muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13173, Karar No: 2012/25397, Tarih: 27.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/13173 E.  ,  2012/25397 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 74/1-2. cümle, 5237 sayılı TCK'nın 62, 53 maddeleri uyarınca mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilen ... isimli kişiye kazı yapılacak mevkiide Yahudi mezarları olduğunu söylediği, suç tarihinden birkaç gün önce sanığın ... ile yaptığı görüşmede hava koşullarının iyi olduğunu kazı yapılabileceğini söylediği, suç tarihinde sanık ...'un, ..., ... ve ...'a kazı yapılacak yeri göstererek yanlarından ayrıldığı, bir şey bulunması halinde eşit şekilde paylaşılması hususunda kazı yapılmadan evvel anlaştıkları, ihbar üzerine 2863 sayılı Kanunun 6. maddesi kapsamında korunması gerekli taşınmaz kültür ve tabiat varlığı niteliğinde bulunmayan ve sit alanı kaydı mevcut olmayan suça konu yerde ..., ... ve ...'ın bir adet kazma,iki adet balta ve iki adet kürek ile 15 m2 genişliğinde, büyük bir kayanın altına ve yanlarına doğru kazı yaptıkları sırada süçüstü yakalandıkları, ..., ... ve ...'ın soruşturma aşamasında alınan ilk ifadeleri dikkate alındığında sanık ...'un atılı suçu inkara yönelik savunmasının itibar edilebilir nitelikte olmadığı anlaşılmakla,

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hazine vekili tarafından suçtan doğrudan zarar gören Kültür ve Turizm Bakanlığı adına yazılı katılma dilekçesi verildiği halde, Maliye Hazinesinin katılmasına karar verilmesi,

2- ...'in soruşturma evresindeki ifadesi dikkate alındığında; sanık ...'un ...'i suç işlemeye teşvik ettiği, suç işleme kararını kuvvetlendirdiği gibi ..., ... ve ...'a suçun nasıl işleneceği hususunda yol gösterdiği, bu itibarla kazı eylemine 5237 sayılı TCK'nın 39. maddesi anlamında yardım eden sıfatıyla katıldığı gözetilmeksizin azmettiren olarak suça iştirak ettiği şeklinde hatalı değerlendirme sonucu fazla ceza tayini,

3-5237 sayılı TCK'nın 53/1-c maddesinde belirtilen velayet, vesayet ve kayyımlığa ait hizmette bulunmaktan yoksun bırakılma güvenlik tedbirinin, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca sanık hakkında sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri bakımından koşullu salıverme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12809, Karar No: 2017/14298, Tarih: 29.05.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/12809 E.  ,  2017/14298 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki Çanakçı İlçesi Beyli köyü 148 ada 53 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/05/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5993, Karar No: 2018/5389, Tarih: 06.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2016/5993 E.  ,  2018/5389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1- Sahte fatura düzenleme suçunun maddi konusunun fatura olması; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinin 1. fıkrasında, faturalarda bulunması zorunlu olan bilgilerin neler olduğunun belirtilmesi, aynı Kanunun 227. maddesinin 3. fıkrasında ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak, kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır.'' hükmünün yer alması; suç konusu faturaların dosya içinde bulunmadığının ve getirtilip duruşmada incelenmediğinin anlaşılması karşısında; 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte olarak düzenlendiği iddia olunan faturalardan, her takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıdaki asıllarının veya onaylı örneklerinin getirtilerek incelenmesi ve 213 sayılı Kanunun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içerip içermediğinin tespit edilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- “Defter ve belgeleri ibraz etmeme” suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları, belge basım-teslim formu gibi belgelerle veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine esas olmak üzere, yetkili kimselerce usulüne uygun yapılan tebligata rağmen, yasal süresinde ibraz edilmemesi ile oluşacağı cihetle; sanık hakkında düzenlenen vergi raporlarına dayanak teşkil eden VDENY-2011-689/156 sayılı defter ve belge isteme yazısı ile isteme yazısının tebliğine ilişkin 25.10.2011 tarihli tebligat alındısının getirtilip incelenmesi, defter ve belgelerin hangi amaçla istendiğinin ve tebligatın usulüne uygun olarak yapılıp yapılmadığının tespit edilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- Kabule göre de;

a) 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği kabul edilen sanık hakkında, 2007 takvim yılına ilişkin 2 kez mahkumiyet hükmü kurulup, 2008 takvim yılına ilişkin hüküm kurulmaması suretiyle hükmün karıştırılması,

b) Her takvim yılı içinde düzenlenen faturaların ayrı suçları oluşturması, ancak aynı takvim yılına ait birden fazla fatura düzenlenmesi halinde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği dikkate alınarak; sahte fatura düzenleme suçundan kurulan hükümlerde, sanık hakkında TCK'nın 43. maddesinin 1. fıkrasının uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c) Sanığın lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkin talebine rağmen, TCK'nın 62. maddesi gereğince takdiri indirim uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

c) Sanığın lehe hükümlerin uygulanmasına ilişkin talebine rağmen, TCK'nın 62. maddesi gereğince takdiri indirim uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

d) Hükümden sonra 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140-2015/85 E.-K. sayılı kararı ile, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanığın durumunun yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca hükümlerin BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 06.06.2018 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı 2018/3390 E,2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizde açıkladığımız gerekçede gösterildiği üzere;

KARŞI OY

Sanık ... hakkında faturanın asıllarının veya onaylı örneklerinin dosyada bulunması gerektiğine dair çoğunluk bozma kararına ayrıntısı 2018/3390 E,2018/4256 sayılı muhalefet şerhimizde açıkladığımız gerekçede gösterildiği üzere;

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesindeki Kaçakçılık suçu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunda düzenlenen sahtecilik suçundan tamamen ayrı olarak özel düzenlenmiş “vergi kaçakçılığı” suç tipidir. Yukarıda ayrıntılı açıkladığımız üzere 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’ndaki vergi kaçakçılığı suçu birden çok aşaması olan, çoğu zaman resmi kurumlardan alınmış 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nda sayılan belgelerin içeriğinin gerçeğini yansıtmadan yanıltıcı bilgilerle kamunun aleyhine kendi menfaatlerine yönelik hileli davranışlarla suç gerçekleşmektedir. Suçun maddi konusu fatura değildir. Burada tanımlanan sahtecilikten anlaşılması gereken “içerik sahteciliği”dir. Yukarıda açıkladığımız üzere Vergi Usul Kanunu’na tutulan veya düzenlenen saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri sahte olarak düzenleme, kullanma, gizleme, değiştirme suçlarında; sanıklardan ele geçen faturanın gerçek bir ticari ilişkiye dayanmaması halinde bu kanuna göre içerik bakımından sahte belge olarak değerlendirilmektedir. Bu kapsamda faturanın da taraflar arasında daha önce herhangi bir satım, hizmet veya sözleşmelerinden doğan hukuki bir ilişkinin varlığı şarttır. Buna göre fatura ve diğer belgelerin içerik incelemesi için şekli ve fiziki bir inceleme yeterli değildir, yukarıda ayrıntılı açıkladığımız birden çok usullerle içeriğin sahte olup olmadığı anlaşılabilir. 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesine göre suçun gerçekleşmesi için belge aslının veya onaylı suretinin dosya içinde olması veya olmaması önemli değildir. Belge aslının veya suretinin aranmasının önemli olmadığı böyle bir durumda da belge aslını veya suretini aramak belgeleri kaybeden,ibraz etmeyen veya gizleyen şahıslar açısından 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde tanımlanan suçun hiç bir şekilde cezalandırılamayacağı anlamına gelir ve bu maddeye göre cezalandırılması gereken sanıkları daha az cezası olan defter ve belgeyi ibraz etmeme suçuna yönlendirme sonucu doğuracaktır.

Bu sebeplerle sayın çoğunluğun 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde “sahte fatura düzenleme ve kullanma” suçlarında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu 227.mad.3.f ile 230. maddelerinde öngörülen “şekil şartlarını” taşıyıp taşımadıklarının tespiti için fatura asıllarının veya onaylı suretlerinin dosya içinde bulunmasının zorunlu olduğu görüşüne ve fatura bulunamadığı durumlarda sanığın üzerine atılı suçun oluşmadığı görüşüne katılmıyorum. 06.06.2018
Yargıtay — Esas No: 2013/20479, Karar No: 2015/32497, Tarih: 21.12.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/20479 E.  ,  2015/32497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/34391

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Adana 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2011

NUMARASI : 2010/776, 2011/675

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden koşulları oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın verilen para cezasını ödeyecek durumu olmadığı yönündeki yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında temel ceza tayini sırasında hürriyeti bağlayıcı cezanın alt sınırdan belirlendiği halde adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak tespit edilmesi,

2- Sanık hakkında hükmedilen adli para cezasının, paraya çevrilmesi sırasında uygulanan TCK’nın 52/2 maddesinin gösterilmemesi suretiyle, CMK’nın 232/6. maddesine aykırılık oluşturulması,

3-TCK’nın 53.maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “ velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

3-TCK’nın 53.maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “ velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun’un 8.maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılanmayı gerektirmeyen bu hususlarda, aynı Kanun’un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan hüküm fıkrasında yer alan; adli para cezasına ilişkin sırasıyla "600 gün", “500 gün” ve "10000 TL" adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla "5 gün", “4 gün” ve "80 TL" adli para cezası ibarelerinin eklenmesi, hükmün gün para cezasının adli para cezasına çevrildiği ilgili kısmına “adli para cezasının bir günü” ibaresinden önce gelmek üzere “TCK’nın 52/2 maddesi gereğince” ibaresinin eklenmesi ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin çıkartılıp yerine, “TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/31161, Karar No: 2023/15363, Tarih: 27.02.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/31161 E.  ,  2023/15363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Yerel Mahkemece sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125 inci maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca 7.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, tehdit suçundan ise aynı Kanun'un 106 ncı maddesinin birinci fıkrasının ilk cümlesi, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca "Sanık hakkında seçimlik ceza öngören hakaret suçunda para cezası tercih edilmiş olmasına rağmen Tehdit suçu için verilen hükümde hapis cezası paraya çevrilmeyerek çelişkiye yol açılmasının yasaya aykırı olduğu" görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; duruşmadaki samimi beyanı, sabit ikametgah sahibi oluşu, tutum ve davranışı, derin pişmanlığı da göz önüne alındığında verilen cezanın fazla olduğuna, sabıkasızlığı da göz önüne alınarak cezanın ertelenmesi hükmünün uygulanmamasının hatalı olduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; duruşmadaki samimi beyanı, sabit ikametgah sahibi oluşu, tutum ve davranışı, derin pişmanlığı da göz önüne alındığında verilen cezanın fazla olduğuna, sabıkasızlığı da göz önüne alınarak cezanın ertelenmesi hükmünün uygulanmamasının hatalı olduğuna, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, "Yapılan yargılama, toplanan deliller, sanık savunması, mağdur anlatımları, dosya içersindeki raporlar ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; müştekinin ... İl Emniyet Müdür Yardımcısı olduğu, suç tarihinde ... plaka numaralı aracının abartılı egzozu olduğunun ve sokakta rahatsız edici şekilde dolaştığının telsizden anons edilmesi üzerine müştekinin söz konusu aracı ... Mahallesinde gördüğü ve trafik ekiplerine bilgi verdiği, aracın sanık tarafından kullanıldığının tespit edilmesi üzerine sanığın ... üzerinden ... ismi ile açılmış bir sayfadan müştekiye hitaben "Bana ceza yazdıran emniyet müdür yardımcısı senin adam diye ta a..koyayım, o egzozu yine açacağım, a..koduğumun yavşağı, git evine yat, dal...rak, bidaha gel hadi g..tün yiyorsa ben ...'deyim, o a...koduğum emniyet müdürü mü yardımcısı mı bu gece karşıma çıksın, anasını sinkaf etmezsem adam değilim, bir zamanlar bilirsin bir tane daha vardı, foseptif çukuruna soktum, bunu da ...'ya sokmazsam anamı sinkaf etsinler, arıyorum şuan yolda izde" şeklinde sözler yazarak alenen hakaret ve tehdit ettiği" gerekçesiyle mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Temel ceza belirlenirken doğrudan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi gereğince  uygulama yapılması yerine, aynı maddenin birinci fıkrası uyarınca ceza belirlendikten sonra üçüncü fıkrasının (a) bendi uygulanmış ise de; bu husus sonuca etkili olmadığından bozmayı gerektirmemiştir.

A. Tebliğname Yönünden

Yerel Mahkemece, hakaret suçunda seçimlik cezalardan tercihen adli para cezası seçilirken, tehdit suçunda ise hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmemesine karar verilirken farklı gerekçelere yer verildiği anlaşıldığından, bu nedenle kararın bozulması gerektiğine yönelik Tebliğname'deki görüşe iştirak olunmamıştır.

B. Sanığın Temyiz İsteği Yönünden

Sanık hakkında kurulan hükümlerde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen,

1. 6545 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, adli para cezalarının ödenmemesi halinde kamuya yararlı bir işte çalışma kararı verilebilecek olması karşısında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde para cezasının ödenmemesi halinde kalan cezanın hapse çevrilmesine karar verilmesi,

2. Anayasa Mahkemesi’nin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesi gerekliliği,

2. Anayasa Mahkemesi’nin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesi gerekliliği,

3. 6352 sayılı Kanun'un 100 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 324 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında yer alan "Devlete ait yargılama giderlerinin 21.07.1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106 ncı maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesi'ne yüklenmesine karar verilir." hükmü karşısında, 20,00 TL yargılama giderinin Hazine üzerine bırakılması yerine sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık ...'nın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği, hüküm fıkrasında yer alan; "ödenmeyen adli para cezasının hapis cezasına çevrilmesine" ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılması, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin uygulanmasına ilişkin kısımların hüküm fıkrasından çıkarılması ve yargılama giderlerine ilişkin hüküm fıkrasının çıkarılarak yerine “5271 sayılı Kanun'un 324 üncü maddesinin dördüncü fıkrasına 6352 sayılı Kanun'un 100 üncü maddesince eklenen ek cümle gereğince terkin sınırı altında kalan 20,00 TL yargılama giderinin Devlet Hazinesine yüklenmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükümlerin, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4682, Karar No: 2011/15255, Tarih: 16.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/4682 E.  ,  2011/15255 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi(Beyoğlu 1.Asliye Ticaret)

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 46. Asliye Ticaret(Beyoğlu 1.Asliye Ticaret) Mahkemesi’nce verilen 17/12/2009 tarih ve 2008/494-2009/494 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, İstanbul - Çatalca, Yeşilbayır Köyü'nde 28.08.2001 tarihinde meydana gelen elektrik çarpması sonucu yaralanan ...'ın, Çatalca 2.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2002/201 esas sayılı dosyasında açtığı tazminat davasında müvekkilinin 69.383,20 TL ödemek zorunda bırakıldığını, sözkonusu enerji nakil hattının davalı BEDAŞ'a ait olduğunu, ancak bu durumun yapılan yargılamada dikkate alınmadığını, BEDAŞ'ın mal varlığında yapılan ödeme miktarında artış olduğunu haksız iktisap nedeniyle 69.383,20 TL alacağın avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacı kuruma verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu ile ilgili olarak yaptıkları araştırmada, olay tarihi olan 28.08.2001 tarihinde enerji nakil hatlarında bir kesinti veya arıza kaydı bulunmadığını, dolayısıyla olayın kendileri ile bir ilgisi olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, zarar veren nakil hattının davalı kuruma ait olduğu, bu durumda tazminattan davalının sorumlu olacağı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 928,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıya iadesine, 16/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.