muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/66, Karar No: 2014/102, Tarih: 27.03.2014

Olayda, müdahil banka vekili, bankada hesabı bulunan müdahil ... adına, sahte düzenlendiği belirlenen senet kullanarak, Fatih 4. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen ihtiyati tedbir kararına dayanılarak, Fatih İcra Müdürlüğünün, 14.12. 2001 günlü yazısına istinaden, müdahil ...'ın banka şubesindeki hesaplarının bloke edildiği ve olaya karışanlar hakkında, suç örgütü oluşturmak, nitelikli dolandırıcılık ve sahtecilik suçları yönüyle şikayetçi olduğu ve vaki şikayet üzerine, sanıklar hakkında, belirtilen bu suçlardan İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinde kamu davası açıldığı ve bu dava ile ilgili İstanbul 3.Ağır Ceza Mahkemesinde yapılan yargılama sırasında, anılan yasada öngörülen dava şartı da gerçekleşmeden mahkemece ‘Türk Ticaret Bankası Karaman Şubesi Müdür yardımcısı olan sanık ... ile ...'ın diğer sanıklarla işbirliği yaparak, sahte senet düzenleyip müştekinin imzasını taklit ederek, Fatih İcra Müdürlüğü'nde sahte senedi icraya koydukları, söz konusu senette borçlu olarak gösterilen müşteki ...'ın adresini de bilerek yanlış gösterip, bu adreste tebligatı yaptırdıkları; gerçekte ise, müştekinin bu durumdan haberinin olmadığı; sonuçta icra takibinin kesinleştirildiği ve bankadaki paranın icra yolu ile takip dosyasına yatırıldığı; Olayın yukarıda anlatılan biçimde gerçekleşmesi durumunun; iddia edildiği gibi sahte senetle bankayı ve icra dairesini vasıta kılarak dolandırıcılıktan ibaret olmadığı ve daha ağır cezayı düzenleyen 4389 sayılı yasanın 22/3 maddesinde belirtilen zimmet suçunu oluşturduğu; 5020 sayılı yasa ile 4389 sayılı yasada yapılan değişikliğe göre ise, 4389 sayılı yasanın 22/3 maddesinde giren eylemlerin yargılamasını, ilgili bankanın olayın gerçekleştirildiği yerdeki şubesinin bulunduğu il ağır ceza mahkemesinin yapması gerektiği için mahkememizin görevsiz olduğu ve görevli ve yetkili mahkemenin Karaman Ağır Ceza Mahkemesi bulunduğu", gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş ise de, mudinin parasının banka şubesinden alınmadığı, eylemin, bankaya karşı gerçekleştirilmeyip, tamamen müdahil ...'a karşı işlendiği ve olayda bankalar kanununa muhalefet suçunun unsurlarının gerçekleşmediği gibi, müdahil banka vekili tarafından verilen temyiz dilekçesinde de, banka çalışanı olan sanık ...'un resmi evrakta sahtecilik suçundan cezalandırılmasının istendiği ve sanıklar yönünden eylemlerinin bankalar kanununa muhalefet suçunu oluşturduğu yönünde bir temyizin de bulunmadığı anlaşılmakla;

İddianamedeki sevk maddeleri ve nitelendirmeye, hükmün konusuna, temyiz kapsamı ve Yargıtay Kanununun Değişik 14.maddesi gereğince temyiz incelemesi Yüksek (11.) Ceza Dairesi'nin görevi dâhilinde olduğu” gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 11. ve 7. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

2797 sayılı Yargıtay Kanununun, 6110 sayılı Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 8. maddesi ile değişik 14. maddesinde;

“Ceza dairelerinde:

a) Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda, açıklamaya itibar edilir.

b) Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir” hükmü yer almaktadır.

Yukarıda belirtilen aşamalar da gözetilerek dosya incelendiğinde;

İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesince verilen ve dava açan belge niteliğindeki görevsizlik kararında yargılama konusu olaya ilişkin yapılan açıklama ve bununla uyumlu olarak gösterilen sevk maddesi 4389 sayılı Kanunun 22/3 ve 765 sayılı TCK'nun 313/1. maddeleri olup, bu suçlardan yaptırımı en ağır olan bankacılık zimmeti suçundan açılan kamu davaları sonucunda kurulan hükümleri temyizen inceleme görevi Yargıtay 7. Ceza Dairesine ait bulunmaktadır.

Diğer taraftan, eylemin gerçekte bankacılık zimmeti suçunu oluşturup oluşturmayacağı temyiz incelemesinin konusunu oluşturmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına karar verilmektedir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 09.12.2013 gün ve 30361-24465 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 7. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 27.03.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4, Karar No: 2009/1800, Tarih: 27.03.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/4 E.  ,  2009/1800 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, İcra ve İflas Kanunu’nun 72. maddesi hükmüne dayalı olarak açılmış olup, davacının davalıya borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 409. maddesi gereğince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş ve karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekilince, mahkemeye mazeret bildirimi 05.02.2008 tarihinde yapılmış ve aynı tarihli oturumda mahkemece, davacı vekilinin mazeretinin kabulü ile duruşma gününün kendisine bildirilmesine karar verilmiştir. Ancak, tebliğ giderinin davacı tarafça karşılanmamış olması sebebiyle belirlenen sonraki oturum gün ve saati davacı vekiline bildirilmeden, 13.05.2008 tarihli oturumda, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 409/I. maddesi hükmü gereğince, dava dosyası işlemden kaldırılmış ve aynı maddenin üçüncü fıkrası hükmü uyarınca da davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, davacı vekilinin mazeretinin kabulü halinde kendisine duruşma gün ve saatinin bildirilebilmesi için tebliğ giderini karşılamasını araması, aksi halde mazeretin kabul edilmemesi gerekirdi. Yukarıda da açıklandığı üzere, davacı tarafça tebliğ gideri karşılanmadığı halde davacı vekilinin mazeretinin kabulüne ve duruşma gün ve saatinin kendisine tebliğine karar verilmiş olduğu halde, gerekli tebliğ işlemi yapılmadan davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru olmamıştır. Bu halde, taraflarca karşılanmayan tebliğ giderinin Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 415. maddesi hükmüne göre tebliğ giderinin ileride haksız çıkacak taraftan alınmak üzere Hazine’den karşılanarak, mazeretin kabul edildiği, duruşma gün ve saatini bildirir şekilde tebliği gerekir. Çünkü, davanın niteliği ve mahkemenin türüne göre, bir yargısal işlem, ancak ya tefhim, ya da tebliğ ile geçerlilik kazanır. Somut olayda da, mahkemenin yargısal işlemi tebliğ ile geçerlilik kazanır. Bu hukuksal sebeplerle, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru olmamış ve öte yandan da Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 73. maddesi hükmü mahkemece ihlâl edilmiştir.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davacı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 27.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7198, Karar No: 2016/8057, Tarih: 05.12.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/7198 E.  ,  2016/8057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Asıl karar: Mahkumiyet

Sanığın adres araştırması sonucu belirlenen adresine 7201 sayılı Kanunun 21/1. maddesi uyarınca yapılan gerekçeli karar tebligatında, " muhatabın komşusunun dışarıya gittiğini beyan eden ve evrakı almaktan imtina ettiğinden TK'nın 21. maddesi gereğince bağlı bulunduğu muhtar imzasına tebliğ edilerek 2 nolu ihbar kağıdı kapısına yapıştırıldı. Durumdan komşusu haberdar edildi" şerhi mevcut olup, Tebligat Kanunu 21/1. ve Tebligat Tüzüğünün 28. maddeleri gereğince haber verilen komşunun isim ve imzasının alınmaması veya isim ve imzadan çekinmesi halinde bu durumun belirtilmemesi sebebiyle 17/03/2011 tarihinde yapılan tebliğ işlemi usulsuz olduğundan 10/04/2015 tarihli ek kararın kaldırılması talebiyle sanığın öğrenme üzerine 08/04/2015 tarihli temyiz başvurusunun süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

I- Anayasanın 2. maddesine göre, Türkiye Cumhuriyeti bir hukuk devletidir. "Hukuk Devleti", her eylem ve işlemi hukuka uygun, insan haklarına saygı gösteren, bu hak ve özgürlükleri koruyup güçlendiren, her alanda adaletli bir hukuk düzeni kurup bunu geliştirerek sürdüren, Anayasa'ya aykırı durum ve tutumlardan kaçınan, hukuku tüm devlet organlarına egemen kılan, Anayasa ve hukukun üstün kurallarıyla kendini bağlı sayıp yargı denetimine açık olan, kanunların üstünde kanun koyucunun da bozamayacağı temel hukuk ilkeleri bulunduğunun bilincinde olan devlettir. Anayasa'nın 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre de "...usulüne göre verilmiş hakim kararı olmadıkça, yine bu sebeplere bağlı olarak gecikmesinde sakınca bulunan hallerde de kanunla yetkili kılınmış merciin yazılı emri bulunmadıkça; kimsenin üstü, özel kağıtları ve eşyası aranamaz ve bunlara el konulamaz."

5271 sayılı CMK’nın Birinci Kitap Dördüncü Kısmında, altı bölüm halinde koruma tedbirleri, bu kapsamda “arama ve elkoyma” işlemine dair usul ve esaslar (m. 116-134) düzenlenmiştir. Ancak ceza yargılamasına dair çeşitli usul hükümleri ile “arama ve elkoyma” gibi koruma tedbirlerine ilişkin hükümlere bir çok özel kanunda da yer verilmiştir. Bunlardan biri de 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'dur. 213 sayılı Kanun'un 359. maddesindeki suçlara ilişkin olarak Cumhuriyet savcısının dava açması, Kanun gerekçesindeki ifadeyle “vatandaşın mali emniyeti mülahazası ile” vergi idaresinin vereceği mütalaaya bağlandığı gibi anılan Kanun'un 142-147. maddeleri arasında “arama” ve “aramalı inceleme”nin usul ve şartları ayrıntılı bir şekilde hükme bağlanmıştır.

213 sayılı Kanun'un 142. maddesi uyarınca "İhbar veya yapılan incelemeler dolayısıyla, bir mükellefin vergi kaçırdığına delalet eden emareler bulunursa, bu mükellef veya kaçakçılıkla ilgisi görülen diğer şahıslar nezdinde ve bunların üzerinde arama yapılabilir. Aramanın yapılabilmesi için:

213 sayılı Kanun'un 142. maddesi uyarınca "İhbar veya yapılan incelemeler dolayısıyla, bir mükellefin vergi kaçırdığına delalet eden emareler bulunursa, bu mükellef veya kaçakçılıkla ilgisi görülen diğer şahıslar nezdinde ve bunların üzerinde arama yapılabilir. Aramanın yapılabilmesi için:

1) Vergi incelemesi yapmaya yetkili olanların buna lüzum göstermesi ve gerekçeli bir yazı ile arama kararı vermeye yetkili sulh yargıcından bunu istemesi,

2) Sulh yargıcının istenilen yerlerde arama yapılmasına karar vermesi, şarttır."

Buna göre, vergi kaçırıldığına delalet eden emarelerin bulunması halinde, vergi incelemesi yapmaya yetkili olanlar, arama yapılmasını gerekli kılan bir yazıyla sulh ceza hâkiminden talepte bulunacak, arama kararının verilmesi halinde de, arama işlemi genel kolluk görevlileri tarafından değil, vergi inceleme elemanları tarafından gerçekleştirilecektir. VUK’nın 7. maddesine göre genel kolluk, talep üzerine sadece gerekli güvenlik önlemlerinin alınmasını sağlamakla yükümlüdür.

VUK'nın 147. maddesinde, “bu bölümde açıkça yazılı olmayan hallerde Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununun arama ile ilgili bulunan hükümlerinin uygulanacağı"nın belirtilmesinden maksat, bu Kanun'un aramaya ilişkin 142-146. maddelerinde açıkça düzenlenen konularda bu hükümlerin, açıkça düzenlenmeyen konularda ise CMK hükümlerinin uygulanmasının sağlanmasıdır.

Ceza muhakemesinde, arama olağan bir koruma tedbiri iken, Vergi Hukuku’nda istisnai, olağandışı bir denetim yoludur. Niteliği itibariyle adli arama olmasına rağmen, bu aramanın genel suç kolluğu tarafından değil, vergi inceleme elemanlarınca yapılabilmesi, vergi suçlarına ilişkin olarak yapılacak aramanın özelliğidir. Bir araç koruma tedbiri olarak vergi araması, vergi incelemesi denetim yolunun ön basamağıdır. Amaç, vergi kaçırıldığını ortaya çıkaracak ve destekleyecek belge ve kayıtların bulunmasıdır.

Ceza usul hukukunda, resen araştırma ilkesi ve vicdani delil sistemi geçerli olup, amaç maddi gerçeğe ulaşmaktır. Maddi gerçek, hukuka uygun elde edilen her türlü delille ispatlanabilir. Anayasa'ya göre, kanuna aykırı olarak elde edilen bulgular delil olarak kullanılamaz (m.38/6). CMK uyarınca, yüklenen suç, ancak hukuka uygun şekilde elde edilmiş olan delillerle ispat edilebilir (m. 217/2). Delil, kanuna aykırı olarak elde edilmişse, reddolunur (m.206/2-a). Hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması, hukuka kesin aykırılık sebebidir (m. 289). Açıklanan pozitif hukuk normları ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun (29.11.2005, 2005/144 Esas, 2005/150 Karar, 17.11.2009, 2009/7-160 Esas, 2009/264 Karar) kararları ile aynı yöndeki Özel Daire Kararları karşısında; “hukuka aykırı biçimde” elde edilen deliller, Türk Ceza Yargılaması Hukuku sisteminde dikkate alınamaz. Bu husus, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesinde yer alan ve Anayasamıza da eklenen (m. 36) adil yargılanma hakkının da gereğidir.

Yukarıda yer verilen Anayasa ve Yasa hükümleri ile 213 sayılı Kanun'un 142 ve devamı maddeleri hükümleri uyarınca somut olay değerlendirildiğinde,

... Valiliği Emniyet Müdürlüğünün 04.05.2006 tarihli ve ... 5. Sulh Ceza Mahkemesinin 2006/331 Müt sayılı kararına istinaden Kaçakçılık ve Organize Suçlar Şube Müdürlüğü görevlilerince yapılan arama sonucunda sahte faturaların ele geçirilmesi sebebiyle vergi incelemesi yapılması, dava şartı olan mütalaanın verilmesi üzerine 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçundan kamu davası açılmıştır. Dosya kapsamından arama kararı ve tutanaklarına rastlanılmayıp, VUK'nın 359/b maddesi kapsamında kalan suçun işlendiğinin tespit edilmesi üzerine, bu aşamada gecikmesinde sakınca bulunduğuna ilişkin bir hâlin varlığı da gösterilmediğine göre, genellikle vergi mükellefleri olan failler için kanun koyucunun öngördüğü ve daha güvenceli olan 213 sayılı Kanun'un 142 ve devamı maddelerindeki özel usule uygun olarak arama ve el koyma işleminin gerçekleştirilmesi, diğer bir ifade ile Cumhuriyet Başsavcılığının, yetkili sulh ceza hâkiminden talepte bulunması ve arama kararı verilmesi halinde arama işlemini vergi incelemeye yetkili olanların gerçekleştirmesine imkân sağlaması gerekirdi.

Bir başka anlatımda, genel hükümlere tabi bir suç ihbarı üzerine, delil elde edilmesi amacıyla CMK uyarınca yapılan arama işlemi sonucunda, vergi suçunun da işlendiğini gösteren delillerin bulunması veya VUK'nın 147. maddesi hükmü karşısında, vergi suçuna ilişkin olmasına rağmen gecikmesinde sakınca bulunan hâllerin varlığı halinde, CMK hükümlerine göre arama işlemi yapılabilir ve bu şartlarda yapılan arama sonucunda elde edilen deliller de hukuka uygun kabul edilebilirdi. Ancak somut olayda VUK’nın 359. maddesi kapsamında olan sahte fatura ticareti yapıldığı tespit edilerek, bu suçun delillerinin elde edilmesi amacıyla arama yapıldığı anlaşılmakta ise de bu arama VUK’nın 142. maddesindeki özel hükümlere uygun olarak gerçekleştirilmediğinden hukuka aykırıdır. Ayrıca, bu yöntemle elde edilen fatura ve diğer deliller hükme esas alınarak sanığın mahkumiyetine karar verilirken, CMK’nın 230/1-b madde ve bendi uyarınca hükmün gerekçesinde “delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin belirtilmesi; bu kapsamda dosya içerisinde bulunan ve hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin ayrıca ve açıkça gösterilmesi” gerektiği de gözetilmemiştir.

Dosya içeriğine göre, hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delillerin değerlendirme dışı tutulması halinde, sanığın cezalandırılmasına imkân bulunmamaktadır. Gerekçeli kararda gösterilen esaslı deliller arasında, vergi tekniği raporu mahkumiyete esas alınmış ise de, VUK hükümleri gözetilmeden dolayısıyla hukuka aykırı arama-elkoyma sonucunda elde edilen deliller üzerinden harekete geçilerek düzenlenen vergi tekniği ve vergi inceleme raporları mahkumiyete esas alınamaz. Diğer yönden, dosyada sanığa ait bir ikrar bulunmamaktadır. Bu itibarla; arama karar ve tutanakları temin edilerek işyerinde yapılan aramanın hukuka uygun olup olmadığı belirlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik soruşturma ve değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

II- Sanığın savunmasında suçlamaları kabul etmediğini ve faturaları eniştesi ...'ın düzenlediğini beyan etmesi, işyerinde arama yapılması neticesinde olayla ilgili oldukları değerlendirilen ... ve Hacı İpek hakkında 30.12.2008 tarihli iddianameyle dava açıldığının görülmesi, ayrıca suça konu faturaları kullanan şirketler hakkında da karşıt inceleme raporları düzenlendiği görülmekle; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi amacıyla; ... ve Hacı İpek hakkında açılan dava dosyası ile sahte faturaları kullandıkları iddia edilen şirketler hakkında dava açılıp açılmadığı araştırılıp açıldığının tespit edilmesi halinde, bu dava dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve mümkünse birleştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde bu davayı ilgilendiren örneklerin onaylı suretlerinin dosya arasına alınması ve gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, faturalar üzerindeki imza ve yazıların sanığın ve ... ile Hacı İpek'in eli ürünü olup olmadığı konusunda bilirkişi incelemesi yaptırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

III- Kabule göre ise;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.12.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3116, Karar No: 2019/3582, Tarih: 08.04.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/3116 E.  ,  2019/3582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-...... sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamade açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; 213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaaya uygun olarak 14.10.2011 tarihli iddianame ile sanık hakkında, “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek” suçundan kamu davası açıldığı, “2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan “sahte fatura düzenlemek” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının birbirine dönüşmeyeceği gözetilmeksizin, hangi takvim yılından verildiği anlaşılamayan sahte fatura kullanmak suçundan hüküm kurularak hükmün karıştırılması,

2-Kabule göre;

a) Sahte fatura kullanma suçunda her takvim yılında işlenen suçların birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda kullanılan sahte fatura eylemlerinin bir bütün halinde zincirleme sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı cihetle, her takvim yılındaki eylemlerin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturacağı gözetilmeden, hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin, TCK'nin 43. maddesi de uygulanmayıp, tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

b) 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, ...... sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 08.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11009, Karar No: 2017/4694, Tarih: 26.09.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/11009 E.  ,  2017/4694 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

1-Olay Yakalama Cumhuriyet savcı Görüşme İkamet Arama Muhafaza Altına Alma Zapt Etme Tutanağına göre; kolluk görevlilerince ihbarda belirtilen sokağa gidildiğinde sanığın kaçmaya başlaması üzerine takip edildiği, sanığın temyize gelmeyen sanık ...’a ait tadilat halinde olan çay ocağına girdiğinde, kolluk görevlilerinin de sanığın peşinden çay ocağına girip sanığı yakaladıkları ve çay ocağında yapılan aramada kapı arkasında gazete kağıdına sarılı vaziyette net 44,31 gram esrar ele geçirildiği, akabinde kolluk görevlilerince ihbarda belirtilen ikamette arama yapılabilmesi için Cumhuriyet savcısından sözlü olarak arama izni alınıp, yapılan aramada da net 1827 gram esrar ele geçirildiği anlaşılan olayda; söz konusu işyeri ve ikameti kapsayacak nitelikte CMK’nın 116, 117 ve 119. maddelerine uygun şekilde alınmış "adli arama kararı" ve “yazılı adli arama emri” bulunup bulunmadığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Hakkında yeterli delil bulunmadığı aşamada diğer sanık ...’ın ikametinde ele geçen uyuşturucu maddenin kendisi tarafından oraya konulduğunu beyan ederek kendi suçunun ortaya çıkmasına hizmet ve yardım eden sanık hakkında TCK'nın 192. maddesinin 3. fıkrasında yer alan etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve E.2014/140; K.2015/85 sayılı kararının 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 26/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.