muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12462, Karar No: 2014/17100, Tarih: 11.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/12462 E.  ,  2014/17100 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 1479 sayılı Kanun kapsamında Bağ-Kur sigortalılığının ve yaşlılık aylığının iptaline ilişkin Kurum işlemlerinin iptali ile aylıkların yasal faiziyle birlikte ödenmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Her uyuşmazlık, dayandığı işlem veya olayların meydana geldiği tarihte yürürlükte olan yasal kurallara göre çözümlenmelidir. Davanın yasal dayanağını oluşturan 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25'inci maddeleri, anılan Kanun kapsamındaki Bağ-Kur sigortalılığı koşullarını ve bu sigortalılığa yasal karine sayılan olguları belirlemektedir. Zaman zaman anılan maddelerdeki değişikliklerle farklı kurallar öngörülmüş ise de; “kendi nam ve hesabına bağımsız çalışma” Bağ-Kur sigortalılığının temel ve ön koşulu olarak varlığını korumuştur. Başka bir deyişle, belirtilen bu ana koşulun gerçekleşmesinden sonra diğer kural ve unsurlar değerlendirilebilir.

01.10.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24'üncü maddesi ilk şekliyle, çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, sigortalılığın oluşumu için, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Kanun, Bağ-Kur'lu olabilme yönünden, söz konusu 24'üncü maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece Kanunun temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Kanun, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf ve sanatkâr sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir. Bu arada, 04.10.2000 tarihinde yürürlüğe giren 619 sayılı KHK ile vergi kaydı olanlar ile vergiden muaf olanlardan esnaf ve sanatkâr siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olanlar Bağ-Kur sigortalısı kabul edilmiş ve anılan KHK Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, 08.08.2001 tarihinde yürürlükten kalkmıştır. Ancak bu defa 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunla düzenleme aynen korunmuştur.

Davaya konu uyuşmazlıkta; davacının Bağ-Kur sigortalılık başlangıcı itibariyle 3165 sayılı Kanunla getirilen koşullar geçerlidir. Bu durumda, vergi mükellefiyetinin yanında esnaf ve sanatkârlar siciline kayıtlı olmak veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıtlı olmak da kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmak koşuluyla, zorunlu sigortalılık için yeterlidir.

Davacının; 20.01.1987 – 31.12.1987 ve 27.12.1991 – 23.02.1998 tarihleri arasında vergi kaydı, 21.04.1994 tarihinden itibaren devam eden Esnaf Sicil kaydı, 29.12.1997 tarihinden itibaren devam eden limited şirket ortaklığı ile 20.10.1987 – 17.02.1997 tarihleri arasında Çarşamba Bakkallar ve Esnaf Odası kaydı bulunmaktadır. Söz konusu vergi kaydına istinaden, 08.05.1987 tarihinde davalı Kurum kayıtlarına intikal eden bildirge ile 20.01.1987 tarihi itibariyle davacının, 1479 sayılı Kanun kapsamında Bağ-Kur tescili yapılmış, 27.05.2010 tarihine kadar sigortalı kabul edilerek primleri tahsil edilmiş ve 27.05.2010 tarihli tahsis talebine istinaden 01.06.2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmıştır. Ancak davalı Kurum tarafından yapılan denetim sonucunda; davacının oda kaydının dava dışı Ali Özcan adlı kişinin kaydında kazıntı ve silinti yapılmak suretiyle oluşturulduğu, kayıtta belirtilen odaya kabul yönetim kurulu kararının da anılan kişiye ait olduğu, davacının kaydını doğrulayan başka delil bulunmadığının anlaşılması üzerine; 01.01.1988 – 27.12.1991 tarihleri arasındaki sigortalılığı iptal edilerek sigortalılığı vergi kaydı ve limited şirket ortaklığı bulunan döneme hasredilmiş ve yaşlılık aylığı iptal edilmiştir.

Her ne kadar davacının oda kaydı geçersiz ise de; davacının uyuşmazlığa konu döneme ait primleri vergi kaydının sona erdiği tarihten itibaren davalı Kuruma düzenli ve eksiksiz olarak yatırdığının anlaşılması karşısında; davacının vergi kaydı ile limited şirket ortaklığı bulunmayan uyuşmazlığa konu 01.01.1988 – 27.12.1991 tarihleri arasındaki dönemde isteğe bağlı sigortalılık iradesinin bulunduğu kabul edilmelidir. Bu nedenle davacıya bağlanan yaşlılık aylığının kesilmesine dair Kurum işleminin iptaline ilişkin Mahkeme hükmü yerindedir. Ne var ki; oda kaydının geçerli olduğu ve davacının kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmasına devam ettiği kabulüne dayalı Mahkeme gerekçesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6217 sayılı Kanunun 30'uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen Geçici 3'üncü madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 438'inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Gerekçeli karar metninin son 10 paragrafı tümüyle silinerek yerine

Ne var ki; bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6217 sayılı Kanunun 30'uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen Geçici 3'üncü madde atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 438'inci maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Gerekçeli karar metninin son 10 paragrafı tümüyle silinerek yerine

“Her uyuşmazlık, dayandığı işlem veya olayların meydana geldiği tarihte yürürlükte olan yasal kurallara göre çözümlenmelidir. Davanın yasal dayanağını oluşturan 1479 sayılı Kanunun 24 ve 25'inci maddeleri, anılan Kanun kapsamındaki Bağ-Kur sigortalılığı koşullarını ve bu sigortalılığa yasal karine sayılan olguları belirlemektedir. Zaman zaman anılan maddelerdeki değişikliklerle farklı kurallar öngörülmüş ise de; “kendi nam ve hesabına bağımsız çalışma” Bağ-Kur sigortalılığının temel ve ön koşulu olarak varlığını korumuştur. Başka bir deyişle, belirtilen bu ana koşulun gerçekleşmesinden sonra diğer kural ve unsurlar değerlendirilebilir.

01.10.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Kanunun 24'üncü maddesi ilk şekliyle, çalışma olgusunun gerçekleşmesi yanında, sigortalılığın oluşumu için, kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu da aramıştır. Bu kuruluşlara kayıt tarihi ise, sigortalılığın başlangıcı yönünden, yasal karine kabul edilmiştir. 04.05.1979 tarihinde yürürlüğe giren 2229 sayılı Kanun, Bağ-Kur'lu olabilme yönünden, söz konusu 24'üncü maddenin öngördüğü meslek kuruluşlarına kayıtlı olma koşulunu kaldırmış, sadece Kanunun temel ilkesi olan kendi ad ve hesabına çalışma koşulunun gerçekleşmesi durumunda, sigortalılığın oluşacağını yeterli görmüştür. Buna karşın, 20.04.1982 tarihinde yürürlüğe giren 2654 sayılı Kanun bağımsız çalışanların sigortalı olabilmeleri yönünden vergi yükümlülüğünü öngörmüş, vergiden muaf olanların da kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olmaları durumunda yine sigortalı sayılacaklarını kabul etmiştir. 22.03.1985 yürürlük tarihli 3165 sayılı Kanun, sigortalılığa karine yönünden vergi kaydının, bu kaydın bulunmaması veya vergiden muaf olunması halinde, esnaf

ve sanatkâr sicili veya kanunla kurulu meslek kuruluşu kayıtlarının esas alınacağını belirlemiştir. Bu arada, 04.10.2000 tarihinde yürürlüğe giren 619 sayılı KHK ile vergi kaydı olanlar ile vergiden muaf olanlardan esnaf ve sanatkâr siciline veya kanunla kurulu meslek kuruluşlarına kayıtlı olanlar Bağ-Kur sigortalısı kabul edilmiş ve anılan KHK Anayasa Mahkemesi'nce iptal edilerek, 08.08.2001 tarihinde yürürlükten kalkmıştır. Ancak bu defa 02.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Kanunla düzenleme aynen korunmuştur.

Davaya konu uyuşmazlıkta; davacının Bağ-Kur sigortalılık başlangıcı itibariyle 3165 sayılı Kanunla getirilen koşullar geçerlidir. Bu durumda, vergi mükellefiyetinin yanında esnaf ve sanatkârlar siciline kayıtlı olmak veya kanunla kurulu meslek kuruluşuna usulüne uygun olarak kayıtlı olmak da kendi nam ve hesabına bağımsız çalışmak koşuluyla, zorunlu sigortalılık için yeterlidir.

Davacının; 20.01.1987 – 31.12.1987 ve 27.12.1991 – 23.02.1998 tarihleri arasında vergi kaydı, 21.04.1994 tarihinden itibaren devam eden Esnaf Sicil kaydı, 29.12.1997 tarihinden itibaren devam eden limited şirket ortaklığı ile 20.10.1987 – 17.02.1997 tarihleri arasında ... Bakkallar ve Esnaf Odası kaydı bulunmaktadır. Söz konusu vergi kaydına istinaden, 08.05.1987 tarihinde davalı Kurum kayıtlarına intikal eden bildirge ile 20.01.1987 tarihi itibariyle davacının, 1479 sayılı Kanun kapsamında Bağ-Kur tescili yapılmış, 27.05.2010 tarihine kadar sigortalı kabul edilerek primleri tahsil edilmiş ve 27.05.2010 tarihli tahsis talebine istinaden 01.06.2010 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı bağlanmıştır. Ancak davalı Kurum tarafından yapılan denetim sonucunda; davacının oda kaydının dava dışı ... adlı kişinin kaydında kazıntı ve silinti yapılmak suretiyle oluşturulduğu, kayıtta belirtilen odaya kabul yönetim kurulu kararının da anılan kişiye ait olduğu, davacının kaydını doğrulayan başka delil bulunmadığının anlaşılması üzerine; 01.01.1988 – 27.12.1991 tarihleri arasındaki sigortalılığı iptal edilerek sigortalılığı vergi kaydı ve limited şirket ortaklığı bulunan döneme hasredilmiş ve yaşlılık aylığı iptal edilmiştir.

Her ne kadar davacının oda kaydı geçersiz ise de; davacının uyuşmazlığa konu döneme ait primleri vergi kaydının sona erdiği tarihten itibaren davalı Kuruma düzenli ve eksiksiz olarak yatırdığının anlaşılması karşısında; davacının vergi kaydı ile limited şirket ortaklığı bulunmayan uyuşmazlığa konu 01.01.1988 – 27.12.1991 tarihleri arasındaki dönemde isteğe bağlı sigortalılık iradesinin bulunduğu kabul edilmelidir. Bu nedenle davacıya bağlanan yaşlılık aylığının kesilmesine dair Kurum işlemi iptal edilerek davacının davasının kabulüyle aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.” metninin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5447, Karar No: 2015/5632, Tarih: 14.04.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/5447 E.  ,  2015/5632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemece mağdurenin eylemlerin işlendiği tarihte onbeş yaşını doldurmayıp fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin gelişmediği kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de; mağdurenin 12.11.2009 tarihli anlatımında eylemlerin gerçekleştiği tarihe ilişkin olarak, ...’in eylemini anlatımdan 1-1,5 ay önce gerçekleştirdiğini beyan etmesi, ...’in de zaman konusundaki bu ifadeyi desteklemesi, yine sanık ...’un eylemlerinin ise son 1 ay içinde gerçekleştiğini belirtmesi karşısında, mağdurenin nüfus kaydına göre belirtilen tarihler itibariyle onbeş yaşını doldurduğu ve soruşturma evresinde Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi Sağlık Kurulundan alınan 03.06.2010 tarihli raporda ''Cinsel istismar suçunun hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğinin gelişmediği'' belirtilmiş ise de “WISCR zekâ testinde zekâ bölümü kat sayısının 70 olduğu, kendi yaş grubunda sınırda zekâ" olduğu ile ''Olayda iradesini etkileyen bir nedenin de bulunmadığının'' belirtilmesi ve mağdurede herhangi bir akıl hastalığı veya zayıflığı olduğuna ilişkin bir tespit bulunmaması karşısında, anılan rapor içeriği itibariyle yetersiz olduğundan, mağdurenin Adli Tıp Kurumunun ilgili ihtisas kuruluna sevkedilerek suç tarihi itibarıyla, akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı, varsa bu durumun hekim olmayanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği, tespit edilen zekâ durumunun kendisine yönelik cinsel istismar eyleminin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğine etkisi bulunup bulunmadığı, eyleme beden veya ruh bakımından mukavemete muktedir olup olmadığı hususlarında yeniden rapor alınmasından sonra sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4615, Karar No: 2014/8846, Tarih: 01.07.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/4615 E.  ,  2014/8846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kadirli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/11/2013

NUMARASI : 2013/564-2013/477

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22.11.2013 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 22.11.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Mehmetli Belediye Başkanlığı, kadimden beri kullandıkları Kölete mevkindeki su kaynağına, taşınmaza ve yola davalı S.. B..'nca müdahalede bulunulduğunu belirterek davalının taşınmaza, yola ve suya müdahalelerinin önlenmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın yargı yolu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK’nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7. maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

Ancak, On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1-Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2-Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

2-Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Somut olaya gelince; davacı ve davalı köylerin 6360 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen hükümleri gereğince tüzel kişiliği kaldırılarak mahalle olarak Kadirli ilçesinin belediyesine katılmaları nedeniyle görülmekte olan davada taraf sıfatları kalmadığından ve davacı ile davalı sıfatlarının birleşmesi nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerin katıldıkları belediyelere iadesine, 01.07.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6249, Karar No: 2025/3052, Tarih: 17.04.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/6249 E.  ,  2025/3052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/1493 E., 2024/1372 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

Aralarındaki irtibat nedeniyle, Dairemizin 2024/2073 Esas sayılı dosyası ile birlikte incelenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Şanlıurfa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 23.02.2024 tarihli ve 2023/264 Esas, 2024/101 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule karşı kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 29, 62, 53. maddeleri gereğince 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 30.04.2024 tarihli ve 2024/1493 Esas, 2024/1372 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sübuta, meşru savunmaya, meşru savunmada sınırın aşılmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 30.04.2024 tarihli ve 2024/1493 Esas, 2024/1372 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sübuta, meşru savunmaya, meşru savunmada sınırın aşılmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamına göre; bir bankanın avukatlığını üstlenen sanık ... ’nin, temyiz dışı katılan sanık ... ’ın kız kardeşi ... aleyhine giriştiği icra takibi kapsamında ev haczi yapması üzerine olaydan yaklaşık on gün önce ... tarafından darp edildiği, olay gününden bir gün önce de ...'ın yakınlarının haberleşerek olay sabahı bir kısmının aracında veya üzerinde sopa veya silah olduğu halde avukat olan sanık ... ’nin ofisinin önünde yaklaşık 35-40 kişi olacak şekilde toplandıkları, bu grubun içinde maktulün de bulunduğu, bu sırada evde iken durumu haber alan sanık ... ’nin yakınlarını arayarak araçla ofise gittikleri, araçlarını park edip ofisin bulunduğu yere doğru yaya olarak ilerledikleri sırada ofisin kuzey istikametinde, ... ailesine mensup birkaç kişiyi gördükleri, ... ailesi mensuplarının araçtan sopalar alarak oluşturdukları küçük grup halinde önde maktul ve ... olacak şekilde ... ailesinin bulunduğu yere doğru koştukları, bu sırada ... ailesi mensuplarının bulunduğu gruptan ayrılarak kendilerine doğru ellerindeki sopalarla gelmekte olan ... ailesi mensuplarına engel olmaya çalışan bir şahsa maktulün elindeki sopayla vurması üzerine, sanığın kardeşi ...’un silahla maktul ve ...’ın ayaklarının önüne yere doğru ateş açtığı, bunun üzerine ...’ın silahı ile havaya doğru ateş ettiği ve maktulle birlikte gri renkli aracın arkasına doğru saklanmak amacıyla gittikleri sırada ... ailesi grubundan olduğu değerlendirilen kimliği tespit edilemeyen mavi gömlekli bir şahsın koşar vaziyette gelerek ...’un bulunduğu yere doğru taş olduğu tahmin edilen bir cismi fırlattığı, ...’un bu hareketten sonra şahsın ayaklarının önüne yere doğru ateş etmesi üzerine, gri renkli aracın arkasında bulunan ...’ın ... ailesi mensuplarının bulunduğu yöne doğru kolu yere paralel olacak şekilde ateş etmeye başladığı, tam bu sırada önce Murat’ın ateş hattında bulunan sanığın amcasının oğlu ...’in vurulduğu ve aynı anda daha geride bulunan sanık ... ’nin kolunu 145 derece açıyla havaya kaldırarak ateş ettiği, akabinde sırasıyla sanığın abisi ... ve amcası ...’nin de vurularak yere düştükleri, bu sırada sanık ... ’nin de maktul ve katılan sanık ...’ın bulunduğu yöne doğru kolu yere paralel olacak şekilde çok sayıda ateş ettiği ve kısa bir süre sonra maktulün vurularak yere düştüğü ve toplamda bir kişinin ölümü ile üç kişinin yaşamsal tehlike geçirecek şekilde yaranması ile sonuçlanan olayda;

... ailesine mensup kişilerin haksız saldırısını defetme zorunluluğu altında ve yasal savunma şartları içinde hareket ettiği ve olayın gerçekleştiği hal ve koşullara göre savunmada aşırıya kaçmadığı anlaşılan sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 25 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/2-d maddeleri uyarınca beraati yerine, yazılı şekilde haksız tahrik altında silahla kasten yaralama suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi meşru savunma yönünden yerinde görüldüğünden Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin 30.04.2024 tarihli ve 2024/1493 Esas, 2024/1372 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca Şanlıurfa 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.04.2025 tarihinde karar verildi.