muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5485, Karar No: 2024/1503, Tarih: 27.02.2024

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı yan iddialarının gerçeği yansıtmadığını, müvekkilinin taklit ürün satmayıp davacıya ait orijinal ürünleri sattığını, nitekim bu hususun delil tespit raporuyla da tespit edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile delil tespiti sırasında davalı adresinde davaya konu ürünlerden bulunmadığı, davacı tarafça piyasadan temin ettiğini beyan ettiği ürün numunesi sunulmuşsa da, bu ürün numunesinin davalı tarafça kendisine ait olmadığının beyan edildiği, ürün numunesinin davalı tarafından üretildiği yada satışa sunulduğunu gösterir ambalaj ve ürün üzerinde herhangi bir ünvan açıklama, adres bilgisinin bulunmadığı, dolayısıyla tespit sırasında davacı tarafça ibraz edilen ürünün davalıya ait olduğunun ispatlanamadığı kanaatine varıldığı, davalının ticari defterlerinin incelenmesinde; 18.01.2011-18.01.2014 tarihleri arasında davalı şirketin, davacı şirketin bayisi olduğu, bu çerçevede, davacıdan 5700 adet, davacının ticari ilişki içinde olduğu dava dışı firmalardan da 3350 adet satın aldığı, bilirkişi incelemesi tarihinde stokta 607 adet ürün kaldığının tespit edildiği, davacı vekilinin davalı şirketin yurt dışından ürün ithal ederek, müvekkilinin markası ile sattığına dair iddiasının ise, davacı ticari kayıtlarında,"dava tarihinden sonra" yurt dışı şirketten ürün ithal ettiği tespit edilmekle bu iddianın da ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; Mahkemece eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiğini, dosya kapsamında bulunan, taraflarınca temin edilmiş numunenin, Çin firması olan Sunmed Sunny Medical Co. Ltd. firmasının ürettiği ve davalı tarafından satılan kopya ürün olduğunu, Gümrük ve Ticaret Bakanlığı'na davalı firma Medkar'ın Çin firması Sunmed'den davaya konu üründen ithal ... etmediğinin sorulduğunu ve 11.01.2016 tarihli cevabi yazıda, davalı şirketin Çin firması Sunmed'den 18.12.2013 ve 28.07.2015 tarihleri arasında binlerce adet kapama pedi ithal ettiği tespit edildiğinden, davalı firmanın iddia ettiği gibi piyasaya sürdüğü ürünlerin müvekkil şirketten temin edilen ürünler olmadığını, tespitte ise müvekkilinin ürünü temin edilip bilirkişilere sunulduğunu, davalı firmanın söz konusu ürünleri 9,00 TL'den sattığını, müvekkili şirketin orjinal ürününün satış fiyatı en az 12,00 TL olduğunu, davalı firmanın Sunmed firmasından kopya ürün temin ettiğinin açık olduğunu, ithalatın dava tarihinden sonra yapılmış olmasının ihlali haklı kılmadığını, davada davalı firma adresine keşfe gidilmediğini, keşfe gidilmiş olsa, dosyaya sunulan numunenin tamamen aynısına rastlanacağını, müvekkili şirketin, dava dışı Bioart Medikal şirketine karşı açtığı davada da davalı vekilinin ürünlerini Sunmed firmasından temin ettiklerini beyan ettiğini ve yapılan bilirkişi incelemesinde ihlal doğurduğunun tespit edildiğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, faydalı modele, tasarıma ve markaya tecavüzün tespiti, durdurulması ve maddi ve manevi tazminatın tahsili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 ... maddeleri.

2.551 sayılı Patent Haklarının Korunması Hakkındaki Kanun Hükmünde Kararname'nin (554 sayılı KHK) 166 ncı maddesinin yaptığı atıfla aynı KHK'nın 136 ncı vd. maddeleri.

3. 554 sayılı Endüstriyel Tasarımların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (554 sayılı KHK) 48 ... vd. maddeleri.

4. 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 9 uncu ve 61 ... maddeleri.

2.551 sayılı Patent Haklarının Korunması Hakkındaki Kanun Hükmünde Kararname'nin (554 sayılı KHK) 166 ncı maddesinin yaptığı atıfla aynı KHK'nın 136 ncı vd. maddeleri.

3. 554 sayılı Endüstriyel Tasarımların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (554 sayılı KHK) 48 ... vd. maddeleri.

4. 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'nin (556 sayılı KHK) 9 uncu ve 61 ... maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 ... maddesinde yer ... sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7016, Karar No: 2014/21749, Tarih: 06.11.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/7016 E.  ,  2014/21749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı kadın cevap dilekçesinde, taraflar arasında önceden zinaya dayalı boşanma davasının görüldüğünü ve reddedildiğini beyan etmiş ve delil listesinde bu dosyaya dayanmıştır. Mahkemece dosya numarasının taraflardan sorulmak suretiyle tespit edilerek dosya içerisine alınarak fiziken gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 06.11.2014 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/15007, Karar No: 2015/1091, Tarih: 03.02.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/15007 E.  ,  2015/1091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.05.2009 gününde verilen dilekçe ile mera komisyon kararının iptali istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 14.05.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, mera komisyon kararının iptali isteğine ilişkindir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK’nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7. maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

Ancak, On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1-Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2-Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Somut olaya gelince; davacı köy tüzel kişiliği ile davalı belediye başkanlığının 6360 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen hükümleri gereğince tüzel kişiliklerinin sona erdiği anlaşıldığından mahkemece davacı köy tüzel kişiliği ile davalı belediye başkanlığının hangi ilçe belediyesine katıldıkları araştırılarak aynı ilçe belediyesine katılmaları halinde davacı ile davalı sıfatlarının birleşmesi nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına, farklı ilçe belediyelerine bağlanmaları halinde ise davada taraf sıfatları kalmadığından ve katıldıkları ilçe belediyeleri taraf olacağından 6360 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrası gereğince işlem yapılması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.02.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3522, Karar No: 2018/2536, Tarih: 07.03.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/3522 E.  ,  2018/2536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çocuk Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Düşme

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan suça sürüklenen çocuk hakkındaki davanın şikayet yokluğu nedeniyle düşmesine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde 13 yaşında olan katılan mağdur ... ile erkek arkadaşı ...'ın, onlarla aynı okulda öğrenim gören suça sürüklenen çocuk ...'ın evine gidip, mağdur ile erkek arkadaşının başbaşa kaldıkları bir odada öpüştükleri esnada, suça sürüklenen çocuğun cep telefonu ile gizlice çekim yapıp, mağdurun erkek arkadaşı ile öpüştüğü ana ilişkin özel görüntüsünü okuldaki diğer öğrencilere göstererek özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

Dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuğa yüklenen eylemin TCK'nın 226. maddesinde tanımlanan müstehcenlik suçunu oluşturmayacağı belirlenerek yapılan incelemede:

İncelenen dosyada, mağdur ...'nin vekil hazır edilerek alınan 12.04.2014 tarihli, mağdurun velayeti kendisinde bulunan annesi ... 'nin 11.04.2014 tarihli soruşturma evresindeki ifadelerinde, suça sürüklenen çocuktan şikayetçi olmadıklarını beyan ettikleri, 05.11.2014 tarihli duruşmada ise her ikisinin şikayetçi olup, mağdurun yasal temsilcisinin talebi üzerine katılan sıfatını aldıkları anlaşılmakla,

Suça sürüklenen çocuğa isnat edilen TCK'nın 134. maddesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal suçunun, aynı Kanun'un 139/1. maddesi gereğince soruşturulmasının ve kovuşturulmasının şikayete tabi olduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.05.2014 tarihli, 2013/287 esas ve 2014/273 sayılı kararında vurgulandığı üzere; kayden 29.07.2000 doğumlu olup, suç tarihi ve duruşmada beyanının alındığı 05.11.2014 tarihi itibariyle 15 yaşından küçük olan mağdur adına şikayet hakkının ve kamu davasına katılma yetkisinin, mağdura ait olmayıp, mağdurun velayeti kendisinde bulunan annesi ...'ye ait olduğu, mağdurun kanuni temsilcisinin, soruşturma evresinde CMK'ın 234. maddesindeki yasal hakları hatırlatılarak alınan ifadesinde suça sürüklenen çocuktan şikayetçi olmadığını beyan ettiği, her ne kadar duruşmada şikayetçi olduğunu ifade etmiş ise de, faili ve fiili bildiği halde şikayet hakkından feragat eden mağdurun yasal temsilcisinin bundan feragatla yeniden şikayette bulunmasının mümkün olmadığı, CMK’nın 223/9. maddesindeki derhal beraat kararı verilmesini gerektirir şartların da oluşmadığı anlaşılmakla, şikayet yokluğu nedeniyle CMK’nın 223/8. maddesi gereğince verilen düşme kararında bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan vekilinin kovuşturma evresinde mağdurun şikayetçi olmasından dolayı düşme kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 07.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25610, Karar No: 2014/11542, Tarih: 12.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/25610 E.  ,  2014/11542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : 2005, 2006 ve 2008 takvim yılları için üç kez, 213 sayılı Kanunun 359/a-2, 5237 sayılı TCK'nun 62, 51. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası, erteli

I. Sanık hakkında 2006 ve 2008 takvim yıllarında defter ve belgeler üzerinde tahrifat yapmak suçlarından kurulan hükümlere yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2008 takvim yılında defter ve belgeler üzerinde tahrifat yapmak suçunun suç tarihinin 30.11.2008 olduğu, anılan suçun cezasının 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile yapılan değişiklikle 08.02.2008 tarihinden sonra 1 yıldan 3 yıla kadar hapis cezası olarak belirlendiği gözetilmeden sanığa eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış ve incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

II. Sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak:

II. Sanık hakkında defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1. Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı Kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış ve defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2005 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesi yapılabilmesi için vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, KDV ve gelir vergisi yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergi tarh edilerek, buna bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, suç tarihinden önce kasten işlenen başka bir suçtan engel hükümlülüğü bulunmayan sanığın müdahil tarafın zararını karşılamadığı ve koşulları gerçekleşmediği şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

2. 2005 takvim yılına ait defter ve belgelerin 01.04.2010 tarihli tebligatla istenmiş olması nedeniyle suç tarihinin 16.04.2010 olacağı, 03/07/2009 tarih ve 27277 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/06/2009 tarih ve 5904 sayılı Kanunun 23. maddesiyle yapılan değişiklikle sanığın suçunun cezasının asgari haddinin onsekiz ay olduğu gözetilmeden, eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, sanığın ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkının korunmasına, 12.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10576, Karar No: 2017/1118, Tarih: 06.03.2017

**(Kapatılan)21. Ceza Dairesi         2015/10576 E.  ,  2017/1118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

1-Sanığın sahibi olduğu Beyoğlu Elektronik Ticaret isimli işyerinde katılanın kimlik bilgileri kullanılarak telefon hattı alındığı iddiası ile açılan davada, sözleşmenin sanığın işyerinde düzenlendiği, imzanın katılana ait olmadığının tespit edildiği ve menfaatin sanığa ait olduğu, bu nedenle suçun subut bulduğu gözetilerek, hükümden sonra 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunun 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez, evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" hükmü karşısında; özel hüküm niteliğinde bulunan 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 56. maddesindeki düzenleme de gözetilip, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayininde zorunluluk bulunması,

2-Adli Emanetin 2011/125 sırasında kayıtlı suça konu abonelik sözleşmesinin dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi gerekirken, Türkcell A.Ş’ye iadesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.03.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20534, Karar No: 2012/3044, Tarih: 23.02.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/20534 E.  ,  2012/3044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak menfez ve yağmur suyu kanalı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak menfez ve yağmur suyu kanalı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.