muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/970, Karar No: 2019/617, Tarih: 22.10.2019

12.07.2012 tarihli bilirkişi raporunda; dava konusu kazanın analizinde mağdur ...’in beyanının büyük önem arz ettiği, çünkü kaza anında mağdurun istikametine kırmızı ışık yandığı ve bu kurala riayet ederek durduğu esnada kazaya maruz kaldığı, adı geçen mağdurun ilk beyanında kırmızı ışıkta beklediğini ifade ettiği ancak ne kadar süredir kırmızı ışıkta beklediğini belirtmediği, mağdurun ilk ifadesine göre değerlendirme yapılacak olursa kazada hangi tarafın kırmızı ışık ihlâli yaptığının tespitinin mümkün olmadığı, mağdurun olaydan 8 ay sonra mahkemede verdiği ifadesinde ise, kavşağa gelirken kırmızı ışık yandığı için durduğunu ve kırmızı ışıkta 3-4 saniye bekledikten sonra kazanın meydana geldiğini belirttiği, mağdurun ikinci ifadesine itibar edilerek değerlendirme yapılacak olursa kaza anında geçiş hakkının katılan ...’in sevk ve idaresindeki araca ait olduğu sonucuna ulaşılabildiği, yeşil ışığın olay anında hangi tarafa yandığının tespitinin şüpheli olduğunun kabulü hâlinde üç olasılıktan bahsedileceği, birinci olasılığa göre, katılan ...’in trafik ışığı kırmızı yandığı halde durmadığı ve kırmızı ışık ihlâli yaptığının tespiti durumunda, katılan ...’in asli kusurlu olduğu, sanığın kusurlu olmadığı; ikinci olasılığa göre, sanığın trafik ışığı kırmızı yandığı halde durmadığı ve kırmızı ışık ihlâli yaptığının tespiti durumunda, sanığın asli kusurlu olduğu, katılan ...’in kusurlu olmadığı; üçüncü olasılıkta ise; sanığın sola dönüş yaptığı esnasında kendisine yeşil ışık yansa bile kavşağa girmeden önce sağından yaklaşmakta olan herhangi bir araç olup olmadığını, durmakta olan yüksek yapılı araçların arkasından araç gelip gelmediğini kontrol etmesi gerektiği, bu halde sanığın asli kusurlu olduğu, katılan ...’in ise kavşağa yaklaşırken durmakta olan araçların sağından geçme fiilini yasaklayan Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 94. maddesinde sayılan “Geçme, dönme, duraklama, durma ve park etme gibi mecburi haller dışında şerit değiştirme” ve “Kavşaklara yaklaşırken, yerleşim yerlerinde 30, yerleşim yeri dışında 150 metre mesafe içinde ve kavşaklarda şerit değiştirme” ile aynı Yönetmeliğin 104. maddesinde sayılan “Araçların sağından veya banketten yararlanmak suretiyle geçiş yapma” ve “Kavşaklara yaklaşırken öndeki aracı geçmeme” kuralına uymadığından önemli derecede tali kusurlu olduğunun kabul edilmesi gerektiği, dosya kapsamına göre mağdur ...’in beyanına itibar edilecek olursa kaza oluşumunun ikinci olasılıkta arz edilen sonuca daha uygun olabileceği,

Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesince düzenlenen 16.01.2013 tarihli bilirkişi raporunda; kavşakta ışık ihlâli yapan sürücünün kim olduğu konusunda heyet tarafından tam bir kanaat oluşmadığı, bu hususun takdiri mahkemeye ait olmak üzere, sanığın yeşil ışıkta geçmiş olması durumunda sanığın kusursuz, katılan ...’in asli ve tam kusurlu, katılan ...’in yeşil ışıkta geçmiş olması hâlinde ise sanığın asli ve tam kusurlu, katılan ...’in ise kusursuz olacağı,

Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesince düzenlenen 16.01.2013 tarihli bilirkişi raporunda; kavşakta ışık ihlâli yapan sürücünün kim olduğu konusunda heyet tarafından tam bir kanaat oluşmadığı, bu hususun takdiri mahkemeye ait olmak üzere, sanığın yeşil ışıkta geçmiş olması durumunda sanığın kusursuz, katılan ...’in asli ve tam kusurlu, katılan ...’in yeşil ışıkta geçmiş olması hâlinde ise sanığın asli ve tam kusurlu, katılan ...’in ise kusursuz olacağı,

Katılan ... (...) hakkında Ankara Adli Tıp Kurumu tarafından düzenlenen 18.07.2012 tarihli raporda; kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir durumun olmadığı, yaralanmasının basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğu,

Bilgilerine yer verilmiştir.

Katılan ...; olay günü sevk ve idaresindeki aracıyla Eskişehir yolunda Ankara istikametine doğru orta şeritte seyir hâlinde olduğunu, eşi olan katılan ... (...)'ın da sağ ön yolcu koltuğunda oturduğunu, olayın olduğu ışıklı kavşağa yaklaştığında kendisine kırmızı ışık yandığını, hızını biraz azalttığını, kavşağa tahminen 20 metre kala yeşil ışık yandığı için yola devam ettiğini ancak kavşağa geldiği esnada orta şeritte kırmızı ışık nedeniyle durmuş olan ve plakasını hatırlamadığı bir kamyonun hareketlenmesinin zaman alacağını düşünerek sağ tarafındaki yani en sağdaki şeridi kullanarak kavşaktan geçmek istediği esnada Ankara istikametinden gelip kavşaktan Konutkent istikametine kırmızı ışıkta dönen sanığın sevk ve idaresindeki aracın sağ arka tekerleğine çarptığını, çarpmanın etkisiyle sanığın kullandığı aracın savrularak kavşakta bekleyen diğer bir araca çarptığını, kazadan dolayı eşinin yaralandığını, kendisine yeşil ışık yandığını, sanığın kırmızı ışıkta kavşağı geçmek istemesi nedeniyle kazanın meydana geldiğini,

Katılan ... (...); eşi olan katılan ...'in kullandığı aracın sağ ön koltuğunda oturduğunu, Eskişehir yolunda Ankara istikametine doğru yolun en sağ şeridinde seyrettiklerini, Konutkent kavşağına geldikleri esnada kendilerine yeşil ışık yandığı için eşinin kavşağı tam geçmek istediği esnada aniden önlerine çıkan sanığın aracına çarpmak zorunda kaldıklarını, kaza nedeniyle hafif şekilde göğsünden yaralandığını,

Mağdur ... 20.07.2011 tarihinde soruşturma evresinde; Konut 1 kavşağında kırmızı ışıkta beklediğini, plakasını sonradan öğrendiği 06 ... 106 plakalı aracın, kavşağın tam ortasında 06 ... 9823 plakalı aracın sağ arka tekerleğine çarptığını, 06 ... 9823 plakalı aracın çarpmanın etkisiyle savrularak kendi aracının sol ön tarafına çarptığını, kazanın bu şekilde meydana geldiğini, kazaya karışan araçların hangisinin kırmızı veya yeşil ışıkta geçtiğini görmediğini,

Kovuşturma evresinde ek olarak; Konutkent istikametinden Başkent Üniversitesi istikametine gitmekte iken fasılalı olarak yeşil yanan trafik ışığının kırmızıya döndüğünü görerek yavaşlayıp durduktan yaklaşık 3-4 saniye sonra söz konusu kazanın meydana geldiğini,

Kovuşturma evresinde ek olarak; Konutkent istikametinden Başkent Üniversitesi istikametine gitmekte iken fasılalı olarak yeşil yanan trafik ışığının kırmızıya döndüğünü görerek yavaşlayıp durduktan yaklaşık 3-4 saniye sonra söz konusu kazanın meydana geldiğini,

Tanık ...; sanık ...’in sevk ve idaresindeki aracın sağ ön yolcu koltuğunda oturduğunu, Ankara istikametinden Konutkent istikametine doğru seyir hâlinde olduklarını, sanığın Konut 1 kavşağından dönmek üzere hızını azalttığını ve yeşil ışık yandığı için de kavşaktan sola doğru dönüp kavşağı geçtiği sırada Polatlı istikametinden gelen araçların kendilerine kırmızı ışık yandığı için beklediklerini, fakat plakasını sonradan öğrendiği katılan ...’in kullandığı aracın yolun en sağ şeridinden gelip fren yapmadan içinde bulunduğu aracın sağ arka tekerleğine çarptığını, çarpmanın etkisiyle araçlarının savrularak kırmızı ışıkta bekleyen mağdurun aracına çarptığını,

Beyan etmişlerdir.

Sanık; olay günü arkadaşı olan tanık Musa'nın da içinde bulunduğu kendi sevk ve idaresindeki araç ile Eskişehir yolunda Ankara istikametinden Konutkent istikametine seyir hâlinde olduğunu, Konut 1 kavşağına geldiğinde kendisine yeşil ışık yandığı için kavşağa girdiği sırada Polatlı istikametinden gelen araçların tamamına kırmızı ışık yandığı için durmuş olmalarına rağmen plakasını sonradan öğrendiği katılan ...’ın aracının en sağ şeritten gelip hızını kesmeden ve fren yapmadan kendi kullandığı aracın sağ arka tekerleğine çarptığını, çarpmanın etkisiyle kontrolündeki aracın savrularak kırmızı ışıkta bekleyen mağdurun aracına çarptığını, kendisinin yeşil ışıkta kavşağı geçmek istediğini ancak katılanın kırmızı ışıkta geçmek istemesi nedeniyle kazanın meydana geldiğini savunmuştur.

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir hukuki çözüme ulaşılması bakımından, öncelikle taksir ve unsurları üzerinde durulması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın hazırlanmasında esas alınan suç teorisinde "Kanunda tanımlanmış haksızlık" olarak ifade edilen suç; kural olarak ancak kastla, kanunda açıkça gösterilen hallerde ise taksirle de işlenebilir. İstisnai bir kusurluluk şekli olan taksirde, failin cezalandırılabilmesi için mutlaka kanunda açık bir düzenleme bulunması gerekmektedir.

Uyuşmazlık konusunda isabetli bir hukuki çözüme ulaşılması bakımından, öncelikle taksir ve unsurları üzerinde durulması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın hazırlanmasında esas alınan suç teorisinde "Kanunda tanımlanmış haksızlık" olarak ifade edilen suç; kural olarak ancak kastla, kanunda açıkça gösterilen hallerde ise taksirle de işlenebilir. İstisnai bir kusurluluk şekli olan taksirde, failin cezalandırılabilmesi için mutlaka kanunda açık bir düzenleme bulunması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK’nın 22. maddesinin ikinci fıkrasında taksir; “Dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla bir davranışın, suçun yasal tanımında belirtilen neticesi öngörülmeyerek gerçekleştirilmesidir.” şeklinde tanımlanmıştır. Toplumsal yaşamda belli faaliyetlerde bulunan kimselerin başkalarına zarar vermemek için birtakım önlemler alma ve bazı davranış kurallarına uyma zorunlulukları bulunmaktadır. Bu kurallar toplum olarak yaşama mecburiyetinden doğabileceği gibi, Devletin müdahalesiyle de ortaya çıkabilmektedir. Taksirli suç, bu kuralların ihlal edilmesi sonucu belirmekte, fail; dikkatli, tedbirli ve öngörülü davranmamış olduğu için cezalandırılmaktadır. Bu bakımdan sorumluluğun nedeni, öngörebilme imkânına ve kurallara uyma ödevinin varlığına rağmen, sonuca iradi bir hareketle neden olmaktan kaynaklanmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun birçok kararında vurgulandığı ve öğretide de benimsendiği üzere taksirli suçlarda ayrıca aranması gereken unsurlar;

1- Fiilin taksirle işlenebilen bir suç olması,

2- Hareketin iradi olması,

3- Sonucun istenmemesi,

4- Hareket ile sonuç arasında nedensellik bağının bulunması,

5- Sonucun öngörülebilir olmasına rağmen öngörülmemiş olması,

Şeklinde kabul edilmektedir.

Taksirli suçlarda da, gerek icrai hareketin gerekse ihmali hareketin iradi olması ve meydana gelen neticenin öngörülebilir olması gerekmektedir. İradi bir davranış bulunmadığı takdirde taksirden bahsedilemeyeceği gibi, öngörülemeyecek bir sonucun gerçekleşmesi hâlinde de failin taksirli suçtan sorumluluğuna gidilemeyecektir.

Sonucun gerçekleşmesinde, mağdurun taksirli davranışının da etkisinin bulunması hâlinde, diğer taksirli davranış nedensellik bağını kesmediği sürece bu durum failin taksirli sorumluluğunu ortadan kaldırmayacağı gibi taksirin niteliğini de değiştirmeyecektir. 5237 sayılı TCK’da kusurun derecelendirilmesi suretiyle herhangi bir ceza indirimi söz konusu olmadığından bu hal ancak temel cezanın tayininde dikkate alınabilecektir.

Bu aşamada ilgili trafik mevzuatına da değinilmelidir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun “Tanımlar” başlıklı 3. maddesinde "Kavşak";

"İki veya daha fazla karayolunun kesişmesi veya birleşmesi ile oluşan ortak alandır.” şeklinde tanımlanmıştır.

"Kavşaklarda geçiş hakkı" başlıklı 57. maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (d) bendinde de;

“Kavşaklarda aşağıdaki kurallar uygulanır.

Bu aşamada ilgili trafik mevzuatına da değinilmelidir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun “Tanımlar” başlıklı 3. maddesinde "Kavşak";

"İki veya daha fazla karayolunun kesişmesi veya birleşmesi ile oluşan ortak alandır.” şeklinde tanımlanmıştır.

"Kavşaklarda geçiş hakkı" başlıklı 57. maddesinin birinci fıkrasının (a) ve (d) bendinde de;

“Kavşaklarda aşağıdaki kurallar uygulanır.

a) Kavşağa yaklaşan sürücüler kavşaktaki şartlara uyacak şekilde, yavaşlamak, dikkatli olmak, geçiş hakkı olan araçların önce geçmesine imkan vermek zorundadırlar.

...

d) Işıklı trafik işaretleri izin verse bile trafik akımı; kendisini kavşak içinde durmaya zorlayacak veya diğer doğrultudaki trafiğin geçişine engel olacak ise, sürücülerin kavşağa girmeleri yasaktır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Öte yandan, amacı, somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suçu işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmek olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel nitelikteki ilkelerinden biri de, öğreti ve uygulamada; "Suçsuzluk" ya da "Masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın bir uzantısı olan ve Latincede; "İn dubio pro reo" olarak ifade edilen "Şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilebilmesi bakımından gözönünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin, mutlaka sanık yararına değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmişse sanık tarafından işlenip işlenmediği veya gerçekleştirilme biçimi konusunda bir şüphe belirmesi hâlinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, suçun hiçbir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikte ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme şekli şüpheli veya tam olarak aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak mahkûmiyet hükmü kurulamaz. Ceza mahkûmiyeti; toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate ya da herhangi bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat, hiçbir şüphe ya da başka türlü oluşa imkan vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermek anlamına gelecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

20.07.2011 tarihinde saat 10.50 sıralarında yerleşim yeri içerisinde, gündüz vakti, açık havada, 10,5 metre genişliğinde refüjle bölünmüş tek yönlü, asfalt kaplamalı, düz ve eğimsiz yolda, trafik ışıklarının bozuk olmadığı ışık kontrollü kavşakta, Ankara istikametinden Konutkent istikametine doğru seyir hâlinde bulunan ve sola dönmek isteyen sanığın sevk ve idaresindeki aracın, Eskişehir istikametinden Ankara istikametine seyreden katılan ...’in sevk ve idaresindeki araç ile çarpıştığı ve çarpışmanın etkisiyle savrularak Eskişehir istikametine dönmek üzere kırmızı ışıkta bekleyen mağdur ...'in sevk ve idaresindeki araca çarptığı, çarpışma sonucunda meydana gelen trafik kazası sonucunda katılan ...’in aracında bulunan katılan ...’nin yaralandığı, sanık ile katılan ...'in her ikisinin de olay esnasında kendilerine yeşil ışık yandığını iddia ettikleri olayda;

12.07.2012 tarihli bilirkişi raporu ile 16.01.2013 tarihinde Adli Tıp Kurumu Trafik İhtisas Dairesince düzenlenen bilirkişi raporunda, kavşakta ışık ihlali yapan sürücünün kim olduğu hususunda somut bir belirleme yapılamadığı, terditli düzenlenen bu raporlarda, sanığa yeşil ışık yandığının kabulü hâlinde katılan ...’in asli kusurlu, katılan ...’e yeşil ışık yandığının kabulü hâlinde ise sanığın asli kusurlu olduğunun belirtildiği, zeminde herhangi bir fren izinin tespit edilmediği, kırmızı ışıkta geçtiği ya da kavşak alanına süratli veya dikkatsiz ve tedbirsiz biçimde girdiği ya da katılan ...’i görmesine rağmen hızını azaltmadığı hususunda herhangi bir delil elde edilememesi nedenleriyle sanığın trafik kazasının meydana gelmesinde atfı kabil kusurunun bulunmadığının kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, Yerel Mahkeme hükmündeki direnme gerekçesinin isabetli olduğuna ve beraat hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Ankara Batı 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.10.2014 tarihli ve 484-238 sayılı kararında, sanığın mahkûmiyete yeterli kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği şeklinde gösterilen direnme gerekçesinin İSABETLİ OLDUĞUNA, direnme kararına konu hükmün ONANMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 22.10.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2339, Karar No: 2014/5088, Tarih: 18.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/2339 E.  ,  2014/5088 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektiıici nedenlere göre davalının tüm. davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava. iş kazası sonucu sürekli işgörmezliğe uğrayan sigortalının maddi ve zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, 16.201 TL maddi, 3.000 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 14.01.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikle davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, hesap bilirkişisinin 29.06.2013 tarihli raporunda davalı işletmede uygulanan ve 14.01.2010-14.05.2013 dönemini kapsayan ... hükümleri dikkate alınarak davacının giydirilmiş brüt ücretlerinin buna göre belirlendiği ve mahkemece bu hesap raporuna göre karar verildiği, raporu müteakip hemen karar verilmediğinden karar tarihi ile rapor tarihi arasında davalı işyerinde 01.07.2013 tarihinde yeni .... hükümlerinin yürürlüğe girdiği ve Mahkemenin bu nedenle ek rapor alınması yoluna gitmediği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, tazminatın belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Tazminatın belirlenmesinde, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, işgörebilirlik çağı, işgöremezlik ve karşılıklı kusur oranları ....tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşklı ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır. Diğer yandan tazminat miktarı, işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu tartışmasızdır. Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tesbit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontoloma ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak % 10 artırılıp % 10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı Yargıtay’ın oturmuş yerleşmiş görüşlerindendir.

Asgari ücretin ve ...... uygulanması kamu düzeniyle ilgili olup talep olmasa dahi kendiliğinden gözönünde tutulması zorunludur. Hesap raporuna esas alınan ....’in 30.06.2013 tarihinde sona ermesine göre, takip eden dönem için imzalanan .... celbedilerek gerçek ücretin tazminatın hesabında esas alınması gerekirken, varsayıma dayalı olarak belirlenen ücrete göre tazminatın hesaplanması isabetsiz olup usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözöniinde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usııl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davalıya yükletilmesine, 17/03/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15418, Karar No: 2024/15822, Tarih: 28.11.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/15418 E.  ,  2024/15822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/572 E., 2020/330 K.

SUÇ : Silahlı terör örgütüne üye olma

HÜKÜM : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanun’un 5/1, TCK’nın 62, 53/1-2-3, 58/9 ve 63. maddeleri uyarınca sanığın mahkûmiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenin sıfatı, başvurusunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 08.04.2008 tarih ve 9-18-78 sayılı kararında açıklandığı üzere; etkin pişmanlık hükümlerinin amacı, bir yandan terör ve örgütlü suçlarla mücadale bakımından stratejik önemi nedeniyle en etkili bilgi edinme ve mücadele araçlarından olan örgütün kendi mensuplarını kullanmak, diğer taraftan da suç işlemeyi önlemek, mensup olduğu yasa dışı örgütün amaçladığı suçun işlenmesine engel olanları ve işlediği suçtan pişmanlık duyanları cezalandırmayarak ya da cezalarında belli oranlarda indirim yaparak yeniden topluma kazandırmaktır.

TCK'nın 221/4. fıkrasının 2. cümlesinden yararlanabilmek için; failin yakalandıktan sonra bilgisi ölçüsünde örgüt içerisindeki konumuyla uyumlu şekilde kendisinin ve diğer örgüt üyelerinin eylemleri, örgütün yapısı ve faaliyetleriyle ilgili yeterli ve samimi bilgi vererek suçtan pişmanlığını söz ve davranışlarıyla göstermesi gerekmektedir. Bu bilgi maddenin üçüncü fıkrasında aranan, örgütü çökertecek nitelikteki bilgi değildir. Verilen bilginin önemi cezanın belirlenmesinde dikkate alınmalıdır (Dairemizin 12.05.2015 tarih, 2015/1426 E. 2015/1292 K. 26.10.2015 tarih, 2015/1565-3464 K.).

TCK'nın 221/4. fıkrasının 2. cümlesi kapsamında etkin pişmanlıkta bulunduğunun kabulü halinde bu suçtan dolayı verilecek cezada 1/3'ten 3/4'e kadar bir indirim yapılacağı öngörülmektedir. Buna göre belirlenen cezadan en az 1/3, en fazla 3/4 oranında bir indirim yapılacaktır. Bu iki sınır arasında yapılacak indirim, verilen bilginin niteliği, örgütün yapısı ve faaliyetleri çerçevesinde işlenen suçlarla ya da diğer örgüt mensuplarının tespiti ile ilgili olmak üzere elverişlilik derecesi, ceza soruşturması ya da kovuşturmasının hangi aşamasında etkin pişmanlıkta bulunulduğu gibi kıstaslar nazara alınarak mahkeme tarafından takdir ve tayin edilecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; soruşturma ve kovuşturma aşamalarında etkin pişmanlık hükümlerinden faydalanmak istediğini ifade eden, soruşturma aşamasından itibaren kişisel faaliyetleri ile ilgili bir takım bilgiler veren sanığa, ismini verdiği şahıslara yönelik teşhis yaptırılmak suretiyle etkin pişmanlık hükümleri yeniden hatırlatılarak TCK'nın 221/4-2 cümlesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmasının gerekmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz istemleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan belirtilen sebepten dolayı hükmün 5271 sayılı CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı CMK’nın 304. maddesi uyarınca Tekirdağ 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 28.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.