muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/14142, Karar No: 2024/3976, Tarih: 08.05.2024

Bursa 2. İnfaz Hakimliğinin 18.06.2013 tarihli kararının içeriğinde sanığın kararın tebliğinden itibaren iki gün içinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olması gerektiğine ilişkin ihtarın olmadığı gibi sanığın yakınına yapılan tebligatın ekinde de söz konusu kararın bulunduğuna ilişkin bilginin mevcut olmadığı belirlenmiştir. Açıklanan nedenlerle infaz dosyasının aslının veya onaylı suretinin Yargıtay denetimine imkan verecek şekilde dosya içine alınması ile iki gün içinde en yakın Cumhuriyet Başsavcılığına teslim olması gerektiğine ilişkin ihtarı içeren usulüne uygun tebligat yapılıp yapılmadığının tespiti ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ KABULÜNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği Yargıtay 16. Ceza Dairesinin, 29.11.2016 tarihli ve 2016/4125 Esas, 2016/6725 Karar sayılı onama ilâmının KALDIRILMASINA,

3. Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bursa (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 26.02.2014 tarihli ve 2013/848 Esas sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.05.2024 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2009/8185, Karar No: 2009/15558, Tarih: 13.07.2009

**12. Hukuk Dairesi         2009/8185 E.  ,  2009/15558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ereğli(Konya) İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/10/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü : Alacaklı tarafından borçlular hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile yapılan icra takibinde, takip konusu senedin kefil kısmında ismi geçen borçlu Nafis Mutlu, senette imzasının bulunmadığını, imzanın keşideci İsa Kibar'a ait olduğunu ileri sürerek imza itirazında bulunmuştur.

Mahkemece, kefil ismi karşısında imzanın olmadığı, senette tek birkişinin imzalarının bulunduğu, bunların da keşideci İsa'ya ait olduğunun kabulü gerekeceğinden bahisle şikayetçi Nafis yönünden takibin İİK'nun 169/a maddesi gereğince iptaline karar verilmiştir.

İİK'nun 170/3.maddesi göndermesiyle uygulanması gereken aynı kanunun 68/a-3.maddesinde, "Tatbikata medar imza mevcutsa bununla, yoksa borçluya yazdıracağı yazı ve attıracağı imza ile yapılacak mukayese ve incelemelerden veya diğer delil ve karinelerden merci, reddedilen imzanın borçluya aidiyetine kanaat getirirse itirazın muvakkaten kaldırılmasına karar verir. Hakim lüzum görürse, oturumun bir defadan fazla talikine meydan vermeyecek surette bilirkişi incelemesi de yaptırabilir" hükmüne ilişkin olarak, hakim (mahkeme) yetkisini ancak olumlu yönde kullanabilir. Imzanın borçluya ait olmadığı görüşüne, ancak usulune uygun biçimde yaptıracağı bilirkişi incelemesi sonucunda varabilir.

O halde, mahkemece usulüne uygun biçimde imza itirazı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılmadan yazılı gerekçe ile itirazın kabulü ile takibin iptaline karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 13.07.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13887, Karar No: 2007/14376, Tarih: 10.07.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/13887 E.  ,  2007/14376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Milas İcra Mahkemesi

TARİHİ : 01/05/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 10.07.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21939, Karar No: 2012/25199, Tarih: 04.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/21939 E.  ,  2012/25199 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının reddine dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla duruşma için belirlenen 05.06.2012 günü temyiz eden davacı vekili ile aleyhine temyiz olunan davalı idare vek.Av. ...'un yüzüne karşı duruşmaya başlanarak taraf vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve Dairemizin geri çevirme kararı üzerine gelen dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden; 1/1000 ölçekli imar planında sağlık alanı olarak ayrılan taşınmaza fiilen el atılmadığı, ancak; taşınmazın kamulaştırılması amacıyla, paydaşları tarafından yapılan başvuruların İl Sağlık Müdürlüğü tarafından reddedildiği gibi, bu başvurular sonrasında ... İl Sağlık Müdürlüğü tarafından, ... Belediye Başkanlığına gönderilen 02.09.2004 tarihli yazıda, taşınmaza ihtiyaçlarının bulunmadığı belirtilerek, plandaki sağlık alanından çıkarılmasının istendiği, bunun üzerine yapılan yazışmalar sonucunda; ... Belediye Meclisi'nin 7 Ekim 2011 tarih ve 724 sayılı kararı ile talebin kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır. Bunun üzerine ... Büyükşehir Belediye Meclisi'nin 16.03.2012 gün ve 435 sayılı kararı ile ilgili belediyelerce sosyal donatı tesislerinin 1/1000 ölçekli uygulama planlarına ayrı ayrı "özel" ibaresi işlenmek suretiyle meclis kararına bağlayıp Büyükşehir Belediye Başkanlığı'na sunmaları gerektiği karar altına alınmış, bu karar üzerine de ... Belediyesi tarafından plan değişikliği çalışmalarına başlanıldığı bildirilmiştir.

Bu durumda; ... Büyükşehir Belediye Meclisince alınan karara uygun olarak yapılacak düzenleme ile dava konusu taşınmazın 1/1000 ölçekli imar planında özel sağlık tesisi alanı olarak ayrılması ve daha önce yapılan parselasyon planı ile de kamu hizmetine tahsis edilmiş olması nedeniyle, ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı davaya dahil edilerek; Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun benzer konudaki 15.12.2010 gün ve 2010/5-662/651 sayılı kararı da gözetilip, imar planında özel sağlık tesis alanı olarak ayrılan taşınmaza fiilen el atılmamış olsa dahi, malikin mülkiyet hakkının süresi belirsiz şekilde kısıtlanması nedeniyle taşınmaz bedelinin ödenmesi gerektiğinden, adı geçen belediye yönünden işin esasına girilip hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine, temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davacı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 900,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 04.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14598, Karar No: 2016/3439, Tarih: 24.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/14598 E.  ,  2016/3439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza net gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tespiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2190, Karar No: 2016/1901, Tarih: 12.04.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/2190 E.  ,  2016/1901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :.Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Eşini öldürmeye teşebbüs

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık .hakkında, eşi mağdur . kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hüküm, müdafii tarafından süresinde temyiz edilmiş ise de, sanığın hükmün onanmasını istediği 01.09.2015 tarihli dilekçesi, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 05.02.2008 tarih ve 2008/1-9/15 sayılı kararı uyarınca, temyizden vazgeçme olarak kabul edildiğinden, müdafiinin temyiz isteminin feragat nedeniyle reddine karar verilmiştir.

2- Sanık . hakkında, eşi mağdur . kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün Cumhuriyet Savcısının temyizi üzerine yapılan incelemesinde,

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık . eşi mağdur .karşı eyleminin sübutu kabul, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebep takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olmakla, sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak,

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın uzun zamandır psikolojik tedavi gördüğü, bu tedaviye ilişkin ilaç kullandığı, olaydan birkaç gün öncesinde ilaç kullanmayı bıraktığı, olay günü ise mağdurun iş elbisesi yaptırmak maksadıyla . il merkezine gitmek üzere hazırlandığı sırada, sanığın da mağdurla beraber gitmek istediği, ancak mağdurun bu isteği kabul etmemesi üzerine, buna sinirlenen sanığın

mağduru sırtından göğse nafiz hemotoraks oluşacak ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaraladığı, mağdurun sanığın elini tuttuğu aynı bıçakla da elinin kesildiği, mağdurun telkiniyle sanığın iradi olarak eylemine son verdiği olayda,

A- Mağdurda oluşan yaraların niteliği, sanığın engel hal olmadığı halde eylemini sürdürmemesi, özellikle de hayati bölgeleri hedef aldığını, öldürme kastıyla hareket ettiğini gösterir, her türlü kuşkudan uzak, kesin ve yeterli kanıt bulunmadığı anlaşılmakla, sanık hakkında TCK'nun 3. ve 61. maddelerindeki ilkeler doğrultusunda, sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan ayrılarak nitelikli kasten yaralama suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

B- Mağdurdan, sanığa yönelen haksız tahrik oluşturacak herhangi bir söz ve davranış bulunmamasına rağmen, sanık hakkında TCK'nun 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

C- Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı Yasanın TCK'nun 53. maddesindeki iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

B- Mağdurdan, sanığa yönelen haksız tahrik oluşturacak herhangi bir söz ve davranış bulunmamasına rağmen, sanık hakkında TCK'nun 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

C- Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı Yasanın TCK'nun 53. maddesindeki iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

D- Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık ve mağdur için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, zorunlu müdafii ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup, Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak (BOZULMASINA), 12.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10860, Karar No: 2016/15193, Tarih: 19.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/10860 E.  ,  2016/15193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 18.500.00.- TL bedelin işleyecek ticari faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 03/02/2016 tarihli ıslah dilekçesi ile de talebini 32.151.29 .- TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davacının, süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak vb bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4704, Karar No: 2018/5410, Tarih: 14.05.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/4704 E.  ,  2018/5410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Her iki sanık için de;TCK’nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiilerinin sanıkların tali kusurlu olduklarına, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine ve adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.