muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/6034, Karar No: 2022/10177, Tarih: 30.06.2022

-KARŞI OY GEREKÇESİ-

1. Çoğunluk ile aradaki temel uyuşmazlık prime esas kazancın (ücretin) tespitinde, aylık ücret tutarının6100 sayılı HMK.’un 200 ve 202. Maddelerinde belirtilen sınırları aştığı takdirdeyazılı delille kanıtlanması gerekip gerekmediği” noktasında toplanmaktadır.

2. Yerel mahkemece yapılan yargılama sonunda emsal ücret araştırması ve davacının da kıdemli olduğunu belirterek “tanık beyanları, banka hesap hareketleri ve bilirkişi raporu birlikte değerlendirildiğinde, davacının davalı şirkete ait 1094895-034 sicil numaralı ve 1318719.034 sicil numaralı işyerlerinden kuruma bildirilenler dışında hüküm fıkrasında belirtilen ücretlerle daha çalıştığı tanık beyanları, banka hesap hareketleri ve bilirkişi raporu birlikte değerlendirildiğinde, davacının davalı şirkete ait 1094895-034 sicil numaralı ve 1318719.034 sicil numaralı işyerlerinden kuruma bildirilenler dışında hüküm fıkrasında belirtilen ücretlerle daha çalıştığı” gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

3. Kararın davalı ve feri müdahil kurum tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince “Personel Maaş Çizelgesi isimli belgede davacının maaşının 10.480,00 TL olduğunun yazılı olduğu, 1.400,00 TL'nin bankadan ödendiği, 9.080,00 TL 'nin elden ödendiğinin yazılı olduğu, şirket anteti ve ...ın imzasının bulunduğu,tanıkların maaşın asgarisinin bankadan yatırıldığını,kalan kısmının çizelgeye imza atılarak ödendiğini beyan ettikleri,davacının ücretinin yazılı delil ve tanık beyanları ile doğrulandığı,mahkeme kararının yerinde olduğ” gerekçesi ile tarafların istinaf istemlerinin reddine karar verilmiştir.

4. Kararın temyizi üzerine çoğunluk görüşü ile prime esas kazancın gerçek ücret üzerinde belirlenmesi gerektiği kabul edilmekle birlikte “dava konusu somut olayda talep edilen dönemle ilgili öncelikle ücret ödemesine ilişkin yazılı delilin veya banka kaydının olup olmadığı araştırılmalı, varsa bu bilgi ve belgelerde celp edilmeli, varsa banka kayıtları ile kuruma bildirilen dönem bordroları karşılaştırılarak inceleme yapılmalı, ücretin ispatı konusunda yazılı delil arandığı şayet yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belge ya da bilgi bulunması halinde tanıkla da ispatın mümkün olabileceği hususları göz önüne alınarak varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmesi gerektiği, işverenden sadır olmayan davacı ve işçiler imzasını içeren personel maaş çizelgesinin yazılı delil olmadığı, yazılı delil başlangıcı da kabul edilemeyeceği” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

5. Çoğunluk görüşüne aşağıda açıklanan gerekçeler ve özellikle sosyal güvenlik hakkının vazgeçilmez hak ve kamu düzeninden olması, resen araştırma ilkesinin geçerli olması, bordronun 4857 sayılı İş Kanunu, 6098 sayılı TBK ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu hükümleri ile 6100 sayılı HMK hükümlerine göre senet niteliğinin bulunmaması karşısında katılınmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2021/15149, Karar No: 2024/8554, Tarih: 10.07.2024

**5. Ceza Dairesi         2021/15149 E.  ,  2024/8554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/68 E., 2021/383 K.

SUÇ : Basit zimmet

HÜKÜM : Mahkumiyet (sanık ... hak.), beraat (sanık ... hak.)

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama, düzeltilerek onama

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklardan ...’ın suç tarihi olan 2011 yılı Eylül ayında Sarıcakaya İmam Hatip Lisesinde pansiyondan sorumlu müdür yardımcısı, ...’in ise aynı okulda hizmet alımı ile sözleşmeli pansiyon görevlisi olarak çalıştığı, suç tarihinde okul pansiyonuna 100 adet yeni kullanılmamış yatak geldiği, sanık ...'in haklarında HAGB kararı verilen inceleme dışı sanıklar ..., ... ve ... ile birlikte sanık ...'tan depoda bulunan okula ait yatakları ihtiyaç sebebiyle istedikleri, sanık ...'ın buna müsaade ettiği, sanık ... ile diğer üç kişinin depoda bulunan eski yataklar yerine yeni olduğu açıkça belli olan yatakları aldıkları, 2012 yılı Aralık ayında depoda yapılan sayımda yatakların eksik olduğunun anlaşıldığı somut olayda; sanık ...'ın aşamalardaki savunmalarında; demirbaştan düşümü yapılacak eski yatakları kastetmesine rağmen sanık ... ve diğerlerinin yanlış anlayarak yeni yatakları aldığını, suç kastının olmadığını beyan ettiği, sanık ...'in ise sanık ...'ın yatakları alabilecekleri sözü üzerine yatağı aldığını, suç kastının olmadığını savunduğu, yatakların naylonlu bir şekilde iade edildiği, her ne kadar basit zimmet suçundan dava açılmış ise de; mevcut deliller ve beyanlar karşısında kamu görevlisi olan sanık ...'ın zimmet kastının olmadığı, sübut bulan eyleminin görevi kötüye kullanma suçuna vücut vereceği, sanık ...'in eyleminin ise görevi kötüye kullanma suçuna iştirak niteliğinde olduğu ve görevi kötüye kullanma suçunun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 257. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 12 yıllık ilaveli dava zamanaşımı süresine tabi olduğu, suç tarihi olan 2011 yılı Eylül ayı ile inceleme günü arasında ilaveli dava zamanaşımı süresinin gerçekleştiği anlaşıldığından, hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilmek suretiyle CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca sanıklar hakkında açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE 10.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/955, Karar No: 2014/17699, Tarih: 07.07.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/955 E.  ,  2014/17699 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/321435

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/07/2013

SUÇ : Mühürde sahtecilik

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- TCK.nun 202/2. maddesinde tanımlanan suçtan zarar görmeyen N.. Ş..nin davaya katılma hakkı bulunmadığı ve mahkeme tarafından katılma kararı verilmiş olmasının hükmü temyiz hakkı vermeyeceğinden şirket vekilinin temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

II- Katılan P.. G.. M.. vekilinin temyiz istemi üzerine yapılan incelemeye gelince;

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, 10.11.2008 tarihli bilirkişi raporunda suça konu mührün bulunduğu zarfta bulunan yazıların sanığa ait olduğunun belirtildiği; 11.03.2013 tarihli bilirkişi raporunda ise zarf üzerinde bulunan yazıların sanığa ait olmadığının belirtilmesi karşısında dosyanın kül halinde Adli Tıp Kurumu Başkanlığına gönderilerek her iki rapor arasındaki çelişki giderilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 07.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6299, Karar No: 2024/4636, Tarih: 12.06.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/6299 E.  ,  2024/4636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 42. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/2547 E., 2023/445 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2018/588 E., 2020/74 K.

Taraflar arasındaki boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davaların kabulüne, tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine, ziynet alacağının aynen iadesine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı erkek vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiş, ziynet alacağı davası yönünden hükmün kaldırılmasına, belirtilen eksikliklerin giderilmek üzere Mahkemesine gönderilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; davalı erkeğin sürekli hakaret ettiğini, küfür ettiğini, annesine de hakaret edip evden kovduğunu, kadının dışarı çıkmasına izin vermediğini, ölümle tehdit ettiğini iddia ederek 4721 sayılı Türk Medeni Kanun'un (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesi gereğince davasının kabulüne tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye verilmesine, baba ile çocuk arasında kişisel ilişki tesis edilirken baba yanında yatılı kalmayacak şekilde, anne ya da bir pedegog eşliğinde saatlik olarak görüş verilmesine, kadın ve çocuk yararına ayrı ayrı aylık 1.000,00 TL tedbir, iştirak ve yoksulluk nafakasına, düğünde takılan ve davalı tarafından el konulan 121 gram altının iadesine, şimdilik 1.000 TL maddî tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davacı erkek vekili cevap ve ikinci cevap dilekçesinde özetle; iddiaları asılsız olduğunu, kadının doğumdan sonra çocuğu da bırakarak evi terk ettiğini, ailesinin etkisinde kaldığını ileri sürerek davanın reddine, erkek yararına 10.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davacı erkek vekili cevap ve ikinci cevap dilekçesinde özetle; iddiaları asılsız olduğunu, kadının doğumdan sonra çocuğu da bırakarak evi terk ettiğini, ailesinin etkisinde kaldığını ileri sürerek davanın reddine, erkek yararına 10.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin kadının annesine hakaret ettiği, kadını zorla ortak konutta tutmaya çalıştığı, boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin tam kusurlu olduğu gerekçesi ile 4721 sayılı Kanun’un 166 ncı maddesi gereğince davaların kabulüne, tarafların boşanmalarına, velâyetin anneye verilmesine, kadın yararına 1.000,00 TL maddî tazminata, kadın ve çocuk yararına ayrı ayrı aylık 200,00 TL tedbir, iştirak ve yoksulluk nafakasına, kadının ziynet eşya alacağına ilişkin davasının kabulü ile 22 ayar 6 adet toplam 121 gram ağırlığındaki bileziğin aynen iadesine, erkeğin manevî tazminat isteğinin reddine karar verilmiştir. karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; tanıklarının beyanlarının çelişkili olduğunu, tarafların uygun bir ortamda psikolog veya başka bir uzman eşliğinde görüşmeleri halinde bu evliliğin kurtulacağını ileri sürerek kararın tümü yönünden kaldırılmasını, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; tanıklarının beyanlarının çelişkili olduğunu, tarafların uygun bir ortamda psikolog veya başka bir uzman eşliğinde görüşmeleri halinde bu evliliğin kurtulacağını ileri sürerek kararın tümü yönünden kaldırılmasını, yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince erkeğe kusur olarak yüklenen davacıyı zorla ortak konutta tutmaya çalıştığı vakıasının ispatlanmadığı, ispatlanmayan vakıanın kusur olarak yüklenilmesinin mümkün olmadığı, belirlenen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlara göre yine de erkeğin tam kusurlu olduğu; tarafların SGK hizmet dökümüne göre, kadının 12.09.2022 tarihinden itibaren düzenli olarak çalışmaya başladığı, boşanma ile yoksulluğa düşmeyeceğinin anlaşıldığı; kadın tarafından talep edilen ziynetlerin ayar, gram ve değerlerinin kararda yer almadığı, bu haliyle denetime elverişli olmadığı, Mahkemece kadının talebinin açıklattırılarak, akabinde dosyanın kuyumcu bilirkişiye verilerek dava tarihi itibariyle talep edilen ziynetlerin dava tarihi itibariyle değer tespitini yaptırmak ve tespit edilen değere göre davacıya nisbi harç tamamlattırılarak yargılamaya devam edilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulmasının hatalı olduğu gerekçesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin ikinci alt bendi gereğince davalı erkek vekilinin istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle ; kusurun gerekçesinin düzeltilmesine, kadının yoksulluk nafaka talebinin reddine; erkek vekilinin diğer itirazlarına konu istinaf başvurularının 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin birinci alt bendi gereğince esastan reddine; 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin üç numaralı alt bendi gereğince erkeğin ziynet alacağına yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile, esası incelenmeden İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılmasına, açıklandığı şekilde ziynet alacağı davasının yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, kararın kaldırılma nedenine göre, ziynet alacağına yönelik sair istinaf itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ziynet alacağı yönünden kesin olarak karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı kadın vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; kusur belirlemesinin ve yoksulluk nafaka talebinin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kusur belirlemesi ile yoksulluk nafakası yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı kadın vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; kusur belirlemesinin ve yoksulluk nafaka talebinin reddine karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının kusur belirlemesi ile yoksulluk nafakası yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı erkek vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; istinaf başvuru dilekçesini tekrarlamakla birlikte davanın kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının tümü yönünden bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, davanın kabulüne karar verilmesinin hatalı olup olmadığı, kadın yararına tazminat ve nafaka koşullarının oluşup oluşmadığı, miktarlarının uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesi, 174 üncü ve 175 inci maddesi, 330 uncu maddesi, 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre tarafların aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.Velâyeti anneye bırakılan 27.07.2016 doğumlu ortak çocuk ... ile baba arasında kurulan kişisel ilişki süresi çocuğun yüksek yararı ile ortak çocuk ile baba arasında babalık duygularını tatmine elverişli, çocuğun da baba sevgisi ve şefkatini tatmasına yeterli olarak belirlenmiştir. Çocuk ile baba arasında kurulan her yılın Temmuz ayı boyunca kurulan kişisel ilişkide başlayış ve bitiş saatlerinin gösterilmemesi infazda tereddüt yaratacak niteliktedir. O halde, ortak çocuk ile davacı baba arasında kurulan yaz tatilinde görüş günlerinin başlangıç ve bitiş saati gösterilerek kişisel ilişki düzenlenmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

Ne var ki; bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının ikinci fıkrasının son cümlesinin ikinci bölümünde yer alan yaz tatilinde görüşmeye ilişkin kısmın hükümden çıkarılarak İlk Derece Mahkemesinin kararının düzeltilerek onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Davalı erkeğin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kişisel ilişki düzenlemesi yönünden ORTADAN KALDIRILMASINA,

3.İlk Derece Mahkemesinin hüküm fıkrasının 2. bendinin kişisel ilişkiye yönelik kısmının çıkarılarak yerine 2. bendin birinci paragrafı olarak "davalı ile ortak çocuk arasında her ayın 1. ve 3. haftasında Cumartesi saat 10.00- Pazar saat 19.00 saatleri arasında, dini bayramların ikinci günü saat 09.00 - üçüncü günü saat 19.00 saatleri arasında, yarı yıl tatilinde ilk Pazartesi saat 10.00'u takip eden Pazar saat 18.00 arasında, her yılın Temmuz ayı 1. günü saat 10.00'dan 31. günü saat 18.00'a kadar yanına alarak kişisel ilişki tesisine" ibaresinin yazılması suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kişisel ilişkiye yönelik kararının DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ise diğer yönlerden ONANMASINA,

Peşin alınan harcın istek halinde yatıranlara geri verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,12.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16203, Karar No: 2013/15520, Tarih: 12.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/16203 E.  ,  2013/15520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Lüleburgaz 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/07/2012 tarih ve 2001/353-2012/284 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin yaptığı ihale sonucu, üretim sahasından dolum tesislerine nakliye işini davalı ... Ltd. Şti'nin üstlendiğini, ancak yüklenicinin elemanlarınca hırsızlık yapıldığının saptanması üzerine, suç duyurusunda bulunduklarını, hırsızlık sebebiyle oluşan müvekkili ortaklık zararlarının tazmini amacıyla Lüleburgaz 1. Asliye Hukuk Mahkemesi' nin 2001/157 esas sayılı dosyası ile tazminat davası açtıklarını, hırsızlığın tespiti üzerine davalı şirket ile tek taraflı olarak sözleşmeyi feshettiklerini, kati teminatın da irat kaydedildiğini, gerek müteahhit ... ve gerekse diğer davalıların zarardan mesul olduklarını, fazlaya ilişkin dava ve talep hakları saklı kalmak kaydı ile, iki ihale arasındaki fark olan 3.171.105.303-TL'nin yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, ceza mahkemesince müvekkillerinin beraatine karar verildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına, toplanan delillere ve düzenlenen bilirkişi raporuna göre, davacı tarafın zararı ve bu zarara davalıların sebebiyet verdiğini ispatlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davalılar vekili, ceza mahkemesince müvekkillerinin beraatine karar verildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına, toplanan delillere ve düzenlenen bilirkişi raporuna göre, davacı tarafın zararı ve bu zarara davalıların sebebiyet verdiğini ispatlayamadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacı ile davalı şirket arasında ham petrol taşıma sözleşmesine dayalı olarak iki ihale bedeli arasındaki farktan doğan maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davacı tarafın zararını ve bu zarara davalıların neden olduğunu ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de, davacının taşıma sözleşmesinin feshine dayanak yaptığı olayla ilgili olarak Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesi’nce yapılan yargılama sonucunda, CMK.’nın 223/2-e maddesine dayanılarak davalılar hakkında verilen beraat kararının, temyiz edilerek Yargıtay 11.Ceza Dairesi’nin 06/11/2008 tarihli kararı ile zaman aşımı sebebiyle davanın ortadan kaldırılmasına karar verildiğinden, bu hükmün 818 sayılı BK.’nın 53.maddesi kapsamında hukuk hâkimini bağlayıcı bir hüküm olarak kabulü mümkün değildir. Öte yandan, feshe neden olan taşıma ilişkisine dayalı olarak açılan alacak davasında da, Lüleburgaz 1.Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 16/12/2010 tarih, 2001-157 Esas, 2010/578 Karar sayılı ret kararı Dairemizin 19/09/2012 tarih, 2011/6671 Esas, 2012/13626 Karar sayılı ilamı ile bozulduğundan, henüz bu aşamada davacı tarafından gerçekleştirilen fesih iradesinin haksız fesih olduğundan söz edilemez. O halde, halen derdest olduğu anlaşılan Lüleburgaz 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin eski 2001-157 esaslı dosyasının sonucunda verilecek kararın işbu davanın da sonucunu etkileyeceği anlaşıldığından, HMK’nun m.165/1 hükmü uyarınca bu davanın sonucunun beklenerek feshin haklı veya haksız nedene dayalı olup olmadığı hususunun belirlenmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, kararın davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.