muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3213, Karar No: 2021/11821, Tarih: 21.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/3213 E.  ,  2021/11821 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin verilen ilk derece mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin reddi ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi kararı düzeltilmek suretiyle esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, taraf vekilleri tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile kamu düzenine aykırılık hali res'en gözetilmek suretiyle yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nce verilen hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki İstanbul İli, Çatalca İlçesi, Muratbey Mahallesi 628 parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin davalı tarafa ödenmesine, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddi ile kamu düzenine aykırılık hali resen gözetilmek suretiyle karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılan kısmın derhal ödenmesi yönünden hükmün düzeltilerek 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle davacı idare vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

1-) Karar kesinleştiğinde hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen fark bedelin derhal ödenmesi yönünde hüküm düzeltilmesine rağmen, ilk derece mahkemesinin karar tarihi itibariyle ödenemeyen bu miktara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10/9 fıkrası uyarınca işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin, fark bedelin derhal ödenmesine ilişkin istinaf karar tarihi olarak belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

1-) Karar kesinleştiğinde hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen fark bedelin derhal ödenmesi yönünde hüküm düzeltilmesine rağmen, ilk derece mahkemesinin karar tarihi itibariyle ödenemeyen bu miktara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10/9 fıkrası uyarınca işletilecek yasal faizin bitiş tarihinin, fark bedelin derhal ödenmesine ilişkin istinaf karar tarihi olarak belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-) Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ve Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı, 01.06.2019 gün 30791 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan kararı da göz önüne alındığında davacı idare lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'nin 2019/2064 Esas - 2020/1756 Karar sayılı ilamının;

a-) Hüküm fıkrasının (B) harfi ile gösterilen bendinin (2) numaralı maddesinde yer alan (bedele 13/07/2018 tarihinden ilk karar tarihi 26/12/2018 tarihine) ibaresinin hükümden çıkartılmasına, yerine (bedelin ilk kararla ödenmesine hükmedilen 1.065.339,00 TL’lik kısmına 13/07/2018 tarihinden ilk karar tarihi olan 26/12/2018 tarihine kadar, istinaf mahkemesinin kararıyla ödenmesine hükmedilen 94.628,20 TL’lik kısmına 13/07/2018 tarihinden istinaf karar tarihi olan 24/12/2020 tarihine) ibaresinin yazılmasına,

b-) Hüküm fıkrasının (B) harfi ile gösterilen bendinin vekalet ücretine ilişkin (7) numaralı maddesinin hükümden tamamen çıkartılmasına,

Hükmün böylece HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca DÜZELTİLEREK ONANMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 39. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6635, Karar No: 2015/25675, Tarih: 15.09.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/6635 E.  ,  2015/25675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/240243

MAHKEMESİ : Osmaniye 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/03/2013

NUMARASI : 2012/979 (E) ve 2013/438 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık R.. Y.. hakkında mağdur A.. A..'u kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

a) Sanık Rahim'in, mağdur Ahmet'in elinde sopa ile kendilerine doğru geldiğine, elindeki sopa ile önce kendisine ardından Aşkın'a vurduğuna, sonrasını aldığı alkolün etkisi ile hatırlamadığına, olayda boğazından yaralandığına, ancak kendisinde bıçak bulunmadığına dair savunmaları ile, sanık Aşkın'ın mağdur Ahmet'in elindeki sopa ile sanık Rahim'e vurmasından sonra araya girmesi üzerine mağdurun kendisine de sopa ile vurduğuna, aralarındaki boğuşma sırasında yolun kenarında bulunan su kanalına düştüklerine, akabinde sanık Rahim'in de su kanalına geldiğine ve boğazım diye bağırmaya başlaması üzerine sanık Rahim'in boğazından bıçakla yaralandığını anladığına, daha sonra mağdur Ahmet'in elinden aldığı bıçakla rastgele mağdura vurduğuna dair savunmalarına, yine mağdur Ahmet'in elinde bulunan sopa ile sanıkların üzerlerine doğru yürüdüğüne, aralarında kavganın başladığına, karşılıklı olarak birbirlerine vurduklarına, üzerinde taşıdığı bıçağı rastgele sağa sola sallaması sırasında sanık Rahim'in yaralandığına, bıçağı fırlatıp kaçmaya başladığı sırada sağ göğüs hizasında bir acı hissettiğine, koltuk altından kanlar akmaya başladığına, geriye döndüğünde kendisini bıçaklayanın sanık Aşkın olduğunu gördüğüne, kaçmaya çalışırken ayağının takılması üzerine yere düştüğüne ve sanık Aşkın'ın gelerek her iki ayağından kendisini bıçakladığına dair beyanlarına, sanık Rahim'in “sağ alt çene kısmında 5x2 cm.'lik cilt - cilt altı kesi, göğüs sol bölgede 1x1, 2x1 ve 3x2 cm.'lik cilt - cilt altı kesi mevcut olduğu, hayati tehlikesi bulunmadığı, basit tıbbi müdahale ile düzeleceğini belirtir.” Osmaniye Devlet Hastanesi'nce tanzim edilen 03/11/2012 tarihli genel adli muayene raporu içeriğine göre; mağdur Ahmet'in hayati tehlike geçirecek nitelikte kasten yaralanması suçuna sanık Rahim'in ne şekilde iştirak ettiği değerlendirilip tartışılmadan, yetersiz gerekçeyle sanık Rahim hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre;

b) Sanıklar Rahim ile Aşkın'ın, mağdur Ahmet'in sopa ile gelerek kendilerine vurmasından sonra kavganın başladığına dair savunmaları ile mağdur Ahmet'in elinde bulunan sopa ile sanıkların üzerlerine yürüdüğüne, akabinde kavganın başladığına, ancak kavga sırasında sopa ile kendilerine vurmadığına dair beyanları karşısında, sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçunu haksız tahrik altında işleyip işlemediği irdelenip, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

c) Sanığın, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacaklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

d) 6352 sayılı Kanunun 100. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 324/4. maddesi ek cümlesinin "Devlete ait yargılama giderlerinin 21/07/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir.” hükmüne rağmen, sanığın payına düşen terkin tutarının altındaki yargılama giderinin sanığa yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeple 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA,

2) Sanık A.. B.. hakkında mağdur A.. A..'u kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

a) Sanık Rahim ile Aşkın'ın, mağdur Ahmet'in sopa ile gelerek kendilerine vurmasından sonra kavganın başladığına dair savunmaları ile mağdur Ahmet'in

elinde bulunan sopa ile sanıkların üzerlerine yürüdüğüne, akabinde kavganın başladığına, ancak kavga sırasında sopa ile kendilerine vurmadığına dair beyanları karşısında, sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçunu haksız tahrik altında işleyip işlemediği irdelenip, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

b) Sanığın, kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesinde belirtilen hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilirken, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-c maddesinde belirtilen hakları kendi altsoyu üzerinde koşullu salıverilme tarihine kadar, kendi altsoyu dışındakiler bakımından hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar kullanamayacaklarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c) 6352 sayılı Kanunun 100. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 324/4. maddesi ek cümlesinin "Devlete ait yargılama giderlerinin 21/07/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir.” hükmüne rağmen, sanığın payına düşen terkin tutarının altındaki yargılama giderinin sanığa yükletilmesine karar verilmesi,

c) 6352 sayılı Kanunun 100. maddesiyle değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunun 324/4. maddesi ek cümlesinin "Devlete ait yargılama giderlerinin 21/07/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilir.” hükmüne rağmen, sanığın payına düşen terkin tutarının altındaki yargılama giderinin sanığa yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeple 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19759, Karar No: 2013/6546, Tarih: 03.04.2013

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/19759 E.  ,  2013/6546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacı ile davalı ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazası nedeniyle sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının karşılanması istemine ilişkindir.

Mahkemece, maddi tazminat talebinin reddine ve 7.500,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 18.10.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının geçirdiği zararlandırıcı olayın kurum tarafından iş kazası olarak kabul edildiği, Mahkemece, Sulh Ceza Mahkemesince aldırılan 20.05.2008 tarihli kusur raporunun esas alındığı ve bu rapora göre davacının 2/8, davalı ...' in 4/8, davalı ...' in 2/8 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği ve yine hükme esas alınan Kayseri Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 22.4.2010 tarihli raporunda özetle; davacının sosyal sigortalar sağlık işlemleri tüzüğüne göre maluliyet oranının % 16 olduğunun belirtildiği anlaşılmıştır.

Bu tür davalarda sigortalıda oluşan iş göremezlik oranının tazminat miktarını doğrudan etkileyeceği açıktır.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa’nın 19. maddesidir. Anılan maddeye göre iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum sağlık kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalının sürekli iş göremezlik gelirine hak kazanacağı, iş kazası ve meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezlik hallerinde meslekte kazanma gücündeki kayıp oranının belirlenmesine ve bu maddenin uygulanmasına ilişkin diğer usul ve esasların Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenleneceği bildirilmiştir. Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 45. maddesinde sürekli iş göremezlik gelirinin iş kazası veya meslek hastalığı sonucu oluşan hastalık ve özürler nedeniyle Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurulları tarafından verilen raporlara istinaden Kurum Sağlık Kurulunca meslekte kazanma gücü en az %10 oranında azalmış bulunduğu tespit edilen sigortalıya bağlanacağı bildirilmiştir.

Öte yandan 5510 sayılı Yasa’nın 95. maddesine göre "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usûl ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usûlüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir.Usûlüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usûlüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usul ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir.

Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşleri Yönetmeliğinin Geçici 1. maddesinde; Bu Yönetmeliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce çalışma gücü kaybı, iş kazası, meslek hastalığı, vazife malullüğü, harp malullüğü sonucu meslekte kazanma gücü kaybı ile erken yaşlanma durumlarının tespiti talebinde bulunan sigortalılar ve hak sahipleri için, yürürlükten kaldırılan ilgili sosyal güvenlik mevzuatının 5510 sayılı Yasa’ya aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı, 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahli Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum Sağlık Kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kurulunca inceleneceği bildirilmiştir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı Kararı da bu yöndedir.

Somut olayda; yukarıda açıklanan yasal düzenlemeye aykırı olarak Kayseri Adli Tıp Şube Müdürlüğünün raporu esas alınarak karar verilmesi isabetsiz olmuş ve davacının maruz kaldığı iş kazasının meydana gelmesinde davacının ve davalının kusur oranlarının hiç bir kuşkuya yer bırakmadan iş güvenliği uzmanlarından oluşan 3 kişilik bilirkişi heyetinden alınan rapor ile bilirkişi kurulu raporu sonucuna göre karar verilmesi gerekirken Sulh Ceza Mahkemesince aldırılan kusur raporuna göre karar verilmesi de doğru olmamıştır.

Yapılacak iş; Bu durumda sigortalı yararına hükmedilecek maddi ve manevi tazminat miktarını doğrudan etkilemesi nedeniyle işçide oluşan sürekli işgöremezlik oranının 5510 sayılı Yasa'daki düzenlemeye uygun olarak hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeksizin saptanması ve iş güvenliği uzmanlarından oluşan 3 kişilik bilirkişi heyetinden oluşan bilirkişi kurulundan rapor alınarak çıkacak sonuca göre TBK 55. madde gözetilerek hesap yaptırılarak yeniden bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde tarafların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair yönlerin incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacı ve davalı ...'e iadesine, 03.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/94, Karar No: 2010/120, Tarih: 25.05.2010

**Ceza Genel Kurulu         2010/9-94 E.  ,  2010/120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname : 2009/102242

Yargıtay Dairesi : 9. Ceza Dairesi

Sanık M.  Y..’ün tedbirsizlik ve dikkatsizlik sonucu ölüme ve yaralamaya neden olmak suçundan, 5237 sayılı TCY’nın 85/2, 62/1 ve 50/1-a maddeleri uyarınca sonuç olarak 18.200 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Adana 4. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 21.11.2006 gün ve 51-272 sayılı hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosyayı inceleyen Yargıtay 9. Ceza Dairesince 03.06.2008 gün ve 8832-7135 sayı ile;

“Hükümden sonra yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesiyle değişik CMK.nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin düzenleme karşısında suçun niteliği, hükmolunan cezanın tür ve miktarı gözetilip dosyada bulunan adli sicil kaydı da değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması” isabetsizliğinden bozulmuştur.

Yerel mahkeme ise 25.12.2008 gün ve 273-416 sayı ile;

“5728 sayılı Yasanın 562. maddesiyle değişik CMK’nun 231/5. maddesi uyarınca yargılama sonucunda hükmolunan cezanın 2 yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezası olması halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilme olanağının bulunduğu, CMK nun 231/7. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi halinde hürriyeti bağlayıcı cezanın seçenek yaptırımlara dönüştürülemeyeceği, sanık hakkında hükmolunan sonuç cezanın 2 yıl 6 ay hapis cezası olması nedeniyle bu miktar ceza için CMK’nun 231. maddesinin uygulanmasına yasal olanak bulunmadığı” gerekçesiyle ilk hükümde direnmiştir.

Bu hükmün de sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay C.Başsavcılığının “onama” istemli 08.04.2010 gün ve 102242 sayılı tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca incelenmiş, aşağıda belirtilen gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Taksirle ölüme ve yaralamaya neden olma suçundan, 5237 sayılı TCY’nın 85/2 ve 62/1. maddeleri uyarınca sanığa hükmolunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının aynı yasanın 50/1-a ve 52/2. maddeleri gereğince beher günü 20 Liradan adli para cezasına dönüştürülerek sonuç olarak 18.200 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen somut olayda, Özel Daire ile yerel mahkeme arasındaki uyuşmazlık, taksirli suçlarda, adli para cezasına çevrilen iki yıldan fazla hapis cezaları yönünden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilemeyeceğine ilişkindir.