muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1637, Karar No: 2023/6289, Tarih: 18.10.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/1637 E.  ,  2023/6289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi/borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine takdir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nın ihalenin feshi şikayetine ilişkin usul ve esasları belirten 134. maddesine 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 27. maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine İcra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek, talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının takdir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hem de temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'nın 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hem de temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'nın 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte İlk Derece Mahkemeleri ve Bölge Adliye Mahkemeleri ile Yargıtay’da görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikâyetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin %3'ü oranında para cezasına hükmedilmiş ise de 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nın 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı göz önünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olduğu görülmekle, Anayasa'nın 13. maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %3'ü olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi’nin 02.01.2023 tarih ve 2022/1977 E. - 2023/28 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

Sonuç:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi’nin 02.01.2023 tarih ve 2022/1977 E. - 2023/28 K sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-... 1. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 01.12.2022 tarih ve 2022/514 E. - 2022/664 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının, para cezasına ilişkin “2.’’ fıkrasında yer alan “ %3’ü oranında 30.300,00 TL’’ ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “%5’i oranında” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 18.10.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/4001, Karar No: 2011/14012, Tarih: 15.11.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/4001 E.  ,  2011/14012 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tarih : 28.12.2010

No : 1780-2867

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine icra takibi başlattığını, müvekkilinin takibin dayanağı bononun lehtarı olduğunu, her ne kadar takibe konu bonoda müvekkilinin cirosu mevcut gibi görünse de söz konusu imzanın müvekkili tarafından atılmadığını, ciro silsilesinin kopuk olduğunu belirterek, borçlu olunmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin iyiniyetli hamil olduğunu, senedin davacının şirket müdürü olarak yaptığı ciro ile teslim alındığını, inkar edilmeyen bu cirodan önceki imzaların "İmzaların Bağımsızlığı İlkesi"ğereği müvekkilini ilgilendirmediğini, icra dosya borcunun ödendiğini bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, bilirkişi raporuna göre senetteki 1. ciro imzasının davacının elinden çıkmadığı ancak, davacının lehtarı olduğunu bonodaki 2. ciro imzası ... Mobilya Hırdavat İnş.Malz.San.Tic. ve Ltd.Şti. yetkilisi sıfatıyla atılmış olup, davacının anılan şirketin yetkilisi ve imzanın davacı eli ürünü olduğunu kendisi tarafından şirket adına ciro işlemi yapılırken ciro silsilesinin kopmaması açısından öncelikle senet lehtarının ciro imzasının bulunması gerektiğini bilebilecek durumda ve 2. ciro yapılırken 1. cironun mevcut olmasının zorunlu olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu bonoda lehdar olan davacı, bono arkasındaki ... ismi altındaki imzanın kendisine ait olmadığını iddia etmiştir. İmza incelemesine ilişkin 11.06.2010 tarihli bilirkişi raporunda, tetkik konusu 2.492,00 TL.'lik senedin arka yüzündeki 1. ciranta ... adına atılı ciro imzasının ... elinden çıkmadığı, senetteki 2. ciranta “... Mobilya Hırdavat İnş.Mlz.San.Tic.Ltd.Şti.” kaşesi üzerine atılı ciro imzasının ise ... elinden çıktığı belirtilmiştir. Esasen 1. ciro imzasının davacı ...'e ait olmadığı yerel mahkemenin de kabulündedir.

Sahtelik iddiası mutlak def'iler den olup herkese karşı ileri sürülebilir. Davacının ismi yazılarak kendisine ait olmayan bir imza ile 1. cironun gerçekleştirilmiş olması sahtelik iddiasını doğrulamış olduğundan kendisine ait olmayan bir ciro nedeniyle sorumlu tutulması mümkün değildir. Davacının 2. ciroyu yapan şirketin yetkili temsilcisi olması ve şirket kaşesi altındaki imzanın davacıya ait olduğunun saptanması da sonuca etkili olamaz.

Mahkemece belirtilen bu yönler bakımından yanılgılı gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.11.2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

Mahkemece belirtilen bu yönler bakımından yanılgılı gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.11.2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY YAZISI-

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle takip ve dava konusu bononun lehtarının davacı olup 1.nci cironun davacı adı soyadı altına, 2. cironun ise davacının yetkilisi olduğu ... Mobilya Hırdavat İnş.Mlz.San.Tic.Ltd.Şti. yetkilisi olarak yine davacıya ait olmasına, bu şirket yetkilisi olarak atılan imzayı kabul eden davacının hemen bunun üzerinde yer alan kendi adı ve soyadı yazılı imzalı lehdar-ciranta imzasını kabul etmemeye yönelik itirazının kabul edilmeyerek yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmayıp, kararın onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşlerine katılamıyoruz. 15.11.2011
Yargıtay — Esas No: 2015/18874, Karar No: 2015/21085, Tarih: 26.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/18874 E.  ,  2015/21085 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Osmancık Asliye Hukuk( İŞ) Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2015

NUMARASI : 2013/137-2015/213

avacı, davalılardan işverene ait işyerinde 30/11/2000-07/02/2004 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, davacının 30.11.2000 - 07.02.2004 tarihleri arasındaki sürede davalı işyerinde geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı tarafça davalı İkizler Kiremit ve Tuğla Fabrikası Ltd. Şti aleyhine açılan davanın pasif husumet nedeniyle reddine, davacı tarafça davalılar SGK ve Zambal Toprak SN.-İ.. A.. aleyhine açılan davanın kabulüne, 9887069 sicil numaralı davacının 2001, 2002, 2003 yıllarında Nisan başı-Eylül sonu ve her ay 25 gün olmak üzere toplamda 450 gün daha 01286.19 sicil sayılı İ.. A.. Zambal Toprak Sn. İş yerinde çalışmasının ve bu sürenin sigortalı çalışma olduğunun tespitine, karar verilmiştir.

HMK’nun 297/son maddesi gereğince, hüküm kısmında gerekçeye ait bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Somut olayda mahkemece verilen hükmün infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Gerçekten hüküm kısmında davacının 2001, 2002, 2003 yıllarında Nisan başı-Eylül sonu ve her ay 25 gün olmak üzere toplamda 450 gün daha 01286.19 sicil sayılı İ.. A.. Zambal Toprak Sanayi işyerinde çalışmasının olduğunun tespitine karar verilmiş olmasına göre tespiti yapılan bu eksik günlerin tarihleri açıkça belirtilmeksizin ve infazda tereddüt oluşturacak şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

.../...

Yapılacak iş; davacının kabul edilen sigortalı çalışma süresinin hangi tarihlerde geçtiğini açıkça belirterek bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Öte yandan davanın kısmen kabulüne karar verilmesine rağmen kendisini vekil ile temsil ettiren davalı Kurum yararına vekalet ücretine hükmedilmemiş olması da hatalı olmuştur.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Öte yandan davanın kısmen kabulüne karar verilmesine rağmen kendisini vekil ile temsil ettiren davalı Kurum yararına vekalet ücretine hükmedilmemiş olması da hatalı olmuştur.

O halde, davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/116, Karar No: 2008/187, Tarih: 15.07.2008

**Ceza Genel Kurulu         2007/116 E.  ,  2008/187 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : Ceza Genel Kurulu

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Günü : 26.01.2007

Sayısı : 21-76

Sanık ...’nun, keyfi muamelede bulunmak suçundan 765 sayılı TCY’nın 228/1, 80, 59, 35, 647 sayılı Yasanın 4 ve 5. maddeleri uyarınca, (12 kez), 765 sayılı TCY’nın 228/1, 59, 35, 647 sayılı Yasanın 4 ve 5. maddeleri uyarınca, (12 kez), olmak üzere ve 765 sayılı TCY’nın 72 ve 77/5. maddeleri uyarınca sonuç olarak 17.350 YTL adli para ve 10 yıl süreyle kamu hizmetlerinden yasaklanma cezalarıyla cezalandırılmasına ve para cezasının 647 sayılı Yasanın 5. maddesi uyarınca 24 eşit taksitte alınmak üzere taksitlen¬dirilmesine, hakkında 647 sayılı Yasanın 6. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına,

Sanık ...’in, keyfi muamelede bulunmak suçundan, 765 sayılı TCY’nın 228/1, 59, 35, 647 sayılı Yasanın 4 ve 5. maddeleri ve 765 sayılı TCY’nın 72 ve 77/5. mad¬deleri uyarınca sonuç olarak 1.800 YTL adli para ve 20 ay süreyle kamu hizmetlerinden yasaklanma cezalarıyla cezalandırılmasına, adli para cezasının altı eşit taksitte tahsil edilmek üzere taksitlendirilmesine, hakkında 647 sayılı Yasanın 6. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına, ilişkin Yargıtay 4. Ceza Dairesince verilen 26.01.2007 gün ve 21-76 sayılı hükmün, sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “hükmün onanması” görüşünü içeren 14.05.2007 gün ve 17 sayılı tebliğna¬mesiyle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderil¬mekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanıklar ... ve ...’in, görevde keyfi işlemlerde bulunmak suçlarından cezalandırılmasına ilişkin hükmün verilmesinden sonra yürürlüğe giren 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile Ceza Yargılaması Yasası’nın 231. maddesinin 5 ve 14. fıkralarında gerçek¬leştirilen değişiklikler sonucunda, bu maddede öngörülen objektif ve subjektif koşulların varlığı halinde uygulanması olanağı bulunan “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” kurumunun tatbik alanı genişletilmiş ve somut olayda uygulanabilir bir hale gelmiştir. Kurulan hükmün sanık hakkında hukuki bir sonuç doğurmamasına olanak sağlayan ve bu yönüyle sanıklar lehine sonuç doğurdu¬ğunda kuşku bulunmayan bu hukuki kurumun sanıklar hakkında uygulanıp uygulanmayacağı ise öncelikle birinci derece yargılamasını yapan mahkemece ele alınıp değerlendirilmelidir. Bu itibarla, diğer yönlerinin bu aşamada incelen¬mesine gerek bulunmayan hükmün, öncelikle bu yasal değişikliğin değerlendirilebilmesi için bozulmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Kurul Başkanı Osman Şirin; “5728 sayılı Yasanın 562. maddesiyle 5271 sayılı CYY’nın 231. maddesinde yapılan ve “hükmün açıklanmasının geri bırakılması” müessesesinin kapsamını genişleten değişikliğin açılan temyiz davasının incelenmesini, suçun sübutunun ve vasfının değerlendirilmesini usulen engelleyecek hiçbir hüküm taşımadığı açıktır. Bu açıklık 5728 sayılı Yasanın geçici 1. maddesinin hükmüyle tartışılamaz netliğe ulaşmıştır. Geçici 1. maddede ifadesini bulan “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihte Yargıtay ilgili ceza dairesinde bulunan dosyalar hakkında bu Kanunun lehe hükümlerinin derhal uygulanabileceği hallerde, usule aykırılık bulunmadığı takdirde, dosya esastan incelenmek, acele işlerden sayılmak ve Türk Ceza Kanununun 7 nci maddesi dikkate alınmak suretiyle karar verilir.” hükmünün temyiz davasının esasının incelenmesine engel olur nitelikteki “hukuka kesin aykırılık halleri”yle sınırlı olduğunda ve bunun dışındaki her halde hükmün esasının incelenmesi gerekeceğinde duraksama olmamalıdır.

Temyiz davasında gerek re’sen gerekse talep üzerine sanığın beraatine hükmede¬bilmek asla ve kesinlikle geciktirilemeyecek bir temel hedef olduğuna göre, esası inceleyerek bu yönde bir karar vermek yerine sadece ve yalnız usul bozması yaparak yargılamayı ilk derece mahkemesine göndermenin ve beraatı olanaklı kişiyi 5271 sayılı CYY.nın 231. maddesinde öngörülen beş yıllık denetim süresine tabi tutarak hak kısıtlamalarına muhatap kılmanın kabul edilebilir hiçbir yönü bulunmamaktadır.

Aynı yorumu, açılmış temyiz davasında yerel mahkeme hükmünü suç vasfı ya da cezayı artırıcı veya indirici nedenler yönünden temyiz eden süjenin hakları ve haklılığı yönünden de yapmak olanaklıdır. Örneğin yerel mahkemenin cezayı 2 yıl ya da altına indiren uygulamasını yasaya aykırı bularak temyiz davası açan ve yapılacak inceleme ile uygulamayı bozdura¬bilmeyi uman C.savcısı veya müdahilin haklı olabilecek bu temyizi incelenemeyecek, salt ceza 2 yılı aşkın değildir denilerek hükmün açıklanmasının ertelenmesi yönünde bir yeni hükme yerel mahkeme zorlanacak, yerel mahkeme kendi hükmündeki isabetsizliği denetleme yetkisinde olmadığından, hatalı biçimde 2 yıllık yaptırıma konu edilen nice suç, hükmün açıklanmasının ertelenmesiyle yaptırım dışı kalabilecektir.

“Hükmün açıklanmasının ertelenmesi” kararlarının sadece itiraz yasa yoluna tabi tutulduğu gözönüne alındığında, bu tür ihlallerin itirazı inceleme mercilerince usule ilişkin denetleme statüsü alışkanlığıyla değerlendirmeye konu edilemeyeceği ve hukuk düzeninin geçerli kıldığı ölçüde giderilemeyeceği açıktır. İtiraz mercilerinin esası da incelemesi gere¬ktiği keyfiyeti ise ayrı bir yasal düzenlemenin konusu olabilir ki, bu da temyiz mercii ile itiraz merciinin görev ve yetkilerinin sınırları konusunda çok kapsamlı bir tartışmayı gündeme taşır.

Bu itibarla yasanın açık hükmüne ve hukukun vazgeçilemez ve ertelenemez usul normlarına aykırı biçimde esası incelemeyi gereksiz sayan, sübuta ve vasfa ilişkin temyiz davasını inceleme sorumluluğunu öteleyen ve yeni yasal düzenlemeyi usul bozmasını zorunlu kılıyormuşçasına değerlendiren çoğunluğun görüşüne katılmıyor, esasın incelenmesinden sonra suçun sübutuna ve uygulamanın isabetli oluşuna karar verilmesi sonrasında ertelenmeye engel bir halin bulunmadığını saptama halinde, hükmün 5728 sayılı Yasayla değişik CYY’nın 231. maddesince değerlendirme yapılmak üzere bozulmasına hükmedilmesi gerektiğini düşünüyorum.” gerekçesiyle

Bir kısım Kurul Üyesi ise; “hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunda yapılan yasal değişikliğin Yargıtay’da yapılan inceleme sırasında davanın diğer yönlerinin ve esasının değerlendirilmesine engel olmayacağını belirterek öncelikle davanın esasının ince¬lenmesi, sübut, nitelendirme gibi hususlarda hükmün denetimi yapıldıktan sonra sözü edilen yasal değişiklik nedeniyle hükmün bozulması gerektiğini” ileri sürerek karşı oy kullan¬mışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle;

1-Sanıkların temyiz itirazının KABULÜNE,

2-Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 26.01.2007 gün ve 21-76 sayılı hükmünün sair yönleri incelenmeksizin açıklanan nedenden BOZULMASINA,

3-Dosyanın Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine, 08.07.2008 günlü birinci müzakerede karar için gerekli oyçoğunluğuna ulaşılamaması nedeniyle 15.07.2008 günü gerçekleştirilen ikinci müzakerede oyçokluğu ile tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19610, Karar No: 2014/3996, Tarih: 13.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/19610 E.  ,  2014/3996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 11.ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/06/2013

NUMARASI : 2012/235-2013/241

Taraflar arasında görülen taviz bedelinin iadesi davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dilekçesinde; Adalar, Kınalıada, 60 ada, 2 parselde 442,50 m² alanlı taşınmazın davacı adına kayıtlı iken tapuda taşınmaz üzerinde ''Ş.. S.. M.. Vakfından'' ibaresi bulunduğunu, tapuda işlem yapılabilmesi için Vakıflar Bölge Müdürlüğü'ne vakıf taviz bedelinin ödenmesinin gerektiğini öğrendiğini, bunun üzerine 08/06/2012 tarihinde İstanbul Vakıflar Müdürlüğü'nün hesabına 152.347,00 TL vakıf taviz bedelinin yatırıldığını, ancak bahsedilen vakfın gayrisahih vakıflardan olduğunu, vakıf taviz bedelinin istenemeyeceğini, ancak mülk arazisi üzerinde olması durumunda istenebileceğini, taşınmazın da mülk arazisi olmadığını, Beyoğlu 3.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2009/226 Esas - 2009/374 Karar sayılı dosyası ile Adalar ilçesinde bulunan taşınmazların gayrisahih vakıflardan olduğu bu nedenle taviz bedeline tabi bulunmadığına ilişkin kararın Yargıtay'ca onandığını ileri sürerek, haksız yere ödenen 152.347,00 TL taviz bedelinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine ve davalıya karşı borçlu olmadığının tespit edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davaya konu taşınmazın icareteynli taşınmazlardan olduğunu, bu tür taşınmazların taviz bedeline tabi bulunduğunu, vakfiyesinde açıkça vakfın sahih vakıflardan olduğunun belirtildiğini, vakıf gelirinin kamu hizmetine tahsis edildiğini ileri sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; coğrafi mekanı da dikkate alındığında ilgili vakfın kurulduğu tarihte köy ve kasaba dahilinde yani araz-i memlüke (mülk topraklar) içinde yer aldığı mülk topraklarda vakfedilen taşınmazlar ise sahih vakıflardan sayıldığından dava konusu taşınmazın taviz bedeline tabi olduğundan bahisle davanın reddi cihetine gidilmiş; hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir .

5737 sayılı Vakıflar Kanunu 27.02.2008 tarihli Resmi Gazete de yayımlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir. Sözü edilen 5737 sayılı Vakıflar Kanununun 18.maddesi hükmüne göre; icareteyn ve mukataalı vakıf şerhi bulunan gerçek ve tüzel kişilerin mülkiyetinde veya tasarrufundaki taşınmazlar taviz bedeline tabiidir.

Kanunun 3.maddesinde yapılan tanıma göre de; Mukataalı vakıf, zemini vakfa, üzerindeki yapı ve ağaçlar tasarruf edene ait olan ve kirası yıllık olarak alınan vakıf taşınmazlarını, icareteynli vakıf ise, değerine yakın peşin ücret ve ayrıca yıllık kira alınmak suretiyle süresiz olarak kiralanan vakıf taşınmazlarını ifade eder.