muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/7901, Karar No: 2012/22176, Tarih: 21.12.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/7901 E.  ,  2012/22176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanığın, İstanbul 1. İş Mahkemesinin 2004/86 Esas sayılı dosyasındaki, 09/12/2004 tarihli duruşmada, tanık ...'un kimlik bilgilerini kullanarak onun adına duruşma tutanağını imzaladığının iddia olunması, dosya içerisinde mevcut 24/07/2006 tarihli bilirkişi raporunda; davaya konu duruşma zaptındaki imzanın ...'a ait olmadığının kesin olarak saptanması ve 04/09/2006 tarihli ek bilirkişi raporunda ise; inceleme konusu duruşma zaptı üzerinde ifadesi alınana atfen atılı imzanın ...'un imzası ile bazı unsurlar yönünden benzerlik saptanmasına rağmen sahte atılan imzalarda imzayı atanın imzasını değiştirme gayreti içinde olduğundan sahte imzayı ...'un attığının grafolojik olarak söylenemeyeceğinin belirtilmesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenebilmesi bakımından; sanığın suç tarihinden önceki resmi kurumlardan temin edilecek imzaları getirilip ve huzurda alınan imza örnekleri de eklenmek suretiyle Adli Tıp İhtisas Kurulundan rapor alınarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca, istem gibi BOZULMASINA, 21/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4212, Karar No: 2009/7614, Tarih: 02.06.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/4212 E.  ,  2009/7614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen 75.000.00TL manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi davalılar vekillerince istenilmesi ve davalılardan İski Genel Müdürlüğü vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 10.02.2009 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalılardan İski Genel Müdürlüğü vekili Avukat ... ile karşı taraf vekili Avukat ... geldiler. Diğer davalı adına kimse gelmedi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 21.06.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 44,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının maddi zararı sigorta tahsisleri peşin sermaye değeri ile karşılandığından maddi tazminat isteminin reddine, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmişse de manevi tazminatın takdirinde yanılgıya düşüldüğü, manevi tazminatın fazla takdir edildiği anlaşılmaktadır.

Davacının iş kazası sonucu % 44,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı olayda davacının % 30, davalı asıl işverenin İSKİ’nin % 20, davalı alt işveren As-Çaba Ortaklığının ise % 50 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Davacının iş kazası sonucu % 44,00 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı olayda davacının % 30, davalı asıl işverenin İSKİ’nin % 20, davalı alt işveren As-Çaba Ortaklığının ise % 50 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile sigortalıya verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına 50.000,00-TL manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken 75.000,00-TL’sine hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümüyle silinerek yerine;

“1- Davacının manevi tazminata ilişkin isteminin kısmen kabullü ile 50.000,00-TL manevi tazminatın olay tarihi olan 21.06.2004 tarihinden itibaren işletilecek yasal faizi ile birlikte davalılardan dayanışmalı olarak alınarak davacıya verilmesine, davacının maddi zararı sigorta tahsisleri peşin sermaye değeri ile karşılandığından maddi tazminat istemi ile fazla manevi tazminat isteminin reddine,

2-Alınması gereken 2.700,00-TL ilam harcından peşin alınan 1.768,50-TL’nin indirimi ile kalan 931,50-TL ilam harcının davalılardan dayanışmalı olarak alınarak Hazine’ye gelir kaydına,

3-Davacı tarafından başvurma ve peşin harç olmak üzere yatırılan toplam 1.794,70-TL harç giderinin davalılardan dayanışmalı olarak alınarak davacıya verilmesine,

2-Alınması gereken 2.700,00-TL ilam harcından peşin alınan 1.768,50-TL’nin indirimi ile kalan 931,50-TL ilam harcının davalılardan dayanışmalı olarak alınarak Hazine’ye gelir kaydına,

3-Davacı tarafından başvurma ve peşin harç olmak üzere yatırılan toplam 1.794,70-TL harç giderinin davalılardan dayanışmalı olarak alınarak davacıya verilmesine,

4-Reddedilen ve kabul edilen miktarlar nazara alınarak, davacı tarafça yapılan toplam 1.005,50-TL yargılama giderinden takdiren 385,00-TL’nin davalılardan dayanışmalı olarak alınarak davacıya verilmesine, kalan kısmın davacı üzerinde bırakılmasına,

5-Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davacı yararına hüküm altına alınan manevi tazminat miktarı üzerinden 5.100,00-TL avukatlık ücretinin davalılardan dayanışmalı olarak alınarak davacıya verilmesine,

6- Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, avukat ile temsil edilen davalılar yararına reddedilen manevi tazminat miktarı üzerinden tarifenin 10/2 maddesi dikkate alınarak 5.100,00-TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, maddi tazminatın reddinin, katsayı değişiklikleri sonucu sigorta tahsisleri peşin sermaye değerindeki artışlardan kaynaklanmasına ve davacının dava açarken bu hususu bilebilmesinin mümkün bulunmamasına göre, maddi tazminatın reddi nedeniyle davalı yararına avukatlık ücreti verilmesine yer olmadığına,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, davalılardan İski Genel Müd. yararına takdir edilen 625.00 TL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, 60.00 TL temyiz başvuru harcı yatırılmış olduğu anlaşılmakla , aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine, 02.06.2009 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Düzelterek Onama yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki nedenlerle karşıyım:

1-Yüksek Mahkeme, bir inceleme mahkemesidir. Hüküm mahkemesi değildir. Denetim makamı, temel olarak hükmü bozma veya onama ile yetkilidir. Düzeltilerek Onama, istisnai bir yetkidir. İstisnai yetkiler yorumla genişletilemez. Manevi tazminatta düzelterek onama yetkisi genel olarak başvurulan bir yetki değildir. Nitekim dairemizin önceki uygulaması ve diğer tazminat dairelerinin uygulamaları manevi tazminatta düzelterek onama yetkisini işletme biçiminde olmamıştır. İstikrarlı uygulamada bu şekilde teşekkül etmiştir.

2-Manevi tazminatı takdir hakkı, hüküm mahkemesinindir (BK.45.47.49 ve MK. 24). Yasa koyucunun bu yetkiyi alt mahkemeye vermesinin temel nedeni alt mahkemenin hukukun yanında vakıaları değerlendiren bir mahkeme oluşudur. Yargı makamlarından olaya ve maddi delillere en yakın olan organ alt mahkemedir. Manevi tazminat çoğunlukla olayların takdirinden kaynaklanan bir tazminat şeklidir. Yüksek Mahkeme elbette alt mahkemenin takdirini inceleyebilecektir. Ancak alt mahkemenin yerine geçerek takdiri bizzat kendisi yapamayacaktır.

3-Düzelterek onama Prof. Kuru’nun isabetle vurguladığı gibi hukuk kuralının uygulanmasında hata edilmiş olması ön şartına bağlıdır. Yeniden yargılamayı gerektirmemek gerekli ve fakat yeterli olmayan bir şarttır. Takdir hakkının az veya çok kullanılması bir hukuk hatası anlamına gelmez. Bu bir tercih meselesidir.

4- 3 nolu gerekçemin doğal uzantısı, bu tür bir uygulamanın hakimin direnme hakkını ve bozma aleyhinde olan tarafın direnmeyi isteme imkanını ortadan kaldırmaktadır. Usul dengesi, HUMK. 438 hükmü yanlış yorumlanarak bozulmaktadır.

5-Düzeltilen miktar ile hükmedilen miktar arasında büyük bir fark yoktur. Özellikle enflasyonun para değerini hızlı bir şekilde çökertmesi karşısında her ikisi arasındaki fark önemsenemez. Takdir ve hakkaniyet hukuku terimiyle, Yargıtay’ın müdahalesini haklı kılacak fahiş bir hata yoktur. Bu yönden düzelterek onama gerekçesinin hakkaniyet ve hak temelinde de dayanağı bulunmamaktadır. Daha ötesi olayın niteliğine, manevi tazminatın amacına ve para değerinin azaltıcı karakterine göre hükmedilen tazminat dahi azdır. Ne var ki davacı temyizi olmaksızın Yüksek Mahkemenin böyle bir gerekçe ile davacı lehine dokunma hakkı yoktur.

6-Çağımızın hukuk anlayışında manevi tazminatın belirlenmesinde keyfilikler eşitsizlikler aşılmakta, ortak ve somut bir ölçü bulmak gerektiği kabul görmektedir. Kimilerine göre manevi tazminat acı ve üzüntüyü giderme ve öfkeyi yatıştırma parasıdır. Yargıtay’ın 22.06.1966 gün 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında benimsenen ve dairemizin çoğu kararında yenilenen bu görüş, eski çağların öç almayı önlemek ve toplumda huzur ve barışı sağlamak adına konulan kısas kuralını ve uzantısı olan “diyet” uygulamasını çağrıştırmaktadır. Dünyada hiçbir aletin dozunu saptayamayacağı bir acının, üzüntünün, bunalımın ve sıkıntının manevi tazminatın dayanağı ve ölçüsü sayılması akla uygun olmadığı gibi aynı zamanda sakıncalıdır.

Bu olumsuzluğu aşmada alınması gereken ölçülerin neler olması lazım geldiği noktasında; şu saptamalarda bulunmayı uygun görmekteyiz.

Bu olumsuzluğu aşmada alınması gereken ölçülerin neler olması lazım geldiği noktasında; şu saptamalarda bulunmayı uygun görmekteyiz.

Manevi tazminatın, maddi tazminat ödenmesinin imkansızlığı durumunda tamamlayıcı ve denkleştirici işlevini göz ardı etmemek gerekir. Hiç maluliyet olmasa bile, bedensel zarara uğrayan kişinin manevi tazminat isteyebileceğini artık Yargıtay da benimsemiştir. Öyleyse manevi tazminatın acı, üzüntü, öfke, kin gibi duygusal işleminden arındırılıp maddi tazminatın yetersiz kaldığı durumlarda onun eksiğini ve açığını kapatıcı, zararı denkleştirici somut gerçekçi ve toplumsal bir işlevinin olduğuna inanmaktayız. Ayrıca “sosyal ve ekonomik durum ölçütü” zengine daha çok, yoksula daha az manevi tazminat ödenmesini amaçlayan bir anlayışın izlenimini vermektedir. Oysa kişilerin onuru, saygınlığı, kişilik ve yaşam hakları, bedensel bütünlükleri onların varlıklı veya yoksul, mevki ve makam sahibi veya sıradan yurttaş oluşlarına göre değerlendirilmemeli, cana gelen zarar için manevi tazminat miktarı belirlenirken de, zengin-yoksul, maddeci-emekçi, şehirli-köylü, eğitimli-eğitimsiz, ayrımı yapılmadan, zararın azlığına çokluğuna, haksız eylemin ve hukuka aykırılığın niteliğine, kusurun ve sorumluluğun derecesine göre değerlendirme yapılmalı, hüküm altına alınacak manevi tazminat, maddi tazminatı tamamlayıcı ve zarar vereni caydırıcı bir işlev görmelidir. Giderek vardığımız bu sonuç YHGK.’nun 23.06.2004 gün ve E:2004/13-291, K:2004/370 sayılı kararı ile de desteklenmektedir. Bu anlayış bir bakıma da, Anayasamızın 10.maddesinde ifadesini bulan “eşitlik ilkesi” ne de uygun düşecektir.

Yukarıda açıkladığım nedenlerle manevi tazminatın çokluğu gerekçesine dayalı olarak miktarın azaltılması suretiyle hükmün düzeltilerek onanması yönündeki sayın çoğunluk görüşüne katılmamaktayım. 02.06.2009
Yargıtay — Esas No: 2007/21386, Karar No: 2007/24457, Tarih: 28.12.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/21386 E.  ,  2007/24457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Şuhut İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/05/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 28.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7387, Karar No: 2016/5206, Tarih: 26.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/7387 E.  ,  2016/5206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62, 50/1-a, 52/2, 52/4 maddeleri gereğince 6.000 TL adli para cezası ve 5.000 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın katılan ...'ın yetkilisi olduğu .... A.Ş.'nin Kapalı Çarşıda bulunan şubesinde şube müdürü olarak görev yaptığı, sanığın şubeye ait 30.000 TL tutarında para ve altını yetkililerin haberi olmaksızın alarak uhdesine geçirmek suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği tüm dosya kapsamından anlaşıldığından mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi kanun koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 300 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “300 gün”, “250 gün” ve “5.000 TL” terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün”, “4 gün” ve “80 TL” ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2288, Karar No: 2019/3980, Tarih: 08.04.2019

**5. Ceza Dairesi         2017/2288 E.  ,  2019/3980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde sanıklardan ...'nın ... Belediye Başkanı, ...'ın ise aynı belediyede mali hizmetler yetkilisi ve gerçekleştirme görevlisi olduğu, 5393 sayılı Belediye Kanununun 28. maddesinde belediye meclis üyelerinin görevleri süresince ve görevlerinin sona ermesinden itibaren bir yıl süre ile belediye ve bağlı kuruluşlarına karşı doğrudan doğruya veya dolaylı olarak taahhüde giremeyeceklerinin, komisyonculuk ve temsilcilik yapamayacaklarının belirtilmesi karşısında, sanıkların, görev gereklerine aykırı şekilde belediye meclis üyesi olan ...'a ait iş yerinden belediyeye alım yapıp adı geçene haksız menfaat sağlayarak görevlerini kötüye kullandıkları anlaşılmış ise de; UYAP kayıtlarından yapılan araştırmada, aynı döneme ilişkin olarak görevi kötüye kullanma suçundan sanık ... hakkında açılan bozma öncesi Sultanhisar Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/191 Esas, keza sanıklar hakkında açılan Nazilli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2018/382 Esas ve Nazilli 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2012/613 Esas sayılı dava dosyaları ile temyize konu bu dosya arasında zincirleme suç hükümlerinin uygulanma koşullarının bulunup bulunmadığının belirlenmesi bakımından CMK'nın 8/1. maddesinde yer aldığı şekilde hukuki ve fiili bağlantı bulunması nedeniyle akıbetlerinin araştırılması ve mümkünse davaların birleştirilmesi, kesinleşmesi veya birleştirme olanağının ortadan kalkması durumunda ise, asılları veya onaylı örnekleri bu dosya arasına konularak birlikte değerlendirilmesi ve sonucuna göre, hukuki kesinti, zincirleme suç ve mahsup hükümleri de nazara alınmak suretiyle sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13850, Karar No: 2022/2466, Tarih: 17.03.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/13850 E.  ,  2022/2466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mağdurenin soyut ifadesi, savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın olay günü mağdureye yönelik temas içerikli eylemini cinsel amaçla gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ve katılanlar vekili ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 17.03.2022 tarihinde üye ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

(Karşı Oy)

KARŞI OY

Daire çoğunluğunca sanık hakkında mağdureye yönelik çocuğun cinsel istismarı eylemleri nedeniyle kurulan mahkumiyet hükmünün "mağdurenin soyut ifadesi, savunma ve tüm dosya kapsamı nazara alındığında, sanığın olay günü mağdureye yönelik temas içerikli eylemini cinsel amaçla gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı " gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiş ise de;

Mağdurenin annesi katılan ... ile aynı okulda öğretmen olan sanığın olay günü mağdure ile ilgilendiği, okul koridorunda öğretmenlerin fotoğraflarının bulunduğu panoyu gören mağdurenin sanığın fotoğrafını göstererek "bu sensin" dediği ve mağdurenin istememesine rağmen sanığın mağdureyi kucağına alarak panodaki fotoğrafları gösterdiği, sanığın mağdureyi kaldırdığı sırada sağ elini mağdurenin poposundan kavradığı, sol eli ile de mağdurenin cinsel organına bastırdığı, mağdurenin tamam demesine rağmen bu şekilde bir kaç defa kaldırdığı, mağdurenin cinsel organının acıdığı, sanığa kendisini bırakmasını söylediği, daha sonra mağdurenin annesinin yanına gittiği ve olayı aynı gün annesi katılana anlattığı,

Sanığın "mağdureyi fotoğraflara baktırmak için kaldırdığı, çocuğun kilolu olması nedeniyle elinden kaydığı için bacak arasından tutup tekrar kaldırdığı ve bu sırada çocuğun "Aaa" dediği" yönündeki savunması nazara alındığında mağdurenin beyanının soyut olarak nitelendirilemeyeceği, anlatımının oluşa ve sanığın tevilli ikrar içeren savunmasına uygun ve tutarlı olduğu, ÇİM'deki ifade sırasında hazır bulunan psikoloğun gözlemine göre de mağdurenin anlatımının güvenilir olduğu,

Mağdurenin istememesine rağmen sanığın onu ısrarla birkaç defa kaldırmasının ve bu sırada mağdurenin canı yanacak şekilde cinsel organına eliyle bastırmasının olağan bir durum olmayıp cinsel amaç içerdiği,

Mağdurenin istememesine rağmen sanığın onu ısrarla birkaç defa kaldırmasının ve bu sırada mağdurenin canı yanacak şekilde cinsel organına eliyle bastırmasının olağan bir durum olmayıp cinsel amaç içerdiği,

Bu suretle sanığa müsnet çocuğun cinsel istismarı suçunun sabit olduğu, sanığın mahkumiyetine dair hükmün onanması gerektiği kanaatinde olduğumdan bozma yönündeki çoğunluk görüşüne katılamıyorum.