muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/15870, Karar No: 2023/4025, Tarih: 26.04.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/15870 E.  ,  2023/4025 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun (2942 sayılı Kanun) 10 uncu maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı idare vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak, düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı idare vekili dava dilekçesinde özetle; ... ili, ... ilçesi, v Mahallesi 309 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkinini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulüne ve kamulaştırma bedelinin tespiti ile bu bedelden acele kamulaştırma dosyasında belirlenen bedelden mahsup edilerek, geri kalan miktarın karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmek üzere bankada üçer aylık vadeli hesapta tutulmasına, dava konusu taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak tapudan terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın tarım arazisi niteliğinde olduğunu, objektif değer artışı uygulanmasının hatalı olduğunu, faiz hükmünün hatalı olduğunu, idareleri lehine vekâlet ücreti taktir edilmemesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın tarım arazisi niteliğinde olduğunu, objektif değer artışı uygulanmasının hatalı olduğunu, faiz hükmünün hatalı olduğunu, idareleri lehine vekâlet ücreti taktir edilmemesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması istemi ile istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile arazi niteliğindeki taşınmaza net gelir metoduna göre değer biçilmesinin ve belirlenen bedelin bloke ettirilerek davalıya ödenmesine karar verilmesinin istinaf edenin sıfatı dikkate alındığında aleyhe değerlendirme yapılamayacağından uygun olduğunu, idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesinin doğru olduğu, bu hususta davacı idarenin istinaf sebebi olarak ileri sürdüğü hususların yerinde görülmediği; ancak 7139 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesiyle 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin değiştirilen sekizinci fıkrasının dördüncü cümlesi, 27.11.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 16.07.2020 tarih ve 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile iptal edildiğinden üçer aylık vadeli hesaba bloke edilen ve karar kesinleştiğinde ödenmesine karar verilen kamulaştırma bedelinin işlemiş nemalarıyla birlikte davalıya derhal ödenmesine karar verilmesine ilişkin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin iki numaralı alt bendi gereğince düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı idare vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın tarım arazisi niteliğinde olduğunu, objektif değer artışı uygulanmasının hatalı olduğunu, idareleri lehine vekâlet ücreti taktir edilmemesinin usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukukî Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Kanun’un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi ile 369 uncu maddesinin birinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı idare vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı idare vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/28151, Karar No: 2020/7047, Tarih: 17.06.2020

**19. Ceza Dairesi         2019/28151 E.  ,  2020/7047 K.**

**"İçtihat Metni"**

6222 sayılı Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun'a aykırılık eyleminden dolayı ... hakkında Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 12/06/2018 tarihli ve 2018/338 sayılı idarî yaptırım kararı ile uygulanan 7.453,00 Türk lirası idarî para cezasına karşı yapılan başvurunun reddine dair Bakırköy 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 07/08/2018 tarihli ve 2018/6050 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın kabulüne ilişkin mercii Bakırköy 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 13/09/2018 tarihli ve 2018/5577 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 01/04/2019 gün ve 94660652-105-34-13650-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11/04/2019 gün ve KYB-2019/37541 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

6222 sayılı Sporda Şiddet ve Düzensizliğinin Önlenmesine Dair Kanun’un 22. maddesinde yer alan "Sporda şiddeti teşvik edecek şekilde basın ve yayın yoluyla açıklamada bulunan kişilere, fiilleri suç oluşturmadığı takdirde beşbin Türk Lirasından ellibin Türk Lirasına kadar idari para cezası verilir." biçimindeki düzenleme ile somut olayda kabahatlinin twitter hesabından "Efendi beşiktaş değil o... çocuğu beşiktaş diyecez" şeklinde paylaşımda bulunduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde anılan paylaşım ile kabahatlinin sporda şiddeti teşvik edecek şekilde basın ve yayın yoluyla açıklamada bulunduğu gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

6222 sayılı Kanun’un genel gerekçesinde; spor alanında faaliyet gösteren kişilerin ve taraftarların haklarının korunması ve ortaya çıkan düzensizlik ve şiddet olaylarının önlenmesinin basit bir asayiş sorununun ötesinde bir hal olduğu, genel ceza hükümleriyle sporda şiddet ve düzensizliklerin önlenmeşinde zorluklarla karşılaşıldığından bu alanın özel olarak ele alınması gerektiği, spor alanında yaşanan holiganizm, spor alanında düzenin sağlanması hakem, sporcu ve diğer ilgililere karşı eylemli ve sözlü saldırılar gibi fiillerin uluslararası alanda sporun temel sorunu olarak kabul edildiği, spor müsabakalarında sıklıkla yaşanan şiddet ve düzensizlik fiillerinin nicelik ve nitelik olarak arttığı ve kamuoyu gündeminde önemli bir yer işgal ettiği hususlarına vurgu yapılarak anılan Kanun’daki düzenlemelerin gerektirici sebeplerine işaret edildiği,

6222 sayılı Kanun’un 22/1. maddesinin gerekçesinde de Kanun’un genel gerekçesinde ortaya konulan amaçla aynı doğrultuda spor müsabakalarının güvenlik veya düzenini bozabilecek ya da spor müsabakalarının taraflarını, müsabakalardaki görevlileri, kulüp veya federasyon yöneticilerini rencide edecek ya da bu kişilere husumet duyulmasına neden olabilecek şekilde basın ve yayın yoluyla açıklamada bulunan kişilere fiilleri suç oluşturmadığı takdirde, idari yaptırım uygulanmasının öngörüldüğü,

Kanun’un 22/1. maddesinde kabahatin unsurları arasında gösterilen “Sporda şiddeti teşvik edecek şekilde…” ibaresinin de Kanun’un ve anılan maddenin gerekçesi ışığında yorumlanması gerektiği, madde gerekçesinde açıkça sonucu itibariyle şiddet eylemlerine yol açabilecek şekilde ve bir kulübü rencide edecek mahiyetteki açıklamaların, şiddeti teşvik edecek nitelikte kabul edildiği,

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; kabahatlinin, twitter hesabından gerçekleştirdiği "Efendi beşiktaş değil o... çocuğu beşiktaş diyecez" şeklinde paylaşımının, anılan spor kulübünü rencide edecek ve bu kulübü destekleyen kişilerde bir öfke ve karşı tepki uyandıracak, sonucu itibariyle de iki takım arasındaki müteakip müsabakalar esnasında rakip takımların destekçilerini karşı karşıya getirebilecek, tarafları arasında çatışma ve şiddete sebep olabilecek nitelikte olduğunun açık olduğu, bu nedenle de kabahatlinin eylemi açısından 6222 sayılı Kanun’un 22/1. maddesindeki düzenlemede yer verilen şiddeti teşvik edecek nitelikte olma unsurunun gerçekleştiği anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği, yerinde görüldüğünden, Bakırköy 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 13/09/2018 tarihli ve 2018/5577 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nin 309/4-b maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde mahkemesince yerine getirilmesine, 17/06/2020 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(M)

MUHALEFET ŞERHİ

Şahsım ile Daire çoğunluğu arasında çıkan hukuki uyuşmazlık; Twitter adlı sosyal paylaşım sitesinde aleni ortamda “efendi Beşiktaş değil, or.sp. çocuğu Beşiktaş diyeceğiz” şeklinde kabahat şüphelisi tarafından gerçekleştirilen paylaşımın, 6222 sayılı “Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun”un 22/1. maddesi kapsamında “sporda şiddeti teşvik kabahati” olup olmadığına ilişkindir. Daire çoğunluğu, yukarıdaki sözlerin “sporda şiddeti teşvik kabahati”ni oluşturacağı görüşünde iken, söz konusu beyanın bu maddedeki kabahati oluşturmadığı kanaati ile bu muhalefet şerhini kaleme almış bulunmaktayım.

Daire çoğunluğu, “kanun yararına bozma” yolu ile önüne gelen dosya hakkında verdiği kararında özetle ”… bir spor kulübünü rencide edecek açıklamaların şiddeti teşvik edecek nitelikte olduğu, bu tür açıklamaların söz konusu kulübü destekleyen kişilerde bir öfke ve karşı tepki uyandıracağı, rakip taraftarlar arasında çatışma ve şiddete sebep olabilecek mahiyet arz ettiği…” gerekçeleriyle eylemin “sporda şiddeti teşvik kabahati”ni oluşturduğu yönünde bir hükme varmıştır.

Muhalefet şerhimde, 6222 sayılı “Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun”un 22/1. maddesinde düzenlenen “sporda şiddeti teşvik kabahati” konusunu geniş bir bakış açısıyla farklı yönlerden irdeleyerek görüşlerimi sunacağım.

Sporda şiddeti teşvik edecek şekilde açıklamalarda bulunma kabahati, 14/4/2011 tarihinde yürürlüğe giren 6222 sayılı “Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun”un“ 22/1. maddesinde yer almaktadır. Madde şöyledir:

“Şiddete neden olabilecek açıklamalar

MADDE 22 – (1) Sporda şiddeti teşvik edecek şekilde basın ve yayın yoluyla açıklamada bulunan kişilere, fiilleri suç oluşturmadığı takdirde, beşbin Türk Lirasından ellibin Türk Lirasına kadar idari para cezası verilir.”

Bu kabahatin unsurları şunlardır:

-Sporda şiddeti teşvik eden bir açıklama olması,

-Açıklamanın basın ve yayın yolu ile aleni yapılması,

-Açıklama veya fiilin başka bir suç oluşturmamasıdır.

“Basın ve yayın yoluyla açıklama” ibaresinden; her türlü yazılı, görsel, işitsel mecralar, bu bağlamda elektronik kitle iletişim araçları ve sosyal medya platformları (twitter, facebook vb.) üzerinden yapılan açıklamalar anlaşılmalıdır.

Bu bağlamda ilk olarak şunu ifade etmek isterim ki; kanımca, Twitter adlı sosyal paylaşım mecrasında ifade edilen “efendi Beşiktaş değil, or.sp. çocuğu Beşiktaş diyeceğiz” sözleri, adı geçen 6222 sayılı Kanunun 22/1. maddesi kapsamında kalan “şiddeti teşvik kabahati” değil; tahkir ve tezyif içeren, bir spor kulübünü ağır derecede aşağılama kastı taşıyan bir beyandır. Bu beyan, kabahatler hukukunda da önemli ölçüde cari olan “kanunilik ve tipiklik ilkesi” gereği ne bir kabahat ne de bir suç teşkil eder.

“Ceza hukuku” ve “kabahatler hukuku’nun en temel ilkelerinden biri olan “kanunilik ve tipiklik ilkesi” bağlamında, “kıyas yasağı” ve “genişletici yorum yasağı” çerçevesinde; söz konusu beyanın “sporda teşvik kabahatini” oluşturduğunu iddia etmenin “kıyas ve genişletici yorum yasağı”nı çiğnemek anlamına geldiği kanaatini taşımaktayım. Zira “kıyas ve genişletici yorum yasağı”nı ihlal etmeden, söz konusu ifadenin sporda şiddeti teşvik ettiği söylenemez. Daire çoğunluğunun bu kararıyla, toplumsal düzeni korumak adına güzide bir spor kulübümüzü aşağılayıcı söz konusu açıklamayı cezasız bırakmamak amacıyla hareket ettiğini, Kanundaki boşluğu kıyas ve genişletici yorum yoluyla doldurduğunu ve bu suretle yasak bir yönteme başvurduğunu telakki etmekteyim.

Kabahat şüphelisinin, söz konusu açıklamasının, şiddeti teşvik edici nitelikte olmamasının nedenini ortaya koymak için 6222 sayılı Kanunun 22/1.maddesini ve maddede yer alan “şiddeti teşvik” ibaresinin anlam ve kapsamını tahlil edip yorumlayacağım. Bunu yaparken lafzi, amaçsal , sistematik, fonksiyonel, tarihi ve dinamik yorum yöntemlerini kullanacağım.

Genel olarak yorum, bir normun anlamını bulmaya ve berraklaştırmaya yönelik zihinsel bir faaliyettir. Soyut ve genel ifadeler içeren kanun metinlerini somut olaylara tatbik edebilmek için yorum kaçınılmaz olarak gereklidir. Ceza hukuku ve kabahatler hukuku kuralları da şüphesiz yoruma ihtiyaç duyar. Ancak, ceza ve kabahatler hukuku, uygulayıcılara “kanundaki boşlukları doldurma” ve kıyas yapma yetkisi vermez. Ceza ve kabahatler hukukunda da yorum kabul edilmekte, ancak kıyas yasağı varlığını sürdürmektedir. Kıyas yasağının sebebi, kişi hak ve özgürlüklerinin keyfi müdahalelerden korunmak istenmesidir. Yorum, kanun hükmünün ne anlama geldiğini ve kanun koyucunun gerçek iradesini belirlemeye yönelik bir faaliyet iken kıyas (benzetme) ise yorumun sınırlarını aşan, hukuk kuralının uygulama alanı dışında kalan bir başka olaya tatbik edilmesidir. Kıyas kanunda açık bir şekilde suç olarak tanımlanmamış bir fiilin, bununla bazı yönlerden benzerlik arz eden başka bir fiil ile ilgili suç tanımı kapsamında değerlendirilmesidir. Kıyas “yasadaki boşluğu” doldurma çabasıdır. "Suç ve ceza içeren hükümler gibi (kabahatin unsurları bağlamında çerçeve hükümlü kabahatler hariç) kabahatlere ilişkin hükümler de kıyasa yol açacak biçimde geniş yorumlanamaz.

Lafzi ve amaçsal yorum yöntemi ile konuyu ele alırsak, Arapça kökenli “şiddet” kelimesinin Türk Dil Kurumu sözlüğündeki anlamı şu şekildedir:

• Bir hareketin, bir gücün derecesi, yeğinliği, sertliği,

• Hızı;

• Bir hareketten doğan güç,

• Karşıt görüşte olanlara kaba kuvvet kullanma,

• Kaba güç’tür.

Yine Arapça kökenli bir kelime olan “teşvik” ise, “isteklendirme, özendirme, yüreklendirme, bir kimseyi kötü bir iş yapması için kışkırtma “anlamına gelmektedir.

O halde 6222 sayılı Kanunun 22/1. maddesinde geçen “şiddete teşvik” terimi kelime anlamı itibarıyla “bir kişiyi veya grubu, başka bir kişi veya gruba karşı fiziksel güç kullanma; karşıt görüşte olanlara kaba kuvvet sarf etme hususunda isteklendirme, özendirme, kışkırtma” anlamına gelmektedir. Yani bu kabahat özünde, hukuka aykırı şekilde fiziksel güç kullanmaya özendirme, bu bağlamda bir haksız fiil işlemeye kışkırtma karakteri taşımaktadır.

O halde 6222 sayılı Kanunun 22/1. maddesinde geçen “şiddete teşvik” terimi kelime anlamı itibarıyla “bir kişiyi veya grubu, başka bir kişi veya gruba karşı fiziksel güç kullanma; karşıt görüşte olanlara kaba kuvvet sarf etme hususunda isteklendirme, özendirme, kışkırtma” anlamına gelmektedir. Yani bu kabahat özünde, hukuka aykırı şekilde fiziksel güç kullanmaya özendirme, bu bağlamda bir haksız fiil işlemeye kışkırtma karakteri taşımaktadır.

Öte yandan “şiddet” terimi, yukarıda açıklandığı üzere kelime anlamı itibarıyla temelde “fiziksel, kaba güç kullanma” anlamında olmakla birlikte, son yıllarda özellikli bazı alanlarda ve bazı özel kanunlarda, anlamı ve içeriği açıkça belirtilerek daha geniş kapsamda kullanılmaya başlanmıştır. Mesela “aile içi şiddet” söz konusu olduğunda 6284 sayılı “Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanun”da şiddet; fiziksel şiddetin yanı sıra psikolojik, sözel, cinsel, ekonomik şiddeti de kapsar şekilde açıkça tanımlanmıştır. Şöyle ki, 6284 sayılı Kanun m.2/1-d’de, “şiddet; kişinin, fiziksel, cinsel, psikolojik veya ekonomik açıdan zarar görmesiyle veya acı çekmesiyle sonuçlanan veya sonuçlanması muhtemel hareketleri, buna yönelik tehdit ve baskıyı ya da özgürlüğün keyfî engellenmesini de içeren, toplumsal, kamusal veya özel alanda meydana gelen fiziksel, cinsel, psikolojik, sözlü veya ekonomik her türlü tutum ve davranış” olarak tanımlanmıştır.

Bu durumda özel kanunlarda ya da Türk Ceza Kanununda “şiddet” teriminin, fiziksel şiddet veya kaba güçten daha geniş bir anlam ifade ettiği açıkça belirtilmemişse ya da şiddetin daha geniş kapsamlı özel bir tanımı yapılmamışsa, şiddet kelimesinin anlamını sadece “fiziksel güç kullanımı” olarak kabul etmek zorundayız. Zaten Türk Ceza Kanununda “şiddet” kelimesi kullanılan tüm maddelerde, bu terimin özel (genişletici) bir tanımı yapılmadığı için “şiddet” kelimesi sadece “fiziksel güç” anlamında kullanılmıştır. TCK incelendiğinde “şiddet” kelimesinin 8 ayrı maddede yer aldığı görülmektedir. TCK’da “şiddet” teriminin kullanıldığı maddeler aşağıda yer almaktadır.

• “Cebir ve şiddet, korkutma ve tehdit” başlıklı TCK m. 28,

• “ İnsan ticareti“ başlıklı TCK m. 80,

• “Cinsel saldırı” başlıklı TCK m.102/4,

• “Suç işlemek amacıyla örgüt kurma” başlıklı TCK m. 220/8,

• “Müstehcenlik” başlıklı TCK m. 226/4,

• “Anayasayı ihlal” başlıklı TCK m. 309/1,

• “Yasama organına karşı suç” başlıklı TCK m.311/1,

• “Hükümete karşı suç” başlıklı TCK m.312/1.

TCK’nın bu maddeleri incelendiğinde “şiddet” kelimesinin TCK’da, fiziksel güç anlamında kullanıldığı tespit edilecektir. TCK’daki “şiddet” terimi; aşağılama, küçük düşürme, tahkir ve tezyifi de içeren “sözel, psikolojik, duygusal veya manevi şiddet” anlamında kullanılmamıştır.

3713 sayılı “Terörle Mücadele Kanunu”nun toplam 3 maddesinde “şiddet” terimine yer verilmiştir. “Şiddet” terimi kullanılan bu maddeler şunlardır:

• “Terör tanımı” başlıklı 1. madde,

• “Açıklama ve yayınlama” başlıklı 6. madde,

3713 sayılı “Terörle Mücadele Kanunu”nun toplam 3 maddesinde “şiddet” terimine yer verilmiştir. “Şiddet” terimi kullanılan bu maddeler şunlardır:

• “Terör tanımı” başlıklı 1. madde,

• “Açıklama ve yayınlama” başlıklı 6. madde,

• “Terör örgütü” başlıklı 7. madde.

Bu maddeler incelendiğinde, şiddet teriminin anlamının, Terörle Mücadele Kanununda da tıpkı TCK gibi “fiziksel güç”e hasredildiği; psikolojik, duygusal, sözel, cinsel, ekonomik şiddeti kapsamadığı görülecektir.

6222 sayılı “Sporda Şiddet ve Düzensizliğin Önlenmesine Dair Kanun”da da ayrı bir genişletici “şiddet” tanımı yapılmadığından“; “şiddet” terimi sadece “fiziksel güç kullanma” anlamında kullanılmıştır. 6222 sayılı Kanunda, “şiddete teşvik” terimi ise “fiziksel güç kullanmaya özendirme, kışkırtma” manasındadır.

Bu açıklamalar ışığında “efendi Beşiktaş değil, or.sp. çocuğu Beşiktaş diyeceğiz” şeklinde kabahat şüphelisi tarafından Twitter adlı sosyal paylaşım sitesinde açıklanan beyanatta; fiziksel güç kullanımına özendirme, yüreklendirme mevcut değildir. Beşiktaş Spor Kulübünü aşağılama, tahkir ve tezyif etme amacı vardır. Unutmayalım ki aynı sözler, kulübün tüzel kişiliğine karşı değil de kulüp başkanı, yöneticileri veya belirli bir temsilcisine vs karşı yapılsaydı, “şiddeti teşvik kabahati” değil, TCK m. 125’teki hakaret suçu oluşacaktı. Bu şekilde Kulübe karşı sövme, tahkir ve tezyif; şüphesiz bu güzide spor Kulübümüzün yöneticileri ve taraftarları üzerinde acı, hiddet veya şiddetli elem hissi yaratabilir ama bu teknik anlamda şiddete teşvik değildir, olsa olsa bir tür haksız tahriktir. Fakat 6222 sayılı Kanun m.22/1, “tahrik” terimini değil, “teşvik” terimini tercih etmiştir. Twitter’daki söz konusu paylaşımın anlamı; lafzi, amaçsal ve sistematik yorum açısından değerlendirildiğinde yukarıdaki sözlerin doğrudan şiddete teşvik edici nitelikte olduğu söylenemez. Eğer bu sözler, “şiddeti teşvik edicidir” denilirse, ceza hukuku ve kabahatler hukukunda kıyasa varan “genişletici yorum” yapılmış olunur ki, bu ceza hukuku gibi kabahatler hukukunun da temel ilkelerine aykırıdır. Böyle bir genişletici yorum yapılırsa unutulmamalıdır ki, tüzel kişilere karşı söylenen tahkir, tezyif, aşağılama, sövme içeren her söz, şiddete teşvik anlamına gelecektir. Ülkemiz hukuk sisteminin de içinde yer aldığı Kıta Avrupası hukuk sistemi, kanunlaştırma-kodifikasyonlar üzerine inşa edilmiştir. Kodifikasyonun bir sistem olarak seçildiği tüm hukuk düzenlerinde, dilin veya lafzın hukuk sistemi içerisinde çok önemli bir yeri vardır. Bu sistemde kanunlar, özel bir süreç ve çaba ile hazırlanmakta ve bilahare yasama meclisleri tarafından kabul edilmektedir. Dolayısıyla kabul edilen her hukuki terim, sıradan bir sözcük veya kelime olmanın ötesine geçmektedir. Bilhassa ceza hukukunda bir terime veya kelimeye “açık anlamı” dışında, “uzak ve dolaylı anlamını yükleme” ceza hukukunda kıyasa yol açma tehlikesini doğuracaktır.