muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/21464, Karar No: 2014/18318, Tarih: 23.09.2014

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibinin bakiye ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, işçinin bakiye ömrü ile sınırlıdır. Önceki hesap yöntemlerinde, kız çocuklarının bakım ihtiyaçları, evlenme çağlarının kural olarak kentlerde geldiği kabul olunan 22 yaşla, köylerde ise 18 yaşla sınırlı tutulması gereği varsayımsal olarak kabul olunmakta idi. Kız çocuklarının evlenme yaşlarının, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik durumuna, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre değişiklik arz ettiği gözetildiğinde, Türkiye İstatistik Kurumunca bölgelere göre düzenlenen evlenme yaşı istatistiklerinden yararlanılarak belirlenmesi tazminat hesap ilkelerine daha uygun olacaktır. Erkek çocuklar için 18 yaşla, orta öğretim halinde 20 yaşla, yüksek öğretim halinde 25 yaşla sınırlı tutulması gerekir. Ancak çocukların içinde bulundukları koşullara göre, yükseköğrenim görebileceklerinin kabulünün gerektiği hallerde 25 yaşına kadar destekten yararlandırılmalarının gerekeceği kabul olunmalıdır.

Somut olayda; davalı işveren şirket yönünden, gerçek zararın yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenmesi ve ilk peşin sermaye değerli gelirle karşılaştırılarak düşük (az) olan tutarın davalıların kusur oranı toplamına uygulanarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yetersiz hesap raporunda belirlenen gerçek zarar esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

Somut olayda; davalı işveren şirket yönünden, gerçek zararın yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenmesi ve ilk peşin sermaye değerli gelirle karşılaştırılarak düşük (az) olan tutarın davalıların kusur oranı toplamına uygulanarak hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yetersiz hesap raporunda belirlenen gerçek zarar esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

3- 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin dördüncü fıkrası, üçüncü kişinin sorumluluğunu düzenlemekte olup; buna göre, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilebilecektir.

Üçüncü kişinin rücu alacağından sorumluluğu kusur sorumluluğu esasına dayanır. Bir başka ifadeyle; üçüncü kişi, ancak kusurlu bir hareketinin varlığı halinde rücu alacağından sorumludur.

İş kazası, meslek hastalığı ve hastalığın üçüncü kişinin kusuru sonucunda meydana gelmesi halinde rücu edilecek miktar ise; sigortalı ya da hak sahiplerine yapılan ödemelerin tümünün, bağlanacak gelirlerin ise başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, davalıların toplam kusur karşılığından oluşmaktadır.

Somut olayda; davalı H.. B..’nın sorumlu olduğu miktar belirlenirken, hak sahibine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirden oluşan Kurum zararının yarısının, davalıların toplam kusur oranı karşılığına hükmedilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile gerçek zarar miktarının yarısının kusur karşılığına hükmedilmesi, isabetsizdir.

Mahkemece, yukarıda açıklanan esaslar doğrultusunda araştırma yapılarak elde edilecek sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalılara iadesine, 23.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3145, Karar No: 2014/14672, Tarih: 13.06.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/3145 E.  ,  2014/14672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2013/188333

MAHKEMESİ : Balıkesir 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/04/2013

NUMARASI : 2013/216 (E) ve 2013/260 (K)

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suç tarihinde bir kavga olayını ihbar alan kolluğun olay yerinde bulunan şahıslardan, sanığın bıçak taşıdığını öğrendiği ve sanığın polise taşıdığını belirterek teslim ettiği, bıçağın 6136 sayılı Kanun'un 4. maddesi gereği yasak nitelikteki bıçaklardan olmadığı anlaşılmakla birlikte, önceki gün saldırıya uğradığını belirten sanığın bıçağı imal ediliş amacının dışına çıkarak sırf saldırı amacıyla taşıma eyleminin 6136 sayılı Yasanın 15/4. madde ve fıkrasına uyduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3867, Karar No: 2018/4145, Tarih: 31.05.2018

**14. Ceza Dairesi         2018/3867 E.  ,  2018/4145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Eziyet (sanıklar haklarında üçer kez); basit cinsel saldırı ve özel belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek (sanık ...)

HÜKÜM : Sanıkların atılı suçlardan mahkûmiyetlerine dair Burdur Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 13.04.2017 gün ve 2016/255 Esas, 2017/75 Karar sayılı hükümlere yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine, sanıklar... ile....'nun temyiz istemlerinin reddine

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler ile temyiz isteminin reddine dair Ek kararlar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ... ile...'nun temyiz istemlerinin reddine dair Ek kararların incelenmesinde;

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz istemlerinin reddine dair verilen ek kararlar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanıklar ... ile ...'nun yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararların ONANMASINA,

Sanık ... hakkında eziyet ve özel belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde,

Hükmedilen cezaların miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanığın anılan hükümlere ilişkin temyiz isteminin aynı Kanunun 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık ... hakkında basit cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince,5271 sayılı CMK'nın 288 ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler nazara alınıp aynı Kanunun 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri ile sanığın temyiz dilekçesinde belirttiği nedenler de gözetilerek yapılan değerlendirmede, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından gerçekleştirilen inceleme neticesinde vaki istinaf başvurusunun esastan reddine dair verilen hükme yönelik temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 302/1. madde ve fıkrası gereğince esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 31.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2512, Karar No: 2010/603, Tarih: 12.02.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/2512 E.  ,  2010/603 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu, tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 115 ada 10 parsel sayılı 17552,71 m2 yüzölçümündeki taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğundan söz edilerek ve kadim kullanıma dayanılarak mera niteliğiyle sınırlandırılmıştır. Davacı ... vergi kaydına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm davalı hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davacı tarafın tutunduğu vergi kaydının dava konusu taşınmazı kapsadığı gerekçe gösterilerek hüküm kurulmuş ise de yerel mahkemenin vardığı sonuç dosya içeriğine uygun düşmemektedir.

Davacı tarafın tutunduğu 1937 tarih 202 tahrir numaralı vergi kaydında tarif edilen sınır yerleri dikkate alındığında, vergi kaydının değişebilir ve genişletilmeye elverişli sınırlı kayıtlardan olduğu, bu nedenle kapsamının 3402 sayılı Kadastro Kanununun 20. maddesi hükmü uyarınca yüzölçümüyle belirlenmesinin zorunlu olduğu kuşkusuzdur. Gerçekten, davacının dayandığı vergi kaydının kuzey ve güney sınırları hali olarak tarif edilmiş olup, eylemli olarak da dava konusu taşınmazın kuzey ve doğusunda 9 ve 12 parsel sayılı mera taşınmazlarının bulunduğu anlaşılmaktadır. Hâl böyle olunca dayanılan vergi kayıt miktar fazlasının meradan kazanıldığının kabulü gerekir. Kural olarak, meralar üzerinde sürdürülen zilyetlik süresi ne olursa olsun hukukça değer taşımaz. Mahkemece bu olgular dikkate alınarak davanın kısmen kabulü ile batı, güney ve kuzey sınırı esas alınarak davacı tarafın tutunduğu vergi kayıt miktarı teknik bilirkişi haritasında belirlenerek davacı taraf adına tesciline, geriye kalan taşınmaz bölümünün mera niteliği ile sınırlandırılmasına karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek taşınmazın tamamının davacı adına tapuya tesciline karar verilmesi isabetsiz, davalı hazinenin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 12.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3843, Karar No: 2023/6939, Tarih: 29.11.2023

**1. Hukuk Dairesi         2023/3843 E.  ,  2023/6939 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2029 E., 2022/1972 K.

DAVA TARİHİ : 11.09.2018

HÜKÜM/KARAR : Ret/Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Doğanşehir 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/151 E., 2022/203 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği'nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; dava konusu taşınmazın kadastro tutanağında 21.06.1974 tarihinde mera olarak sınırlandırıldığı, İbrahim Gök tarafından itiraz edildiği belirtilmiş olup ilgili tutanakta kesinleşme tarihine rastlanmadığı gibi dava dilekçesinde dava konusu taşınmaza ilişkin İbrahim Gök tarafından tespite itiraz ve tescil davası açıldığından bahsedildiği anlaşılmaktadır.

Öte yandan; Malatya Kadastro Mahkemesi tarafından verilen görevsizlik kararının kesinleşmesi üzerine dosya 15.06.2021 tarihli müzekkere ile Doğanşehir Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiş ise de dosya münderecatında dosyanın görevli mahkemeye gönderilmesine ilişkin taraflarca verilen herhangi bir talep dilekçesine de rastlanmamıştır.

Bu itibarla;

Taraflarca Malatya Kadastro Mahkemesine, dosyanın görevli mahkemeye gönderilmesine ilişkin süresinde verilen bir talep dilekçesi bulunup bulunmadığının tespiti ile varsa dilekçenin, aksi halde ise bu hususun tutanağa bağlanarak dosyaya eklenmesi; yine dava konusu taşınmaza ilişkin kadastro tespitine yapılan itirazın sonucuna ilişkin belgeler ile kadastro tespitine ya da itiraz sonucuna yönelik açılan bir dava olup olmadığı tespit edilip varsa ilgili dava dosyasının aslının veya onaylı bir örneğinin temin edilerek evraka eklenmesi bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

29.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13686, Karar No: 2015/6938, Tarih: 09.04.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/13686 E.  ,  2015/6938 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava, Alman rant sigortasına giriş tarihinin Türkiye’de sigortalılık başlangıcı olarak tespiti ile yaşlılık aylığına hak kazanıldığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemenin, yurda kesin dönüş yapılmadığından sair koşullar incelenmeksizin yaşlılık aylığı talebinin reddine ilişkin kararı eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Yasa hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6. maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ödeneklerin amaçlandığı; “sosyal yardım ödeneği” ibaresinin ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlamını taşıdığı kabul olunmaktadır. Ne var ki, “kesin dönüş” ifadesi, mutlak anlamda, yurtdışında bulunduğu ülkeden Türkiye’ye döndükten sonra tekrar yurtdışına çıkış yapmama şeklinde değerlendirilemez. İkamet şartına bağlı olmayan nitelikte sosyal sigorta

veya sosyal yardım ödeneği alanlara, anılan koşulun gerçekleştiğinin kabulü ile aylık bağlanabilecektir. Aksi yöndeki düşünce, Anayasamızın 23. maddesi ile güvence altına alınmış olan “Yerleşme ve seyahat hürriyeti”nin; İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine) ek 4 nolu Protokolün 2. maddesi ile tanınmış “Serbest dolaşım özgürlüğü”nün ihlali sonucunu doğuracaktır.

veya sosyal yardım ödeneği alanlara, anılan koşulun gerçekleştiğinin kabulü ile aylık bağlanabilecektir. Aksi yöndeki düşünce, Anayasamızın 23. maddesi ile güvence altına alınmış olan “Yerleşme ve seyahat hürriyeti”nin; İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine) ek 4 nolu Protokolün 2. maddesi ile tanınmış “Serbest dolaşım özgürlüğü”nün ihlali sonucunu doğuracaktır.

Ayrıca, yurtdışında geçen çalışmalar sonucu o ülkenin sosyal güvenlik sisteminden hak kazanılan yaşlılık ya da malullük aylığının bir sonucu olan ve ikamete dayalı bulunmayan sosyal sigorta veya sosyal yardım niteliğindeki edimlerden yararlanmak, yurtdışından kazanılmış olan sosyal güvenlik hakkının en doğal sonucu olup, bu haktan feragat anlamı çıkacak şekilde bir “kesin dönüş” tanımı yapılması, sosyal güvenlik hakkından feragat edilemeyeceği olgusunun göz ardı edilmesi sonucunu da doğuracaktır.

Dava konusu somut olayda; dava dosyası içerisinde bulunan 03.01.2013 tarihli Alman sigortalılığını gösterir TR 4 belgesi incelenerek, davacının 01.06.2001’den bu yana Almanya’dan aylık aldığı da gözetilerek, yukarıda belirtilen hususlar araştırılıp tartışılarak Türkiye’de aylık bağlanmasını gerektirecek şekilde kesin dönüş şartının gerçekleşip-gerçekleşmediği hususunun değerlendirilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda araştırma yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı ve davalı Kurum vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 09.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5027, Karar No: 2018/8748, Tarih: 27.11.2018

**21. Hukuk Dairesi         2017/5027 E.  ,  2018/8748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

K A R A R

Dava, davacının davalılara ait 33 HH 779, 33 HV 470 ve...plakalı araçlarda şoför olarak 01.11.1986- 01.11.1998 tarihleri arasında hizmet akdi ile çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davacının 01.11.1986-06.06.1989 tarihleri arasında ... ve ...'e ait 47864 sicil nolu işyerinde kesintisiz ve asgari ücretle çalıştığının tespitine, kuruma bildirilen sürelerin dışlanmasına, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, tüm davalıların istinaf başvurularının Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353'üncü maddesinin 1'inci fıkrasının (b) bendinin 1'inci alt bendi uyarınca ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu, niteliği, başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davalılar ...- ... adına 47864 sicil numaralı kamyon işletmesi işyeri bulunduğu, davacının bu işyerinden 01.11.1986 ve 01.08.1987 tarihli işe girişleri olup 1986/3.döneminde 60 gün, 1987/1.döneminde 120 gün, 1987/2. dönemde 30 gün olmak üzere çalışmasının bildirildiği, 01.11.1986 işe giriş 18.11.1986 varide tarihli işe giriş bildirgesindeki sigortalı imzasının davacıya ait olduğuna dair ... raporu bulunduğu, davacı adına 23.10.1986 tarihli C-D-E sınıfı sürücü belgesinin olduğu,... Şoförler ve Otomobilciler Odası yazısında davacının 28/10/1986- 12/08/2005 tarihleri arasında odaya kayıtı olduğu, oda dosyasında 33 HH 779 plakalı araç için düzenlenen 1 adet çalışma karnesi bulunduğunun belirtildiği, davacının sunduğu 28.10.1986-28.10.1987 ve 02.01.1989-02.01.1990 tarihleri arasına ilişkin şoför çalışma karnesinde davacının ... plakalı araçları kullandığı, bu araçların kime ait olduğuna dair emniyetçe yazılan yazı cevabında sehven...plakalı araç yerine ...plakalı aracın bilgilerinin gönderildiği, davacı ve davalı tanıklarının dinlendiği, davacı tanıklarının kamu tanığı olmadıkları gibi davalı tanıklarının da davacının davalılara ait kamyon işletmesinde sigorta bildirimi bulunduğu halde davalıların kendi araçlarını kullandıklarını ve şoför çalıştırmadıklarını beyan ettikleri anlaşılmıştır.

Somut olayda, dönem bordroları istenip ihtilaflı dönemde çalışan bordro tanığı var ise dinlenmeden, davacının askerlik tarihleri sorulmadan,...plakalı araç sahip/ sahipleri araştırılmadan çelişkili tanık beyanlarına itibarla hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş; davacının askerlik yaptığı tarihleri ilgili askerlik şubesinden sormak, ...plakalı aracın ihtilaflı dönemdeki sahip/ sahiplerini Emniyet Müdürlüğü' nden sormak, dava konusu ihtilaflı döneme ilişkin olarak davalı işverenin tüm dönem bordrolarını getirterek dönem bordolarında kayıtlı ve tarafsız tanıklar saptanarak bunların bilgilerine başvurmak, davacıya nerede çalıştığını, kimin/kimlerin malını taşıdığını, nereye götürdüğünü açıklatmak, buralarda çalışanları ve kamyonla sürekli nakliyat yaptığı işyeri sahip ve çalışanlarını araştırıp tespit ederek yöntemince beyanlarını almak, kabul edilen döneme ilişkin şoför çalışma karnelerini de dikkate alarak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulması gerekirken, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı ORTADAN KALDIRILMASI, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Davalı Kurum vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden hüküm kurulması gerekirken, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğundan temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı ORTADAN KALDIRILMASI, ilk derece mahkemesi kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA), ilk derece mahkemesi kararının yukarıda belirtilen nedenle (BOZULMASINA), dosyanın ilk derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 27/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.