muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5013, Karar No: 2018/9881, Tarih: 26.04.2018

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde ve talep arttırım dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Mahkemece de dava belirsiz alacak davası olarak görülerek hüküm altına alınan ihbar tazminatı ile fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ücret ve yıllık ücretli izin alacaklarının tamamına dava tarihinden faiz yürütülmüştür. Açıklanan nedenle, talep edilen alacakların belirsiz alacak davası ile istenip istenemeyeceğinin irdelenmesi gerekmektedir.

Fazla çalışma ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına yönelik talep bakımından, alacak iddiasının tanık anlatımlarına dayandırılması sebebiyle, kabul ihtimalinde hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği söz konusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, söz konusu alacaklar belirsizdir.

Kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin ve ücret alacağı bakımından ise, davacı, çalışma süresini, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, tazminat hesaplamasına esas alınacak aylık ücrete ek para veya parayla ölçülebilen sosyal menfaatleri, kullandırılmayan yıllık izin ücreti alacağını belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin ve ücret alacağının gerçekte belirlenebilir alacaklar olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri nazara alınarak, hukuki yarar yokluğundan anılan alacaklara yönelik taleplerin usulden reddi gerekirken, yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Davacı işçinin ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma karşılığı ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 47 nci maddesinde, Kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödenmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunun 2 nci maddesinde ise, resmi ve dini bayram günleriyle yılbaşı gününün genel tatil günleri olduğu açıklanmıştır.

Buna göre; genel tatil günleri, 1 Ocak, 23 Nisan, 19 Mayıs, 30 Ağustos günleri ile Arife günü saat 13.00’da başlanan üçbuçuk günlük Ramazan Bayramı ve Arife günü saat 13.00’de başlayan dörtbuçuk günlük Kurban Bayramı günlerinden oluşur. Ulusal bayram günü 28 Ekim saat 13.00 ten itibaren başlayan 29 Ekim günü de devam eden birbuçuk gündür. 2429 sayılı Yasanın, 5892 sayılı Yasayla değişik 2 nci maddesi uyarınca da, 1 Mayıs genel tatil günüdür. İşçinin ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmayacağı toplu iş sözleşmesi veya iş sözleşmesiyle kararlaştırabilir

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan bayram ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarından, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından daha fazla çalışıldığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin alacağının bordroda görünenden daha fazla olduğu yönünde bir ihtirazi kaydının bulunması halinde, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece tanık beyanlarından hareketle davacının dini bayramların bir günü dışında çalıştığı kabul edilmiş ise de; varılan sonuç dosya içeriği ile örtüşmemektedir. Beyanları hükme esas alınan davacı tanıklarından ikisi işyeri çalışanı olmadığından işyerindeki çalışma düzenini bildikleri kabul edilemez. Davacının işyerinde çalışan tanığı, davacı ile birlikte sadece dört ay çalışmış olup beyanından çalışmasına denk gelen ulusal bayram ve genel tatil günü bulunmadığı, bu nedenle bu günlerde çalışmanın devam edip etmediğini bilmediği anlaşılmaktadır. Davalı tanık beyanlarından ise; ulusal bayram ve genel tatil günlerinde işverenin ve diğer resepsiyon görevlilerinin davacının görevini yerine getirdiği davacının bu günlerde çalışmadığı sonucuna ulaşılmaktadır. Açıklanan nedenler ile davacı, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını yöntemince ispatlayamamıştır. Şu halde ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken Mahkemece yanılgılı değerlendirme ile alacağın hüküm altına alınması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 26.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/611, Karar No: 2018/5781, Tarih: 15.10.2018

**16. Hukuk Dairesi         2016/611 E.  ,  2018/5781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVALILAR : HAZİNE, ..., ...

DAVA TÜRÜ : TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., Dulkadiroğlu İlçesi Narlıçerkezler Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında tescil harici bırakılan taşınmaz bölümünün, imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedenlerine dayanarak adına tescili istemiyle Hazine aleyhine dava açmıştır. Yargılama sırasında 6360 sayılı Yasa uyarınca ... ile ... davaya dahil edilmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, fen bilirkişi raporunda (A) harfiyle gösterilen 1.777,79 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz bölümünün davacı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TMK'nın 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddelerine dayalı tescil isteğine ilişkindir. Mahkemece, fen bilirkişi raporunda (A) harfiyle gösterilen çekişmeli taşınmaz bölümü üzerinde davacı taraf yararına imar-ihya ve zilyetlikle kazanım koşullarının gerçekleştiği kabul edilerek yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Şöyle ki, Mahkemece, dava tarihinden geriye doğru 15-20-25 yıl öncesine ait üç ayrı evreye ilişkin yüksek çözünürlüklü stereoskopik çift hava fotoğrafları, aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftalar, memleket haritaları (1/25000 ve 1/5000 ölçekli haritalar) ve varsa bu dönemlere ilişkin uydu fotoğrafları getirtilerek üzerlerinde jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişisine stereoskopik inceleme yaptırılması gerekirken, zilyetlikle kazanım süresinin hesaplanmasında dikkate alınması mümkün olmayan dönemlere ilişkin hava fotoğrafları ve memleket haritaları üzerinde orman mühendisi bilirkişisine inceleme yaptırılmış, komşu taşınmazların varsa kadastro tutanakları ve dayanakları ile davalı iseler dava dosyaları getirtilerek incelenmemiş, DSİ tarafından yapıldığı belirtilen koruma setinin hangi tarihte yapıldığı araştırılmadığı gibi, bu setin yapılışına ilişkin tüm belge ve haritalar dosya arasına konulmamış, çekişmeli taşınmaz bölümü üzerinde gerçekleştirildiği iddia edilen imar-ihya çalışmalarının başlama ve tamamlanma tarihleri ile zilyetliğin sürdürülüş şekline ilişkin olarak yerel bilirkişi ve tanıklardan maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmamıştır. Bu şekilde eksik ve yetersiz bir incelemeye dayalı olarak karar verilemez.

Hal böyle olunca sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için öncelikle; dava tarihinden geriye doğru 15-20-25 yıl öncesine ait üç ayrı evreye ilişkin stereoskopik çift hava fotoğrafları, aynı tarihler arasında düzenlenen fotoplan, fotometrik ve fotogrametrik paftalar, uydu fotoğrafları ile 1/25000 ve 1/5000 ölçekli memleket haritaları ilgili kurumlardan getirtilerek dosyasına konulmalı, komşu taşınmazların tamamının varsa kadastro tutanakları ve dayanakları ile davalı iseler dava dosyaları temin edilmeli, DSİ tarafından yapıldığı belirtilen koruma setinin hangi tarihte yapıldığı araştırılarak, bu setin yapılışına ilişkin tüm belge ve haritalar dosya arasına konulmalı, dosya bu şekilde keşfe hazır hale getirildikten sonra mahallinde yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen, davada yararı bulunmayan şahıslar arasından seçilecek 3 kişilik yerel bilirkişi kurulu, taraf tanıkları, fen bilirkişisi, jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişi, 3 kişilik jeolog bilirkişi ve 3 kişilik ziraatçi bilirkişi kurulunun huzuruyla yeniden keşif yapılmalıdır

. Yapılacak keşifte, yerel bilirkişiler ve taraf tanıklarından çekişmeli taşınmazın öncesinin ne olduğu, imar- ihyaya muhtaç yerlerden olup olmadığı, taşınmaz üzerinde zilyetliğin hangi tarihte ve ne zaman başladığı, zilyetliğin sürdürülüş biçimi, kimden kime ve nasıl intikal ettiği, taşınmaz imar-ihyaya muhtaç yerlerden ise nasıl ve ne şekilde emek ve masraf sarfı ile imar-ihya edildiği, imar-ihyanın ne zaman tamamlandığı hususları etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, beyanlar arasında çelişkiler oluştuğu takdirde yöntemine uygun şekilde çelişkiler giderilmeli, yerel bilirkişi ve tanık beyanları komşu parsel tutanak ve dayanakları ile davalı iseler bu dava dosyalarında alınan beyanlarla denetlenmeli, 3 kişilik ziraat mühendislerinden oluşan bilirkişi kurulundan çekişmeli taşınmazın tarımsal niteliğini bildiren, gerçekleştirildiği iddia edilen imar-ihyanın tamamlanma tarihi ile zilyetliğin sürdürülüş şekli ve süresini açıklayan, komşu parsellerle karşılaştırmalı biçimde toprak yapısı, eğimi, bitki desenini irdeleyen, önceki ziraat bilirkişi raporlarını değerlendiren, taşınmazın değişik yönlerden çekilmiş ve sınırları işaretlenen fotoğrafları ile desteklenmiş ayrıntılı rapor alınmalı, 3 kişilik jeolog bilirkişi kurulundan çekişmeli taşınmazın öncesinde ve halen aktif dere yatağında kalıp kalmadığı ve dere yatağının etkisi altında bulunup bulunmadığı hususlarında gerekçeli rapor alınmalı, jeodezi ve fotogrametri uzmanı bilirkişiye yukarıda belirtilen tarihlerde çekilmiş stereoskopik çift hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle incelemesi yaptırılarak çekişme konusu taşınmazın, önceki ve şimdiki niteliği, arazinin ekonomik amaca uygun olarak tarım arazisi niteliğiyle kullanılıp kullanılmadığı ve kullanımın hangi tarihten itibaren olduğu konusunda rapor düzenlettirilmeli, belirtilen dönemlere ilişkin memleket haritaları ile uydu fotoğrafları yapılacak inceleme sırasında dikkate alınmalı, fen bilirkişisinden keşfi takibe imkan verir ayrıntılı rapor ve kroki aldırılmalı, çekişmeli taşınmaz bölümünün değişik yönlerden ve komşu taşınmazlar ile arasındaki sınırları gösterecek şekilde çekilmiş yakın plan panoramik fotoğrafları dosyaya eklenmeli, bundan sonra iddia ve savunma çerçevesinde toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece eksik incelemeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 15.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15315, Karar No: 2014/2186, Tarih: 20.02.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/15315 E.  ,  2014/2186 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : K.Y.B. - 2013/261803

19-25 Mart 2013 tarihli Tutanak Gazetesi'nin 1 ve 5.sayfalarında "3 trilyonluk kıyak" ve "Emanet ahlakı" başlıkları ile yayımlanan yazı nedeniyle, H.. A.. vekilinin vaki cevap ve düzeltme isteminin reddine dair, Kocaeli 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 08/05/2013 tarihli ve 2013/499 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii KOCAELİ 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 22/05/2013 tarihli ve 2013/190 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 29.07.2013 gün ve 48340 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.09.2013 gün ve KYB. 2013-261803 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 14. maddesinin 1.fıkrasında yer alan "Süreli yayınlarda kişilerin şeref ve haysiyetini ihlal edici veya kişilerle ilgili gerçeğe aykırı yayım yapılması halinde, bundan zarar gören kişinin yayım tarihinden itibaren iki ay içinde göndereceği suç unsuru içermeyen, üçüncü kişilerin hukuken korunan menfaatlerine aykırı olmayan düzeltme ve cevap yazısını; sorumlu müdür hiçbir düzeltme ve ekleme yapmaksızın, günlük süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren en geç üç gün içinde, diğer süreli yayınlarda yazıyı aldığı tarihten itibaren üç günden sonraki ilk nüshada, ilgili yayının yer aldığı sayfa ve sütunlarda, aynı puntolarla ve aynı şekilde yayımlamak zorundadır." şeklindeki düzenleme karşısında, söz konusu haber ve yazı içeriğinin tekzip talep eden H.. A..'ın şeref ve haysiyetini ihlâl edici mahiyette olduğu gibi, 16-22 Nisan 2013 tarihli Tutanak Gazetesinin 5.sayfasında "Düzeltme ve yanıt metnidir" başlığı ile yayımlanan düzeltme ve cevap yazısının Köksal Aybakan isimli şahsa ait olduğu, H.. A.. ile bir ilgisinin bulunmadığı cihetle, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Kocaeli 2.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 22.05.2013 gün ve 2013/190 değişik iş sayılı kararının CMK.nun 309.maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yapılmasına, 20.02.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6156, Karar No: 2014/2031, Tarih: 31.03.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/6156 E.  ,  2014/2031 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2013/73195

MAHKEMESİ : Antalya 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 07/11/2012, 2012/195 (E) ve 2012/357 (K)

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Ceyhun'un maktul Erol'un kasten yaralama sonucu ölümüne neden olma suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma sebepleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan,sanık Ceyhun müdafiinin bir sebebe dayanmayan,Cumhuriyet Savcısının saire yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; olay gecesi saat 02:00 sıralarında sanık Ceyhun ve kız arkadaşı Asuman'ın parkta sohbet ederek alkol aldıkları; Ceyhun'un, Asuman'a baktığını düşünerek ilerdeki bankta yatmakta olan maktul Erol'un yanına motosikletini bağlamakta kullandığı zincirle gittiği, konuşmanın tartışmaya dönüşmesi üzerine Ceyhun'un zincirle Erol'un başına vurmaya başladığı, tanık beyanlarına göre Erol'un "Bacım olsun bakmadım, vurma yalvarırım" dediği, çevredekilerin araya girmesi ile Ceyhun'un vurmayı bıraktığı, Erol'un ayağa kalkıp biraz yürüdükten sonra yere yığıldığı, alınan doktor raporunda kaş, gözaltı, kulak ve ensede ekimozlar olduğu, kafa içinde hematom ve 7. Kotta midklavikular hatta hafif ekimozlu kırık olduğunun, maktulün kendinde mevcut kalp damar hastalığının meydana gelen olayın efor, stresi ve travmaların etkisi ile aktif hale gelmesi sonucu öldüğünün belirtildiği olayda;

A-5237 sayılı TCK'nun 61. maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesi sırasında; suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araç ve sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı gözönünde bulundurularak makul bir temel ceza tayini gerektiğinin düşunülmemesi suretiyle eksik ceza tayini,

B-Maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan herhangi bir söz ya da davranış bulunmadığı halde TCK'nun 29. maddesinin tatbiki ile eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 31/03/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/695, Karar No: 2019/128, Tarih: 26.02.2019

**Ceza Genel Kurulu         2015/695 E.  ,  2019/128 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Ağır Ceza

Sayısı : 472-69

Sanık ... hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, sanığın eyleminin bilinçli taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nın 22/3, 86/2. maddeleri delaletiyle aynı Kanun'un 85/1 ve 62. maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Kartal (Kapatılan) 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 10.11.2010 tarihli ve 21-249 sayılı hükmün, sanık müdafisi ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 18.10.2011 tarih ve 5099-6082 sayı ile;

"...A) Taraflar arasında aynı olay içinde meydana geldiği ileri sürülen yaralama, mala zarar verme, 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçlarından açılan ve Kartal 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/102 esas sırasında kayıtlı bulunan dava dosyasıyla bu dava dosyasının birleştirilmesi, dosyada karar verilmiş ve kesinleşmiş ise söz konusu dosyanın Yargıtay denetimine esas olacak biçimde dosya içine konulması, kanıtların birlikte değerlendirilmesi, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının saptanması gerektiğinin düşünülmemesi,

B) Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 08.06.2010 gün 2010/1-35-140 sayılı kararında da belirtildiği üzere aynı olayda yargılanan sanıklar ....., ..... ve.... arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğu anlaşıldığı hâlde, sanıkların aynı müdafiler tarafından savunmalarının yapılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 152 ve 1136 sayılı Avukatlık Yasası'nın 38. maddelerine aykırı davranılması," isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyularak dosyaların birleştirilmesiye yapılan yargılama sonucunda dosyanın devredildiği İstanbul Anadolu 1. Ağır Ceza Mahkemesince 19.02.2013 tarih ve 472-69 sayı ile; sanığın bilinçli taksirle ölüme neden olma suçundan TCK'nın 22/3 ve 86/2. maddeleri delaleti ile aynı Kanun'un 85/1, 22/3 ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına hükmedilmiş, bu hükmün de sanık müdafisi ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 23.12.2014 tarih ve 3743-6484 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 27.04.2015 tarih ve 120419 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 27.04.2015 tarih ve 120419 sayı ile;

“...Uyuşmazlığın taraflarından Uluman ailesi ile maktulün mensup olduğu Buldur ailesinin özel halk otobüsü işletmeciliği yaptıkları ve birbirlerini tanıdıkları, olay günü Uluman ailesine ait otobüsün ...'a ait evin kapısının önüne park edilmesi nedeniyle her iki aile üyeleri arasında tartışma ve bilahare kavga meydana geldiği, araya tanıdık kişilerin de girmesiyle sanık ...'ın meydana gelen husumeti ortadan kaldırmak maksadıyla tanık ... ve ... ile birlikte Buldur ailesine mensup kişilerin yazıhanesine gittikleri meydana gelen kavga olayını görüştükleri, bu sırada yazıhanenin dışında her iki aile mensuplarının toplanmış olduğu, dışarıda bulunan Uluman ailesine mensup ...'ın, Buldur ailesine destek amacıyla olay yerine gelen ... isimli şahsa 'Sen olaya karışma' dediği ve Yılmaz'a kafa vurması üzerine, yazıhane dışında bulunan her iki aile mensupları arasında kavga meydana geldiği anlaşılmaktadır. Oluşa da uygun düşen Mahkemenin kabulüne göre, sanık ... bu kavgayı yatıştırmaya çalışmış, ancak başarılı olamamış, kavga sırasında ... tabanca ile yakın mesafeden ateş ederek ...'ı öldürmüş, sanık ... ise yine tabanca ile ...'a ateş ederek hayati tehlike geçirecek şekilde yaralamıştır. Bunun üzerine sanık ..., öldürme ve öldürmeye teşebbüs suçunun sanıklarıyla aynı safta kavgaya iştirak eden ...'un göğüs bölgesine vurmak suretiyle TCK'nın 86/2. maddesi kapsamında kalacak şekilde yaralamış, ..., kendisinde var olan kronik kalp damar hastalığının yaralamanın etkisi ve olayın efor ve stresiyle aktif hâle gelmesi sonucu ölmüştür.

Mahkeme, sanık ...'ın haksız tahrik altında atılı suçu işlediğini kabul etmiş, ancak olası kast hükümleriyle haksız tahrik hükümlerinin birlikte uygulanamayacağı gerekçesiyle sanık hakkında haksız tahrik hükümlerini uygulamamıştır. Oysa, sanık meydana gelen ölüm neticesi bakımından taksiri nedeniyle sorumlu tutulmakta ise de sanığın temel eyleminin kasten yaralama olduğu dikkate alınarak, yukarıda özetlenen şekilde başlayan, gelişen ve sonuçlanan olayda sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerekmektedir. (Yüksek Yargıtay 1. Ceza Dairesi de sanığın TCK'nın 86/2 ve 22/2. maddeleri yollamasıyla TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca cezalandırıldığı olayda sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulandığı bir hükmü bu sebeple hukuka aykırı görmemiştir. Yargıtay 1. CD 18.9.2012, 2009/6031 E, 2012/6559 K.; Ayrıca bkz. Seydi Kaymaz, Kasten Yaralama Sonucu Ölüme Neden Olma (Neticesi Sebebiyle Ağırlaşan Yaralama, Adalet Yayınevi, Ankara 2009, s.140.) Mahkemece temel suç olan kasten yaralama dikkate alınarak sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması yerine esasen olayda uygulanma yeri bulunmayan olası kast hükümleriyle haksız tahrik hükümlerinin birlikte uygulanamayacağı şeklindeki gerekçe ile sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasının usul ve yasaya aykırı olduğu," görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.