muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9362, Karar No: 2024/12275, Tarih: 22.10.2024

3-Kabul ve uygulamaya göre de;

Anayasa'nın 138/1 inci maddesi hükmü, TCK'nın 61/1 inci maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle aynı Kanun'un 3/1 inci maddesi uyarınca; suçun işleniş biçimi, işlendiği yer ve zaman, meydana gelen tehlikenin ağırlığı göz önünde bulundurularak, hakkaniyete uygun bir ceza tayini gerekirken temel cezanın belirlenmesinde suçun unsurlarının teşdit sebebi olarak nazara alınamayacağı gözetilmeden, TCK'nın 61/3 üncü maddesine aykırı olarak alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle hüküm kurulması,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 07.07.2020 tarihli ve 2019/967 Esas, 2020/612 sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17221, Karar No: 2013/23524, Tarih: 10.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/17221 E.  ,  2013/23524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacılar murisinin, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacılar ile davalılardan ... vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... Kaya tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre, davalı ... vekilinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı eş yararına 13.986,62 TL maddi, 7.500 TL manevi tazminatın, davacı çocuk yararına 2.528,58 TL maddi, 3.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek ve hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

İş kazalarından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davalarında zararlandırıcı olaya neden oldukları ileri sürülen kişi veya kişilerin kusur oranlarının kesin olarak tespiti hem maddi hem de manevi tazminat miktarını doğrudan etkilemesi bakımından önem taşımaktadır. Zira maddi tazminat davalarında sigortalının kazanç kaybının hesaplanmasında davacının kendi kusuru oranında tespit olunan kazanç kaybından indirim yapılacağı gibi yine manevi tazminat davalarında hükmedilecek manevi tazminat miktarının takdirinde tarafların kusur durumu mahkemece öncelikle dikkate alınacaktır.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunun davacısı SGK, davalısı eldeki davalılar olan ve davacının taraf olmadığı rücuan tazminat davasında aldırılan bilirkişi raporu olduğu, eldeki bu davada kusura ilişkin bilirkişi raporu aldırılmadan eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Kabule göre de;

a- Maddi tazminatın hesaplanması sırasında davacı eşin yaşı, çocuk sayısı, sosyal durumu dikkate alınarak ilerde evlenmesi ihtimali bulunmakta ise bir miktar indirim yapılması gerektiği Dairemizin ve giderek Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. Mahkemece hükme esas alınan hesap raporunda sağ eşin evlenme şansının bulunduğunun kabulü ile indirime gidilmesi isabetlidir. Ne var ki davacı eşin hesap tarihinde halen evlenmediği ortadadır. Hal böyle olunca sağ eşin yeniden evlenme ihtimalinin hesap tarihindeki yaşı dikkate alınarak belirlenmesi ve buna göre indirime gidilmesi yerine, olay tarihindeki yaşı dikkate alınmak suretiyle yeniden evlenme ihtimalinin yüksek belirlenmesi isabetsiz olmuştur.

b- Tazminatın saptanmasında; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır. Öte yandan tazminat miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu yönü ise söz götürmez. Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan ve asgari ücretle her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Kuşkusuz, açıklanan zarar ve tazminatın hesaplanması yönteminde, hak sahibi eşin destek süresinin işçinin bakiye ömrü ile sınırlı olacağı, kural olarak, kız çocuklarının köyde oturmaları halinde 18, kentte oturmaları durumunda ise 22 yaşına kadar, erkek çocuklarının ise 18 yaşına kadar destek görecekleri, ancak çocukların içinde bulundukları koşullara göre, yükseköğrenim görebileceklerinin kabulünün gerektiği hallerde 25 yaşına kadar destekten yararlandırılmalarının gerekeceği ve en son olarak da, aktif ve pasif dönemde, elde edilen kazançlar toplamından, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bildirilen peşin sermaye değerinin indirileceği, böylece belirlenen tazminata olay tarihinden itibaren yasal faiz yürütüleceği gibi, hususların göz önünde tutulacağı hukuksal gerçeği de ortadadır.

Somut olayda, davacı çocuğun içinde bulunduğu koşulların özelliğine göre, yükseköğrenim görebileceğinin kabulü ile 25 yaşına kadar destekten yararlandırılması gerekirken, 18 yaşına kadar destekten yararlanacağı kabul edildiği 10.01.2012 tarihli hesap raporunun hükme dayanak alınmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Somut olayda, davacı çocuğun içinde bulunduğu koşulların özelliğine göre, yükseköğrenim görebileceğinin kabulü ile 25 yaşına kadar destekten yararlandırılması gerekirken, 18 yaşına kadar destekten yararlanacağı kabul edildiği 10.01.2012 tarihli hesap raporunun hükme dayanak alınmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olmuştur.

c- Gerek mülga B.K'nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı T.B.K’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin olayın özelliklerini göz önünde tutarak manevi zarar adı ile zarar görene verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır.Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, hükmedilecek tutarın manevi tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda olması gerektiği de söz götürmez.

Bu ilkeler gözetildiğinde davacılar yararına hüküm altına alınan manevi tazminatmiktarlarının az olduğu açıkça belli olmaktadır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, 10.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/6901, Karar No: 2012/6179, Tarih: 30.05.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/6901 E.  ,  2012/6179 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan beraatine dair Elmalı Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.12.2010 gün ve 2009/184 Esas, 2010/298 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi katılan mağdure vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümden sonra, temyiz aşamasında sanık ...'ın 29.01.2012 tarihinde öldüğü Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılmakla, katılan mağdure vekili ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetkiye istinaden 5237 sayılı TCK.nın 64 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkındaki davanın DÜŞMESİNE, 30.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4045, Karar No: 2013/5572, Tarih: 21.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/4045 E.  ,  2013/5572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen ....06.2010 tarih ve 2008/280-2010/301 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen ....03.2013 günü hazırbulunan

davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... Aydın dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü: Davacı vekili, müvekkili sigorta şirketi tarafından sigortalanan işyerine 16.11.2007 tarihinde yağan yağmur sularının dolması sonucu meydana gelen hasar nedeniyle müvekkili tarafından sigortalıya 65.000,00 TL ödemede bulunulduğunu, hasar bedelini ödeyen müvekkilinin sigortalısının haklarına halef olduğunu, müvekkiline sigortalı işyerinde oluşan hasarın tazmini amacıyla davalıya yapılan başvurunun sonuçsuz kaldığını ileri sürerek, 65.000,00 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hasara neden olan olayın doğal afet niteliğinde olduğunu, meydana gelen sel felaketinde müvekkili Kurumun herhangi bir kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı Kurum tarafından yapılan yağmur suyu tesislerinin mevsim normallerindeki yağmur sularını taşımaya elverişli olduğu, bu nedenle davalının yağmur suyu tesislerinin yapılmasında özensiz davrandığından ve kusuru olduğundan söz edilemeyeceği, davalının davaya konu zararın doğmasında kusurunun olmadığı sonucuna varılarak, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, ....03.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınması gereken 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 05,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, ....03.2013 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu, hiçbir teknik veriye temas etmeksizin rizikonun gerçekleşmesine yol açan yağışın doğal afet niteliğinde olduğunu, keza yine davalı kuruluşun sorumlu olduğu yağmur suları tahliye sisteminin ise “normal” koşullar bakımından yeterli olduğunu bildirmiştir. Burada kullanılan “normal koşullar” ve “doğal afet” kavramlarının uluslararası teknik kriterlerinin neler olduğu açıklanmaksızın, yağmur sularının tahliyesi sorumluluğunu taşıyan bir kuruluşun, sadece “normal” yağış rejimine göre bir tahliye sistemi planlamış olmakla sorumluluğunu yerine getirmiş olup olmadığı tartışılmaksızın düzenlenen bir bilirkişi raporu ve bu rapora dayalı olarak verilen mahkeme kararının yeterli kabul edilmesi doğru değildir. Bu nedenlerle, belirtilen hususları içeren inceleme yapılmak üzere yerel mahkeme kararının bozulması görüşünde olduğumdan Daire çoğunluğunun “onama” yolundaki kararına katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2010/38128, Karar No: 2012/49520, Tarih: 27.12.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/38128 E.  ,  2012/49520 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2009/42602

MAHKEMESİ : Akhisar 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/07/2008

NUMARASI : 2008/158 (E) ve 2008/363 (K)

SUÇ : Kasten yaralama, Hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın temyiz itirazının kendisi hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-) Sanık hakkında 20.07.2007 tarihinde katılan S.. S..’a yönelik kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK’nun 170 ve 225. maddelerinde belirtildiği üzere, hükmün konusu iddianame de gösterilen eylemdir. İddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin eylemin dışına çıkılması, dolayısıyla davaya konu edilmeyen bir eylemden dolayı yargılama yapılması ve açılmayan bir davadan hüküm kurulması yasaya aykırı olup bu bakımdan iddianamenin ayrıntılı olması yüklenen suçun unsurlarını oluşturan fiil/fiillerin nelerden ibaret olduğunun hiçbir duraksamaya yer bırakmayacak biçimde açıklanması zorunludur. Böylelikle sanık sorgusundan önce iddianame okunduğunda üzerine atılı suçun ne olduğunu açık ve net olarak anlamalı buna göre savunmasını yapabilmeli ve kanıtlarını sunabilmelidir.

Akhisar Cumhuriyet Başsavcılığının 17.03.2008 havale tarihli iddianamesindeki sanığın katılan S.. S..’e yönelik 20.07.2007 tarihli kasten yaralama teşebbüs eyleminin anlatımına göre, “ele geçmeyen bıçakla üzerine saldırdığı ancak vuramadığı” nın iddia olunması anılan tarihte sanığın katılan Sezai’ye yumrukla vurarak kasten yaralamak suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden iddianame dışına çıkılarak dava konusu yapılmayan eylemden sanığın mahkumiyetine karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nun 225.maddesine aykırı davranılması,

2-) Sanık A.. K.. Hakkında; 21.07.2007 tarihli hakaret ve kasten yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;

a-) Tanıklar, Y.. S.., Saliha Selçik ile N.. Y.., Sultan Kaşan ve A.. K..’ın anlatımları arasındaki çelişkinin yüzleştirilerek giderilmesi, giderilemediği takdirde yöntemince irdelenerek hangi anlatımların hangi nedenle

üstün tutulduğunun belirtilmesi buna göre tüm kanıtlar birlikte tartışılıp değerlendirilerek sanığın eylemlerinin sübutu, gerektiğinde tüm eylemler yönünden haksız tahrik hükümlerinin ve hakaret suçu yönünden teselsül hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı da irdelenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirtilmesi gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

üstün tutulduğunun belirtilmesi buna göre tüm kanıtlar birlikte tartışılıp değerlendirilerek sanığın eylemlerinin sübutu, gerektiğinde tüm eylemler yönünden haksız tahrik hükümlerinin ve hakaret suçu yönünden teselsül hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı da irdelenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirtilmesi gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-) Sanık hakkında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken, 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde sayılan nesnel (objektif) ve öznel koşulların değerlendirilip buna ilişkin gerekçelerin gösterilmesi gerektiği, sanığın adli sicil kaydı dolayısıyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi için aranan 5271 sayılı CMK’nun 231/6-a maddesinde gösterilen, “kasıtlı suçtan mahkum olmama” nesnel (objektif) koşulunun bulunduğu, aynı Yasanın 231/6-c maddesinde gösterilen ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin nesnel (objektif) koşullardan bir diğeri olan suçun işlenmesi ile mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesinde esas alınacak zararın, kanaat verici basit bir araştırmayla belirlenecek maddi zarar olduğu, yakınanın 24.02.2009 tarihli oturumda zararı bulunmadığını ifade etmesi ve davaya yansıyan maddi bir zararın tesbit edilmemiş olması karşısında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi için aranan 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinin 6. fıkrasının a ve c bentlerinde gösterilen nesnel (objektif) koşulların gerçekleştiği gözetilerek; sanık hakkında 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen, “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” öznel (sübjektif) koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken “zararın giderilmemesi” biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 27.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12578, Karar No: 2014/22913, Tarih: 17.11.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/12578 E.  ,  2014/22913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından; 21.04.2014 tarihli temyiz isteğinin reddine dair ek karar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalının temyiz dilekçesinin harcı bulunmadığından temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple temyiz dilekçesinin REDDİNE, oyçokluğuyla karar verildi.17.11.2014(Pzt.)

(Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

Karar, cezaevinde “tutuklu” olan davalıya 27.3.2014 günü tebliğ edilmiş, davalı cezaevinden gönderdiği 4.4.2014 havale tarihli dilekçe ile hükmü temyiz etmiş, herhangi bir harç ve temyiz gideri yatırılmamıştır.Temyiz harca tabi olmakla birlikte, bu dilekçe temyiz defterine de kaydedilmiştir. Temyiz harç ve giderlerinin yatırılmamış olduğunu tespit eden mahkeme; “temyiz isteği harca tabi ise, harç alınmadan temyiz defterine kaydedilen temyiz dilekçeleri hakkkında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesinin kıyas yoluyla uygulanacağına” ilişkin 25.1.1985 tarihyli 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme kararına dayanarak; temyiz eden davalıya, temyiz harç ve giderlerini yatırması için Usulün 434/3. maddesi uyarınca bildirimde bulunmuş, 21.4.2014 günü ek kararla da, “temyiz harç ve giderleri yatırılmadığından kararın temyiz edilmemiş sayılmasına” karar vermiştir. Bu ek karar davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiştir.

Temyiz edilen “kararın temyiz edilememiş sayılmasına” dair olan 21.4.2014 tarihli ek karar; “temyiz harç ve giderlerinin mahkemece yapılan bildirime rağmen yatırılmamış olmasına” dayandığına göre, bu kararın temyizi için ayrıca harç istenemez. Yargıtay'a gönderme giderinin yatırılmış olması yeterlidir (HUMK. m. 432/son). Dosya Yargıtay'a gönderildiğine göre, gönderme gideri yatırılmış demektir. Bu bakımdan ek kararın temyizinin de harca tabi olduğunu kabul eden sayın çoğunluğa katılmıyor, ek karara ilişkin temyiz talebinin incelenebileceğini düşünüyorum.