muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7425, Karar No: 2019/2132, Tarih: 21.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/7425 E.  ,  2019/2132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Olay, yakalama, muhafaza altına alma ve teslim tutanağına göre, ihbara konu ... apartmanı üçüncü kat balkonundan hırsızlık eylemi nedeni ile ...’ın kovalamaca ile yakalandığı, diğer şahsın ise kaçtığı esnada beyaz tişörtlü ve 15-16 yaşlarında olduğuna dair eşkalinin belirlendiği; bir saat sonra tekrar şüpheli iki şahıs dolaştığı ihbarı üzerine belirtilen mahalde beyaz tişörtlü suça sürüklenen çocuk ... ile yaşı büyük şahıs ...’ın kovalamaca sonucu yakalandıkları, suça sürüklenen çocuğun her iki şahsa neden kaçtıkları sorulduğunda ...’ın, müştekinin ... ikameti dahil birden fazla adresten bisiklet ve çamaşır çaldıklarını beyan ettiğinin anlaşılmasına göre tebliğnamedeki 1 numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun, müştekinin ikametinin balkonunda dördüncü sıra telde takılı olan ilk sıradaki kıyafeti çalma eylemi nedeni ile olay yerinde keşif yapılarak, müştekinin ikametinin etrafının çevrili olup olmadığının araştırılması ile, balkonun her durumda ikametin eklentisi niteliğinde olduğu, bahçenin ise ikametin etrafının çevrili olması veya dışarıdan kolaylıkla girilmeyi önleyici tedbirlerin alınması halinde ikametin eklentisi sayılacağı hususları dikkate alınmak suretiyle, kıyafetlerin balkonun içinde mi yoksa dışında mı asılı olduğu, dışında asılı ise ikametin etrafı çevrili olup olmadığı belirlenerek sonucuna göre sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 141/1, 142/2-h maddelerinden hangisine uyduğunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile 5237 sayılı TCK'nun 142/2-h maddesi ile hüküm kurulması,

2-Müştekiye ait kıyafetin, aynı gece yaşı büyük ...’ın yakalandığı bir diğer suç mahallinin yakınında elde edildiğinin anlaşılmasına göre, eylemin tamamlandığı gözetilmeden, teşebbüs hükümleri uyarınca suça sürüklenen çocuğun cezasından teşebbüs hükümleri uyarınca indirim yapılması,

3-Suça sürüklenen çocuk ile birlikte yakalanan yaşı büyük ...’ın yakalanması üzerine, yer gösterme ile müştekinin ikamet adresini de bildirerek bu adresten kıyafet çaldıklarını ikrar etmesi üzerine suça konu kıyafetin henüz olay nedeni ile müracaatı bulunmayan müştekiye iade edildiğinin anlaşılmasına göre suça sürüklenen çocuk hakkında uygulanma olanağı bulunan 5237 sayılı TCK'nun 168/1. maddesi şartlarının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Suça sürüklenen çocuk ile birlikte yakalanan yaşı büyük ...’ın yakalanması üzerine, yer gösterme ile müştekinin ikamet adresini de bildirerek bu adresten kıyafet çaldıklarını ikrar etmesi üzerine suça konu kıyafetin henüz olay nedeni ile müracaatı bulunmayan müştekiye iade edildiğinin anlaşılmasına göre suça sürüklenen çocuk hakkında uygulanma olanağı bulunan 5237 sayılı TCK'nun 168/1. maddesi şartlarının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde müştekiye bir adet adidas yazılı şortu çalmaktan ibaret eylemi nedeni ile suça konu eşyanın değeri tespit edilerek suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nun 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının gözetilmesine, 21.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/38743, Karar No: 2024/3697, Tarih: 21.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/38743 E.  ,  2024/3697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

EK KARAR SAYISI : 2020/542 E., 2020/2191 K.

SUÇ : Hakaret

KARAR : Temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği ek karara yönelik temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesinin kararıyla sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü ve 62 nci maddeleri uyarınca hakaret suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

2. Bölge Adliye Mahkemesinin 25.06.2020 tarihli ve 2020/542 Esas, 2020/2191 Karar sayılı kararıyla istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedilmiştir.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin 01.10.2020 tarihli ve aynı sayılı ek kararı ile sanık müdafiinin temyiz başvurusu hakkında, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin birinci fıkrası gereği "temyiz isteminin kabule değer sayılmamasından dolayı reddine" karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, hastalığından dolayı karantina süresinin 24.07.2020 tarihinde sona erdiğine, kararı UYAP sorgulaması sonucunda 18.09.2020 tarihinde öğrendiğine, bu nedenle ek kararın kaldırılması ve sunmuş olduğu gerekçelerle temyiz incelemesi yapılması talebine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafiinin yokluğunda kurulup 21.07.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen asıl hükme karşı, tebliğ işleminin adli tatil içerisinde gerçekleşmiş olması nedeniyle adli tatil bitiminden itibaren 5271 sayılı Kanun'un 291 inci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen 15 günlük kanunî süre geçtikten sonra 21.09.2020 tarihinde temyiz isteminde bulunulduğu anlaşılmakla, sanık müdafiinin ek karara yönelik temyiz istemi yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Açıklanan nedenle Bölge Adliye Mahkemesinin ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun'un 296 ncı maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Serik 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29445, Karar No: 2016/3808, Tarih: 04.05.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/29445 E.  ,  2016/3808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Hükmün açıklanmasının geri bırakılan kararın açıklanması, TCK 149/1-a-c, 168/3, 31/2, 62, 54. maddeleri geregi 3 yıl 20 gün hapis cezası.

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK 168/3. maddesinin, 31/2. maddesinden önce uygulanması suretiyle aynı Kanunun 61. maddesine aykırı davranılması,

2- Sanık hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a,c, 168/3, 31/2, 62. maddeleri gereği sonuç ceza olarak verilen 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezasına ve 5271 sayılı CMK'nın 231 maddesi gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair .... Ağır Ceza Mahkemesinin 13.02.2008 tarihli ilk hükmün kesinleşmesinden sonra, sanığın denetim süresi içerisinde kasten yeni bir suç işlediğinden bahisle ihbarda bulunması üzerine açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, açıklanan hükümde 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesine aykırı olacak şekilde 5237 sayılı TCK'nin TCK'nin 149/1-a,c, 168/3, 31/2, 62 maddeleri gereği sonuç ceza olarak 3 yıl 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle daha ağır ceza tayini,

3- TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin, yaşı küçük sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2618, Karar No: 2020/2225, Tarih: 12.05.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/2618 E.  ,  2020/2225 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : MALATYA 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Beraat

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Uyuşturucu madde ticareti yapma suçunun 5237 sayılı TCK'nın ikinci kitabının "topluma karşı suçlar" başlıklı üçüncü kısmının "kamunun sağlığına karşı suçlar" başlığını taşıyan üçüncü bölümünde düzenlenmiş olması; belirtilen özelliği gereğince, şikâyetçi ...'ın CMK'nın 237. maddesi uyarınca mağdur veya suçtan zarar gören sıfatıyla bu suçlarla ilgili davalara katılma ve hükmü temyiz etme hakkının olmadığı anlaşıldığından, şikâyetçinin temyiz inceleme isteğinin, CMK'nın 298. maddesi gereğince REDDİNE, 12.05.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/244, Karar No: 2013/215, Tarih: 30.04.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/8-244 E.  ,  2013/215 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname :2010/291033

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanık N.T..ın aynı kanunun 13/1, 5237 sayılı TCK'nun 62, 52, 53, 54 ve 63. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 500 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluğuna, müsadereye ve mahsuba ilişkin, Kars 1. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 29.04.2010 gün ve 123-257 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 18.09.2012 gün ve 10307-27643  sayı ile;

“Tekerrüre esas mahkûmiyeti bulunan sanık hakkında TCK’nun 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır" eleştirisiyle onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 02.11.2012 gün ve 291033 sayı ile; Özel Dairece onama kararının verildiği tarihten önce sanığın ölmesi nedeniyle hükmün bozulmasına ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine ve müsadereye karar verilmesi gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 23.01.2013 gün ve 31681-2701 sayı ile; "Sanığın 29.01.2012 tarihinde öldüğü nüfus kayıt örneğinden anlaşılmakla,  yerel mahkemece yargılama yapılıp gerektiğinde ilgililer de dinlenerek 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi gereğince sanığın hukuki durumun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hükmün bozulmasına, davanın düşürülmesi ve müsadere hususlarının değerlendirilmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesine" karar verilmesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; çıkartılan nüfus kaydında sanığın temyiz aşamasında öldüğünün belirtilmesi halinde yapılması gereken işlemin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Temyiz aşamasında Yargıtay C.Başsavcılığınca UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak çıkarılan nüfus kayıt örneğinde, sanığın yerel mahkeme hüküm tarihinden sonra 29.01.2012 tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlünün ölümü halinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderlerine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

5237 sayılı TCK’nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlünün ölümü halinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderlerine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

Buna göre, kamu davası açılmadan önce şüphelinin ölmesi halinde kovuşturma imkanının bulunmaması nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığı kararı, kamu davası açıldıktan sonra sanığın ölmesi halinde ise mahkemece düşme kararı verilecektir. Ölümün ceza ilişkisini sadece ölen kişi bakımından sona erdirdiğinden iştirak halinde işlenen suçlarda diğer sanıklar hakkında davaya devam edilecek, sanığın ölümü niteliği itibarıyla müsadereye tâbi eşya ve maddi menfaatler hakkında davaya devam olunarak müsadere kararı verilmesine engel olmayacaktır. Sanığın ölümü ceza ve infaz ilişkisini düşürürken, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşmiş olan hükümlünün ölümü sadece hapis ve henüz infaz edilmemiş adli para cezalarının infaz ilişkisini ortadan kaldıracaktır. Buna bağlı olarak ölümden önce tahsil edilmiş bulunan para cezaları mirasçılarına iade edilmeyecek, buna karşın tahsil edilmemiş bulunan para cezaları da mirasçılardan istenmeyecek, bunun yanında müsadereye ve yargılama giderlerine ilişkin hükümler ölümden önce kesinleşmiş olmak kaydıyla infaz olunacaktır.

Görüldüğü gibi, suç teşkil eden bir fiilin işlenmesiyle fail ile devlet arasında doğan ceza ilişkisi, bu fiili işleyen sanığın ya da hükümlünün ölümüyle cezaların şahsiliği ilkesi nedeniyle başkası sorumlu tutulamayacağından, düşmektedir. Ölüm, bir vakıa olan suçu ortadan kaldırmayacak, suçtan sorumlu tutulacak kişi olmadığından, devletin suçla birlikte ortaya çıkan cezalandırma sorumluluk ve yetkisini sona erdirecektir.

Temyiz aşamasında sanığın öldüğüne ilişkin bir iddianın ortaya çıkması ya da UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) vasıtasıyla alınan nüfus kaydında öldüğü bilgisinin yer alması veya sanık adına tebliğnamenin tebliğ edilmesi için çıkarılan evrakın öldüğünden bahisle iade edilmesi gibi durumlarda, ölümün kamu davasının düşürülmesini gerektiren bir neden olduğu da göz önüne alınarak, ölüm nedeniyle düşme kararının temyiz merciince dosya üzerinde yapılan inceleme sırasında verilmesi yerine, ölüm bilgisi nedeniyle diğer yönleri incelenmeyen hükmün bozulmasına karar verilerek yerel mahkemelerce mahallinde yapılan araştırmada sanığın öldüğünün kesin olarak belirlenmesinden sonra düşme kararı verilmesinin sağlanması gerekmektedir. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 05.03.2013 gün ve 1560-81, 05.03.2013 gün ve 131-75, 13.03.2012 gün ve 360-95, ile 06.05.2008 gün ve 97-101 sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazı üzerine Özel Dairece, UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak alınan nüfus kayıt örneğinde, sanığın hükümden sonra 29.01.2012  tarihinde öldüğü bilgisi yer aldığından, gerekli araştırmanın yapılarak sonucuna göre TCK’nun 64 ile 5271 sayılı CMK'nun 223. maddeleri uyarınca müsaderesine hükmolunan eşyayı da kapsayacak şekilde gereken hükmün mahkemesince verilmesinin temini için itirazın kısmen kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesinde  bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının ölüm nedeniyle düşme ve müsadere kararının Özel Dairece verilmesi gerektiğine ilişkin kısmının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının düşme ve müsadere kararının Özel Dairece verilmesi gerektiğine ilişkin kısmının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/33243, Karar No: 2014/2838, Tarih: 04.02.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/33243 E.  ,  2014/2838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/05/2013

NUMARASI : 2005/247-2013/389

Taraflar arasındaki feshin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, eczacı olduğunu, davalı kurumla ilaç temini için sözleşme imzalandığını, ancak davalının sözleşmeyi haksız olarak feshettiğini ileri sürerek haksız fesih isleminin iptalini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının açtığı dava sonunda davanın reddine dair verilen mahkeme kararı davacı tarafından temyiz edilmiş ise de temyizden sonra davacı vekili tarihsiz dilekçe ile davadan feragat ettiği görülmüştür. Bu durumda mahkemece işlem yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davanın feragat nedeniyle mahkemece işlem yapılmak üzere kararın BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 04.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3231, Karar No: 2010/2451, Tarih: 08.02.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/3231 E.  ,  2010/2451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/11/2009

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 08.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15870, Karar No: 2014/17609, Tarih: 17.06.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/15870 E.  ,  2014/17609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 22/01/2014

NUMARASI : 2014/32-2014/54

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ..tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından, Bursa 4. Asliye Ticaret Mahkemesi'nden 26.12.2013 tarih ve 2013/1411 D. İş esas, 2013/1411 karar sayılı ihtiyati haciz kararı alınarak, borçlular aleyhine kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, borçluların yasal sürede icra mahkemesine başvurarak icra dairesinin yetkisine itiraz ettikleri anlaşılmaktadır.

İİK.nun 261. maddesi uyarınca alacaklı, mahkemeden aldığı ihtiyati haciz kararının infazını on gün içinde kararı veren mahkemenin yargı çevresindeki icra dairesinden istemek zorundadır. Aksi halde ihtiyati haciz kararı kendiliğinden kalkar.

İİK.nun 261. maddesi hükmü doğrultusunda alacaklı tarafından, ihtiyati haciz kararını veren Asliye Ticaret Mahkemesi'nin bulunduğu Bursa İcra Dairesi'nde icra takibine başlandığı ve ihtiyati haciz kararının kaldırıldığı da ileri sürülmediğine göre, ihtiyati haciz kararını veren mahkemenin yargı çevresi içinde bulunan Bursa İcra Dairesinde takip yapılmasında yasaya aykırı bir yön bulunmamaktadır.

O halde mahkemece yetki itirazının reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/06/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.