muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/11567, Karar No: 2018/17881, Tarih: 06.09.2018

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Dosya içeriğine göre davacı işçinin ... Kereste Fabrikası isimli iş yerinde özelleştirme nedeniyle kapatıldığı 12.03.1996 tarihine kadar çalıştığı, fabrikanın özelleştirilmesi nedeniyle ihbar ve kıdem tazminatları ödenmek suretiyle iş sözleşmesi feshedildikten sonra özel sektörde muhtelif işverenler nezdinde çalıştığı, yaklaşık 6 yıl sonra 29.08.2002 tarihinde davalı kurumda işe başladığı anlaşılmaktadır.

Davacının iş sözleşmesinin özelleştirme nedeniyle feshedildiği ve davalı kurumda işe başladığı tarihte yürürlükte bulunan 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamalarının Düzenlenmesine ve Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 22. maddesinde özelleştirme programına alınan, özelleştirilen, faaliyeti durdurulan, küçültülen, kapatılan veya tasfiye edilen kuruluşlarda çalışanlardan diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilecek personeli 657 sayılı Devlet Memurları Kanununa tabi personel ile sözleşmeli personel (kapsam dışı personel dahil) olarak sınırlamıştır. Belirtilen personel arasında sayılan kapsam dışı personel, iş sözleşmesine tabi olmakla birlikte toplu iş sözleşmesi kapsamı dışında bırakılmış personeli ifade etmektedir.

18.05.1983 tarih ve 83/6750 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlüğe konulan Kamu Kurum ve Kuruluşlarının Daimi Kadrolarına İlk Defa İşçi Olarak Alınacaklar Hakkında Uygulanacak Sınav Yönetmeliği’ne geçici 2. maddenin eklenmesine ilişkin değişiklik yönetmeliği 02.07.2002 tarihli Bakanlar Kurulu Kararı ile kararlaştırılmış ve bu değişiklik yönetmeliği 18.07.2002 tarih ve 24819 sayılı Resmi Gazete yayımlanarak yürürlüğe girmiştir. Yönetmeliğe eklenen geçici 2. maddede “4046 sayılı Özelleştirme Uygulamalarının Düzenlenmesine ve Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun uyarınca, özelleştirme kapsamına alınan (iştirakler hariç) kuruluşların sürekli işçi kadrolarında özelleştirmenin yapıldığı tarihte çalışmakta olanlardan, bu kuruluşların süreli veya süresiz kapatılması veya tasfiye edilmesi nedeniyle hizmet akitleri sona erenler ile özelleştirme sonunda, yeni işverenin iflası veya sair nedenlerle üretimin durdurulması veya hizmet akitlerinin haklı neden olmaksızın feshedilmesi nedeniyle işsiz kalan işçiler ve hizmet akitleri haklı nedenden dolayı kendileri tarafından feshedilen işçilerden, 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu hükümleri gereğince hizmet ve prim ödeme sürelerine göre emeklilik veya yaşlılık aylığına hak kazanamayanların, her hangi bir işte hizmet akdine dayalı olarak çalışmamaları ve 02.09.1971 tarih ve 1479 sayılı Kanun uyarınca sigortalı olmamaları şartıyla, ilgililerin talepleri üzerine, en çok 1800 kişiyi aşmamak üzere, genel bütçeye dahil daireler ve katma bütçeli idareler ile kamu kurum ve kuruluşlarının işçi kadrolarına 31.08.2002 tarihine kadar yapılacak atamalarda, Yönetmeliğin ek 1 ve ek 3’üncü maddeleri hükümleri uygulanmaz” hükmü düzenlenmiştir.

Somut olayda, davacı işçi iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte nakle tabi personel olmadığı konusunda tereddüt bulunmamaktadır. Bu nedenle davacı hakkında nakil prosedürü işletilmemiştir. Yukarıda sözü edilen Yönetmeliğin geçici 2. maddesi personelin nakli veya devrini değil, ilk defa işe alınmasını düzenlemiştir. Davacı anılan hüküm uyarınca davalı kurum tarafından ilk defa işe alınanlara ilişkin usulle işe alınmıştır. Başka bir anlatımla davacı açıktan atama ile yeni bir iş sözleşmesi ile işe başlatılmıştır. Mevcut delillere göre iş sözlemesi tazminatları ödenmek suretiyle sona eren ve özel sektörde muhtelif iş yerlerinde çalışıp yaklaşık altı yıl sonra işe başlatılan davacının naklen veya devren gelen işçi olarak nitelendirilmesi mümkün değildir.

Belirtmek gerekir ki, iş sözleşmesi niteliği itibariyle özel bir hukuk sözleşmesi olduğundan aynı veya başka bir kamu kurumunda geçen çalışma sürelerinin ücretin belirlenmesinde dikkate alınması gerektiğini düzenleyen herhangi bir düzenleme bulunmamaktadır. Taraflar asgari ücretten aşağı olmamak kaydıyla bireysel iş sözleşmesi veya toplu iş sözleşmesi ile ücreti serbestçe kararlaştırabilirler.

Davalı kurumun tarafı olduğu 9. Dönem Toplu İş Sözleşmesinin geçici 3. maddesine göre “iş yerine işçi alınması halinde, yürürlükteki asgari ücret ve iş yerinde uygulanmakta olan ücret skalası, pozisyonlarının ilk kademe ücreti dikkate alınmak şartıyla işe giriş ücreti taraflarca belirlenir” hükmü yer almakta ise de, davacının davalı kurum tarafından işe alınmadan önce davalı kurum ve ... Sanayi ve Hizmet Sektörü Kamu İşverenleri Sendikası ile Türkiye ... Sendikası arasında imzalanan 26.08.2002 tarihli protokolde davacının davalı iş yerindeki işe başlama tarihinde yürürlükte bulunan 9. Dönem toplu iş sözleşmesinde öngörülen nitelik talimatındaki esaslar ile geçici 3. maddesinin uygulanmaması kararlaştırılmıştır.

Davacı işçinin davalı kurumda ilk defa açıktan işe alınan işçi olması nedeniyle toplu iş sözleşmesinin 47. maddesinde yer alan "işçi statüsü dışından veya hariçten bir pozisyonun girişi sınavına girerek başarı göstermiş ve atama işlemi yapılmış olan işçi, alınacağı pozisyonun ilk derecesinin birinci kademesine o pozisyon için öngörülen dönem süresince aday olarak oturtulur" hükmü çerçevesinde işe başlatıldığı anlaşılmaktadır.

İşyerinde uygulanan 17. Dönem Toplu İş Sözleşmesinin geçici 2.maddesinde " Bu toplu iş sözlemesinin imza tarihinden sonra başka kamu kurumlarından hakları ile beraber devredilen işçilerin bu sözleşmeden doğan her türlü hak ve menfaatlerinin hesaplanmasında devredildiği iş yerinde geçen çalışma süresi bu iş yerinde geçmiş gibi dikkate alınır. Ancak, yapılacak intibak bu toplu iş sözleşmesinin imza tarihinden itibaren ileriye doğru hüküm doğuracak olup bu işçilere intibak nedeniyle bu toplu iş sözleşmesinin imza tarihinden geriye doğru herhangi bir fark ödemesi yapılmayacaktır.

Başka kamu kurumlarından her türlü işçilik alacaklarını alarak gelenlere bu hüküm uygulanmaz" kuralı öngörülerek açıktan atananlara ilişkin durum daha açık bir şekilde düzenlenmiştir.

Davalı işverence kanun, yönetmelik ve protokol hükümlerine uygun olarak davacının işe giriş ücretinin belirlendiği anlaşılmakla, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ve İlk Derece Mahkemesinin kararının yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 06.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6390, Karar No: 2011/23060, Tarih: 21.11.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/6390 E.  ,  2011/23060 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 11. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/12/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Borçlu vekili imza itirazında bulunarak takip konusu çekte bulunan keşideci imzalarının müvekkillerine ait olmadığını, takibe konu edilen çeklerin müvekkilinin elinden çalınmış olduğunu ve takibe konulduğunu ileri sürerek takibin durdurulmasını ve % 40 oranında tazminatın alacaklıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, bilirkişi raporunda belirtilen “inceleme konusu 3397904 nolu çekte D. O. San. ve Tic. A.ş adına atılı keşideci imzası ile 3397901 ve 3397902 nolu çeklerde D. O. San. ve Tic. A.Ş adına atılı keşideci imzalarının aynı elin ürünü olduğu” gerekçesiyle imzaya itirazının reddine ve İİK 170/3 madde gereği takip konusu alacağın % 40'ı oranında tazminatın ve aynı yasa hükmü gereğince % 10'u oranında para cezasının borçludan tahsiline karar verilmiştir.Dosyada bulunan 8.6.2009, 26.4.2010 ve 13 10.2010 tarihli üç bilirkişi raporunda da takip konusu çekteki imzaların borçlu şirket yetkililerine ait olmadığı belirtilmiştir. Buna rağmen sadece itiraz konusu çekteki imza ile borçlunun ödediği iddia edilen başka çeklerdeki imzaların benzer olduğu gerekçe gösterilerek imza itirazının reddi ve borçlunun tazminata mahkum edilmesi doğru değildir. Zira başka çeklerin ödenmiş olması, itiraz konusu çekteki imzanın borçlu şirket yetkilisine ait olduğunu göstermez. Dolayısıyla borçlunun imza itirazının kabulü yerine aksi düşünce ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21/11/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1381, Karar No: 2015/4047, Tarih: 23.03.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/1381 E.  ,  2015/4047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın ... Blok Kesme Makinesi, Yükleme boşaltma robotu, motorlu konveyor teslimi, makinelerin montajı, teknisyen temini işini konu alan eser sözleşmesinden kaynaklanan alacağa ilişkin ihtiyati haciz isteminden kaynaklanmakta olup, dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 15.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 23.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13563, Karar No: 2014/18414, Tarih: 26.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/13563 E.  ,  2014/18414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL (KAPATILAN) 29. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2011/63-2013/134

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) 29. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 23/05/2013 tarih ve 2011/63-2013/134 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl davada davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin yabancı ortaklı ...Fuarcılık A.Ş'nin hissedarları olduğunu, davalılardan M. B..'in Genel Müdür, K.. B..'nın denetçi, diğer davalıların 3 kişilik yönetim kurulu üyelerinden ikisi olduğunu, yönetimin üçüncü üyesi H.. Ü..'ın müvekkillerinden Ayca'nın eşi, Selen'in babası olduğunu ve diğer iki yönetici davalıların kasıtlı davranışları nedeniyle yönetime katılamadığını, şirketin anılan 2 yönetici ve bunlarca yetki verilen genel müdür davalı tarafından idare edildiğini, davalıların şirketi zarara uğratıp, tasfiyeye sürüklediklerini, defterlerin usulüne uygun tutulmadığını, kasıtlı olarak vergilerin ödenmediğini, fazla vergi yükünün doğmasına neden olduklarını, alacakların takip ve tahsil edilmediğini, gereksiz ve fazla harcamalar yapıldığını, yabancı ortağa fahiş miktarda ve nedeni belli olmayan ödemeler yapıldığını, sermaye tüketildiğini, zararın büyütüldüğünü, davalılardan denetçinin yasal denetim görevini yerine getirmediğini ileri sürerek, şimdilik 10 milyar liranın davalılardan müteselsilen tahsilini ve şirkete ödenmesini, kayyım atanmasını talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, zarar bulunmadığını, iddiaların soyut olduğunu, davalıların ibra edildiklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada, davacılar aynı istemde bulunmuşlardır.

Davalılar, aynı savunmayı tekrarlamışlardır.

Davalılar vekili, zarar bulunmadığını, iddiaların soyut olduğunu, davalıların ibra edildiklerini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Birleşen davada, davacılar aynı istemde bulunmuşlardır.

Davalılar, aynı savunmayı tekrarlamışlardır.

Mahkemece, tüm dosya kapsamı ve uyulan bozma ilamı doğrultusunda, ... Fuarcılık A.Ş'nin 2002 yılına ait defterlerinin usulüne uygun tutulmadığı, delil niteliği taşımadığı, davada şirket zarara uğratıldığından davacıların da bu yönde zarar gördüklerinin belirtilmiş olmasına göre öncelikle oluşan şirket zararının nereden kaynaklandığının bilinmesi gerektiği, şirketin mevcut sermayesinin şirket bünyesinde korunmamış olmasının TTK'nın 324. maddesine göre bu yönde karar alınması gerektiği, tasfiye halindeki ...Fuarcılık A.Ş'nin 1997-2001 yıllarına ait cari defterlerinin ibraz edilmemesinden dolayı davacı taleplerinin incelenemediği, yönetim kurulu üyelerinin şirkete karşı sorumluluğunun ibra kararı verilmiş olması halinde ortadan kalkacağı, dava dosyasına göre 11/05/2011 tarihli genel kurul tutanağından ve 22/03/2002 tarihli olağan genel kurul toplantı tutanaklarından yönetim kurulu üyelerinin açık ibra yapılarak aklandıklarının görüldüğü ancak bilançonun gerçek durumunun görülmesini engelleyen bir takım olguların bulunup bulunmadığının tespiti yönünden mali müşavirin yapacağı inceleme ile durumun açıklığa kavuşacağı, ancak TTK hükümlerine göre yasal ticari defterlerin saklama süresi 10 yılla sınırlı olup, 6102 sayılı TTK'nın 82. maddesinde de bu sürenin yine 10 yıl olarak korunduğu, bu esas içinde anılan yıllara ilişkin defterlerinin incelenmesinin mümkün olmadığı, İstanbul Asliye 10. Ticaret Mahkemesi dosyasındaki alınmış rapor ile yine aynı mahkemenin 2009/177 esas, 2010/203 karar sayılı 11/09/2012 tarihli kararında 22/03/2002 tarihli olağan genel kurulun ve 20/06/2002 tarihli şirketin tasfiye kararının alındığı, olağanüstü genel kurulun iptali davasının red ile sonuçlanıp, temyiz sonucu onandığı, bu dosyada ..Fuarcılık A.Ş'nin hesap ve kayıtlarının ayrıntılı şekilde ele alınıp incelendiği, somut dava ve kesinleşen diğer davalarda şirketin tüm defterleri tasfiyeye giren şirket tasfiye memuru tarafından ibraz edilip raporlar bunlara göre düzenlendiği, İstanbul Asliye 10. Ticaret Mahkemesi dosyasında şirket kayıtlarındaki yabancı ortak alacakları ve ibraların ve diğer işlemlerin doğruluğu sabit görülerek davaların reddine ait kararların Yargıtay aşamasından geçerek kesinleşmiş olduğu gerekçesi ile davalılara yönelik sorumluluk ve zarar taleplerini içeren asli dava kanıtlanamadığından reddine; birleşen dosya yönünden 20/09/2005 tarihinde verilen "davanın açılmamış sayılması"na ilişkin karar da kesinleştiğinden bu konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı asıl davada davacılar vekili temyiz etmiştir.

Kararı asıl davada davacılar vekili temyiz etmiştir.

Temyize konu asıl dava, TTK'nın 309'uncu maddesine dayalı tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece Dairemiz bozma ilamına uyularak, yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmiş ise de, bozma ilamında da ayrıntılı şekilde açıklandığı üzere, davacılar vekilinin somut iddiaları üzerinde değerlendirme yapılmamış, kesinleşen İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2009/177 Esas 2010/203 Karar sayılı dosyasında şirket hesap ve kayıtları üzerinde ayrıntılı şekilde inceleme yapıldığı belirtilmiş, ayrıca bozma sonrası alınan bilirkişi raporunda gerçek durumun ancak mali konularda uzman bilirkişilerce yapılacak inceleme neticesinde açıklığa kavuşturulabileceği beyanen ortaya konulmuş olmasına rağmen, mahkemece ticari defterlerin kanunen saklanması için öngörülen 10 yıllık sürenin dolduğu gerekçesi ile defterler üzerinde inceleme yapılmamıştır. Davacılar vekili temyiz dilekçesinde, ticari defterlerin tasfiye halindeki şirket tasfiye memurları yed'inde bulunduğunu beyan etmiştir. Bu itibarla mahkemece, Dairemizin 2006/824 Esas 2007/3848 Karar sayılı bozma ilamında ayrıntılı şekilde açıklanan hususlarda inceleme yapılarak, oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile asıl davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün temyiz eden davacılar yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün temyiz eden davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden asıl davada davacılar A.. Ü.. ve S.. Ü..'a iadesine, 26/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/14792, Karar No: 2015/11829, Tarih: 26.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/14792 E.  ,  2015/11829 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Karapınar Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2015

NUMARASI : 2015/399-2015/373

TALEP EDEN : Ereğli B Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü

HÜKÜMLÜ : R.. B..

Vesayet hukukuna ilişkin davada Ereğli (Konya) Sulh Hukuk ve Karapınar Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya kapsamından, Ereğli (Konya) Sulh Hukuk Mahkemesince hükümlünün nüfus kayıtlarına göre, cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin “G.. O.. P.. Mah. E.. Sok. No:.. İçkapı No:.. K..” olduğu gerekçesiyle, Karapınar Sulh Hukuk Mahkemesince de, hükümlünün cezaevine girmeden önce ”.. Karayolu Üzeri A.. Kavşağı E.. Petrol E../K..” adresinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş ise de; mahkemece kolluk araştırması yapılmadığı ve hükümlünün beyanının alınmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece hükümlünün cezaevine girmeden önceki son ikamet adresinin tespiti için kolluk gücü ile araştırma yapılması, hükümlünün bulunduğu cezaevine müzekkere yazılarak hükümlünün beyanının alınması suretiyle cezaevine girmeden önceki ikamet adresinin belirlenmesi, daha sonra merci tayini incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 26/11/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16212, Karar No: 2015/1885, Tarih: 13.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/16212 E.  ,  2015/1885 K.**

**"İçtihat Metni"**

ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/05/2014 tarih ve 2013/396-2014/194 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından emtia nakliyat sigorta poliçesiyle sigortalanan deri eldiven cinsi emtianın davalılar tarafından Çin Halk Cumhuriyeti'nden İstanbul'a taşımasının gerçekleştirildiğini ancak teslim sırasında ürünün hasarlandığının belirlendiğini, müvekkili tarafından hasar bedelinin dava dışı sigortalıya ödendiğini, davalıların taşıyan sıfatı ile sorumluluklarının olduğunu, davalı acentenin aynı zamanda navlun faturasını bizatihi kendisinin keşide etmesi suretiyle taşıyıcı sıfatının bulunduğunu, davalılar hakkında yapılan icra takibinin itiraz üzerine durduğunu ileri sürerek, davalıların itirazının iptali ile takibin devamına, takip konusu alacağın %20'sinden aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatının davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, tanzim edilen konişmentonun arka yüzünde taşıma nedeniyle ortaya çıkacak ihtilafların çözümüne ilişkin olarak yetki şartının mevcut olduğunu, buna göre her türlü uyuşmazlık bakımından yetkili mahkemenin İngiliz mahkemeleri olduğunun ve ihtilafa İngiliz hukukunun uygulanacağının belirlendiğini ileri sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamından, dava konusu uyuşmazlığın yabancılık unsuru taşıması, yerel mahkeme yetkisinin münhasır yetki esasına göre düzenlenmemiş olması, uyuşmazlığın akdi borç ilişkisinden doğması ve bu suretle MÖHUK 47.madde gereğince yetki anlaşmasının geçerli olması, konişmentoyu ciro ile alıp taşıyana ibraz ile yükü teslim anında kullanan davacının sigortalısı gönderilenin konişmentonun şartları ile bağlanmış olması (Y.H.G.K'nın 01/02/1995 tarih 1994/11-765 esas 1995/39 sayılı kararı), konişmentonun 26.maddesine yetki ve uygulanacak hukuka ilişkin konulan yazılı şartın geçerli ve bağlayıcı olması karşısında tarafları bağlayıcı ve geçerli yetki şartı bulunduğu gerekçesiyle, davalı tarafın milletlerarası yetki itirazının kabulü ile dava dilekçesinin yetkisizliği nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı deliller ile gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7012, Karar No: 2014/8348, Tarih: 06.05.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/7012 E.  ,  2014/8348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Orhangazi 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/05/2013

NUMARASI : 2012/823-2013/428

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dava konusu taşınmazın Orhangazi İlçe Merkezine ve Bursa-Yalova-İstanbul yoluna yakın olup, yakın çevresinde çok sayıda otel, motel, sosyal tesisler ve çeşitli fakbrikalar bulunduğu, belediye hizmetlerinden kolayca yararlanılabilecek konumda olduğu, çevresinde hızlı yapılaşma bulunduğu, Orhangazi ilçesinin ihracat merkezi özelliği taşıdığı, dünya ülkelerine ihracat yapan yaş meyve ve sebze firmaları, soğuk hava depolarının bu bölgede bulunduğu gibi hususların tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde %40 oranında objektif değer artışına neden olabileceği düşünülmeden %25 oranında objektif değer artışı ugulayan bilirkişi kurulu raporuna göre hüküm kurulmuş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 06.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.