muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/736, Karar No: 2023/4314, Tarih: 24.10.2023

5. Sanık savunmasında;

''...'i arkadaş olarak 15 - 16 yaşımdan beri tanıyorum, aramızda komşumuzdu eskiden, aramızda bunun dışında herhangi bir bağlantı yoktur, mağdur ... ile tesadüfen oldu, benim kızım subaşı anaokulunda okumaktadır, ... ile kızımın öğretmenleri aynıymış, tesadüfen kendisini gördüm, tanıdığım ... ile bir benzerlik olup olmadığını düşündüm, ...'e sordum, o da kızının okulda okuduğunu söyledi, bana kızını gördüğüm zaman tanımıyormuş gibi ne yapıyorsun , ne ediyorsun gibi konuşmamı istedi, farkettirmeden bir iki tane fotoğrafını çekmemi istedi, ben kızımın sınıfındaki hoşuma giden kız çocuklarının fotoğraflarını zaten çekiyordum, sosyal medyaya koymuyorum, bu şekilde fotoğraf çektiğim çocuklar ile ilgili annelerine sorarak izin aldıktan sonra çekmekteyim, hatırladığım kadarıyla kasım ayında idi herhalde , bir kere ... 'nın fotoğrafını çektim, sınıfında arkadaşları ile beraberken ... sen ne kadar sevimlisin diyerek bir fotoğrafını çekebilirmiyim dedim, ... tamam olur,dedi, istemezse çekmeyeceğini de söylemiştim, o gün kızımı almak için okula gelmiştim, söylediğim gibi arkadaşlarımın sınıftaki çocuklarının annelerinden izin alarak fotoğrafını çekmekteyim, babası benden istediği için fotoğrafı çekmiştim, annesine sormadım, babası bana velayeti annesinde olduğu için kızını göremediğini o yüzden benden fotoğraf çekmemi istemişti, çocuğun fotoğraf çekilmesine rıza göstermeseydi fotoğrafını çekmeyecektim, mağdurun sadece bir kez fotoğrafını çektim, fotoğrafı kendi telefonumdan çocuğun babasının telefonuna watshappdan gönderdim, çocuğun korktuğunu söylediler, ben okulda iken kızımı almaya gittikten sonra mağduru okulun ayrı bir kapısının orada görmüştüm, kendisinden herhangi bir talepde bulunmadım, yanında arkadaşları da vardı, ne yaptıklarını sordum, yanaklarını okşadım, sevdim, korku hissetmesin diye ona şefkatte bulundum, nomalde kızım sabah 9 da okula gider, 13:00 de çıkar, TUANA ise 13:00 de gelir, benim kızım çıkarken mağdurda okula geliyormuş, o şekilde gördüm, hatta mağdura sen tanımazsın ama babaannesi ve halasının beni tanıdıklarını söyledi, demiştir.

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, mağdur vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tavşanlı 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.03.2016 tarihli ve 2016/64 Esas, 2016/212 Karar sayılı kararında mağdur vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden mağdur vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/35653, Karar No: 2010/7312, Tarih: 18.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/35653 E.  ,  2010/7312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, fazla çalışma, yemek ücreti, öğrenim yardımı,giyim yardımı,

genel tatil, ikramiye, vardiya Primi, tasarrufu teşvik kesintisi, hafta tatil, TİS farkından

kaynaklanan ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı, 18.9.1998-15.2.2006 tarihleri arasında davalı ... de çalıştığını, işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan haklarının tam olarak ödenmediğini belirterek fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil, giyim yardımı, eğitim yardımı, yiyecek yardımı, tasarrufu teşvik fonu alacağı, vardiya primi, ikramiye ve bayram harçlığı ile TİS farkından kaynaklanan ücret alacağı talebinde bulunmuştur.

Davalı taraf zamanaşımı def’in de bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davacının fazla çalışma, genel tatil, giyim yardımı, eğitim yardımı, yiyecek yardımı, tasarrufu teşvik fonu alacağı, vardiya primi ile ikramiye ve bayram harçlığı alacakları hüküm altına alınmıştır.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. Bordroda fazla çalışma bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi fazla çalışma yaptığını her türlü delille ispat edebilir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda da ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşyerinde en üst düzey konumda çalışan işçinin görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanılması olanaklı değildir. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir yönetici ya da şirket ortağı bulunması durumunda, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma talep hakkı doğar.

İş sözleşmelerinde fazla çalışma ücretinin aylık ücrete dahil olduğu yönünde kurallara sınırlı olarak değer verilmelidir. Dairemiz, 270 saatle sınırlı olarak söz konusu hükümlerin geçerli olduğunu kabul etmektedir.

Günlük çalışma süresinin 11 saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağını ve zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (m.69/3). Bu hal de günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın bir sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden haftalık 45 saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde 7.5 saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararı bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/ 40862 E, 2009/ 17766 K).

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (m.69/3). Bu hal de günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın bir sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden haftalık 45 saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde 7.5 saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararı bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/ 40862 E, 2009/ 17766 K).

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanununun 41. maddesinde yazılı olan fazla çalışma süresinin toplamı bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir. Dairemizin kökleşmiş uygulaması bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 18.11.2008 gün 2007/32717 E, 2008/31210 K.).

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut olayda davacı 24 saat çalışma 24 saat istirahat şeklinde çalışmıştır. Bu durumda davacı 1 hafta 4 gün 1 hafta ise 3 gün çalışmıştır. Davacının 4 gün çalıştığı hafta yönünden fazla çalışma alacağı söz konusu olmasına rağmen tüm çalıştığı süre için fazla çalışma alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

3- Tasarruf teşvik ve nema alacaklarından sorumluluk konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Tasarruf teşvik kesintisi ve katkı payı ödemeleri, 18.3.1988 tarihinde yürürlüğe giren 3417 sayılı yasa ile öngörülmüş, anılan yasanın 6. maddesine göre anılan ödemelerin ilgili adına açılacak banka hesabına yatırılmaması durumunda, Sosyal Sigortalar Kurumunun tahsil görevinin olduğu açıklanmıştır.

3417 sayılı yasa 24.4.2003 tarih ve 4853 sayılı yasa ile yürürlükten kaldırılmış ve sözü edilen yasanın 7. maddesinde, “3417 sayılı Kanunun mülga 2 nci maddesi kapsamındaki hak sahipleri tarafından bu Kanun kapsamına giren alacaklarla ilgili olarak yargı mercilerine açılmış ve devam eden davalar ile icra takipleri hakkında bu Kanun hükümleri uygulanır” şeklinde kurala yer verilmiştir. 4853 sayılı yasanın 8. maddesinde ise, tasarruf teşvik kesintileri ile katkı paylarını süresinde işverence yatırılmaması halinde, Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından primlerin tahsiline ilişkin hükümler çerçevesinde tahsil edileceği açıklamıştır.

4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 sayılı eklenen ek madde 1 hükmü doğrultusunda, tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülükler 31.12.2007 tarihi itibarıyla Hazineye devredilmiş durumdadır. Anılan hükümde, “Mülga 9/3/1988 tarihli ve 3417 sayılı Kanunla kurulan ve bu kapsamda hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usûl ve esasları belirlemek üzere 24/4/2003 tarihli ve 4853 sayılı Kanunla tasfiye edilen Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabına ait tüm varlık ve yükümlülükler, 31/12/2007 tarihine kadar Hazineye devrolunur. Devre ilişkin hususları belirlemeye Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan yetkilidir. Devir tarihinden sonra hak sahiplerine yapılacak her türlü ödeme, Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi kayıtları esas alınarak Banka tarafından gerçekleştirilir. Bu ödemelere ilişkin bilgi ve belgelerin Hazine Müsteşarlığına iletilmesini takiben söz konusu ödeme karşılığı tutarlar Müsteşarlık bütçesine bu amaçla konulacak ödenekten karşılanmak suretiyle hak sahibine ödenmek üzere Bankaya aktarılır. Konusu suç teşkil eden fiillerden kaynaklanan ödemeler hariç hak sahiplerine fazla ödeme yapıldığının tespiti halinde, bu tutarların tahsilinden vazgeçilerek terkin edilir ve Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi yönünden gerçekleşmiş ödemelere ilişkin tüm hak ve yükümlülükler kendiliğinden sona erer” şeklinde kurala yer verilmiştir. 13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu Geçici 5.maddesinde yer alan "Belediyeler ve bağlı kuruluşları ile sermayesinin yüzde ellisinden fazlası belediyelere ait şirketlerin, 31.12.2004 tarihi itibariyle kamu kurum ve kuruluşlarından olan kamu ve özel hukuka tâbi alacakları, bunların diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçlarına karşılık olmak üzere 31.12.2005 tarihine kadar takas ve mahsup edilir. Bakanlar Kurulu bu süreyi altı aya kadar uzatmaya yetkilidir. Bu madde kapsamındaki alacak ve borç ifadesi bu alacak ve borçlara ilişkin fer'ileri ve cezaları da kapsar. Yukarıda açıklanan kapsamda yer alan kuruluşların takas ve mahsup işlemine konu olan veya olmayan borçları, genel bütçe vergi gelirlerinden her ay ayrılacak paylarının yüzde kırkını geçmemek üzere kesinti yapılarak tahsil edilmektedir. Bu noktada sözü edilen kurum ve kuruluşlar bakımından Sosyal Güvenlik Kurumuna olan tasarruf teşvik kesintisi ve katkı paylarını da içeren borçların yeniden yapılandırılmasının gerçekleşip gerçekleşmediği ve bu konuda Hazine Müsteşarlığı ile uzlaşma yoluna gidilip gidilmediği hususu sorumluluğun belirlenmesi bakımından önemlidir.

Uzlaşma kapsamında tahsil edilecek tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını tahsil eden tasarruf teşvik kesintisi, işveren katkı payı ve bunların neması işçiye ait bir hak olsa da; yasa gereği, işverenden tahsil yükümü Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmakla, Kurum tarafından tasarruf teşvik kesintisinin uzlaşma kapsamında tahsiline başlanmış olması halinde işverenin yükümlülüğünün devam ettiğinden söz edilemez. Aksi halde, davalı belediyenin aynı borç sebebiyle mükerrer şekilde sorumluluğuna gidilmiş olur.

Hal böyle olunca, 5393 Sayılı Kanunun 5.maddesi kapsamında uzlaşma kapsamına alınan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarından sorumluluğun Sosyal Güvenlik Kurumu ve Hazineye ait olduğu kabul edilmelidir(Yargıtay HGK 23.12.2009 gün 2009/ 9-480 E, 2009/ 596 K.). Bu durumda, uzlaşma kapsamına alınan borç miktarı kadar sorumluluk işveren yönünden kalkacağından husumetin Hazineye yöneltilmesi gerekir.

Hazinenin sorumluluğunun 4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 Kanun ile eklenen ek madde 1 hükmüne dayandırılması halinde, özel sektörün de sağlaması gereken katkı payı ve nema alacağından da, hazinenin sorumlu olduğu sonucu ortaya çıkar. Ancak somut olayda bu hükmün uygulanmasının mümkün olmadığı açıktır.

Davalı işveren tarafından T.C. Ziraat Bankasına yatırılan tasarrufu teşvik kesintisinin bulunması halinde ise, hesapta bulunan tasarrufu teşvik kesintisi ve nemasından tarafların sorumlu olmayacağı göz önünde bulundurulmalıdır.

Yerel mahkemece, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde araştırma, inceleme ve değerlendirmede bulunmak suretiyle davalı işverenin, Hazine Müsteşarlığının ve Sosyal Güvenlik Kurumunun sorumlu olup olamayacağı belirlenmeli, buna göre sonuca gidilmelidir. Eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5870, Karar No: 2023/9229, Tarih: 24.10.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/5870 E.  ,  2023/9229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/307 E., 2021/971 K.

SUÇ : 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, eşya müsaderesi, nakil aracının müsaderesine yer olmadığına

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 17.01.2014 tarihli ve 2012/209 Esas, 2014/62 Karar sayılı kararı ile sanıklar ... ve ... hakkında kaçakçılık suçundan 5015 sayılı Petrol Piyasası Kanunu'nun (5015 sayılı Kanun) Ek 5 inci maddesinin birinci fıkrası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun

(5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi uyarınca sonuç olarak 1 yıl 8 ... hapis cezası ve 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmalarına, kaçak eşyanın müsaderesine ve nakil aracının müsadere talebinin reddine karar verilmiştir.

2.Anılan kararın sanık ... ve sanık ... müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 01.06.2020 tarihli ve 2016/12730 Esas, 2020/6713 Karar sayılı ilâmıyla "...5607 sayılı Kanun'da 7242 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikler çerçevesinde yeniden değerlendirme yapılması... " nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.12.2021 tarihli ve 2020/307 Esas , 2021/971 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında kaçakçılık suçundan, 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onbirinci fıkrası delaletiyle aynı maddenin beşinci, onuncu ve yirmiikinci fıkraları ile 5237 sayılı Kanun'un 62 nci , 52 nci ve 54 üncü maddeleri uyarınca 10 ... hapis cezası ve 20,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmalarına, kaçak eşyanın müsaderesine, nakil aracının müsaderesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafinin temyiz isteği; sanığın beraatine karar verilmesinin gerekmesi, ceza verilmesi halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi ve re'sen nedenler ile hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... müdafinin temyiz isteği; sanığın beraatine karar verilmesinin gerekmesi, ceza verilmesi halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi ve re'sen nedenler ile hükmün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Sanık ...'nın suç tarihinde malen sorumlu ...'a ait olan 27 GE 907 plakalı Ford marka kapalı kasa kamyonetle Nizip ilçe merkezinde seyir halinde iken durdurulduğu, araçta yapılan aramada 60 litrelik bidonlar içerisinden 2400 litre kaçak olduğu tespit edilen benzin ele geçirildiği, sanığın akaryakıtı sanık ...'ın sorumlu müdürü olduğu Hazal Kimyasal Ürünler Solüsyon Tekstil Nak. İnş. San. Tic. Ltd. şirketinden aldığını beyan etmesi üzerine sanıklar hakkında dava açıldığı anlaşılmıştır.

2.Sanık ... suçlamayı inkar etmiş, ele geçen akaryakıtın faturalı olduğunu beyan etmiştir.

3.Dosyada mevcut 10.01.2012 tarihli Tübitak MAM raporunda; numunenin benzin olup Motor Oktan Sayısı (MON) bakımından sınır değerlerine uygun olmadığı tespit edilmiştir.

4.Dosyaya sunulan Hazal Kimyasal Ürünler....Ltd. Şti. tarafından ... adına düzenlenen 01.08.2011 ve 12.08.2011 tarihli irsaliyeli faturada eşya cinsinin Endüstriyel Tiner olduğu görülmüştür.

5.Dosyada mevcut 01.03.2013 tarihli bilirkişi ek raporunda 8.816,00 TL gümrüklenmiş değerin Dairemiz kabulüne göre pek hafif kabul edildiği anlaşılmıştır.

6.... adına kayıtlı 27 GE 907 plakalı aracın 1999 model Ford marka kapalı kasa kamyonet olduğu, siciline şerh konulduğu anlaşılmıştır.

7.Malen sorumlu beyanında; sanık ...'nın komşusu olması nedeniyle işi olduğunu ve aracı kullanmak için istediğini, sanığa güvendiği için verdiğini, ancak bu araçta petrol taşıyacağını bilmediğini beyan etmiştir.

8.Bozma üzerine sanığa 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince etkin pişmanlık hükmünden yararlanabilmesi için gümrüklenmiş değerin iki katı tutarının ihtar edildiği, sanığın maddi durumu ... olmadığı için bildirilen tutarı ödemeyeceğini açıkça beyan ettiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların ... biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ... müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Ancak;

Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.12.2021 tarihli ve 2020/307 Esas, 2021/971 Karar sayılı kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, suçtan zarar gören ve kamu davasına katılmasına karar verilen Enerji Piyasası Düzenleme Kuruma vekâlet ücreti verilmesine ilişkin fıkrada "katılan Gümrük İdaresine verilmesine" denilmek suretiyle çelişki oluşturulması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Ancak;

Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.12.2021 tarihli ve 2020/307 Esas, 2021/971 Karar sayılı kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen, suçtan zarar gören ve kamu davasına katılmasına karar verilen Enerji Piyasası Düzenleme Kuruma vekâlet ücreti verilmesine ilişkin fıkrada "katılan Gümrük İdaresine verilmesine" denilmek suretiyle çelişki oluşturulması dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nizip 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.12.2021 tarihli ve 2020/307 Esas, 2021/971 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği, hüküm fıkrasında vekâlet ücreti verilmesine ilişkin (F) numaralı bentte yer alan "Gümrük İdaresine" ifadesinin "Enerji Piyasası Düzenleme Kurumuna" olarak değiştirilmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.10.2023 tarihinde karar verildi.