muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/619, Karar No: 2019/729, Tarih: 20.06.2019

Mahkemece, ispat yükü kendisinde olan davacının hafta ve genel tatil günleri ile akdi tatil günlerinde çalıştığını ispat ettiğinden somut olay ve hesap tekniğine uygun bilirkişi raporuna göre bu alacakların kabulüne karar verildiği, seyyar görev tazminatı bakımından isteklerin 2014 yılına ilişkin olduğu, bu konuda TİS'in 6245 sayılı Kanun'a atıf yaptığı, 2014 yılında seyyar görev tazminatı için vize alınan görevler arasında şoförlük hizmeti bulunduğu, bu nedenle seri hâlde açılan dosyalardan görevi şoförlük dışında personel özlük görevlisi, mücadele işçisi, satın alma görevlisi, muhasebe görevlisi ve evrakçı olanların istemlerinin bu nedenle; görevi şoförlük olanların taleplerinin ise sunulan puantajlarda hangi görevle görevlendirildiğinin, görev yerinin memuriyet mahalli içinde olup olmadığının yazılı olmaması nedeni ile reddi gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyizi üzerine karar Özel Dairece, yukarıda başlık bölümünde açıklanan nedenlerle bozulmuştur.

Mahkemece önceki hükümde direnilmiştir.

Direnme kararı taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık, somut olayda seyyar görev tazminatı bakımından mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin yeterli olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında işin esasının incelenmesine geçilmeden önce, mahkemece direnme adı altında verilen hükmün yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı, burada varılacak sonuca göre temyiz incelemesinin Özel Dairece mi yoksa Hukuk Genel Kurulu tarafından mı yapılması gerektiği ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

Bilindiği üzere, direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için, mahkemenin bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermesi, gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemesi gerekir (6217 sayılı Kanun'un 30'uncu maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429'uncu maddesi).

Mahkemenin yeni bir delile dayanarak veya bozmadan esinlenerek gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozma kararında işaret olunan şekilde değerlendirerek karar vermiş olması hâlinde direnme kararının varlığından söz edilemez.

Mahkemenin yeni bir delile dayanarak veya bozmadan esinlenerek gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozma kararında işaret olunan şekilde değerlendirerek karar vermiş olması hâlinde direnme kararının varlığından söz edilemez.

Somut olayda, Mahkemece ilk kararda 2014 yılında vize alınan işler arasında yaptıkları işin bulunmaması nedeni ile şoför olmayan davacıların seyyar görev tazminatı istemlerinin bu nedenle; şoför olan davacılar yönünden ise, puantaj cetvellerinde hangi yerde görevlendirildiği, bu görev yerinin memuriyet mahalli içinde olup olmadığının yazılı olmadığı, bu durumda bu cetvellerin 6245 sayılı Kanun'da belirtildiği şekilde seyyar görev tazminatına esas olabilecek nitelikte kabul edilemeyeceği gerekçesi ile seyyar görev tazminatı taleplerinin reddine karar verilmiş iken, kararın Özel Dairece bozulmasından sonra, Mahkemece tensip tutanağının (3) numaralı bendinde somutlaştırma ilkesi gereğince davacıların 2014 yılı Nisan-Aralık ayları içerisinde görevlendirildiği yerlerin neresi olduğunun ve 27.11.2014 tarihli Harcırah Kanunu Genel Tebliğine göre Van Büyükşehir Belediyesi il mülki sınırları ve memuriyet mahalli olup olmadığının liste hâlinde bildirilmesi için davacı vekiline süre verildiği, davacı vekilinin bu ara kararı uyarınca hazırladığı bir listenin bulunmadığı, duruşmada bozmaya uyulmasını talep ettiği, davalı vekilinin ise aynı mahiyetteki Müdürlüğün 22.06.2017 tarihli ve 1560802 sayılı yazısını ekleyerek sunduğu 11.07.2017 havale tarihli dilekçesinde Tebliğe göre kurumlarınca sağlanan taşıt araçları ile gidilip gelinebilen yerlerin memuriyet mahalli olarak belirlendiğini, Müdürlüğün yazısında da adı geçen personellerin görevlendirilmelerinde görev mahalline ulaşımlarının il müdürlüğüne ait hizmet araçları ile sağlandığının bildirdiğini belirterek önceki hükümde direnilmesini ya da bu yönde yapılacak inceleme sonucu bu gerekçeyle davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, sonuç olarak dosyada mevcut ve itiraz edilmeyen dava konusu seyyar görev tazminatına esas gidilen yerleri gösteren yazı ve taşıt görev emirlerinden davacıların anılan yerlere taşıt görev emirlerinde plakası da yazılı Kurum aracı ile gittikleri, aynı gün çalıştıkları iş yerine yine aynı Kurum aracı ile geri döndükleri, gittikleri yerlerin Büyükşehir Belediyesi sınırları içindeki merkeze bağlı köyler ile Van ili sınırlarındaki ilçeler olduğu, Van ili dışındaki hiç bir yere gidilmediğinin net olarak belli olduğu, böyle olunca seyyar görev tazminatına esas olarak davacıların gittikleri tüm yerlerin 6552 sayılı Kanun ile değiştirilen 6245 sayılı Harcırah Kanunun 3/g maddesinde tanımlanan memuriyet mahalli sınırları içinde kaldığı gibi, tüm bu yerlere Kurum aracı ile gidip, aynı gün çalıştıkları iş yerlerine yine Kurumun aracı ile geri döndüklerinden memuriyet mahalli sayıldığı, seri hâldeki dosyalardan altı dosyanın davacısının kendi dava dilekçelerinde yazılı görevlerine göre dava konusu 2014 yılı için vize alınmayan işlerde çalıştıkları gibi, bunlar açısından da 6552 sayılı Kanun ile değişik 6245 sayılı Kanun'un 3/g ve Tebliğ hükümleri çerçevesinde gittikleri yerlerin memuriyet mahalli içinde kaldığı belirtilerek uyuşmazlığın çözümü ve hüküm kurmaya yeterli tüm bilgi, belge ve kayıtlar dosya içinde mevcut olduğu gerekçesiyle önceki hükümde direnilmesine karar verildiği görülmüştür.

Bu durumda direnme adı altında verilen karar gerçekte daha önce Özel Dairece incelenip değerlendirilmeyen yeni olgu ve gerekçeye dayalı yeni hüküm niteliğindedir.

Hâl böyle olunca; verilen bu yeni hükmü temyizen incelenme görevi Hukuk Genel Kuruluna değil, Özel Daireye aittir.

Bu nedenle, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

S O N U Ç: Yukarıda gösterilen nedenlerle taraf vekillerinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 20.06.2019 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10744, Karar No: 2022/2049, Tarih: 09.02.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/10744 E.  ,  2022/2049 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince başvurunun kabulüne dair karara karşı davalı vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine İtiraz Hakem Heyeti tarafından verilen 27.03.2019 tarih 2019/İHK-3166 sayılı itirazın reddine dair verilen kararın süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davalıya sigortalı aracın karıştığı kaza nedeniyle müvekkilinin maluliyeti bulunduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 100,00 TL tazminatın tahsilini talep ve dava etmiş; 04/12/2018 tarihli dilekçesi ile talebini 64.235,60 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu tarafından, başvurunun kabulü ile 64.235,60 TL’nin 15/05/2018 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak başvuru sahibine verilmesine karar verilmiş; hükme karşı davalı vekili tarafından itiraz yoluna başvurulmuştur. İtiraz Hakem Heyetince davalının itirazının reddine karar verilmiş, bu karara karşı davalı vekili temyiz yoluna başvurmuştur.

1.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2.Diğer temyiz itirazlarına gelince:

Dava, trafik kazası sonucu yaralanma nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Haksız fiil sonucu çalışma gücü kaybının olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması halinde, zararın kapsamının belirlenmesi açısından maluliyetin varlığı ve oranının belirlenmesi gerekmektedir. Söz konusu belirlemenin ise Adli Tıp Kurumu veya Üniversite Hastanelerinin Adli Tıp Anabilim Dalı bölümleri gibi kuruluşların çalışma gücü kaybı olduğu iddia edilen kişide bulunan şikayetler dikkate alınarak oluşturulacak uzman doktor heyetinden, haksız fiilin gerçekleştiği tarihte yürürlükte olan mevzuat hükümleri dikkate alınarak yapılması gerekmektedir.

Maluliyete ilişkin alınacak raporlar 11/10/2008 tarihinden önce Sosyal Sigorta Sağlık İşlemleri Tüzüğü, 11/10/2008 tarihi ile 01/09/2013 tarihleri arasında Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği, 01/09/2013 tarihi ile 01/06/2015 tarihleri arasında Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği, 01/06/2015 tarihi ile 20/02/2019 tarihleri arasında Özürlülük Ölçütü Sınıflandırması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine, 20/02/2019 tarihinden sonra da Erişkinler için Engellilik Değerlendirmesi Hakkında Yönetmelik hükümlerine uygun olarak düzenlenmesi gerekir.

Somut olayda, davacının maluliyet oranının belirlenmesi açısından düzenlenen ve Hakem Heyetince hükme esas alınan 24/11/2017 tarihli Dokuz Eylül Üniversitesi Uygulama ve Araştırma Hastanesi Adli Bilirkişi Kurulu raporunda davacının anksiyete bozukluğu tanısı ile % 15 oranında meslekte kazanma gücü kaybı olduğu rapor edilmiştir. Maluliyet raporunda anksiyete bozukluğunun tedavi ile iyileşip iyileşmeyeceği, belirlenen oranın davacının bakiye ömrü boyunca ve aynı oranda devam edip etmeyeceği hususlarına yer verilmemiştir. Rapor bu hali ile eksik inceleme ile oluşturulmuş olup karar vermeye elverişli değildir.

Buna göre davacının 15/02/2015 tarihli trafik kazası sonucu yaralanmasından kaynaklı maluliyetinin tespiti için tüm tedavi evraklarının getirtilip değerlendirmek üzere içinde psikiyatri uzmanının da bulunduğu yeni bir heyetten rapor alınarak kaza tarihinde yürürlükte bulunan Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği hükümlerine göre temyiz eden davalının usuli kazanılmış hakları da gözetilerek "anksiyete bozukluğu" nedeniyle davacıda ömür boyu sürecek kalıcı maluliyet bulunup bulunmadığı ve varsa oranının ne olduğu, davacının bakiye ömrü boyunca aynı oranda devam edip etmeyeceği hususlarında bilirkişi heyetince gerekli görülmesi halinde bizzat muayenesi yapılarak ayrıntılı, gerekçeli, tıbbi tespitleri içeren, denetime elverişli bir rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir. İtiraz Hakem Heyeti kararının bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 09/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1376, Karar No: 2017/5446, Tarih: 22.06.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/1376 E.  ,  2017/5446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Gün adli para cezasının bir gün karşılığının hesaplanması sırasında uygulama maddesi olan TCK.nun 52/2. maddesinin yerine TCK.nun 52. maddesi olarak gösterilmesi ve 01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK'nın 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9. , yine 18.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile 3. ve 8. fıkralarındaki değişiklikler ve 10. fıkrasının yürürlükten kaldırılmış olması göz önüne alındığında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin belirtilmesi,

2-Hapis cezasından çevrili adli para cezasının bir gün karşılığının hesaplanması sırasında uygulama maddesi olan TCK.nun 52/2. maddesinin yerine TCK.nun 52. maddesi olarak gösterilmesi,

3-01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9., yine 18.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile 3. ve 8. fıkralarındaki değişiklikler ve 10. fıkrasının yürürlükten kaldırılmış olması göz önüne alındığında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, hapis cezasından çevrili adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrileceğinin belirtilmesi,

4-Sanığın gözaltında kaldığı sürenin TCK.nun 63. maddesi uyarınca mahsubuna karar verilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca,

1-Hükmün gün adli para cezasının bir gün karşılığının hesaplanmasına ilişkin fıkrasından "52." ifadesinin çıkarılması yerine "52/2." ifadesinin yazılması ile aynı fıkradan “5237 sayılı Yasanın 52/4. maddesi gereğince ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına” ifadesinin çıkarılması,

2-Hükmün hapis cezasından çevrili adli para cezasının bir gün karşılığının hesaplanmasına ilişkin fıkrasından "52." ifadesinin çıkarılması yerine "52/2." ifadesinin yazılması,

3-Hükmün hapis cezasından çevrili adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin fıkrasından "ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin" ifadesinin çıkarılması,

2-Hükmün hapis cezasından çevrili adli para cezasının bir gün karşılığının hesaplanmasına ilişkin fıkrasından "52." ifadesinin çıkarılması yerine "52/2." ifadesinin yazılması,

3-Hükmün hapis cezasından çevrili adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin fıkrasından "ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin" ifadesinin çıkarılması,

4-"Sanığın gözaltında geçirdiği süresinin 5237 sayılı TCK.nun 63. maddesi uyarınca cezasından mahsubuna" dair ifadenin hüküm fıkrasına eklenmesi ve sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1914, Karar No: 2015/4081, Tarih: 24.06.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/1914 E.  ,  2015/4081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

Hükümlü.... hakkında 765 sayılı TCK.nun 448, 62, 51, 59, 31, 33, 40.maddeleri gereğince kurulup, Yargıtay l.Ceza Dairesince ONANMAK suretiyle kesinleşen hükümden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9.maddesı uyarınca yeniden duruşma açılarak yapılan uyarlama yargılaması sonucu kurulan hükümde bozma nedeni dışında Kanuna aykırı cihet görülmediğinden hükümlü müdafiinin teşebbüste alt sınırdan ceza tayinine, haksız tahrik nedeniyle azami oranda indirim uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20.06.2006 gün ve 124/165 sayılı kararı uyarınca, uyarlama yargılamasında kazanılmış hak hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığı gözetilerek yapılan incelemede;

1-Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, hükümlünün mağduru 5 bıçak darbesi ile göğsün ön yüzünde sol panostemal 4.interkostal aralıkta 4 cm uzunluğunda toraksa nafiz, sağ ön koldan, sağ dirsekten, göbeğin sağ lateralinde batına nafiz olacak, karaciğer yaralaması ve hemopnomötoraks oluşacak, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve yaşamını tehlikeye sokacak şekilde yaraladığı olayda; TCK'nun 35.maddesi uyarınca 9-15 yıl arasında ceza öngörülen teşebbüs uygulaması sırasında, isabet yerleri, yaraların niteliği ve meydana gelen zararın ağırlığı TCK’nun 3. ve 61.maddeleri birlikte göz önüne alınarak üst sınıra yakın ceza tayini yerine, yazılı şekilde 12 yıl ceza verilerek eksik ceza tayini, Bozmayı gerektirmiş olup, hükümlü müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 24/06/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5637, Karar No: 2024/5630, Tarih: 10.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/5637 E.  ,  2024/5630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2513 E., 2024/888 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Alaşehir 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

SAYISI : 2023/28 E., 2023/363 K.

Taraflar arasındaki yardım nafakasının artırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre davacı daha önce aylık 200,00 TL olarak hükmedilen yardım nafakasının aylık 2.000,00 TL olarak belirlenmesini talep etmiş, mahkemece aylık 300,00 TL yardım nafakasına hükmedilmiştir. Davacın aylık 1.700,00 TL'lik talebinin reddine karar verilmiş olup, davacı tarafınan temyize konu edilen ve reddine karar verilen yıllık nafaka tutarı üzerinden belirlenen toplam miktar 20.400,00 TL olup Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.291,55 TL’nin altında kalmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine

10.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24174, Karar No: 2014/19164, Tarih: 07.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/24174 E.  ,  2014/19164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21.maddesine göre yapılacak tebligatların geçerlilik koşulları, Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 31.maddesinde gösterilmiş olup, anılan maddeye göre muhatabın veya muhatap adına tebligat yapılabilecek kişilerin geçici olarak adreste bulunmaması halinde tebliğ memuru "tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti veya meclisi üyesinden birine ya da kolluk amir veya memuruna imza karşılığında teslim eder. Tebliğ memuru, ihbarnameyi gösterilen adresteki kapıya yapıştırır. Tebliğ memuru, tebliğ olunacak şahsı keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine bildirir."

Somut olayda sanığa gönderilen gerekçeli kararın Kanun'un 21.maddesine göre tebliğine ilişkin tebligat parçasında "muhatabın işte olduğu, en yakın komşusuna haber verildiği" belirtilmiş olmasına rağmen, haberdar edilen komşusunun imzadan çekindiği belirtildiği halde ismine yer verilmemiştir.

Tebligat Kanununun 21. Ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 31.maddelerine uygun bir şekilde yapılmayan tebligat işlemi geçersiz olduğundan, sanığın 06.05.2013 tarihli temyiz başvurusunun süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanığın, müştekiye ait park halindeki motosikleti, düz kontak yaparak çalması biçimindeki eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanunun 142/1-e maddesi uyarınca hüküm kurulması, öngörülen ceza süreleri itibariyle sonuca etkili görülmediğinden bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 07.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4095, Karar No: 2010/1763, Tarih: 02.03.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/4095 E.  ,  2010/1763 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait aracın davalı şirkete kasko sigorta poliçesi ile sigortalı olduğunu, araçta 20.3.2005 ve 4.8.2005 tarihlerinde meydana gelen hasarların karşılanmadığını belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 6.000,00 TL tazminatın her bir olay için ihbar tarihinden itibaren 8 gün sonrasından işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah dilkeçesi ile birinci kaza nedeniyle 4.119,38 TL temerrüt tarihinden işleyecek avans faizi ile ikinci kazada meydana gelen hasar nedeniyle 15.000,oo TL.nin dain mürtehin bankaya ödendiğini, temerrüt tarihinden ödeme tarihine kadar işleyecek faizin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacıya ait aracın daha önce geçirdiği kaza nedeniyle sigorta şirketi tarafından perttotal işlemi yapıldığını, davacı tarafından bu şekilde alındığını, 20.3.2005 tarihinde meydana gelen kazadaki hasarlar ile partotal olmadan önceki hasarların aynı olduğunu,aracın bütün kazalarda aynı şekilde hasarlandığını, kazaya karışan diğer araçlarında daha önceden birkaç kez kazaya karışması nedeniyle kazaların şüpheli olduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, aracın perttotal olarak alınmış olduğu bu hasarla birinci kazada meydana gelen hasarın aynı olduğu aracın onarılmadan ya da alelusul onarılarak sigorta ettirildiği kabul edilerek TTK.1279 ve 1290. maddeler gereğince poliçenin hükümsüz olacağından bu kaza nedeniyle sigorta şirketinin sorumlu olmadığına, ikinci kazada meydana gelen hasar bedelinin ise poliçe teminatı içerisinde oluduğu, sigorta şirketi tarafından dain mürtehin bankaya

ödendiğinden dava dilkeçesi ile talpe edilen miktar yönünden konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına, ıslah edilen miktar yönünden de zamanaşımı süresi dolduğundan reddine karar verilmiş hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,55 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 2.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.