muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/17030, Karar No: 2023/19862, Tarih: 19.12.2023

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı ile yapılan sözleşmenin eki niteliğinde olan yönetmelik ve talimata göre başarı priminin ne şekilde ödeneceğini kabul eden davacının, daha sonra bunun aksini iddia etmesinin doğru olmadığı, 2014 yılından beri işyerinde çalışan ve bu tarihten itibaren yönerge ve talimatlara uygun bir şekilde primleri ödenen ve buna itiraz etmeyen davacının, aynı yönerge ve talimatlara uygun bir şekilde ve aynı yöntemle tespit edilen 2016 ve 2017 yılına ait primlerin eksik ödendiğini iddia etmesinin hakkın kötüye kullanımını teşkil edeceği, davacının kendisine bağlı olan personelin prim ödemelerini de bu yönerge ve talimatlara uygun bir şekilde ödenmesine onay veren kişi olduğu, aynı yönerge ve talimatlara uygun bir şekilde kendisine bağlı personelin primleri kendi onayı ile ödenirken, aynı yönerge ve talimatlara uygun bir şekilde kendi primlerinin eksik ve doğru olarak ödenmediğinin ileri sürülmesinin mümkün olmadığı, işyerinde uygulanan yönerge ve talimatların tüm çalışanlar için geçerli olduğu, davacı tarafından işyerinde uygulanan ve kendisi tarafından da imzalanan iş sözleşmesinin eki niteliğinde olan ve davalı işyerinde uygulanan talimat ve yönergelerde belirtilen prosedürlere uygun bir şekilde primlerinin ödendiği ve ayrıca taraflar arasında düzenlenen ikale ve ibranamede göz önüne alındığında davacının prim alacağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; davacının 2016 yılı prim alacağının eksik ödendiğini, 2017 yılının ise tamamının ödenmediğini, davacı ile davalı Şirket arasında imzalanan 09.10.2017 tarihli ikalede de açıkca görüleceği üzere 2016 ve 2017 yılına ait primlerin davacıya ödeneceğinin belirtildiğini, ayrıca 09.11.2017 tarihli ibranamede prim alacağının kalmadığına dair bir ibranın bulunmadığını, müvekkilinin görevi gereği bulunduğu 4. dereceli pozisyon için prim ödemesinin iş sözleşmesinde belirtilen maktu tutar üzerinden yapılması gerektiğini, 2017 yılına ilişkin uygulama raporunun onaylanmadığı ve 2017 yılına ait prim ödemeleri için yeniden bir değenlendirme yapılmadığını, bilirkişi tarafından davalı Şirketin işyerinde yapılan yerinde inceleme esnasında sadece davalının sunmuş olduğu ve doğruluğunun tespiti yapılmayan belgeler üzerinden ve yine davalı Şirketin çalışanlarının beyanları üzerinden inceleme yapıldığını, davalı Şirket kayıtlarının ve çalışanlarının beyanlarının doğru olup olmadığı hususunda tespit yapılmadığını, bilirkişi raporunda bahsi geçen 29.09.2017 tarihli 2016 yılının ikinci yarısı ve 2017 yılının birinci yarısına ilişkin mali ve ekonomik faaliyetlerin denetim tutanağı davalı Şirkette yapılan yerinde inceleme sırasında incelenmiş olup, işbu denetim tutanağına ilişkin olarak bilgilerinin bulunmadığını, bu denetim tutanağının davalı Şirket tarafından dosyaya sunulmadığını, kendisine verilen talimatlar doğrultusunda hareket eden davacının elinde olmayan dış etkenlerden kaynaklanan sebepler nedeniyle sorumlu tutulamayacağını, bu nedenle hedefi tutturamadığından bahsedilemeyeceğini, davalı Şirketin dosyaya sunduğu imzasız sözde denetim raporlarını kabul etmediklerini, Şirket kayıtlarında bulunan davacının 2017 yılına ait APG kartında ağırlıklı APG gerçekleştirme oranı toplamının %106 olarak belirlendiğini, bilirkişi raporundaki avansların etkin kullanılmadığı ve uygun şekilde muhasebeleştirilmediği tespitinin hatalı olduğunu, davacının kendisine verilen talimatların dışına çıkmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre ve özellikle iş sözleşmesinin feshinden bir ay sonra taraflar arasında düzenlenen ibraname başlıklı belgenin içeriği ve davacının bu belgenin irade fesadı altında alındığına dair bir iddiasının bulunmaması sebebiyle belgeye değer verilerek davacının prim alacağı yönünden işverenini ibra ettiği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek kararın Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması ve davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; davacının prim alacağı bulunup bulunmadığı noktasındadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32 nci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesince davacının prim alacağı yönünden işvereni ibra ettiği gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ise de; dosya kapsamında bulunan ibranamede prim alacağının belirtilmediği, buna göre prim alacağı bakımından davacının işvereni ibra etmediği anlaşılmakta ise de; tüm dosya kapsamındaki bilgi ve belgeler, 02.11.2020 tarihli bilirkişi raporundaki tespitler, davalı Şirketin Maaş ve Prim Ödeme Yönetmeliği dikkate alındığında karar sonucu itibarıyla yerinde görülmüştür.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Davalı yararına takdir edilen 17.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine,Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,19.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/31096, Karar No: 2013/21921, Tarih: 09.09.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/31096 E.  ,  2013/21921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Emanete kayıtlı suç eşyalarına ilişkin mahallinde karar verilmesi mümkün görülmüş; sanıklar hakkında TCK.nun 43. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanıkların, suçun sübut bulmadığına ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Sanıklar hakkında temel ceza tayin olunurken hapis cezaları alt sınırdan tayin olunduğu halde, aynı gerekçeyle adli para cezalarına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- Adli para cezalarına esas alınan birim gün sayıları ile bir gün karşılığı takdir olunan miktar çarpılırken ve hükmolunan adli para cezaları taksitlendirilirken uygulanan yasa ve maddelerinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu

hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, sanıklar hakkında TCK.nun 245/1. maddesi uyarınca hapis cezaları yanında hükmolunan adli para cezalarına esas alınan 150 günün 5 güne, mahkemenin takdirine uygun olarak TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca günlüğü 20 liradan hükmolunan 3000 TL adli para cezasının 100 TL'ye indirilmesi ve hükümlerin adli para cezalarının belirlenmesine ilişkin bölümlerine “TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca”, adli para cezalarının taksitlendirildiği bölümlerine ise “TCK.nun 52/4. maddesi uyarınca” ibarelerinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun hükümlerin (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 09.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7876, Karar No: 2021/15221, Tarih: 15.12.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/7876 E.  ,  2021/15221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmemiştir. Şöyle ki;

1)Bozma öncesi verilen kararda taşınmaz üzerinde bulunan iki katlı betonarme ev bedeline hükmedildiği ve bu husus Dairemizce bozma konusu yapılmadığından davalılar lehine usuli kazanılmış hak teşkil ettiği ve bozmaya uyulduğu gözetildiğinde, 128.75 m2\*567,18-TL=73.024,43-TL, zemin bedeli kalan alanda %20 değer kaybı 51.357,01 TL ve yapı bedeli 123.693,25-TL, olmak üzere toplam 248.074,69-TL kamulaştırma bedeline hükmedilmesi gerekirken, az bedel tespiti,

Doğru olmadığı gibi;

2)Anayasa Mahkemesi’nin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanunu’nun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesinin; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak hüküm kurulması gerektiğinden,

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 15/12/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22381, Karar No: 2024/2096, Tarih: 21.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/22381 E.  ,  2024/2096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/80 E., 2016/377 K.

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası, 62, 52, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca 4 kez 1 yıl 8 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve verilen cezaların mükerrirlere özgü infaz rejime göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz istemleri, eksik inceleme yapıldığı, mağdurların şikayetçi olmadığı, kararın usul ve Yasaya aykırı olup sanık lehine bozulması gerektiğine vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, kendisine ait evde para karşılığında mağdurlar M.N., T.M., G.A. ve M.A.'nın fuhuş yapmasına aracılık etmek ve yer ve imkan sağlamak suretiyle fuhuş suçunu işlediği iddia ve kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

1.Sanık ve Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık savunması, mağdurlar ve tanıkların beyanları, 21.11.2014 tarihli ihbar tutanağı, iletişimin tespitine ilişkin kayıtlar, sanığın adli sicil kaydı ile tüm dosya kapsamı bütün olarak değerlendirildiğinde; sanığın atılı fuhuş suçunu işlediğinin sabit olduğuna ve mahkumiyetine dair Mahkemenin takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından sanık ve müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2.Sair Yönlerden

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin "Aralık 2014" yerine "2014" olarak gösterilmesinin mahallinde düzeltilebilecek maddi hata niteliğinde olduğu belirlenmiştir.

Sanığa yükletilen fuhuş eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Sanığa yükletilen fuhuş eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Sanığın bir suç işleme kararının icrası kapsamında değişik zamanlarda mağdurlar T.M., M.A. ve M.N.'nin birden fazla fuhuş yapmasına aracılık ve yer temin etmesine rağmen 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin birinci fıkrası uygulanmamış ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Eleştiri dışında cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sair yönlerden yapılan incelemede de hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemece verilen hükümlerde öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık ve müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle HÜKÜMLERİN, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.02.2024 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

4 ayrı kişiye herhangi bir zorlama olmaksızın kendi rızalarına istinaden fuhuş yapmalarına aracılık etmek suretiyle para karşılığı değişik kişilerle cinsel ilişkide bulunmalarını sağlayan sanık hakkında fuhşa sürükleme suçundan mahkumiyet kararı verilmesinde sayın çoğunluk ile aramızda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamasına karşın; fuhşa sürüklenen kişi adedince suçun oluşup oluşamayacağı hususunda uyuşmazlık doğmuştur.

Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 2021/17299 E sayılı kararındaki muhalefet şerhinde uygulamada ve öğretideki görüşler ışığında ayrıntılı bir şekilde açıkladığımız görüşümüzü tekrar etmekle birlikte uyuşmazlığa konu somut olayımızdaki görüşümüzü aşağıdaki şekilde özetlemek mümkündür.

Türk Ceza Yasası’nın 227. maddesinde “Fuhuş” başlığıyla tanımlanan suç, Yasa’nın “Topluma Karşı Suçlar” kısmında, “Genel Ahlaka Karşı Suçlar” bölümünde tanımlanmıştır. Yasa koyucu, “fuhşa teşvik, yardım ve aracılık” suçu ile toplumsal değerleri ön planda korumayı amaçlamış ve suçu bireysel değerlerin korunduğu “Kişilere Karşı İşlenen Suçlar” arasında değil, topluma karşı suçlar arasında düzenlemiştir. Fuhuş suçu ile toplumun genel ahlak anlayışının korunduğu söylenebilir. Başka bir ifadeyle “fuhşa teşvik, yardım ve aracılık” suçu ile korunan hukuki değerin, kanunun sistematiğinden hareketle, toplumun ar ve haya duyguları ile birlikte genel ahlak anlayışı olduğu söylenebilir.

“Fuhşa teşvik, yardım ve aracılık” suçu ile bir taraftan toplumun ar ve haya duyguları ile birlikte genel ahlak anlayışını korumak isteyen kanunun koyucunun, bu amaç doğrultusunda TCK’nın 227/2 maddesi ile anılan maddedeki seçimlik hareketleri müeyyide altına alırken, diğer taraftan kişilerin cinsel özgürlüğüne müdahale etmeyerek kazanç karşılığı da olsa cinsel temasta bulunan şahısların eylemlerini suç olarak düzenlemeyerek bireysel özgürlüklere ne kadar önem verdiğini açıkça göstermiştir. Fuhşa sürükleme ile müeyyide altına alınan fiil, başkalarının vücudunun genel ahlak kurallarına aykırı bir şekilde kazanç konusu yapılmasıdır. Kişi kendi vücudunu kazanç konusu yaparken TCK’nın 26/2 maddesi uyarınca müdahale etmeyen kanunun koyucunun, çokta meşru zeminde bulunmayan bu kişiyi mağdur konumuna getirmek istediği de asla söylenemez. Zira kişilere karşı suçlar arasında düzenlenen cinsel saldırı suçu ilgilinin rızasına istinaden tipiklik unsuru gerçekleşmediği için müeyyide altına alınmazken, genel ahlaka karşı işlenen suçlar arasında yer alan fuhşa sürüklemek suçundan dolayı kendi rızasıyla fuhşa sürüklenenin mağdur konumuna getirilmesi, kanun koyucunun maddi unsur olarak kabul etmediği bir hususun, suçun unsurlarına dahil edilmesi anlamına gelir! ki, bunun çağdaş ceza hukukunun evrensel ilkelerine aykırı olacağı açıktır.

Yargıtay 4- Ceza Dairesinin 2021/17299 E sayılı kararındaki ayrıntılı muhalefet şerhinde ortaya koyduğumuz çelişkili sonuçların önlenebilmesi için hukuk normlarının yorumlanması sırasında pozitif temeli bulunmayan ancak eşyanın tabiatından kaynaklanan yorum ilkelerine uyulması gerekmektedir. Prof. Dr. ....’in deyimiyle; hukuk ancak Öklid’in teoremleri misali, doğruluğu apaçık olan ilkelerin geliştirildiği ve bu ilkelerin bütün hukukçular tarafından benimsenip standart olarak uygulandığı gün 'bilim' olma sıfatını hak edecektir. İşte ancak o gün, hukuk problemleri bütün hukukçular tarafından aynı şekilde çözümlenecektir. Böyle bir sistemde mahkeme kararları da önceden doğru olarak tahmin edilebilecektir. İşte ancak böyle bir sistemde, hukuk güvenliği ve dolayısıyla hukuk devleti ilkesi gerçekleşmiş olacaktır.

Gerek Ceza Genel Kurulunca, gerekse özel dairelerce, fuhşa sürüklenme suçunun mağdurunun fuhşa sürüklenen kişiler olduğu ve buna bağlı olarak mağdur adedince suçun oluşacağı kabul edilerek yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlar değişmediği takdirde bundan sonraki uygulamalarda da orantısız ve çok ağır cezalar kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır. Kararların aynı doğrultuda olması durumunda istikrardan söz edilebilirse de; kanaatimizce yanlışta istikrarın, yanlışın kronikleşmesinden başka bir işe yaramayacağı dikkate alınarak, uzun yıllara yayılan içtihatlardan bir an önce dönülerek, hakkaniyet ve adalete aykırı sonuçların önlenmesinin 'hukuk devleti' ilkesine daha iyi hizmet edeceği kuşkusuzdur.

Somut olayımızda, kendi istekleri ile fuhşa sürüklenen kişilerin, özgür iradelerinin etkilendiğine dair hiçbir delil elde olunamadığı gibi bu hususta herhangi bir iddianın dahi ileri sürülmemiş olması, “fuhşa teşvik, yardım ve aracılık” suçu ile toplumsal değerleri ön planda korumayı amaçlayan kanun koyucunun; suçu bireysel değerlerin korunduğu “Kişilere Karşı İşlenen Suçlar” arasında değil, topluma karşı suçlar arasında düzenlemiş olması, Türk Ceza Yasası’nda suçların yer aldığı kısım ve bölüm ile korunan hukuki menfaatin mağdurun tespitinde çok önemli rol oynadığının gerek öğretide gerekse uygulamada duraksamaya yer vermeyecek şekilde benimsenmiş olması, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun (2008/52 K); suç tarihinde 15 yaşını tamamlamış ayırt etme gücüne sahip (sezgin küçük) mağdure Fatma Özdemir’i rızasıyla cinsel amaçlı olarak hürriyetini kısıtlamaktan ibaret eylemin 5237 sayılı TCY’nın 109/1-3/f-5. maddesi kapsamında olup, mağdurenin aynı Yasanın 26/2. maddesi kapsamındaki rızası fiili suç olmaktan çıkararak hukuka uygun hale getirdiği yönündeki içtihadının zaman içerisinde özel daireler tarafından da kabul edilerek yerleşik uygulamaya dönüşmüş olması karşısında; kendi özgür iradeleriyle fuhuş yapan yetişkin kişilere aracılık etmek etmek suretiyle işlenen fuhşa sürükleme suçunun mağdurunun toplumu oluşturan herkes olduğu kabul edilerek iki ayrı kişiye yönelik fuhşa sürükleme suçunu işleyen sanık hakkında TCK’nın 227/2. maddesi ile uygulama yapılması gerekirken, fuhşa sürüklenen kişi adedince suçun oluştuğuna karar verilerek TCK’nın 1. Maddesinde açıklanan ceza kanununun amacına aykırı davranıldığı gibi içtihat yoluyla suçun kurucu unsurlarından olan mağdur kavramına ayrı bir anlam yüklenerek kanun koyucunun gerçek iradesine aykırı bir şekilde orantısız cezaların ortaya çıkmasına sebebiyet verilmesi suretiyle TCK’nın 2 ve 3 maddelerine de aykırı davranıldığı düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemiştir. 21.02.2024