muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4096, Karar No: 2012/7128, Tarih: 04.12.2012

Davalı ...Ş vekili, müvekkilinin, sözleşme uyarınca 10.05.2009 tarihinde teslim etmesi gereken daireler ve iş yerini teslim tarihinden süresinden önce bitirerek Mayıs 2008 ayında davacıya teslim ettiğini, davacının bir daireyi kullanarak diğer daireler ile dükkanı kiraya vermesi nedeniyle kira kaybının bulunmadığını, yapı kullanma izin belgesinin davacının emlak vergisi borcu nedeniyle geciktiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar asındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca arsa maliki davacıya isabet eden konut ve işyerinin yapı kullanım izin belgesi alınarak anahtar teslimi şeklinde tesliminin kararlaştırıldığı, sözleşmedeki teslim hükümlerine göre davacıya isabet eden yerlerin 15.06.2009 tarihinde teslimi gerektiğinden davacının bu tarihten itibaren kira tazminatı isteyebileceği, ancak davalılar vekilinin cevap dilekçesinde 24 aylık inşaat süresine sözleşmenin 7.maddesiyle belirlenen 6 aylık cezasız sürenin eklenilmesiyle teslimin 15.12.2008 tarihinde olması gerektiğinin kabulü nedeniyle 15.12.2008 tarihinden itibaren kira tazminatı istenebileceği, teslim tarihinden takip tarihine kadar yapı kullanım izin belgesinin alınmaması ve yapının projesine uygun inşa edilmemesi nedeniyle yasa ve sözleşmeye uygun teslimden söz edilemeyeceği, sözleşmenin 7. maddesiyle geç teslim halinde yüklenicilerin rayiç değer üzerinden kira tazminatı ödemelerinin kararlaştırıldığı, teslim tarihi ile takip tarihi arasındaki süre için 141.866,00 TL kira tazminatı hesaplandığı, ancak davacının kendisine isabet eden üç daireyi 12.08.2008 ve 22.02.2008 tarihlerinde üçüncü kişilere satması nedeniyle bu dairelere ilişkin kira tazminatının mahsubu gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalıların takibin 101.333,00 TL'lik kısmına yaptıkları itirazın iptali ile takibin devamına, alacak likit olmadığından icra inkar tazminatı ile fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı ...Ş. Vekili ile katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalı ..... vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı ...Ş. Vekili ile katılma yoluyla davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalı ..... vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca arsa malikine teslimi gereken konutların sözleşmede belirlenen süre ve koşullarda teslim edilmemesi nedeniyle gecikme tazminatının tahsili amacıyla yapılan takibe itirazın iptali istemine ilişkindir. Davalı şirket, işin sözleşmede belirlenen tarihten önce bitirilerek arsa malikine isabet eden dükkan ve bağımsız bölümlerin teslim edildiğini savunmuştur. İşin teslimi gereken tarih olarak belirlenen 15.12.2008’den önce arsa sahibince satılan bağımsız bölümler için gecikme tazminatı verilmemesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ne var ki, diğer bağımsız bölümler açısından Mayıs 2008 tarihinde fiili teslim olgusu savunulmuş olduğuna ve davacının gerek bizzat kullanarak ve gerekse kiraya verilmek suretiyle fiilen tasarruf edilen herhangi bir bölüm açısından gecikme tazminatı istenemeyeceğine göre bu fiili teslim ve tasarruf etme olgusunun özellikle kira tazminatına hükmedilen bağımsız bölümler açısından belirlenmesi gerekir. Bu nedenle, sözleşmede arsa malikine bırakıldığı belirtilerek teslimi savunulan ve teslim tarihi olarak belirlenen tarihten önce de satılmayan bağımsız bölümlerin belirlenerek, bunlara ilişkin abonelik belgelerinin ilgili kurumlardan getirtilerek fiili teslim olgusunun araştırılması, bu bölümlerin teslimi gereken tarihten önce fiilen teslim alınarak gerek bizzat oturulmak ve gerekse kiraya verilmek suretiyle davacı tarafından tasarruf edildiklerine ilişkin savunmanın kanıtlanması halinde gecikme tazminatı isteminin reddine karar verilmesi gerekirken bu hususta eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm, davalı ..... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, temyiz eden davalı ..... yararına BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı ...... yararına takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı ...Ş'ye verilmesine, alınması gereken harç peşin yatırıldığından davacıdan yeniden harç alınmasına yer olmadığına, davalı ....'den peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 04.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14684, Karar No: 2025/1461, Tarih: 05.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/14684 E.  ,  2025/1461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 58. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/986 E., 2024/1268 K.

İHBAR OLUNAN : Güneş Sigorta A.Ş. vekili Avukat Oktay Aydın

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/164 E., 2021/557 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının geçirmiş olduğu iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik oranının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili özetle: Kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili özetle: davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Davanın kabulüne,

1) Davacı ...'ın 02.09.2014 tarihli iş kazası sebebiyle 02.03.2016 tarihi itibariyle meslekte kazanma gücünü %27,2 (yüzdeyirmiyedinoktaiki) oranında kaybettiğinin tespitine,

2) Davacı ... hakkında %27,2 meslekte kazanma gücü kaybı oranına göre Kurumun işlem yapması gerektiğinin tespitine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf istemlerinin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, ATK raporunun yetersiz olduğunu, Kurum işleminin yerinde olduğunu, aleyhe yargılama gideri olmaması gerektiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, eksik araştırmaya dayalı hüküm kurulduğunu, usulü kazanılmış hak müessesesinin dikkate alınmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, sürekli iş göremezlik oranının tespitine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle 5510 sayılı Kanun'un 95. maddesinde öngörülen prosedür ve en son Adli Tıp Kurumu 2. Üst Kurulundan alınan rapora göre usul ve kanuna uygun olup, davalılar vekilleri tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden ilgiliden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19428, Karar No: 2013/4627, Tarih: 06.03.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/19428 E.  ,  2013/4627 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/122810

MAHKEMESİ : Gölbaşı(Ankara) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2011

NUMARASI : 2010/265 (E) ve 2011/395 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın 14.12.2011 tarihinde tebliğ edilen karara karşı süresinden sonra 21.02.2012 tarihinde temyiz talebinde bulunduğu gerekçesi ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş ise de; aynı konutta sanıkla birlikte oturduğu gerekçesiyle sanığın annesine yapılan tebligatın sanığın tebliğ tarihinden önce adresten ayrılması nedeniyle geçersiz, buna göre temyiz talebinin reddine dair verilen ek karar, usul ve yasaya aykırı olduğundan 02.03.2012 tarihli temyiz talebinin reddine dair ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanığın, Bursa 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 06.08.2009 tarihli, 2009/282 sorgu sayılı kararı ile tutuklandıktan sonra Bursa 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 04.11.2009 tarihli 2009/1218 esas sayılı kararıyla tahliye edildiği, suç tarihi olan 24.10.2009 tarihinde Bursa E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda tutuklu olarak bulunduğunun UYAP kayıtlarından anlaşılması ve sanığın, amcasının kızı olan N. D. nüfus cüzdanını çaldığını, bir çok yerde hırsızlık yapıp kendisine ait nüfus cüzdanını belirtmesi kaşısında, Bursa E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumundan temin edilecek parmak ve avuç izleri ile fotoğrafların, sanığa ait parmak ve avuç izleri ile fotoğraflarla mukayesinin yaptırılarak (yapılarak) sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 06/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22824, Karar No: 2014/15428, Tarih: 23.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/22824 E.  ,  2014/15428 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli karar başlığında, katılanların ad ve soyadlarının gösterilmemesi, mahallinde tamamlanması mümkün yazım eksikliği olarak kabul edilmiştir.

18.02.2009 tarihinde saat 18.00 sıralarında, sanığın yönetim kurulu üyesi olduğu ... A.Ş'nin işverenliğinde inşaa edilmekte olan ... isimli kimyasal tankerin elektrik işini anahtar teslimi alan .....Ltd.Şirketi'nin işçilerinden ...'ün makine dairesi üzerinde bulunan kumanda odasında çalıştığı sırada, elektrik akımına kapılarak öldüğü olay nedeni ile ....Ltd.Şirketi'nin yetkilisi olan ... hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve dosya kapsamından olayın meydana geldiği tershanede, ... Anonim Şirketi'nin iş sağlığı ve güvenliği müdürü görevlendirmiş olduğu nazara alındığında; sanığın kusurunun bulunmadığına ilişkin mahkemenin kabulünde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda sanığın kusurunun bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin, kusura ve eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 23/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3378, Karar No: 2015/6095, Tarih: 04.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3378 E.  ,  2015/6095 K.**

* DOLANDIRICILIK

* TAMAMLANMIŞ SUÇ İÇİN SUÇA TEŞEBBÜS HÜKMÜ VERİLMESİ

* YETERLİ GEREKÇE OLMADAN ADLİ PARA CEZASININ ALT SINIR ÜZERİNDE TAYİN EDİLMESİ

* VELAYET VE VESAYET HAKKINDAN YOKSUNLUK

* TÜRK CEZA KANUNU (TCK) (5237) Madde 53

**"İçtihat Metni"**

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekiyi cep telefonundan arayan sanığın, kendisini üsteğmen sıfatıyla tanıttığı, müştekiye "Ben üsteğmenim. Bir çete ile uğraşıyoruz. Bağlantı kurduk. Bunlar senin de kimlik kartını ele geçirmişler ve A...V..adına kredi kartı düzenleyip senin hesabını boşaltıyorlar. Seni savcıya bağlıyorum. Bu işi savcı takip ediyor." dediği, daha sonra başka bir yere bağladığı, bağladığı kişinin de müştekiye "Ben Cumhuriyet savcısıyım. Bir şebeke ile uğraşıyoruz. Şuan bağlantı kurduk. Üsteğmenim benim bilgim dahilinde sizi yönlendirecek." dediği ve telefonu kendisini üsteğmen olarak tanıtan sanığa verdiği bu şekilde kandırılan müştekinin sanık adına kayıtlı İş Bankası/Adana- Yüreğir şubesi nezdinde adına açılmış olan hesaba sanığın ayrı ayrı miktarlarda para yatırması gerektiğine dair yönlendirmesiyle aynı gün içinde 13:26, 14:09 ve 14:34 saatlerinde toplam 5826 TL havale ettiği anlaşıldığından, dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Müştekinin yatırdığı paraların sanık adına açılmış hesaba intikal ederek sanığın malvarlığına katılmış olması karşısında suçun tamamlandığı gözetilmeden sanığa verilen cezanın TCK'nın 35. maddesi gereğince indirilmesi suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde tayin edilmesi,

2- TCK’nın 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

3- Sanık hakkında hükmolunan doğrudan gün adli para cezasının adli para cezasına çevrilirken uygulama maddeleri gösterilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

3- Sanık hakkında hükmolunan doğrudan gün adli para cezasının adli para cezasına çevrilirken uygulama maddeleri gösterilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasının uygulanmasına ilişkin olarak sırasıyla “120 gün”, “150 gün” “75 gün”, "62 gün” ve ”1240 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün”, ”6 gün”, ”3 gün”, ”2 gün” ve “40 TL” adli para cezası ibaresinin eklenmesi, hüküm fıkrasında yer alan TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp yerine, “TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkilerinin koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibaresinin eklenmesi yine hüküm fıkrasında yer alan doğrudan gün adli para cezasının adli para cezasına çevrilen bölümlerine "TCK'nın 52/2. maddeleri gereğince” ibaresinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2567, Karar No: 2014/14491, Tarih: 25.06.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/2567 E.  ,  2014/14491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Adana 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :22.10.2013

NUMARASI :Esas no:2012/886 Karar no:2013/876

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (koca) tarafından tazminatlar, yoksulluk nafakası ve kişisel ilişki yönünden; davalı (kadın) tarafından ise, nafakaların miktarı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kadının tüm, davacı kocanın ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Velayeti anneye bırakılan 2009 doğumlu müşterek çocuk Nida ile baba arasında kurulan kişisel ilişki azdır. Bu durum çocuğun üstün menfaati ve kişisel ilişkinin amacına aykırı olduğu gibi babalık duygularını tatmin etmeye de yeterli değildir. Müşterek çocukla davalı baba arasında yaz aylarında, uzun süreli kişisel ilişki kurulmaması doğru olmamıştır. Ancak bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinde hükmün bu bölümünün düzeltilerek onanması gerekmiştir (HUMK. md. 438/7).

SONUÇ; Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple, gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 3. bendine yer alan "17:00’ye kadar" rakam ve sözcüklerinden sonra "her yıl 1 Ağustos günü sabah saat 10,00'dan 15 Ağustos akşam saat 17.00'ye kadar" sözcüklerinin eklenmesine, hükmün bu bölümünün DÜZELTİLMİŞ şekliyle, temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 119.00 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davacıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.25.06.2014 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/19354, Karar No: 2015/3439, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/19354 E.  ,  2015/3439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8513, Karar No: 2022/3926, Tarih: 23.05.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/8513 E.  ,  2022/3926 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 5. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 28.02.2018 tarih ve 2016/217 E- 2018/59 K. sayılı kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin ayrı ayrı esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi'nce verilen 26.10.2020 tarih ve 2018/2073 E- 2020/1034 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 2001 yılından bu yana sigortacılık alanında acente olarak faaliyet gösterdiğini, resmi ticaret unvanında “YÖNET” ibaresinin kullanıldığını, davalının ise mali müşavirlik hizmeti yaptığını, 2003/01980 nolu YÖNET ibaresini 36. sınıf olan sigortacılık hizmeti sınıfında tescil ettirdiğini, davalının markayı hizmet sınıfıyla bağlantılı olarak kullanmadığını, 556 Sayılı KHK’nın 14. maddesine göre, tescil tarihinden itibaren 5 yıl içinde haklı neden olmadan kullanılmayan markaların hükümsüz kılınacağını, sigorta hizmetinin sigortacılar tarafından verilebileceğini, marka tescilinin iştigal konusu ile alakasının olmadığını, müvekkilinin YÖNET ibaresinin daha önceden kullandığını, maruf hale getirdiğini, gerçek hak sahibinin davacı olduğunu ileri sürerek, davalı markasının kullanmama nedeniyle iptalini, sicilden terkinini, iptal edilmemesi durumunda 36. sınıf hizmet sınıfıyla ilgili olarak iptalini, 36. sınıf hizmetin niteliği konusunda halka yanlış anlama ihtimali mevcut olduğundan, markanın müvekkiline ait YÖNET ismiyle iltibas yaratması nedeniyle, markanın öncelikli ve üstün hak sahipliği nedeniyle hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalı şirketin 1998 yılından bu yana Yönet Yeminli Mali Müşavirlik adı ile hizmet verdiğini, Bursa'da tanınmış bir yeminli mali müşavirlik şirketi olan davalının 2003 yılında “Yönet” markasını kendi adına tescil ettirdiğini, esasen kullanımın çok daha önceki yıllara dayandığını, 36. sınıfta yer alan finansal ve parasal hizmetler, gayrimenkul komisyonculuğu, müşavirliği ve idaresi hizmetleri, gümrük müşavirliği hizmetleri, sigorta hizmetleri'' sınıflarında markanın davalı şirketçe kullanıldığını, davalı şirketin www.yönetymm.com adresli web sitesinin bulunduğunu, yönet markasını tanınmış hale getiren ve bu ad alanında yaklaşık 18 yıldır faaliyet gösterenin davalı şirket olduğunu, dava dilekçesinde davacı şirket tarafından 2001 yılından bu yana sigortacılık alanında Yönet adı ile faaliyet gösterildiğini, davacının faaliyetine davalının marka tescili gerçekleştikten 5 yıl sonra başladığının resmi kayıtlarla sabit olduğunu, davacı tarafın, davalı şirket adına tescilli markayı kullanmasının marka hakkına tecavüz teşkil ettiğini, bu konudaki talep ve dava haklarının saklı olduğunu, davacının faaliyetine başlama yılının, davalı şirketin Yönet unvanı ile ticarete başlamasından çok sonra olduğunu, davacı tarafın hangi gerekçeyle zarar gördüğünü iddia ettiğinin anlaşılamadığını, 1998 yılından bu yana aynı adla faaliyet gösterip 2003 yılında markayı tescil ettiren davalı şirketin, markayı ilk kez kullanan ve tanınır hale getiren taraf olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk derece mahkemesince iddia,savunma,bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın dayandırıldığı kullanmamaya dayalı hükümsüzlük sebebi, mülga 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin 14. maddesi, Anayasa Mahkemesi'nin 14.12.2016 tarih, 2016/148 E. 2016/189 K. sayılı kararı ile iptal edildiğinden, inceleme konusu dava bakımından, bu sebebe dayalı davanın yasal dayanağının ortadan kalktığı, davacının öncelik hakkı ve iltibas konulu hükümsüzlük talepleri bakımından 14.05.2004 tarihinde tescil edilen dava konusu 2003/01980 sayılı markaya yönelik olarak 11.04.2016 tarihinde açılan hükümsüzlük davasının, yerleşik Yargıtay kararları uyarınca tescil tarihinden itibaren 5 yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığı, dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler dikkate alındığında, dava konusu marka tescilinin kütü niyetle gerçekleştirildiğine dair bir tespitin yapılamadığı, dava konusu YÖNET ibareli markanın, tescil edildiği 36. sınıfının alt sınıfı olan sigortacılık hizmetleri bakımından, mülga 556 sayılı KHK'nin 7/1-f anlamında nitelik, kalite yada üretim yeri ve coğrafi kaynak yönünden halkı yanıltıcı yön bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekilince ve katılma yoluyla davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.