muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/9476, Karar No: 2009/6724, Tarih: 12.05.2009

K A R A R

Dava davacı ...’nın 2.10.2005 tarihinde davalı işverene ait işyerinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının davalıya ait işyerinde kazalanması ile sonuçlanan olayın cerayan ettiği gün davacının işyerinde çalışmadığı, babasını ziyarete geldiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacıların çocuğu mağdure ...’nın 2.10.2005 tarihinde davalı işveren Azra İnşaat Gıda Tekstil Limited Şirketine ait tekstil çırçır fabrikasında babasının çalıştığı bölümde helezon makinasının üzerinden geçerken ayağının kayması sonucu düşüp yaralandığı, olay tarihinde 11 yaşında olduğu, sürekli iş göremez duruma geldiğine ilişkin henüz bir rapor alınmadığı, işverence düzenlenmiş vizite kağıdı bulunmadığı, SGK’ca yaptırılan soruşturma sonucunda düzenlenen müfettiş raporunda yaralananın işyeri işçisi olmadığından yapılacak işlem bulunmadığının tespit edildiği, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı müfettiş raporunda ise olayın iş kazası olduğunun belirlendiği, dinlenen davacı ve davalı tanıklarının kayıtlı işyeri çalışanı veya olay tarihinde iş yerine komşu olan kayıtlı komşu iş yeri sahibi veya çalışanlarından olmadığı, iş yeri dosyasının Kurumdan getirtilmediği, yaralanmaya ilişkin hastane kayıt ve tedavi evrakları ile raporlarının araştırılmadığı, olayla ilgili işyeri işletmecisi ve usta başısı hakkında açılan ceza soruşturmasının şikayet yokluğundan takipsizlikle sonuçlandığı 02.10.2005 tarihli Organize Jandarma tarafından gönderilen davacının doktor tarafından muayenesi sonucu düzenlenen raporda olayın "iş kazası neticesinde yararlanma" şeklinde belirlendiği, davacının babasının aynı gün zabıtaya verdiği ifade de "kızının kendisini ziyarete geldiğini", davacının 26.10.2002 tarihli ifadesinde "babasını ziyarete geldiğini" beyan ettikleri, bilahare davacının Çalışma Bakanlığı Müfettişine verdiği ifade de "işyerinde çırçır bölümünde temizlik işçisi olarak çalıştığını, süpürgeyi almak için makinaların arasından geçerken kazanın meydana geldiğini" bildirdiği, dava dilekçesinde zabıtada verilen ifadelerin işverence kandırılmakla irade fesadı sonucu verildiğinin iddia edildiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece davalı işyeri çalışanı olduğu belirtilmek suretiyle işçi, ustabaşı, muhasebe elemanı ve servis şoförü gibi kişilerin olayla ilgili beyanları alınmış ve karara dayanak yapılmış ise de; Kurumdan davalı işyeri dosyası ile dönem bordrolarının getirtilmediğinden dinlenen tanıkların kayıtlı işyeri çalışanı olup olmadıkları anlaşılamadığı gibi, zabıta marifetiyle belirlenmiş benzer işle uğraşan kayıtlı komşu iş yeri sahibi veya çalışanlarından da kimse dinlenmemiştir. Bu bakımdan tanık sözleri meydana gelen iş kazası olgusu yönünden somut olgulara dayanmamakta soyut düzeyde kalmaktadır. Giderek, tanık sözlerinin inandırıcı güç ve nitelikte olduğu söylenemez.

Yapılacak iş; Kurumdan davalı işyeri dosyası ile kaza tarihini kapsayan döneme ilişkin dönem bordrolarını getirtmek, işverenden varsa imzalı ücret bordrolarını celbetmek, mağdurenin olay tarihinde iş yerinde çalışmasının bulunup bulunmadığını belirlemek, olayla ilgili işverence düzenlenmiş vizite kağıdı, hastane kayıt ve tedavi evraklarının bulup bulunmadığını araştırmak, dinlenen tanıkların kayıtlı iş yeri çalışanı olup olmadığını açıkça belirlemek, olmadıklarının anlaşılması halinde, zabıta marifetiyle belirlenecek çevrede benzer işle uğraşan kayıtlı komşu iş yeri sahibi veya çalışanlarının beyanlarına başvurarak olay günü davacının kazanın olduğu işyerinde fiilen çalışıp çalışmadığı tüm deliller değerlendirilmek suretiyle belirlenerek davacının zabıtada verilen ifadenin iradenin fesada uğraması sonucu verildiği yönündeki iddiası araştırılarak çıkacak sonuca göre bir karar vermektedir.

Mahkemece bu hususlar göz önünde bulundurulmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacıların bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 12.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1863, Karar No: 2018/10964, Tarih: 21.11.2018

**13. Hukuk Dairesi         2017/1863 E.  ,  2018/10964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalının oğlunun, sahibi olduğu Özel ... Lisesi'nde eğitim gördüğünü, yazılı ve sözlü ihtarlara rağmen eğitim ücretinin ödenmediğini, tahsili için davalı aleyhine icra takibi başlattığını, takibe yapılan itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, davalının çocuğunun kendilerine ait özel okulda öğrenim gördüğünü, 2013-2014 dönemi ücretinin hizmet alındığı halde ödenmediğini beyanla itirazın iptalini istemiş, davalı ise davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, alınan bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davalı çocuğunun anılan dönemde davacıya ait okulda öğrenim gördüğünü inkar etmemektedir. Uyuşmazlık 2013-2014 dönemine ilişkin okul ücretinin ne kadar olduğu ve davacının ödemeler mahsup edildikten sonra bakiye alacağının ne kadar olduğu noktasındadır. Davalı yargılama sırasında davacı ile 12.000,00 TL'ye anlaştıklarını, bunun bir kısmının çek ve müşteri senedi ile ödendiğini ifade etmiştir. Davacı ise davaya konu icra takip dosyasında 15.000,00 TL asıl alacak talep etmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda yıllık ücret 14.600,00 TL olarak belirlenmiş, davalı tarafından yapılan ödemeler bu miktar üzerinden mahsup edilerek asıl alacağın 6.600,00 TL olduğu sonucuna varılmış ve bu miktar üzerinden hüküm tesis edilmiştir. Davalı yıllık ücretin 12.000,00 TL olduğunu kabul etmiş olduğuna göre bu miktarı aşan kısmı ispat yükü davacı taraftadır, yıllık ücretin 12.000,00 TL'den fazla olduğunu iddia eden davacı bu iddiasını yazılı ve somut delillerle ispat etmek zorundadır. Mahkemece, davacının bu yöndeki tüm delilleri değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik inceleme ve yanlış değerlendirmeyle hüküm tesis edilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına,

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 2. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 21/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3234, Karar No: 2010/2450, Tarih: 08.02.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/3234 E.  ,  2010/2450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Eskişehir 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/11/2009

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 08.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7499, Karar No: 2021/6872, Tarih: 17.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2020/7499 E.  ,  2021/6872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesinin 8. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Bursa6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/1241 E. - 2017/892 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin verilen karara karşı taraf vekillerince yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bursa ili, ... ilçesi, ... Mahallesi 140 ada 79 parsel sayılı taşınmaza değer biçilmesine ve bedelinin davalı idareden tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan İstinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı idareden aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına, davacıdan peşin alınan temyiz ve taraflardan peşin alınan temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 17/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11695, Karar No: 2016/16932, Tarih: 28.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/11695 E.  ,  2016/16932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 2.100,00 TL’nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 14.02.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 62.943,14 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak ve diğer bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne, 62.943,14.-TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı taraf yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere 28.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/10619, Karar No: 2012/21299, Tarih: 20.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/10619 E.  ,  2012/21299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 14.10.2009 gün ve 2006/486-2009/221 sayılı kararı bozan Daire’nin 10.02.2012 gün ve 2010/9057-2012/1757 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinden Digital Platform İletişim A.Ş. ve Atlas Yayıncılık A.Ş.'nin, Türkiye Futbol Federasyonu ile imzaladıkları 02.02.2001 tarihli “Televizyon Yayın Hakkı Sözleşmesi” gereğince profesyonel 1.lig maçlarının yayın hakkının elde edildiğini, sözleşmedeki devir yetkisine dayanılarak yayın hakkının Digitürk digital platformu içerisinde yayın yapan diğer müvekkili Işık İletişim A.Ş. (Lig TV)’ye devredildiğini, 15.09.2001 tarihinde oynayan Galatasaray-Malatyaspor karşılaşmasının davalı Star Digital İletişim A.Ş (Star Digital) uydu yayın platformu içerisinde yayın yapan diğer davalı Teleon Reklamcılık A.Ş'nin sahibi bulunduğu “Star 2” TV kanalının “Galeri 2” adlı yayın kuşağında izinsiz olarak 45 dakika süreyle yayınlandığını, müvekkillerinin FSEK'in 80/1'nci maddesinde açıklanan eser sahiplerinin hakları ile bağlantılı hak sahibi olduklarını, federasyon ile imzalanan sözleşmenin 7/ç-b maddesine göre maç görüntülerinin dakikasının 4.000 USD'ye pazarlanabileceğini, davalı şirketlerin haksız fiilleri sonucu zararlarının 45x4=180.000 USD olup, FSEK'in 68'nci maddesi gereğince bunun 3 katının talep edilebileceğini ileri sürerek, 540.000 USD'nin faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkili Star Digital İletişim A.Ş'nin yayıncı kuruluş olmadığını, sadece uydu platform işletmecisi olduğunu, diğer müvekkilinin 15.09.2001 tarihinde “Star 2” logosu ile yayın yapan kuruluş olmadığını savunarak, her iki müvekkili hakkındaki davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda genel sözleşmenin hakların devri ile hükümsüz hale gelmemesi ve münhasır hak sahipliği devam etmesi nedeni ile her üç davacının da aktif dava ehliyetinin bulunduğu, uydu platform işletmecisinin BK'nın 50. maddesi anlamında yayından sorumlu tutulacağı, bir dakikalık maç yayınının karşılığı olan 4.000 USD baz alınarak yapılan hesaplamanın makul olduğu, FSEK'in 68/1. maddesi uyarınca bu miktarın üç katı tazminat olarak istenebilir ise de dosya

kapsamı ve olayın oluş şekline göre iki kat uygulamanın uygun olduğu gerekçeleri ile 360.000 USD tazminatın faiziyle birlikte davalılardan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine dair verilen kararın davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizin 10.02.2012 günlü ilamında açıklanan nedenlerle davalılar yararına bozulmuştur.

Taraf vekilleri, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 43,90 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 203,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenlerden ayrı ayrı alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 20.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7403, Karar No: 2019/12711, Tarih: 10.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/7403 E.  ,  2019/12711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli kararın 5271 sayılı CMK'nın 34, 230, 232, 289. maddelerine uygun koşulları içermediğine ilişkin tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçu için 5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesinde "altı aydan üç yıla kadar hapis ve onbin güne kadar adli para cezası" yaptırımlarının birlikte öngörüldüğü, kanunda hapisle birlikte öngörülen adli para cezasının gün sayısının alt sınırının gösterilmediği hallerde aynı Kanun'un 52/1. maddesi gereğince alt sınırın beş gün olduğu; somut olayda hapis cezası kanun maddesinde gösterilen alt sınırdan belirlendiği halde, aynı gerekçeyle adli para cezasının, gün sayısının 5 gün yerine 30 gün olarak belirlenmesi suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 165/1 ve 52/1. maddelerine aykırı davranılması sonucu fazla adli para cezasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince istem gibi olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; “5237 sayılı TCK'nın 165/1. maddesi uyarınca hükmolunan temel adli para cezasının 5 gün olarak belirlenmesine, 5 gün adli para cezasının aynı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca mahkemenin takdiri gözetilerek bir gün karşılığı 20,00 TL kabul edilerek sonuç adli para cezasının 100,00 TL olarak belirlenmesine” karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.07.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.