muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/12999, Karar No: 2012/17972, Tarih: 18.10.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2011/12999 E.  ,  2012/17972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan ve temyiz konusu hükme ilişkin dava, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 435/2. maddesinde sayılı ve sınırlı olarak gösterilen hallerden hiçbirine uymadığından Yargıtay incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteğin reddine karar verildikten sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

Dava, davacının iş kazası sonucu sürekli iş göremez duruma girmesi nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davanın davalı Kurumda yeraltı nakliyat işçisi olarak çalıştığı 21.09.2007 tarihinde 5 vagon ile ayağa malzeme getirdiği ve vagonları boşaltma işlemi yaptığı, boşaltma işlemi biten vagonları tekrar kancaladığı, 2. ile 3. vagonu kancaladığı sırada vagonlardan birinin harekete geçerek sağ el 2. ve 3. parmağını iki tampon arasında sıkıştırdığı % 8 oaranında maluliyetinin olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece hükme esas alınan 09.05.2011 tarihli kusur raporunda davacının olayda %100 oranında kusurlu olduğu bildirilmiştir.

İnsan yaşamının kutsallığı çerçevesinde işverenin işçilerin sağlığını ve güvenliğini sağlamak için gerekli olanı yapmak ve bu husustaki şartları sağlamak ve araçları noksansız bulundurmakla yükümlü olduğu İş Kanunu'nun 77. maddesinin açık buyruğudur. Buradaki gereklilik, olayın meydana gelmemesi için bilimsel ve teknolojik olarak alınabilecek başka bir önlemin olup olmadığının araştırılmasıdır.Bir önleme başvurulduğunda ortaya çıkan sonucun veya zararlandırıcı olayın meydana gelme ihtimali yok ise, işveren insan bedeninin kutsallığı kapsamında bu önleme de başvurmakla yükümlüdür.

İş kazasından doğan tazminat davalarının özelliği gereği, İş Kanunu’nun 77. maddesinin öngördüğü koşulları gözönünde tutarak ve özellikle işyerinin niteliğine göre, işyerinde uygulanması gereken İşçi Sağlığı ve Güvenliği Yönetmeliği ilgili maddelerini incelemek suretiyle, işverenin işyerinde alması gerekli önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere işçinin uyup uymadığı gibi hususlar ayrıntılı bir biçimde incelenmek suretiyle kusurun aidiyeti ve oranı hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde belirlenmelidir.

Oysa hükme dayanak alınan 09.05.2011 tarihli kusur raporunda ve dosyada mevcut 25.01.2011 tarihli kusur raporunda, İş Kanunu’nun 77. maddesinin öngördüğü koşullar gözönünde tutularak ve özellikle olayın oluş biçimine ve işyerinin niteliği, konumu nazara alınarak, işverenin işyerinde olayın meydana gelmemesi için bilimsel ve teknolojik olarak alınabilecek önlemlerin neler olduğu, hangi önlemleri aldığı, hangi önlemleri almadığı, alınan önlemlere uyulup uyulmadığı gibi hususlar yukarıda belirtilen veriler ışığında ayrıntılı bir biçimde incelenerek kusurun aidiyeti ve oranı hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanmamıştır. 09.05.2011 tarihli raporun iş güvenliği konusunda uzman bilirkişi heyetince hazırlanmadığı da anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca hükme esas alınan kusur raporlarının İş Kanun’un 77. maddesinin öngördüğü koşulları içerdiği, giderek hükme dayanak alınacak nitelikte olduğu söylenemez.

6100 sayılı HMK'nın 266. maddesi gereğince, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerde başvurulabilen bilirkişinin, meydana gelen iş kazasının ait olduğu iş kolunda uzman olması gerektiği de açıklamadan uzaktır.

Bu açıklamalardan yola çıkılarak yapılacak iş, davaya konu zararlandırıcı olayda davalı kurumun kusurunun olup olmadığı, varsa kusurun aidiyeti ve oranına ilişkin Dairemizin yerleşik içtihadı gereği İş Sağlığı ve Güvenliği konularında uzman bilirkişilerden, bilirkişi heyetine iş güvenliği konusunda uzman makine mühendisinin katılımı da sağlanark İş Yasası’nın 77. maddesi ve Yönetmelik hükümleri göz önünde tutularak yöntemince rapor almak, köstekle/takozla vagonların durdurulmasının ve kancalamada kullanılan halka ve kancaların çağımız teknolojik gelişmelerine uygun olup olmadığı, işe ve iş güvenliğine daha uygun vagonların kullanılmasının mümkün olup olmadığı, vagon boşaltma işinin işe uygun yerlerde yapılıp yapılmadığı, işverence bu konuların denetlenip denetlenmediği huuslarında yöntemince rapor almak, alınan raporu, mevcut delillerle birlikte değerlendirmek ve buna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 18.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/609, Karar No: 2019/8221, Tarih: 08.07.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/609 E.  ,  2019/8221 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62, 50/3, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kanun hükümlerinin uygulanmamasının yerinde olmadığına, gerekçesi karar verildiğine yönelik temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan Kanun maddesinin TCK’nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 455 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 9100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08/07/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2713, Karar No: 2023/1769, Tarih: 12.04.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/2713 E.  ,  2023/1769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 6. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davacı kadın tarafından açılan eğitim gideri alacağı ile iştirak nafakası davalarından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince eğitim gideri alacağına ilişkin asıl davanın reddine, birleşen iştirak nafakası davasının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kısmen kaldırılarak bu yönlerden yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın vekili tarafından asıl davanın reddi ve birleşen davada iştirak nafakasının miktarı yönünden temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca bölge adliye mahkemesince verilen kararlara karşı tebliğ tarihinden itibaren iki hafta içinde temyiz yoluna başvurulabilir. Temyiz dilekçesinin süresinden sonra verilmesi hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen karar, davacı kadını eğitim gideri alacağına ilişkin asıl davada temsil eden vekili Av. ...'a 11.10.2022 tarihinde tebliğ edildiği, kadını birleşen davada temsil eden vekili Av. ... tarafından temyiz dilekçesinin ise eğitim gideri alacağına ilişkin asıl dava yönünden yasal süre geçirildikten sonra 30.11.2022 tarihinde verildiği anlaşılmakla; davacı kadın vekilinin eğitim gideri alacağına ilişkin asıl davasına yönelik temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Davacı kadın vekilinin gerekli şartları taşıdığı anlaşılan birleşen davaya yönelik temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1.Davacı kadın vekili asıl dava dilekçesinde özetle; tarafların 04.07.2013 tarihinde ... 7. Aile Mahkemesinin 2013/493 Esas, 2013/554 Karar sayılı kararı ile boşandıklarını, tarafların bu evliliklerinden ... ... isimli bir çocuklarının olduğunu, çocuğun yıllık eğitim ücretinin 25.000,00 TL, 1.500,00 TL kitap ücreti, 500,00 TL' forma ücretini karşılamakta zorlandığını, babanın yarısını ödemesi gerektiğini ileri sürerek toplamda 27.000,00 TL'nin davalı babaya düşen 13.500,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2. Davacı kadın vekili birleşen dava dilekçesinde özetle; anlaşmalı olarak boşanma sırasında çocuk yararına nafaka talep etmediğini, çocuğun yaşının büyümesiyle masraflarının da arttığını ileri sürerek 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 336 ncı ve 337 nci maddeleri gereğince adli yardım talebinin kabulüne, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 327 nci ve devamı maddeleri gereğince çocuk yararına aylık 15.000,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına hükmedilmesini, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı erkek asıl davaya cevap dilekçesinde özetle; boşanma davası sırasında ve yapılan protokol içeriğinde müşterek kızının eğitim giderleri ile ilgili herhangi bir maddî anlaşma konusu olmadığını, ayrıca kızının özel okula gönderileceği bahsinin aralarında geçmediğini, hatta özel okul kavramı dışında Milletlerarası Rus Okulu'na gönderilmesi konusunda kendi şahsi görüşü ve onayının alınmadığını, ...'nin 2020 yılı eğitim masraflarına katılım miktarına ilişkin maddî talebi bulunmadığını, kasım 2019 tarihinden beri çalışmadığını, yaşadığı maddî zorluklar sebebi ile de kiracı olduğu yerden ayrılmak ve annesinin yanına yerleşmek zorunda kaldığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

2. Davalı erkek birleşen davaya cevap dilekçesinde özetle; yasal nafaka yükümlülüğünün olmamasına rağmen ...'nin masraflarını o dönemlerde durumunun da iyi olması ile her zaman karşıladığını, bir çok kere kendisinden ve ailesinden ...'yi getirmek için uçak bileti parası alıp çocuğu getirmeyip kendisine harcadığını, çocuğunun kendisi ile kişisel ilişkisinin yıllarca engellendiğini, çocuğun aile bağlarının gelişmesinin kötü şekilde etkilendiğini, davacı tarafın mahkemeyi aldatmaya yönelik alenen yalan beyanda bulunup dava açtığını, ticaret sicil kaydından anlaşılacağı üzere iş yeri sahibi olmadığını ve 2019 Kasım tarihinden itibaren işsiz olduğunu, sigorta kayıtlarından anlaşılacağı üzere de en son 2019 tarihinde çalıştığı şirkette 3.600,00 TL maaş aldığını, maddî durumunun hayatının en kötü döneminde ve devletten sosyal destek yardımı aldığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tarafların anlaşmalı olarak boşandıkları, anlaşma protokolünde ve davada çocuğun giderleri hususunda herhangi bir şeyin kararlaştırılmadığı, buna göre davacının asıl davasında çocuk için çocuğun özel okul giderinin yarısının davalıdan tahsiline yönelik herhangi bir anlaşma olmadığı; her ne kadar davalının ticari işletmesi olduğu buna bağlı olarak maddî durumunun iyi olduğunu iddia etmiş ise de dosyaya istenen kayıtlardan davalı adına faal durumda herhangi bir ticari işletmenin bulunmadığı, gelen banka kayıtlarından davacının bir takım bahis sitelerine para yatırdığının anlaşıldığı, ancak bunların sürekliliği ve yüksek meblağlarda olduğu yönündeki iddialar hususunda yeterli kanaatin oluşmadığı, çocuk ...'in anne yanında yaşadığı, okul giderleri, ihtiyaç ve masraflarının bulunduğu, bakımının ve masraflarının davacı tarafından karşılandığı, davalı babanın yasa gereği çocuğun bakımına katkıda bulunması gerektiği gerekçesi ile asıl davanın reddine, birleşen davanın kısmen kabulü ile ortak çocuk yararına dava tarihinden itibaren aylık 500,00 TL iştirak nafakasına, nafakanın her yıl ÜFE oranında artırılmasına karar verilmiştir

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; eğitim giderlerine konu asıl davanın reddinin hatalı olduğu, birleşen davada belirlenen nafaka miktarının da düşük olduğunu ileri sürerek usul ve kanuna aykırı kararın kaldırılmasına, yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

1.Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi’nin davacının eğitim giderleri alacağı talebine ilişkin asıl davasının reddine karar verilmesinde usul ve kanuna aykırı bir durumun olmadığı gerekçesi ile aslı davanın reddine yönelik istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince kesin olarak esastan reddine karar verilmiştir.

2. Ortak çocuk yararına birleşen davada hükmedilen nafakanın çocuğun, yaşı, paranın alım gücü, değişen ihtiyaçları ile tarafların ekonomik durumları dikkate alındığında az olduğu gerekçesi ile 6100 sayılı Kanun’un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (2) inci alt bendi gereğince iştirak nafakasının miktarına yönelik istinaf başvurusunun kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurmak suretiyle ortak çocuk yararın dava tarihinden geçerli olmak üzere aylık 1.000,00 TL iştirak nafakası takdirine, kararın kesinleşmesini takip eden yıllarda artışa rast gelen ay dikkate alınarak TÜİK tarafından açıklanan yıllık ÜFE oranında artırılmasına karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; Bölge Adliye Mahkemesi kararının asıl davada vekil olarak görünen avukata tebliğ edildiğini, kendisine ise tebligat yapılmadığını bu nedenle temyiz başvurusunun süresinde olduğunun kabulü gerektiğini, taraflar boşandığında, ...’nin küçük olduğunu, geçen zaman içinde eğitim masraflarının arttığını, bu masrafların sadece anne tarafından karşılandığını, davalının maddî durumu çok iyi olduğunu, banka hesabı bulunduğunu, bu hesap üzerinde kumar denilebilecek harcamaları olduğunu, çocuğunun eğitim giderlerine katılmak zorunda olduğunu belirterek kararın usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; asıl davanın reddi ile birleşen davada iştirak nafakasının miktarı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacı kadın tarafından açılan iştirak nafakası davasında belirlenen nafaka miktarının çocuğun ihtiyaçları dikkate alındığında hakkaniyete uygun bir miktar olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 182 nci, 327 nci, 328 inci, 329 uncu ve 330 uncu maddesi. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi.

3. Değerlendirme

Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre ortak çocuk yararına takdir edilen iştirak nafakası azdır. Mahkemece 4721 sayılı Kanunun "hakkaniyet ilkesi" ile ilgili 4 üncü maddesinin de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi usûl ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davacı kadın vekilinin eğitim gideri alacağına ilişkin asıl davaya yönelik temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2. Davacı kadın vekilinin iştirak nafakasının miktarına yönelik temyiz itirazarının incelenmesine gelince;

2. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının iştirak nafakasının miktar yönünden davacı kadın yararına BOZULMASINA,

Temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

12.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1897, Karar No: 2013/13780, Tarih: 07.05.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/1897 E.  ,  2013/13780 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Samsun Kriminal Polis Laboratuvarı tarafından düzenlenen raporlarda; suç konusu bıçağın 6136 sayılı Yasanın 4. maddesinde belirtilen yasak niteliği haiz bıçaklardan olmadığının belirtilmesi ve sanığın suça konu bıçağı sırf saldırı amacıyla taşıdığına dair yeterli delil bulunmaması karşısında, olayda 6136 sayılı Yasanın 15/4. ve 15/1. maddelerinin uygulanma koşullarının bulunmadığı gözetilmeden yazılı biçimde sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 07.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9286, Karar No: 2023/1815, Tarih: 21.03.2023

**11. Ceza Dairesi         2019/9286 E.  ,  2023/1815 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/113Esas,2015/310Karar

SUÇ : Resmi belgeyi yok etme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sivaslı Asliye Ceza Mahkemesinin 29.04.2015 tarihli ve 2014/113 Esas, 2015/310 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında resmi belgeyi yok etme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 205 inci maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezasına mahkûmiyet ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafii temyiz dilekçesinde; belge sahte ise ilgili suçu oluşturmayacağı ve resmi evrak olmayacağı, evrak sahte değilse de alacaklısının müvekkili olması nedeniyle hak sahibinin o belgeden yararlanma amacını engellemediğinden suç oluşmayacağı, senedi düzenleyen kişinin müvekkili olmadığından müvekkili aleyhine verilen mahkumiyet kararının bozulmasını talep etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılanın borçlu , alacaklının ise katılanın iş yerinde çalışmakta olan ... olarak gösterildiği suça konu senet ,sanık lehine ciro edildiği, sanık tarafından işleme konularak katılana ödememe protestosu ve ihbarname tebliğ edildiği, katılanın şikayetçi olduğu, senedin ise sanık tarafından bankadan teslim alınarak yırtıldığı şeklinde gerçekleşen olay örgüsü içerisinde sanık hakkında resmi belgeyi yok etme suçundan kamu davası açılmıştır.

2. Sanık savunmasında; katılana mülk sattığını, mülk karşılığında kendisine 70.000,00 TL peşin, 20.000,00 TL lik senet düzenlenmesi gerektiğini, senedin düzenlenmediğini, sonrasında Şevket'in alacaklı, katılan ...'nın borçlu gözüktüğü senedi Şevket'in getirerek ciro ederek kendisine verdiğini, senedin ödenmemesi nedeniyle bankada tahsile koyduğunu, katılanın bu senedi senin oğlunla beraber düzenledik, bu imza sahte demesi üzerine oğluna zarar gelmesin diye korkarak bankadan geri alarak yırtıp attığını kabul ederek beyanda bulunmuştur.