muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12321, Karar No: 2022/14356, Tarih: 29.12.2022

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hem de temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. Maddesi; "134'üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtay'da görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin %1'i oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olduğu görülmekle, Anayasa'nın 13. maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %1'i olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1- Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi’nin 28.09.2022 tarih ve 2022/2227 E. - 2022/2052 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-... İcra Hukuk Mahkemesi’nin 24.05.2022 tarih ve 2022/30 E. - 2022/108 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “5” numaralı bendinde yer alan “ %1'i tutarındaki 60.000,00TL ” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “% 5’i oranında” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 29.12.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2283, Karar No: 2022/10778, Tarih: 26.09.2022

**4. Hukuk Dairesi         2020/2283 E.  ,  2022/10778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Samsun 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Av. ... tarafından, davalılar ..., ... ve ... aleyhine 11/07/2018 gününde verilen dilekçe ile kurum zararı nedeniyle tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 22/10/2019 günlü karara karşı davacı vekilinin istinaf başvurusu üzerine yapılan incelemede; istinaf başvurusunun esastan reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince verilen 13/02/2020 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hâkimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili; Bafra Vergi Dairesi mükellefi hakkında vergi inceleme raporunda önerilen kamu alacağının, gelir uzmanı, müdür yardımcısı vekili ve vergi dairesi müdürü olan davalılarca zamanında tarh ve tebliğ işlemlerinin yapılmaması sebebiyle zamanaşımına uğratılmasından dolayı oluşan kamu zararının davalılardan müteselsilen ve eşit olarak tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekilleri davaya konu vergi borcu her ne kadar zamanında tebliğ edilememişse de, mükellef şirket yetkilisinin vergi borcunu rızaen ödemeyi kabul ettiğini, yapılandırmadan faydalanma talebinde bulunulduğunu, yapılandırma talebinin kabul edilmesi nedeniyle zamanaşımının hükümsüz kaldığını belirterek davanın reddini istemişlerdir.

İlk derece mahkemesince; dava dışı mükellef şirketin vergi borcunun şirket yetkilisi tarafından 05/04/2018 tarihinde vergi dairesine başvurularak yeniden yapılandırma talebinde bulunulup zamanaşımının ortadan kaldırılmış olduğu ve vergi alacağının davacı İdarece talep edilebilir hale geldiği, dolayısıyla dava tarihi itibariyle bir kamu zararı bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş; hükme karşı davacı vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

Bölge adliye mahkemesince; Samsun Vergi Dairesi Başkanlığının müzekkere cevabında davaya konu kamu alacağının 03/08/2018 tarihinde yapılandırılmak suretiyle ödendiğinin belirtildiği gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesince; Samsun Vergi Dairesi Başkanlığının müzekkere cevabında davaya konu kamu alacağının 03/08/2018 tarihinde yapılandırılmak suretiyle ödendiğinin belirtildiği gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK’nın 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre davacı vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK’nın 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK’nın 373. maddesi uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de bölge adliye mahkemesine gönderilmesine, 492 Sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca davacıdan harç alınmamasına 26/09/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13819, Karar No: 2015/2366, Tarih: 10.03.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/13819 E.  ,  2015/2366 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 11. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2013

NUMARASI : 2012/1289-2013/705

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tazminat davasına dair karar Dairemizin 18/09/2014 gün ve 2014/284-2014/9992 sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmesi üzerine bu defa davacı tarafından yasal süresinde karar düzeltme isteminde bulunulmuş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Mahkemenin kararında ve Yargıtay ilamında yazılı sebeplere göre 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 440.maddesi gereğince davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan karar düzeltme talepleri yerinde değildir.

2-Davacı vekilinin tespit masraflarına ilişkin karar düzeltme taleplerine gelince;

Davacı vekili,dava dilekçesinde; Davalının maliki bulunduğu taşınmazda 01/09/2009 tarihli kira kontratı ile aylık 2.500 TL kira bedeli ile kiracı olan davacıya, kiralanan yapının kaçak yapı olduğunun davalı tarafından bildirilmediğini, bu nedenle 25/01/2012 tarihinde kiralanan taşınmazın Üsküdar Belediyesi zabıtaları tarafından yıkılacağını öğrendiğini, 4 aylık bebeği olduğunu belirterek yıkımın ertelenmesini istediğini, bu isteğinin geçici olarak kabul edildiğini, davacının bu durumu davalıya bildirdiği halde davalınında "merak etmeyin ben hallederim" şeklinde cevap vermesine rağmen ertesi günü yıkımın gerçekleştiği, bu nedenle davacının eşyalarının zarar gördüğünü, eşyaların depoya gitmesi için 1.000 TL nakliye ücreti 1.000 TL depo kirası verildiğini, davacının yeni kiraladığı daireye 3.000 TL kira bedeli verilip, eşyaların buraya 1.500 TL ye nakil edildiğini, eşyaların zarar gördüğünü, bunun için onarım bedelinin 1.000 TL olduğunu, 1.750,00 TL kira farkı alacağı bulunduğunu, ayrıca giysi ve mutfak masraflarının 750,00 TL olup kırılacak eşyaların nakliye ücretinin ise 450,00 TL olduğunu, davacının ödediği 5.000,00 TL depozitonun ise 2.500 TL'sinin iade edilmediğini, bunun iadesi için noterden gönderilen ihtarname için de ayrıca 199.00 TL ödendiğini ve ayrıca Üsküdar 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/6 D.iş sayılı dosyası ile yapılan tespit masrafları da dahil olmak üzere toplam 16.000 TL maddi tazminat ile bu olaydan dolayı davacının büyük üzüntü ve sıkıntı yaşadığını bu nedenle 40.000 TL manevi tazminatın dava tarihinden başlamak üzere işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece,davanın kısmen kabulüne, davacının zorunlu tahliye nedeniyle 2.180 TL nakliye bedeli, 3.500 TL emlak komisyoncusu ücreti ödediği, 5.000 TL depozito bedelinden 2.500 TL sinin davacıya iade edildiğinin

tarafların kabulünde olduğundan, kalan 2.500 TL depozito bedeli olmak üzere toplam 8.180 TL'nin davalıdan tahsiline,fazlaya ilişkin talebin ve manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

tarafların kabulünde olduğundan, kalan 2.500 TL depozito bedeli olmak üzere toplam 8.180 TL'nin davalıdan tahsiline,fazlaya ilişkin talebin ve manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

Davacı,dava dilekçesinde, Üsküdar 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/6 D.İş sayılı dosyası ile yapılan tespit masrafları da dahil olmak üzere toplam 16.000 TL maddi tazminat isteminde bulunmuştur.Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olmasına rağmen davacının Üsküdar 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/6 D.iş sayılı dosyasında yaptırılan tespite ilişkin masraflarının da tahsiline karar verilmemiştir. Oysa, tespit masrafları,yargılama giderlerinden olup,mahkemece hüküm altına alınan yargılama giderlerine eklenmesi gerekirken,tespit masrafları ile ilgili açıkça hüküm kurulmaması ve yargılama giderlerine eklenmemesinin doğru olmadığı bu seferki incelemeden anlaşılmış ise de bu yüzden hükmün bozularak yeniden yargılama yapılmasında yarar görülmediğinden davacının karar düzeltme isteğinin kabulü ile hüküm fıkrasının yargılama giderleriyle ilgili bendine “541,50 TL tespit masrafı” ibaresinin eklenerek hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı kiracının karar düzeltme isteğinin kısmen kabulü ile, Dairemizin 18.09.2014 gün ve 2014/284 esas, 2014/9992 karar sayılı onama kararının kaldırılarak mahalli mahkemenin 10.10.2013 gün ve 2012/1289 esas ve 2013/705 karar sayılı hükmünün tespit masrafları yönünden DÜZELTİLEREK ONANMASINA, istek halinde peşin alınan karar düzeltme harcının karar düzeltme isteyene iadesine 10/03/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21450, Karar No: 2014/6657, Tarih: 08.04.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/21450 E.  ,  2014/6657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre; 21/07/2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3-b maddesiyle değişik 1412 sayılı CMUK’nın 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi olanaklı olmadığından sanık ... savunmanının temyiz isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK' nın 317.maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'sının 90.maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8.maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanık ...'dan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlele tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden “zorunlu savunman ücretlerinin” çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9243, Karar No: 2024/20779, Tarih: 23.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/9243 E.  ,  2024/20779 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ: 13.05.2024

SAYISI : 2020/811 E., 2020/863 K.

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz talebinin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 13.05.2024 tarihli ve 2020/811 Esas, 2020/863 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 13.05.2024 tarihli ve 2020/811 Esas, 2020/863 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Denizli 12. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2412, Karar No: 2011/11639, Tarih: 29.09.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/2412 E.  ,  2011/11639 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince her ne kadar duruşmalı olarak temyiz edilmiş ise de miktar itibariyle bu istemin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında kredi kartı kullanımına dair yapılan sözleşmeye istinaden davalıya kredi kartı kullandırıldığını, kartı kullanımı dolayısıyla oluşan borcun ödenmediğini, girişilen icra takibine itiraz edildiğini belirterek, itirazın iptaline takibin devamına, %40’tan az olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, bileşik faiz talebinde bulunulduğunu, kredi kartı sözleşmesindeki şartların 4077 sayılı yasaya göre haksız şart niteliğinde olup. müzayaka halinde olduğundan daha önce basılı olan sözleşmenin okutulmadan imzalatıldığını, bu nedenle sözleşme şartları ile bağlı tutulamayacağını, iddiaları kabul etmediğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, icra dosyası kredi sözleşmesi, bilirkişi raporu toplanan delillere göre davalının yetki itirazının reddi ile davanın kısmen kabulüne, davalının icra takibine itirazının kısmen iptaline, takibin 11.046,44 TL. üzerinden ve 8.608,89 TL. asıl alacağa takip tarihinden %50.88 ve değişen oranlarda T.C Merkez Bankasınca üçer aylık dönemler halinde yayınlanmakta olan gecikme faiz oranları üzerinden temerrüt faizi yürütülüp %5 gider vergisi ile devamına, alacak likit olduğundan hükmolunan tutarın %40’ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 29.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4498, Karar No: 2014/22294, Tarih: 03.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4498 E.  ,  2014/22294 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2640, Karar No: 2009/1980, Tarih: 09.02.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/2640 E.  ,  2009/1980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/11/2008

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 09.02.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.