muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10484, Karar No: 2015/4174, Tarih: 03.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/10484 E.  ,  2015/4174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen kooperatif üyeliğinden ihraç kararının iptali davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 28.05.2014 gün ve 2014/346 Esas, 2014/4144 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin 15 yıl kadar önce davalı kooperatife üye olduğunu ve ortaklık edimlerini yerine getirdiğini, 2010 yılı ve 2011 yılı olağan genel kurul toplantılarına katıldığını, 29.06.2012 tarihli genel kurula çağrılmadığı ve toplantıdan haberdar olmadığı için katılamadığını, bu toplantıdan 2 ay sonra kooperatif ortaklığından çıkarıldığını haricen öğrendiğini, üyelikten çıkarma kararının hukuka aykırı olduğunu ve buna ilişkin müvekkiline tebligat yapılmadığını ileri sürerek, çıkarma kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının 28.02.2012 tarihli istifa dilekçesi ile kooperatif ortaklığından istifa ettiğinden 29.06.2012 tarihli toplantıya çağrılmadığını, kooperatif yönetim kurulunun hukuken yükümlü olunmadığı halde 07.08.2012 tarihli yazıyla ortaklığının istifa nedeniyle sona erdiği hususunun davacıya bildirildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, istifa dilekçesi belge orjinalinin davalı kooperatifin antetini taşıdığı ve matbu olarak düzenlendiği, sadece üye, adres, ad soyad bölümlerinin ve metin içerisindeki iki satırlık bölümdeki tarih, sayı ve "üyelikten istifa ediyorum" ibarelerinin el yazısıyla yazıldığı, matbu belgedeki "üyelikten istifa ediyorum" bölümünün el yazısı ile daha sonradan doldurulmasının mümkün olduğu, bu durumda el yazısı ile doldurulan bölümlerin aleyhine borç ve yükümlülük doğuran davacı tarafından imzalanması ile geçerlilik kazanabileceği, düzenlenişi itibariyle istifa beyanına yönelik olarak düzenlenmiş bir belge niteliğini taşımadığı, davacının ortaklıktan çıkma iradesini göstermediği, aksi düşüncenin dosya içeriğine, hayatın olağan akışına ve hakkaniyete uygun düşmediği gerekçesiyle, 28.02.2012 tarihli ve 59 sayılı davacının kooperatif ortaklığından istifasının kabulü ile üyelikten çıkışının yapılmasına ilişkin kararın iptaline dair verilen karar davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 28.05.2014 gün ve 2014/346 Esas, 2014/4144 Karar sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 5,20 TL harç ve takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 03.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2535, Karar No: 2023/4667, Tarih: 04.07.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/2535 E.  ,  2023/4667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/317 E., 2022/406 K.

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 01.07.2020 gün ve 2020/15982 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2. Bakırköy 20. Ağır Ceza Mahkemesinin, 11.11.2021 tarihli ve 2020/286 Esas, 2021/414 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun

37 nci maddesinin birinci fıkrasının yollamasıyla 103 üncü maddesinin ikinci fıkrasının birinci cümlesi ve üçüncü fıkrasının (a) bendi, dördüncü fıkrası 53 üncü maddesi uyarınca neticeten 36 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunlukları ile kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5237 sayılı Kanun'un 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (b), (f) bentleri, beşinci fıkrası 53 üncü maddesi uyarınca neticeten 6 yıl 18 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2022/317 Esas, 2022/406 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik yapılan istinaf başvurusunun çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunan verilen neticeten 36 yıl hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca 30 yıl hapis cezasına indirilmesi suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanığın mağdura yönelik olarak atılı suçları işlediğine dair dosya kapsamında mağdurun aşamalardaki soyut ve çelişkili beyanları haricinde sanığın cezalandırılmasını gerektirir yeterli delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanığın mağdura yönelik olarak atılı suçları işlediğine dair dosya kapsamında mağdurun aşamalardaki soyut ve çelişkili beyanları haricinde sanığın cezalandırılmasını gerektirir yeterli delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Yapılan yargılama sonucunda İlk Derece Mahkemesince dava konusu olayın; "Olay tarihinde sanık ...'in iş bulma bahanesiyle yanına aldığı katılanı evden birkaç parça eşya alma bahanesi ile evine götürdüğü, sanık Inayet ile evde bulunan sanık ... ve soruşturma aşamasında haklarında tefrik kararı verilen İdris ve Halit ismindeki kişilerin mağdurun ağzını, el ve ayaklarını bağladıktan sonra sanık ... ve sanık Inayet'in penisleri ile katılan ile anal yoldan zorla ilişkiye girmeleri" şeklinde gerçekleştiği kabulü yapılmış,

Yine İlk Derece Mahkemesince; "Dosyada mevcut tanık beyanları, Adli Görüşme Raporu ve Adli Tıp raporu ile desteklenen, istikrarlı ve tutarlı anlatımlara dayanan katılanın beyanları ile sanığın ikrar içeren, aşamalarda değişkenlik gösteren ve suçtan kurtulmaya yönelik olduğu değerlendirilen çelişkili savunmaları birlikte değerlendirildiğinde, sanıklar ... ve (temyiz incelemesine gelmeyen) ...'nın birlikte katılana yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunu işlediği ve ayrıca katılanın ellerini ve ayaklarını bağlayarak evlerinde alıkoydukları" şeklindeki gerekçesine binaen sanık hakkında çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından yukarıda "HUKUKİ SÜREÇ" başlığı altında (2) numaralı bölümde belirtildiği şekilde hükümler kurulmuştur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği yalnızca hükümdeki çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen neticeten 36 yıl hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin yedinci fıkrası uyarınca 30 yıl hapis cezasına indirilmesi suretiyle düzeltildiği anlaşılmıştır.

IV.GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafisinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V.KARAR

V.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesinin, 17.02.2022 tarihli ve 2022/317 Esas, 2022/406 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy 20. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.07.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6203, Karar No: 2016/5527, Tarih: 25.04.2016

**4. Hukuk Dairesi         2015/6203 E.  ,  2016/5527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 01/07/2014 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 05/02/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız şikâyet nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, davalının kendileri hakkında kamu kurum ve kuruluşlarının zararına dolandırıcılık, resmi evrakta sahtecilik suçlamasıyla şikâyetçi olduğunu, haklarında yapılan soruşturma sonucunda .. sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini belirterek, davalının haksız şikâyeti nedeniyle uğradıkları manevi zararın ödetilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının birden fazla defa davacılar hakkında yaptığı şikayetlerin sonuçsuz kaldığı, ayrıca davalının şikayete konu eylemler nedeni ile bizzat zarar gören olmadığı, yapılan şikayetlerin hak arama özgürlüğünden ziyade kişisel husumet nedeni ile yapıldığı ve bu haliyle, davacıların haklarında adli ve idari soruşturma açılmasına sebebiyet verecek şekilde yapılan şikayetlerin davacıları manevi olarak zarara uğrattığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Şikayet hakkı, diğer bir deyimle hak arama özgürlüğü; Anayasa’nın 36. maddesinde; “Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir” şeklinde yer almıştır. Hak arama özgürlüğü bu şekilde güvence altına alınmış olup; kişiler, gerek yargı mercileri önünde gerekse yetkili kurum ve kuruluşlara başvurmak suretiyle kendilerine zarar verenlere karşı haklarının korunmasını, yasal işlem yapılmasını ve cezalandırılmalarını isteme hak ve yetkilerine sahiptir.

Anayasa’nın güvence altına aldığı hak arama özgürlüğünün yanında, yine Anayasanın “ .. ” başlığını taşıyan 12. maddesinde herkesin kişiliğine bağlı dokunulmaz, devredilmez, vazgeçilmez temel hak ve özgürlüklere sahip olduğu belirtildikten başka, 17. maddesinde de, herkesin yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip bulunduğu da düzenleme altına alınmış bulunmaktadır. Türk Medeni Kanunu’nun 24. maddesinde, kişilik haklarına yapılan saldırının unsurları belirtilmiş ve hukuka aykırılığı açıklanmıştır. 25.maddesinde ise, kişilik haklarına karşı yapılan saldırının dava yolu ile korunacağı açıklanmış, BK’nun 49. maddesinde ise saldırının yaptırımı düzenlenmiştir.

Hak arama özgürlüğü ile kişilik haklarının karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin bu iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Daha az üstün olan yararın, daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Hak arama özgürlüğü, diğer özgürlüklerde olduğu gibi sınırsız olmayıp kişi salt başkasını zararlandırmak için bu hakkı kullanamaz. Bu hakkın hukuken korunabilmesi ve yerinde kullanıldığının kabul edilebilmesi için şikayet edilenin cezalandırılmasını veya sorumlu tutulmasını gerektirecek yeterli kanıtların mevcut olması da zorunlu değildir. Şikayeti haklı gösterecek bazı emare ve olguların zayıf ve dolaylı da olsa varlığı yeterlidir. Bunlara dayanarak başkalarının da aynı olay karşısında davalı gibi davranabileceği hallerde şikayet hakkının kullanılmasının uygun olduğu kabul edilmelidir. Aksi halde şikayetin hak arama özgürlüğü sınırları aşılarak kullanıldığı, kişilik değerlerine saldırı oluşturduğu sonucuna varılmalıdır.

Somut olayda; .. soruşturma sayılı dosyası kapsamı, anılan dosyadaki Adli Tıp Kurumu raporunda dosyaya sunulan belgelerdeki imzaların davacıların el ürünü olup olmadığının tespit edilemediğinin belirtilmesi ve .. müfettişi raporu göz önüne alındığında, davalının sırf zararlandırma kastının bulunmadığı, şikâyet için yeterli emare olması nedeniyle davalının anayasal şikâyet hakkını kullandığı sonucuna varılarak istemin tümden reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulü yerinde görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 25/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/412, Karar No: 2015/4638, Tarih: 11.11.2015

**20. Ceza Dairesi         2015/412 E.  ,  2015/4638 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2015/49448

Mahkeme : TEKİRDAĞ 1. Ağır Ceza Mahkemesi

Kararın Tarihi – Numarası : 31/12/2014 - 2014/251 esas ve 2014/349 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Sanıklar Derya, Hatice ve Şerafettin hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçuna ilişkin olarak kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre; mahkemenin sanıklar Hatice ve Şerafettin'in üzerlerine atılı suçları aynı suç işleme kararının icrası kapsamında birden fazla kez zincirleme olarak işlemiş olmadıklarına ilişkin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki buna ilişkin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eylemlere uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; Cumhuriyet savcısı ile sanıklar ve müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanıklar Salih ve İnci hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçuna ilişkin olarak kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.04.2015 tarih, 2014/462 Esas, 2015/135 Karar ve 2014/848 Esas, 2015/136 Karar sayılı ilamlarında da bahsedildiği üzere; sanıkların uyuşturucu madde sattığına ilişkin edinilen bilgiler üzerine, kolluk görevlilerinin

13/05/2014 tarihinde sanık Salih'ten 20 TL karşılığında 1 paket halinde 0,4 gram bonzai tabir edilen uyuşturucu madde satın almak suretiyle sanığın "satmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde bulundurma" suçunu belirlemiş ve bu suça ilişkin delil elde etmiş oldukları halde; 26/06/2014 tarihinde sanıktan tekrar uyuşturucu madde satın aldıkları,

23/05/2014 tarihinde sanık İnci'den 5 TL karşılığında 1 paket halinde 0,08 gram bonzai tabir edilen uyuşturucu madde satın almak suretiyle sanığın "satmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde bulundurma" suçunu belirlemiş ve bu suça ilişkin delil elde etmiş oldukları halde; 25/05/2014 tarihinde sanıktan tekrar uyuşturucu madde satın aldıkları,

17/09/2014 tarihinde arama kararına istinaden sanıkların ikametlerinde yapılan aramalarda; sanık Salih'in evinden 0,1 gram bonzai tabir edilen uyuşturucu madde, sanık İnci'nin evinden ise 3 adet MDMA içeren uyuşturucu tablet ele geçirildiği,

17/09/2014 tarihinde arama kararına istinaden sanıkların ikametlerinde yapılan aramalarda; sanık Salih'in evinden 0,1 gram bonzai tabir edilen uyuşturucu madde, sanık İnci'nin evinden ise 3 adet MDMA içeren uyuşturucu tablet ele geçirildiği,

Kolluk görevlilerinin gerçek iradelerinin uyuşturucu madde satın alma değil, suçu ve failini belirleyerek suçla ilgili delilleri elde etme olduğu; bu nedenlerle adli kolluk görevlileri tarafından sanıklardan ikinci kez uyuşturucu alınmasında gerçek anlamda bir "alım - satım"ın sözkonusu olmadığı, bunun ve yapılan aramalarda uyuşturucu madde ele geçirilmesinin ayrıca suç oluşturmayacağı gözetilmeden atılı suçların zincirleme olarak işlendiği kabul edilerek, sanıkların cezalarının TCK’nın 43. maddesi ile artırılması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi;

Kanuna aykırı sanık Salih ve müdafii ile sanık İnci müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükümlerin, BOZULMASINA,

11.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7931, Karar No: 2016/7434, Tarih: 31.10.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/7931 E.  ,  2016/7434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, hakaret, şantaj, özel hayatın gizliliğini ihlal

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, hakaret suçlarından mahkûmiyet, şantaj ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, hakaret suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Hükümlerden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin kollukta alınan ilk beyanında sanığın elini külodunun yan tarafından vajinasına sokmaya çalıştığını, temasta bulunduğunu, bu sırada evleneceğini söyleyerek sanığı sakinleştirdiğini, yaklaşık 1-2 saat otomobilde sohbet ettikten sonra mağdurenin facebookta bir erkekle irtibat kurmasına sinirlenerek sanığın tekrar cinsel organını vajinasına sokmaya çalıştığını, ancak sokamadığını, akabinde parmağını soktuğunu, yapmaması için yalvarması üzerine sanığın karın bölgesine boşaldığını iddia etmesi, yargılama safhasında 04.04.2013 tarihli celsede alınan beyanında ise sanığın iç çamaşırını yırttıktan sonra elini soktuğunu, sokmaya çalıştığını, yalvararak evleneceğini söylemesi üzerine sanığın bir şekilde vazgeçerek üstünü giyinmesini söylediğini bildirmesi, bu beyanın devamında sanığın saldırı anında parmağını cinsel organına soktuğunu, bunu kızlığını bozmak için yaptığını, iki defa yaptığını, parmağının epey ilerlediğini, ancak kızlığını bozamadığını, cinsel organını ise sokmadığını ancak karnına boşaldığını anlatması, savunma, mağdurenin bakire olduğuna ilişkin doktor raporu ve tüm dosya içeriğinden, sanığın mağdureye yönelik hareketlerini sonuna kadar götürebilme imkânı olduğu halde bundan vazgeçerek icra hareketlerine kendiliğinden son verdiğinin anlaşılması karşısında, hakkında 5237 sayılı Kanunun 36. maddesi uyarınca gönüllü vazgeçme hükümleri uygulanmak suretiyle o ana kadar ki eylemleri basit cinsel saldırı kabul edilerek lehe Kanun değerlendirmesinin bu suça göre yapılması gerekirken, suç vasfının tayininde yanılgıya düşürülerek yazılı şekilde nitelikli cinsel saldırıya teşebbüs suçundan hüküm kurulması,

Kabule göre de;