muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/185, Karar No: 2011/249, Tarih: 06.12.2011

Bölge adliye mahkemeleri kurulup göreve başlayana kadar, temyiz yolu bakımından 1412 sayılı CMUK’nın temyize ilişkin hükümleri yürürlükte olduğundan, duruşmalı olarak verilen müsadere kararlarına karşı kanun yoluna ilişkin eski ceza mevzuatında verilen içtihatların özellikle temyiz yolunda HUMK m. 427’deki sınırın gözetileceğini belirten içtihatların geçerliliğini sürdürüp sürdürmediği tartışmayı gerekmektedir. Şu ana kadarki uygulama, eski uygulamanın sürdürülmesi eğilimindedir.

Buna karşılık Ceza Genel Kurulu, 22.11.2005 tarih ve 2005/10-140 E. ve 2005/143 K. sayılı içtihadında, 3167 sayılı Kanunun 16. maddesinde öngörülen çek keşide etme yasağını bir “güvenlik tedbir”i niteliğine görerek, para cezası kesinlik sınırının altında da olsa hükme temyiz edilebilirlik vasfını kazandırdığına karar vermiştir.

III- DEĞERLENDİRME

1- 5320 sayılı Kanunun 8. maddesine göre 1412 sayılı CMUK’nın temyize ilişkin hükümleri halen yürürlüktedir Bölge Adliye Mahkemeleri kurulup faaliyete geçinceye kadar verilen hükümlerle ilgili olarak 1412 sayılı Kanunun temyize ilişkin hükümleri uygulanacaktır.

2- 1412 sayılı CMUK’nın 305. maddesinin 1. fıkrasında, ceza mahkemelerinden verilen hükümlerin temyiz olunabileceği kuralına yer verildikten sonra, onbeş yıl veya daha yukarı hürriyeti bağlayıcı cezalara ait hükümlerin kendiliğinden (resen) temyize tabi olacağı, aynı fıkranın 1, 2 ve 3. bentlerinde ise, (Temyiz tarihine göre) ikibin liraya kadar (ikibin dâhil) para cezalarına dair olan hükümler ve yukarı sınırı onbin lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri ile yasalarda kesin olduğu belirtilen hükümlerin temyiz olunamayacakları belirtilmiştir.

(1412 sayılı CMUK’nın son hali TEMYİZİ KABİL OLAN VE OLMAYAN HÜKÜMLER

Madde 305 - (Değişik madde: 21.01.1983 - 2789/1 md.)

Ceza Mahkemelerinden verilen hükümler temyiz olunabilir. Ancak, onbeş sene ve ondan yukarı hürriyeti bağlayıcı cezalara ait hükümleri hiç bir harç ve masrafa tabi olmaksızın Yargıtayca re'sen tetkik olunur.

1. (Değişik bent: 18.11.1992 - 3842/28 md.) (İptal bent: Anayasa Mah.nin 23/07/2009 tarihli ve E. 2006/65, K. 2009/114 sayılı Kararı ile.)

2. (Değişik bent: 18.11.1992 - 3842/28 md.) Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,

3. Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler, Temyiz olunamaz.

Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz. Ancak haklarında 343 üncü madde hükümleri dairesinde Yargıtaya başvurulabilir)

3- “Duruşmanın sona ermesi ve hüküm” başlıklı 5271 sayılı CMK’nın 223/6. madde¬sinde, “yüklenen suçu işlediğinin sabit olması halinde, belli bir cezaya mahkûmiyet yerine veya mahkûmiyetin yanı sıra güvenlik tedbirine" hükmolunacağı ifade edilmek suretiyle güvenlik tedbirlerine hükmedilmesine dair kararların da hüküm sayılacağına vurgu yapılmıştır.

Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz. Ancak haklarında 343 üncü madde hükümleri dairesinde Yargıtaya başvurulabilir)

3- “Duruşmanın sona ermesi ve hüküm” başlıklı 5271 sayılı CMK’nın 223/6. madde¬sinde, “yüklenen suçu işlediğinin sabit olması halinde, belli bir cezaya mahkûmiyet yerine veya mahkûmiyetin yanı sıra güvenlik tedbirine" hükmolunacağı ifade edilmek suretiyle güvenlik tedbirlerine hükmedilmesine dair kararların da hüküm sayılacağına vurgu yapılmıştır.

4- YCGK’nın 22.11.2005 tarih ve 2005/10 – 140 E. Ve 2005/143 K. sayılı kararında, CMUK’nın 305. maddesinin 1. fıkrasındaki kesinlik sınırını, maddede belirtilen kesinlik sınırları içinde kalmak koşuluyla, başkaca hiçbir hak kısıtlaması sonucunu doğurmayan, para cezasına ilişkin veya para cezası öngörülmüş hükümlerle sınırlı olarak yorumlamak yasanın ruhuna ve uluslararası sözleşmelerle getirilen ilkelere daha uygun bir çözüm olacağı vurgulanmıştır.

5- Yukarıda belirttiğimiz üzere 5237 sayılı TCK müsaderenin hukuki niteliğini güvenlik tedbiri olarak kabul etmiştir. Nitekim Ceza Genel Kurulu da 2006–199/188 sayılı kararında, hukuki niteliğinin güvenlik tedbiri olmasının sonucu olarak 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesindeki ‘aleyhe değiştirmeme yasağının’ güvenlik tedbirleri için geçerli olmayacağını kabul etmiştir.

6- Böylece, hukuki niteliği güvenlik tedbiri olarak kabul edilen müsadere dair kararlar 5271 sayılı CMK’nın 223. maddesi anlamında “hüküm” olup 1412 sayılı CMUK'nın 305. maddesinde ayrık bırakılanlar arasında sayılmadığına göre, temyiz incelemesine tabi tutulması zorunludur.

7- Öyleyse, gerek ceza mahkûmiyetine ek olarak gerekse müstakil olarak verilen müsadereye dair kararlar hükme temyiz edilebilirlik vasfı kazandırmakta; temyiz edilebilirlikte de HUMK 427. maddeyi referans alarak değer tespiti yapılmasının ve buna göre temyiz isteğinin reddine karar verilmesinin bir gerekçesi bulunmamaktadır.

Somut olayda sanık hakkında sonuç olarak 320 TL adli para cezasına hükmedilmiş olmasına rağmen, sanıktan zapt edilen 1 kental orman emvali ile 1 adet semerin müsaderesine karar verilmiş olması, verilen müsadere kararının güvenlik tedbiri niteliğinde bulunması, güvenlik tedbirlerinin değerine bakılmaksızın temyiz incelemesine tabi olduğu ve itirazın reddine karar verilmesi gerektiği” görüşüyle karşı oy kullanmıştır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 18.05.2011 gün ve 5069-6873 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Sanık müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CYUY’nın, 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 305, 317 ve HUMK’nun 427. maddeleri uyarınca REDDİNE,

4- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.12.2011 günü yapılan müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3236, Karar No: 2024/5499, Tarih: 01.10.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/3236 E.  ,  2024/5499 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2755 E., 2024/851 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Tekirdağ Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2019/23 E., 2019/85 K.

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü;

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davacının 22/A çalışmasına karşı açtığı davanın reddine, bilirkişi raporunda (A ve B) harfi ile gösterilen kısımlara yönelik talepler yönünden ise Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verildiği, verilen kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 2020/49 Esas, 2021/370 Karar sayılı ilamı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, davacı vekili tarafından kararın temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 21.06.2023 tarihli ve 2021/11654 Esas, 2023/3896 Karar sayılı ilamı ile bölge adliye mahkemesi kararının onanmasına karar verildiği ve kararın onama tarihi olan 21.06.2023 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Davacı vekili tarafından süresi içerisinde dosyanın Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine yönelik talepte bulunulmaması nedeniyle mahkemece 13.09.2023 tarihli ek karar ile bilirkişi raporunda (A ve B) harfleriyle gösterilen kısma yönelik davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, verilen ek kararın davalı Hazine vekili tarafından vekalet ücretinin düşük takdir edildiği gerekçesiyle istinaf edilmiş; bölge adliye mahkemesince 3402 sayılı Kanunun 31/son maddesi gereğince vekalet ücreti davanın önemi, vekilin sarf ettiği emek, tarafların davada iyi niyetle hareket edip etmediği, hak ve eşitlik kuralları göz önünde tutularak maktuan takdir ve tayin olunacağı, burada ki maktuan tabiri maktu vekalet ücreti değil, hakimin takdiren vereceği vekalet ücreti olduğu gerekçesi ile mahkemece davanın açılmamış sayılmasına dair kararda davalı Hazine lehine takdir olunan vekalet ücreti hususunda yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; davalı Hazine vekilince bu kez temyiz isteminde bulunulmuştur.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçeye, 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Sayılı Kanun) 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5073, Karar No: 2018/6510, Tarih: 11.12.2018

**19. Hukuk Dairesi         2017/5073 E.  ,  2018/6510 K.**

**"İçtihat Metni"**

19. HUKUK DAİRESİ

YARGITAY KARARI

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi,gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacının davalıya ait taşınmazı üzerindeki kamu haczi ile birlikte satın aldığını, yapılan ek protokol ile kamu haciz bedelinin davacı tarafından ödendiğini, haczin kaldırılması için davalı tarafça açılan davanın kabul edilmesi ile ödenen haciz bedelinin iadesi için vergi dairesine yapılan başvurunun ihtirazi kayıtla ödeme hususunda herhangi bir yasal düzenleme olmadığından uygun görülmediğini, ek protokol gereği davalı banka nam ve hesabına ödenen bu miktar kadar, davalının sebepsiz zenginleştiğini, davacının ise ödediği miktar kadar zarara uğradığını, davalı adına yatırılan ve iade edilmeyen bedelin tahsili için başlatılan takibe davalı tarafından haksız itiraz edildiğini belirterek itirazın iptali ile davalı aleyhine icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, cebri icra ile satın alınan taşınmazın davacıya kamu haczi ile birlikte satıldığını, kamu haczinin kaldırıldığını ve davacı ile yapılan ek protokol ile davacı tarafından yatırılan kamu haciz bedelinin iadesi için vergi dairesine yapılan başvurunun kabul edilmediğini, davacının bu bedeli davalı banka adına yatırması gerektiği ve protokol gereği bedeli vergi dairesinden iade alınması kayıt ve şartı ile hiç bir talep ve ihtara gerek kalmaksızın alıcıya geri ödeyeceğini kabul beyan ve taahhüt edildiğini, davalının paranın iade edilmemesinde kusuru bulunmadığını ve edimini yerine getirdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, taraflar arasındaki ek protokol gereği gereken işlemleri yapmak ve paranın iade sorumluluğunun davalıda olduğu, davalı adına ödenen bedelin tahsilini istemekte davacının haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davalı tarafından davacıya satılan taşınmaz üzerindeki kamu haczinin kaldırılmasına ilişkin,davalı ile davacı şirket adına İsmail Müderrisoğlu tarafından imzalanan protokol gereğince vergi dairesine davacı tarafça yapılan ödemenin davalı tarafça vergi dairesinden alınıp davacıya verilmesi gerektiği halde bunun gerçekleşmediği iddiasına dayalı itirazın iptali davasıdır.

Taraflar arasındaki 22.08.2011 tarihli ek protokolun 3.maddesinde; "....satıcı,alıcının ödemiş olduğu bedelin vergi dairesinden iadesi amacıyla ilgili yasal prosedüre girişecek ve bu süreç sonunda bedeli,vergi dairesinden iade alınması kayıt ve şartı ile hiçbir talep ve ihtara gerek kalmaksızın alıcıya geri ödeyeceğini kabul, beyan ve taahhüt etmiştir". hükmü yer almaktadır.

Taraflar arasındaki 22.08.2011 tarihli ek protokolun 3.maddesinde; "....satıcı,alıcının ödemiş olduğu bedelin vergi dairesinden iadesi amacıyla ilgili yasal prosedüre girişecek ve bu süreç sonunda bedeli,vergi dairesinden iade alınması kayıt ve şartı ile hiçbir talep ve ihtara gerek kalmaksızın alıcıya geri ödeyeceğini kabul, beyan ve taahhüt etmiştir". hükmü yer almaktadır.

Davalı banka vekili davacı ile birlikte vergi dairesine para iadesi için yaptığı başvuru üzerine vergi dairesince ödeme yapılmamıştır.Mahkemece ek protokolde yer alan kayıt ve şarta bağlı ödeme taahhüdünün yanlış yorumlanması nedeniyle davalı bankanın ödemeyle sorumlu tutulması doğru olmamış,hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 11/12/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26745, Karar No: 2015/4461, Tarih: 11.03.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/26745 E.  ,  2015/4461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş ise de dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmazın arsa olarak kabulünde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmeşitir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; dava konusu taşınmazın emsal taşınmazla eş değerde ve yakın bölgede olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan 10 kat değerli kabul edilerek inandırıcı olmayan rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın mahalden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak, alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Arazi niteliğindeki taşınmazlara objektif değer artırıcı unsur ilavesi mümkün iken arsa ve yapılara objektif değer artırıcı unsur ilavesi mümkün olmadığı halde yapılara objektif değer artırıcı unsur ilave edilmek sureti ile fazla bedel tepiti,

3-Acele el koyma ile tespit edilen kamulaştırma bedelinin yeniden yatırılmasına ilişkin hüküm kurulmaması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Arazi niteliğindeki taşınmazlara objektif değer artırıcı unsur ilavesi mümkün iken arsa ve yapılara objektif değer artırıcı unsur ilavesi mümkün olmadığı halde yapılara objektif değer artırıcı unsur ilave edilmek sureti ile fazla bedel tepiti,

3-Acele el koyma ile tespit edilen kamulaştırma bedelinin yeniden yatırılmasına ilişkin hüküm kurulmaması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28064, Karar No: 2015/45080, Tarih: 19.11.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/28064 E.  ,  2015/45080 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/47209

MAHKEMESİ : Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2011

NUMARASI : 2011/48 (E) ve 2011/358 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- T.C. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilmesi,

2- 5271 sayılı CMK’nın 324/4. maddesi uyarınca Devlete ait yargılama giderlerinin, 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan (20 TL dahil) az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerekirken 18 TL yargılama giderinin sanıktan alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık İ.. S.. savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden sanık hakkında hükmolunan “yargılama giderlerine” ilişkin bölüm çıkartılarak yerine "yargılama giderinin hazine üzerinde bırakılmasına" cümlesinin eklenmesi suretiyle eleştiri dışında, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6431, Karar No: 2023/1511, Tarih: 13.03.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/6431 E.  ,  2023/1511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

SAYISI :2020/1506 Esas, 2021/1071 Karar

HÜKÜM :Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :İstanbul 17. Asliye Ticaret Mahkemesi (Denizcilik İhtisas Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI :2018/262 E., 2020/176 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacıya ait 440 paket, net ağırlığı 26.400,00 kg olan yeşil kahvenin Mersin limanından Doha limanına taşınmak ve gönderilene malın teslim edilmek üzere davalıya teslim edildiğini, 29.12.2017 tarih ve 963360212 numaralı konşimento uyarınca davalının donatanı olduğu Safmarine Nimba isimli gemiye malların yüklendiğini, davacı tarafından dava dışı gönderilene malların tesliminin yapıldığı düşüncesiyle satış bedelinin tahsili için başvurulduğunu, ancak davalı tarafından malın konşimentosuz şekilde dava dışı gönderilene teslim edildiğinin anlaşıldığını, bu nedenle malın bedeli olan 77.825,00 USD'nin gönderilenden tahsil edilemediğini, davalıya gönderilen ihtarname ile uğranılan zararın tazmininin talep edildiğini, fakat sonuç alınamadığını, bu nedenle davalıya yönelik takip başlatıldığını, bu takibe davalının haksız olarak itiraz ettiğini iddia ederek şimdilik 77.825,00 USD'nin faiziyle tazminine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP