muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3406, Karar No: 2019/558, Tarih: 14.05.2019

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.12.2012 tarihli ve 2012/9-838 E., 2012/715 K. sayılı kararında belirtildiği üzere işçilik alacaklarının özelliği dikkate alınarak alacakların belirli olduğunu söylemek mutlak olarak doğru olmadığı gibi aksinin kabulü de doğru değildir. Aynı şekilde bu nedenle talep konusu işçilik alacaklarının belirli olup olmadığının somut olayın özelliğine göre değerlendirilmesi ve sonuca gidilmesi daha doğru olacaktır.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 tarihli ve 2015/22-1156 E., 2015/1598 K.; 22.06.2016 tarihli ve 2016/22-874 E., 2016/824 K.; 17.01.2018 tarihli ve 2016/22-2181 E., 2018/24 sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Öte yandan işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda Yargıtay'ın iş davalarına bakan Daireleri olan 7, 9 ve 22. Hukuk Daireleri ile Hukuk Genel Kurulu içtihatları arasında ortaya çıkan farklılığın giderilmesi için Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan değerlendirme sonucunda 15.12.2017 tarihli ve 2016/6 E., 2017/5 K. sayılı kararı ile "İşçilik alacaklarının çok çeşitli tür, nitelik ve kapsamda olması, somut olayın özelliklerine göre oldukça değişkenlik göstermesi, hatta aynı tür işçilik alacaklarında dahi somut olayın özellikleri itibariyle işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda soyut ve genel nitelikte, her bir olayda geçerli olacak ölçüde bir karar alınamayacağından içtihadı birleştirmeye gerek olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve sonuç olarak içtihadı birleştirmeye gerek olmadığı" yönünde karar verilmiştir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular ışığında somut olay değerlendirildiğinde, davacı vekili, müvekkilinin 17.01.2006-31.12.2011 tarihleri arasında davalıya ait iş yerinde radyoloji bölümünde uzman hekim olarak en son net 13.465,00TL ücret ile çalıştığını, ücretinin 3.000,00TL’lik kısmının bankaya yatırıldığını, kalan kısmının ise elden ödendiğini, davalı işverence daha düşük prim ödemek adına Sosyal Güvenlik Kurumu’na daha düşük ücret bildirildiğini, fazla çalışma, icap nöbeti ve şua izni alacaklarının ödenmediğini ileri sürmüş, davalı vekili ise davacının alacağının bulunmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Dosya içerisinde bulunan 01.01.2010 yürürlük tarihli iş sözleşmesinde davacının ücreti 12.500,00TL olarak belirtilmiş olup, banka kayıtlarına göre, davacının hesabına son dönemde “maaş (zorunlu) ödemesi” açıklamasıyla 3.000,00TL yatırılmıştır. Mahkemece iki ayrı bilirkişi raporu alınmış, her iki raporda da davacının ücreti net 13.500,00TL olarak tespit edilmiş ise de, taleple bağlı kalınarak net 13.465,00TL üzerinden şua izni alacağı hesaplanmıştır.

Dosya içerisinde bulunan 01.01.2010 yürürlük tarihli iş sözleşmesinde davacının ücreti 12.500,00TL olarak belirtilmiş olup, banka kayıtlarına göre, davacının hesabına son dönemde “maaş (zorunlu) ödemesi” açıklamasıyla 3.000,00TL yatırılmıştır. Mahkemece iki ayrı bilirkişi raporu alınmış, her iki raporda da davacının ücreti net 13.500,00TL olarak tespit edilmiş ise de, taleple bağlı kalınarak net 13.465,00TL üzerinden şua izni alacağı hesaplanmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 8/3’üncü maddesinde işveren açıkça işçiye varsa ücret eklerini gösteren yazılı bir belge vermekle yükümlü tutulmuştur. Bu kapsamda işveren tarafından Kanunun kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirerek gerekli belgeleri işçiye teslim ettiğine dair dosyaya bir delil sunulmadığı anlaşılmıştır. Bu durumda işçinin alacağını belirleyecek verilerin elinde bulunduğundan söz etmek mümkün değildir.

Öyleyse, davalı işveren tarafından ibraz edilen kayıtlara gerçeği yansıtılmayan ve dava konusu edilen şua izni alacağının hesabına esas ücret miktarının belirsiz olduğu somut olayda, anılan istemin belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesine ihtiyaç duyulduğundan, anılan alacağın belirlenebilir olduğundan bahsedilemeyecektir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 25.09.2018 tarihli ve 2015/22-856 E., 2018/1350 K.; 07.03.2018 tarihli ve 2015/22-2283 E., 2018/421 K.; 09.05.2018 tarihli ve 2015/22-569 E., 2018/1017 K. sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Diğer taraftan, bozma kararının (2) numaralı bendinde “Şua izni ve icap nöbeti ücretleri alacakları bakımından, davacı hak kazandığı izin süresini, çalışma süresi boyunca varsa kullanmadığı veya karşılığı ödenmediği izin sürelerini, kendisine bu alacak için işverence varsa yapılan ödemeleri ve alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarını belirleyebilecek durumda olduğundan, söz konusu alacak belirsiz alacak değildir. Şua izin ücreti alacağına hak kazanıp kazanmama noktasında var olan uyuşmazlık da, söz konusu alacağı belirsiz alacak haline getirmez. Bu halde, mahkemece şua izin ücreti alacağının hukuki yarar yokluğundan reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.” ifadelerine yer verildiği, ilk cümlede yer alan ve fakat devamındaki cümlelerde yer almayan “icap nöbeti” ifadesinin, anılan alacağa takdiri indirim uygulandığı da dikkate alındığında, maddi hataya dayalı olarak yazıldığı kabul edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, doktor olan davacının aylık ücretini 13.465,00TL olarak belirlediği, beş yıl için 4 hafta üzerinden yapılacak hesaplama ile davacının şua izni alacağını belirleyebileceği, bu durumda davacının davasını belirsiz alacak davası olarak açamayacağı, açıklanan nedenlerle direnme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Hâl böyle olunca mahkemenin direnme kararı yerindedir.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, doktor olan davacının aylık ücretini 13.465,00TL olarak belirlediği, beş yıl için 4 hafta üzerinden yapılacak hesaplama ile davacının şua izni alacağını belirleyebileceği, bu durumda davacının davasını belirsiz alacak davası olarak açamayacağı, açıklanan nedenlerle direnme kararının bozulması gerektiği ileri sürülmüş ise de, bu görüş Kurul çoğunluğu tarafından benimsenmemiştir.

Hâl böyle olunca mahkemenin direnme kararı yerindedir.

Ne var ki, Özel Dairece bozma nedenine göre davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: 1- Bozma kararının (2) numaralı bendinde ilk cümlede yer alan ve fakat devamındaki cümlelerde yer almayan “icap nöbeti” ifadesinin, anılan alacağa takdiri indirim uygulandığı da dikkate alındığında, maddi hataya dayalı olarak yazıldığı anlaşıldığından, Özel Daire bozma kararındaki "icap nöbeti" ifadesinin bozma kararından çıkarılarak maddi hatanın bu şekilde düzeltilmesine,

2-Yukarıda açıklanan nedenlerle direnme uygun bulunduğundan davalı vekilinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 14.05.2019 tarihinde oy çokluğu ile ve kesin olarak karar verildi.

KARŞI OY

Hukuk Genel Kurulunun önüne gelen uyuşmazlık konusu, Doktor olan davacının şua izni alacağını belirleyerek davasını açıp açamayacağı, şua izni alacağının belirlenebilir alacak olup olmadığına ilişkindir.

Alacaklı olduğunu ileri süren kişinin belirsiz alacak davası açabilmesi için talep sonucunu gerçekten belirlemesinin mümkün olmaması ya da bunun objektif olarak imkansız olması gerekmektedir.

Alacağın belirli olup olmadığı talep sonucunun belirlenmesine ilişkindir.

Yargılama sırasındaki ispat sorunlarının konuyla bir ilgisi bulunmamaktadır.

Belirsiz alacak davası, özel ve istisnai bir davadır, mümkün olduğunca dar uygulanması kabul edilmelidir.

Neredeyse bütün işçilik alacaklarına ilişkin davalarda bilirkişi raporu alınarak sonuca gidildiği, sırf bu nedenle ve hesap raporu alındığı için alacağın belirsiz olduğunu söylemek mümkün değildir.

İşçi lehine yorum ilkesi bir maddi iş hukuku ilkesi olup, yargılama hukukunda uygulanmaz.

Yargı kararları ile işçinin ekonomik bakımdan zayıflığı ve kayıt dışılık gibi gerekçelerle kanunda öngörülenin dışında yeni bir yargılama usulü kabul edilmemelidir.

İşçilik alacakları kural olarak belirsiz değilse de, açıkça belirli de değildir. Bu bakımdan kısmi davaya konu edilmelerine bir engel bulunmamaktadır. Kısmi dava hakkını sınırlandıran ...ml09/2’nin yürürlükten kaldırılması bu noktadaki tereddütleri tamamen kaldırmış bulunmaktadır. Bu sebeple işçilik alacaklarının kısmi davaya konu edilemediğine ilişkin ileri sürülen gerekçelerde yerinde değildir.

İşçilik alacakları kural olarak belirsiz değilse de, açıkça belirli de değildir. Bu bakımdan kısmi davaya konu edilmelerine bir engel bulunmamaktadır. Kısmi dava hakkını sınırlandıran ...ml09/2’nin yürürlükten kaldırılması bu noktadaki tereddütleri tamamen kaldırmış bulunmaktadır. Bu sebeple işçilik alacaklarının kısmi davaya konu edilemediğine ilişkin ileri sürülen gerekçelerde yerinde değildir.

Somut olayda davacı, davalı işyerinde radyoloji bölümünde uzman doktor olarak yaklaşık 6 yıl boyunca çalışmıştır. Davacı dava dilekçesinde de belirttiği üzere çalışma süresini bilmektedir. Davacının, davalı işyerinde 17/01/2016 -31/12/2016 tarihleri arasında çalıştığı sabit olup çalışma süresine göre 5 yıllık şua iznine hak kazandığı bilinebilecek bir durumdur. Davacı dava dilekçesinde en son net ödenen ücretinin 13.465,00TL iddia etmiştir. Bu iddiasını da işyeri belgelerine ve iş sözleşmesine dayandırmıştır. Taraflar arasında imzalanan iş sözleşmesine göre de davacının maaşı 01/01/2010 tarihinde 12.500,00 TL'dir. Davalı işveren tarafından davacının davasını açmasından önce banka hesabına 6 günlük izin ücreti olarak 2.700,00TL ödenmiştir. Davacı bu ödemedeki miktara göre aylık ücretini aylık net 13.465,00TL olarak belirlemiştir. Bilirkişi de aynı miktarı hesaplamaya esas olarak almıştır. Davacının her yıl için 4 hafta şua izni kullanması gerektiğini bir doktor olarak bilebilecek durumdadır. Davacının çalıştığı süreye göre 5 yıllık şua iznine hak kazandığı ve bununda 20 hafta şua izni olduğu bilinebilecek bir hesaptır. Davacı çalıştığı süre boyunca hiç şua izni kullanmadığını iddia ettiğinden davacının çalıştığı süre boyunca ne kadar şua izni kullandığının ve şua izninin ne kadarını kullanmadığının işyeri kayıtlarıyla belirlenebileceği iddiası da yerinde değildir. Mahkemenin direnme gerekçelerine bakıldığında da şua izni alacağının belirlenebilir olup olmadığı yönünden somut gerekçe içermeyip soyut ve genel ifadelerle gerekçe oluşturulmuştur. Davacının şua iznine hak kazanıp kazanmadığı, şua iznini hak edip etmediği alacakların belirlenmesi durumuyla ilgili değildir. Tüm bu nedenlerle doktor olan davacının çalışma süresini ve ücretini biliyor olması, şua izninin ne kadar olduğunu da bilebilecek durumda olması ve bu verilere göre şua izni alacağını belirleyebilecek durumda olması nedenleri ile davacının davasını belirsiz alacak davası olarak açması yasanın açık hükmüne aykırıdır.

Tüm bu nedenlerle Yargıtayın Yüksek Özel Dairesinin bozma nedenleri yerinde olduğundan Mahkeme direnme kararının onanmasına ilişkin saygıdeğer çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2013/12279, Karar No: 2013/14880, Tarih: 03.12.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/12279 E.  ,  2013/14880 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Hükümlünün kaçması

Hüküm : TCK'nın 292/1,293/1, 53/1, 58. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın Gemlik Sulh Ceza Mahkemesinde 17.04.2013 tarihinde istinabe suretiyle alınan savunmasında akıl hastalığının bulunduğunu öne sürerek dosyasına eklenmek üzere ibraz ettiği Bursa Devlet Hastanesi tarafından düzenlenen 22.07.2008 tarihli raporda "Antisosyal kişilik bozukluğu"na ilişkin hastalığının TCK'nın 32. maddesi anlamında ceza ehliyetini etkileyecek nitelikte olmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23665, Karar No: 2019/19709, Tarih: 16.12.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/23665 E.  ,  2019/19709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Düşme

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Mağdurun şikayetçi olmamasına karşın, aşamalarda sanığın elindeki bıçakla kendisini tehdit ettiğine ilişkin istikrarlı beyanda bulunması, tanık ...'in ise soruşturma aşamasında sanığın elinde bıçakla mağduru tehdit ettiğini belirtmesine rağmen, kovuşturma evresinde, sanığın elinde bıçakla mağdurun üzerine doğru yürürken bıçağı fark ederek sanıktan aldığı için mağdurun bıçağı hiç görmediğini söyleyerek çelişkili beyanda bulunması, sanığın da aşamalarda, tanık ...'in bıçağı arabada görüp aldığını beyan etmesi karşısında, mağdurun aşamalarda değişmeyen beyanları yerine, tanığın kendi içinde ve sanığın beyanları ile çelişen anlatımlarına neden itibar edildiği açıklanıp tartışılmadan ve bu anlatımların hangi nedenle üstün tutulduğu yöntemince açıklanmadan yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26716, Karar No: 2014/7851, Tarih: 19.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/26716 E.  ,  2014/7851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yalova 2. Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 29/05/2013

NUMARASI : 2011/243-2013/376

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, özel anaokulu işletmekte olduğunu, davalının bu kurumda eğitmenlik yaptığı sırada küçük oğlu A. G.'ın eğitimi ve bakımı için bu okula kaydının yapıldığını, çocuğun 30.10.2008 tarihinden itibaren 22 ay boyunca okula devam edip ücretinin ödenmediğini, ödenmeyen 6.980 TL' nin, davalıya ödeme yapılması için gönderilen ihtarnamenin tebliğ tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Davalı, oğlunun davacının okulunda kaydının bulunmadığını, davacıdan hizmet satın alınmadığını, arada sözleşme de olmadığıı, çocuğunun 28.11.2006 doğumlu olup davacının belirttiği dönemde başka okulda kaydının bulunduğunu, ekim 2009 tarihinde başka okula gittiğini, hasta olunca okuldan alınıp evde bakıldığını, davacının okulunda bir süre çalışıp bu kurumdan ayrıldıktan sonra davacıdan işçilik ücretlerini ödemesinin istenilmesi karşısında davacının bu parayı ödememek için böyle bir yola başvurduğunu ileri sürerek davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, 4.770 TL' nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair verilen karar davalı tarafından temyiz eidlmiştir.

Davacı, işletmkete olduğu anaokulunda davalının oğlunun 22 ay boyunca hizmet almasına rağmen hizmet bedelinin ödenmediği gerekçesi ile işbu dava açılmış olup, davalı tarafça, taraflar arasında idia edildiği şekilde bir hizmet 2013/26716 2014/7851

Alımının söz konusu olmadığı, arada sözleşme ilişkisinin bulunmadığı, davalının oğlunun, davacı tarafından kendi okulunda hizmet aldığı iddia edilen 2009 ekim ayında başka okulda kaydı bulunup bu okula devam ettiği ancak sonradan sağlık sorunları nedeniyle okuldan alınıp evde bakımına devam edildiği, aradaki iş ilişkisinden kaynaklı husumetten dolayı böyle bir iddia ile dava açılmış olduğu savunması ile davanın reddi talep edilmiştir. Mahkemece, dosya kapsamındaki deliller ve özellikle dosyaya kazandırılan bilirkişi raporları ve dinlenilen tanık beyanları, davacı tarafça ibraz edilen fotoğrafların değerlendirilmesi neticesinde davalının çocuğunun davacının anaokulunda 15 ay hizmet aldığı hususu sabit kabul edilip, bilirkişiden alınan raporda yapılan hesaplama doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece görevlendirilen SMMM Enis Yazman tarafından tanzim edilen 10.12.2012 tarihli kök rapor ve 12.5.2013 tanzim tarihli ek raporun incelenmesinde, rapordaki hesaplamanın davacı tarafın sunmuş olduğu devam çizelgesi ve sınıf defterlerinden hareketle yapıldığı anlaşılmıştır. Davacı tarafça taraflar arasında karşılıklı olarak imzalanmış herhangi bir sözleşme ibraz edilmemiştir. Çocuğun davacının kurumunda hizmet aldığına ilişkin okula kayıt belgesi, Milli Eğitim Müdürlüğü'ne bildirim yapıldığına ilişkin resmi herhangi bir kayıt veya belge ibraz edilmemiş, davacı tarafça tek taraflı olarak her zaman düzenlenebilecek sınıf defteri ibraz edilmiştir. Davalı taraf, çocuğunun 2009-2010 Eğitim-Öğretim yılında Yalova Kız Teknik Anadolu Kız Meslek ve Meslek Lisesi Uygulama Anaokuluna kaydına ilişkin 1.10.2009 tarihli şartname ibraz etmiştir. Ayrıca, 2009 yılı ekim ayında çocuğun bu okula devam ettiğine ilişkin devam çizelgesi de dosya arasında bulunmaktadır. Ayrıca bilirkişi tarafından dosyaya sunulan 12.5.2013 tarihli ek raporda da belirtildiği üzere, davacının delil olarak bildirdiği 2008-2009 yıllarına ait yasal ticari defter ve fatura koçanlarında davalı adına herhangi bir kayıt bulunmamaktadır. Davacı tarafça, 22 ay boyunca verildiği ileri sürülen hizmet bedeline ilişkin olarak ay ay kesilmesi gereken fatura, tek fatura olarak kesilmiştir. Mahkemece hükme esas alınan devam çizelgesi ve sınıf defteri tasdiksiz olup, sınıf öğretmenleri tarafından düzenlenip imzalanmakta ve az yukarıda da belirtildiği üzere davacı tarafından tek taraflı olarak her zaman düzenlenmesi mümkün olan bir belgedir. Tüm bu açıklamalar ışığında davacının davasının yeterli delillerle kanıtlanmadığı hususu ortadadır. Ne var ki, davacı tarafın delilleri arasında "sair delil" demek sureti ile yemin deliline de dayanmış olduğu anlaşılmakla, mahkemece davacıya yemin delili hatırlatılarak sonucuna göre hüküm verilmesi 2013/26716 2014/7851

gerekirken, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nednelerle temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 19.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/606, Karar No: 2019/6423, Tarih: 18.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2018/606 E.  ,  2019/6423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

A) Sanık hakkında 2006 yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü uyarınca; sanığa yüklenen “sahte fatura düzenleme” suçunun suç tarihinde yürürlükte olan 213 sayılı VUK'nin 359/b maddesindeki cezasının üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmüş olduğundan, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun’un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

B) Sanık hakkında 2007 yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

213 sayılı VUK'nin 367. maddesi uyarınca dava şartı olan vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan vergi suçu raporu ile eklerinin "2006, 2008, 2009, 2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarına ilişkin olduğu; Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 27.12.2011 tarihli ve

2011/20988 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında “2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan" da kamu davası açıldığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında 2007 takvim yılına ilişkin sahte fatura düzenleme suçundan verilmiş bir mütalaa bulunmadığı anlaşıldığından; sanık hakkında “2007 yılında sahte fatura düzenleme suçundan mütalaa verilip verilmeyeceği sorularak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA,

C) Sanık hakkında 2008, 2009, 2010 ve 2011 yıllarında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 27.12.2011 tarihli ve 2011/20988 Esas sayılı iddianamesinde sanığın sevk maddelerince suç oluşturan her dönem ve eylemi için ayrı-ayrı cezalandırılması talep edildiği cihetle tebliğnamedeki 3 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.