muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/378, Karar No: 2023/9335, Tarih: 29.11.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/378 E.  ,  2023/9335 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/228 E. 2016/167 K.

SUÇLAR : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin, temyiz edilebilir oldukları, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sındırgı Cumhuriyet Başsavcılığının 24.06.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit ve yaralama suçlarından cezalandırılması için kamu davaları açılmıştır.

2. Sındırgı Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli kararı ile sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, tehdit ve yaralama suçlarından mahkumiyetine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, atılı suçları işlemediğine ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay; sanığın mağdurun oğlu olduğu, olay günü kardeşinin ikametinde olan mağduru kendi ikametine çağırdığı, aile kuramamasının mağdurdan kaynaklı olduğunu düşünen sanığın eliyle ve silahtan sayılması gereken tepsi ile mağduru darp ettiği, akabinde ikametin dış kapısını kilitlediği, takriben bir saat mağdurun ikametten dışarı çıkamadığı, sanığın dışarı çıkması üzerine mağdurun buradan ayrılarak kendi ikametine geçtiği, bir gün sonrasında sanığın mağdurun ikametine gittiği ve mağdura hitaben "ya sen öleceksin ya ben" şeklindeki ifade ile mağduru tehdit ettiği bu suretle mağdura karşı yaralama, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve tehdit suçlarını işlediği iddiasına ilişkindir.

2. Mağdur hakkında aldırılan 12.06.2015 tarihli doktor raporuna göre, alt dudakta 0.5 cm iki adet yara, sağ kol dış kısımda 2 cm, sağ bilekte ise 5-6 cm boyutlarında morluk olduğu tespit edilmiştir.

3. Soruşturma evresinde bilgi ve görgüsüne başvurulan tanık E.Ö. 12.06.2015 tarihli kolluk beyanında; kendisinin sanıkla beraber yaşadığını, olay günü mağdurun ikametlerine geldiğini, sanığın mağdurun kolunu büktüğünü, siniyi alıp mağdurun kafasına vurduğunu, daha sonra sanığın ikametin kapısını kilitleyerek mağdurun ikametten ayrılmasına izin vermediğini, bir gün sonrasında ise bu sefer sanığın mağdurun ikametine gittiğini, bağrışma sesleri duyduğunu, sanığın mağduru "ya sen öleceksin, ya ben" şeklindeki ifade ile tehdit ettiğini beyan etmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında tehdit ve yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik olarak yapılan temyiz incelemesinde;

IV. GEREKÇE

A. Sanık hakkında tehdit ve yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik olarak yapılan temyiz incelemesinde;

Her iki hüküm bakımından; adli sicil kaydında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 231 inci maddesinin uygulanmasına engel mahkumiyeti bulunmayan ve hakkında mahkemece yeniden suç işlemeyeceği hususunda olumlu kanaate varıldığı nazara alınarak hapis cezaları ertelenen ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını kabul eden sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca uygulama koşulları bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları verilmesi gerekirken, yasal imkansızlıktan söz edilerek hatalı gerekçe ile her iki suçtan kurulan hükümlerde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına kararları verilmesi hususu hukuka aykırı bulunmuştur.

Münhasıran tehdit suçundan kurulan hüküm bakımından; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup sanığa isnat edilen 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ıncı maddesinin birinci fıkrası kapsamındaki farklı tarihte işlenen tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında olduğu anlaşılmakla, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunmuştur.

B. Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma suçundan kurulan hükme yönelik olarak yapılan temyiz incelemesinde ise;

1. Adli sicil kaydında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmasına engel mahkumiyeti bulunmayan ve hakkında mahkemece yeniden suç işlemeyeceği hususunda olumlu kanaate varıldığı nazara alınarak hapis cezası ertelenen ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasını kabul eden sanık hakkında 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca uygulama koşulları bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerekirken, yasal imkansızlıktan söz edilerek hatalı gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına kararı verilmesi hususu hukuka aykırı bulunmuştur.

2. Sanığın kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlemesi sonrasında mağdurun şahsına yönelik herhangi bir zarar vermediği, kendisinin ikametten ayrılması esnasında mağdurun da ikametten ayrılmasını engellemeye dönük bir eyleminin bulunmadığı ayrıca mağdurun kendi isteğiyle sanığın ikametinden ayrıldığı sırada sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan soruşturmaya da başlanmadığı anlaşılmakla; sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 110 uncu maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümleri gereğince indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

3. Kabule göre de; uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmaması, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (A) ve (B) bentlerinde açıklanan nedenlerle Sındırgı Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.05.2016 tarihli kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 321 inci maddesi uyarınca Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4016, Karar No: 2023/1818, Tarih: 29.03.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/4016 E.  ,  2023/1818 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2016/122 E., 2016/271 K.

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 ... maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 ... maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanıklar hakkında, ... Cumhuriyet Başsavcılığının 22.01.2016 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 37 ... maddesi delaleti ile 229 uncu maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca çocukları ve kendini idare edemeyecek durumda bulunan kimseleri

dilencilikte araç olarak kullanma suçundan, cezalandırılmaları istemi ile dava açılmıştır.

2. ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli kararı ile sanıklar hakkında, çocukları ve kendini idare edemeyecek durumda bulunan kimseleri dilencilikte araç olarak kullanma suçundan, 5271 Sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrası (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Cumhuriyet savcısı dosya kapsamında bulunan delillere göre atılı suçun sübut bulduğunu belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Mağdur çocuklar vekilleri ise, yaşı ... olan çocukların muhtemelen velileri tarafından çalıştırıldıklarını, mahkemenin eksik inceleme yaptığını, çocukların aileleri tarafından iyi bakılıp takip edilmediklerini, suçun oluştuğunu, mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğini belirterek temyiz isteminde bulunmuşlardır.

III. OLAY VE OLGULAR

1. 16.12.2015 günü , çarşı merkezinde 2004 doğumlu ... ..., 2005 doğumlu ... ... ve 2003 doğumlu ... ...'nin dilenmek suretiyle vatandaştan para istedikleri kolluk tarafından tespit edilerek bir tutanak tanzim edilmiştir.

2. ... ...'nin anne babası olan ... ... ve ... ... beyanlarında, kızlarının her ... okula gidiyorum diyerek evden ayrıldığını, dilencilik yaptığından haberlerinin olmadığını belirtmişlerdir.

3. ... ... ve ... ...'nin anne babası olan ... ... ve ... ... beyanlarında, çocuklarının okula gittiklerini, oradan kaçarak dilencilik yaptıkları polisten öğrendiklerini beyan etmişlerdir.

2. ... ...'nin anne babası olan ... ... ve ... ... beyanlarında, kızlarının her ... okula gidiyorum diyerek evden ayrıldığını, dilencilik yaptığından haberlerinin olmadığını belirtmişlerdir.

3. ... ... ve ... ...'nin anne babası olan ... ... ve ... ... beyanlarında, çocuklarının okula gittiklerini, oradan kaçarak dilencilik yaptıkları polisten öğrendiklerini beyan etmişlerdir.

4. Mahkemede pedagog bilirkişi huzuru ile dinlenilen mağdurlar ... ..., ... ... ve ... ... anne babalarının kendilerinden dilenmelerini istemediklerini, polislerin de çarşı merkezinde gezerlerken yanlış anlayıp haklarında zabit tuttuklarını, dilencilik yapmadıklarını beyan etmişlerdir.

5. Mahkemede dinlenen bilirkişi Pedagog, haricen çocuklarla yaptığı görüşmede, çocukların bazen okuldan kaçtıklarını söylediklerini, eğitimlerinin devamı için titiz davranılmadığını ifade etmiştir.

IV. GEREKÇE

Olay ve olgular bölümünde belirtilen deliller ve tüm dosya kapsamına göre, sanıkların mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmaması karşısında yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, cumhuriyet savcısı ve mağdur vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.03.2016 tarihli ve 2016/122 Esas, 2016/271 Karar sayılı kararında Cumhuriyet savcısı ve mağdur vekilleri tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden cumhuriyet savcısı ve mağdur vekillerinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/10303, Karar No: 2006/14396, Tarih: 19.12.2006

5. Hukuk Dairesi 2006/10303 E., 2006/14396 K.

**5. Hukuk Dairesi 2006/10303 E., 2006/14396 K.**

**- KISMİ KAMULAŞTIRMA**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 428 ]

- 2942 S. KAMULAŞTIRMA KANUNU [ Madde 27 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kısmi kamulaştırma sonucu kamulaştırmada arta kalan ve kullanılması mümkün olmayan taşınmazların bölüm bedellerinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından verilen dilekçeler ile istenilmiş, davacı vekilincede duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 19.12.2006 günü temyiz eden davacı vekili Av. D.A.'nın yüzüne karşı usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz eden davalı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak temyiz isteminin süresinde olduğu görülüp, davacı vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kısmi kamulaştırma sonucu kamulaştırmadan arta kalan ve kullanılması mümkün olmayan taşınmazların bölüm bedellerinin tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir. Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor değer biçme yöntemi bakımından yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem bakımından yasa hükümlerine uygundur.

Bu nedenle, davalı idare vekilinin temyiz itirazlarının reddine

Davacı vekilinin temyizine gelince;

Dava konusu taşınmazların Ordu-Giresun karayoluna cepheli oldukları emsal taşınmazın ise karayoluna cehpeli olmayıp iç kısımda kaldığı gözetilerek taşınmazların yüzde elli oranında daha değerli oldukları gözetilerek taşınmazların metrekare değerlerinin belirlenmesi gerektiği düşünülmeden, aynı değerde olduğunu kabul eden bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenle HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, davacıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde geri verilmesine, 5018 Sayılı Yasa uyarınca davalı idare genel bütçeye dahil kuruluşlardan olduğundan harç alınmamasına, temyiz eden davacı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 500,00-YTL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine 19.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10594, Karar No: 2021/11261, Tarih: 01.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/10594 E.  ,  2021/11261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme, defter, kayıt ve belgeleri gizleme

1-Sanıklar ... ve ... hakkında 2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık ... müdafisi ve sanık ...'ın temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Sanık ...'in şirketteki ortaklığının ve müdür yetkilerinin 18/05/2009 tarihinde, sanık ...'ın ise 18/08/2009 tarihinde son bulduğu tespit edilerek yapılan incelemede;

Sanıklara yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, en aleyhe kabulle sanık ... yönünden 18/05/2009, sanık ... yönünden ise 18/08/2009 olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık ... müdafisi ve sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

2- Sanık ... hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme ve defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçları yönünden verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanığın ve Cumhuriyet savcısının temyiz nedenlerinin incelenmesinde;

Ceza yargılanmasında sanığın sorgusu yapılmadan hüküm kurulabileceğine ilişkin kuralın, fiilin suç oluşturmaması veya yeni bir yasal düzenleme ile suç olmaktan çıkarılması gibi herhangi bir araştırmayı gerektirmeyen bir durumun varlığı hâlinde, başka bir deyişle derhal beraat kararı verilmesi ile sınırlı olarak uygulanabileceği, delillerin tayin ve takdiri gereken durumlarda ise sanığın savunması alınmadan hüküm kurulamayacağı gözetilmeden, sanığın sorgusu yapılmadan hüküm kurulması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Yasaya aykırı, sanık ve Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11652, Karar No: 2007/9115, Tarih: 05.06.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/11652 E.  ,  2007/9115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ 1. Asliye Hukuk(İş)Mahkemesi

TARİHİ : 01/06/2006

Davacı,  26.05.1986-11.06.1992 tarihleri arası bağ-kur sigortalısı olduğunun  tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  reddine  karar vermiştir.

Hükmün, davacı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının 26.05.1986-11.06.1992 tarihleri arasında  1479 sayılı Yasa’ya tabii  zorunlu sigortalı olduğunun tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin reddine  karar verilmiştir.

1.4.1972 tarihinde yürürlüğe giren 1479 sayılı Yasa'nın 24. maddesinde  zorunlu Bağ-Kur  sigortalılığı için  esnaf sicili veya kanunla  kurulu  meslek kuruluşu kaydı aranırken  20.4.1982 tarihinde yürürlüğe giren  2654 sayılı Yasa ile 1479 sayılı  Yasa'nın  24. maddesi değiştirilecek  zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için  gelir vergisi  mükellefi olması şartı getirilmiş ancak  gelir vergisinden  muaf olanlar  için meslek kuruluşuna kayıtlı  olma yeterli görülmüş, 22.3.1985 tarihinde yürürlüğe giren 3165 sayılı  Yasa ile 24. madde  değiştirilerek  zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı için vergi kaydı veya esnaf sicil kaydı veya oda kaydının bulunması  yeterli görülmüş, 2.8.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4956 sayılı Yasa ile 24. madde değiştirilerek  zorunlu Bağ-Kur   sigortalılığı için gelir vergisi mükellefi olma şartı getirilmiş ancak  gelir vergisinden muaf olanlar için  esnaf sicil kaydı ve oda kaydının bir arada bulunması yeterli görülmüştür.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden  davacının verdiği 21.02.1985 tarihli giriş bildirgesi üzerine 01.02.1985 tarihi itibariyle  kayıt ve tescil edildiği, 01.02.1985- 26.05.1986 tarihleri arasında  vergi kaydı,  15.02.1993 tarihinden  oda kaydının ve17.06.1992 tarihinden itibaren de  sicil kaydının bulunduğu ve davacının  davalı Bağ-Kur’un kendisini  sigortalı  saymadığı   döneme ilişkin süreye yönelik  primlerini ödediğini ileri sürmektedir. Gerçektende davacının 15.04.1992 tarihinde 1992 yılındaki aftan da yararlanarak toptan prim ödemesi yaptığı anlaşılmakta ise de davacının yaptığı prim ödemelerinin  hangi sürelere  ilişkin  olduğu konusunda bir  açıklık  bulunmayıp mahkemece de bu  hususta  bilirkişi incelemesi yaptırılmış  ancak alınan raporun hükme dayanak alınacak nitelikte olmadığı  anlaşılmıştır.

Davacı tarafından  yapılan prim ödemeleri, Bağ-Kur’un sigortalı  saymadığı döneme ilişkin ise; primleri tahsil eden ve uzun yıllar bu primi kullandıktan sonra primi yatırılmış süreyi sigortalı  süresinden saymayan Kurum işlemi Medeni Kanunun 2. maddesinde ifadesini bulan iyiniyet kuralları ile  bağdaşmadığından Kurum işlemini geçerli  saymak mümkün değildir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 1.10.1997 gün, 1997/10-578. 1997/758 K sayılı kararı da bu yöndedir.

Yapılacak  iş;davacının sigortalı sayılmadığı döneme ilişkin prim borcu  1992 tarihinde çıkarılan af yasası da dikkate alınarak 15.04.1992 tarihi itibariyle hesaplanarak ,bu tarihte yapılan ödemenin , geçmişe dönük  alınıp alınmadığı, alınmış ise hangi süreleri kapsadığı bilirkişi  aracılığı ile tesbit edilerek yapılan ödemelerin davacının  zorunlu sigortalılık  şartlarını taşımadığı uyuşmazlık  konusu döneme ilişkin süreyi kapsadığının  saptanması  halinde  davacının bu dönemde  1479 sayılı Yasa’ya tabi zorunlu  sigortalı saymaktır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki  olgular gözetilmeksizin ve  teknik inceleme yapılmaksızın sadece hatalı hukuki yorum yapılan yetersiz bilirkişi raporu dayanak alınarak  yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup  bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin   bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,  temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 05.06.2007gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1072, Karar No: 2020/2116, Tarih: 04.03.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/1072 E.  ,  2020/2116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEME KARARI:Samsun 2. Asliye Ceza

SUÇ: Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak

İtiraz yazısı ile dava dosyası incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

A) KONUYLA İLGİLİ BİLGİLER:

Sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından sanık ... hakkında Samsun 2. Asliye Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucu 25.12.2018 tarihinde 2018/543 esas, 2018/746 karar sayı ile verilen mahkûmiyet hükümleri sanık müdafii tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizce 25.12.2019 tarihinde 2019/3348-10113 karar sayı ile sanık hakkındaki hükümlerin onanmasına oy çokluğuyla karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nca Dairemizin kararına itiraz edilmiştir.

B) İTİRAZ NEDENLERİ:

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itiraz yazısında özetle; “213 sayılı VUK'nin 359. maddesi sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma fiillerinin aynı fıkrada düzenlendiği, bu eylemlerin seçimlik hareketler olduğu, dolayısıyla aynı fıkra içerisinde hem düzenleme ve hem de kullanmanın düzenlenmesi nedeniyle sanığın düzenleme ve kullanma eylemlerinden ayrı ayrı cezalandırılmasının yerinde olmadığı, sahte fatura kullanma ve düzenleme eylemleri nedeniyle bir takvim yılı içerisinde sadece bir kez cezalandırılması gerektiğinin düşünüldüğü, yine Vergi Usul Kanununun 174. maddesine göre, "Defterler hesap dönemi itibarı ile tutulur. Kayıtlar her hesap dönemi sonunda kapatılır ve ertesi dönemin başında yeniden açılır. Hesap dönemi normal takvim yılıdır." şeklinde olduğu, bu nedenle her takvim yılının ayrı suç olması gerektiğinin düşünüldüğü, sanık her takvim yılında birden fazla sahte fatura düzenleyip kullandığı için TCK'nin 43. maddesinin uygulanması gerektiği” belirtilmiştir.

C) İTİRAZIN VE KONUNUN İRDELENMESİ:

Tartışmanın konusu, aynı takvim yılında işlenen sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının zincirleme biçimde işlenmiş ayrı ayrı suçlar olup olmadığı hususunda olup; Dairemizce 213 sayılı VUK'nin 359. maddesi sahte belge düzenleme ve sahte belge kullanma fiillerini aynı fıkrada düzenlenmiş olsa bile sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının birbirinden bağımsız suçlar olup birbirine dönüşemeyeceği, aynı takvim yılında işlenen sahte fatura düzenleme ve kullanma suçları yönünden ayrı ayrı zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiği yönündeki yerleşik içtihatlarımız nedeniyle ve itiraz konusu karardaki gerekçeye göre; Dairemizin kararında bir hukuka aykırılık bulunmadığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazı yerinde görülmemiştir.

İtirazın incelenmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesine karar vermek gerekmektedir.

D) KARAR: Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın itirazının yerinde görülmediğine,