muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14003, Karar No: 2011/17020, Tarih: 14.12.2011

Davacının zarar gören kişi sıfatıyla bu davayı açabileceği 25.01.2011 tarihli ilamımızın 2.bendinde açıklanmış olup, Dairemizin istikrar kazanmış içtihatlarına göre de, 556 sayılı KHK' nin 14. maddesindeki şartlar dairesinde markanın kullanıldığını ispat yükü marka sahibine aittir. Buna karşın, mahkemece itibar edilen bilirkişi raporunda ise faturalar üzerinde ticaret ünvanı yanında YAĞMUR markasının kullanılmış olduğu ve seri içindeki çeşitli alt markaların reklam ve tanıtımlarının da üst marka olarak YAĞMUR markası üzerinden yapıldığı, markanın kullanıldığına ilişkin delillerin aslında YAĞMUR markası bakımından ihtiyaç olmayan bilgiler olduğu, çünkü anılan markanın kullanıldığı malum ve meşhur vakıasının ispatı gerekmediği, özellikle markanın kullanımının davacı tarafından açıkça bilindiği, böyle bir talep karşısında mahkemenin esasa girmeden davayı reddetmesi gerektiği, kullanılmadığı yönünde yeterli delil sunulmaksızın davanın açıldığı da belirtilerek YAĞMUR markasının hükümsüzlüğünün istenemeyeceği sonucuna varılmıştır. Bu rapora davacı vekilince itiraz edildiği halde itirazlar karşılanmamış, bilirkişi raporunda diğer dava konusu markaların tescilli olduğu hangi ürünlerde kullanıldığı belirtilmişken YAĞMUR markasının tescilli olduğu emtiaların hangilerinde kullanıldığı açıklanmamıştır. Oysa markanın tescilli olduğu mal veya hizmetlerden birisi yada birkaçı için kullanılması diğer hizmet veya ürünlerde de kullanıldığı anlamına gelmez. Hakkı devam ettirici kullanım, markanın sicilde kayıtlı olduğu mal veya hizmetler için 556 Sayılı KHK.'nun14. maddesi anlamında fiilen kullanılması olup, YAĞMUR markasının tescilli olduğu hangi ürünler üzerinde kullanıldığının bilirkişi raporuyla tespiti gerekirken, benimsenen bilirkişi raporunda açıklanan, kullanımın ispatının gerekmediği şeklindeki görüşe itibar edilemez. Bu bakımdan mahkemece, davacı vekilinin YAĞMUR markası ile ilgili olarak 2. bilirkişi raporuna itirazları karşılanmaksızın, yetersiz bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı gerekçelerle YAĞMUR markası yönünden de davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, davacı vekilinin karar düzeltme itirazının kabulü ile Dairemizin 25.01.2011 tarihli bozma ilamının ilaveten YAĞMUR markası yönünden yukarıda açıklanan gerekçelerle de hükmün davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair karar düzeltme itirazlarının HUMK 442.maddesi uyarınca REDDİNE, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme itirazlarının HUMK' nun 442.maddesi uyarınca kabulü ile Dairemizin 25.01.2011 gün 2009/9903 esas 2011/1153 karar sayılı ilamındaki bozma nedenlerine ilaveten yerel mahkeme hükmünün yukarıda 2 nolu bente açıklanan nedenlerle de davacı yararına BOZULMASINA, ödediği karar düzeltme harcının isteği halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 14/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2549, Karar No: 2015/3511, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/2549 E.  ,  2015/3511 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23816, Karar No: 2015/4887, Tarih: 17.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/23816 E.  ,  2015/4887 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava, Alman Rant sigortasına giriş tarihi olan 11.08.1971 tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıç tarihi olarak tespiti, tahsis talep tarihini izleyen aybaşı itibariyle yaşlılık aylığına hak kazanıldığının ve ödenmeyen aylıkların yasal faizi ile birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı Kurum avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere ve Mahkemenin, sigorta başlangıcının 18 yaşın ikmal edildiği 02.01.1973 tarihi olduğunun tespitine ilişkin kabulünün yerinde olmasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Yurtdışında çalışan Türk vatandaşlarının yurtdışında geçen hizmetlerinin borçlandırılarak, ülkemiz sosyal güvenlik mevzuatında malullük, yaşlılık ve ölüm hallerinde Türkiye’de geçmiş hizmet gibi değerlendirilmesini sağlamak amacıyla kabul edilen 3201 sayılı Yasa hükümleri uyarınca borçlandırılan sürelere dayalı olarak hangi şartlarda aylık bağlanacağı anılan Kanunun 6. maddesinde belirlenmiştir. Tahsis yapılabilmesi için aranan koşullardan birisi, yurda kesin dönülmüş olmasıdır.

Kesin dönüşün, aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade ettiği; “sosyal sigorta ödeneği” deyiminden, çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ödeneklerin amaçlandığı; “sosyal yardım ödeneği” ibaresinin ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar

anlamını taşıdığı kabul olunmaktadır. Ne var ki, “kesin dönüş” ifadesi, mutlak anlamda, yurtdışında bulunduğu ülkeden Türkiye’ye döndükten sonra tekrar yurtdışına çıkış yapmama şeklinde değerlendirilemez. İkamet şartına bağlı olmayan nitelikte sosyal sigorta veya sosyal yardım ödeneği alanlara, anılan koşulun gerçekleştiğinin kabulü ile aylık bağlanabilecektir. Aksi yöndeki düşünce, Anayasamızın 23. maddesi ile güvence altına alınmış olan “Yerleşme ve seyahat hürriyeti”nin; İnsan Hakları ve Temel Özgürlüklerin Korunmasına İlişkin Sözleşmeye (Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine) ek 4 nolu Protokolün 2. maddesi ile tanınmış “Serbest dolaşım özgürlüğü”nün ihlali sonucunu doğuracaktır.

Ayrıca, yurtdışında geçen çalışmalar sonucu o ülkenin sosyal güvenlik sisteminden hak kazanılan yaşlılık, ya da, malullük aylığının bir sonucu olan ve ikamete dayalı bulunmayan sosyal sigorta veya sosyal yardım niteliğindeki edimlerden yararlanmak, yurtdışından kazanılmış olan sosyal güvenlik hakkının en doğal sonucu olup, bu haktan feragat anlamı çıkacak şekilde bir “kesin dönüş” tanımı yapılması, sosyal güvenlik hakkından feragat edilemeyeceği olgusunun göz ardı edilmesi sonucunu da doğuracaktır.

Dava konusu somut olayda; talep tarihini takip eden aybaşı itibariyle yaşlılık aylığı bağlanmasına karar verildiği, aylık bağlanmasına ilişkin diğer şartların gerçekleştiği anlaşılmakla, davacının yeni tarihli TR- 4 belgesi getirtilip, ayrıca, yukarıda belirtilen hususlar araştırılıp tartışılarak Türkiye’de aylık bağlanmasını gerektirecek şekilde kesin dönüş şartının gerçekleşip-gerçekleşmediği hususunun değerlendirilmesi gerekirken, yazılı gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda araştırma yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 17.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5985, Karar No: 2017/4731, Tarih: 06.11.2017

**5. Ceza Dairesi         2017/5985 E.  ,  2017/4731 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheliler ..., ..., ... ve ... haklarında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Elbistan Cumhuriyet Başsavcılığının 30/09/2016 tarihli ve 2014/5067 soruşturma, 2016/271 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 12/01/2017 tarihli ve 2016/120807 soruşturma, 2017/745 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığınca 28/02/2017 tarihli ve 2017/17525 soruşturma ve 2017/2776 sayılı yetkisizlik kararıyla dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi nedeniyle, yetki konusunun çözümü için dosyanın gönderildiği İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesince verilen Elbistan Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair 22/05/2017 tarihli ve 2017/366 değişik iş sayılı kararın;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının Elbistan Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderildiği, ancak İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 12/01/2017 tarihli yetkisizlik kararı ile İstanbul Anadolu Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 12/01/2017 tarihli yetkisizlik kararından sonra verilen yetkisizlik kararlarının hukuken geçersiz ve yok hükmünde oldukları gözetilerek yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde yetki uyuşmazlığının esastan çözülerek karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli, 10/10/2017 gün ve 94660652-105-46-8363-2017-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'ndan tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/05/2017 tarihli ve 2017/366 Değişik iş sayılı Kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19378, Karar No: 2014/21341, Tarih: 03.11.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/19378 E.  ,  2014/21341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava dosyası inceleme için elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi için dosyadaki tüm evrakların "taranma" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HMK md. 445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple, fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge var ise, dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi (duruşmalı temyiz edilen dosyaların her halükarda elektronik değil, fiziki olarak gönderilmesi) gerekmektedir. Fiziki olarak gönderilen dosyalar ayrıca elektronik ortamda gönderilmemelidir.

Yapılan incelemede tebliğ mazbatalarının sisteme kaydedilmediği anlaşılmaktadır.

Bu halde dosyanın elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün olmadığından, dosyanın fiziki olarak gönderilmesi için mahalli mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeple dosyanın fiziki olarak gönderilmesi amacıyla mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 03.11.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2012/19087, Karar No: 2012/24061, Tarih: 14.11.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/19087 E.  ,  2012/24061 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : 61,68 TL maddi, 150 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine.

Davacıların tazminat taleplerinin kısmen kabulüne ilişkin hükümler davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre davalı vekilinin tüm, davacılar vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacılar lehine karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/4.maddesi uyarınca tarifenin üçüncü kısmı gereğince ve ikinci kısmın ikinci bölümünün onuncu sırasındaki ücretten az olmamak üzere ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi

Kanuna aykırı olup; hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu husunun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki dilekçe yazım ücreti tayinine ilişkin bendin hükümden çıkartılarak yerine” 2000 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara ayrı ayrı verilmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11445, Karar No: 2014/10118, Tarih: 23.06.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/11445 E.  ,  2014/10118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptali davasının yapılan muhakemesi sonucunda verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece verilen ek karar ile esas kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili bu defa asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22.maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22.maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427.maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K., 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir. Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle HGK. nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 0.90 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 23.06.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13719, Karar No: 2011/19279, Tarih: 29.11.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/13719 E.  ,  2011/19279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden kapama bağ niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 29.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12940, Karar No: 2011/5582, Tarih: 09.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/12940 E.  ,  2011/5582 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Adana 1.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 10.06.2009 tarih ve 2000/27 - 2009/298 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili tarafından tüm konut sigorta poliçesi ile sigortalı işyerinin aynı apartmanda bulunan İrem pastanesinde meydana gelen tüp gaz patlaması neticesinde hasarlandığını, 20.160,00 TL hasar bedelinin sigortalı...’a 31.08.1999 yılında ödendiğini, patlamaya davalıların kusurlu eylemlerinin sebebiyet verdiğini ileri sürerek, 20.160,00 TL’nın davalılardan tahsilini, birleşen davada aynı patlamada müvekkili şirkete özel kapsamlı oto poliçesi ile sigortalı ...’e ait aracın zarar görmesi neticesinde sigortalıya ödenen 859,55 TL tazminatın davalılar La Femme Ltd.Şirketi ve ...’den tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ..., ... ve ... vekili, müvekkillerinin Aygaz firmasına ait tüpleri pazarlayan Adana Gaz Dağıtım AŞ. çalışanı olduklarını, patlamanın bomba nedeniyle meydana geldiğini, ceza dosyası sonucunun beklenilmesi gerektiğini, tüpün müvekkili ... tarafından takılıp sızdırmazlık kontrolü de yapıldıktan 2 gün sonra patlamanın olduğunu, tüp ile patlama arasında illiyet bağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar La Femme Ltd.Şti. ve ... vekili, müvekkillerinin kusuru olmadığını, patlamanın tüp gaz patlaması olduğunu belirleyen raporun uzman kişilerce düzenlenmediğini, patlamanın bombadan kaynaklandığını, müvekkili ...'nın iş yerinin sahibi olmadığını, bu davalıya husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılar La Femme Ltd.Şti. ve ... vekili, müvekkillerinin kusuru olmadığını, patlamanın tüp gaz patlaması olduğunu belirleyen raporun uzman kişilerce düzenlenmediğini, patlamanın bombadan kaynaklandığını, müvekkili ...'nın iş yerinin sahibi olmadığını, bu davalıya husumet yöneltilemeyeceğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna dayanılarak, 45 kg.lık sanayi tipi tüplerin olay yerinden 20-25 metre uzaklıkta ve açık havada muhafaza edildiği, patlamanın ise bina içerisinde meydana geldiği, LPG tüpü vanasının açık unutulduğu, gazın tüplerden bina içerisine boru sistemi ile taşındığı, taşıma sistemindeki herhangi bir korozyon veya malzeme yorgunluğundan dolayı açık unutulan vanadan sızan gazın bina içerisine yayıldığı, patlamanın tüp gaz sıkışması sonucu meydana geldiği, hasarın tüplerin montajından kaynaklanmadığı, LPG tüplerinin bağlantılarını yapan ve tüpleri temin eden gaz bayii ve çalışanı olan davalılar ..., ... ve ...’nın olayın meydana gelişini etkileyen eylemlerinin bulunmadığı, patlamanın meydana geldiği pastanenin işletmecisinin davalı şirket olup ...’in işletmeci olmadığı, sigortalı işyerindeki hasarın 22.560,00 TL, araçta meydana gelen hasarın 859,55 TL olduğu gerekçesiyle davalılar ..., ... ve ... hakkındaki davanın reddine, davalı ... yönünden davaların husumet yokluğu nedeni ile reddine, 20.160,00 TL'nın 31.08.1999 tarihinden itibaren, 859,55 TL'nın 29.07.1999 tarihinden itibaren reeskont faizi ile birlikte davalı La Femme Kon.Ltd.Şti'den tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.