muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1547, Karar No: 2023/5874, Tarih: 10.10.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/1547 E.  ,  2023/5874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı/borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Sair temyiz itirazlarının reddi ile;

Şikayetçi borçlu, sair fesih nedenleri ile birlikte satış ilanı tebliğ işleminin usulsüz olduğunu ileri sürerek 23.02.2022 tarihli taşınmaz ihalesinin feshi istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, İlk Derece Mahkemesince, satış ilanı tebliğinin usulüne uygun olduğu belirtilerek şikayetin süreden reddine karar verildiği, kararın borçlu yanca istinafı üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine hükmedildiği, kararın borçlu tarafından temyiz edildiği anlaşılmaktadır.

İİK'nın 134/2. maddesi hükmü gereği ihalenin feshini ilgililer ihale tarihinden itibaren 7 gün içinde isteyebilirler. Öte yandan, aynı maddenin 6. fıkrası hükmüne göre satış ilanı tebliğ edilmemiş veya satılan malın esaslı vasıflarındaki hataya veya ihalede fesada bilahare vakıf olunmuşsa şikayet süresi ıttıla tarihinden başlar. Şu kadar ki, bu müddet ihaleden itibaren bir seneyi geçemez.

Öte yandan 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 32. maddesi gereğince tebliğ, usulüne aykırı yapılmış olsa bile muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır. Muhatabın beyan ettiği tarih, tebliğ tarihi olarak kabul edilir (HGK 25.01.2006 Tarih ve 2005/2-772 E. 2006/17 K.). Usulsüz tebliğ şikayeti İİK'nın 16/1. maddesi uyarınca yasal yedi günlük süreye tâbi olup, bu sürenin başlangıcı usulsüz tebliğin öğrenildiği tarihtir.

Somut olayda, borçlu ...’nun ... adresine gönderilen satış ilanı tebligatının “ adreste kimse bulunamaması üzerine en yakın komşu kapıcı yönetici soruldu... geçici olarak dışarı gittiğini beyan etmesi üzerine......2 nolu haber kağıdı muhatabın kapısına yapıştırıldı. En yakın komşu...haber verildi. İmzadan imtina edilmiştir.” şerhi verilerek 7201 Sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliğ edilmek istendiği görülmektedir. Ancak muhatabın dışarıya gittiği belirtilmek suretiyle tebligat yapılmış ise de, muhatabın dışarıda olması adresten geçici ayrılma sayılmayacağı gibi tebliğ memurunun, muhatabın tevziat saatlerinden sonra adresine dönüp dönmeyeceği, dönecekse ne zaman döneceğini tevsik etmeksizin yaptığı ve haber verilen komşunun ismi alınmadan yapılan tebligatın bu hali ile 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesi ile Tebligat Yönetmeliği'nin 30 ve 35. maddeleri hükümlerine uygun yapılmadığından usulsüz olduğu, borçlunun ...

adresine gönderilen satış ilanı tebligatının ise “ adreste kimse bulunamaması üzerine en yakın komşu kapıcı yönetici soruldu karşı komşu çarşıya gittiğini beyan etmesi üzerine......2 nolu haber kağıdı muhatabın kapısına yapıştırıldı. En yakın karşı komşu...haber verildi.” şerhi ile tebliğ edildiği ancak muhatabın nerede olduğuna dair bilgi alınan kişinin adının yazılmadığı açık olduğundan usulsüz olduğu anlaşılmaktadır.

O halde, İlk Derece Mahkemesince, yukarıda açıklanan nedenlerle borçluya gönderilen her iki satış ilanı tebliği de usulsüz olup borçlunun ihaleden daha önceden haberdar olduğuna dair bir bilgi de bulunmadığından, şikayetin sürede olduğunun kabulü ile ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi ve istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince de başvurunun esastan reddine karar verilmesi isabetli olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca, ... Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesinin 12.12.2022 tarih ve 2022/1532 E.-2022/2191 K. sayılı kararının KALDIRILMASINA, Erzincan 1. İcra Hukuk Mahkemesinin 29.06.2022 tarih ve 2022/132 E.-2022/159 K. sayılı kararının BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 10.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2023/3275, Karar No: 2023/9587, Tarih: 06.12.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/3275 E.  ,  2023/9587 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O ZM A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/625 E., 2023/144 K.

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Doğubayazıt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında sahte fatura kullanmak suçundan, 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 17.05.2022 tarihli kararı ile yasa değişikliği nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine Doğubayazıt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 02.02.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'un (213 sayılı Kanun) 359 uncu maddesinin b fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 43, 62 ve 53 üncü maddeleri uyarınca kazanılmış hak gözetilerek 2 yıl 6 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; eksik araştırma ve inceleme ile verilen mahkumiyet hükmünün bozulması talebine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Boranay Gümrükleme ..Ltd.Şti. yetkilisi olan sanığın 2011 takvim yılında 4 ayrı firmaya ait sahte faturaları bilerek kullandığı iddiasıyla mütalaaya uygun olarak dava açılmıştır.

2. Sanık suçlamaları kabul etmemiş, faturaların gerçek alışverişe dayandığını, kendisinin aracı firma olduğunu, faturaların sahte olduğunu bilmediğini bilmesinin de mümkün olmadığını beyan etmiştir.

3. Vergi müfettişince hazırlanan vergi tekniği ve vergi suçu raporlarının ve dava şartı olan mütalaanın dosya arasında bulunduğu görülmüştür.

4. Suça konu faturaları düzenleyen firmalar hakkında karşıt inceleme yapılmamıştır.

5. Bozmaya uyan Mahkemece Vergi Dairesine yazılan müzekkere cevabında düzenlenen ihbarnamelere sanık tarafından Erzurum Vergi Mahkemesine dava açıldığı, sanığın açılan davaları kazanması nedeniyle düzenlenen ihbarnamelerin terkin edildiği belirtilmiştir.

3. Vergi müfettişince hazırlanan vergi tekniği ve vergi suçu raporlarının ve dava şartı olan mütalaanın dosya arasında bulunduğu görülmüştür.

4. Suça konu faturaları düzenleyen firmalar hakkında karşıt inceleme yapılmamıştır.

5. Bozmaya uyan Mahkemece Vergi Dairesine yazılan müzekkere cevabında düzenlenen ihbarnamelere sanık tarafından Erzurum Vergi Mahkemesine dava açıldığı, sanığın açılan davaları kazanması nedeniyle düzenlenen ihbarnamelerin terkin edildiği belirtilmiştir.

6. Mahkemesince Vergi Usul Kanununda 7394 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezaların bulunmaması halinde yarı oranında indirim yapılacağı düzenlenmiş ise de bu durumun Vergi Mahkemesine dava açılmamış olması şartına bağlı olduğundan herhangi bir indirim yapılmadan temyize konu mahkumiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Sanığın savunmasında suçlamaları kabul etmediğini, faturaları sahte olduğunu bilmeden aldığını savunması karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından;

1- a) Sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen şirket yetkilileri hakkında “2011 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan kamu davası açılıp açılmadığının araştırılması, açıldığının tespiti halinde dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosyaya intikal ettirilmesi,

b) Gerekli görülmesi halinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden; mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan banka hesap hareketleri ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler, düzenleyici firmaların yeterli mal girişi olup olmadığı da dikkate alınarak, faturaları düzenleyen mükellef ile sanığın ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ve araştırma sonucu mahkûmiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuş,

2- Kabule göre:

2- Kabule göre:

a) 213 sayılı Kanun'a, 7394 sayılı Kanun ile eklenen geçici 34 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki "... 359 uncu maddede yazılı fiillerle verginin ziyaa uğratıldığının tespit edilmesine bağlı olarak tarh edilen verginin, gecikme faizi ve gecikme zammının tamamı ile kesilen cezaların yarısı ve buna isabet eden gecikme zammını, bu maddeyi ihdas eden Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren bir yıl içinde Hazineye ödedikleri takdirde 359 uncu maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla soruşturma evresi için yapılan etkin pişmanlık düzenlemesinden faydalanabilir. Bu fıkrada belirtilen ceza indiriminden faydalanabilmek için vergi mahkemesinde dava açılmaması, açılmışsa feragat edilmesi, kanun yollarına başvurulmaması veya başvurulmuşsa vazgeçilmesi şarttır. " hükmü ve ikinci fıkrasındaki, "Birinci fıkra hükümleri bu maddeyi ihdas eden Kanunun yayımı tarihinde soruşturma ve kovuşturma evresinde bulunan dosyalar hakkında da uygulanır." şeklindeki düzenleme ile kovuşturma evresindeki dosyalar bakımından etkin pişmanlık kurumundan yararlanabilmek için vergi ve diğer borçların ödenmesi ve bunların dava konusu yapılmaması şartları getirilmiş iken, Anayasa Mahkemesinin 23.03.2023 tarih ve 2022/59 Esas, 2022/111 Karar sayılı kararı ile geçici 34 üncü maddenin birinci fıkrasının ikinci cümlesinin, maddenin ikinci fıkrasında yer alan ".. kovuşturma.." ibaresi yönünden Anayasa'ya aykırı olduğuna ve iptaline karar verilmiştir.

Anayasa Mahkemesinin anılan kararından sonra oluşan duruma göre, 15.04.2022 tarihi itibarıyla kovuşturma evresinde bulunan dosyalar bakımından 7394 sayılı Kanun ile getirilen etkin pişmanlıktan yararlanabilmenin şartlarından biri olan, vergi ve diğer kalemlerin vergi mahkemelerinde dava konusu yapılmaması şartı ortadan kaldırılmış, böylece etkin pişmanlıktan yararlanabilmek için vergi ve diğer kalemlerin 15.04.2023 tarihine kadar ödenmesi yeterli görülmüştür.

Yukarıdaki tespitler ışığında somut olayda; Mahkemece, etkin pişmanlıktan yararlanabilmek için vergi mahkemesinde dava açılmamış olması, açılmış ise vazgeçilmiş olması gerektiği nazara alınarak etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

b. Sanığın kazanılmış hakkı nedeniyle sonuç ceza miktarı belirlenirken uygulanacak olan 1412 sayılı Kanun'un 326 ıncı maddesinin son fıkrasının gösterilmemesi suretiyle, 5271 sayılı Kanun'un 232/6. maddesine aykırılık oluşturulması,

c. Suça konu faturalar Kurumlar Vergisinde kullanıldığından "26.04.2012" olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığında "2014" şeklinde hatalı gösterilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Doğubayazıt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin ,02.02.2023 tarihli ve 2022/625 Esas, 2023/144 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Doğubayazıt 2. Asliye Ceza Mahkemesinin ,02.02.2023 tarihli ve 2022/625 Esas, 2023/144 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4513, Karar No: 2022/8578, Tarih: 01.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4513 E.  ,  2022/8578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 17.04.2019 tarih ve 2017/446 E- 2019/121 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 26.03.2021 tarih ve 2019/1209 E- 2021/411 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 1974 yılından itibaren ilaç sektöründe aralıksız faaliyet gösterdiğini, 136913 sayılı "savona" ibareli markanın sahibi olduğunu, davalının bu marka ile iltibas yaratacak nitelikteki 2016/14011 sayı ile “SAVORY” ibareli marka tescil başvurusuna müvekkilinin itirazının, davalı ... YİDK’nın 02.10.2017 tarih ve 2017-M-8209 sayılı kararı ile reddedildiğini, oysa her iki markanın da 6 harften oluştuğunu, ortak ibaresinin başlangıç kısmında yer alması nedeniyle markaların birbirinin serisi olarak niteleneceğini, markaların emtiasının da aynı olduğunu, dolayısıyla karıştırılma ihtimalinin oluşacağını ileri sürerek, davalı ... YİDK kararının iptalini ve diğer davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalı ... vekili, davacının ilaç sektöründe müvekkilinin ise diyet yemeklerinde faaliyet gösterdiğini, “SAVONA” ve “SAVORY” markalarının görsel, biçimsel, anlamsal, fonetik bir benzerliğinin bulunmadığını, halk tarafından karıştırılma ihtimalinin oluşmayacağını, İngilizce kökenli “SAVORY” ibaresinin "iştah açıcı, lezzetli" anlamının bulunduğunu, “SAVONA” ibaresinin ise İtalya’da bir şehir ismi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı ... vekili, davacının ilaç sektöründe müvekkilinin ise diyet yemeklerinde faaliyet gösterdiğini, “SAVONA” ve “SAVORY” markalarının görsel, biçimsel, anlamsal, fonetik bir benzerliğinin bulunmadığını, halk tarafından karıştırılma ihtimalinin oluşmayacağını, İngilizce kökenli “SAVORY” ibaresinin "iştah açıcı, lezzetli" anlamının bulunduğunu, “SAVONA” ibaresinin ise İtalya’da bir şehir ismi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının markası ile davalının başvuru markası arasında görsel, sesçil ve anlamsal olarak, ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerliğin bulunmadığı, taraf markaları arasındaki benzer olan "insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbı ve veterinerlik amaçlı kimyasal ürünler, tıbbı ve veterinerlik amaçlı kimyasal reaktif maddeler ile bunların satış hizmetlerinin" reçete ile satıldığı, hedef tüketici kitlesinin davalının "şekil+SAVORY" ibareli markasını gördüğünde, davacıya ait markadan farklı bir marka olduğunu algılayabileceği, taraf markaları arasında benzerlik bulunmadığından, 556 sayılı KHK 8/1-b maddesi anlamında iltibas koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 01/12/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/399, Karar No: 2025/73, Tarih: 07.01.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/399 E.  ,  2025/73 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/775 E., 2023/562 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 13. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/1760 E., 2022/431 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkili ile davalı arasında 01.12.2011 tarihli kira sözleşmesi düzenlendiğini, taraflar arasında kira sözleşmesi devam ederken, davalının, dava dışı TAV Ege Terminal Yatırım Yapım ve İşletme A.Ş. (TAV) ile 12.12.2011 tarihinde düzenlendiği kira sözleşmesi ile terminal, otopark ve diğer alanlarından oluşan ticari işletmeyi TAV’a kiraladığını, bu sözleşme ile TAV’ın iç hatlar terminalinin yıkılmasını ve yerine yeni bir terminal yapılmasını da bizzat üstlendiğini, sözleşmede TAV’ın kiracıları mevcut sözleşmeleri ile birlikte devralacağının düzenlendiğini, davalı tarafından müvekkilinin taraf olduğu kira sözleşmesinin tek taraflı olarak TAV’a devredilmesinin mümkün olmadığını, davalının kira sözleşmesinin tarafı olarak kiraya veren sıfatını ve borçlarını taşımakla beraber müvekkilinin, yeni iç hatlar terminalinin yıkımı ve yeniden inşaası sırasında bu konudaki işleri taahhüt eden TAV ile fiilen muhatap olmak zorunda bırakıldığını, yeni iç hatlar terminalinin tamamlanmasından sonra müvekkilinin, TAV’ın hukuka ve hakkaniyete aykırı yer teklifini kabul etmediğini, bu şekilde müvekkilinin 01.12.2011 tarihli kira sözleşmesi uyarınca yeni iç hatlar terminalinde hak sahibi olduğu işyerlerinden mahrum kaldığı, işletmesinin fiili olarak kapandığını, davalının 01.12.2011 tarihli kira sözleşmesinden doğan önceki işletmenin devamlılığını sağlamaya elverişli uygun yerler tahsis etme yükümlülüğünü ihlal ettiğini ve bu sebeple uğradığı maddi ve manevi zararlardan ötürü tazminat sorumluluğu bulunduğunu ileri sürerek, şimdilik 100.000,00TL nin ticari faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; müvekkili ile TAV arasında devir teslim işleminin 01.01.2012 tarihinde tamamlandığını, davacı ile imzalanan kira sözleşmesinin 13/g maddesi hükmü gereği müvekkili ile davacı arasındaki sözleşmenin kendiliğinden sona erdiğini, müvekkilinin işletme hakkının devrinden sonra havalimanıyla ilgili tasarruf yetkisinin sona erdiğini, bu tarihten sonra kiracıların muhatabının TAV olduğu, müvekkiline husumet yöneltilmesinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı ile davacı arasında imzalanan kira sözleşmesinde hava limanının devrine ilişkin hüküm bulunduğu ve bunun davacı tarafından kabul edilerek sözleşmenin imzalandığı, davalı ile dava dışı TAV arasında imzalanan sözleşme ile mevcut kiracılık ilişkilerinin bu şirkete devredildiği, bu devri hukuka aykırı hale getiren herhangi bir olgunun bulunmadığı, sözleşmenin devriyle birlikte davalının sözleşmenin tarafı olmaktan çıktığı ve dava dışı TAV'ın kiraya veren sıfatını kazandığı, yeni yapılan hava limanında yapılacak yer tesisine ilişkin dava dışı TAV ile davacı arasında işlemlerin başladığı ancak davacının yer tesisini kabul etmediği, davalının davacı tarafından uğranıldığı beyan edilen zararlara ilişkin herhangi bir sorumluluğunun bulunmadığı gerekçesiyle, davanın pasif husumet yokluğundan reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, taraflar arasında kira sözleşmesi devam ederken, davalının ihaleye çıkarak ihale şartnamesindeki hükümler çerçevesinde dava dışı TAV ile 12.12.2011 imza ve 02.01.2012 başlangıç tarihli, İzmir Adnan Menderes Havalimanı mevcut dış hatlar terminali, cıp, iç hatlar terminali ve mütemmimlerinin kiralanmak suretiyle işletilmesi işine ait sözleşme imzalandığı, sonrasında davacı ile dava dışı TAV arasında 15.03.2012 imza tarihli kira sözleşmesi düzenlendiği, davalı ile dava dışı TAV arasında imzalanan sözleşme gereğince hava alanının işletilmesi kapsamında, davacının da yer aldığı kira sözleşmelerinin dava dışı TAV’a devredildiği, 15.03.2012 imza tarihli TAV ile davacı arasında yapılan sözleşme ile de davacının bu devre muvafakat ettiğinin anlaşıldığı, davanın reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; müvekkilinin davalı ile dava dışı TAV arasındaki devre muvafakat ettiğine dair bir rıza veya sözleşme bulunmadığını, 15.03.2012 tarihli sözleşmenin müvekkilin devre yönelik rızasını ortaya koymadığını, davalının, kira sözleşmesinin tarafı ve dolayısıyla husumet sahibi olduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, kira sözleşmesinin sona ermesini nedeniyle uğranılan zararların tazmini istemine ilişkindir.