muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/36205, Karar No: 2010/7315, Tarih: 18.03.2010

4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 sayılı eklenen ek madde 1 hükmü doğrultusunda, tasarruf teşvik hesaplarına dair tüm varlık ve yükümlülükler 31.12.2007 tarihi itibarıyla Hazineye devredilmiş durumdadır. Anılan hükümde, “Mülga 9/3/1988 tarihli ve 3417 sayılı Kanunla kurulan ve bu kapsamda hak sahiplerine yapılacak ödemelere ilişkin usûl ve esasları belirlemek üzere 24/4/2003 tarihli ve 4853 sayılı Kanunla tasfiye edilen Çalışanların Tasarruflarını Teşvik Hesabına ait tüm varlık ve yükümlülükler, 31/12/2007 tarihine kadar Hazineye devrolunur. Devre ilişkin hususları belirlemeye Hazine Müsteşarlığının bağlı olduğu Bakan yetkilidir. Devir tarihinden sonra hak sahiplerine yapılacak her türlü ödeme, Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi kayıtları esas alınarak Banka tarafından gerçekleştirilir. Bu ödemelere ilişkin bilgi ve belgelerin Hazine Müsteşarlığına iletilmesini takiben söz konusu ödeme karşılığı tutarlar Müsteşarlık bütçesine bu amaçla konulacak ödenekten karşılanmak suretiyle hak sahibine ödenmek üzere Bankaya aktarılır. Konusu suç teşkil eden fiillerden kaynaklanan ödemeler hariç hak sahiplerine fazla ödeme yapıldığının tespiti halinde, bu tutarların tahsilinden vazgeçilerek terkin edilir ve Türkiye Cumhuriyeti Ziraat Bankası Anonim Şirketi yönünden gerçekleşmiş ödemelere ilişkin tüm hak ve yükümlülükler kendiliğinden sona erer” şeklinde kurala yer verilmiştir. 13.07.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5393 sayılı Belediye Kanunu Geçici 5.maddesinde yer alan "Belediyeler ve bağlı kuruluşları ile sermayesinin yüzde ellisinden fazlası belediyelere ait şirketlerin, 31.12.2004 tarihi itibariyle kamu kurum ve kuruluşlarından olan kamu ve özel hukuka tâbi alacakları, bunların diğer kamu kurum ve kuruluşlarına olan borçlarına karşılık olmak üzere 31.12.2005 tarihine kadar takas ve mahsup edilir. Bakanlar Kurulu bu süreyi altı aya kadar uzatmaya yetkilidir. Bu madde kapsamındaki alacak ve borç ifadesi bu alacak ve borçlara ilişkin fer'ileri ve cezaları da kapsar. Yukarıda açıklanan kapsamda yer alan kuruluşların takas ve mahsup işlemine konu olan veya olmayan borçları, genel bütçe vergi gelirlerinden her ay ayrılacak paylarının yüzde kırkını geçmemek üzere kesinti yapılarak tahsil edilmektedir. Bu noktada sözü edilen kurum ve kuruluşlar bakımından Sosyal Güvenlik Kurumuna olan tasarruf teşvik kesintisi ve katkı paylarını da içeren borçların yeniden yapılandırılmasının gerçekleşip gerçekleşmediği ve bu konuda Hazine Müsteşarlığı ile uzlaşma yoluna gidilip gidilmediği hususu sorumluluğun belirlenmesi bakımından önemlidir.

Uzlaşma kapsamında tahsil edilecek tasarruf teşvik kesintisi ile katkı payını tahsil eden tasarruf teşvik kesintisi, işveren katkı payı ve bunların neması işçiye ait bir hak olsa da; yasa gereği, işverenden tahsil yükümü Sosyal Sigortalar Kurumuna ait olmakla, Kurum tarafından tasarruf teşvik kesintisinin uzlaşma kapsamında tahsiline başlanmış olması halinde işverenin yükümlülüğünün devam ettiğinden söz edilemez. Aksi halde, davalı belediyenin aynı borç sebebiyle mükerrer şekilde sorumluluğuna gidilmiş olur.

Hal böyle olunca, 5393 Sayılı Kanunun 5.maddesi kapsamında uzlaşma kapsamına alınan tasarrufu teşvik kesintisi, katkı payı ve nema alacaklarından sorumluluğun Sosyal Güvenlik Kurumu ve Hazineye ait olduğu kabul edilmelidir(Yargıtay HGK 23.12.2009 gün 2009/ 9-480 E, 2009/ 596 K.). Bu durumda, uzlaşma kapsamına alınan borç miktarı kadar sorumluluk işveren yönünden kalkacağından husumetin Hazineye yöneltilmesi gerekir.

Hazinenin sorumluluğunun 4853 sayılı Kanuna 26.12.2006 tarihinde 5568 Kanun ile eklenen ek madde 1 hükmüne dayandırılması halinde, özel sektörün de sağlaması gereken katkı payı ve nema alacağından da, hazinenin sorumlu olduğu sonucu ortaya çıkar. Ancak somut olayda bu hükmün uygulanmasının mümkün olmadığı açıktır.

Davalı işveren tarafından T.C. Ziraat Bankasına yatırılan tasarrufu teşvik kesintisinin bulunması halinde ise, hesapta bulunan tasarrufu teşvik kesintisi ve nemasından tarafların sorumlu olmayacağı göz önünde bulundurulmalıdır.

Yerel mahkemece, yukarıda belirtilen ilkeler çerçevesinde araştırma, inceleme ve değerlendirmede bulunmak suretiyle davalı işverenin, Hazine Müsteşarlığının ve Sosyal Güvenlik Kurumunun sorumlu olup olamayacağı belirlenmeli, buna göre sonuca gidilmelidir. Eksik incelemeyle karar verilmesi hatalı olup kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12888, Karar No: 2021/16931, Tarih: 08.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/12888 E.  ,  2021/16931 K.**

**"İçtihat Metni"**

6331 sayılı İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'na aykırılık eyleminden dolayı kabahatli ... Transfer San. ve Tic. A.ş. hakkında, aynı Kanun'un 26/1. (12 kez) maddesi uyarınca toplam 37.080,00 Türk lirası idari para cezası uygulanmasına dair Türkiye İş Kurumu Çorum Çalışma ve İş Kurumu İl Müdürlüğünün 28/06/2018 tarihli ve 14418909-858-2765 sayılı idari yaptırım kararına karşı yapılan başvurunun reddine ilişkin Çorum Sulh Ceza Hâkimliğinin 31/10/2018 tarihli ve 2018/2797 değişik iş sayılı kararına karşı kabahatli vekilince esas yönünden ve kurum vekilince vekalet ücreti yönünden yapılan itirazların reddine dair mercii Sungurlu Sulh Ceza Hâkimliğinin 05/12/2018 tarihli ve 2018/1776 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 17.09.2020 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.10.2020 tarihli ve KYB. 2020-85687 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

1-5326 sayılı Kabahatler Kanunu’nun 31. maddesinin 2. fıkrasında yer alan, “Kanun yoluna başvuru dolayısıyla oluşan bütün masraflar ve vekâlet ücreti, başvurusu veya savunması reddedilen tarafça ödenir.” şeklindeki düzenleme karşısında, kararına itiraz edilen kurum vekili yararına vekâlet ücreti tayin olunması gerektiği gözetilerek, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde,

2-Dosya kapsamına göre, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu tarafından düzenlenen 19/01/2018 tarihli ve 9359-08 sayılı rapor ile 42 maddelik iş yerinde bulunan ve giderilmesi gereken eksiklerin tespitine dair tutanak üzerine, ... Transfer San. ve Tic. A.ş. tarafından söz konusu eksikliklerin 30 maddesinin yerine getirildiğinin ancak tüm parsellerde döner aksamların temasa açık olduğu, işyerinin ana elektrik panosunda 300 mA, tali elektrik panolarında 30 mA kaçak akım rölesinin bulunmadığı, iş yerinde çok sayıda kapakları kırılmış deforme olmuş, veya kapağı bulunmayan elektrik panolarının olduğu, iş yerinde yanıcı malzeme bulunan depolama alanları ve ambarların yangın algılama ve alarm sisteminin olmadığı, iş yeri girişinde bulunan depo üstü açık alanın kenarlarında korkuluk olmadığı, hava tanklarının iş yeri ortamında çalışanlara yakın mesafede olduğu, iş yerinde kapalı tip olmayan aydınlatma armatürleri bulunduğu, üretim alanı potalama tarafında acil çıkış kapısı olmadığı, forkliftlerin hareket alanının işaretlenmediği, doğalgaz boru hattının, flanşlarının ve yakma yapılan bölümlerinin gaz kaçağına karşı kontrolünün yapıldığını gösterir belge ibraz edilmediği, elektrik iç tesisat muayene ve kontrol raporunda ve sonuç kanaat kısmında belirtilen uygunsuzlukların giderildiğine dair nihai rapor olmadığı, boyahane bölümü ve triklor etilen kullanılan alan gibi yerler için uçucu organik bileşik ölçümleri, pota için kurşun ölçümleri yapılmadığının, 27/03/2018 tarihli ve 9359/PRG/19 sayılı raporda belirtilmiş ise de, işveren vekilinin bahse konu 42 maddelik eksikliğe dair tutanakta belirtilen bir kısım eksikliklerin iş yerinde nitelik değişikliğine gidilmesi nedeniyle uzun zaman alacağının 19/02/2018 tarihli ve İş Müfettişi ... ile İş Güvenliği Uzmanı Hüseyin Cihan Özak imzasını taşıyan tutanakta beyan etmesi, söz konusu 12 maddelik eksikliklerin tamamen giderilmiş olduğunun Sungurlu Sulh Ceza Hakimliğine hitaben vermiş olduğu 26/11/2018 tarihli dilekçesinde ... ... ... tarafından beyan edilmiş olması ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu tarafından düzenlenen 19/01/2018 tarihli ve 9359-08 sayılı raporda 31 günlük sürenin eksikliklerin giderilmesi için makul bir süre olup olmadığına dair bir tespitin yapılmadığı sadece belirtilen 31 günlük süre sonunda teftişin tamamlanacağı için eksikliklerin bu sürede giderilmesi gerektiğinin ifade edilmesi karşısında, belirtilen eksikliklerin giderilmesi için verilen 31 günlük sürenin makul bir süre olup olmadığının gerektiğinde teknik ve/veya uzman görüşü de alınarak tespit edildikten sonra bir karar verilmesi

gerektiği gözetilerek, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Kanun yararına bozma ihbarnamesinin (1) numaralı maddesi yönünden;

gerektiği gözetilerek, itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Kanun yararına bozma ihbarnamesinin (1) numaralı maddesi yönünden;

Ceza Muhakemesi Kanununun 309-310.maddelerinde düzenlenen “Kanun Yararına Bozma” olağanüstü kanun yollarındandır.

Kanun yararına bozma yasa yolu; istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilmesi sebebiyle dar kapsamlı olup her türlü hukuka aykırılığın öne sürülüp incelenmesine elverişli bir denetim yolu değildir.

Bu olağanüstü kanun yolunun amacı, ülke sathında uygulama birliğini sağlamak ve farklı uygulamalar sebebiyle oluşabilecek kayıpların önlenmesi açısından kabul edilmiş bir olağanüstü kanun yolu olup, ikinci bir temyiz yolu değildir.

Eylemin subutuna yönelik delillerin değerlendirilmesi ve takdire yönelik konular ile şahsi hakka ilişkin konularda Kanun Yararına Bozma olağanüstü kanun yoluna başvurulamayacağı gerek Ceza Genel Kurulu gerekse daire kararlarıyla kabul edilmiştir.

II) Kanun yararına bozma ihbarnamesinin (2) numaralı maddesi yönünden;

Her ne kadar, İş Teftiş Kurulu tarafından, tespit edilen eksikliklerin giderilmesi için kabahatliye tanınan 31 günlük sürenin makul olup olmadığının, gerekirse teknik ve/veya uzman görüşü alınarak tespit edildikten sonra bir karar verilmesi gerektiği görüşü ortaya konulmuş ise de 6331 sayılı Yasanın 4. maddesinde işverenin, çalışanların işle ilgili sağlık ve güvenliğini sağlamakla yükümlü olduğu, mesleki risklerin önlenmesi için her türlü tedbirin alınması, organizasyonun yapılması, gerekli araç ve gereçlerin sağlanması, sağlık ve güvenlik tedbirlerinin değişen şartlara uygun hale getirilmesi ve mevcut durumun iyileştirilmesi için çalışmalar yapacağı düzenlendikten sonra 30. maddedeki atıf çerçevesinde iş sağlığı ve güvenliğine yönelik alınacak tedbirler ile diğer hususların yönetmeliklerle düzenlendiği, kabahatlinin işyerinde yapılan denetim neticesinde de bu yönetmeliklerden bazılarındaki iş sağlığı ve güvenliğine yönelik düzenlemelere aykırılıkların tespit edildiği, ancak ne 6331 sayılı Yasada, ne bu yasanın 24/1. maddesindeki atıf nedeniyle uygulama alanı bulan 4857 sayılı Yasanın 92, 93, 96, 97 ve 107. maddelerinde ne de 6331 sayılı Yasanın 30. maddesine dayanılarak çıkartılan ve kabahatli şirkete uygulanan idari para cezasına sebep olan İş Ekipmanlarının Kullanımında Sağlık Ve Güvenlik Şartları Yönetmeliği, Kimyasal Maddelerle Çalışmalarda Sağlık Ve Güvenlik Önlemleri Hakkında Yönetmelik ve İşyeri Bina Ve Eklentilerinde Alınacak Sağlık Ve Güvenlik Önlemlerine İlişkin Yönetmelik’te yer alan düzenlemelerde de herhangi bir süre verilmesi düzenlenmediği, bu itibarla verilen sürenin makul olup olmadığının tartışılmasına da yer olmadığı cihetle,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmediğinden, CMK'nun 309. maddesi uyarınca kanun yararına kararın bozulmasına dair talebinin REDDİNE, 08.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5342, Karar No: 2024/1394, Tarih: 22.02.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/5342 E.  ,  2024/1394 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1239 Esas, 2022/568 Karar

DAVALILAR : 1.Beta Gıda San. ve Tic. A.Ş. vekili Avukat ...

2.Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ :

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/23 E., 2019/210 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, davacı vekilinin temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin AB SCHOMBURG Yapı Kim. A.Ş. ortağı ve yönetim kurulu başkanı olduğunu, yapı kimyasalları alanında faaliyet gösterdiğini, müvekkiline ait şirketin de “su yalıtımı, seramik döşeme, tamir, ankraj, güçlendirme, zemin kaplama, boya, beton ve harç” gibi iştigal alanlarında ürünler ürettiğini ve özellikle kimyasal alanında tüketicilere ulaştığını, müvekkilinin bu alanda kullanmak üzere "BAYCO" ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, ancak başvurunun davalı Şirketin "BAYCE" markasına dayalı olarak yaptığı itirazı sonucu Markalar Dairesi Başkanlığı tarafından reddedildiğini, bu karara karşı yaptıkları itirazlarının da nihai olarak YİDK'nın 2016.OE-546940 sayılı kararıyla reddine karar verildiğini, oysa taraf markaları arasında benzerlik bulunmadığını, tarafların faaliyet alanlarının farklı olduğunu, markaların karıştırılma ihtimali bulunmadığını, “BAYCE” ve “BAYCO” markalarında yer ... ortak ibarenin “BAY” ibaresi olduğunu ve bu ibarenin ayırt ediciliğinin bulunmadığını iddia ederek dava konusu YİDK kararının iptalini ve başvurunun tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; taraf markaları arasında iltibasa neden olacak düzeyde benzerlik bulunduğunu, dava konusu markanın müvekkilinin seri markası olarak algılanacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; taraf markaları arasında iltibasa neden olacak düzeyde benzerlik bulunduğunu, dava konusu markanın müvekkilinin seri markası olarak algılanacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 2015/102427 sayılı "BAYCO" ibareli dava konusu başvuru ile davalının "BAYCE" ibareli markasının benzer bulunduğu, uyuşmazlık konusu 17 nci sınıf mallar bakımından taraf markalarının emtia kapsamlarının aynı/aynı tür ve doğrudan ilişkili emtialardan oluştuğu, markalar arasında iltibas tehlikesi ve davacı başvurusu yönünden tescil engelli bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; kendi içinde çelişkili bulunan bilirkişi raporunun hükme esas alınarak karar verildiğini, taraf markaları arasında benzerlik bulunmadığını, tarafların faaliyet alanlarının farklı olduğunu, markaların karıştırılma ihtimali bulunmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu "BAYCO" ibareli başvuru ile davalı şirkete ait redde mesnet "BAYCE" asıl unsurlu markalar arasında, başvuru kapsamında yer ... 17 nci sınıf mallar bakımından 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 8 ... maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel ve işitsel bıraktıkları genel izlenim itibariyle iltibas tehlikesinin bulunduğu, taraf markalarında ... harften kaynaklanan farklılığın iltibas tehlikesini ortadan kaldırmadığı, uyuşmazlık konusu 17 nci sınıf mallar ile redde mesnet davalı markasının tescil kapsamında 17 nci sınıfta yer ... malların aynı/aynı tür olduğu, iltibas değerlendirmesinde marka kapsamları esas olduğundan tarafların fiilen farklı sektörlerde faaliyet göstermelerinin sonuca bir etkisinin bulunmadığı, iltibas değerlendirmesinin hakimlik mesleğinin gerektirdiği genel hukuki bilgi ile çözümlenmesinin mümkün olması karşısında davacı vekilinin bilirkişi raporunun çelişkili olduğuna ilişkin istinaf itirazının yerinde olmadığı gibi bilirkişi raporunun çelişkili de bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, marka başvurusunun reddine dair YİDK kararının iptali ve marka başvurusunun tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

22.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5307, Karar No: 2019/10632, Tarih: 14.11.2019

**17. Hukuk Dairesi         2017/5307 E.  ,  2019/10632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, davacı şirkete ait işyerinde çalışan ...'nın trafik iş kazasında vefat ettiğini, bu vefat sebebiyle Bursa 5. İş Mahkmesinde görülen davada davacının %50, diğer davalı Umut İnş. AŞ'nin %35, müteveffa ...'ın %15 oranında kusurlu bulunduğunun ve tazminata hükmedildiğinin kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiğini, davacı şirketin bu tazminat sorumluluğundan kaynaklanan 138.315,00 TL'yi icra dosyasına yatırdığını, sigorta sözleşmesi sebebiyle davalının bu miktardan sorumlu olması gerektiğini belirterek 1.000,00 TL'nin dava tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, olayın trafik kazası olmadığını iş kazası olduğunu bu nedenle talebin teminat dışı olduğunu belirterek başvurunun reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; kazanın işyerinin deposunda malzeme istifi yapılırken meydana geldiği, işyerinin özel mülkiyete ait olması sebebiyle karayolu sayılamayacağı ve vincin kullanım amacına uygun şekilde kullanılmasının işletilme sayılamayacağı bu nedenle işletilme hali bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, trafik iş kazasından kaynaklanan ölüm nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı ödeyen davacının ödediği miktarı aracın zorunlu trafik sigortacısı olan sigorta şirketine rücu istemine ilişkindir.

Bir rizikonun meydana getirdiği zararın sigorta kapsamına girebilmesi için, o rizikonun motorlu araç tarafından karayolunda meydana getirilmiş olması zorunludur. Karayolları Trafik Kanunu’nun tanımlarla ilgili 3. maddesinde, karayolu; trafik için kamunun yararlanmasına açık olan arazi şeridi, köprüler ve alanlar olarak tanımlanmıştır. Aynı Yasa’nın 2/2. maddesinde, aksine hüküm bulunmadığı hallerde, karayolu dışındaki alanlardan kamuya açık alanlar ile park, bahçe, park yeri, garaj yolu ve eşya terminali, servis ve akaryakıt istasyonlarında karayolu taşıt trafiği için faydalanılan yerler ile erişme kontrolü kara yollarının kamuya açık kesimlerinde ve belirli bir karayolunun bağlantısını sağlayan göl ve akarsular üzerinde kamu hizmeti gören araçların, karayolu araçlarına ayrılan kısımları da bu yasa uygulaması bakımından karayolu olarak kabul edilmiştir.

Somut olayda, davaya konu trafik kazasının meydana geldiği işyeri deposunun 2918 sayılı KTK'nun 2/a maddesi gereğince karayolu ile bağlantısının olmasına, özel mülkiyete ait olmasının KTK'nun 2. maddesinin uygulanmasına engel bulunmamasına göre kazanın meydana geldiği yerin karayolu olduğunun kabulü gerekir. Kazaya sebep olan vincin kaza anında yapılan işe göre mekanik aksamlarının çalışıyor olması işletilme halinin varlığını göstermekte olup mahkemece aracın yükleme boşaltma gibi işleri yaptığı sıradaki faliyetinin işletilme hali sayılamayacağı görüşüne de katılmak mümkün değildir. Açıklanan maddi ve hukuksal olgulara göre kazanın meydana geldiği yerin 2918 sayılı Yasanın 2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinden işin esasına girilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 14.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.