muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/11383, Karar No: 2018/18893, Tarih: 13.09.2018

Ancak 406 sayılı Telgraf ve Telefon Kanunu ... personeli için farklı bir uygulama benimsemiş özel düzenleme olduğundan bu Kanun'un 29. maddesinin davacı hakkında uygulanması gerektiği anlaşılmaktadır.

406 sayılı Yasada değişiklik yapan ve 02.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 5189 sayılı Yasa ile ... Personelinin parasal haklarının tespitinde ... Yönetim Kurulu yetkili kılınmış olup 406 sayılı Yasanın Ek 29. maddesiyle başka kurumlara atanmak üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilecek personelin 4046 sayılı Yasanın 22. maddesi uyarınca eski görevleriyle yeni görevlerinin parasal hakları arasındaki farkın ödenmesi sırasında yönetim kurulunca bu personelin diğer kamu personeline göre yüksek tutarlara çıkarılmış parasal hakları yerine 15.04.2004 tarihi itibariyle aldıkları ücretlerine iş sözleşmelerinin sona erdiği 15 Ocak tarihine kadar kamu görevlilerine yapılmış zamlar uygulanmış olup bu düzenlemeyle ... A.Ş.'de çalışmakta iken özelleştirme nedeniyle başka kurumlara atananların ücretleriyle aynı unvanlarla özelleştirme kapsamındaki başka kurumlarda görev yapılmakta iken naklen atananların parasal hakları arasında eşitlik sağlanması amaçlanmıştır.

27.06.1989 tarih ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye 21.03.2006 tarih ve 5473 sayılı Kanun ile eklenilen ek 3. maddede öngörülen ek ödemeler kamu görevlilerine yapılan genel bir artış niteliğinde olmadığından, davacının bu ödemeden yararlanması için anılan kanun kapsamındaki kamu görevlilerinden olması gerekir. Gerek 406 sayılı Kanun'un Ek 29. maddesi, gerekse sözleşmenin 7. maddesi hükümleri davacının iş sözleşmesi ile çalıştığı dönemde kamu görevlilerine yapılan genel nitelikli artışlardan mahrum kalmasını engellemeyi amaçlamaktadır. Davacı davalıya ait işyerinde çalışmasaydı, 15.04.2004 tarihi itibariyle belirlenmiş olan ünvanın ücret ve diğer mali haklarıyla bir kamu kurumuna atanacak ve kamu görevlilerinin ücretlerine yapılan artışlardan yararlanacaktı.Kamu görevlisi olarak çalıştığında hak kazanamayacağı bir ödemeden davalı şirkette çalıştığı sırada yararlanması için bu konuda özel bir düzenleme olması gerekir. Bu bağlamda sözleşmenin 7. maddesi genel artışlarla ilgilidir.

Sonuç olarak, 375 sayılı KHK ek 3. maddesi uyarınca yapılan ek ödemelerin kamu personeli arasındaki ücret dengesizliğinin giderilmesi amacıyla madde kapsamında sayılan kamu idarelerindeki personel ile sınırlı olan ödeme olduğu, yapılan düzenlemenin kamu personeli arasındaki ücret adaletini sağlayama yönelik olduğu ve kamu personelinin tamamını kapsayan genel bir artış niteliğinde olmadığı anlaşılmaktadır. Davacının davalı şirkette nakle tabi personel olarak çalıştığı dönemde kamuda çalışanlara yapılan zam oranında maaşına zam yapılarak belirlenen ücrete göre nakil ilmühaberinde ücretin tespit edildiği sabittir.

Davacıya nakle tabi olarak çalıştığı dönemde TİP 2 sözleşmesi uyarınca davalı işverence ikramiye ve ilave tediye ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu ödemelerin davacının kamuya geçiş hakkını saklı tutarak imzaladığı sözleşme kapsamında kapsam dışı işçilik süresiyle sınırlı olduğu, Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine dahil edilmesi yönünde bir düzenleme bulunmadığı, 4046 sayılı Kanunun 22/5 maddesinin davacı hakkında uygulanamıyacağı, buna göre Devlet Personel Başkanlığına bildirilen ücretine eklenmesinin mümkün olmadığı anlaşılmaktadır.

Bu itibarla davalı şirkette çalışmakta iken 406 sayılı Kanunun ek 29. maddesi uyarınca diğer kamu kurum ve kuruluşlarına nakledilmek üzere Devlet Personel Başkanlığına bildirilen davacının dava konusu ek ödemeden yararlanamıyacağı, sözleşme kapsamında ödenen ikramiye ve ilave tediye gibi ücretlerin nakil ilmühaberindeki ücrete eklenemiyeceği, nakil ilmühaberindeki ücretinin eksik belirtilmediği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca Mahkemece davanın reddine karar verilmesi gerekli iken yazılı gerekçe ile kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8960, Karar No: 2014/649, Tarih: 16.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/8960 E.  ,  2014/649 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3, 62, 50/1, 52/2. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın cezanın fazla olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak,

1- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanık hakkında temel cezanın tayini sırasında uygulama maddesi olan TCK'nın 179/2. maddesine yer verilmemesi, keza sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında yasal dayanak olan TCK'nın 52/4. maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

2-TCK.'nun 52/3 maddesine aykırı olarak sanık hakkında hükmedilen 2 ay 15 gün hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının belirtilmemesi,

3-Hükmolunan ceza taksitlendirildikten sonra, TCK'nın 52/4 maddesi uyarınca, taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin kararda belirtilmemesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün ilk paragrafına "TCK'nın 179/3. maddesi" ibaresinden sonra gelmek üzere “delaletiyle TCK’nın 179/2. maddesi” ibaresinin yazılması, hükmün üçüncü fıkrasının çıkarılarak yerine “Sanığa verilen 2 ay 15 gün hapis cezasının sanığın kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 75 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi, hükmün dördüncü fıkrasının başına "TCK'nın 52/4.maddesi gereğince" ibaresinin, sonuna ise "taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi halinde geri kalan kısmının tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezalarının hapse çevrileceğinin sanığa ihtarına" ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/629, Karar No: 2014/1210, Tarih: 24.02.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/629 E.  ,  2014/1210 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Gülnar Asliye Hukuk Hakimliği

Tarihi :12.09.2012

Numarası :2010/240-2012/121

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili ile davalı İ.. D.. tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı iş sahibi Orman Genel Müdürlüğü açmış olduğu davada, davalı yüklenici V.. İnş.Taah.Turz.Tic.San.Ltd.Şti.'nin Tokat 1. İcra Müdürlüğü'nün 2006/3394 sayılı takip dosyasına ödenmesi gerekirken sehven davalılardan Mersin İstiklal Vergi Müdürlüğü'ne ödenen 28.046,69 TL'nin davalılardan ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile rücuan tahsilini istemiş, mahkemece davanın kısmen kabulü ile davacının mükerrer olarak ödemede bulunulduğu anlaşılan 26.792,98 TL'nin ödeme tarihinden itibaren hesaplanacak yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair verilen karar davacı iş sahibi ile davalı Vergi Dairesi Müdürlüğü tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı iş sahibi Orman İdaresinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Alacaklı E..S..tarafından borçlu V.. İnş. Taah. Turz. Tic. San. Ltd. Şti. hakkında Tokat 1. İcra Müdürlüğü'nün 2006/3394 sayılı dosyası ile 60.000,00 TL alacağın tahsili istemiyle icra takibi yapılmış, takibin kesinleşmesini müteakip 07.11.2006 tarihinde iş sahibi Orman İdaresine İcra İflas Kanunu'nun 89. maddesine göre gönderilen birinci haciz ihbarnamesine karşılık Orman İdaresi vermiş olduğu 14.11.2006 tarihli cevapta, işin devam ettiğini ve yüklenicinin idare nezdinde tahakkuk etmiş bir alacağının bulunmadığını bildirmiştir. Orman İdaresinin bu bildirimi üzerine alacaklı tarafından Tokat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nde 2007/247 Esas sayılı dava açılmış, yapılan yargılama sonucu davanın kabulü ile 15.500,00 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Orman Genel Müdürlüğü'nden alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, karar Yargıtay Yüksek 4. Hukuk Dairesi'nce onanarak kesinleşmiştir. Kesinleşen yargı kararına istinaden alacaklıya 25.515,58 TL ödeme yapılmıştır.

Davacı Orman Genel Müdürlüğü'ne yukarıda zikredilen takip dosyası nedeniyle tebliğ edilen 07.11.2006 tarihli 1. haciz ihbarnamesinden sonra davalı İ.. D.. Müdürlüğü'nce yüklenici şirketin vergi borcu nedeniyle 6183 sayılı Yasa'ya göre düzenlenen ödeme emri 07.12.2006 tarihinde iş sahibi Orman İşletmesi Müdürlüğü'ne tebliğ edilmiş, bu ödeme emrine istinaden iş sahibi tarafından yüklenicinin vergi borcuna karşılık Vergi Dairesine 08.12.2006 tarihinde 26.792,98 TL ödeme yapılmıştır. Davacı iş sahibi, vergi dairesi alacağının öncelikli olması nedeniyle vergi borcunun vergi dairesine ödendiğini bildirmiş ise de vergi dairesi alacağının öncelikli kabul edilebilmesi için borcun malın aynından doğmuş olması gereklidir. Somut olayda, vergi dairesinin alacağı malın aynından doğmuş olmayıp öncelikli sayılamayacağından davacı iş sahibi öncelikle alacaklı E.. S..'ın icra takibine dayanarak ödeme yapması gerekirken davalının vergi borcunu ödeyerek davalıyı bu borçtan kurtardığından vergi dairesine yapılan ve mükerrer ödeme teşkil eden bu tutarı ancak davalı yüklenici V...İnş. Taah. Turz. Tic. San. Ltd. Şti.'den talep edebilecektir. Açıklanan tüm bu nedenlerle davalı İ.. D.. hakkında açılan davanın reddi ile 26.792,98 TL ödemenin rücuan davalı yükleniciden tahsiline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davalı İ.. D.. Müdürlüğü yargılamada kendisini vekille temsil ettirmediği halde yararına maktu vekâlet ücretine hükmedilmiş olması da bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2. bentte yazılı nedenlerle davalı İ.. D.. Müdürlüğü yararına, 3. bentte yazılı nedenle davacı Orman Genel Müdürlüğü yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 24.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10609, Karar No: 2020/14241, Tarih: 21.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/10609 E.  ,  2020/14241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanığın eylemi neticesinde katılanda meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak, Ankara Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından tanzim olunan ve hükme esas alındığı anlaşılan 12.08.2015 tarihli raporda, "alt dudak altında 2 cm çaplı dermabrazyon, sol zigomatik ark üzerinde sol maksiller kemik üzerinde dermabrazyon, sol frontal bölgede 1 cm çaplı dermabrazyon, sağ kaş üzerinde dermabrazyon, alt kesici dişte kırık bulunduğu" ifadelerine yer verildiği, ancak katılanda meydana gelen yaralanmalar sonucunda kemik kırığı olup olmadığına, yüzde sabit iz meydana gelip gelmediğine ilişkin değerlendirme yapılmadığı ve yine katılanın sanığın kendisine sallama olarak tabir edilen bıçağı sapı ile vurduğunu beyan etmesine göre bu yaralanmanın silahtan sayılan cisimle meydana gelip gelmediğine dair bir ibare bulunmadığı anlaşıldığından, katılana ait tüm tedavi evrakları, film ve grafileri ile geçici ve kesin raporlarının en yakın Adli Tıp Kurumu ilgili Şube Müdürlüğüne gönderilmesi ile katılandaki yaralanmaların kemik kırığına neden olup olmadığı, kemik kırığında neden olmuşsa hayat fonksiyonlarına etki derecesi, katılanın yüzünde sabit iz oluşup oluşmadığı ve son olarak söz konusu yaralanmanın silahtan sayılan bir cisim ile meydana gelip gelmeyeceği hususlarını gösterir şekilde, TCK’nin 86. ve 87. maddelerinde belirlenen ölçütlere uygun rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tespit ve tayini gerekirken, eksik inceleme ile yetersiz rapora istinaden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre ;

2) Adli Tıp uygulamalarına ve Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre; diş kırığının kemik kırığı olarak değerlendirilemeyeceği gözetilmeksizin, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uyarınca belirlenen cezadan 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesi gereğince artırım yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ile müdafii ve katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11093, Karar No: 2016/11068, Tarih: 22.12.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/11093 E.  ,  2016/11068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Haksız yere sahipli hayvanı öldürme, işe yaramayacak hale getirme, değerini düşürme

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın olay tarihinde müşteki Kenan'ın kuşlarını öldürmek suretiyle mala zarar verme suçunu işlediği iddia edilen somut olayda;

Sanığın tüm aşamalarda suçlamaları kabul etmediğine, güvercinlerin kendisine ait olduğuna ilişkin istikrarlı savunmaları ile müştekinin her hangi bir delile dayanmayan soyut suç isnadı karşısında, sanığın cezalandırılabilmesi için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin ONANMASINA, 22/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2010/7697, Karar No: 2012/2458, Tarih: 27.02.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/7697 E.  ,  2012/2458 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... 2. İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalıların diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava iş kazası sonucu sürekli işgöremezliğe uğrayan davacı işçinin maddi ve manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 22.792,00TL maddi 12.500,00TLmanevi tazminatın kaza tarihinden işleyecek yasal faiziyle tahsiline karar verilmiştir.

Bu tür davalarda, tazminat miktarı, işçinin rapor tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Başka bir anlatımla, işçinin günlük brüt geliri tespit edilerek ,bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise 60 yaşa kadar yıllık olarak % 10 artırılıp % 10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşından sonrada bakiye ömrü kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yönteme başvurulmadan, her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Kuşkusuz, açıklanan tazminatın hesaplanması yönteminde, işçinin yaşlılık aylığı almaya veya işçinin yaşı ve oluşan meslekte kazanma gücü kayıp oranına göre, ileride çalışıp yaşlılık aylığına hak kazanması üstün olasılık içinde bulunması durumunda da zarar hesabında pasif dönemin hesaba dahil edilmesi gerekir. İş kazası sonucu malul kalan işçinin aynı işinde çalışmaya devam etse dahi diğer işçilerden daha fazla çaba harcayacağı asıldır. 60 yaşından sonra elde edeceği yaşlılık aylığını da diğer işçilerden daha fazla çaba harcayarak elde edeceğinden yaşlılık aylığını aldığı dönemde de devam edecek olan maluliyeti nedeniyle zarara uğramadığı düşünülemez. Kaldı ki, sigortalıya bağlanan yaşlılık aylığında meslek hastalığı ve iş kazası kolundan alınan primlerin hiçbir etkisi bulunmamakta, tamamen uzun vadedeki sigorta kollarından ödenen primler sonucu aylık bağlanmaktadır. Bu nedenlerle pasif döneminde zarar hesabına dahil edilmesi ve 60 yaştan sonra bakiye ömrüne kadar (pasif dönemde), net asgari ücret esas alınarak hesap yapılması gerekir.

Mahkemenin davacının zarar hesabında pasif döneminde hesaba dahil edileceğine ilişkin kabulü yerindedir. Ancak hükme esas alınan bilirkişi hesap raporunda pasif dönem zararının(2033-2039 tarihleri arasındaki dönem zararının) net asgari ücret üzerinden yapılması gerekirken,asgari ücretin 1,59 katı üzerinden hesaplama yapıldığı görülmektedir.Hal böyle olunca hesap raporunun hükme dayanak alınacak nitelikte olduğundan söz edilemez.

Yapılacak iş; hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan veriler nazara alınarak yukarıda açıklanan esaslara göre bilirkişiye yeniden maddi zarar hesabı yaptırılarak sonucuna göre karar vermektir.

3-B.K'nun 47. Maddesinde hakimin bedensel bütünlüğün bozulması halinde olayın özelliklerini göz önünde tutularak zarar görene adalete uygun bir miktar paranın manevi tazminat olarak ödenmesine karar vereceği öngörülmüştür. Bedensel bütünlük eş deyişle vücut bütünlüğü kavramının fizik bütünlük yanında ruhsal bütünlüğü ve sağlığı da kapsadığı tartışmasızdır. Olayın özelliklerinin neler olduğu 22.6.1966, 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklanmıştır. Bunlar her olayda değişebilir. Bu nedenle hakiminin kararında bu özellikleri objektif ölçülere göre göstermesi gerekir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hüküm altına alınan12.500,00 TL manevi tazminatın çok olduğu ortadadır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 27/02/2012 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8752, Karar No: 2015/14859, Tarih: 23.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/8752 E.  ,  2015/14859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ..... Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı .... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı.... vekili, dava dışı .....'in maliki, ...'in sürücüsü olduğu davacıya kasko sigorta poliçesi ile sigortalı park halindeki otomobilin davalının av tüfeği ile havaya açtığı ateş sonucunda isabet eden mermiler nedeniyle zarar gördüğünü, dava dışı sigortalıya 3.512,00 TL ödeme yapıldığını, sigortalının haklarına halef olduğunu belirterek, 3.512,00 TL'nin ödeme tarihi olan 17.10.2011 tarihinden itibaren işleyecek reeskont fazizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı...., davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, dosyasında davalının eyleminin suç olarak nitelendirilmediği, davalının eyleminin haksız fiil olmayıp savunma amaçlı gerçekleştirildiğinden davacının rücu hakkı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm davacı..........vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, hasarın davalının haksız fiili ile meydana geldiği iddiasına dayalı rücuen tazminat davasıdır.

Somut olayda, davacı ..., sigortalı araçta meydana gelen hasarın davalının havaya açtığı ateş sonucunda, av tüfeğinden çıkan mermilerin o sırada yakında park halinde bulunan sigortalı araca isabet etmesi sonucunda meydana geldiğini iddia etmiş; davalı olay günü kendisine saldıran kişilere karşı savunma amaçlı olarak ateş ettiğini, zarar verme kastı olmadığını savunmuştur. Mahkemece,

davalının savunma amaçlı amaçlı ateş ettği, haksız fiili bulunmadığı bu nedenle davacı sigorta şirketinin rücu hakkı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de davalı hakkında mala zarar verme suçundan açılan ceza davasında şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verildiği, şikayetten vazgeçmenin davacının sigortalısının şahsi dava açma hakkını ortadan kaldırmayacağı gibi halefi olarak davacı sigorta şirketinin rücu hakkını da ortadan kaldırmayacağı, kaldı ki somut olayda kastın bulunmadığı kabul edilse dahi sigortalı araçta meydana gelen hasarın davalının kullandığı silahtan çıkan mermilerle meydana geldiği hususunda uyuşmazlık bulunmadığına göre eylemin savunma amaçlı olarak gerçekleştirilmesi davalının sorumluluğunu ortadan kaldırmaz. Bu nedenle davanın yazılı gerekçe ile reddi doğru görülmemiş ve bozma nedeni yapılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı sigorta şirketinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 23.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.