muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/13717, Karar No: 2011/19289, Tarih: 29.11.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/13717 E.  ,  2011/19289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3053, Karar No: 2023/9306, Tarih: 15.03.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/3053 E.  ,  2023/9306 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Aynen İnfaz

Hükümlü hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 7035 sayılı Bölge Adliye ve Bölge İdare Mahkemelerinin İşleyişinde Ortaya Çıkan Sorunların Giderilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21 inci maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Salihli Cumhuriyet Başsavcılığının 31.07.2001 tarihli ve 2001/118 numaralı iddianamesi ile hükümlü hakkında nitelikli yağma suçunu işlediği iddiası ile 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (765 sayılı Kanun) 495 inci maddesinin birinci fıkrası, 55 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 31, 33 ve 40 ıncı maddeleri uyarınca cezalandırılması istemli kamu davası açılmıştır.

2. Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 25.10.2001 tarihli ve 2001/299 Esas, 2001/222 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında nitelikli yağma suçundan 765 sayılı Kanun'un 495 inci maddesinin birinci fıkrası, 55 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 59 uncu maddesi uyarınca 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3. Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 25.10.2001 tarihli ve 2001/299 Esas, 2001/222 Karar sayılı kararının hükümlü müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 07.03.2002 tarihli ve 2002/1251 Esas, 2002/2568 Karar sayılı kararı ile hükmün onanmasına karar verilmiştir.

4. Uyarlama yargılaması neticesinde Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 23.10.2012 tarihli ve 2012/270 Esas, 2012/298 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (d) bentleri, 168 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

5. Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 23.10.2012 tarihli ve 2012/270 Esas, 2012/298 Karar sayılı kararının hükümlü müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 13.11.2014 tarihli ve 2013/29949 Esas , 2014/19544 Karar sayılı kararı ile;

"... Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5. Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 23.10.2012 tarihli ve 2012/270 Esas, 2012/298 Karar sayılı kararının hükümlü müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 13.11.2014 tarihli ve 2013/29949 Esas , 2014/19544 Karar sayılı kararı ile;

"... Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Olay günü sanıkların, 80 yaşlarında olan yakınanın konutuna girerek üzerine battaniye atıp yere düşürerek, bilezik ve yüzüğünü yağmaladıktan sonra ayaklarını bağlayıp,üzerine yatak, yorgan yığarak o halde bırakıp olay yerinden ayrıldıkları, akşam üzeri tesadüfen eve gelen yakınanın torunu tanık Mustafa Sardoğan tarafından yakınanın bulunduğu halden kurtarıldığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK’na göre eylemin yağma suçunun yanı sıra özgürlüğü kısıtlama suçunu da oluşturduğunun gözetilmemesi, ..."

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

6. Bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonucu Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 17.03.2015 tarihli ve 2014/336 Esas, 2015/61 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (d) bentleri, 168 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise zamanaşımı süresinin dolmuş olması nedeniyle düşmesine karar verilmiştir.

7. Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 17.03.2015 tarihli ve 2014/336 Esas, 2015/61 Karar sayılı kararının hükümlü müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 14.03.2018 tarihli ve 2015/9424 Esas, 2018/2294 Karar sayılı kararı ile;

"... Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5252 sayılı Yasanın 9/3.maddesi ve 23/02/1938 gün ve 23/9 sayılı İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca, lehe yasa saptanması maddi olaya suç tarihinde yürürlükte bulunan yasalar ile sonradan yürürlüğe giren yasaların hiçbir hükmü karıştırılmadan bir bütün halinde uygulanmasını ve uygulama sonucunda ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karıştırılmasını zorunlu kıldığından, maddi (somut) olaya uygulanacak yasalar ile sonradan yürürlüğe giren Yasanın bir bütün halinde birbiriyle karşılaştırılarak uygulanıp ayrı ayrı sonuçlar belirlenip bunların karşılaştırılması gerekmektedir.

Hal böyle olunca;

Oluş ve dosya içeriğine göre, sanıkların olay tarihinde 80 yaşındaki yakınanın evine giderek üzerine yorgan, battaniye atarak yakınanı yere düşürdükten sonra bilezik ve yüzüğünü alıp ayaklarını bağlayarak evden ayrıldıkları maddi olayda; sanık hakkında uygulanması gereken 765 sayılı TCK'nın 499, 522, 59/2 nci maddeleri 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 149/1-c-d, 62, 109/2-3-b, 62 nci maddelerine göre lehe Yasanın saptanması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması , ..."

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

8. Bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonucu Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 31.05.2018 tarihli ve 2018/106 Esas, 2018/125 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (d) bentleri, 168 inci maddesinin üçüncü fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise zamanaşımı süresinin dolmuş olması nedeniyle düşme kararı verilmiştir.

9. Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 31.05.2018 tarihli ve 2018/106 Esas, 2018/125 Karar sayılı kararının hükümlü ve müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 12.03.2020 tarihli ve 2018/2770 Esas , 2020/1335 Karar sayılı kararı ile;

"... Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, uyulan bozmaya, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Olay tarihinde 80 yaşındaki yakınanın evine giderek üzerine yorgan, battaniye atarak yakınanı yere düşürdükten sonra bilezik ve yüzüğünü alıp ayaklarını bağlayarak evden ayrıldıkları maddi olayda; 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/4. maddesinde öngörülen, "Kesin hükümle sonuçlanmış olan davalarda, sonradan yürürlüğe giren bir kanunla ilgili olarak lehe hükmün belirlenmesi ve uygulanması amacıyla yapılan yargılama bakımından ''Dava zamanaşımına ilişkin hükümler uygulanmaz" hükmü gözetilmeyerek yazılı şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda zamanaşımından düşme kararı verilmesi,

Hal böyle olunca;

5252 sayılı Yasanın 9/3 üncü maddesi ve 23/02/1938 gün ve 23/9 sayılı İçtihadı Birleştirme kararı uyarınca, lehe yasa saptanması maddi olaya suç tarihinde yürürlükte bulunan yasalar ile sonradan yürürlüğe giren yasaların hiçbir hükmü karıştırılmadan bir bütün halinde uygulanmasını ve uygulama sonucunda ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karıştırılmasını zorunlu kıldığından, hükümlü hakkında uygulanması gereken 765 sayılı TCK'nın 499, 522, 59/2 nci maddeleri ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nin 149/1-c-d, 62, 109/2-3-b, 62 nci maddelerine göre lehe Yasanın saptanması gerektiği düşünülmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

..."

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

..."

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

10. Bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonucu Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 02.07.2020 tarihli ve 2020/132 Esas, 2020/161 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında nitelikli yağma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 149 uncu maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (d) bentleri, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan ise 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası ile aynın maddenin 3 üncü fıkranının ( b) benti, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesi uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına; ancak netice cezanın kazanılmış hak gereği 5 yıl 6 ay 20 gün hapis cezasına indirilmesine karar verilmiştir.

11. Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 02.07.2020 tarihli ve 2020/132 Esas, 2020/161 Karar sayılı kararının hükümlü ve müdafiinin temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 17.06.2021 tarihli ve 2020/9721 Esas , 2021/11734 Karar sayılı kararı ile;

"...Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesindeki "Lehe olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir" şeklindeki düzenleme uyarınca, sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenebileceği cihetle; somut olayda sanık hakkında 765 sayılı TCK'na göre kurulmuş olup önceden kesinleşmiş bulunan hükmün lehe olduğunun anlaşılması karşısında; uyarlama talebinin reddi ile Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 25.01.2001 tarihli ve 2001/177 Esas, 2001/122 Karar sayılı kesinleşmiş hükmünün aynen infazına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) Uyarlama yargılamasında daha önceki kesinleşen hükümdeki yargılama gideri dışında yargılama giderine karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi, ..."

Nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

12. Bozma kararı üzerine yapılan yargılama sonucu Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 26.10.2021 tarihli ve 2021/279 Esas, 2021/374 Karar sayılı kararı ile hükümlü hakkında 765 sayılı TCK'ya göre kurulmuş olup önceden kesinleşmiş bulunan hükmün lehe olduğu anlaşıldığından uyarlama talebinin reddi ile 25.01.2001 tarihli ve 2001/177 Esas, 2001/122 Karar sayılı kesinleşmiş hükmün aynen infazına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlü ve Müdafiinin Temyiz Sebepleri Özetle;

Suç tarihinde yürürlükte bulunan yasa ile sonradan yürürlüğe giren yasanın hiç bir hükmü karşılaştırılmadan hüküm kurulduğuna ve vesaire ilişkindir

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Hükümlü ve Müdafiinin Temyiz Sebepleri Özetle;

Suç tarihinde yürürlükte bulunan yasa ile sonradan yürürlüğe giren yasanın hiç bir hükmü karşılaştırılmadan hüküm kurulduğuna ve vesaire ilişkindir

III. GEREKÇE

Olay günü hükümlünün temyiz dışı hükümlü ... ile birlikte, mağdurun konutuna girdikleri, üzerine battaniye atıp mağduru yere düşürerek, kolunda ve parmağında bulunan bilezik ile yüzüğünü yağmaladıktan sonra ayaklarını bağlayıp, üzerine yatak, yorgan yığarak o halde bırakıp olay yerinden ayrıldıkları, akşam üzeri tesadüfen eve gelen mağdurun torunu tanık M.S. tarafından bulunduğu halden mağdurun kurtarıldığı anlaşılmıştır.

Hüküm fıkrasında aynen infazına karar verilen Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 2001/177 Esas, 2001/122 Karar sayılı kesinleşmiş hükmünün tarihinin 25.10.2011 yerine sehven 25.01.2001 şeklinde gösterilmesi hususunun mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Önceki ve sonraki temel ceza kanunlarının ilgili bütün hükümleri dava konusu olaya ayrı ayrı uygulanıp, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak yerel mahkemece lehe olan Yasanın belirlendiği anlaşılmakla hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Hükümlü hakkında nitelikli yağma suçundan 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 495, 55 ve 59 uncu maddeleri uyarınca kurulup Yargıtay 6. Ceza Dairesince onanmak suretiyle kesinleşen hükmünden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 7 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9 uncu maddesi uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan inceleme sonucu 25.10.2001 tarihli ve 2001/177 Esas, 2001/122 Karar sayılı kesinleşmiş hükmün hükümlünün lehine olduğu belirlenerek verilen aynen infaz kararında herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin, 26.10.2021 tarihli ve 2021/279 Esas, 2021/374 Karar sayılı kararında hükümlü ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden hükümlü ve müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

15.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18020, Karar No: 2012/19706, Tarih: 12.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/18020 E.  ,  2012/19706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının temyizine gelince;

Davacı, davalıya ait gümüş bujiteri işyerinde satış elemanı olarak 25.3.2002-8.7.2004 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının 23.5.2003-8.7.2004 tarihleri arasında çalıştığının tesbitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden,davacının davalı işyerinde 23.05.2003 tarihinde başlayan 99 günlük çalışmasının Kurum'a bildirildiği,tesbiti talep edilen dönem ile çakışan başka işyeri çalışmasının olmadığı, 23.05.2003 taihinde ... unvanlı işyerinde çalışmaya başladığına dair imzalı bildirgenin 22.05.2003 tarihinde Kurum'a verildiği, 2003/5-10. aylara ait ücret bordrolarının geldiği, bordrolarda davacının 2003/5 .ayda 9 gün, 6. ayda 30 gün, 7. ayda 30 gün, 8. ayda 30 gün, 9. ayda 30 gün ve 10. ayda 22 gün çalışmasının olduğu, bordroların imzasız oldukları, 2003/2. dönem bordrosunun geldiği, başka bordro verilmediğinin bildirildiği, bordroda davacının hizmet cetvelinde görülen kadar hizmetinin olduğu, davalı işverene ait 1042965 sicil nolu işyerinin 23.05.2003 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alındığı, halen faal olduğu,dinlenen bordro tanıklarının davacı ile bildirim yapılan sürelerde birlikte çalışan tanıklar oldukları, komşu işyeri tanığı olduğunu beyan eden tanıkların belgelerinin getirtilmediği, davacının noter vasıtasıyla 21.10.2004 tarihinde 25.03.2002-08.07.2004 arasında sürekli çalışmasına rağmen SGK’na bildirimlerinin eksik yapılmış olması ,tatil ve fazla çalışma ücretlerinin ödenmemiş olması nedenleriyle iş akdini 08.07.2004 tarihinde feshettiğine dair ihtarname çektiği, işe giriş bildirgesi üzerindeki imzanın davacıya ait olmadığının Adli Tıp raporu ile tesbit edildiği, davacının son duruşmada Carefoursa, Adese ve Çetinkaya iş merkezlerinde işyerinin bulunduğunu beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, somut olayda fiili çalışma olgusunun yöntemince kanıtlanmış olup olmadığı, mahkemece bu yönde yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlık, somut olayda fiili çalışma olgusunun yöntemince kanıtlanmış olup olmadığı, mahkemece bu yönde yapılan inceleme ve araştırmanın hükme yeterli bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Yasa’sının 2 ve 6. maddelerinde açıkça belirlendiği üzere, sigortalılığın oluşumu yönünden çalışma olgusunun varlığı zorunludur. Eylemli veya gerçek biçimde çalışmanın varlığı saptanmadıkça, hizmet akdine dayanılarak dahi sigortalılıktan söz edilemez. Fiili veya gerçek çalışmayı ortaya koyacak belgeler, işe giriş bildirgesiyle birlikte 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesinde belirtilen sigortalının gün sayısını, kazanç durumunu, çalışma tarihleriyle birlikte ortaya koyan aylık sigorta gün bilgileri ile Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği’nin 17. maddesinde belirtilen 4 aylık prim bordroları gibi Kurum'a verilmesi zorunlu belgelerdir. 506 sayılı Yasa'nın 79/10. maddesinde bu tür hizmet tespit davalarının kanıtlanması yönünden özel bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında resmi belge veya yazılı delillerin bulunması sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olurlar. Ne var ki bu tür kanıtların bulunmaması salt, bu nedene dayalı istemin reddine neden olmaz. Somut bilgilere dayanması koşuluyla, bordro tanıkları veya iş ilişkisini bilen veya bilmesi gereken komşu işyerleri kayıtlı çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen kim diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Kamu düzenine dayalı bu tür davalarda hakim, görevi gereği doğrudan soruşturmayı genişleterek sigortalılık koşullarının oluşup oluşmadığını belirlemelidir. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda; mahkemece, davacının 23.5.2003-8.7.2004 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesi yerinde ise de açıklanan şekilde fiili çalışmanın varlığının yöntemince araştırılmadan, 25.3.2002- 23.5.2003 arası dönemin tamamında çalışması bulunan bordro tanıkları yada kayıtlara geçmiş komşu iş yeri sahibi veya çalışanı tanıkların beyanı alınmadan, bu dönemde davacının çalışmasının geçtiği işyerine ait bilgiler yeterince araştırılmadan sonuca gidilmesi isabetsiz olmuştur.

Uyuşmazlık konusu 25.3.2002 23.5.2003 arası dönemde davalı işverene ait Çetinkaya iş merkezinde işyeri veya şubelesin olup olmadığı, var ise hangi tarihler arasında faaliyette bulunduğu, bu işyerinin 506 sayılı Yasa kapsamına alınıp alınmadığı, Kurum'a dönem bordrosu verilip verilmediği araştırılmadan, bu iş merkezinde 25.3.2002 23.5.2003 tarihleri arası As Gümüş Bujiteri isimli işyerenin bulunup bulunmadığı husunda etraflı araştırma yapılmadan, tespit edelecek komşu işyeri tanığı beyanı alınmadan eksik inceleme ve araştırma ile sonuca gidilmiş olması doğru değildir.

Yapılacak iş; davalı işverene ait Çetinkaya İş Merkezinde, işyeri veya şubesinin olup olmadığını, davalı Kurum'dan ve ilgili Belediye Başkanlığından sormak, bu konuda zabıta araştırması yaptırmak, var ise hangi tarihler arasında faaliyette bulunduğunu, bu işyerlerinin 506 sayılı Yasa kapsamına alınıp alınmadığını, Kurum'a dönem bordrosu verip vermedikleri

araştırmak, dönem bordrosu verilmiş ise bordrolarda ismi geçen davacı ile birlikte uyuşmazlık konusu dönemin tümünde çalışan bordro tanıklarını tesbit ederek dinlemek, zabıta, maliye ve meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle davacının kısmi çalışmalarının bildirildiği işyerine o tarihte komşu olan diğer işyerlerinde uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu işyeri çalışanlarının; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tesbit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde 506 sayılı Yasanın 2, 6, 9 ve 79/10. maddeleri gereğince kanıtladıktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 12/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12979, Karar No: 2017/9347, Tarih: 09.11.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/12979 E.  ,  2017/9347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Beraat, iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

31.12.2012 tarihli tutanak içeriğinde, sanık ...'un işlettiği Karadavut Madeni Yağ isimli iş yerinin önünde sanık ...'in kullandığı minibüsün deposuna sanık ...'in huni yardımı ile yağ tenekesini boşaltmakta olduğu sırada kolluk görevlilerince durumun tespit edildiği,.... Laboratuarı'nın 25.01.2013 tarihli analiz raporunda; incelenen numunenin 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'nun 2. maddesinin 5 numaralı bendinde verilen akaryakıt tanımına uymadığı, söz konusu numunenin kimyasal kompozisyonunun teknik düzenlemelere uygun akaryakıt olmadığı ve numunenin %1,2 oranında çözücü(solvent) %98,8 oranında ise mineral yağ içerdiğinin belirtildiği, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5015 sayılı Yasanın kaçak petrol başlıklı 2. maddesinin 21. fıkrasının c alt bendi hükmüne göre; Kurumdan izin alınmadan; akaryakıt haricinde kalan solvent, madeni ve baz yağ, asfalt, solvent nafta ve benzeri petrol ürünlerinden elde edilen akaryakıt ya da akaryakıta dönüştürmek maksadıyla kullanılan veya bulundurulan akaryakıt haricinde kalan solvent, madeni yağ ve baz yağ, asfalt, solvent nafta ve benzeri petrol ürünlerinin kaçak petrol kapsamı içinde sayıldığı, sanıkların atılı suçtan mahkumiyetleri yerine yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, katılan EPDK vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.