmediğini, harcama ve gider makbuzlarını paravan kişiler adına düzenleyip o kişilere ödeme yapılmış gibi gösterdiğini, mahkeme aracılığıyla yapılan tespitte ortaklar kurulu toplantılarının yapılmadığının ve müdür ...'in 5 yıllık müdürlük süresinin dolmadan 10 yıl daha uzatıldığının belirlendiğinin, bu kararda müvekkili adına atılan imzanın ona ait olmadığını,ortaklar arasındaki güven ilişkisinin sona erdiğini,şirketin zarara uğratıldığını ileri sürerek, haklı nedenlere dayalı olarak şirketin feshine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, fesih davasının şirkete karşı açılamayacağını, TTK'nun 549.maddesinde belirtilen fesih koşullarının oluşmadığını, şirketin iyi yönetildiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemenin davanın kabulüne dair verdiği kararının Dairemizce onanması üzerine davalı vekili bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 35,50 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 04.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4432, Karar No: 2015/11344, Tarih: 02.11.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/4432 E.  ,  2015/11344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY (KAPATILAN) 12. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/05/2014

NUMARASI : 2013/169-2014/163

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy (Kapatılan) 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29.05.2014 tarih ve 2013/169-2014/163 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkil şirketin ortakları olan M. A., K. A. A. Y.'ın davalı H. A. ile birlikte müvekkil şirket adına ruhsatlı K. H.'ın Yeri isimli lokantayı işlettiklerini, sonrasında yapılan protokol ile taraflar arasındaki adi ortaklık ilişkisine son verilip davalının ortaklıktan ayrıldığını, bu protokol ile müvekkil şirketin aynı adreste K.H.'ın Yeri ismiyle faaliyette bulunmasına izin verildiğini, protokol sonrasında taraflar arasında görülen davalar neticesinde K. H.'ın Y.ibaresinin müvekkilince ticaret unvanı ve işletme adı olarak kullanılabileceğinin hüküm altına alındığını, davalının ortaklıktan ayrılması sonrasında yanı muhitte aynı isimle aynı işi yapmaya devam ettiğini, davalının kötü niyetli olarak müvekkilinin işlettiği lokantanın hemen önünde ve yakınında bulunan elektrik direklerine reklam tabelaları koydurduğunu, bu tabelalarda K. H.'ın yeri 1 km ileride gibi ibarelere de yer verildiğini, müvekkilinin uyarılarına rağmen bu durumun düzeltilmediğini, davalı tarafından müvekkilinin müşterilerini aldatacak mahiyette hazırlanan reklam tabelaları nedeniyle müvekkilinin ticari kazanç kaybına uğradığını, davalının bu eylemlerinin haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek haksız rekabetin tespiti ve men'ine, haksız rekabet teşkil eden ve müvekkilinin iş yerinin 100 metre sağ ve solunda bulunan elektrik direklerindeki tabelaların sökülmesine, diğer tabelalarda yer alan yön bilgilerinin tedbiren silinmesine, karar ile birlikte haksız rekabete konu tabelaların imhasına haksız rekabetin sonuçlarının ortadan kaldırılmasına ve hükmün ilanına, müvekkilinin oluşan kazanç kaybı nedeniyle 10.000,00 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilinin babası H. A.'ın vasisi olduğunu, müvekkilinin babasının 30 yılı aşkın süredir kendi imalatı olan özel sos ile hazırladığı ürünlerin satışını yaptığını, K. H. ve K. H.'ın Y. ibarelerini maruf bir marka haline getirdiğini, K. H.'ın Y. ibaresini ilk olarak 1997 yılında 10 yıl süreyle adına marka olarak tescil ettirdiğini, daha sonrasında aynı markanın tasarlanan özel logo ile TPE nezdinde 2009/23160 noda tescil edildiğini, müvekkilinin bu ibare üzerinde tek yetkili hak sahibi olduğunu, tescilli markanın kullanımının haksız rekabet sayılmayacağını, müvekkilinin markasının bilinirliğini arttırma çabasıyla yapmış olduğu reklam çalışmalarının da haksız rekabet olarak değerlendirilemeyeceğini, davacının bir zararının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davacı tarafından davalının iş yerinin hemen önüne astırılan reklam tabelalarında K. H.'ın Y. ile yön ve mesafe belirten ibarelerin bulunduğu, bu levhalardaki yönlendirmeler nedeniyle davacının müşterilerinin yanıltıldığı ve kafa karışıklığına sebebiyet verildiği, bu eylemlerin dürüstlük kurallarına ve ticari uygulamalara aykırı olduğu ve haksız rekabet teşkil ettiği, tarafların ticari defterlerinde yapılan inceleme sonucunda her iki tarafın satışlarında artış olduğu artışın haksız rekabet kabil edilen eylemlerden kaynaklanıp kaynaklanmadığının anlaşılamadığı, bu haliyle maddi tazminatın unsuru olan zararın ispat edilemediği gerekçesiyle davalının davacının iş yerine yakın mesafede asmış olduğu Kanatçı Haydar'ın Yeri ibareli reklam tabelaları ve yön belirten levhaların haksız rekabet oluşturduğunun tespiti ve men'ine, kullanılan ürünlerin imhasına hükmün ilanına, davacının tazminat isteminin reddine karar verilmiştir

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava, haksız rekabetin tespiti ve men'i, sonuçlarının ortadan kaldırılması ve tazminat istemlerine ilişkindir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava, haksız rekabetin tespiti ve men'i, sonuçlarının ortadan kaldırılması ve tazminat istemlerine ilişkindir.

HMK'nın 1. maddesinde mahkemelerin görevinin kanunla düzenleneceği, görev hususunun kamu düzenine ilişkin olduğu ve yargılamanın her aşamasında mahkemece resen dikkate alınacağı belirtilmiştir. 556 Sayılı KHK'nın 71. maddesinde ise "Bu Kanun Hükmünde Kararnamede öngörülen davalarda, görevli mahkeme ihtisas mahkemeleridir..." denilerek marka hakkı ve bu hakkın kullanılmasından kaynaklı ihtilaflardan doğan uyuşmazlıkların ihtisas mahkemesi olan Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemelerince giderilmesi gerektiğine işaret edilmiştir. Somut olayda; davacı vekilince, davalı tarafından müvekkilinin iş yerinin yakınlarına yerleştirilen reklam ve yön tabelaları nedeniyle haksız rekabete aykırı davaranıldığı iddia edilmiş, bununla birlikte davalı vekilince; müvekkilinin TPE nezdinde 2009/23160 nolu tescilli markasının bulunduğuna, müvekilince yapılan eylemlerin marka hakkı kapsamında ve markanın bilinirliğini arttırma saikli reklam faaliyetleri olduğuna, marka hakkının kullanılmasının haksız rekabet teşkil etmeyeceğine dair savunmalarda bulunmuştur. Marka, markadan kaynaklı haklar, bunların ne suretle kullanılacağı ve korunacağı hususları 556 Sayılı KHK'da düzenlenmiştir. Bu bakımdan, uyuşmazlığın çözümünde 556 Sayılı KHK hükümlerinin ve davalının marka hakkını kullanıp kullanmadığının irdelenmesinin gerektiği aşikardır. 556 Sayılı KHK hükümleri uyarınca bu yönde inceleme ve değerlendirme yapmaya bu alanda ihtisas mahkemesi olarak görevlendirilen Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemeleri görevli olup mahkemece bu husus gözetilip görevsizlik kararı verilmesi gerekirken işin esasının incelenip yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre taraf vekillerinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle mahkeme kararının BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle taraf vekillerinin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri temyiz peşin harcın istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1093, Karar No: 2024/1013, Tarih: 19.02.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/1093 E.  ,  2024/1013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

... ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.05.2019 tarihli ve 2019/223 Esas, 2019/687 Karar sayılı kararı ile hükümlünün, tabi tutulduğu denetim süresi içinde yeni bir kasıtlı suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 231 ... maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanması ile hükümlü hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 1.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin netice cezanın türü ve miktarı itibarıyla, 5271 sayılı Kanun'un 272 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle 28.05.2019 tarihinde kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun'un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 26.12.2023 tarihli ve 2022/16235 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.01.2023 tarihli ve KYB-2024/3531 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 17.01.2023 tarihli ve KYB-2024/3531 sayılı kanun yararına bozma isteminin; hükümlü hakkında belirlenen cezada hatalı uygulama yapılmasında isabet görülmediği şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Suç tarihinde kızını adlî muayene raporunun içeriğine göre basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde yaralayan hükümlü hakkında kasten yaralama suçu nedeniyle 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca belirlenen temel adlî para cezasının, aynı Kanun’un 61 ... maddesinin dokuzuncu fıkrasında yer alan; “Adlî para cezasının seçimlik ceza olarak öngörüldüğü suçlarda bu cezaya ilişkin gün biriminin alt sınırı, o suç tanımındaki hapis cezasının alt sınırından az; üst sınırı da hapis cezasının üst sınırından fazla olamaz.” şeklindeki hüküm uyarınca 120 gün adlî para cezası olarak belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, 30 gün adlî para cezasına hükmolunmasına müteakip 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası gereği yapılan artırım ve indirimin bu miktar üzerinden hesaplanması suretiyle yazılı şekilde eksik ceza belirlenmesi, Kanun’a aykırı olup (1) numaralı kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

2. Bununla birlikte inceleme konusu hükümde, hükümlünün kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrasına göre belirlenen 30 gün adlî para cezasından, aynı maddenin üçüncü fıkrasının (a) bendine göre (1/2) oranında artırım yapılırken 45 gün adlî para cezası yerine hesaplama hatası yapılarak 60 gün adlî para cezasına, 62 nci maddesinin birinci fıkrasına göre (1/6) oranında indirim yapılırken 37 gün adlî para cezası yerine 50 gün adlî para cezasına, aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği günlüğü 20,00 TL’den çevrilirken 740,00 TL adlî para cezası yerine 1.000,00 TL adlî para cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza belirlenmesi de Kanun’a aykırı olup (2) numaralı kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. ... ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.05.2019 tarihli ve 2019/223 Esas, 2019/687 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca hükümlünün kazanılmış hakkının dikkate alınması suretiyle gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4807, Karar No: 2010/10114, Tarih: 03.06.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/4807 E.  ,  2010/10114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13451, Karar No: 2015/10716, Tarih: 05.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/13451 E.  ,  2015/10716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kızıltepe 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/02/2014

NUMARASI : 2011/560-2014/133

Davacı M.. Y.. vekili Avukat Zeyneddin tarafından, davalılar S.. T.. ve diğeri aleyhine 20/06/2011 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11/02/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı S.. T.. vekili Avukat Abdülhamit tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin alınan harcın bundan mahsubuna 05/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/194, Karar No: 2025/5903, Tarih: 22.05.2025

**10. Ceza Dairesi         2025/194 E.  ,  2025/5903 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

ASIL KARAR TARİHİ : 17.05.2018

EK KARAR TARİHİ : 13.05.2022

ASIL VE EK KARAR SAYISI : 2018/34 E., 2018/852 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf isteminin esastan reddi

EK KARAR :Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin reddiyle ek kararın onanması

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen ek kararının sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Sanık ve müdafiinin yokluğunda verilen Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin yukarıda belirtilen kararının yalnızca sanık müdafiine 25.05.2018 tarihinde tebliğ edildiği, sanık müdafiinin karara karşı yasal süresi içinde temyiz talebinde bulunmaması nedeniyle hükmün kesinleştirildiği ve sanığın yasal süresinden sonra 26.04.2022 tarihli temyiz talebi üzerine 13.05.2022 tarihli ek karar ile sanığın temyiz talebinin süre yönünden reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 40/2. maddesi, 5271 sayılı CMK'nın 34/2. ve 232/6. maddeleri uyarınca, kararlar ve hükümlere karşı başvurulabilecek yasa yolları, süreleri, sürelerin ne zaman başlayacağı, başvuru mercii, şekli ve sonuçlarının, kuşkuya yer vermeyecek şekilde ilgililere açıkça bildirilmesinin gerekmesi; 5271 sayılı CMK'nın 294/1. maddesinde "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır." şeklinde düzenleme bulunması; sanık müdafiine yapılan tebligatta gerekçeli kararın son bölümünde veya gerekçeli karar tebligat mazbatasında, temyiz başvurusunda hükmün neden dolayı bozulmasının istendiğine dair temyiz sebebi gösterilmesinin zorunlu olduğuna, gösterilmemesi halinde ise temyiz isteminin reddedileceğine dair bildirimi içeren ihtaratın yer almadığının anlaşılması karşısında; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.03.2021 tarihli ve 2019/9. MD-554 Esas, 2021/117 Karar sayılı kararı ile 29.03.2023 tarih ve 2022/6-599 Esas, 2023/192 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere, hak kaybının önlenmesi bakımından sanığa ve müdafiine gerekçeli kararın tebliğ edilmesi ve süresi içerisinde hükmü temyiz etmeleri halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte; gerekçeli temyiz isteminde bulunulmaması halinde ise mevcut haliyle incelenmek üzere yeniden Dairemize iade edilmek üzere, esası incelenmeyen dosyanın Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmesi için, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.05.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3563, Karar No: 2021/13936, Tarih: 10.11.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/3563 E.  ,  2021/13936 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesi

No : 2020/1941-2020/1869

İlk Derece

Mahkemesi : ... 19. İş Mahkemesi

Dava, 7143 sayılı Yasa’nın 23. maddesi ile 5510 sayılı Yasa’ya ilave edilen Ek 18. madde kapsamından faydalandırılması gerektiğinin tespiti ile alacak istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davacı vekili ile davalı Vakıf vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine dair karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili ile davalı Vakıf vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okundu. Temyiz konusu hükme ilişkin dava değerinin miktar itibariyle duruşma sınırı altında kalması nedeniyle, davalı Vakıf vekilin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğinin reddine karar verildikten sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili; 506 sayılı Yasanın geçici 20. maddesi kapsamında kurulmuş bir sosyal güvenlik kuruluşu olan davalı vakıftan davacının yaşlılık aylığı aldığı, 7143 sayılı Yasa ile 5510 sayılı Yasaya eklenen Ek 18. madde gereği davalı vakıftan yaşlılık aylığı alanlarında Ramazan ve Kurban bayramında 1000’er TL bayram ikramiyesi almaları gerekirken, davalı vakfın ödemenin Hazine ve Maliye Bakanlığınca yapılması gerektiğinden, davalı Hazine müsteşarlığının ise devletin yükümlülüğünün sadece SGK kapsamında kalan yükümlülere yönelik olduğu, bunun dışındaki emeklilere yönelik bir ödeme yükümlülüğünün bulunmadığından ödeme yapmaya yanaşmadıklarından bahisle, taleplerinin reddine ilişkin işlemin iptali ile davacının da Ek 18. madde kapsamında Ramazan ve Kurban Bayram İkramiyesinden yararlanması gerektiğinin tespiti ile dava tarihine kadar ödenmeyen bayram ikramiyesinin hak ediş tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep etmiştir.

II-CEVAP:

Davalı vakıf vekili; dava dilekçesindeki taleplerin zaman aşımına uğradığı, arabulucuya başvurulmadan dava açıldığı, davacının talebinin konusu olan bayram ikramiyesinin prim ödemesi nedeniyle hak kazanılan sosyal sigorta yardımı değil 5510 sayılı Yasa kapsamında hak kazanılan sosyal yardım niteliğinde olduğu, bayram ikramiyesinin kısa ve uzun vadeli sigorta kollarından toplanan primlerin karşılığı olmadığı, vakıf senedine göre de böyle bir yükümlülüğün söz konusu olmadığı, Ek 18. madde gereği ödenen bayram ikramiyesinin hazinenin Kuruma yaptığı sosyal destek ödemesi olduğu, sigorta yardımı niteliğinde olmadığından hukuki dayanağı bulunmayan davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Hazine vekili; davanın idari yargının görev alanına girdiği, davanın konusunun Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı’nın görev alanına girdiğinden davalı Bakanlığın bir sorumluluğunun bulunmadığı, ilgili vakfın görüş istemesi üzerine yazılan yazı cevabında da: “Hazinenin Vakıflara herhangi bir ödeme yapmasının mümkün olmadığı, ödeme yapıp yapmama hususunun vakıfların inisiyatifinde olduğu, bir zorunluluk bulunmadığının görüş olarak bildirildiği, dava konusu ile ilgili Kanun maddesinde veya buna ilişkin usul ve esasların hazırlanmasında ve uygulamasında davalı idare olan Hazine Müsteşarlığına (Hazine ve Maliye Bakanlığı) verilmiş herhangi bir görev ve sorumluluğun bulunmadığı, görev ve yetki alanına girmeyen bir konuda idarenin işlem tesisinin mümkün olmadığı belirtilerek, hazineye yönelik davanın husumet yokluğu nedeniyle usulden reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

“1-Davanın Şeker Sigorta A.Ş. Personeli Sigorta ve Yardım Sandığı Vakfı yönünden kabulü ile,

a- 2018 yılı Ramazan Bayramı, 2018 yılı Kurban Bayramı, 2019 yılı Ramazan Bayramı ve 2019 yılı Kurban Bayramı İkramiyesi tutarı 4.000,00 TL'nin kamu tarafından sosyal güvenlik kanunları kapsamında gelir ve aylık alanlara yapılan ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte hesaplanarak Şeker Sigorta A.Ş. Personeli Sigorta ve Yardım Sandığı Vakfı'ndan alınarak vakıf iştirakçisi olan davacıya ödenmesine,

b- Davacının dava tarihinden sonra hak edilecek Ramazan Bayramı ve Kurban Bayramı İkramiyesinden her bayram dönemi itibariyle Şeker Sigorta A.Ş. Personeli Sigorta ve Yardım Sandığı Vakfı'nca yararlandırılmaya devam edilmesi gerektiğinin tespitine,

c- Davacının bayram ikramiye ödenmesi isteminin aksine ödeme yapılmaması yönündeki kararın iptaline,

2-Davalı Hazine ve Maliye Bakanlığı yönünden açılan davanın husumet yokluğundan reddine,”dair hüküm kurulmuştur.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI