muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5860, Karar No: 2018/6203, Tarih: 02.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/5860 E.  ,  2018/6203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içerisinde mevcut 29.01.2013 tarihli olay yeri inceleme tutanağındaki, suçun işlendiği okulun arşiv odasının kapısında zorlama izi olduğuna dair tespit karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında kamu malına zarar verme suçundan zamanaşımı süresinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)30.01.2013 tarihli yakalama tutanağında, suça sürüklenen çocuğun, okuldan çaldığı bilgisayarı satmaya çalışırken hareketlerinden şüphelenilerek kolluk görevlileri tarafından durdurulduğu esnada, bilgisayarı okuldan çaldığını itiraf ederek mağdura iadesini sağladığı, mağdurun da kısmi iade nedeni ile suça sürüklenen çocuk hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına muvafakati olduğuna dair beyanı karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında, hırsızlık suçundan hüküm kurulurken uygulanma olanağı bulunan 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesi şartlarının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinde öngörülen belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin, hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olduğu ve aynı maddenin 4. fıkrasına aykırı olarak, suç tarihinde 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında uygulanamayacağının gözetilmemesi ve hüküm fıkrasında adı geçen maddenin hem uygulanmasına yer olmadığına, hem de uygulanmasına ilişkin karar verilmek suretiyle hükümde çelişki meydana getirilmesi,

3)Suça sürüklenen çocuk hakkında tanzim edilen sosyal inceleme raporu için takdir edilen 80,00 TL ücretin ve mahkemece 5271 sayılı Yasa’nın 150/3. maddesi uyarınca, yaşı küçük olan suça sürüklenen çocuğun savunmasını yapmak üzere görevlendirilen zorunlu müdafiiye ödenen avukatlık ücretinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3. maddesine ve Çocuk Haklarına Dair Sözleşmeye göre suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 02/05/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/19887, Karar No: 2011/4561, Tarih: 15.03.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/19887 E.  ,  2011/4561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine ve aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, 15.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25476, Karar No: 2015/14588, Tarih: 21.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/25476 E.  ,  2015/14588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08.12.2014

NUMARASI : 2014/1314-2014/1314

-K A R A R-

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların “taranma” suretiyle okunaklı biçimde elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur. (HMK'nin 445. maddesi) Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranmayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi gerekmektedir.

Temyize konu, dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın yapılan ön incelemesinde yukarıdaki esaslara uyulmadığı görülmektedir. (Örn:Tebligatların şerhli bölümleri, harç tahsil makbuzları ve bunun gibi bir kısım evraklar dosyada görülmediği gibi var olan bir kısım evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür.) Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Temyiz denetiminin sağlıklı bir şekilde yapılabilmesi için dosyanın fiziken incelenmesi gerektiğinden dava dosyasının tümünün fiziken gönderilmesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3221, Karar No: 2021/661, Tarih: 03.02.2021

**16. Ceza Dairesi         2020/3221 E.  ,  2021/661 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olmak, Nitelikli dolandırıcılık, Resmi belgede sahtecilik

Hüküm : Nitelikli dolandırıcılık ve Resmi belgede sahtecilik suçları yönünden CMK’nın 223/2-e maddesi uyarınca verilen beraat kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine, Silahlı terör örgütüne üye olma suçu yönünden TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 3, 5/1, TCK'nın 62/1, 53/1-2-3, 58/9, 63 maddeleri uyarınca hükmedilen 7 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin istinaf

başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvuruların süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1- Katılan ... ve Maliye Bakanlığı vekilinin sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan verilen hükme yönelik istinaf talebinin reddine dair karara ilişkin temyiz istemleri yönünden yapılan incelemede;

A- Bölge Adliye Mahkemesinin, katılanın belirtilen suçun niteliği itibarıyla suçtan doğrudan zarar görmemesi nedeniyle davaya katılmasına imkan bulunmadığından CMK'nın 279/1-b maddesi uyarınca verdiği istinaf başvurusunun reddine dair karar, anılan maddenin son cümlesine göre itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığından temyiz incelemesine yer olmadığına, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

B- Sanık hakkında Kamu Kurum ve Kuruluşları zararına dolandırıcılık ve Resmi belgede sahtecilik suçlarından verilen beraat hükmüne yönelik istinaf başvurularının esastan reddine ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesi kararının suç tarihlerine göre CMK'nın 286/2-g maddesi gereğince kesin olup, temyizi kabil kararlardan olmadığı anlaşılmakla; katılanlar Hazine ve Maliye Bakanlığı vekili ile ... vekilinin temyiz taleplerinin anılan Kanunun 298/1. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelenmesinde;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

2- Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelenmesinde;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafii ve katılan vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2002/2538, Karar No: 2002/2666, Tarih: -

9. Ceza Dairesi 2002/2538 E., 2002/2666 K.

**9. Ceza Dairesi 2002/2538 E., 2002/2666 K.**

**- 2908 SAYILI DERNEKLER KANUNUNA MUHALEFET**- 2908 S. DERNEKLER KANUNU (MÜLGA) [ Madde 82 ]

- 2908 S. DERNEKLER KANUNU (MÜLGA) [ Madde 44 ]

**"İçtihat Metni"**

2908 sayılı Dernekler Kanununa muhalefetten sanık Abdulkadir'in yapılan yargılaması sonunda; mahkumiyetine dair (Çorum Asliye Ceza Mahkemesi)nden verilen 9.10.2002 gün ve 2002/518 esas, 2002/1583 karar sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın başkanı olduğu Oto Galericileri Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği adına ve bu derneğin aynı konudaki yönetim kurulu kararı üzerine, açık oto pazarının taşınmasına ilişkin olarak yerel bir gazeteye açıklama yapmasından ibaret eyleminde, atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı istem gibi (BOZULMASINA), 26.12.2002 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/69, Karar No: 2013/1427, Tarih: 02.10.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/69 E.  ,  2013/1427 K.**

* BOŞANMA

* BAOŞANMA DAVASINDA TANIK İFADELERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 166

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “boşanma” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Gölcük 2Asliye. Hukuk (Aile) Mahkemesi'nce davanın kabulüne dair verilen 17.11.2009 gün ve 2008/182 E., 2009/478 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2.Hukuk Dairesi’nin 24.05.2011 gün ve 2010/5930 E., 2011/9072 K. sayılı ilamı ile;

(...Toplanan delillerden davacı tanık beyanlarında geçen olaylardan sonra evlilik birliği devam etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla davanın reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, boşanma istemine ilişkindir.

Davacı vekili, tarafların 21.07.2006 tarihinde evlendiklerini ve müşterek çocuklarının bulunmadığını, tarafların 3-4 ay gibi bir süreçte birbirini tanımadan evlilik kararı aldığını ve evlilik birliğinin kurulmasından hemen sonra fikri ve ruhi anlaşmazlıklar nedeniyle geçimsizliğin baş gösterdiğini, davalı eşin ailesi ile ilgili bazı özel nedenlerin olumsuz etkisiyle olur olmaz şeylerden büyük tartışmalar çıkardığını ve bu tartışmaların çoğu kez müvekkiline karşı hakaret, küfür ve saldırganlığa varan noktalara geldiğini, davalının evliliğin başından itibaren müvekkiline olması gereken asgari düzeyde saygı ve ilgiyi göstermediğini, başkalarının bulunduğu ortamlarda hatta müvekkilinin iş arkadaşlarının servisinde asla tartışma konusu olmayacak ufak konulardan bile tartışmaların çıktığını, bu tartışmaların çoğu kez bağırıp çağırma, hakaret ve küfürlü sonuçlandığını, bazen de evdeki eşyaları kırıp dökme şeklindeki şiddet uygulamasıyla sonlandığını, müvekkilinin müşterek hayatın zaman içinde tesis edilebileceği düşüncesiyle boşanma fikrini olabildiğince ertelediğini, ancak eşi ile anlaşmazlığın azalacağı yere daha da derinleştiğini, davalı eşin bir daha aynı şekilde davranmayacağı yönünde söz vermelerine uymadığını ve geçimsizliğin çekilmez bir hal aldığını ileri sürerek, tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dilekçesinde anlatılanların doğru olmadığını, tarafların Üniversitenin 3. sınıfından itibaren tanıştıklarını, evlenme teklifinin 2005 yılında yapıldığını ve davacı ile aynı işyerinde çalışmaya başladığını, Şubat 2006 da söz kesildiğini ve 21 Temmuz 2006 tarihinde evlenildiğini, bu nedenle tarafların birbirini tanımadan evlendikleri iddiasının gerçek olmadığını, tartışmaları çıkartan ve müvekkiline karşı hırçın olup azarlayan tarafın davacı koca olduğunu, davacının boşanabilmek için haksız bahaneler ileri sürdüğünü, ortada geçimsizlik gerektiren ve evlilik birliğinin tesisine engel hiçbirşeyin olmadığını ve müşterek evlilikte eğer bir kusurlu aranıyorsa bunun davacı olduğunu, davacı kocanın 2007 yılı Temmuz ayından itibaren müvekkilini boşanmaya ikna etmeye çalıştığını beyan ederek, davanın reddine ve 700,00 TL tedbir nafakasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki evlilik birliğinin, davalının kusurlu davranışları nedeniyle temelinden sarsıldığı, evliliğin devamında, eşler ve toplum için fayda kalmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, önceki kararda direnilmiş; hükmü temyize davalı vekili getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; ortak hayatı sürdürmelerinin eşlerden beklenmeyecek derecede evlilik birliğinin temelinden sarsıldığının tanık anlatımları ile ispatlanıp ispatlanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yerel mahkemece dinlenen davacı tanıkları arasında en somut anlatımda bulunan B.. S.. ifadesinde; “Onur benim arkadaşımdır. Düğünlerine gelemedim ancak düğünden 2-3 ay sonra eşim ile birlikte evlerini ziyarete geldik. Evlerinde kalmayı da düşünüyorduk. Eve geldiğimde Onur'un mutsuz olduğunu gördüm. Bir ara davalı mutfaktayken Onur'da yanına gitti. Bir homurdanma sesi ve onunla birlikte bir tabağın kırılma sesini duyunca mutfağa doğru yöneldim, lavabonun yerini sordum, bu arada davalının Onur'a hitaben 'bıktım senin misafirlerinden Allah belanı versin' şeklinde hitap ettiğini duydum, bunun üzerine yarım saat kadar oturduktan sonra kalkıp gittik..." şeklinde anlatımda bulunmuş; tanık olarak dinlenen davacının annesi, yaşanan olayları oğlunun kendisine anlattığını, "kendisinin iki taraf arasında yaşanan olaylara şahit olmadığını" beyan etmiş, diğer davalı tanığı ise; "...evlerine bir kez gittiğimde evde gerginlik huzursuzluk olduğunu gördüm" şeklinde anlatımda bulunmuş olup, davalı tanıkları da beyanlarında, taraflar arasında herhangi bir tartışma ortamınına şahit olmadıklarını ifade etmişlerdir.

Bu itibarla, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle tanık B.. S.. tarafından anlatılan olaydan sonra evlilik birliğinin taraflarca devam ettirilmiş olmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanunun 440/1 maddesi uyarınca hükmün tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere , 02.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4675, Karar No: 2024/7423, Tarih: 29.04.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/4675 E.  ,  2024/7423 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekillerince temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname (696 sayılı KHK) kapsamında davalı Üniversite nezdinde sürekli işçi olarak istihdam edilmeye başlandığını, davacının Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan ve 31.10.2020 tarihine kadar uygulanacak 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Geçici 23. Maddesi Uyarınca İdarelerce Sürekli İşçi Kadrolarına Geçirilen İşçilerin Ücret ile Diğer Mali ve Sosyal Haklarının Belirlenmesinde Esas Alınacak Toplu İş Sözleşmesi hükümlerinden yararlandığını, Öz Sağlık ve Sosyal Hizmet İşçileri Sendikası (Öz Sağlık-İş Sendikası) ile davalı Üniversite arasında 19.08.2021 imza tarihli ve 01.01.2019-31.12.2021 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşmenin 01.11.2020 tarihi itibarıyla uygulanması gerektiğini, davacının toplu iş sözleşmesinin tarafı olan sendikadan istifa etmekle beraber istifa ettiği tarihe kadar sendika üyesi olarak, istifa ettiği tarihten sonra da dayanışma aidatı ödemek suretiyle işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesinden yararlandırılması gerektiğini, ancak bir kısım alacakların eksik ödendiğini, zira davacının 2021 yılı Ağustos ayı bordrosu incelendiğinde günlük çıplak brüt ücretinin 143,50 TL olduğunu, davacıya işyerinde yürürlükte bulunan Öz Sağlık-İş Sendikasının tarafı olduğu toplu iş sözleşmesine göre 01.01.2021 tarihinden itibaren uygulanması gereken %12'lik zam uygulanmadan 01.07.2021 tarihinde %5 zam uygulanarak ücretinin tespit edildiğini, benzer nitelikte olan işçilere ise %12'lik artışın uygulandığını, dolayısıyla ücret miktarının hatalı belirlendiğini, diğer yandan kadroya geçmeden evvel 01.04.2018 tarihine kadar giyim yardımı ödemesi yapılırken ve bu ödeme işyeri uygulaması hâline gelmiş iken 2018, 2019, 2020 yıllarına ilişkin hiç ödeme yapılmadığını, Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesinde yol yardımı alacağı için mevcut uygulamaya devam edileceği belirtilmiş olmasına rağmen davalı Üniversitenin belediye tarafından belirlenen rayiçlerin altında eksik ödeme yaptığını, bu sebeple 15.08.2019-31.08.2021 tarihleri arasında eksik ödenen yol yardımı alacağının tahsili gerektiğini ileri sürerek ücret farkı, yol yardımı ve giyim yardımı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının 696 sayılı KHK kapsamında sürekli işçi statüsüne geçtiğini ve hâlen işyerinde çalışmaya devam ettiğini, 31.10.2020 tarihine kadar davacının Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesi hükümlerinden yararlandığını, işyerinde yürürlükte bulunan Öz Sağlık-İş Sendikası ile davalı Üniversite arasında imzalanan toplu iş sözleşmesinden 01.11.2020 tarihi itibarıyla yararlanması gerektiği iddia edilmekte ise de; söz konusu toplu iş sözleşmesinin imza tarihinde davacının ilgili Sendikaya üye olmaması sebebiyle 19.08.2021 imza tarihli toplu iş sözleşmesinin 4 üncü maddesi ve geçici 3 üncü maddesi ile 6356 sayılı Sendikalar ve Toplu İş Sözleşmesi Kanunu’nun (6356 sayılı Kanun) 39 uncu maddesi hükümleri dikkate alındığında imza tarihi itibarıyla Sendika üyesi olmayan davacı işçinin dayanışma aidatı ödemek suretiyle yararlanma talebinde bulunduğu 14.07.2021 tarihinden itibaren Öz Sağlık-İş Sendikasının tarafı olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlandırıldığını, bu sebeple yalnızca 2021 yılı Temmuz ayı için ilgili toplu iş sözleşmesinde öngörülen %5 zam yansıtılmak suretiyle ücretinin belirlendiğini, davacının dava dilekçesinde emsal olarak belirtitği işçilerin toplu iş sözleşmesinin imza tarihinden önce taraf Sendikaya üye olduklarının anlaşıldığını, davacının kadroya geçmekle birlikte alt işverenler ile yapılan toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan hükümlerden yararlanmasının mümkün olmadığını, davacı ile imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde ve Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesinde giyim yardımına ilişkin herhangi bir düzenlemenin yer almadığını, davacının 14.07.2021 tarihi itibarıyla yararlandığı işyerindeki toplu iş sözleşmesinin 35 nci maddesi uyarınca da davacıya nakdi giyim yardımı ödemesi yapıldığını, Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesinde taşıt yardımına ilişkin mevcut uygulamaya devam edeceğinin kararlaştırıldığını, davacıya kadroya geçerken ödenen günlük 5,87 TL yol yardımının dayanışma aidatı ödemek suretiyle yararlandığı tarihe kadar ödenmeye devam edildiğini, dayanışma aidatı ödemek suretiyle yararlanma talebinde bulunduğu tarihten itibaren de arttırımlı olarak yol yardımının davacıya ödendiğini, eksik ödemenin söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI