muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16322, Karar No: 2016/1226, Tarih: 28.01.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/16322 E.  ,  2016/1226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı .... Müdürlüğü vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğeri aleyhine 20/06/2014 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptalinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 26/12/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kurum zararından kaynaklanan alacağın tahsili amacıyla yürütülen icra takibine karşı yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, görevsizlik kararı verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalıların Öğretmenevi müdür vekili olarak görev yaptıkları dönemde ödenmeyen elektrik faturaları ve bunlara faiz işlemesi nedeniyle kurumun zarara uğratıldığını, bu zararın davalılardan tahsili için icra takibi başlatıldığını, takibin davalıların itirazı üzerine durduğunu belirterek, itirazın iptalini ve % 2l oranında icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın icra takibine itirazın iptali davası olduğu , bu nedenle görevli ve yetkili mahkemenin İcra Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle, mahkemenin görevsizliğine karar verilmiştir.

2004 sayılı İcra İflas Kanunu'nun 67. maddesinin 1. fıkrasında; “(Değişik fıkra: 17/07/2003 - 4949 S.K./15. md.) Takip talebine itiraz edilen alacaklı, itirazın tebliği tarihinden itibaren bir sene içinde mahkemeye başvurarak, genel hükümler dairesinde alacağının varlığını ispat suretiyle itirazın iptalini dava edebilir.” hükmü yer almaktadır.

Mahkemelerin görevi sorunu, kamu düzenine ilişkin olup taraflarca açıkça veya hiç ileri sürülmese bile, yargılamanın her aşamasında mahkemelerce kendiliğinden gözetilmelidir. Şu durumda, somut olayda uyuşmazlığın çözümü genel mahkemelerin görevi içerisinde kaldığından, davanın genel görevli Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmesi gerekir. Mahkemece, yargılamaya devamla işin esası incelenip varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre davalının vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2030, Karar No: 2012/6894, Tarih: 09.04.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/2030 E.  ,  2012/6894 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, trafik kazası sonucu sigortalının yaralanması nedeniyle, yapılan harcama ve ödemelerin 506 sayılı Kanunun 39. maddesi uyarınca davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalılardan .... avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... Dündar tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalı sigorta şirketinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, hukuki nitelikçe trafik kazası sonucu yaralanan sigortalıya davacı Kurumca yapılan sosyal sigorta yardımlarının 506 sayılı Kanunun 39.maddesi kapsamında davalılardan müteselsilen tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece, zararlandırıcı sigorta olayına karışan davalı araç sürücünün kusuru %100 alınmak ve sigorta şirketi yönünden faiz başlangıç tarihi talep edilenden sonraki bir tarih olduğu gözetilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanun’un 39. maddesi ile, 2918 sayılı Kanun’un 98 maddeleridir. 506 sayılı Kanun’un 39. maddesi “Kasdı veya suç sayılır hareketi ile sigortalının, eşinin veya çocuğunun hastalanmasına sebep olan kimseye, bu kanun gereğince hastalık sigortasından yapılan her türlü giderler tazmin ettirilir.” hükmünü içerdiği gibi, “motorlu araçların neden oldukları kazalarda yaralanma halinde sigortacı; yaralanma nedeniyle yapılan ilk yardım, muayene ve kontrol veya bu yaralanmadan ötürü ayakta, klinikte, hastane veya benzeri yerlerdeki iyileştirme giderleri ile bu iyileştirmenin gerektirdiği diğer masraflar”ı Zorunlu Mali Mesuliyet Sigortası teminat limitleri içerisinde kalmak koşuluyla zarar görene Karayolları Trafik Kanunu’nun 98’inci maddesi uyarınca ödemekle yükümlüdür.

Davada somutlaşan olayda; davalı Sigorta Şirketi dava tarihinden önce davacı Kuruma ödeme yaptığını savunduğundan, ödeme yapılıp yapılmadığı, yapılmışsa tarih ve miktarı dayanağı belgeleri ve özellikle ödemeye ilişkin dekontlar getirtilerek yöntemince araştırıldıktan sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde sigorta şirketinin sorumluluğuna karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ayrıca, Bozma ilamı sonrası yapılacak yargılama sırasında, temyiz yoluna başvurmayan davalı ... yönünden davacı Kurum yararına usuli müktesep hak oluştuğu dikkate alınmalıdır.

O halde, davalı ... avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Ayrıca, Bozma ilamı sonrası yapılacak yargılama sırasında, temyiz yoluna başvurmayan davalı ... yönünden davacı Kurum yararına usuli müktesep hak oluştuğu dikkate alınmalıdır.

O halde, davalı ... avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ....'ye iadesine, 09.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8540, Karar No: 2010/12780, Tarih: 11.10.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/8540 E.  ,  2010/12780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yerinde iki kez bilirkişi incelemesi yaptırılmış olup, bilirkişi kurullarınca taşınmazın tarım arazisi olarak kabulü ile bu niteliğine göre değerlendirme yapılmış olması kural olarak doğrudur.

Ancak;

1- Kamulaştırma Yasasının 4650 sayılı Yasa ile değişik 11.maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (değerlendirme) tarihindeki mevkii ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle değerinin belirlenebileceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında münavebeye alınacak ürünler yönünden sulu ya da kuru tarım arazisi niteliğinde olup olmaması önem taşır.

Ayrıca, Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarında iklim koşulları, arazinin topografik yapısı ve bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı vb.) gözönünde tutulduğunda, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan ülkemizin değişik yörelerindeki (değeri önemli şekilde etkileyen kanıtlanmış, farklı ve özel bir faktör bulunması hali hariç) sulu tarım arazilerinin değerlendirilmesinde kapitalizasyon faiz oranı %5, kuru tarım arazilerinde ise %6 alınmaktadır.

Bilirkişi kurullarınca düzenlenen raporlarda taşınmazın yakınından geçen irili ufaklı derelerden çiftçi imkanları ile sulanabilen bir arazi olduğu belirtilmekle yetinilmiş, dere suyunun taşınmazın tamamının sulanmasında her mevsim için yeterli olup olmadığı, dereden gelen bu suyun kendi doğal akışı ile mi yoksa özel bir pompalama ya da başka bir sistemle mi taşınmaza ulaştığı, dereden sulanamadığı zamanlarda taşınmazın ne şekilde sulandığı hususları ayrıntılı bir biçimde araştırma yapılarak belirlenmeden ve pompayla sulama varsa bunun için yapılacak giderlerin de üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği düşünülmeden taşınmaz sulu arazi kabul edilip %5 kapitalizasyon faizi üzerinden değerlendirme yapılması,

2- Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan kuru fasulyenin 2004 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip bilirkişi kurulu raporlarının denetlenmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

2- Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan kuru fasulyenin 2004 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, kilogram başına ortalama satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip bilirkişi kurulu raporlarının denetlenmemiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2882, Karar No: 2012/6422, Tarih: 31.05.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/2882 E.  ,  2012/6422 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEBZE 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/12/2010

Yanlar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,  Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, çekişmeli taşınmazın okul yeri olduğu ileri sürülerek açılan tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; çekişme konusu taşınmazın 2007 yılında ihdasen hazine adına “arsa” niteliği ile 427 ada 3 parsel olarak tescilinin yapıldığı, daha sonra 2008 yılında imar uygulaması ile “arsa” niteliği ile 778 ada 4 parsel olarak hazine adına tescilini müteakip, 30.07.2009 tarihinde niteliğinin “Betonarme ortaöğretim binası, ilköğretim okul binası, kreş ve çocuk yuvası ve arsası olarak değiştirildiği, davacının şehir imar planında “kreş, ilköğretim ve lise alanı olarak” ayrılan taşınmazda TOKİ tarafından ilköğretim okulu ve kreş binaları yapılmış olup, 06.08.2008 tarihli protokol ile binaları teslim aldığını ileri sürerek taşınmazın adına tescili isteği ile eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, yanlar arasındaki uyuşmazlığın 222 sayılı İlköğretim ve Eğitim Kanununun 62. ve 65. maddeleri gereğince çözüme kavuşturulacağı kuşkusuzdur.

Anılan yasanın 62. maddesinde; " İlköğretim okuluna tahsis edilmek üzere komisyonca seçilen Devlete, özel idarelere, belediyelere veya köy tüzel kişiliğine ait arazinin, miktar ve yerini gösteren birer tutanak tanzim edilerek valilik yolu ile ve arazinin aidiyetine göre Maliye Bakanlığının veya diğer idarelerin yetkili mercilerine gönderilir. Bu makamların tasdiki ile bu arazi parasız okula tahsis olunur. " düzenlemesi ile 65. maddesinde; " Okullar için tahsis, satın alma veya kamulaştırma yoluyla sağlanan topraklarla bu topraklar üzerinde yapılacak bina ve tesislerin bulundukları yerlere göre köy veya özel idareler adına tapuya tescil edilir " düzenlemesine  yer verilmiştir. O halde, yasa kapsamına giren yerin ilköğretim ve buna ilişkin faaliyetin devamının zorunlu kıldığı yer olacağı yasal düzenlemenin liseyi kapsamadığı tartışmasızdır. Oysa somut olayda mahkemece mahallinde uygulama yapılarak taşınmazın ve binaların niteliği ve kullanım şekilleri belirlenmemiş, ilköğretim okulları ve okulun faaliyeti için gerekli olan alanın tespiti yapılmamıştır.

Öyleyse, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermeye yeterli olduğu söylenemez.

Öyleyse, mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermeye yeterli olduğu söylenemez.

Hal böyle olunca; mahkemece öncelikle mahallinde keşif yapılarak ilköğretim okulu ve alanı olarak tasarruf edilen yerlerin saptanması, encümen kararına dayalı olarak ifrazının mümkün olup olmadığının belirlenmesi, aksi durumda uyuşmazlığın paylı mülkiyet hükümleri gözetilerek çözümlenmesi, diğer bir deyişle davacının taşınmazda ilköğretim okulu nedeniyle paydaş kılınması, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davalının, temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 31.05.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10941, Karar No: 2020/2682, Tarih: 11.03.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/10941 E.  ,  2020/2682 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Olay günü müteveffanın Söke Devlet Hastanesinde diz protezi ameliyatı olduğu, ameliyat esnasında müteveffaya anestezi teknisyeni sanık tarafından 0 Rh (+) kan yerine, başka bir hastaya ait olan A Rh (+) kan verildiği, bu durumun tespiti üzerine müteveffanın Aydın Üniversite Hastanesine sevkinin yapıldığı ve buradaki tedaviye cevap vermeyerek iki saat sonra yaşamını yitirdiği olay sebebi ile hazırlanan 03.09.2013 tarihli ön inceleme raporunda; ... Devlet Hastanesinde görevli ...’ın; hasta ...’ya verilen ilk kan transfüzyonunda gerekli kontrolleri yapmadan, hastaya 0 Rh (+) kan takması gerekirken, başka bir hastaya ait olan A Rh (+) kan takarak dikkatsizlik sonucu ölümüne sebebiyet verdiği; 18.12.2013 tarihli Adli Tıp Kurumu 1. Adli Tıp İhtisas Kurulu tarafından hazırlanan raporda ise; ölümün yanlış kan transfüzyonuna bağlı akut hemolitik reaksiyon ve gelişen komplikasyonlarından meydana gelmiş olduğu, adli ve tıbbi belgelere göre, ... Devlet Hastanesinde Op. Dr. ... tarafından 03.01.2013 günü diz protez ameliyatı yapılmasına karar verildiği, belirlenen tarihte mütevvefanın ameliyata alındığı, ameliyat öncesi 3 ünite kan isteminde bulunulduğu, müteveffaya genel anestezi uygulandığı, anestezi uzmanı ...'ın ameliyathanede teknik yardım için bulunan medikal firması yetkilisi ...'dan hastaya ait birinci kanın getirilmesini istediği, adı geçen şahsın da ameliyathanenin kan deposuna giderek orada bulunan anestezi teknisyeni ...'dan kanı istediği, ...'ın müteveffa ...'ya ait 0 Rh (+) kanı vermesi gerekirken diğer hasta ...'a ait A Rh (+) kanı ...'a götürmesi için verdiği, ...'ın da bu kanı alarak ameliyathaneye getirdiği ve anestezi teknisyeni ...'a verdiği, ...'ın da kanı anestezi cihazının sol tarafına koyduğu, sonrasında ...'ın hastayı ...'a bırakarak yemeğe gittiği, ...'ın gelen yanlış kanı müteveffaya taktığı, hastanın monitörünün alarm vermesi üzerine ...'ın Dr . ...'a haber verdiği, ...'ın yemek sonrası hastayı devir aldığı, mütevveffaya 2. kan takılırken yanlış kan takıldığının anlaşıldığı, daha sonra hastanın fenalaşması üzerine, gelişebilecek komplikasyonlar nedeni ile Adnan Menderes Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesine sevk edildiği, 03.01.2013 günü saat 23:05'te hastanın vefat ettiği, anestezi teknisyeni ...’ın hastaya uzmana danışmadan kendi inisiyatifi ile ayrıca ilk kan transfüzyonunda gerekli kontrolleri yapmadan, 0 Rh (+) kan takması gerekirken, başka bir hastaya ait olan A Rh (+) kan takması nedeni ile uygulamasının tıp kurallarına uygun olmadığı ve kusurlu olduğu anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre,

1-Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının ve uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2-Adli para cezasının ödenmemesi halinde cezanın hapse çevrileceğinin ihtarı yapılırken uygulanan kanun maddesinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 1.d ve 1.e bendlerinin çıkartılarak yerlerine; “Sanığa verilen uzun süreli hapis cezasının, sanığın kişiliğine, suçun işlenmesindeki özelliklere göre 5237 sayılı TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK’nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 1520 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 30.400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına’’ ve "Sanığın ekonomik ve şahsi durumu nazara alınarak adli para cezasının TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca birer ay ara ile 24 eşit taksitle sanıktan tahsiline, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına (ihtar yapılamadı)"; bendlerinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3784, Karar No: 2024/2608, Tarih: 04.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/3784 E.  ,  2024/2608 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y AR A R I N A

B O Z M A

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2018/306 E., 2021/201 K.

SUÇ : 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'na muhalefet etme

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA

BOZMA YOLUNA

BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Adıyaman 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.04.2021 tarihli ve 2018/306 Esas, 2021/201 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin (b) fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesi uyarınca neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, istinaf edilmeksizin 15.10.2021 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2022/25755 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/60307 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 04.07.2023 tarihli ve KYB-2023/60307 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya kapsamına göre; sanık hakkında düzenlenen 28/03/2017 tarihli ve 2017-A-6035/20 sayılı Vergi Suçu Raporu ile 31/03/2017 tarihli rapor değerlendirme komisyon mütalaasında, sanığın sahte belge düzenleme suçundan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/b-1. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğinin belirtildiği ve Adıyaman Cumhuriyet Başsavcılığının 11/05/2018 tarihli ve 2017/3458 soruşturma, 2018/1374 esas, 2018/1037 sayılı iddianamesinde, sevk maddesi olarak anılan Kanun'un 359/b-1. maddesinin gösterildiği, ancak iddianame içeriğinde defter ve belge ibraz etmeme suçuna ilişkin eylemin anlatıldığı dava konusu olayda; vergi suçu raporu ve komisyon mütalaasında sahte belge düzenlemek suçunun işlendiği belirtilmesine karşın, iddianamedeki hatalı anlatıma dayalı olarak sanığın defter ve belge ibraz etmeme suçundan cezalandırılmasına karar verilmesinde,

Kabule göre de;

Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçunun 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2 maddesinde düzenlendiği ve bu madde uyarınca sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, anılan Kanun'un 359/b-1. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Kanun'un "Kaçakçılık Suçları ve Cezaları" başlıklı 359 uncu maddesinin (a) ve (b) fıkraları;

"a) Vergi kanunlarına göre tutulan veya düzenlenen ve saklanma ve ibraz mecburiyeti bulunan;

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. Suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Kanun'un "Kaçakçılık Suçları ve Cezaları" başlıklı 359 uncu maddesinin (a) ve (b) fıkraları;

"a) Vergi kanunlarına göre tutulan veya düzenlenen ve saklanma ve ibraz mecburiyeti bulunan;

1) Defter ve kayıtlarda hesap ve muhasebe hileleri yapanlar, gerçek olmayan veya kayda konu işlemlerle ilgisi bulunmayan kişiler adına hesap açanlar veya defterlere kaydı gereken hesap ve işlemleri vergi matrahının azalması sonucunu doğuracak şekilde tamamen veya kısmen başka defter, belge veya diğer kayıt ortamlarına kaydedenler,

2) Defter, kayıt ve belgeleri tahrif edenler veya gizleyenler veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge düzenleyenler veya bu belgeleri kullananlar,

Hakkında on sekiz aydan üç yıla kadar hapis cezasına hükmolunur. Varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit olduğu halde, inceleme sırasında vergi incelemesine yetkili kimselere defter ve belgelerin ibraz edilmemesi, bu fıkra hükmünün uygulanmasında gizleme olarak kabul edilir. Gerçek bir muamele veya duruma dayanmakla birlikte bu muamele veya durumu mahiyet veya miktar itibariyle gerçeğe aykırı şekilde yansıtan belge ise, muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belgedir.

b) Vergi kanunları uyarınca tutulan veya düzenlenen ve saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri yok edenler veya defter sahifelerini yok ederek yerine başka yapraklar koyanlar veya hiç yaprak koymayanlar veya belgelerin asıl veya suretlerini tamamen veya kısmen sahte olarak düzenleyenler veya bu belgeleri kullananlar, üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge, sahte belgedir.

"

Şeklindedir.

2. 213 sayılı Kanun'un "Bazı kaçakçılık suçlarının cezalandırılmasında usül" başlıklı 367 nci maddesinin birinci fıkrasında yer alan, "Yaptıkları inceleme sırasında 359 uncu maddede yazılı suçların işlendiğini tespit eden Vergi Müfettişleri ve Vergi Müfettiş Yardımcıları tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla doğrudan doğruya ve vergi incelemesine yetkili olan diğer memurlar tarafından ilgili rapor değerlendirme komisyonunun mütalaasıyla vergi dairesi başkanlığı veya defterdarlık tarafından keyfiyetin Cumhuriyet başsavcılığına bildirilmesi mecburidir." hükmü ile vergi suçları yönünden rapor değerlendirme komisyonlarınca verilen mütalaanın dava şartı olduğu açıkça düzenlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun'un 225 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan, "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir." şeklindeki düzenleme ile kamu davasının sınırları ortaya konulmaktadır.