muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11200, Karar No: 2015/10136, Tarih: 27.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/11200 E.  ,  2015/10136 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalılara ait şirkette 24.10.2011 tarihinde tır şöförü olarak işe başladığını ve Avrupa seferi dönüşü hesap dökümünü teslim etmek için 28.11.2011 tarihinde, dava konusu olayın geçtiği davalılara ait şirket binasına geldiğini, davalıların verilen hesaba itiraz ettiğini önce sözlü sonra fiziki olarak saldırıda bulunduklarını, tartaklamaya ve sonrasında ağır şekilde dövmeye başladıklarını, kendisini zorlukla binanın dışına attığını, davalıların ve daha sonra olay yerine gelen diğer 4 şirket çalışanının müessir eylemlerine maruz kaldığını, olay esnasında davacının kafasının arka kısmına sert bir cisimle vurularak 3 cm lik derin bir kesi meydana geldiğini, yaşadığı ağır travma nedeniyle davalılara karşılık dahi veremediğini, yaşadıklarından dolayı havale geçirip, baygınlık geçirecek kadar dengesinin bozulduğunu, kişisel hakları ağır şekilde ihlal edildiğini ileri sürürek, 10.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacı ve davalılar arasında davaya konu edilen olayın Ceza Mahkemesindeki yargılamaya da yansıdığı şekliyle haksız fiile ilişkin olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

Somut olayda davacı davalı ...'ın şirket müdürlüğünü yaptığı ve ortağı olduğu .....'nde çalışmaktadır. Davacının talebi davalılara ait işyerinde hizmet akdi ile çalıştığı sırada, Avrupa seferi dönüşü hesaplaşma sırasında meydana gelen olay nedeni ile manevi tazminat isteğine ilişkindir.

Dosya kapsamına göre davacı ile davalılar arasında hizmet sözleşmesi bulunmaktadır. Davaya konu olay hizmet aktinin devamı esnasında meydana gelen, kesinleşmiş bulunan ..... Sulh Ceza Mahkemesi'nin kararından da anlaşılacağı üzere davalıların davacıyı kasten yaralama eylemidir. Davalı ..... davacının çalıştığı şirketin ortağı ve müdürü olup işveren vekili konumundadır. Diğer davalı ..... ise davalı ...'in oğlu olup aynı şirketin çalışanıdır. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesine göre iş mahkemeleri iş kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuki uyuşmazlıkların çözümü ile görevlidir. Bu nedenle esasa girilip çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 27/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/903, Karar No: 2023/7580, Tarih: 21.11.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/903 E.  ,  2023/7580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, davalı/alacaklı SGK. vekilinin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- İlk Derece Mahkemesi' nin gerekçeli kararında, davalı SGK vekilinin 30.04.2021 tarihli cevap dilekçesinin " Davacı Vekili 30.04.2021 tarihli dava dilekçesinde özetle " şeklinde adlandırılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

3- HMK. nın 332. maddesi uyarınca yargılama giderlerine, bu kapsamda harca ilişkin hususlarda mahkemece re' sen karar verilir.

Karar-ilam harcı, harçtan muaf olmamak koşulu ile davayı kaybeden tarafa yükletilmesi gereken bir harç türü olup, diğer yargılama giderlerine katılarak kabul/redde göre oranlanamaz.

Davanın kısmen kabulü halinde dahi davacıya harç yükletilemez.

Açılan davada davalının/davalıların tamamının harçtan muaf olduğu hallerde davanın kabul yada kısmen kabulüne karar verildiğinde karar ilam harcı ile davacının yaptığı harç masraflarına ilişkin olarak;

“ – Davalı/davalılar harçtan muaf olduğundan davalı/davalılar aleyhine harca hükmedilmesine yer olmadığına,

- Davacının yatırdığı başvuru harcı, peşin harcın karar kesinleştiğinde ve isteği halinde davacıya iadesine “ şeklinde karar verilmelidir.

Harç masrafları yargılama giderlerine katılarak harçtan muaf olan davalı/davalılara yükletilemez.

Davada harçtan muaf olan davalının yanında harçtan muaf olmayan davalı/davalılar var ise karar ilam harcı ile davacının yaptığı harç masrafları harç masrafının kabul redde göre oranlanmayacağı gözden kaçırılmadan harçtan muaf olmayan davalı/davalılara yükletilmelidir.

Kanun yoluna başvuruya ilişkin harçlarda da hukuki durum aynıdır.

Ayrıca hüküm kurulurken tereddüt ve çelişki yaratılmamalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesince 5510 sayılı Yasa' nın 36. maddesi uyarınca harçtan muaf olan davalı/alacaklı SGK. na harç yükletilmesi ve Bölge Adliye Mahkemesince bu hususun gözden kaçırılması hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

A-İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi' nin 29.12.2022 tarih ve 2022/3537 E. 2022/4016 K. sayılı kararının KALDIRILMASINA,

Sonuç:

A-İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi' nin 29.12.2022 tarih ve 2022/3537 E. 2022/4016 K. sayılı kararının KALDIRILMASINA,

B- Tekirdağ İcra hukuk Mahkemesi' nin 23.09.2022 tarih ve 2022/287 E. 2022/499 K. sayılı ilamının hüküm fıkrasının 2 ve 3 numaralı bentlerinin hükümden çıkartılarak, yerlerine;

" 2- Davalı SGK harçtan muaf olduğundan, harca hükmedilmesine yer olmadığına,

Davacının yatırdığı tüm harçların karar kesinleştiğinde ve isteği halinde davacıya iadesine,

3- Davacının yaptığı harçlar hariç toplam 3.559,70 TL. yargılama giderinin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, " bentlerinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 21/11/2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2010/2213, Karar No: 2011/2545, Tarih: 22.03.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/2213 E.  ,  2011/2545 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 19.8.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu yaralanan, dava açıldıktan sonra 9.2.2008 tarihinde ölen sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı ... Kaburganın geçirmiş olduğu iş kazası sonucu % 18,2 oranında malul kaldığı, işveren şirketin % 80 kazalı işçininde % 20 oranında kusurlu olduğu, yargılama sırasında 9.2.2008 tarihinde kazalı işçinin öldüğü, yasal mirasçıları tarafından davaya usulüne uygun olarak devam edildiği görülmektedir.

Bu tür davalarda, tazminat miktarı, işçinin rapor tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Başka bir anlatımla, işçinin günlük brüt geliri tesbit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise, 60 yaşa kadar yıllık olarak % 10 artırılıp % 10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşından sonrada bakiye ömrü kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yönteme başvurulmadan, her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Kuşkusuz, açıklanan tazminatın hesaplanması yönteminde, işçinin yaşlılık aylığı almaya veya işçinin yaşı ve oluşan meslekte kazanma gücü kayıp oranına göre ileride çalışıp yaşlılık aylığına hak kazanması üstün olasılık içinde bulunması durumunda da zarar hesabında pasif dönemin hesaba dahil edilmesi gerekir. İş kazası sonucu malul kalan işçinin aynı işinde çalışmaya devam etse dahi diğer işçilerden daha fazla çaba harcayacağı asıldır. 60 yaşından sonra elde edeceği yaşlılık aylığını da diğer işçilerden daha fazla çaba harcayarak elde edeceğinden yaşlılık aylığını aldığı dönemde de devam edecek olan maluliyeti nedeniyle zarara uğramadığı düşünülemez. Kaldı ki, sigortalıya bağlanan yaşlılık aylığında meslek hastalığı ve iş kazası kolundan alınan primlerin hiçbir etkisi bulunmamakta, tamamen uzun vadedeki sigorta kollarından ödenen primler sonucu aylık bağlanmaktadır. Bu nedenlerle pasif döneminde zarar hesabına dahil edilmesi ve yeraltı maden işçilerinin zararlarının tesbitinde 50 yaşın ikmaline kadar yeraltındaki koşullar nazara alınarak yapılan ücretlerle, 50 ile 60 yaşları arasında yer üstünde tüm yıl asgari ücretle çalışıp gelir elde edeceği, 60 yaştan sonra bakiye ömrüne kadar (pasif dönemde) asgari ücret esas alınarak yapılması gerekir.

Somut olayda zararlandırıcı sigorta olayına maruz kalan işçinin yargılama devam ederken 9.2.2008 tarihinde öldüğü anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca maddi tazminat hesabının ölüm tarihine kadar yapılması ve SGK'dan sorulacak son tarihli peşin sermaye değerinin ölüm tarihine göre bildirilmesinin istenmesi gerekirken, 9.2.2008 (ölüm) tarihinden sonrası için de hesap yapılmış olması isabetli değildir.

Kabule görede sigortalının hesaplanan maddi zararından ölümü nedeniyle eşine Kurumca yapılan ödemelerin düşülmesi de yanlıştır. Hal böyle olunca hesap raporunun hükme dayanak alınacak nitelikte olduğundan söz edilemez.

Yapılacak iş; geçirmiş olduğu iş kazası sonucu yargılama sırasında ölen sigortalının ölüm tarihinde belli olan veriler nazara alınarak, yukarda açıklanan esaslara göre ölüm tarihine kadar zarar hesabı yaptırılıp, SGK'dan sigortalıya ölüm tarihine kadar bağlanan gelirin son tarihli peşin sermaye değerinin bildirilmesinin istenerek çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yerolmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 22.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/38708, Karar No: 2013/24673, Tarih: 31.10.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/38708 E.  ,  2013/24673 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/275026

MAHKEMESİ : Isparta 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2008

NUMARASI : 2007/1220 (E) ve 2008/1229 (K)

SUÇ : Hakaret, Kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tanık ve katılan anlatımları ile sanığın savunması değerlendirilerek katılanın hakaret suçundan beraatine ve buna bağlı olarak da sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 129/3 maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiş olması karşısında, hakaretin karşılıklı olduğu iddiasının araştırılmadığına yönelik tebliğnamenin bozma görüşü benimsenmemiş ve dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Ceza yasasında,hapis cezası ile adli para cezasının seçenekli yaptırım olarak öngörüldüğü durumlarda mahkemece,öncelikle hapis ya da adli para cezasının neden seçildiğine ilişkin yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeli,daha sonra ise alt ve üst sınırları arasında yasal ve yeterli gerekçe gösterilerek temel ceza belirlenmelidir.

Somut olayda sanığa yüklenen suç kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçu olup, hakaret suçunun düzenlendiği 5237 sayılı TCY .nın 125/1 maddesinde,hapis ve adli para cezası olarak öngörülen seçenekli yaptırım,aynı maddenin 3-a fıkrasında yer alan görevliye hakaret suçunu da kapsadığından, kamu görevlisine karşı hakaret suçundan, seçenekli yaptırımlardan neden hapis ya da adli para cezasına hükmedildiğinin yasal ve yeterli gerekçesi gösterilip,daha sonra hükmedilen hapis ya da adli para cezasını alt ve üst sınırı arasında temel cezanın belirlenmesinde yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerekirken,yalnızca hapis cezasının alt ve üst sınırı arasında temel cezanın belirlenmesine ilişkin gerekçe gösterilmesi,

2-Suç için, yasada,kısa süreli özgürlüğü bağlayıcı ceza (hapis cezası) ve para cezası seçenekli olarak öngörülmüş olup da, mahkeme özgürlüğü bağlayıcı cezaya (hapis cezasına) hükmedilmişse, bu ceza artık adli para cezasına çevrilemez (Yeni TCY. m. 50/2) . Bu durumda, yasada yalnızca adli para cezasına çevrilemeyeceği belirtildiği için, önlemlere çevrilebilir.

TCY.nın 125/3-a maddesindeki suç tanımında, hapis cezası ile adli para cezası seçenekli olarak öngörülmüştür.Mahkemece hapis cezasına hükmedilmesine karşın, bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden, hapis cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi suretiyle aynı yasanın 50/2 maddesine aykırı davranılması,

TCY.nın 125/3-a maddesindeki suç tanımında, hapis cezası ile adli para cezası seçenekli olarak öngörülmüştür.Mahkemece hapis cezasına hükmedilmesine karşın, bu cezanın artık adli para cezasına çevrilemeyeceği gözetilmeden, hapis cezasının adli para cezasına dönüştürülmesi suretiyle aynı yasanın 50/2 maddesine aykırı davranılması,

3- Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 tarih ve 2008/11-250 Esas- 2009/13 Karar sayılı kararında da kabul edildiği gibi, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinde, mahkemece kanaat verici basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların esas alınması, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, dosya içerisindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde katılanın yüklenen hakaret ve kasten yaralama suçları sebebiyle uğradığı bir zarar bulunmadığı ve adli sicil kaydına göre sabıkasız olduğu anlaşılan sanık hakkında, 5271 Sayılı CYY.nın 231.maddesinin 6.fıkrasının (b) bendinde belirtilen “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi ve Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde takdirin gerekçelerinin kararda gösterilmesi gerekirken, “sanığın katılanın zararlarını gidermemesi” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında hakaret ve kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık D.. B..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca yeni hüküm kurulurken bozma öncesi hükmolunan yaptırımın (cezanın) ve sonuçlarının ağırlaştırılamayacağı kuralının gözetilmesine, 31/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22458, Karar No: 2011/7454, Tarih: 27.04.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/22458 E.  ,  2011/7454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak, üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 27.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13111, Karar No: 2020/2549, Tarih: 19.02.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/13111 E.  ,  2020/2549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1-)Sanık hakkında mala zarar verme ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde:

Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...’un temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir

Ancak;

1-Sanığın soruşturma aşamasında; mağdurun çalınan kuşlarından 18 tanesinin, yakalanması üzerine teslim ettiği arkadaşından getirterek mağdura teslimi sağladığı, kalan 3 kuşun zararını ise kovuşturma aşamasında giderdiğinin anlaşılması karşısında sanık hakkında TCK’nun 168/1-4. maddelerinin uygulanması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde TCK’nun 168/2. maddesinin tatbiki ile fazla ceza tayini,

2-Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda TCK’nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’un temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 19/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6919, Karar No: 2024/6516, Tarih: 26.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/6919 E.  ,  2024/6516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/739 E., 2024/1103 K.

KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ: Bursa 13. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/777 E., 2023/843 K.

Taraflar arasındaki mutat meskene iade davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı anne vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 09.07.2010 tarihinde evlendikleri ve Pankow Aile Mahkemesinin 27 F 7937/17 sayılı dosyasında görülen dava neticesinde 25.03.2019 kesinleşme tarihli karar ile boşandıklarını, bu evliliklerinden üç ortak çocuklarının bulunduğunu, davalı ve ortak çocukların mutad meskeninin Berlin olduğunu, yargılamanın yapıldığı Almanya ülkesinde davacı aleyhine velâyet ya da kişisel ilişkiye dair bir karar ya da davalı lehine bir hakkın söz konusu olmadığını, ortak çocukların tek bir ebeveyn tarafından Türkiye'ye taşınmalarının ancak ayrı bir mahkeme kararı ile mümkün olduğunu, aynı şekilde okul değişikliğinin de ebeveynlerden birinin muvafakat etmemesi durumunda ancak mahkeme kararı ile yapılabileceğini, davalının davacının boşanma sonrası Türkiye'ye taşınma eğiliminde olacağı iddiası üzerine 20.07.2018 tarihli karar ile çocukların Berlin'deki ikamet yerini belirleme hakkının davalıya devredildiğini, buradaki ikamet belirleme sınırının çocukların Berlin'de kalmasına yönelik olduğunu, bu kararın davalıya çocukları kalıcı olarak Türkiye'ye taşınmasına yönelik hak ve yetki vermediğini, davalının davacının rızası olmaksızın 17.08.2022 tarihinde çocukların okul kayıtlarının silinmesini talep ettiği ve 26.08.2022 tarihinde okul kayıtlarından çıkarılma işlemi sonrasında çocukları Türkiye'ye kaçırdığını davalının 02.10.2022 tarihinde davacıya çocukların Türkiye'de olduğunu ve Berlin'e dönmeyeceğini bildirdiğini, çocukların muhtemelen 2022 Ağustos ayından itibaren Türkiye'de olduklarını, davalının bildirim yükümlülüğüne aykırı olarak çocukların Türkiye'de okul kayıtlarını yaptırdığını, davalının ortak çocukları yasa dışı şekilde Türkiye'ye kaçırdığını, davacının Alman mahkemesi nezdinde haksız alıkoyma ve kaçırma için başvuruda bulunduğunu, davacının ortak çocukların Türkiye'ye taşınmazı ve okul kayıt silme kararlarını alma hususunda davalı ile aynı haklara sahip olduğunu, ortak velâyet hakkının hiç bir zaman kısıtlanmadığını, Lahey sözleşmesi doğrultusunda başvuruda bulunan davacının ortak velâyet hakkına sahip olup ortak çocukların habersiz ve ani yer değiştirmelerine rızası bulunmadığını, ortak çocukların mutad meskeninin Almanya/Berlin olduğunu beyanla tarafların ortak çocuklarının 5717 sayılı Uluslararası Çocuk Kaçırmanın Hukuki Yön ve Kapsamına Dair Kanun (5717 sayılı Kanun) hükümlerine göre mutad meskenleri olan Almanya Devletine iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP