muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/11205, Karar No: 2012/26005, Tarih: 17.10.2012

Sanık müdafiinin temyiz itirazları ile katılan vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine,

Ancak,

Ayrıntıları dairemizin 28.01.2011 tarih ve 2010/12075 Esas - 2011/1239 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere, tediye fişleri kullanılarak banka parasının zimmete geçirilmesi durumunda, fiilin basit/nitelikli zimmet suçunu oluşturup oluşturmayacağının değerlendirilmesi bakımından, a)Tediye fişinde mudiye ait sahte imza benzetilmiş ve aldatıcı ise 5411 sayılı Yasa'ya göre nitelikli zimmet, sahtecilik mudinin bankada mevcut tatbiki imzaları ile karşılaştırıldığında anlaşılamıyorsa banka aldatılmış olacağından 4389 sayılı Yasa'ya göre de nitelikli zimmet, b)Tediye fişinde mudiye ait sahte imza aldatıcı değil, kabaca incelemede sahte olduğu anlaşılıyorsa 4389 sayılı Yasa ve 5411 sayılı Yasa'ya göre basit zimmet, kabaca incelemede sahte olduğu anlaşılamıyor, ancak detaylı inceleme (Bilirkişi - Grafoloji uzmanı incelemesi vs.) sonucunda iğfal kabiliyetinin bulunmadığı kanaatine varılabiliyorsa 4389 sayılı Yasa'ya göre basit zimmet, 5411 sayılı Yasa'ya göre nitelikli zimmet suçlarının oluşacağı, somut olayda zimmet eyleminin mudinin şikayeti üzerine başlatılan inceleme sonucunda ortaya çıktığı da gözardı edilmeksizin, 15.06.2007 ve 09.12.2004 tarihli bilirkişi raporlarında davaya konu 06.08.2004 ve 16.08.2004 tarihli tediye fişleri ile 16.08.2004 tarihli başka şubedeki mevduat hesabından yapılacak ödemeye ait onay formundaki mudiye atfen atılan imzaların sahte olduğunun; 15.06.2007 tarihli bilirkişi raporunda inceleme konusu 06.08.2004 tarihli tediye fişi ile 16.08.2004 tarihli başka şubedeki mevduat hesabından yapılacak ödemeye ait onay formundaki sahte imzalar ile karşılaştırma belgelerinden olan imza kartonundaki imzalar arasındaki farkın herkes tarafından ve banka görevlilerince de ilk bakışta ve kolaylıkla anlaşılamayacağı cihetle bu sahte imzaların iğfal kabiliyetini haiz olduğunun, inceleme konusu 16.08.2004 tarihli tediye fişindeki sahte imza ile karşılaştırma belgelerinden olan imza kartonundaki imzalar arasındaki farkın banka görevlilerince ilk bakışta ve kolaylıkla anlaşılabilir nitelikte olması nedeniyle iğfal kabiliyetini haiz olmadığının belirtilmiş olması karşısında, 5.000.000.000TL (5000,00TL) zimmet eylemine ilişkin olarak mahkemenin nitelendirmesinde bir isabetsizlik görülmemiş ise de, 800.000.000TL (800,00TL) zimmet eyleminin hem suç tarihinde yürürlükte bulunan 4389 sayılı Yasa hem de karar tarihinde yürülükte bulunan 5411 sayılı Yasa kapsamında nitelikli zimmet kapsamında kaldığı gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nun 7/2.maddesi uyarınca lehe yasa hükümleri olaya uygulanmak suretiyle sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, nitelendirmede yanılgı sonucu her iki eylemin de basit zimmet kapsamında kaldığının kabulü ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/10/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ... hakkında 06.08.2004 tarihli tediye fişi ile 800 TL'si ve 16.08.2004 tarihli tediye fişiyle de 5000 TL'si parayı mudi Mustafa'nın hesabından çekerek zimmetine geçirdiği iddiasıyla kamu davası açılmıştır.

Sanığın zimmet suçunu işlediği sabit olmuştur. Bu konuda bir anlaşmazlık bulunmamaktadır.

Sanık her iki tediye fişine de mudi yerine imza atmıştır.

16.08.2004 tarihli 5000 liralık tediye fişindeki imzanın mudi imzasına benzemediği ve aldatıcılık özelliğinin bulunmadığı konusunda da bir anlaşmazlık bulunmamaktadır.

06.08.2004 tarihli 800 liralık tediye fişi üzerinde inceleme yapan Adli tıp belge inceleme uzmanı, mudi yerine atılan imzanın mudi imzasına benzediğini ve aldatıcılık özelliği olduğunu belirtmiştir.

Soruşturmadan önce zimmet miktarı toplamı sanık tarafından ödenmiştir. Suç tarihinde 4389 sayılı Bankalar Kanunu yürürlüktedir. Bu kanuna göre mudi yerine atılan imzaların aldatıcılık özelliği yok ise zimmetin niteliksiz olduğu kabul edilmektedir.

Yine Dairemiz uygulamalarına göre sonradan yürürlüğe giren 5411 sayılı Bankalar Kanunu hükümlerine göre mudi yerine imza atılmışsa ve ilk bakışta açıkça mudiye ait olmadığı anlaşılamıyorsa aldatıcılık özelliği aranmaksızın nitelikli zimmet olarak kabul edilmektedir. Bu durum karşısında suç tarihinde yürürlükte olan 4389 sayılı Kanun sanık lehinedir. 16.08.2004 tarihli 5000 liralık fişteki imzanın aldatıcılık özelliği yoktur. 06.08.2008 tarihli fişteki imzanın aldatıcılık özelliği olduğu kabul edilirse 800 liralık zimmet nedeniyle sanık hakkında nitelikli zimmet suçundan 6 yıl yerine 12 yıla hükmedilecektir. Bu durum karşısında söz konusu fişteki imzanın aldatıcılık vasfının bulunup bulunmadığı banka için denetçiler tarafından dikkatlice bakıldığında anlaşılıp anlaşılamayacağı hususlarının grafoloji uzmanının da katıldığı Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesi tarafından incelenerek verilecek rapora göre hukuki durumun tayin ve takdiri önem arzetmektedir. Bu eksiklik giderilmeden 06.08.2004 tarihli fişteki imzanın aldatıcılık vasfının olduğuna dair sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/26802, Karar No: 2014/16982, Tarih: 22.10.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/26802 E.  ,  2014/16982 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/117470

MAHKEMESİ : Hatay 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2012

NUMARASI : 2010/735 (E) ve 2012/177 (K)

SUÇ : Kamu malına zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun 18 yaşından küçük olması karşısında yargılamasının kapalı oturumlarda gerçekleştirilmesi gerekirken, bazı oturumların açık yapılarak CMK'nın 185. maddesine muhalefet edilmesi telafisi mümkün olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç,seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Suça sürüklenen çocuğun, İlköğretim Okulu'na giderek, okulun üst kısmında bulunan kamerayı kırdığı, yağmur tahliye borusunu delerek ateşe verdiği, okul bahçesindeki ağaçlardan üç tanesini yaktığı ve olay yerinden kaçtığı, bu eylemiyle kamu malına zarar verme suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; suça sürüklenen çocuğun savunması, şikayetçi ve tanık beyanı, görgü ve tespit tutanağı ile tüm dosya kapsamına göre suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulunde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafiinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 04/02/1983 tarih ve 5237 sayılı TCK'nın 152/2-son maddesinde yapılan değişikliğe göre, mala zarar verme suçunun yakarak, yakıcı veya patlayıcı madde kullanılarak işlenmiş olması halinde arttırım miktarının öngörüldüğü bölümde yer alan, “verilecek ceza iki katına kadar artırılır” cümlesindeki “iki katına” ibaresinin çıkartılarak yerine “bir katına” ibaresinin eklenmiş olması karşısında, söz konusu yasa değişikliğine göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4605, Karar No: 2021/4074, Tarih: 16.06.2021

**14. Hukuk Dairesi         2018/4605 E.  ,  2021/4074 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 16.07.2013 gününde verilen dilekçe ile mera komisyon kararının iptali talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; dava şartı yokluğundan reddine dair verilen 18.02.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Mera Komisyon kararının iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava şartı yokluğu nedeniyle husumet yönünden reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK’nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK’nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7. maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

Ancak, On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1-Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2-Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun Büyükşehir Belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3-Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Somut olaya gelince; davalı ... köyünün 6360 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen hükümleri gereğince tüzel kişiliği kaldırılarak Şamlı Belediyesi Karesi ilçesinin belediyesine katılması nedeniyle görülmekte olan davada taraf sıfatı kalmadığından ve katıldığı ilçe belediyesi taraf olacağından 6360 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrası gereğince resen işlem yapılması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının temyiz edenin katıldığı belediyeye iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6939, Karar No: 2023/858, Tarih: 15.02.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/6939 E.  ,  2023/858 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen mirasçılık belgesi verilmesi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 14. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Hazine vekili, Ankara ili, Akyurt ilçesi, Ahmetadil Mahallesi 793 parsel sayılı taşınmazın Musa oğlu (ölü) Mehmet (ölü varisleri) adına kayıtlı olduğunu ve Mehmet'in mirasçılarının tespit edilmediğini belirterek TMK'nun 594 üncü maddesine göre Maliye Hazinesinin mirasçılığına karar verilmesini talep etmiştir.

II. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 18.05.2016 tarih ve 2015/145 Esas, 2016/133 Karar sayılı kararıyla; davanın reddine karar verilmiştir.

III. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 14 Hukuk Dairesi 11.02.2021 tarih ve 2017/966 Esas, 2021/866 Karar sayılı ilamında; "Murisin adres ve kimlik bilgileri araştırılmalı, nüfus kayıtları Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğünden sorulmalıdır. Kadastro tespiti esnasında bilirkişi ve muhtar olarak görev yapan kişilerin hayatta olup olmadıkları ilgili kolluk kuvveti aracılığıyla tespit edilmeli, hayatta olduklarının anlaşılması halinde yeniden yapılacak keşifte tanık olarak beyanlarına başvurulmalıdır.Bu kişilerin hayatta olmadıklarının anlaşılması halinde taşınmazın evveliyatını, kullanımını vs. bilen, görgüye ya da duyuma dayalı bilgisine başvurulabilecek köyün yaşlı kişilerinin tespiti sağlanıp keşifte tanık olarak dinlenilmelidir. 09.05.2016 günü keşifte dinlenilen mahalli bilirkişiler de tekrar dinlenilerek, taşınmazı kullanan kişilerin kimliği açık bir şekilde belirlenerek, taşınmaz hissedarı muris Musa oğlu Mehmet mirasçıları ile aralarında irs bağının bulunup bulunmadığı kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespit edilmelidir." gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesi, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında davanın reddine karar vermiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Mahalli bilirkişilerin açık ve net olmayan beyanlarına dayanarak hüküm kurulduğunu,

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesi, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında davanın reddine karar vermiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Mahalli bilirkişilerin açık ve net olmayan beyanlarına dayanarak hüküm kurulduğunu,

2. Mahalli bilirkişilerin, tapulamanın da üzerinden uzun yıllar geçmesinin etkisiyle, taşınmazla ilgilenen kişilerin tapulama sırasında ölü olan malikinin mirasçısı mı yoksa zilyedi mi olduklarını birbirine karıştırdıklarını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davanın reddi kararının eksik incelemeye ve hatalı değerlendirmeye dayalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. Usule ait kazanılmış hak müessesi, usul hukukunun dayandığı ana esaslardandır ve kamu düzeni ile de ilgilidir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nda (HMK) ve mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda (HUMK) “usulî kazanılmış hak” kavramına ilişkin açık bir hüküm bulunmamaktadır.

2. “Bir mahkemenin Temyiz Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukukî esaslar gereğince karar verme mükellefiyeti meydana gelir ve bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozmada gösterilen esaslara aykırı bulunması, usule uygun sayılamaz ve bozma sebebidir, meğer ki bu aykırılık sadece bozma kararında gösterilen bir usul kaidesine ilişkin bulunsun ve son kararın neticesini değiştirecek bir mahiyet arz etmesin. Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince muamele yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisi lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usuli müktesep hak yahut usule ait müktesep hak denilmektedir. Usul Kanunumuzda bu şekildeki usule ait müktesep hakka ilişkin açık bir hüküm konulmuş değilse de Temyizin bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan gayesi ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukukî alanda istikrar gayesine dahi ermek üzere kabul edilmiş bulunması bakımından usule ait müktesep hak müessesesi; usul kanununun dayandığı ana esaslardandır ve amme intizamıyla da ilgilidir.

3. Gerçekten, mahkemenin doğru bularak uyduğu ve yahut kanun gereğince uymak zorunda olduğu bozma kararı ile dava, usul ve kanuna uygun bir çığıra sokulmuş demektir. Buna aykırı karar verilmesi, usul ve kanuna uygunluktan uzaklaşılması manasına gelir ki, böyle bir netice asla kabul edilemez” (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı).

3. Değerlendirme

3. Gerçekten, mahkemenin doğru bularak uyduğu ve yahut kanun gereğince uymak zorunda olduğu bozma kararı ile dava, usul ve kanuna uygun bir çığıra sokulmuş demektir. Buna aykırı karar verilmesi, usul ve kanuna uygunluktan uzaklaşılması manasına gelir ki, böyle bir netice asla kabul edilemez” (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı).

3. Değerlendirme

1. Somut olaya gelince; dava konusu taşınmaza ait tapulama tutanağında, taşınmazın ecdattan intikalen Musa oğlu Mehmet'in iken ölümü ile mirasçılarına intikal ettiği, mirasçılarının da kim olduğunun bilinmediği belirtildiğinden, mirasçıların ad ve adreslerine kayıtta yer verilmediği anlaşılmıştır.

2. Mahkemece verilen kararın deliller ve gerekçe bölümünde, dava konusu taşınmazın Orhan Ünal tarafından kullanıldığı ve kayıt maliki Mevlüt oğlu Mehmet ile aralarında irs ilişkisinin bulunduğu, aynı zamanda buna ilişkin nüfus kayıtlarının bulunduğu belirtilmiş ise de dosya içerisinde yer alan belgelerden bu bağın kurulduğuna yönelik varılan sonuç doğru değildir.

3. 3325 ada 1 parsel (eski 739) sayılı taşınmaz başında bozma ilâmı öncesi ve sonrası yapılan keşifte mahalli bilirkişiler, tapu kayıt malikini tanımadıklarını, taşınmazın fiilen Sarı Ahmet soyadı Kaplan olan kişi tarafından kullanıldığını beyan etmişlerdir. Dosya içerisine mevcut 21.05.2021 tarihli jandarma tutanağına göre de taşınmazı kullanan kişilerin Satılmış ve ... olduğu belirlenmiştir. Dosyadaki bilgi ve belgeler incelendiğinde tapu kayıt maliki ile taşınmazı kullanığı belirlenen Sarı Ahmet (Kaplan) ya da Satılmış/... arasında geçerli bir irs ilişkinin belirlenmediği anlaşılmaktadır. Mahkemece herhangi bir somut delile dayanmadan yapılan irs ilişkisine yönelik tespitler yerinde olmadığından, 3325 ada 1 parsel (eski 739) sayılı taşınmaz yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

V. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

15.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5404, Karar No: 2020/8751, Tarih: 21.12.2020

**17. Hukuk Dairesi         2019/5404 E.  ,  2020/8751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davası üzerine yapılan yargılama sonunda, kararda yazılı nedenlerle, davanın kısmen kabulüne ilişkin verilen hüküm, davalı ... Turizm Taş.İnş.Akar.Tem.Tic. A.Ş. vekili tarafından süresi içinde temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların işleteni, sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu otobüsün, karşıdan karşıya geçiş yapan davacının ayağının üzerinden geçmesiyle oluşan kazada, davacının baş parmağında hasar oluştuğunu ve maluliyete uğradığını, sağ ayağının kesilme riskiyle karşılaşan davacının yürümesinde aksama olduğunu, 1 yıl okulunu geç bitirecek olması nedeniyle geçici işgöremezlik süresinin buna göre tespiti gerektiğini, ayrıca vücudundaki kalıcı fonksiyon kaybı nedeniyle kalıcı maluliyet tazminatı talep ettiklerini belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak ve davalı sigortacı sadece maddi tazminattan sorumlu olmak kaydıyla, 10.000,00 TL. maddi ve 50.000,00 TL. manevi tazminatın kaza tarihinden işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep etmiş; 11.10.2013 tarihli ıslah dilekçesiyle, maddi tazminat taleplerini 29.997,92 TL'ye yükseltmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, kararda yazılı gerekçelerle ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacının maddi tazminat isteminin kabulü ile 29.997,92 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline, tazminata davalı sigortacı için dava ve diğer davalılar için kaza tarihinden faiz işletilmesine; davacının manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 10.000,00 TL'nin kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle birlikte sigorta şirketi dışındaki davalılardan müteselsilen tahsiline dair verilen hükmün, davalı ... Turizm Taş.İnş.Akar.Tem.Tic. A.Ş. vekili tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 30.01.2017 tarih, 2014/16928 Esas ve 2017/724 Karar sayılı ilamı ile; "davacının maluliyet oranının, Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümlerine uygun şekilde belirlendiği ek rapor alınması; PMF 1931 Tablosuna göre tazminat hesabı yapılması için ek rapor alınıp oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle karar verilmesinin doğru görülmediği" gerekçesiyle karar bozulmuştur.