muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/10, Karar No: 2024/1053, Tarih: 06.02.2024

3. Dairemizce de benimsenen, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 18.10.2022 tarihli ve 2022/11-153 Esas, 2022/641 Karar sayılı kararında; "...Vergi kaçakçılığı suçları içinde en sık işlenen suçlardan olan sahte belge düzenlemek veya kullanmak suçları birbirinden ayrı ve bağımsız suçlardır. Bu bağlamda incelendiğinde; Vergi belgelerindeki sahteciliğin amacı; düzenleyen için komisyon almak suretiyle haksız kazanç sağlamak veya vergi doğuran faaliyetini vergi dairesi bilgisi dışında tutarak vergi ödememek; kullanan için ise gideri fazla gösterip matrahı düşürmek, dolayısıyla vergiyi az ödemek veya hiç ödememek ya da hakkı olmayan vergi iadesi veya indiriminden yararlanmaktır. Yine belirtilen suçlar yönünden suçun konusunun farklı olup olmadığına da değinmek gerekecektir. Vergi kanunlarına göre düzenlenen ve saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan belgeler her iki suçun da konusunu oluşturmaktadır. Ancak uyuşmazlık konusuyla ilgisi bakımından tek bir failin sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma eylemlerinin ikisini de gerçekleştirdiği durumlarda düzenlenen ve kullanılan söz konusu belgelerin aynı ya da farklı olmaları failin işlediği suç sayısının belirlenmesinde önem arz etmektedir. Örneğin; failin bizzat düzenlediği sahte belgeyi, kendi mükellefiyeti yönünden vergi dairelerine sunduğu beyannamelere konu etmesi durumunun söz konusu olmadığı bir olayda, kullandığı belgelerin, başka bir sahte belge düzenleyicisi tarafından hazırlanan belgeler; düzenlediği belgelerin ise kendi mükellefiyetine ya da başka mükelleflere ait belgeleri gerçeğe aykırı olarak doldurmak suretiyle tanzim ettiği veya tamamen sahte oluşturduğu ve üçüncü şahısların kullanması için verdiği belgeler olacağı, böyle bir durumda failin düzenlediği ve kullandığı belgelerin, yani suç konularının birbirinden farklılık arz edeceği açıktır. Maddede belirtilen sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma suçlarında failin hareketi de birbirinden farklılık arz etmektedir. Sahte belge düzenleme suçunun maddi unsurunun hareket kısmını; vergi kanunları uyarınca tutulan veya düzenlenen ve saklanma ve ibraz mecburiyeti bulunan belgelerin asıl veya suretlerinin kanuni şekle uygun olarak tamamen veya kısmen sahte olarak düzenlenmesi oluştururken, sahte belge kullanma suçunun maddi unsurunun hareket kısmını; sahte belgenin deftere kaydedilmesinden sonra dahil edildiği beyannamenin mükellef tarafından vergi dairesine verilmesi oluşturmaktadır. Özel Dairenin yerleşik uygulamalarında da sahte belge düzenlemek veya kullanmak suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu kabul edilmekte, bu yöndeki Yargıtay uygulamasının doktrin tarafından da ağırlıklı olarak benimsendiği görülmektedir." denilmek suretiyle "sahte fatura düzenleme" ve "sahte fatura kullanma" suçlarının birbirlerinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu, birbirlerine dönüşemeyeceği kabul edilmektedir.

4. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; 5271 sayılı Kanun'un 225 nci maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fail ve fiilden ibaret olup, sanık hakkında Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 09.09.2011 tarihli ve 2010/8619 Soruşturma, 2011/2342 Esas sayılı iddianamesiyle, ... Vergi Dairesi Başkanlığı Rapor Değerlendirme Komisyonu’nun 31.03.2011 tarihli ve RDKM-2011/15 sayılı komisyon mütalaası ile ekindeki vergi suçu raporuna uygun olarak "2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura düzenleme ve kullanma eylemlerinin birbirinden bağımsız ayrı suçları oluşturduğu, "2010 takvim yılında sahta fatura kullanma" suçu yönünden verilmiş bir mütalaa ve açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, hükmün gerekçe kısmında hem sahte fatura düzenleme hem de sahte fatura kullanma suçları anlatıldıktan sonra, hüküm fıkrasında sanığın sahte fatura kullanma suçundan mahkûmiyetine karar verilmesi suretiyle hükümde çelişkiye neden olunması Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Kütahya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.03.2014 tarihli ve 2011/521 Esas, 2014/149 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle, KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (b) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15184, Karar No: 2015/12155, Tarih: 12.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/15184 E.  ,  2015/12155 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı M.. S.. ile davalılar K.. Y.. ve S.. M.. arasındaki dava hakkında Ayvalık 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 07.01.2014 gün ve 2013/570 - 2014/4 sayılı hüküm dairemizin 21.04.2015 gün ve 2014/8809 – 2015/6058 sayılı kararı ile düzeltilerek onanmasına karar verilmiş olup, süresi içinde davalılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R –

Dosya içeriğine, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre 6100 sayılı HMK.nun geçici 3. maddesinin 2. fıkrası delaletiyle 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Yasanın 442. maddesi uyarınca 251,00 TL para cezasının davalılardan alınarak Hazineye gelir kaydettirilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 57,60 TL peşin harcın karar düzeltme harcına mahsubuna 12/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/31750, Karar No: 2021/22408, Tarih: 22.09.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/31750 E.  ,  2021/22408 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

K A R A R

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle; temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından CMK'nın 288 ve 294. maddeleri kapsamında katılan vekilinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ile CMK’nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek yapılan değerlendirmede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mağdurun kollukta alınan beyanında, sanığın, iddianamede geçen tehdit sözlerini söylediğini, gece boyunca da tehdit sözlerine devam ettiğini, daha sonra saçından tutarak yerde sürüklediği ve mutfaktan aldığı bıçak ile vücudunun değişik yerlerini korkutmak amaçlı hafif şekilde yaraladığını, evden çıkıp giderken de kendisine bir yere ayrılmamasını akşama kaldıkları yerden devam edeceklerini söyleyerek evin anahtarını ve kendisine ait telefonunu alarak gittiğini , Cumhuriyet savcılığında alınan beyanında ise sanığın mutfaktan aldığı sebze bıçağını kendisini korkutmak amaçlı göstermeye başladığını, aralarında itişmeler olduğunu, bu itişmeler sırasında kendisinin bıçak darbesi ile yaralandığını, sanığın kendisine bıçak ile vurmaya çalışmadığını, arbede sırasında yaralandığını, istese bıçakla yaralayabileceğini ancak böyle bir eylemde bulunmadığını, kovuşturma aşamasındaki beyanında ise sanığın kendisini tehdit ettiği sırada yaralama eylemini gerçekleştirdiği bıçağın elinde olduğunu beyan etmesi, sanığın tehdit eylemine yönelik ilk derece mahkemesindeki ikrarı ve tüm dosya kapsamından sanığın bıçağı kasten yaralama eyleminde kullandığı, iddianamede geçen tehdit sözlerini söylediği esnada elinde bıçak bulunduğuna dair katılanın aşamalardaki farklı beyanları dışında her türlü şüpheden uzak ve kesin bir delil olmadığı, bu haliyle sanığın eyleminin TCK'nın 106/1.1.cümlesinde düzenlenen tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın 28/02/2019 tarihinde yürürlüğe giren 7165 Sayılı Kanun’un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 304/2. maddesi gereğince Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4.Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 22/09/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15125, Karar No: 2023/21997, Tarih: 04.10.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/15125 E.  ,  2023/21997 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2012/205 E., 2015/178 K.

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Saray (Tekirdağ) Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.03.2015 tarihli ve 2012/205 Esas, 2015/178 Karar sayılı kararıyla sanık hakkında, görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 ve 51 inci maddeleri uyarınca 6 ay 7 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresi belirlenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebebi, hükümde hesap hatası yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Kavga olduğu anonsu üzerine olay yerine giden mağdurun tartışmaya müdahale ettiği sırada sanığın, mağdurun yakasına yapışıp ittirmesi ve bu sırada gömleğini yırtması suretiyle görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediği, mağdur beyanı, tanıklar B. Y., Ş. Ş., M. K. ve B. E.'nin anlatımları ve tüm dosya kapsamıyla Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanığın yargılama konusu eylemi için 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 31.03.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleştiği belirlenmiştir.

V. KARAR

5237 sayılı Kanun'un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 31.03.2015 tarihli mahkûmiyet kararı olduğu ve bu tarihten itibaren 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleştiği belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, Yerel Mahkemenin kararına yönelik O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/222, Karar No: 2022/10827, Tarih: 27.10.2022

**10. Ceza Dairesi         2021/222 E.  ,  2022/10827 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesi

Suçlar : 1- Uyuşturucu madde ticareti yapma

2- Uyuşturucu madde imal etme

Hükümler : 1) Mahkûmiyet; İstanbul Anadolu 10. Ağır CezaMahkemesinin 02/07/2019 tarihli 2017/453 esas ve 2019/317 sayılı kararı (Her iki suç yönünden)

2) İlk derece mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden mahkûmiyet; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 14/10/2020 tarihli 2019/4613 esas ve 2020/2488 sayılı kararı (Uyuşturucu madde imal etme suçu yönünden)

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanık müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğinin, süresinden sonra olması nedeniyle, CMK'nın 299. maddesi uyarınca reddine karar verilerek, duruşmasız olarak inceleme yapılmıştır.

CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanık müdafiinin dilekçesinde belirttiği temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Uyuşturucu Maddelere Dair 1961 TEK Sözleşmesi'nin 1. maddesinde yer alan imal ve ilgili diğer terimlerin anlamlarına bağlı kalınarak uyuşturucu madde imal etme; "en az iki farklı maddenin, kimyasal tepkimeye sokulması sonucu bunlardan değişik nitelikte ve uyuşturucu özelliği bulunan yeni bir madde elde edilmesi veya bir uyuşturucu maddenin başka bir uyuşturucu maddeye dönüştürülmesi ya da bir uyuşturucu maddenin arıtılması işlemidir."

Maddenin niteliğinde değişiklik yapmayan işlemler imal olarak kabul edilmez. Maddenin fiziksel özelliklerinde yapılan değişiklikler imal olarak nitelendirilemeyeceği gibi maddenin doğal niteliğini korumaya yönelik işlemler de imal sayılamaz. İmal, fenni usuller kullanılarak işlenme olarak algılanmalıdır.

Katı haldeki sentetik kannabinoidlerin kimyasal çözücülerle sıvı hale getirip kurutulmuş bitki parçalarına püskürtülerek veya emdirilerek az miktardaki katı sentetik kannabinoidden bu etkin maddeleri içeren çok miktarda bitki parçasının elde edilmesi fiziki durumu değiştirme olduğundan, imal sayılmazlar.

Olay tutanağı içeriğine, Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulunun 25/02/2019 tarih ve 2019/594 karar sayılı raporuna ve dosyadaki diğer bilgi ve belgelere göre, sanığın uyuşturucu madde imal ettiğine ilişkin kesin ve yeterli delil bulunmadığı, sabit olan fiilinin “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında “uyuşturucu madde imal etme ” suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

Olay tutanağı içeriğine, Adli Tıp Kurumu 5. İhtisas Kurulunun 25/02/2019 tarih ve 2019/594 karar sayılı raporuna ve dosyadaki diğer bilgi ve belgelere göre, sanığın uyuşturucu madde imal ettiğine ilişkin kesin ve yeterli delil bulunmadığı, sabit olan fiilinin “uyuşturucu madde ticareti yapma” suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanık hakkında “uyuşturucu madde imal etme ” suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olup, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin 14.10.2020 tarih, 2019/4613 esas ve 2020/2488 sayılı kararı hukuka aykırı bulunduğundan, hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedeni, tutuklu kalınan süre ve tutuklama şartlarında değişiklik olmaması dikkate alınarak sanık hakkındaki tahliye talebinin reddine,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine, kararın bir örneğinin Anadolu 10. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine, 27.10.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1290, Karar No: 2014/4784, Tarih: 09.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/1290 E.  ,  2014/4784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı (2 kez) ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (2 kez)

(2 kez)HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen ve çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükümler yönünden resen de temyize tâbi hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan (iki kez) kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde,

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık ve müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle re'sen de temyize tâbi hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan (iki kez) kurulan mahkûmiyet hükümlerinin temyiz incelemesine gelince,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

... İli ... İlçesindeki parklarda taşeron firma elemanı sıfatıyla temizlik ve sulama işine bakan sanığın aynı suç işleme kararı kapsamında değişik zamanlarda mağdurlar ... ile ...'yı parklar ile camilerdeki tuvaletlere götürerek burada cebir, tehdit veya hile kullanmaksızın cinsel amaçla alıkoyup cinsel organını mağdurların ağızlarına soktuktan sonra para verdiği ve son olarak her iki mağduru tuvalete götüren sanığın burada mağdurların ağızlarına cinsel organını sokmasının ardından anal yoldan ilişkiye girmek istediği, mağdurların karşı çıkması üzerine elleri ile ayaklarına vurmak suretiyle mağdur ...'yla anal yoldan ilişkiye girdiği, bu nedenle sanık hakkında TCK.nın 103/2. maddesi uyarınca belirlenen cezanın eylemin cebirle işlenmesi nedeniyle aynı Kanunun 103/4. maddesi ile arttırıldığı göz önüne alındığında kullanılan cebirin çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunun unsuru sayılıp kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun cebir unsurunu oluşturmadığı tüm dosya içeriğinden anlaşıldığından mevcut haliyle sanığın eylemine uyan TCK.nın 109/1-3-f, 5, 43/1. maddesinin iki kez tatbikiyle cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde TCK.nın 109/2, 3-f, 5, 43/1. maddesinin iki kez uygulanması suretiyle mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6918, Karar No: 2012/25919, Tarih: 20.06.2012

**3. Ceza Dairesi         2010/6918 E.  ,  2012/25919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair.

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1) Sanık hakkında uygulama yapılırken yaralamanın niteliğine göre TCK'nun 86/1 maddesi ile temel ceza belirlenmesi, ardından artırım maddeleri olan TCK'nun 86/3-e, 87/1-d, 87/1-son maddelerinin ayrı ayrı denetime imkan verecek şekilde uygulanması gerekirken doğrudan 5 yıl hapse hükmedilmesi suretiyle TCK'nin 61. maddesine muhalefet edilmesi,

2) Sanığın dosyada mevcut Konya Adli Tıp Kurumu'nun 08/11/2007 tarihli raporunda, ekli belgelerinden ayrışmamış şizofreni, kişilik bozukluğu, ve psikoz teşhis edilmiş olup sanığın işlediği iddia edilen kasten yaralama suçunu işlediği esnada, öncesinde ve sonrasında aktif hastalık döneminde olduğundan ceza ehliyetinin bulunmadığı bildirildiği halde ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nden alınan 18/06/2008 tarihli sağlık kurulu raporunda ise müsnet suç nedeniyle suç tarihinde ve halen cezai ehliyetinin tam olduğunun belirtilmesine göre raporlar arasındaki farklılık nedeniyle sanığın raporlarıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu Gözlem İhtisas Dairesi'ne gönderilerek 5237 sayılı TCK'nin 32/1-2. maddeleri gereğince ceza ehliyetini etkileyecek nitelikte bir akıl hastalığı bulunup bulunmadığı hususunda rapor aldırılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 20/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4654, Karar No: 2014/10884, Tarih: 15.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4654 E.  ,  2014/10884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2013

NUMARASI : 2013/204-2013/1363

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, 19.01.2010 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu % 20,2 oranında sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Tazminatın saptanmasında, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik oranı, kusur dağılımı, Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri ve ödenen geçici iş göremezlik ödeneği gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır. Öte yandan tazminat miktarının işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu yönü ise söz götürmez. Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, bilinen son kazancının yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulması suretiyle, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde ise asgari geçim indirimi dikkate alınmaksızın hesaplanacak net asgari ücretle elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Mahkemece hükme esas alınan hesap raporunun, pasif dönem zararı hesaplanırken asgari geçim indiriminin dikkate alınıp alınmadığı anlaşılamadığından ve yine SGK'ca ödenen geçici iş göremezlik ödeneğinin rücu edilebilir kısmının düşürülmediği anlaşıldığından ve bu haliyle yukarıda açıklanan ilkeleri içermediği giderek hükme dayanak alınacak nitelikte olmadığı açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın hesaba ilişkin yetersiz bilirkişi raporu hükme dayanak alınmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı şirketin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 15/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.