muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/993, Karar No: 2019/6058, Tarih: 02.10.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/993 E.  ,  2019/6058 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 16/09/2015 gün ve 2014/718 - 2015/687 sayılı kararı onayan Daire'nin 18/12/2017 gün ve 2016/8899 - 2017/7338 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalı gerçek şahısların davalı şirketin hem ortağı hemde yöneticileri olduğunu, müvekkilinin yokluğunda kendilerini müdür atadıklarını, buna ilişkin ortaklar kurulu kararının iptal edildiğini,müvekkilini müdürlükten uzaklaştırmak için ortaklar kurulu kararını aldıklarını, müvekkilinin iradesini sakatlayarak sermaye artışı yaptıklarını, kar dağıtımı yapılmadığını, şirketin mali ve hukuki durumu hakkında ise bilgi verilmediğini, şirket kaynaklarını kendilerine ve akrabalarına aktardıklarını iddia ederek davalı şirketin feshi ve tasfiyesine, tasfiye payının tahsiline, kabul edilmemesi halinde ise müvekkilinin ortaklıkdan ayrılmasına izin verilmesine, davacı hissesinin diğer hissedar davalılar tarafından reel değeri karşılığında satın alınmasına, hisse bedelinin esas sermayeyi aşan şirket mal varlığından ödenmesine, bu şekilde hisse bedelinin faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar vekili, feshi ve tasfiye talebinin reddine, ortaklıktan davacının çıkartılması talebinin ise kabulüne karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece fesih talebinin reddine, davacının şirket ortaklığından çıkartılmasına, davacı hisselerinin rayiç bedeli olan 71,712,52 TL'nin davalı taraftan tahsiline dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davacı vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 17,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 02/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/37489, Karar No: 2025/4, Tarih: 06.01.2025

**3. Ceza Dairesi         2022/37489 E.  ,  2025/4 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN:

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 4. Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte bilerek ve isteyerek yardım etme

HÜKÜM : Sanık hakkında örgüte üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve

isteyerek yardım etme suçundan; TCK 314/3 ve 220/7 maddeleri

delaletiyle 314/2, 220/7, 3713 sayılı Kanun'un 3, 5/1 maddesi,

TCK'nın 62, 53/1-2-3, maddeleri uyarınca verilen mahkumiyet

kararına yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 06.10.2022 tarihli 2022/12137 Esas, 2022/19098 sayılı görevsizlik Kararı dairemize gönderilmekle;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Örgütün hiyerarşik yapısına dahil olduğuna dair herhangi bir bağlantı tespit edilemeyen sanığın, aşamalardaki savunmalarının aksine örgüte bilerek ve isteyerek yardım ettiğine dair kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında, mevcut şüphenin sanık lehine değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden atılı suçtan sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Kahramanmaraş 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5250, Karar No: 2013/18068, Tarih: 13.06.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/5250 E.  ,  2013/18068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın, suça konu bıçağı üzerine alarak il merkezine geldiği, dolaşırken aralarında husumet bulunan ... ve arkadaşlarını gördüğü, geçerken ...'e omuz attığı, senin sorunun ne diye diye sorulunca da geçip gidin, deyip küfür ettiği kargaşada ...'nin sanığı ittiği, yere düşen sanığın başını taşa çarpıp yaralandığı, anons üzerine olay yerine gelen kolluk güçlerinin hastaneye götürdükleri üst aramasında namlusunda 3 adet delik ve bele takma aparatı bulunan toplam uzunluğu 22 cm olan bıçağın elde edildiği söz konusu bıçağın bilirkişi raporunda her ne kadar 6136 sayılı Yasanın 4. maddesinde belirtilen yasak niteliği haiz bıçaklardan olmadığı belirtil- miş ise de, oluşa göre sanığın eyleminin 6136 sayılı Yasanın 15/4. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygu-

lanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321 maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13662, Karar No: 2016/9397, Tarih: 25.05.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/13662 E.  ,  2016/9397 K.**

**"İçtihat Metni"**

.

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin oğlu için davalının ortağı olduğu şirketten traktör aldığını, davalının takibe koyduğu senedin de müvekkili tarafından açık senet olarak davalıya verildiğini, traktörün tüm bedelinin ödendiğini, ancak davalının teminat olarak verilen bu senedi takibe koyduğunu iddia ederek, müvekkilinin ..... İcra Müdürlüğü’nün .... sayılı takip dosyasından borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının dava konusu senetteki imzaya itiraz etmediğini, teminat senedi olduğuna dair yazılı belge sunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının dava konusu senedin teminat olarak verildiği, aradaki anlaşmaya aykırı doldurulduğu iddiasını usulüne uygun delillerle ispat edemediği, davalının tazminat talebinin şartlarının gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın ve davalının tazminat talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, icra takibine konulan senetten dolayı borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir. Davalı savcılıkta müdafii huzurunda 09.05.2014 tarihli ifadesinde senedin sahibi ve yetkilisi olduğu şirket tarafından satılan traktör bedelinin teminatı olarak aldığını, alacaklı olarak kendi adını yazdığını, traktör bedelinin bakiye kısmının ödenmediğini, elden para verdiğini söylemiştir. Mahkemece senedin anlaşmaya aykırı doldurulup doldurulmadığı hususunda davalının bu beyanı üzerinde durulup sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 25.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/16935, Karar No: 2007/15631, Tarih: 11.09.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/16935 E.  ,  2007/15631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 3. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 25/07/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 11/09/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/576, Karar No: 2023/1426, Tarih: 20.02.2023

**5. Ceza Dairesi         2023/576 E.  ,  2023/1426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan sanık ... ve diğer sanıklar hakkında yapılan yargılama sırasında; ... Ağır Ceza Mahkemesiyle Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz birleştirme uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelendi;

Dosyanın mahiyeti itibarıyla ön inceleme denetimine tabi olmadığı, kararların sonucunda da uyuşmazlığın doğduğu tespit edilmekle gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılı suçun niteliğine ve iddianamelerde olayın anlatılış biçimine göre her iki mahkemenin dava dosyaları arasında sanıklar ve suç yönünden şahsi, hukuki ve fiili irtibat bulunduğu anlaşılmakla, davaların birlikte yürütülmesinde yarar görüldüğünden, ... Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/530 Esas sayılı davası ile Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesinin 2021/494 Esas sayılı davasının oy birliğiyle BİRLEŞTİRİLMESİNE,

Davanın Bursa 7. Ağır Ceza Mahkemesi dosyası üzerinden YÜRÜTÜLMESİNE,

Dava dosyasının mahkemesine iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1046, Karar No: 2020/317, Tarih: 02.06.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2018/1046 E.  ,  2020/317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi Sıfatıyla)

1. Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi Sıfatıyla) verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 22. Hukuk Dairesi tarafından yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 22.09.2014 havale tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin asıl işveren DSİ Genel Müdürlüğünün Ilısu Barajı yapım işinde alt işveren Gök-Er Şirketi nezdinde araç şoförü olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın feshedildiğini, 07.30-19.30 saatleri arasında ve dini bayramların ilk günü hariç genel tatillerde çalıştığını ancak karşılığının ödenmediğini ileri sürerek bir kısım işçilik alacaklarının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı Gök-Er Taşımacılık Sınır Tic. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti. (Şirket) vekili 16.10.2014 havale tarihli cevap dilekçesinde; davacının alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

6. Davalı ... Genel Müdürlüğü vekili 13.10.2014 havale tarihli cevap dilekçesinde; müvekkili ile davalı şirket arasında asıl işveren alt işveren ilişkisi bulunmadığını, müvekkilinin ihale makamı konumunda olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararı:

7. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 29.03.2016 tarihli ve 2014/271 E., 2016/74 K. sayılı kararı ile alınan bilirkişi raporu uyarınca davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

Mahkeme Kararı:

7. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 29.03.2016 tarihli ve 2014/271 E., 2016/74 K. sayılı kararı ile alınan bilirkişi raporu uyarınca davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

9. Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 27.04.2017 tarihli ve 2017/27762 E., 2017/10122 K. sayılı kararı ile; davalı ... Genel Müdürlüğü temyizi bakımından; davalı ... Genel Müdürlüğüne gerekçeli kararın 19.04.2016 tarihinde tebliğ edildiği, davacı tarafın davalı şirketin temyiz dilekçesinin kendilerine tebliği üzerine temyize cevap dilekçesi vererek temyiz talebinin reddi ile kararın onanmasını talep ettiği, davalı ... Genel Müdürlüğünün davacının temyize cevap dilekçesinin tebliği üzerine kararı katılma yoluyla 16.06.2016 havale tarihli dilekçesi ile temyiz ettiği, davacının temyize cevap dilekçesinin mahkeme kararını temyiz niteliğinde olmadığı, aksine kararın onanmasını talep ettiği, bu nedenle davalı ... Genel Müdürlüğünün katılma yoluyla temyiz isteminin usulüne uygun olmadığı gerekçesiyle davalı ... Genel Müdürlüğünün katılma yolu ile temyiz talebinin reddine karar verilmiş, davalı şirketin temyizi bakımından ise, davalının sair temyiz itirazlarının reddi ile taraflar arasındaki uyuşmazlığın davacının fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının bulunup bulunmadığı noktasında olduğu, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarına göre davacının haftalık 19.5 saat fazla çalışma yaptığı, ayda iki hafta tatilinde çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapıldığı, dosya içerisinde davacının görev yaptığı araca ilişkin taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile hafta tatili ücreti alacaklarının taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu dönem bakımından bu belgelere göre, bu belgelerin bulunmadığı dönem bakımından ise tanık beyanlarına göre belirlenmesi gerekli iken tüm dönem bakımından tanık beyanlarına göre belirlenmesinin hatalı olduğu gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı

Direnme Kararı

10. Dargeçit Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) 11.01.2018 tarihli ve 2017/212 E., 2018/6 K. sayılı kararı ile; Yargıtay kararında belirtilen talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin incelendiği, söz konusu belgelerin delil vasfını taşımadığı kanaatine varıldığı, zira söz konusu belgelerin davalı ... personelinin, ... yerleşkesi dışına çıkarken talep ettiği araç ve şoförünü gösteren belgeler olduğu, doğal olarak personel tarafından her gün yerleşke dışına çıkılmadığı, ancak davacı gibi şoför olarak görev yapan işçilerin mesai saatleri içerisinde göreve hazır olarak bulunduğu, dolayısıyla şoför olarak görev yapan davacının yerleşke dışına araç ile personel taşıması yapmasa dahi 4857 sayılı İş Kanunu’nun 66. maddesi kapsamında çalışmış gibi sayıldığı, tanık beyanlarına göre davacının haftanın 7 günü 07:30-19:30 saatleri arasında çalıştığı, ayda 2 gün hafta tatili yapıldığı ve dini bayramların ilk günü hariç tüm resmî tatil ve dini bayramlarda çalıştığının sabit olduğu, söz konusu belgelerin tanıkların bu beyanlarının aksini kanıtlayamadığı, bu belgelerin görev saatlerini içermediği, içerse dahi davacının göreve hazır olarak ... yerleşkesinde bulunması sebebiyle çalışmış gibi sayılacağından herhangi bir şey ifade etmediği, ayrıca söz konusu belgelerin her gün düzenlenmemiş olup sadece bazı ayların birkaç günü için düzenlendiği, bozma kararında bu belgelerin bulunduğu günler için belgeler doğrultusunda, belgelerin bulunmadığı günler için tanık beyanları doğrultusunda karar verilmesi istendiği, davacı tanıklarının dini bayramların ilk günü hariç olmak üzere haftanın 7 günü çalıştıklarını beyan ettikleri, söz konusu belgeler her gün için düzenlenmediğinden yalnızca düzenlenmiş oldukları günlerde çalışmanın varlığını ispatladığı, bunun da davacının lehine bir durum oluşturduğu, bozma kararı da gözetildiğinde haftanın her günü ile dini ve resmî bayramlarda çalışmanın bulunmadığının kanıtlanamadığı gerekçesiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

11. Direnme kararı süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dava konusu fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının, dosya içerisinde bulunan taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu dönem bakımından bu belgelere göre, bulunmadığı dönem bakımından ise tanık beyanlarına göre belirlenmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yolu ile Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; dava konusu fazla çalışma, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının, dosya içerisinde bulunan taşıt talep ve personel görev emri başlıklı belgelerin bulunduğu dönem bakımından bu belgelere göre, bulunmadığı dönem bakımından ise tanık beyanlarına göre belirlenmesinin gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

13. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında öncelikle; davalı Gök-Er Taşımacılık Sınır Tic. İth. İhr. San. Tic. Ltd. Şti. vekilinin direnme kararını süresinde temyiz edip etmediği, burada varılacak sonuca göre temyiz isteminin reddine karar verilmesinin gerekip gerekmediği ile aynı dosyada mahkemece davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin direnme kararını temyizine ilişkin olarak (Özel Dairece temyiz talebinin reddine karar verildiğinden bahisle) temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın kaldırılmasının gerekip gerekmediği, ek kararın kaldırılmasına karar verildiği takdirde ilk karara yönelik temyiz istemi Özel Dairece reddedilmiş olan davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin direnme kararını temyizinde hukuki yararının bulunup bulunmadığı hususları ön sorun olarak tartışılmış ve değerlendirilmiştir.

IV- GEREKÇE

A. Davalı Gök-Er Şirketi vekilinin temyizi yönünden;

14. Öncelikle davalı Gök-Er Şirketi vekilinin temyizinin süresinde olup olmadığının değerlendirilmesi gerekmektedir.

15. 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 7. maddesinin 3. fıkrasına göre “12/1/2011 tarihli ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun kanun yollarına ilişkin hükümleri, iş mahkemelerince verilen kararlar hakkında da uygulanır.” Aynı maddenin 4. fıkrası da “Kanun yoluna başvuru süresi, ilamın taraflara tebliğinden itibaren işlemeye başlar” şeklindedir.

16. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı HMK) geçici 3. maddesinin 1. fıkrasına göre “Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” Aynı Kanun’un 2. fıkrasına göre ise “Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur. (Ek cümle: 1/7/2016 - 6723/34) Bu kararlara ilişkin dosyalar bölge adliye mahkemelerine gönderilemez.”

17. Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar bakımından uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (1086 sayılı HUMK) 432. maddesinde ise temyiz süresinin on beş gün olduğu ve bu sürenin tebliğ ile başlayacağı belirtilmiştir.

17. Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce verilen kararlar bakımından uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (1086 sayılı HUMK) 432. maddesinde ise temyiz süresinin on beş gün olduğu ve bu sürenin tebliğ ile başlayacağı belirtilmiştir.

18. 1086 sayılı HUMK’nın 431. maddesine göre de temyiz istemi dilekçe vermek suretiyle yapılır. Temyiz dilekçesinde bulunması gereken unsurlar da 1086 sayılı HUMK’nın 435. maddesinde belirtilmiştir. Temyiz dilekçesi verildiği anda mahkemece temyiz defterine kaydedilir.

19. Temyiz isteminin hangi tarihte yapılmış sayılacağı hususu 1086 sayılı HUMK’nın 434. maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin 2. fıkrasına göre “Temyiz isteği, harca tabi değilse dilekçenin temyiz defterine kaydedildiği, harca tabi ise harcın yatırıldığı tarihte yapılmış sayılır.”. Bununla birlikte temyiz eden, harcını ödemiş olduğu temyiz dilekçesini, daha sonraki bir tarihte mahkemeye verirse, temyiz talebi, temyiz dilekçesinin mahkemeye verildiği (temyiz defterine kaydedildiği) tarihte yapılmış sayılır (Kuru, B: Hukuk Muhakemeleri Usulü, Cilt:V, İstanbul 2001, s.4601-4602).

20. Somut olayda, davalı şirket vekili Av. ... tarafından 01.06.2015 tarihinde Av. ...’ya yetki belgesi verilmiş olup, direnme kararı önce davalı şirket vekili Av. ...’ya 05.02.2018 tarihinde, daha sonra da davalı şirketin diğer vekili Av. ...’ya ise 08.02.2018 tarihinde tebliğ edilmiştir. 20.02.2018 tarihinde davalı şirket vekili Av. ... tarafından Ziraat Bankasından 20.02.2018 tarihinde “2017/212 Nolu dosya temyiz harç masrafı” açıklaması ile Dargeçit Mahkemesi hesabına harç masrafı yatırılmış, sayman mutemedi alındısı 23.02.2018 tarihinde düzenlenmiştir. Temyiz dilekçesi ise davalı şirket vekili Av. ... tarafından UYAP sistemi üzerinden 22.02.2018 tarihinde oluşturularak havale edilmiş ve 23.02.2013 tarihinde gönderilmiştir.

21. O hâlde, temyiz istemi dilekçenin verildiği tarihte yapılmış sayılacağından yetki belgesi bulunan avukata gerekçeli kararın tebliğ tarihinin 05.02.2018 olmasına ve temyiz dilekçesinin 23.02.2018 tarihinde gönderildiğinin anlaşılmasına göre 15 günlük temyiz süresi geçmiştir. Bu itibarla kanuni süresinden yapılan temyiz isteminin süre yönünden reddine karar vermek gerekmiştir.

B. Davalı ... Genel Müdürlüğü vekilinin temyizi yönünden;

22. Direnme kararını temyiz eden davalı ... Genel Müdürlüğünün temyiz talebi mahkemece 13.02.2018 tarihli ek karar ile davalı ... Genel Müdürlüğünün temyiz talebinin Özel Dairece reddedildiğinden kararın davalı ... Genel Müdürlüğü yönünden kesinleştiği gerekçesiyle reddedilmiş, temyiz talebinin reddine ilişkin ek karar davalı ... Genel Müdürlüğü vekili tarafından yasal süresi içerisinde temyiz edilmiştir.

23. Öncelikle belirtmek gerekir ki, direnme kararının temyiz incelemesi Hukuk Genel Kurulu tarafından yapıldığından, davalı ... Genel Müdürlüğünün temyiz talebinin reddine dair verilen 13.02.2018 tarihli ek kararının ortadan kaldırılması gerekmektedir.