muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/9629, Karar No: 2015/22122, Tarih: 09.03.2015

Oluşa, sanığın savunmalarına, şikayetçilerin aşamalardaki beyanlarına, teşhis tutanağına ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, bu şekilde gerçekleştirdiği sabit görülen eylemlerinin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 158.maddesinin 2.fıkrasındaki nitelikli dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için suç failinin ismen söylemese bile kimden söz edildiğini karşı tarafın anlayacağı şekilde makamı, rütbesi, ünvanı ve lakabını söylediği kamu görevlilerini tanıdığını hatırının sayıldığını, işini yaptıracağını söyleyerek mağduru kandırması gerektiği somut olayda, sanığın, belli bir kamu görevlisi yanında hatırı sayıldığından ve ilişkisi olduğundan bahsetmeksizin, sadece belediye başkan yardımcıları ve müdürlerini tanıdığına dair yalan söyledikten sonra şikayetçi ...'tan haksız çıkar sağladığı anlaşılmakla; TCK'nın 158/2 maddesinde tanımlanan suçun yasal unsurlarının oluşmadığının anlaşılması karşısında tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, ... ile ...'e yönelik dolandırıcılık eylemleri nedeniyle uygulama yapılırken 20 gün adli para cezasının belirlenip, aynı kanunun 62/1 maddesi gereğince 1/6 oranında indirime yapıldıktan sonra sanığın 16 gün adli cezası ile cezalandırılması gerekirken hesaplama hatası yapılarak 17 gün adli para cezası ile cezalandırılması suretiyle 1 gün fazla para cezası tayini,

Bozmayı gerektirmiş olduğundan hükümlerin, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkında, ... ile ...'e yönelik suçlarından kurulan hükümlerde yer alan "5237 sayılı TCK'nın 157/1, 62, 52/2 maddeleri gereğince sonuç olarak verilen 17 gün adli para cezası karşılığı aynı yasanın 52. maddesi gereğince günlüğü 20.00 TL 'den olmak üzere 340 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ifadelerinin yerine "5237 sayılı TCK'nın 157/1 maddesi gereğince 20 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 62. maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak sanığın 16 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 52/2 maddeleri gereğince verilen 16 gün adli para cezası karşılığı günlüğü 20.00 TL'den olmak üzere sonuç olarak 320.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" şeklinde yazılmak suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10031, Karar No: 2019/11803, Tarih: 21.10.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/10031 E.  ,  2019/11803 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Matematik öğretmeni olan sanığın, olay günü karnesini almak için öğrenim gördüğü okula gelen mağdureyi boş olan koridorda öpmesi şeklinde gerçekleşen olayda; mağdureyle birlikte okula geldiği belirtilen tanık ...’ün aşamalarda dinlenmediği anlaşıldığından, mağdure ile sanık arasındaki eğitici öğretici ilişkisinin tespiti bakımından tanık Fatmagül’ün dinlenmesi ve suç tarihi itibarıyla sanığın eğitici öğretici sıfatının olup olmadığının araştırılması sonrasında hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3840, Karar No: 2014/5370, Tarih: 20.01.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/3840 E.  ,  2014/5370 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2011/141198

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/12/2010

NUMARASI : 2010/109 (E) ve 2010/703 (K)

SUÇ : 4926 sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Katılan idare vekilinin, sanık C.. Y.. hakkında kurulan hükme yönelik temyizine göre yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre, katılan idare vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık M.. Y.. müdafiilerinin temyizi ile katılan idare vekilinin bu sanığa yönelik temyizine gelince;

1-Sanığın yetkilisi bulunduğu ... Yağ ve Gıda firması adına, kendi üretimlerinde hammadde olarak kullanmak üzere ithal lisansı kapsamında, 3250/04.07.2005 sayı - tarihli gümrük giriş beyannamesi ile vergiden muafen ithal edilen ayçiçeği tohumunun A. S.. firmasına 14.07.2005 tarihli faturayla satılması, söz konusu beyannamenin ekinde yer alan Eur. 1 Dolaşım Sertifikalarının Consignee (Alıcı) kutusunda; Notify: A. S..Yağ ve Gıda Ensdüstrisi Tic. Ltd. Şti. Yazılı olması ve ithalat bedeli olan 35.435,73 USD paranın .. Yağ ve Gıda Firmasına A. S...Firması tarafından havale edildiğinin dosya kapsamından anlaşılması karşısında, dava konusu muafen gerçekleştirilen ithalatın baştan beri A. S.. tarafından kendi firması adına yapıldığının kabulü gerektiği; bu kabule göre de sanığın gerçekte gümrük kontrolü altında işlenmek üzere vergiden muafen eşya ithal etme hakkı bulunmayan şahsa ait eşyayı kendilerine aitmiş gibi sahte içerikli belgelerle yurda ithal etme fiilini işlediğinin sabit olduğu, eylemin; suç tarihinde yürürlükte bulunan 4926 sayılı Kanun'un 3/1-c madde bendinde öngörülen, "Gerçeğe aykırı belge ile gümrük idaresini yanıltarak, vergilerini hiç ödememek veya eksik ödemek, ...suretiyle eşya ithal veya ithale teşebbüs etmek." ve 31.03.2007 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5607 sayılı Kanun'un 3/2 madde fıkrasında öngörülen "Eşyayı, sahte belge kulanmak suretiyle gümrük vergileri kısmen veya tamamen ödenmeksizin ülkeye sokan kişi, bir yıldan beş yıla kadar hapis ve on bin güne kadar adli para cezası ile cezalandırılır." hükümleri kapsamında kaldığı nazara alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununda atılı eylemin müeyyidesi adli para cezasını, 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununda ise hürriyeti bağlayıcı cezanın yanında adli para cezasını da içermekte olduğu; kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCK.nun 50.maddesi gereğince adli para cezasına veya diğer seçenek yaptırımlara çevrilmesi halinde verilen sonuç ceza itibariyle 5607 sayılı yasanın sanık lehine olabileceği gözetilerek;

2- 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununda atılı eylemin müeyyidesi adli para cezasını, 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununda ise hürriyeti bağlayıcı cezanın yanında adli para cezasını da içermekte olduğu; kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezanın 5237 sayılı TCK.nun 50.maddesi gereğince adli para cezasına veya diğer seçenek yaptırımlara çevrilmesi halinde verilen sonuç ceza itibariyle 5607 sayılı yasanın sanık lehine olabileceği gözetilerek;

Olaya suç tarihinde yürürlükte bulunan 4926 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu ile suç tarihinden sonra 31.03.2007 tarihinde yürürlüğe giren 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanununun ilgili bütün hükümleri uygulanarak elde edilecek sonuçların birbiriyle karşılaştırılması ve karar yerinde tartışılması suretiyle lehe olan yasanın belirlenmesi ve sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, denetime olanak verecek şekilde bu husus tartışılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanık M.. Y.. müdafilerinin temyizi ile katılan gümrük idaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 20.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4156, Karar No: 2019/5851, Tarih: 25.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/4156 E.  ,  2019/5851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 4. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 21.03.2018 tarih ve 2017/180-2018/106 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalılar vekilleri tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirket ile diğer davalı ...’de yayınlanmak üzere hazırlanan “KELOĞLAN” adlı çizgi filmin 2. sezon senaryolarını yazmak üzere anlaştıklarını, 11. bölümden sonra aralarındaki anlaşmanın sona erdiğini, bu süreçte müvekkilinin senaryoyu zenginleştirip yeni tiplemeleri dahil ettiğini, müvekkilinin senaryo yazmayı bıraktıktan sonra yayınlanan bölümlerde yine bu tiplemelerin kullanıldığını, 12. bölümden sonra da adının senarist olarak jenerikte yer aldığını, bu durumun maddi manevi hak ihlali olduğunu ileri sürerek, FSEK 68’e göre zararın 3 katı olacak biçimde tazminatın, haksız fiil tarihlerinden başlayacak avans faizi ile şimdilik 1.000,00 TL olarak tahsilini, yaratılan karakterlerin kullanımın önlenmesini, bu tiplerin başka şekillerde (baskı ya da bardak, t-shirt gibi materyaller üzerine) kullanımının engellenmesini, 10.000,00 TL manevi tazminata karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davacının senaryo yazmaya başlamadan önceki halinde de dizide benzer karakterler olduğunu, davacının yalnızca diyalog yazma görevinin olduğunu, tiplemelerin davacı başladığında da hazır olduğunu, davacının elbirliği ile eser sahipliği olan bu alanda tek başına dava açma yetkisi olmadığını, tiplemelerin aleniyet tarihinin 06.03.2009 tarihi olduğunu, TRT’nin davacı senaryoya başlamadan önce senaryoyu onayladığı, davacının senaryonun mali ve fikri haklarını devrettiği, eğer tiplemeler kendisine ait olsaydı onu da devre dahil edebileceğini, devamlı yayınlarda tiplemelerin de devam edeceğini, tazminat taleplerinin fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, husumet itirazı ve zamanaşımı def’inde bulunmuş, davacının eseri işleme hakkını devrettiğini, devirde tiplemeye dair bir hususa yer vermediğini, kendisine mal ettiği çoğu hususun anonim olduğunu, ikinci sezondaki tiplerin birinci sezonda da var olduğunu, üç kata kadar tazminat isteyebilmesi için ihtar göndermesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Kurum vekili, husumet itirazı ve zamanaşımı def’inde bulunmuş, davacının eseri işleme hakkını devrettiğini, devirde tiplemeye dair bir hususa yer vermediğini, kendisine mal ettiği çoğu hususun anonim olduğunu, ikinci sezondaki tiplerin birinci sezonda da var olduğunu, üç kata kadar tazminat isteyebilmesi için ihtar göndermesi gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı, iddia, savuma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının 2. sezon 1-11. bölümlerin senaryolarının sahibi olduğu, davacının yazmadığı bölümlerde senarist olarak adının geçmesinin manevi hak ihlali olduğu, dava konusu tiplemelerin davacı tarafından yaratıldığı, davacının hak devri yaptığı bölümler dışında bu tiplemelerin kullanılmasının maddi-manevi hak ihlali olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile FSEK 68. maddesi kapsamında taleple bağlı kalınarak 1.000.- TL maddi tazminata, 10.000.- TL manevi tazminata, dava konusu tiplemelerin kullanılmasının önlenmesine, muhtemel tecavüzün men’ine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar ayrı ayrı temyiz etmiştir.

1- Dava, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu kapsamında eser sahipliğinden kaynaklanan maddi manevi tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda, davacının, TRT’de yayınlanan “Keloğlan” isimli çizgi filmin 2. sezonunun ilk 11 bölümünün senaryosunu yazdığı ve bu eserlerden doğan hakkını FSEK 52. maddesi uyarınca davalı tarafa devrettiği hususunda ihtilaf yoktur.

Bir eser içerisinde kullanılan canlı veya cansız nesneler için kullanılan karakterler/kişilikler yerine göre 07.06.1995 gün ve 4110 sayılı K. ile getirilen 5846 s. FSEK 4/1 f. – 8 uyarınca güzel sanat eseri, yerine göre de FSEK 83. maddesi uyarınca eserin alameti olarak korunacaktır.

Bir tiplemenin FSEK 4/1 f – 8 uyarınca güzel sanat eseri olarak korunabilmesi için, başkalarınca tiplemenin özellikle iki veya üç boyutlu görüntüsünün izinsiz olarak kullanılması gerekir. Buna karşılık, FSEK 83. maddesi uyarınca bir tiplemenin “eserin alameti” olarak korunabilmesi için, Dairemizin uygulaması doğrultusunda, henüz bir görüntü olarak karşımıza çıkmamış ve sadece orijinal bir edebi ad olarak tipleme adlarının ya da görüntü olarak karşımıza çıkmış olsa bile eserin görüntüsü değil de salt orijinal edebi tipleme adlarının başkalarınca haksız rekabet oluşturacak şekilde izinsiz olarak kullanılması gerekir (Dairemizin 22.10.1991 gün ve 1996/6769 – 7173 sayılı kararı).

Somut olayda davacının sadece senaryo yazarı olduğu ve yazmış olduğu senaryoda yer alan “Balkız, Kara, Sivri, Örgülü, Dede-Bilgecan, Kirpi-Prenses, Balkızın Annesi, Sinek, İnatçı, Tomurcuk, Kısa-Huysuz, Uzun, Karavezir” çizgifilm karakterlerini oluşturduğu, ancak söz konusu karakterlerin grafik görünümlerinin başkalarınca oluşturulduğu ve davacının çizgi film grafikleri ve görüntüleri üzerinde bir hakkının bulunmadığı, bu durumda davacı tarafından senaryo yazımı sırasında oluşturulan edebi karakter adlarının ancak FSEK 83. maddesi kapsamında eser alametleri kapsamında korunabileceği anlaşılmaktadır.

Eserden doğan mali haklar, bir kere devredildikten sonra, gerek eserin ad ve alametleri, gerekse o eserin bir parçası olan anlık görüntüler veya FSEK 4/1 f. – 8 anlamında eser tiplemeleri gibi eserin bölünmez parçalarına (mütemmim cüz) dayalı mali hakların devredilmediği söylenemez. O halde, yasal yoldan mali hakları devrolunan eserin kullanılması çerçevesinde, eserden doğan alametin ve tiplemelerin kullanımının da hukuka uygun kabul edilmesi gerektiği halde, Mahkemece, davacının, davaya konu eserin tipleme kullanımından doğan hakkını devretmediği gerekçesiyle ve FSEK 52. maddesine yanlış anlam verilmek suretiyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış ve bu sebeple kararın temyiz eden davalılar lehine bozulması gerekmiştir.

2- Mahkemece, davacı senaryo yazarının, dava konusu çizgi filmin 12. bölüm itibariyle yayınlanan bölüm jeneriklerinde, adının senarist olarak kullanılmasının, haksız olduğu gerekçesiyle manevi tazminata karar verilmiş ise de; eserin bir bütün olarak kabulü ile bir kısmında senaryo yazarlığı yapan kişinin adının kullanılmasında hukuka aykırılık bulunmadığına ve davacının yarattığı ve mali haklarını devrettiği eserin adı ile alameti niteliğindeki tiplemelerinin hukuka uygun kullanımının devamı nedeniyle, senaryo yazarı olarak adının kullanılması hukuka aykırılık değil uygunluk sebebi olduğu halde hatalı gerekçeyle manevi tazminata hükmedilmesi doğru olmamış hüküm bu nedenle davalar yararına bozulması gerekmiştir.

3- Kabule göre; bir eserin kendisi değil de eserden doğan tiplemenin, 3. kişiler tarafından haksız olarak kullanılması halinde, Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre FSEK 83. madde doğrultusunda, ancak haksız rekabetten doğan tek katı tazminat talep edilebilecek iken tek başına eser niteliği bulunmayan tiplemelerin kullanımına, eserden doğan hak ihlali vasfı yüklenerek FSEK 68. maddesi uyarınca tazminat hükmü kurulması doğru olmamış, kararın bu nedenle de davalılar yararına bozulması gerekmiştir.

4- Bozma sebep ve şekline göre; davalıların yukarıdaki bentler dışında kalan sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

4- Bozma sebep ve şekline göre; davalıların yukarıdaki bentler dışında kalan sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1), (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalılar yararına BOZULMASINA, (4) numralı bentte açıklanan nedenlerle davalıların sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 25/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16493, Karar No: 2014/23095, Tarih: 07.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/16493 E.  ,  2014/23095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı ...'e yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14711, Karar No: 2015/2571, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/14711 E.  ,  2015/2571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2016, Karar No: 2015/815, Tarih: 22.01.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/2016 E.  ,  2015/815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada..... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 14/11/2013 tarih ve 2011/152-2013/202 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 20.01.2015 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete sigortalı bulunan dava dış...'ye ait emtianın, davalıya ait depoda iken 08/09/2009 tarihinde yağmur sularının çatıdan içeri akması sonucu hasarlandığını, toplam 103.490,72 Euro tutarındaki hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini ileri sürerek, anılan meblağın 29/04/2010 ödeme tarihinden itibaren döviz faiziyle birlikte fiili ödeme günündeki TL karşılığının davalıdan rücuen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlara ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının dava konusu emtianın uğradığı hasardan sorumluluğunun eBK'nın 58. maddesinden (TBK'nın 69. maddesi) değil, sözleşmesel yükümlülüğe aykırılıktan (eBK'nın 96. maddesi, TBK'nın 112. maddesi) kaynaklandığı, davalının davaya konu emtiayı dava dışı sigortalı ile arasındaki ardiye sözleşmesi gereğince dış etkenlere karşı emniyetli bir yerde muhafaza yükümünün (sözleşmenin 4.3. maddesi, eBK'nın 463/1. maddesi) bulunduğu, yoğun yağmurun da şüphesiz bu dış etkenler arasında mütalaa edilmesi gerektiği, somut olayda hatalı yapılmış ve bakımı eksik depo çatısının şiddetli yağmurda biriken suyu depo içine sızdırmasının, davalının söz konusu emtiayı çatısı kusurlu ve yağmura karşı koruma sağlayamayacak durumdaki bir depoda tuttuğunu, böylece de emtiayı dış etkenlere karşı emniyetli bir yerde muhafaza etmediğini gösterdiği, şiddetli yağmurun veya çatıdaki yapım hatası ve bakım eksikliğinin, davalı davranışı ile zarar arasındaki illiyet bağını kesecek ya da davalının kusurunu azaltacak nitelikte görülemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne, 103.490,72 EURO'nun 29/04/2010 ödeme tarihinden itibaren işleyecek EURO faizinin fiili ödeme günündeki TL karşılığının davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.