muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9384, Karar No: 2015/30166, Tarih: 28.10.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/9384 E.  ,  2015/30166 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/51102

MAHKEMESİ : Ağrı 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2014

NUMARASI : 2014/306 (E) ve 2014/603 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklar L.. D.., S.. D.., Ö.. D.., H.. D.. ve Y.. D..'un katılan sanıklar M.. Y.. ve R.. Y..'ye yönelik; suça sürüklenen çocuk Ö.. Y..'nin katılan sanıklar H.. D.. ve M.. Y..'ye yönelik; sanıklar İ.. D.., V.. D.., C.. D.. ve S.. D..'in katılanlar M.. Y.., Ö.. Y.., G.. Y.. ve R..Y..'ye yönelik kasten yaralama eylemlerinden verilen beraat kararları hakkında tebliğnamede bir görüş bulunmadığı görülmekle, bu konuda EK TEBLİĞNAME düzenlenmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10608, Karar No: 2018/8454, Tarih: 24.10.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/10608 E.  ,  2018/8454 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 04.11.2013 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sigortalıya bağlanan gelir ve geçici iş göremezlik ödeneği ve yapılan masraflardan oluşan kurum zararının rücuan tazminini talep etmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21 ve 76. maddeleridir.

1-Davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesinde; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, kurumca işverene ödettirilir. İşverenin sorumluluğunun tespitinde kaçınılmazlık ilkesi dikkate alınır…” düzenlemesi getirilmiştir.

Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır.

Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki; her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların birçoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki; her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; iş yerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde iş yerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

Eldeki davada, mahkemece aldırılan kusur raporunda, tertip edildiği sarmaya doğru bir elinde balta, diğer eli boş vaziyette giden sigortalının,ayak başında ıslak zeminde iki sarmalık kılavuz kısmına geldiğinde, ayağının kayması ile sağ omuzu üzerine düşerek yaralanmasında kaçınılmazlık bulunduğu belirtilmiş ise de, olayda kaçınılmazlık olgusunun varlığının kabul edilmesi doğru değildir. Zira, alınması gereken tüm tedbirlerin davalı işveren tarafından alındığı söylenemez. Kaçınılmazlık olgusunun var olabilmesi için öncelikle tüm tedbirler alınmalı, buna rağmen beklenmedik olaylar nedeniyle kaza meydana gelmelidir. Her ne kadar mahkeme kararına esas alınmamış olsa da kusur raporu bu yönüyle hatalıdır. Bu nedenle kusur oranları yönünden ... 2. İş Mahkemesince sigortalının açtığı tazminat davası kapsamında alınan rapor ile çelişkiyi giderir şekilde yeniden rapor aldırılmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir.

2-Somut durumda kusur raporu sonrası aldırılan 09.03.2016 hesap raporunda, kaza tarihinde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre kurumun rücu alacağı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olduğundan mahkemece gerçek zarar hesabı yaptırılmıştır. Hesap bilirkişi raporunda sigortalının yeraltı maden işçisi olması nedeni ile işçinin gerçek zararının tespitinde; 50 yaşın ikmaline kadar yeraltındaki koşullar nazara alınarak yapılan ücretlerle, 50 ile 60 yaşları arasında ise yer üstünde asgari ücretle çalışıp gelir elde edeceği nazara alınarak hesap yapılması gerekirken ve davacının maluliyet oranı % 60' ın altında olduğundan pasif dönem hesabı yapılmaması gerektiği halde bilirkişi tarafından bu dönemler için fazla hesap yapılması, aynı zamanda sigortalının doğum tarihi 11.06.1980 olmasına karşın hesap raporunda 01.08.1973 alınması bu nedenle aktif dönem hesabının eksik yapılmış olması, isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemece, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda davalının kusurunu irdeleyen yeni bir kusur raporu alarak ve denetime elverişli gerçek zarar hesabı yapmak suretiyle karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ile davalı ...’nün vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1885, Karar No: 2022/13266, Tarih: 15.12.2022

**10. Ceza Dairesi         2022/1885 E.  ,  2022/13266 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığının, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan sanık ... hakkındaki Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 20/10/2020 tarihli ve 2019/616 esas, 2020/339 sayılı kararının kanun yararına bozulması istemi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 02/02/2022 tarihli ihbar yazısı ekinde dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşıldı.

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A-) Konuyla İlgili Bilgiler:

1- Şüpheli ... hakkında, 29/10/2018 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Malatya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 06/12/2018 tarihli ve 2018/28355 soruşturma, 2018/6965 esas, 2018/5319 sayılı iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/6. maddesi delaletiyle 191/1 ve 53. maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesi'ne kamu davası açıldığı, iddianamede; 07/01/2017 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan daha önce Malatya Çocuk Mahkemesine kamu davası açıldığı, yeniden erteleme kararı verilemeyeceği hususunun belirtildiği,

2- Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 28/03/2019 tarihli ve 2018/795 esas, 2019/179 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 29/04/2019 tarihinde kesinleştiği,

3- Sanığın denetim süresi içerisinde 30/06/2019 tarihinde işlediği kasten yaralama suçundan Malatya 11. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 26/11/2019 tarihli ve 2019/112 esas, 2019/151 sayılı kararı ile cezalandırıldığının ihbar edilmesi üzerine;

Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin kanun yararına bozma istemine konu 20/10/2020 tarihli ve 2019/616 esas, 2020/339 sayılı kararı ile; hükmün açıklanmasına, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeden kesinleştiği,

4- Dosya arasında bulunan Malatya Çocuk Mahkemesi'nin 2019/21 esas ve 2019/119 karar sayılı dosyasının incelenmesinde;

Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin kanun yararına bozma istemine konu 20/10/2020 tarihli ve 2019/616 esas, 2020/339 sayılı kararı ile; hükmün açıklanmasına, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmeden kesinleştiği,

4- Dosya arasında bulunan Malatya Çocuk Mahkemesi'nin 2019/21 esas ve 2019/119 karar sayılı dosyasının incelenmesinde;

a-) Şüphelinin 07/01/2017 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Malatya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 20/02/2017 tarihli ve 2017/745 soruşturma, 2017/109 sayılı kararı ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davası açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararda itiraz süresinin 7 gün olarak gösterildiği, kararın şüpheliye 12/06/2017 tarihinde tebliğ edildiği,

b-) Şüphelinin 30/07/2018 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle tespit edilmesi üzerine erteleme kararının kaldırılarak Malatya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 04/01/2019 tarihli ve 2018/29537 soruşturma, 2019/90 esas, 2019/8 sayılı iddianamesi ile Malatya Çocuk Mahkemesine kamu davası açıldığı,

c-) Malatya Çocuk Mahkemesi'nin 28/03/2019 tarihli ve 2019/21 esas, 2019/119 sayılı kararı ile; sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 10 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine,

d-) Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 31/03/2021 tarihli ve 2019/1541 esas, 2021/809 sayılı kararı ile, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi :

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

d-) Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 31/03/2021 tarihli ve 2019/1541 esas, 2021/809 sayılı kararı ile, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi :

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde bulundurmak ve kullanmak suçundan sanık ...'nün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1-4 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetime tâbi tutulmasına dair Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/03/2019 tarihli ve 2018/795 esas, 2019/179 sayılı kararının 29/04/2019 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 30/06/2019 tarihinde kasıtlı olarak işlediği kasten yaralama suçundan mahkûm olduğunun ihbar edilmesi üzerine, hakkındaki hükmün açıklanması ile 5237 sayılı Kanun’un 191/1-4 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/10/2020 tarihli ve 2019/616 esas, 2020/339 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Sanık hakkında incelemeye konu mahkumiyet kararına ait suç tarihinin 29/10/2018 olduğu, sanık hakkında daha önceden 07/01/2017 tarihinde işlediği iddia olunan aynı nitelikteki eyleminden dolayı Malatya Cumhuriyet Başsavcılığınca 20/02/2017 tarihli ve 2017/745 soruşturma, 2017/109 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar verildiği, şüphelinin denetimli serbestlik tedbirini ihlal ettiğinden bahisle hakkında kamu davasının açılması üzerine yapılan yargılama sonucunda Malatya Çocuk Mahkemesinin 28/03/2019 tarihli ve 2019/21 esas, 2019/119 sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verildiği, kararın Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 31/03/2021 tarihli ve 2019/1541 esas, 2021/809 sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmek suretiyle kesinleştiği anlaşıldığından,

5237 sayılı Kanun’un 191/5. maddesinde yer alan “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, somut olayda, Malatya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 20/02/2017 tarihli ve 2017/745 soruşturma, 2017/109 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı sonrasında işlendiği anlaşılan incelemeye konu mahkumiyet kararına ilişkin olan 29/10/2018 tarihli eylemin, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile belirlenen denetim süresi içerisinde işlenmesi nedeniyle aynı maddenin 4. fıkrası kapsamında erteleme kararının ihlali niteliğinde olduğu cihetle, eylemin müstakil bir suç oluşturmayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/10/2020 tarihli ve 2019/616 esas, 2020/339 sayılı kararının kanun yararına bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Sanık ... hakkında, 29/10/2018 tarihinde işlediği iddia olunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan yapılan soruşturma sonunda, Malatya Cumhuriyet Başsavcılığının 06/12/2018 tarihli ve 2018/28355 soruşturma, 2018/6965 esas, 2018/5319 sayılı iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/6. maddesi gereğince doğrudan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Malatya 1. Asliye Ceza

Mahkemesi'nin 28/03/2019 tarihli ve 2018/795 esas, 2019/179 sayılı kararı ile, sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın 29/04/2019 tarihinde kesinleştiği, sanığın denetim süresi içerisinde 30/06/2019 tarihinde işlediği kasten yaralama suçundan mahkûm olduğunun ihbar edilmesi üzerine; Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/10/2020 tarihli ve 2019/616 esas, 2020/339 sayılı kararı ile; hükmün açıklanmasına ve sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1 ve 62. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anlaşılmıştır.

Dosya arasında bulunan Malatya Çocuk Mahkemesinin 2019/21 esas ve 2019/119 karar sayılı dosyasının incelenmesinde; şüphelinin 07/01/2017 tarihinde işlediği kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan Malatya Cumhuriyet Başsavcılığının 20/02/2017 tarihli ve 2017/745 soruşturma, 2017/109 sayılı kararı ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/2. maddesi uyarınca beş yıl süre ile kamu davası açılmasının ertelenmesine, aynı Kanun’un 191/3. maddesi uyarınca bir yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, erteleme süresi içerisinde kendisine yüklenen yükümlülüklere veya uygulanan tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi ya da tekrar kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması durumunda hakkında kamu davası açılacağının ihtarına karar verildiği, kararın şüpheliye 12/06/2017 tarihinde tebliğ edilmesinden sonra 30/07/2018 tarihinde yeniden uyuşturucu madde kullandığının teknik yöntemlerle tespit edilmesi üzerine erteleme kararının kaldırılarak Malatya Cumhuriyet Başsavcılığının 04/01/2019 tarihli ve 2018/29537 soruşturma, 2019/90 esas, 2019/8 sayılı iddianamesi ile Malatya Çocuk Mahkemesine kamu davası açıldığı, Malatya Çocuk Mahkemesinin 28/03/2019 tarihli ve 2019/21 esas, 2019/119 sayılı kararı ile sanığın hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın istinaf edilmesi üzerine, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin 31/03/2021 tarihli ve 2019/1541 esas, 2021/809 sayılı kararı ile, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek kesinleştiği,

5237 sayılı Kanun’un 191/5. maddesinde yer alan “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz.” şeklindeki düzenleme dikkate alındığında,

5237 sayılı Kanun’un 191/5. maddesinde yer alan “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz.” şeklindeki düzenleme dikkate alındığında,

Somut olayda, Malatya Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 20/02/2017 tarihli ve 2017/745 soruşturma, 2017/109 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı sonrasında işlendiği anlaşılan incelemeye konu mahkûmiyet kararına ilişkin olan 29/10/2018 tarihli eylemin, kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararı ile belirlenen erteleme süresi içerisinde ve henüz 04/01/2019 tarihli iddianamenin düzenlenmesinden önce işlenmesi nedeniyle 5237 sayılı Kanun’un 191. maddesinin 4. fıkrası kapsamında erteleme kararının ihlali niteliğinde olduğu, eylemin müstakil bir suç oluşturmayacağı anlaşıldığından, inceleme konusu dosyada kovuşturma şartının gerçekleşmeyeceği anlaşılmakla CMK’nın 223/8.maddesi gereğince “kamu davasının düşmesine” karar verilerek TCK’nın 61.maddesi gereğince cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesinde dikkate alınmak üzere Malatya Çocuk Mahkemesine ihbarda bulunulması gerektiği gözetilmeden mahkumiyet kararı verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerindedir.

Ancak;

Malatya Çocuk Mahkemesinin 2019/21 esas ve 2019/119 karar sayılı dosyasının incelenmesinde;

1-Şüpheli hakkında verilen "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına

Ancak;

Malatya Çocuk Mahkemesinin 2019/21 esas ve 2019/119 karar sayılı dosyasının incelenmesinde;

1-Şüpheli hakkında verilen "kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararların, şüpheliye tebliğ edilmeden tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin infazına

başlanamayacağı, somut olayda, şüpheli hakkında verilen kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karar şüpheliye tebliğ edilmiş ise de, karara karşı itiraz yoluna başvuru süresinin “15 gün” yerine “7” gün olarak belirtilmek suretiyle şüphelinin yanıltıldığı, Anayasanın Temel Hak ve Hürriyetlerin Korunması başlıklı 40. maddesindeki düzenleme ile 5237 sayılı TCK'nın 191/2. maddesi ve 5271 sayılı CMK’nın 171, 172 ve 173. maddeleri uyarınca, başvurulacak kanun yolunun, merciinin, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerekmekte olup; "Kamu davasının açılmasının ertelenmesi" kararı ve bu karar ile birlikte verilen “denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararda kanun yolu başvuru süresinin şüpheliyi yanıltacak biçimde “7 gün” olarak gösterildiği, yine kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin karar her ne kadar yaşı küçük şüpheliye tebliğ edilmiş ise de, kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair karara yaşı küçük şüphelinin ve dolayısıyla şüpheliye soruşturma aşamasında CMK’nın 150/2. maddesi uyarınca atanan zorunlu müdafiinin de itiraz hakkının bulunduğu, itiraz hakkının kullanılabilmesi için yaşı küçük şüpheliyi “temsilen” zorunlu müdafiine de ilgili kararın tebliğ edilmesi gerektiği, dosya içerisinde kararın zorunlu müdafiine tebliğ edildiğine dair bir bilgi ve belge bulunmadığı, açıklanan nedenlerle erteleme kararı kesinleşmediğinden erteleme süresinin işlemeye başlamayacağı, dolayısıyla ihlal kabul edilen 30/07/2018 tarihli eylemin erteleme süresi içerisinde işlendiğinden sözedilemeyeceği, TCK’nın 191/4.maddesindeki kovuşturma şartının gerçekleşmediği anlaşıldığından, mahkemesince açılan kamu davası hakkında kovuşturma şartının gerçekleşmesini beklemek üzere “durma” kararı verilerek, şüpheli hakkında kamu davasının açılmasının ertelenmesine ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin kararın, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde ilgili sulh ceza hakimliğine itiraz hakkı bulunduğu ihtarı ile birlikte usulüne uygun bir şekilde şüpheli ve zorunlu müdafiine tebliğ edilmesinin sağlanması ve usulüne uygun şekilde kesinleştirilmesini takiben geçerli tebligat işlemleri yapılarak erteleme ve denetimli serbestlik kararının infazının sonucunun beklenilmesi gerektiği gözetilmeden mahkumiyet kararı verilmesi kanuna aykırıdır.

2- Malatya Çocuk Mahkemesinin kabul ve uygulamasına göre de;