muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5313, Karar No: 2021/10543, Tarih: 29.09.2021

Bu durumda; her ne kadar öncelikle vekillik görevinden azledilen Av. ...'e gerekçeli karar tebliğ edilmiş ve yapılan tebligat 26.02.2016 tarihli dilekçe ile ilgili avukat tarafından azil sebebiyle dosyaya iade edildiğinden mahkemece bu kez davalı asillere tebligat çıkartılmış ise de; bu tarihte davalılarca Av....'e verilmiş vekaletnamenin dosyada bulunduğu ve davalıların kendilerini vekille temsil ettirdikleri anlaşılmış olup, Tebligat Kanunu'nun 11. maddesi ve Tüzüğün 15. maddesi uyarınca vekil vasıtası ile takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiğinden, mahkemenin gerekçeli kararı ile davacı idare vekilinin temyiz dilekçesinin Av. ...'e tüm davalılar yönünden 19.04.2016 tarihinde usule uygun olarak tebliğ edildiği ve yine tüm davalılar yönünden süresinde temyiz isteminde bulunulduğunun kabulü gerekirken Dairemiz bozma kararında bu hususta yapılan maddi hata taraflar lehine usuli kazanılmış hak oluşturmayacağından, mahkemece tüm davalılar yönünden bozma kararına uyularak davalının kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bu nedenle taraf vekillerinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. Şöyle ki;

1-Anayasa Mahkemesi’nin 27.11.2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan ve 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi ‘idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hakim tarafından tespit edilen bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere’ bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan ‘idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine’ ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak karar tarihinden sonra fark bedelin 25.01.2021 tarihli ek karar ile derhal ödenmesine ve karar tarihi itibariyle ödenemeyen bu bedele, ödeme kararının verildiği tarihe kadar yasal faiz uygulanmasına ek karar ile hükmedilmiş ise de gerekçeli kararda infazda tereddüt oluşturacak şekilde faiz bitiş tarihinin gerekçeli karar tarihi olarak belirtilmesi,

2- Davacı idare harçtan muaf olduğu ve mahkemece bu yönde karar verildiği halde, davalı tarafından yapılan yargılama giderleri içerisinde davacı idarenin harçtan sorumlu tutulması,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a- 2 nolu bendinin ilk paragrafındaki (son karar tarihi olan 13/10/2020) ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, yerine (ödemeye ilişkin ek kararın verildiği 25.01.2021) ibaresinin yazılmasına, aynı bentteki (A) ve (B) harfi ile gösterilen kısımların tümüyle hükümden çıkartılmasına,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden;

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a- 2 nolu bendinin ilk paragrafındaki (son karar tarihi olan 13/10/2020) ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, yerine (ödemeye ilişkin ek kararın verildiği 25.01.2021) ibaresinin yazılmasına, aynı bentteki (A) ve (B) harfi ile gösterilen kısımların tümüyle hükümden çıkartılmasına,

b- 3 nolu bendinin hüküm fıkrasından çıkartılmasına, yerine (Bozma sonrası tespit edilen kamulaştırma bedeli ile bozma öncesi tespit edilen bedel arasındaki fark olan ve üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilen 144.981,72 TL'nin işlemiş nemaları ile birlikte davalılara derhal ödenmesine, bu hususta ilgili banka şubesine müzekkere yazılmasına,) cümlesinin yazılmasına,

c- 9 numaralı bendinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine (Davalı tarafından yapılan 70,18 TL yargılama giderinin davacı idareden alınarak davalıya verilmesine,) yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15303, Karar No: 2014/32160, Tarih: 20.10.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/15303 E.  ,  2014/32160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2014

NUMARASI : 2013/1480-2014/187

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirket elemanlarınca aldatıcı vaad ve tahhütler ile psikolojik baskı uygulayarak 12.10.1997 tarihinde 99 yıllığına devre tatil sözleşmesi imzalandığını, kendisine cayma bildirim belgesi verilmediğini, tatil hakkını kullanmadığını, tesisin yapı kullanma izin belgesinin bulunmadığını, binaların kaçak yapı durumunda olduğunu, sözleşmenin haksız şartlar içerdiğini, bu nedenlerle fesih koşullarının oluştuğunu, ileri sürerek, sözleşmenin feshi ile ödediği sözleşme bedelinin faizi ile birlikte tahsilini istemiştir.

Davalı, davacının tesisi görerek sozleşmeyi imzaladığını, kapıdan satışın söz konusu olmadığını süresinde cayma hakkını kullanmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, kuşadasında bir otelde şov amaçlı gösterimden sonra, davalı şirket elemanlarınca aldatıcı vaad ve taahhütler ile psikolojik baskı uygulayarak 10.09.2006 tarihli devre tatil sözleşmesini imzaladığını, ancak tatil hakkını hiç kullanmadığını, tesisin yapı ruhsatının olmadığını kaçak durumda olduğunu, sözleşmenin feshi ile, ödemiş olduğu bedelin iadesi istemiyle eldeki davayı açmış, davalı ise devre tatil sözleşmesinin kapıdan satış şeklinde yapılmadığını, davacının tesisleri bizzat görerek sözleşmeyi imzaladığını savunmuştur.

Davacı ile davalı arasında imzalanan devre tatil sözleşmesinde devre tatile konu tesisin, 125 parsel üzerinde yapımı bitmiş tesis olduğu açıklanmıştır. Dava konusu tesise ait olduğu bildirilen benzer dosyalara ibraz edilen Kuşadası Belediyesinin 4.10.2007 tarihli yazısında prestij clup adı altında işletilen alana ait taşınmaza 1999 yılında 2126,68 metrekare apart konut cafeterya ve iadri bina için 2001 yılında 720 metrekarelik otel için ve 2004 yılında ise 3321,18 metrekarelik apart için ruhsat verildiğini, bu bölümlerden 720 metrekarelik kısmına yapı kullanma izin belgesi verildiğini bildirmiştir. O halde mahkemece, sözleşmeye konu devre tatil alanı için yapı kullanma izninin bulunup bulunmadığı, kullanıma hazır olup olmadığı, tesisin sözleşme şartlarını taşıyıp taşımadığı hususları gerektiğinde Belediye ve ilgili kurumlardan ayrıntılı şekilde sorulup araştırıp, davacının yapı kullanma izninin bulunmadığı tesiste tatil hakkını kullanma ve sözleşmeyi ayakta tutma zorunluluğunun bulunmadığı gözetilerek, sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece, eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, 20.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15920, Karar No: 2012/39410, Tarih: 24.12.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/15920 E.  ,  2012/39410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, bir sebebe dayan- mayan temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 24.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27044, Karar No: 2013/3808, Tarih: 06.03.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/27044 E.  ,  2013/3808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1) Dava konusu taşınmazın Kuş Cenneti olarak kamulaştırılmasına ilişkin kamulaştırma evrakı davalı idareden getirtildikten,

2) ... Asliye Hukuk Mahkemelerinde açılan taşınmazın Kamulaştırma Kanununun 16. ve 17. maddelerine göre davalı idare adına tesciline dair dava dosyasının bu dosya içersine konulduktan,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15263, Karar No: 2007/15702, Tarih: 12.09.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/15263 E.  ,  2007/15702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Turgutlu İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/02/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 12.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13931, Karar No: 2022/18987, Tarih: 22.12.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/13931 E.  ,  2022/18987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/725 Esas, 2022/1082 Karar

: ...

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Gaziantep 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 08.11.2021 Tarihli ve 2021/2261 Esas, 2021/2038 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayı küçüğün adres kayıt sistemindeki adresinin ..... Bahçelievler/İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Bakırköy 8. Sulh Hukuk Mahkemesinin 06.04.2022 Tarihli ve 2021/1176 Esas, 2021/453 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayı küçüğün yerleşim yeri adresinin ...../Bursa olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Bursa 10. Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.08.2022 Tarihli ve 2022/725 Esas, 2022/1082 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayı küçüğün İstanbul’a nakledildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 404 üncü maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Dosya kapsamından, kısıtlı adayı küçüğün dava tarihindeki yerleşim yeri adresinin...../Bursa olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Bursa 10. Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Bursa 10. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,22.12.2022 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2902, Karar No: 2024/104, Tarih: 09.01.2024

**3. Ceza Dairesi         2023/2902 E.  ,  2024/104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/706 E., 2021/1093K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A.Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.06.2020 tarihli ve 2019/245 Esas, 2020/90 sayılı Kararı ile

Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

B.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 05.10.2021 tarihli ve 2020/706 Esas, 2021/1093 sayılı Kararı ile

Sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik O yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

C. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan 07.12.2022 tarihli, bozma görüşünü içerir Tebliğname ile Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz istemi özetle;

1.Sanığın talimat üzerine Bank Asyaya para yatırarak örgüte yardım kastıyla hareket ettiğine,

2.Örgütle iltisaklı dernekte üyelik ve yöneticilik kaydının bulunduğuna,

3.Bu şekilde örgüt üyesi olmamakla birlikte örgüte yardım etmek suçunu işlediğine ve,

4.Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İİlk Derece Mahkemesince yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

4.Temyiz dilekçesinde belirtilen diğer sebepler ve sair hususlara ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İİlk Derece Mahkemesince yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığının kabulü ile sanık hakkında beraat kararı verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Mahallinde hukuka uygun olarak ikame olunup usulünce tartışılan delillere ve dosya kapsamına göre; yapılan yargılama sonunda atılı suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığına ilişkin gerekçelerin karar yerinde gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 05.10.2021 tarihli ve 2020/706 Esas, 2021/1093 sayılı Kararında Bölge adliye mahkemesi Cumhuriyet savcısınca öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.01.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3576, Karar No: 2015/25782, Tarih: 02.04.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/3576 E.  ,  2015/25782 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KD - 2012/307840

Konut dokunulmazlığının ihlali suçundan sanık R.. B.. hakkında yapılan yargılama sonunda, sanığın mahkumiyetine dair, Hatay 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nce verilen 19.10.2012 tarih ve 2011/188 Esas 2012/914 Karar sayılı hükmün sanık tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 08.01.2015 tarih ve 2013/2789 Esas, 2015/459 Karar sayılı kararıyla;

"2-Konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, mağdurlara ait evin kapısını tekmeleyip içeri girdikten sonra, elindeki bıçakla mağdurların bulunduğu odaya gidip tehdit ve yaralama eylemlerini gerçekleştirdiğinin kabul edilmesi karşısında, bıçağın, konut dokunulmazlığının ihlali suçunun işlenmesini kolaylaştırmak amacıyla kullanılmaması nedeniyle, TCK'nın 119/1-a maddesinin uygulanma olanağı bulunmadığının ve anılan Kanunun 116/1. fıkrasında düzenlenen suçun basit şekline uyan takibi şikayete tabi bulunan eylemle ilgili mağdurların şikayetlerinden vazgeçtiği dikkate alınarak, kamu davasının düşürülmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık R.. B..'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA" karar verilmiştir.

I- İTİRAZ NEDENLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22/02/2015 tarih ve 2012/307840 sayılı yazısı ile;

"İtiraza konu uyuşmazlık sanık R.. B.. hakkında konut dokunulmazlığını bozma suçuyla ilgili olarak sanığın, suç konu elindeki bıçağın, konut dokunulmazlığının ihlali suçunun işlenmesini kolaylaştırmak amacıyla kullanılıp kullanılmadığına ilişkindir.

TCK'nın 116. maddesi konut dokunulmazlığını bozma suçunu düzenlemektedir.

Buna göre, bir kimsenin konutuna, konutunun eklentilerine rızasına aykırı olarak giren veya rıza ile girildikten sonra çıkmayan kişi konut dokunulmazlığı suçunu işlemiş olur. Konuta girmek, failin bütün vücudu ile tamamen konuta girmesi demektir. Bu nedenle, konutun eklentisi içinde olmamak kaydıyla, pencereden içeriye bakma, kapıyı dinleme camı tıkırdatma, dış kapı zilini çalma bu suçu oluşturmaz. Konuta veya eklentisine nereden girildiğinin önemi yoktur. Konuttan çıkmamak, konut sahibinin rızası ile girilen konuttan, söz, hareket ve tavırlarıyla kendisini çıkmaya davet edilmesine rağmen çıkmamaktadır.

Suçun oluşması için, sahibinin rızası olmadan girilen ya da rızayla girildikten sonra istendiği halde dışarı çıkılmayan bir konut veya eklentisi olmalıdır. Konut, bir kimsenin geçici de olsa oturmak için sığındığı ve kullandığı bir yer olarak tanımlanabilir.

Suçun oluşması için, sahibinin rızası olmadan girilen ya da rızayla girildikten sonra istendiği halde dışarı çıkılmayan bir konut veya eklentisi olmalıdır. Konut, bir kimsenin geçici de olsa oturmak için sığındığı ve kullandığı bir yer olarak tanımlanabilir.

Medeni Kanun'un 19. maddesinde tanımlanan her ikametgah TCK anlamında bir konuttur. Kişinin ihtiyaçlarından bir veya bir kısmının yerine getirildiği yani yaşamsal faaliyetlerini geçirdikleri yer konuttur. Konutun bir bina olması şart değildir. Konut eklentisi (müştemilat); konuta bitişik ya da onun yakınında olan, konut veya benzerî yapıların kullanılış amaçlarından herhangi birini tamamlayan diğer yapılar veya yerlerdir. Balkon, koridor, sahanlık, etrafı çitle çevrili avlu, eve ait etrafı duvarla çevrili bahçe, buna örnek gösterilebilir.

Diğer bir anlatımla, girilmesi konutta oturanların huzur ve güvenliğini bozabilecek konuta bağlı veya pek yakın ek yapılar veya yerlerdir. Avlu, ahır, bahçe, taraça, samanlık, odunluk, kömürlük, balkon gibi yerler eklentidir. Konut veya eklentiyi dış dünyadan ayırıcı belirtiler, o yer sahibinin yaşama biçimi, mevcut olanakları, sosyal ve ekonomik durumu ile kültürel ve yöresel özelliklere, gelenek ve göreneklere göre farklılıklar gösterebilir. Bu husus, olaysal olarak değerlendirilmeli, tayin ve takdir edilmelidir.

TCK'nın ortak hükümler başlıklı 119 maddesince, suçun silahla işlenmesi halinde faile verilecek olan ceza bir kat artırılmaktadır ve bu fıkranın uygulanması halinde suçun takibi şikayete bağlı olma durumu söz konusu değildir.

Silahla suçun işlendiğinin kabulü iki şekilde gerçekleşmektedir. Bunlardan biricisinin mağdurun, sanığın silahlı olduğu bilmesi ve bu nedenle korkarak bu suç işlemesine karşı koymaması ve razı olması halidir. diğeri ise, içeriye silahla yada rızaen giren failin konutta suç işlemesi ve mağdurların çıkması yada gitmesi için hamle yaptığında sanığın elinde bulunan silahla mağdurlara engel olma halidir. Bu durumda da suçun silahla işlendiğinin kabulü gerekmektedir.

Silahın konutta mutlaka bir şahsa yönelik olarak kullanması gerekmemektedir. 5237 sayılı TCK'da silahın kişiye yönelik olması yada eşyaya yönelik olması konusunda bir açıklık bulunmamaktır oysaki 765 sayılı TCK'nın 193/2 maddesinde yer alan düzenlemede şiddetin ya da silahın kişiye yönelik olması gerektiği açıkça düzenlenmektedir. Bu itibarla 5237 sayılı TCK'nın 116. maddesi ayrı bir düzenlemeyi içermektedir.