muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/21186, Karar No: 2015/3117, Tarih: 23.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/21186 E.  ,  2015/3117 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2013

NUMARASI : 2012/619-2013/709

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın görev yönünden reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu taşınmaza fiilen el atılmadığı, bu itibarla davanın idari yargıda tam yargı davası olarak görülmesi gerektiği kabul edilerek yargı yolu bakımından davanın GÖREV yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama sırasında dere koruma alanında kalan taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Açıklanan nedenlerle yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle davanın görevden reddine karar verilmesinde ve görevsizlik hususu yasa değişikliğinden kaynaklandığından taraflar lehine vekalet ücreti takdir edilmemesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 23.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24095, Karar No: 2014/29280, Tarih: 16.10.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/24095 E.  ,  2014/29280 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/92189

MAHKEMESİ : Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/02/2013

NUMARASI : 2011/728 (E) ve 2013/75 (K)

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın ruhsatsız inşaatıyla ilgili olarak 02.07.2007 tarihinde tutanak düzenlendikten sonra aynı inşaata devam ettiğinin anlaşılması üzerine 29.01.2009 tarihinde yeni tutanak düzenlendiği, Bursa 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2009/1735 ve 2010/878 esas/karar sayılı dava dosyasına konu 02.07.2007 tarihli tutanakla ilgili Bursa Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 06.11.2009 tarihli iddianame ile kamu davasının açıldığı, 02.07.2007 tarihli tutanak ile 29.01.2009 tarihli tutanaktaki eylemlerin farklı olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında aynı yere ilişkin Bursa 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/22 esas sayılı dava dosyasının tamamının denetime olanak verecek şekilde getirtilerek, TCK'nın 43. maddesinin uygulanması gerekip gerekmeyeceği değerlendirilmeden eksik incelemeyle, mahkumiyet kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık S.. D..'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere, dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16821, Karar No: 2014/238, Tarih: 14.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/16821 E.  ,  2014/238 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/190398

Mahkemesi : Malkara Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 09/04/2012

Numarası : 2011/183 - 2012/175

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde, tanık O.. Ş.. tarafından Tekirdağ İli, Malkara İlçesi, Elmalı Köyü sınırları içerisinde yer alan T. Tepe Mevkiinde dedektör ile izinsiz olarak araştırma yapıldığının ihbarı üzerine, olay yerine intikal eden güvenlik güçlerinin ihbarda belirtilen mevkiye 1 kilometre mesafede bir aracın park halinde olduğu, buğday tarlasının içerisinden sanık R.. A.. ile temyize gelmeyen sanık V.. S..'nın ellerinde herhangi bir suç aleti olmaksızın geldikleri, çevrede kazılmış herhangi bir noktanın bulunmadığı, olay yerinde bulunan ve sanık V.. S..'nın arkadaşından emaneten aldığı araçta yapılan aramada 6 adet sikke, 6 adet madeni para, 1 adet dedektör ile şarj kablosu, 1 adet kürek ve 1 adet el fenerinin ele geçirildiği, sanıkların tahkikat işlemlerinin tamamlanması için karakola götürüldükleri, bu esnada tanık O.. Ş..'ın tekrar jandarmayı arayarak olay yerinde üzeri çalılıklar ile kapatılmış 1 adet dedektör bulduğunu bildirmesi üzerine yeniden olay yerine intikal eden güvenlik güçlerinin tanık O.. Ş.. tarafından kendilerine teslim edilen dedektöre el koydukları hususlarının tutanak altına alındığı, sanık R.. A.. ve temyize gelmeyen sanık V.. S..'nın, olay yerinde sadece keşif yaptıklarını dedektör ile araştırma yapmadıklarını beyan ettikleri, tanık O.. Ş..'ın ise yeminli beyanında; her iki sanığı suça konu yerde dedektör ile araştırma yaparken gördüğünü ifade ettiği anlaşılmakla,

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5728 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 74/2. maddesinde düzenlenen izinsiz araştırma yapma suçu ile 2863 sayılı Kanunun 6. maddesinde belirtilen kültür ve tabiat varlıklarında, bunların koruma alanlarında, tespit ve tescil edilmiş sit alanlarında araziye fiziki müdahale teşkil etmeyen toprak üstünde veya su altında kültür ve tabiat varlıklarının araştırılmasına yönelik eylemlerin yaptırım altına alındığı, somut durumda ise sübuta eren eylemin araziye fiziki müdahale oluşturacak her hangi bir kazı yapılmaksızın kültür varlığı araştırmaktan ibaret olduğunun ve mahkemece yapılan keşfe katılan arkeolog bilirkişi raporu ile dava konusu yerin 2863 sayılı Kanunun 6. maddesince korunması gerekli, taşınmaz kültür varlığı niteliğinde olmadığının belirlenmesi karşısında, suça konu taşınmaz üzerinde fen bilirkişisi marifetiyle yeniden keşif yapılarak sanık tarafından izinsiz araştırma yapılan taşınmazın Edirne Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 01/10/2009 tarihli ve 2740 sayılı kararı ile

Elmalı Kalesi ve çevresinin 1. derece arkeolojik sit alanı olarak tesciline ilişkin kararı ekinde yer alan 1/25000 ölçekli sit paftasına göre sit alanı içerisinde yer alıp almadığının belirlenmesi ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik soruşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 14/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3215, Karar No: 2017/5180, Tarih: 09.10.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/3215 E.  ,  2017/5180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/11/2015 tarih ve 2011/94-2015/192 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkette davalı ...'in 02.08.2002 ile 22.06.2009 tarihleri arasında müdürlük görevini yaptığını, bu sırada şirket aleyhine bir çok haksız eylemlerde bulunduğunu, şirketi zarar uğrattığını, davalının müdürlük yaptığı 7 yıllık süre içerisinde kasten şirket defterlerinin eksik ve hatalı tutulmasından dolayı şirketin vergi cezası ödemesine sebebiyet verdiğini, bunun dışında davalının... isimli ve davacı şirkete rakip aynı işle iştigal eden bir başka şirketin ortağı ve müdürü eşi... ile anlaşıp müvekkil şirketinin kullanımında bulunan maden ocağının giriş yolunu, otuz dönümlük tarlayı, eşi üzerine tapu ettiğini, bununla ilgili davanın devam ettiğini, aynı zaman da davalı, şirket müdürlüğü devam ederken 12.06.2008 tarihinde eşi... ve oğlu ... ’in... isimli bir şirket kurduğunu bilmesine rağmen, davacı şirketin nam ve şöhretinden faydalanmalarına müsaade ettiğini, müvekkil şirketin unvanını kullanmasına göz yumduğunu, şirketin müşteri bilgilerini onlara vererek kendi ortağı ve aynı zaman da müdürü olduğu şirketin adeta içini boşaltarak zarar uğramasına neden olduğunu ileri sürerek şirket zararının 10.000,00 TL’sinin davalıdan alınarak davacı şirkete ve hissesi oranında şirket ortağı ve müdürü ...’e verilmesini talep etmiş, 19.02.2014 tarihinde 10.000,00 TL’nin 1.000.00 TL’sinin davacı ...'in verilmesini, bakiye 9.000.00 TL’nin ise ıslah edilen 673.832,57 TL miktarın birleştirilmesi sonucu toplam 682.832,57 TL’nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacı şirkete verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı ...'in aktif dava ehliyetinin bulunmadığını, ayrıca zarardan itibaren 5 yıllık sürenin geçtiğini, zamanaşımının dolduğunu savunarak şartları oluşmayan davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava, yönetici sorumluluğu ve haksız rekabetinden kaynaklanan alacak davasına ilişkin olduğu, mahkemece alınan bilirkişi raporu ve dosyada mübrez vergi inceleme raporlarından anlaşılacağı üzere, şirket yetkilileri tarafından ilgili yıllarda gelir tablosu ile yevmiye defterinde farklı tutarların kullanılmış olduğu, hasılat faturalarının bir kısmının yevmiye defterine ve beyannamelere eksik aktarıldığı, beyannamelerde defter ve belgelerde ki tutardan fazla tutarlarda indirimlerde bulunulduğu, ödemeler veresiye yapılmış gibi gösterilerek tamamının yıllık olarak tek seferde kasadan ödenmiş gibi gösterildiği, belgesi olmayan gider kayıtları ve mükerrer kayıtların yapıldığı, defter kayıtlarının, ilgili vesikaların doğru bir vergi incelemesi yapılmasına imkan vermeyecek derecede noksan, usulsüz ve karışık olduğu, tutulması zorunlu olan defterlerin veya verilen beyannamelerin gerçek durumu yansıtmadığı, tüm bu hususların şirket yetkililerin kanuna göre belirlenen muhasebe standartlarına, tek düzen hesap planına ve mali tablolara ilişkin usul ve esaslara uymadığı, ayrıca ticari defterlerin yanlış tutulmasından dolayı davalı müdürün sorumlu olduğu, yapılan incelemede 2005 yılı için 259.265,65 TL vergi ziyaı cezası ve 154.723,08 TL gecikme faizi, 2006 yılı için 12.000,00 TL vergi ziyaı cezası ile 109.802,10 TL faizi, 2007 yılı için 11.500.00 TL vergi ziyaı cezası, 119.286,74 TL faizi, 2008 yılı için 1.000.00 TL vergi ziyaı cezası olmak üzere toplam faiz ve vergi ziyaı cezası olarak 667.577,57 TL davacı şirketin cezaya çarptırılmasına neden olduğu, mahkemece yazılan müzekkere üzerine vergi dairesinin 14.05.2015 tarihli cevabında en son olarak Utelka şirketinin 424.489,54 TL vergi aslı ve 111.788,31 TL faizi olmak üzere toplam 536.277,85 TL vergi borcunun olduğuna ilişkin cevap verildiği, her ne kadar davacı vekili 667.577,57 TL vergi alacağını talep etmiş ise de yapılandırma neticesinde şirketin toplam borcunun 536.277,85 TL olarak hesaplandığı, vergi borcundan dolayı davalının bu miktarla sorumlu tutulmasının uygun olacağı, davacı ... kendisi için 1.000,00 TL'nin verilmesini talep etmiş ise de verilen zararın ancak şirkete verilmesi istenebileceğinden davacı ...'in açtığı davanın reddine karar verilmesinin gerektiği, vergi borcu halen devam ettiğinden davalının zamanaşımı savunmasına itibar edilmediği, davalı şirket müdürünün şirketin ticaret unvanına çok benzer bir unvanla aynı sektörde bir şirketin eşi ve çocuğu tarafından 12.06.2008 tarihinde kurulmasına ve dava tarihine kadar faaliyet göstermesine göz yumduğu, dolayısıyla davalı bu davranışı ile özen yükümlülüğüne aykırı davranarak şirketin menfaatine zarar verdiğini, nitekim dosyada bulunan ... Sulh Ceza Mahkemesini 02.06.2009 tarih 2008/173 Esas – 2009/98 Karara sayılı ilamı ile davalının eşi... ve oğlu ..

.06.2008 tarihinde kurulmasına ve dava tarihine kadar faaliyet göstermesine göz yumduğu, dolayısıyla davalı bu davranışı ile özen yükümlülüğüne aykırı davranarak şirketin menfaatine zarar verdiğini, nitekim dosyada bulunan ... Sulh Ceza Mahkemesini 02.06.2009 tarih 2008/173 Esas – 2009/98 Karara sayılı ilamı ile davalının eşi... ve oğlu ... 'in davacı şirketin ticaret unvanına benzer bir unvan kullanmak suretiyle haksız rekabet işlediği nedeniyle sanıkların mahkumiyetine karar verildiği ve Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 15.12.2011 tarih 2011/ 25989 Kara sayılı ilamı ile kararın onandığı, yapılan hesaplamada haksız rekabet nedeniyle davalının eşi ve oğlunun sahibi olduğu... şirketinin 2009 yılında elde ettiği kar olan 30.509,21 TL’nin yarısının davacı şirkette müdürlük görevini yaptığı 2009 yılının ilk aylık dönemine ait olduğu kabul edilerek yaklaşık 15.255,00 TL haksız rekabetten dolayı tazminat talep edilebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacı ...'in açtığı 1.000.00 TL’lik davanın aktif husumet nedeniyle usulden reddine, davacı şirket tarafından açılan davanın kısmen kabulü ile 1.000.00 TL’nin düşülmesinden sonra kalan 535.277,85 TL’nin davalından tahsiline karar verilmesinin gerektiği, 535.277,85 TL vergi borcu ve 15.255,00 TL haksız rekabetten dolayı toplamda 550.532,85 TL'nin 9.000.00 TL'nin dava tarihinden bakiye kısmı olan 541.532,85 TL’nin de ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacı şirkete ödenmesine karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava, şirket yöneticisinin sorumluluğu ve haksız rekabetinden dolayı tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece yukarıda açıklandığı üzere davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Ancak, 19.07.2013 tarihli bilirkişi heyeti raporunda davalının görevde olduğu dönem itibariyle vergi ziyaı cezası ve gecikme faizleri toplamının 667.557 TL olduğu belirtilmiş, mahkemece hükme esas alınan ... Vergi Dairesinin 14/05/2015 tarihli yazı cevabında davacı şirketin 6552 sayılı Kanuna dayalı olarak yeniden yapılandırma talebi üzerine 14.05.2015 tarihi itibarıyla 2005-2015 arası dönemin toplam vergi aslı tutarının 424.489,54 TL ve toplam Yİ-ÜFE tutarının ise 111.788,31 TL olduğu bildirilmiştir. Oysa, işbu davanın 6762 sayılı TTK. 336. maddesine dayalı sorumluluk davası olması nedeniyle davalı müdürün sorumluluğu ancak bu görevi yerine getirdiği dönem ile sınırlıdır. Bu bakımdan, Vergi Dairesi tarafından mahkemeye gönderilen yapılandırmaya ilişkin kayıt ve belgeler ile birlikte bilirkişiden 6552 sayılı Yasa'ya dayalı olarak gerçekleştirilen işlem sonucu davalının çalıştığı dönemler itibarıyla defterleri usulüne uygun tutmaması nedeniyle vergi borcunun süresinde ödenmemesinden dolayı tahakkuk eden ve davalının sorumluluğunu gerektiren vergi ziyaı cezası ve gecikme faizleri hakkında ek rapor alındıktan sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde vergi dairesinden bildirilen miktarın tümünü kapsayacak şekilde davalının sorumluluğuna hükmedilmesi doğru görülmemiş, kararın davalı yararına bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz edene iadesine, 09/10/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19341, Karar No: 2015/3438, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/19341 E.  ,  2015/3438 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5041, Karar No: 2014/5661, Tarih: 27.11.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/5041 E.  ,  2014/5661 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/295423

MAHKEMESİ : Bitlis Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 16/05/2013, 2012/421 (E) ve 2013/182 (K)

SUÇ : Babasını öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık E.. S..’nın, babası maktül İbrahim’i kasten öldürmek suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin edilmiş, takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilerek reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosya içeriğine göre, sanığın kardeşleri Aydın, Necibe ve Hasret'in sanığın psikolojik rahatsızlığının olduğunu belirttiği, sanığın annesi Siyahhal’ın ölü muayene tutanağındaki beyanında sanığın akıl hastası olduğunu beyan ettiği, sanık müdafiinin ise aşamalarda sanığın Adli Tıp Kurumuna sevkini istemesi karşısında, varsa tedaviye ilişkin belgelerin sanıktan sorulup ilgili yerlerden getirtilmesinden sonra sanığın dava dosyası ile birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu’na sevk edilerek, Gözlem İhtisas Dairesi'nde müşahade altına aldırılması, suçu işlediği tarihte ve halen akli durum ve cezai ehliyeti konusunda 5237 sayılı TCK.nun 32.maddesi kapsamında 4. İhtisas Kurulu'ndan rapor aldırılması, Gözlem İhtisas Dairesi’nin raporu ile 4. İhtisas Kurulu’nun raporları arasında çelişki çıkması halinde, sanığın Adli Tıp Genel Kurulu'na gönderilerek, muayenesi yapıldıktan sonra Adli Tıp Genel Kurulu'ndan rapor aldırılması, sonucuna göre sanığın kusurluluk durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilmeden, müşahade altında tutulmaksızın ayakta yapılan muayene sonucu düzenlenen Elazığ R. ve S. H. H.raporuna itibar edilerek hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre ise;

Hüküm fıkrasındaki 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulandığı bentde, sanığın 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin 1. fıkrasının a, b, c, d, e bentlerinde belirtilen haklarından, mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise 1-c bendindeki haklarından yalnızca kendi alt soyu yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, sanık hakkında kurulan ve resen de temyize tabi olan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 26/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1917, Karar No: 2022/2570, Tarih: 28.02.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/1917 E.  ,  2022/2570 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 34. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının, davalı idareye ait işyerinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname kapsamında sürekli işçi kadrosunda çalıştığını, davacının sürekli işçi kadrosuna geçerken davalı idare ile belirsiz süreli hizmet sözleşmesi imzalandığını, imzalanan sözleşmenin ücret kısmında belirli bir rakam yazılmadığını, davacının sürekli işçi kadrosuna geçirilmeden önceki ücretinin asgari ücretin %30 oranda fazlası olarak belirlendiğini, kadroya geçişten sonra da bu ücretin kabul edilerek söz konusu ücrete Toplu İş Sözleşmesi'nden kaynaklı zamların yansıtıldığını, 2019 yılında ise davacının rızası hilafına temel ücretinin düşürüldüğünü, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'ye eklenen geçici 23. madde gereğince 2018 yılında yapılan ödeme ile davacı lehine kazanılmış hak oluştuğunu, 4857 sayılı yasanın 62. maddesi gereğince ücretin düşürülemeyeceğini, ücretten indirime gidilmesi halinde bunun çalışma şartlarında esaslı değişiklik niteliği taşıdığını, bu değişikliğin işçi tarafından yazılı olarak kabul edilmesinin yasal zorunluluk olduğunu, işveren tarafından bu kurallara uyulmadığını iddia ederek fark işçilik ücreti, ilave tediye, ikramiye, fark fazla mesai ve fark ulusal bayram genel tatil alacaklarına ilişkin talebin hüküm altına alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile sürekli işçi kadrosuna geçirilen personellerin geçiş yapmadan önce sahip oldukları mali ve sosyal hakların kadroya geçtikten sonra da uygulamaya devam edeceğini, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile geçiş işlemi yapılırken bireysel iş sözleşmesi ve Toplu İş Sözleşmesi'nden kaynaklanan haklarının ödenmeye deve ettiğini, her 6 aylık dönemde %4'lük zam yapıldığını, davacının 31.12.2018 tarihindeki ücreti korunarak %4 zam yapıldığını, ücretinde herhangi bir indirim yapılmadığını, bu nedenlerle davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:

İlk Derece Mahkemesince, davacı ile davalı idare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde davacının temel ücretinin asgari ücretin %30 fazlası olacağının kararlaştırıldığının belirlendiği gerekçesiyle ve bilirkişi raporundaki hesaplamalar doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.