muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/12127, Karar No: 2022/10256, Tarih: 22.09.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/12127 E.  ,  2022/10256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, İlk Derece Mahkemesi ek karar ile davalının istinaf talebinin miktar itibariyle reddine karar vermiş, ek karar davalı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 07.07.2022 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre ve diğer temyiz şartları yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 07.07.2022 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dosya içeriğine göre dava konusu uyuşmazlık davacının 19.05.2016 tarihinden itibaren almış olduğu 30 günlük istirahat raporu döneminde ödenmeyen ilave tediye ve ikramiye alacağı istemi üzerine olup, İlk Derece Mahkemesince davacının 1.704,19 TL'lik alacağının kabulüne karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince ise davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine verilmiş ve toplamda 1.704,19 TL davalı vekili tarafından temyize konu edilmiş olup, red edilen bu miktar Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 107.090,00 TL’nin altında kalmaktadır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple,

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 07.07.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1175, Karar No: 2010/7495, Tarih: 28.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/1175 E.  ,  2010/7495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Salihli 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.09.2008 tarih ve 2007/557-2008/483 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin kar ağırlığı rizikosunu da kapsar şekilde müvekkiline ait işyerini sigorta örtüsü altına aldığını, işyerinde 29.01.2004 tarihinde yoğun kar yağışına bağlı olarak çatı çökmesi rizikosu oluştuğunu, davalı şirketin zararın cüzi bir miktarını ödeme teklifinin davacı yanca kabul edilmeyip gerçek zararın mahkemece tespit ettirildiğini ileri sürerek, poliçedeki % 20 muafiyet dışında kalan 23.894.032.000 TL zararın olay tarihinden itibaren reeskont oranı üzerinden faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davacının işyerinin tuğla fabrikası olarak sigorta ettirilmesine rağmen binada devekuşu besiciliği yapıldığını, faaliyet değişikliğinin davalıya bildirilmediğini, ayrıca çatının 1980 yılında yapıldığını ve kullanılan kavak ağaçlarının ömrünün 5 yıl olması nedeniyle zararın oluşumunda etkisi olan bu durumun poliçe genel koşulları 4.5. maddesi gereğince teminat dışında kaldığını istenen tutarın fahiş olduğunu, gıyapta yapılan tespitin davalıyı bağlamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar, tüm dosya kapsamına göre davanın kabulüne ilişkin verilen karar, Dairemizce (sigorta poliçesinde enkaz kaldırma teminatı verilmediği halde zarar kalemi içinde yer alan enkaz kaldırma masraflarının kabulüne karar verilmesinin yerinde olmadığı, hasar tazminatında yeni inşa bedeli esas alınacak olmakla birlikte bu bedelden yıpranma ve eskime bedellerinin indirilmesi gerektiği halde bu hususun tartışılmadığı, davalı ... şirketinin sigorta konusu işyerindeki çatı malzemelerinin ömrünün 5 yıl olduğu ve zaman içinde bu malzemelerin değiştirilmemesi nedeniyle zararın artmasında davacının müterafik kusurunun bulunduğu savunmasının mahkemece değerlendirilmemiş olması,hükme esas alınan bilirkişi raporunda sigorta eksperince düzenlenen rapor ile tespit raporu arasındaki fahiş farka bağlı çelişki giderilmeyerek gerçek zararın belirlenmediği gerekçeleriyle) bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilerek yapılan yargılama sonucunda, davanın kısmen kabulü ile 5.426,06 TL tazminatın temerrüt faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 308,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 28.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/876, Karar No: 2024/4186, Tarih: 22.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/876 E.  ,  2024/4186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1453 Esas, 2022/1377 Karar

HÜKÜM/KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/310 E., 2021/173 K.

Taraflar arasındaki tespit, muarazanın önlenmesi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinden ... S.A.’nın 2012/59830 ve 2013/101114 sayılı parfüm ve kozmetik ürünleri için “BONBON” marka başvurularının, davalıya ait "BONBON" markası nedeniyle tescil edilemediğini, verilen bu karar neticesinde müvekkili tarafından davalı aleyhine dava konusu "BONBON" markasını kullanmadığı gerekçesi ile hükümsüzlük davası açıldığını ve Mahkemece

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinden ... S.A.’nın 2012/59830 ve 2013/101114 sayılı parfüm ve kozmetik ürünleri için “BONBON” marka başvurularının, davalıya ait "BONBON" markası nedeniyle tescil edilemediğini, verilen bu karar neticesinde müvekkili tarafından davalı aleyhine dava konusu "BONBON" markasını kullanmadığı gerekçesi ile hükümsüzlük davası açıldığını ve Mahkemece

karar verildiğini, ancak kararı temyiz ettiklerini, halen Yargıtay incelemesinde olduğunu, davalı şirket tarafından da 24.06.2016 tarihinde ... S.A.’nın Türkiye iştiraki olan ... Türkiye Kozmetik Tic. ve San. A.Ş.’ye karşı marka haklarına tecavüz suçu işlediği gerekçesiyle İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına 2016/90865 sayılı soruşturma dosyası ile şikayette bulunduğunu, soruşturmanın halen devam ettiğini, söz konusu derdest soruşturma dosyasının varlığına rağmen davalı tarafından bu kez 05.10.2016 tarihinde yine marka haklarına tecavüz suçu isnat edilerek İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/115439 sayılı soruşturma dosyası nezdinde aynı konu ve sebeplerle ikinci kez şikâyette bulunduğunu, söz konusu dosyaya derdestlik itirazında bulunduklarını, davalı tarafından devam eden soruşturma dosyalarına rağmen bu kez de Beyoğlu 24. Noterliğinin 07.10.2010 tarih ve 40953 yevmiye numaralı ihtarıyla müvekkilinin müşterisi ve Türkiye’nin en köklü parfümeri zincirlerinden ... Parfümeri Kozmetik Tic. ve San. A.Ş.’ye ihtarname göndererek marka tecavüzü suçu işlediklerini iddia ettiğini, davalı yanın başlatmış olduğu haksız soruşturma ve yönelttiği ihtarname ile hak arama özgürlüğünü aşarak haksız bir sataşma ve muaraza oluşturduğunu, davalı şirketin markalarına tecavüz ve/veya haksız rekabetinin söz konusu olmadığını ileri sürerek müvekkili şirketlerin parfümler üzerindeki marka kullanımlarının ve fiillerinin davalının markasından doğan haklarına tecavüz ve haksız rekabet teşkil etmediğinin hükmen tespitine, davalı yanın, davacı müvekkili şirketin “bonbon” markalı parfüm ürünleri ve bunlarla ilintili olarak her türlü kullanımlarına ve fiillerine yönelik müdahalelerinin ve muarazanın önlenmesine, davalının davacı müvekkili şirketin ve iştirakleri ve müşterileri nezdinde itibarını ve ticari ilişkilerini zedeleyen fiilleri nedeniyle, maddi tazminat talepleri saklı kalmak kaydıyla, müvekkili şirketlerin uğradığı manevi zararın tazmini için, 10.000 TL manevi tazminatın, dava tarihi itibariyle bankaların uyguladığı en yüksek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline ve hükmün ilânına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin markasının hükümsüzlüğü ve markanın sicilinden terkini talepleri ile Ankara 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi'nde (FSHHM) dava açıldığını, söz konusu davanın mahkemece reddedildiğini, davacı tarafın haksız saldırı ve sataşma olarak nitelendirdiği eylemlerin Ankara 1. FSHHM tarafından verilen karara da dayanılarak başvurulan kanun yolları olduğunu, müvekkilinin "BONBON" markasını ciddi olarak kullandığının mahkeme kararı ile sabit hale geldiğini, müvekkilinin kendine ait markanın kullanılmasının önüne geçmek için Cumhuriyet Savcılığına ilk önce asaleten şikayette bulunduğunu, suç birden fazla yerde işlendiğinden birden fazla savcılıkta suç duyurusunda bulunulduğunu, BONBON markasının Türkiye’de müvekkiline ait olduğunu, müvekkili şirketten başka herhangi bir şirektin müvekkilinin izni veya muvafakati olmadan "BONBON" markası ile Türkiye’ye parfüm ithal edemeyeceğini, pazarlayamayacağını, dağıtamayacağını, satamayacağını ve üretemeyeceğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tüm dosya kapsamına göre, "BONBON" ibareli davalı markası ile "BONBON" ibaresini içeren davacı kullanımı arasında iltibasa yol açacak kadar benzerlik olduğu, bu marka işaretlerinin aynı veya benzer mal veya hizmetler üzerinde kullanılmaları halinde ilgili tüketici kesimi nezdinde karıştırma ihtimalinin bulunduğu, davacının davalıya ait "BONBON" markası ile benzer olan tescilsiz markayı, davalının malları ile aynı/aynı tür olan “parfümeri, kişisel kullanım amaçlı koku vericiler” üzerinde kullanmasının, markalar arasında ilgili tüketici kesimi bakımından iltibas riski yarattığı, davalının davacıya karşı men ve ref davası ikame etmesinin hukuki yarara dayandığı, davacının markasının kullanmama nedeni ile iptalinin veya hükümsüz kılınmasının da geçmiş şikayetlerin de hukuki yararı tümden ortadan kaldırıcı olarak kabul edilemeyeceği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle; kararın eksik ve hatalı bilirkişi raporuna dayanarak verildiğini, rapora itirazların göz önünde bulundurulmadığını, davacıların parfüm ürünleri üzerindeki “bonbon” markası kullanımı marka ihlali ve haksız rekabet teşkil etmediğini, markaların benzer olmadığını, tarafların bonbon markasını farklı ürünler üzerinde kullandıklarını, diğer taraftan parfüm satın alacak olan kişiler ortalama tüketici olarak değerlendirilemeyeceğini, markaların karıştırılma ihtimali bulunmadığını, davalı tarafın fiillerinin müvekkili şirkete karşı muaraza oluşturduğunu, davalı şirketin tek amacının müvekkilinin markalarının tesciline engel olarak, parfümeri ve kozmetik sektöründe bir dünya devi olan müvekkillerinin itibarını zedelemek, zarara uğratmak olduğunu ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı ve davalının malları ile aynı/aynı tür olan “parfümeri, kişisel kullanım amaçlı koku vericiler” üzerinde davacı tarafça kullanılan "BONBON" ibaresinin, davalı adına tescilli "BONBON" ibareli marka ile ilgili tüketici kesimi bakımından iltibas riski yarattığı, buna göre davalının şikayet haklarını kullanmasında hukuka aykırılık bulunmadığı, bu itibarla davacıların davasının esas bakımından yerinde olmadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek ve muaraza iddialarına konu eylemlerin Bölge Adliye Mahkemesince değerlendirilmediğini ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacıların "BONBON" marka kullanımının davalının tescilli markalarına tecavüz edip etmeyeceği, bu cihette davalı tarafından yapılan şikayetlerin haksız olup olmadığı ve manevi tazminat gerektirip gerektirmediği noktasındadır.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 74 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2.556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 74 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacılar vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/15707, Karar No: 2018/3269, Tarih: 24.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/15707 E.  ,  2018/3269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı Milli Eğitim Bakanlığı aleyhine 21/08/2015 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 21/03/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 24/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1800, Karar No: 2016/8765, Tarih: 22.12.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/1800 E.  ,  2016/8765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa aykırı davranmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Vergi tekniği ve kaçakçılık suçu raporlarında bahsedilen suça konu faturaların, gerçek alım-satım karşılığı düzenlenip düzenlenmediğinin belirlenmesi bakımından, mal ve para akışını gösteren taşıma ve sevk irsaliyeleri, teslim-tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan banka hesapları ve kasa mevcudu ile uyumlu geçerli belgeler olup olmadığı şirketin 2005,2006 takvim yılı içerisinde düzenlediği faturalarla uyumlu yeterli mal girişi bulunup bulunmadığı, iş yeri koşullarının, işçi sayısının, vergi beyannamelerinin miktarı ve aylara göre değişim oranının, şirketin beyan ettiği vergiye esas potansiyeli ve şirketin faaliyet alanı ile uyumlu olup olmadığı ve faturaları kullananlar hakkında karşıt inceleme yapılıp yapılmadığı, yapılmışsa düzenlenen raporlar, açılmışsa dava dosyaları getirilip incelenerek özeti duruşma tutanağa geçirilip bu dosyayı ilgilendirilen delillerin onaylı örnekleri dosyaya aktarılıp, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, 2005,2006 yılına ait fatura ayrıntılarının Vergi Dairesi'nden sorularak kanaat oluşturacak sayıda her yıla ait fatura aslı ya da onaylı suretinin istenerek dosya arasında bulundurulması gerektiği de göz önüne alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-Kabule göre ise; 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2250, Karar No: 2018/473, Tarih: 08.02.2018

**5. Ceza Dairesi         2015/2250 E.  ,  2018/473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Bozmaya uyulup, delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanığın temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 08/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27620, Karar No: 2016/12000, Tarih: 15.06.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/27620 E.  ,  2016/12000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare ile davalı ... vd vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare ile davalı ... vd vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Yapılara resmi birim fiyatı esas alınıp yıpranma payı düşülmek suretiyle değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Alınan rapor, zemin ve ağaç bedeli yönünden hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Dava konusu taşınmaz mal arsa niteliğindedir. Kamulaştırma Kanunu'nun kıymet takdir esaslarını belirten 11.maddesinin 1.fıkrasının arsalara ilişkin (g) bendi uyarınca arsaların bedelinin değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan emsal satışlara göre hesaplanması zorunludur.

Bu itibarla, emsal satışların değerlendirme tarihindeki karşılıklarının fiyat artış endekslerinin uygulanması suretiyle tesbiti, bundan sonra emsal ile dava konusu taşınmazın eksik ve üstün yönlerinin neler olduğu ve oranları açıklanmak suretiyle değer biçilmesi gerekir.

Dairemizin 2015/12550 Esas sayılı dosyasında aynı emsalle aynı mahallede ve yakın mevkiideki 404 ada 14 parsel sayılı taşınmaza aynı ifadelerle yola da cepheli olmasından bahisle emsalden 2,10 kat değerli bulunarak 2014 yılı itibariyle 200 TL m2 değer biçildiği, şimdiki davada ise hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmazın, emsal alınan taşınmaza göre yola ve il merkezine daha yakın olduğu belirtildiği halde başkaca bir gerekçe gösterilmeden emsal parselden (1,05) kat daha değersiz olduğu belirtildiğinden rapor inandırıcı görülmemiştir.