muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/22357, Karar No: 2011/4163, Tarih: 22.03.2011

**12. Hukuk Dairesi         2010/22357 E.  ,  2011/4163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gebze İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu vekili, icra mahkemesine süresi içinde sunduğu itiraz dilekçesinde takip dayanağı bonodaki imzaya, borca ve tüm borç fer’ilerine itiraz etmiş, daha sonra verdiği 26.03.2009 tarihli dilekçesinde ise bononun boşa atılmış imza ile sonradan senet haline getirilip getirilmediği hususunun bilirkişi incelemesi ile tesbitini talep ederek, dilekçesi ekinde, özel olarak alınan 25.03.2009 tarihli bilirkişi raporunu dosyaya sunmuştur.

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sonunda alınan 31.08.2009 tarihli raporda; “…sonuç itibariyle inceleme konusu senette M. A.adına atfen atılmış borçlu imzasının, boş kağıda veya senedin etrafı ve özellikle üstü kapatılarak senet imzalamak maksadı ile atılmış imza olmayıp, bu imza atılırken üstünün kapatılmasıyla farklı amaçla attırılıp senedin bugünkü mevcut durumuna getirildiği ve senet özellikle yıpratılıp orijinal özellik gösterdiği ve senedin sonradan düzgün olmayan tarzda bombeli (eğri) kesildiğine de bir anlam verilmeyip sahtecilik türlerinde “e” şıkkına (hile ve desise kullanılarak yapılan karmaşık metod) girdiğinin fiziksel ve şekilsel olarak tespit edildiği kanaatine varılmış olup” şeklinde görüş bildirildiği görülmektedir. Rapora itiraz eden alacaklı vekili imza incelemesi için dosyanın adli tıp kurumuna gönderilmesini veya imza incelemesi için gönderilen Gebze 1.Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2009/844 Esas sayılı dosyasının adli tıpdan dönüşünün beklenmesini talep etmiştir. Mahkemece, 31.08.2009 tarihli raporda sahtecilik olgusundan bahsedilmekle beraber imzanın borçluya ait olduğunun açıklandığı, dava dilekçesinde de sahtecilik ve sair olgulardan bahsedilmeyerek imzanın borçluya ait olmadığı ileri sürülerek dava açıldığından, imza dışı hususlar yönünden ek rapor alınmasına yada sair hukuki nitelemelere girişilmesine gerek görülmeyerek imza itirazının reddine karar verilmiştir.

Borçlu vekili 11.06.2009 tarihli duruşmada “bizim talebimiz imza inkarı yönünde, ayrıca imzanın taşınması ya da transferi suretiyle imzanın bize ait olmadığına yöneliktir” şeklinde beyanda bulunduğuna göre, bu iddianın sabit olması halinde dayanak belgenin kayıtsız şartsız borç ikrarını içermediği sonucuna varılarak, senedin TTK’nun 688/2.maddesinde öngörülen koşulu taşımaması nedeniyle takibin iptali gerekecektir (HGK’nun 2007/12-234 Esas, 2007/232 Karar).

Açıklanan nedenlerle mahkemece, alacaklı vekilinin itirazları da dikkate alınarak yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile hüküm tesisi isabetsizdir.

Açıklanan nedenlerle mahkemece, alacaklı vekilinin itirazları da dikkate alınarak yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 22.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6861, Karar No: 2016/8174, Tarih: 17.10.2016

**11. Hukuk Dairesi         2016/6861 E.  ,  2016/8174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28/02/2013 tarih ve 2012/250-2013/110 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; dava dışı ... Ltd Şti’nin müvekkili ile reklam sözleşmesi yaptığını, davalılarca verilen çeklerden 25/02/2010 vadeli 17.700,00-TL bedelli çekin takibe konulduğunu, ancak borçludan alacağın tahsili imkanı kalmadığını, şirketin aciz halinde olduğunu, müvekkilini bu duruma düşüren şirket ortakları ve müdürlerin TTK m. 336/5, 342 ve 556 ve BK m. 50,51 maddeleri uyarınca sorumlu olduklarını, zira şirkete basiretsiz müdür atamaları, ihmalleri, bilgisizlikleri nedeniyle şirketin aciz haline düştüğünü, icra dosyasında şirketin mal varlığına rastlanılmadığını, davalılardan ...'in şirketin kurucu ortağı ve 21/10/2010 tarihinden sonra şirketin müdürü olduğunu, diğer davalı ...'in ise şirketin kurucu ortağı olduğunu beyanla fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 8.000,00-TL’nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, iddia, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının davalılardan doğrudan kendisi için tazminat talep ettiği, bu davada şirket müdürünün şirket adına eylemleri ile kendisine doğrudan zarar verildiğini davacının iddia ve ispat etmesi gerektiği, davacı iddialarında bu nitelikte bir iddianın bulunmadığı, dava dışı şirketin aciz durumuna düşmesine şirket müdürünün kusurunun neden olduğunun mevcut delil durumuna göre ortaya konulmadığı, davalılardan ...'in şirket borçlarından doğrudan sorumlu olması hallerinin özel kanunlarda ve sermaye borcu bulunması halinde sermaye borcu ile sınırlı olarak tanımlanmış olduğu, ortak davalıların ödenmemiş sermaye borçlarının da görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 17/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/27946, Karar No: 2010/24112, Tarih: 21.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/27946 E.  ,  2010/24112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/08/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 21.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9974, Karar No: 2012/13211, Tarih: 13.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/9974 E.  ,  2012/13211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

(İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesi)

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 51. Asliye Ticaret (İstanbul Denizcilik İhtisas Mahkemesi) Mahkemesi’nce verilen 09/03/2010 tarih ve 2007/395-2010/94 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 11/09/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline Nakliyat Sigorta Poliçesi ile sigortalı emtianın Bilbao’dan Derince limanına davalı tarafından taşınması sırasında hasarlandığını ileri sürerek sigortalılarına ödedikleri 62.816,54 Euro’nun 6.8.2007 ödeme tarihinden itibaren faizi ile tahsiline, ayrıca M/V Normed Hamburg gemisi üzerinde müvekkili lehine kanuni rehin hakkı tanınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın emtianın taşınması ve tesliminden itibaren bir yıllık hak düşürücü süre geçtikten sonra açıldığını, taşınan yükün taşıma sırasında hasarlanmadığını, talebin fahiş olduğunu, kanuni rehin hakkı unsurlarının oluşmadığını savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taşıyan davalının dava konusu emtiayı başka limanda 3.şahıslara ait yükü boşaltmak amacıyla gemiden çıkarıp tekrar yüklemesi sırasında yüke zarar verdiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 49.867,56 Euro’nun ödeme tarihinden itibaren faizi ile davalıdan tahsiline , M/V Normed Hamburg gemisi üzerinde davalı lehine kanuni rehin hakkı tanınmasına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, yargılamada ileri sürülmeyen hususların temyiz aşamasında ileri sürülmesinin mümkün olmamasına ve davacı vekilinin bilirkişi raporuna beyan dilekçesinde bilirkişi raporuna göre karar verilmesini talep etmiş bulunmasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin ve davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 900.00 TL duruşma vekillik ücretinin taraflardan alınarak yekdiğerine verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 3.800,20 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 13/09/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16673, Karar No: 2015/20326, Tarih: 23.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/16673 E.  ,  2015/20326 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, aksine Kurum işleminin iptali ile yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Eldeki davada, davacının 01.08.2007 tarihinden itibaren başlayıp da 30.04.2012 tarihine kadar devam eden isteğe bağlı sigortalılığının, davalı Kurumca davacının 2012 yılındaki tahsis talebi üzerine 01.10.2008 tarihinden itibaren 5510 sayılı Yasa’nın 50’nci maddesi gereğince 4’üncü maddenin b bendi kapsamında isteğe bağlı sigortalı olarak sayılması ile diğer hizmetleri nedeniyle 2829 sayılı Yasa kapsamında hizmetlerin birleştirilmesi sonucu 7 yıldaki 1260 günden fazla geçen sigortalılık süresinin 1479 sayılı Yasaya tabi olması nedeniyle 1479 sayılı Yasanın 35’inci maddesi kapsamında aylık şartlarının belirlenmesi üzerine, 01.08.2012 tarihi itibari ile yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğine dair açtığı davada Mahkemece, isteğe bağlı sigortalılık süresinin fiili hizmet süresinden sayılmayacağı son 7 yıllık fiili hizmet süresi içerisinde fiili hizmet sürelerinden fazla olan kurumca aylık bağlanması gerektiği, davacının isteğe bağlı sigortalılığı haricinde 506 sayılı Yasanın kapsamında olduğu, davacının askerlik borçlanmasıyla sigortalılık başlangıç tarihinin 08.03.1982 tarihine tekabül ettiği, davacının 506 sayılı Yasa kapsamında 25 yıl sigortalılık süresi 46 yaş ve 5075 gün prim ödeme şartlarına tabi olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de verilen kararın yanılgılı değerlendirmeye dayalı olduğu anlaşılmaktadır.

Ayrıntıları Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 30.03.2012 gün ve 2012/21-211 E., 2012/269K. sayılı ilamında da belirtildiği üzere davaya konu uyuşmazlık; 2829 sayılı Hizmetlerin Birleştirilmesi Hakkında Kanun’un 8. maddesinde yer verilen, sigortalının son yedi yıllık fiili hizmet süresi içinde fazla olan hizmet süresinin hesabında, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu’na tabi isteğe bağlı sigortalılık sürelerinin “fiili hizmet süresi” kavramı içinde değerlendirilmesinin mümkün olup olmadığı, diğer bir ifade ile isteğe bağlı sigortalılık sürelerinin son yedi yıllık sürenin hesabında “fiili hizmet süresi” olarak dikkate alınıp alınamayacağı noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü, davada uygulanacak 2829 sayılı Yasa'nın 8. maddesinin yorum yoluyla gerçek amacının tespitinde yatmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü, davada uygulanacak 2829 sayılı Yasa'nın 8. maddesinin yorum yoluyla gerçek amacının tespitinde yatmaktadır.

Anılan maddede, "birleştirilmiş hizmet süreleri toplamı üzerinden, ilgililere, son yedi yıllık fiili hizmet süresi içinde fiili hizmet süresi fazla olan kurumca, hizmet sürelerinin eşit olması halinde ise eşit hizmet sürelerinden sonuncusunun tabi olduğu kurumca kendi mevzuatına göre aylık bağlanır ve ödenir" hükmüne yer verilmiştir.

2829 sayılı Kanunda hizmet süresi kavramına anılan Kanun’un 1 ve 4. maddelerinde yer verilmiş olup, 2829 sayılı Kanun’un Tanımlar başlıklı 3. maddesinin (b) bendinde hizmet süresinin, “Kurumlara emeklilik keseneği veya malullük, yaşlılık ve ölüm sigortası primi ödenmiş süreleri” ifade edeceği belirtilmiştir. Bu durumda 8. maddede sözü edilen fiili hizmet süresinin, Kurumlara emeklilik keseneği veya malullük, yaşlılık ve ölüm sigortası primi ödenmiş süreler ile belirlenmesi Kanunun amir hükmü gereğidir.

İsteğe bağlı sigortalılığın geçerliliği için malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi ödeme zorunluluğu karşısında, anılan primlerin ödendiği sürelerin, diğer bir ifade ile primi ödenmiş isteğe bağlı sigortalılık sürelerinin 2829 sayılı Kanunun 3. maddesindeki tanım karşısında yine 2829 sayılı Kanunun “hizmet süresi” kavramı içinde yer aldığı, bunun sonucu olarak 2829 sayılı Kanuna tabi hizmet süresi hesabında dikkate alınması gerektiği açıktır.

Kanunda “fiili” süreden bahsedilmesi ise, son yedi yılın tespitinde takvim yılının değil geriye doğru son yedi yıllık fiili prim ödeme gün sayısının dikkate alınması gerektiğini vurgulama amacını taşımaktadır.

Öte yandan, 2829 sayılı Kanun’un 7. maddesinde; “4. maddede belirtilen hizmet süreleri toplamına; itibari hizmet süreleri ile primi ödememiş süreler katılmaz” düzenlemesi ile hangi hizmet sürelerinin hizmet süreleri toplamına katılamayacağı açık şekilde ve kesin olarak sayılmıştır. İsteğe bağlı sigortalılık sürelerinin, 2829 sayılı Kanun kapsamında sayılmayan sürelerin belirtildiği 7. maddedeki istisnalar içinde sayılmaması nedeniyle de son yedi yıllık fiili hizmet sürelerinin toplamına katılacağı ve dolayısıyla son yedi yılın hesabında da dikkate alınması gerektiği açıktır.

Sonuç olarak, isteğe bağlı olarak primi ödenmiş süreleri, 2829 sayılı Kanun’un 3. maddesi kapsamında, hizmet süresi olarak kabul etmeye engel bir yasa hükmü bulunmamaktadır.

Yeri gelmişken belirtilmelidir ki, bir hizmetin, hizmet birleştirilmesinde dikkate alınmasına karşın son yedi yılın hesabında dikkate alınmaması da mümkün değildir.

Öte yandan sosyal güvenlik mevzuatımızda isteğe bağlı sigortalılığa olanak tanınmasının amacı, sigortalıları, çalışma hayatında sıkça rastlanan, sürekli ve düzenli iş bulma güçlüğü karşısında, uzun süreli sigorta kolları bakımından sosyal güvenlik haklarından yoksun bırakmayarak, sosyal güvenlik hakkının belirli sigorta kolları bakımından aktif olarak sürdürülebilmesini sağlamaktır.

Öte yandan sosyal güvenlik mevzuatımızda isteğe bağlı sigortalılığa olanak tanınmasının amacı, sigortalıları, çalışma hayatında sıkça rastlanan, sürekli ve düzenli iş bulma güçlüğü karşısında, uzun süreli sigorta kolları bakımından sosyal güvenlik haklarından yoksun bırakmayarak, sosyal güvenlik hakkının belirli sigorta kolları bakımından aktif olarak sürdürülebilmesini sağlamaktır.

Sosyal sigortaların belirgin özelliği, zorunlu oluşu ve sigortalı olma hak ve yükümlülüğünden vazgeçilememesidir. Sigortalılığın zorunlu oluşuna 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunun getirdiği istisnalardan birisi “isteğe bağlı” sigortalılıktır. Fiili hizmet süresinin karşıtı, asla isteğe bağlı sigortalılık süresi değildir. İsteğe bağlı sigortalılık süresi, zorunlu sigortalılığın karşıtıdır.

Sosyal güvenlik sistemimize göre, hizmet süreleri ayrımında fiili hizmet süresinin karşılığı, fiili olmayan süre, ancak ”itibari” hizmet süresi olarak anlaşılır. Buna göre isteğe bağlı sigortalılık süreleri, tescil ile başlamaları ve her ay primleri ödenerek fiili olarak gerçekleşen bir süreci ifade etmeleri nedeniyle itibari değil fiili bir hizmet süresidir.

Ayrıca, fiili hizmeti eylemli olarak bedensel güç kullanılarak yapılan bir çalışma olarak algılamak, sosyal güvenlik hukuku ilkelerini dışlayarak “fiili” kelimesinin sadece sözlük karşılığını yoruma esas almak olur ki bu değerlendirme hukuki bir değerlendirme olmadığı gibi, sigortalıları Kanunların tanıdığı haklardan yoksun bırakmak sonucunu doğuran bir yorum tarzını benimsemek sosyal güvenlik hukuku ilkeleriyle de bağdaşmayacaktır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında; öncelikle davacının tüm sigorta sürelerinin açıklıkla belirlenmesi, sonrasında da, isteğe bağlı sigortalılık sürelerinin, son yedi yıllık fiili hizmet sürelerinin tespitinde esas alınması gerektiği dikkate alınarak, davacı hakkında 2829 sayılı Yasanın 8’inci maddesinin uygulanması ile tahsis şartlarının bu çerçevede ele alınması gerekirken aksi gerekçelerle ve yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine,23.11.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3548, Karar No: 2023/8249, Tarih: 31.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/3548 E.  ,  2023/8249 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/106 E., 2015/729 K.

SUÇLAR :Tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümlerin temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, sanıklar Mustafa ve Burhan müdafiilerinin 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, sanık ...'ın ise, yokluğunda verilen hükmün, son bilinen adresine yapılan tebligatın iade edildiği halde, mernis adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre usulüne uygun tebligat işlemi yapılmadığı anlaşıldığından, öğrenme üzerine yapılan temyiz başvurusunun süresinde olduğunun kabul edilmesi gerektiği, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 23.01.2014 tarihli iddianamesi ile sanıklar hakkında tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 174 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca dava açılmıştır.

2. Konya 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.12.2015 tarihli kararı ile sanıklar hakkında tehlikeli maddelerin izinsiz olarak bulundurulması veya el değiştirmesi suçundan 5237 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, kararın eksik inceleme sonucu alındığına,

2. Söz konusu maddeler ile ilgili olarak Adli Tıp Kurumundan rapor alınması gerektiğine ilişkindir.

B. Sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz istemleri;

Atılı suça iştirak etmediklerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanıkların yetkili makamlardan gerekli izni almaksızın tehlikeli madde bulundurdukları iddiasına ilişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık ... müdafiinin temyiz isteği;

1. Suçun unsurlarının oluşmadığına, kararın eksik inceleme sonucu alındığına,

2. Söz konusu maddeler ile ilgili olarak Adli Tıp Kurumundan rapor alınması gerektiğine ilişkindir.

B. Sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz istemleri;

Atılı suça iştirak etmediklerine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanıkların yetkili makamlardan gerekli izni almaksızın tehlikeli madde bulundurdukları iddiasına ilişkindir.

2. Sanıkların savunmaları ve dosya içerisindeki diğer delillere göre, ... Tepesine define aramak üzere sanıklar ile birlikte giden maktül ...'in taşın patlatılması sırasında ağır yaralandığı ve vefat ettiği, yapılan incelemelerde olay yerinde olduğu tespit edilen bir kısım kablolardan, patlamanın meydana geldiği delil civarından değişik noktalardan, taşın delinmesi sırasında çıkan tozlardan, poşet içerisindeki topraktan, şeker olduğu değerlendirilen maddeden, nitrat gübre olduğu değerlendirilen poşet içerisinde tespit edilen maddenin tamamı ve maktüle ait bir kısım kıyafetlerden inceleme yapılmak üzere numune olarak alındığı belirlenmiştir.

3. Jandarma Genel Komutanlığının 08.01.2014 tarihli raporu ile olay yerinden alınan numunelerden kablo parçalarının patlamaya neden olan düzenekte akım taşıyıcı olarak kullanıldıkları, yine olay yerinden alınan toz numunelerden bir kısmının sodyum klorat ihtiva ettiği, diğerinin ise şeker ihtiva ettiği, sodyum kloratın tek başına patlama özelliğinin olmadığı, bazı patlayıcı, sevk hakları ve piro teknik karışımların bir bileşeni olduğu, çeşitli maddeler ile karıştırılarak (kükürt, şeker, alüminyum tozu, motorin vb.) el yapımı patlayıcı madde yapımında da kullanıldığı, söz konusu olayda kullanıldığı tespit edilen klorat ve şeker maddelerinin bir araya getirilmesi sonucu elde edilecek karışımın, yapılışı ve kullanılışı itibariyle canlılar üzerinde öldürücü ve yaralayıcı, cansızlar üzerinde yakıcı, yıkıcı ve tahrip edici özelliklere sahip olduğu, bunlardan imal edilen patlayıcının 5237 sayılı Kanun'un 6 ncı ve 174 üncü maddelerinde bahsi geçen patlayıcı madde tabiri kapsamında mütalaa edilebileceği belirlenmiştir.

4. 14.12.2013 tarihli maktül ... hakkında düzenlenen ölü muayene ve otopsi tutanağı ile ölümün patlayıcı madde etkisine bağlı kafa kemiklerinde çok parçalı kırık, beyin kanaması, seri kaburga kırıkları, sternum kırığı, kalp yaralanması ve akciğer yaralanmasına bağlı iç kanama sonucu meydana geldiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE