muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7088, Karar No: 2019/8107, Tarih: 09.04.2019

. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlemesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir, ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir.Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 225).Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda hakkaniyet indirimi yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanunun 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir

.Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir. Aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur. Böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, Ankara 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2 maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).6100 sayılı Kanunun 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2

.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).6100 sayılı Kanunun 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanını vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Bu halde, yukarıdaki paragraflarda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.

Fazla çalışma ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarına yönelik talepler bakımından; alacak iddiasının tanık anlatımlarına dayandırılması sebebiyle, kabul ihtimalinde takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği söz konusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, söz konusu alacaklar belirsizdir. Kıdem tazminatı talebi bakımından; dava dilekçesinde, işyerinde davacı işçiye ayni olarak yemek ve servis gibi menfaatlerin sağlandığı iddia edilmiş, deliller arasında işyeri kayıtlarına da dayanılmıştır. Kıdem tazminatı hesaplamasında, işçiye sağlanan ayni hakların parasal değeri ve son bir yıllık ortalaması esas alınmalıdır. Ayni menfaatlerin parasal değeri ise, işverene olan maliyetine göre belirlenmelidir. Bu maliyetin belirlenmesinde, sunulması halinde öncelikle işyeri kayıtları dikkate alınacaktır. Gerek dava dilekçesindeki anlatım gerekse de toplanılması talep edilen deliller arasında işyeri kayıtlarının da bulunduğu gözetildiğinde, işçiye sağlanan ayni menfaatlerin işverene olan maliyetinin ve dolayısıyla giydirilmiş ücret miktarı ile kıdem tazminatının, tam ve kesin olarak belirlenebilmesi öncelikle karşı tarafın vereceği bilgilere bağlıdır. Bu itibarla, somut olayda dava konusu kıdem tazminatı alacağı da belirsizdir.

Yıllık izin ücreti talebi bakımından ise; dava dilekçesinde, davacının çalışma süresine ve son aylık ücret miktarına yönelik iddialar detaylı açıklanmış ve ayrıca çalışma süresi içerisinde yıllık izin hakkının hiç kullanılmadığı belirtilmiştir. Davacı kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, çalışma süresini ve 4857 sayılı İş Kanunu hükümlerine göre hak kazandığı yıllık izin süresini belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, dava konusu yıllık izin ücreti alacağının gerçekte belirlenebilir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği açıktır. Dolayısıyla, yıllık izin ücreti alacağına yönelik talebin hukuki yarar yokluğundan usulden reddine karar verilmesi gerekirken, esasa girilerek yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Taraflar arasında çözümlenmesi gereken bir diğer uyuşmazlık, 30/04/2007 tarihli ibranamenin geçerli olup olmadığı noktasındadır.

3-Taraflar arasında çözümlenmesi gereken bir diğer uyuşmazlık, 30/04/2007 tarihli ibranamenin geçerli olup olmadığı noktasındadır.

Somut olayda, dosyaya sunulan 30/04/2007 tarihli ibranamede, davacıya 01/01/1995-30/04/2007 tarihleri arasındaki çalışması bakımından, kıdem tazminatı, fazla mesai, resmi ve dini bayram tatili ile izin ücreti alacakları için toplam 6.940,00 TL ödendiği yazılıdır. Mahkemece, ibranamenin işçinin çalışmaya devam ettiği tarihte düzenlendiği ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu‘nun 420. maddesinin dikkate alınması gerektiği açıklanarak, tümden geçersiz olduğu kabul edilmiştir.Öncelikle, ibraname 30/04/2007 tarihinde düzenlenmiş olup, geçerliliği 01/07/2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Kanun‘un 420. maddesinde yer alan koşullara tabi değildir. Diğer taraftan, ibranamenin, davacı işçinin çalışmaya devam ettiği bir tarihte düzenlendiği sabit ise de, miktar içeren ibranamenin çalışırken alınmış olması makbuz etkisini ortadan kaldırmaz. Somut bir irade fesadı halinin iddia ve ispat edilemediği de gözetildiğinde, bu ibranamenin üzerinde yazılı miktar itibariyle makbuz hükmünde olduğu kabul edilmelidir. Mahkemenin bu yöne aykırı kabulü yerinde değildir.Yukarıda yazılı sebeplerden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15656, Karar No: 2007/3856, Tarih: 12.03.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/15656 E.  ,  2007/3856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Antalya l. Aile Mahkemesi

TARİHİ        :16.05.2006

b-Davalı-davacı kadının birleşen tedbir nafakası davası hakkında olumlu yada olumsuz bir karar verilmemesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün 2/a-b bentlerinde gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebeplerine göre boşanmanın fer’i sonuçlarına ilişkin bölümün incelenmesine yer olmadığına, aşağıda yazılı harcın M.’e yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna, temyiz peşin harcını yatıran B.’e geri verilmesine,işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi.   12.03.2007 pzt.
Yargıtay — Esas No: 2016/11020, Karar No: 2017/4618, Tarih: 17.04.2017

**13. Hukuk Dairesi         2016/11020 E.  ,  2017/4618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın davalılar ... ve Mevlüde Edemen yönünden davanın reddine,davalılar ... ve F Profil San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca ve davalılar ..., Mevlüde Edemen avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, banka ile davalılar arasında tüketici kredisi sözleşmesi imzalandığını, davalı ...'e ödenen tüketici kredisini vadelerinde ödememiş bulunduğunu, diğer davalılar kredi sözleşmesini müşterek borçlu ve müteselsil kefil sıfatıyla imzalamış olmakla borcun tamamını ödemekle sorumlu olduklarını, davanın kabulü ile 18.071.046.337 TL alacaklarının fazlaya ve hesap hatasında ilişkin her türlü hakların saklı kalması kaydıyla davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline, asıl alacağa dava tarihinden itibaren %180 oranında temerrüt faizi yürütülmesine, BSMV'nin de sözleşme gereği davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalı ... ve davalı ... Edemen davaya konu sözleşmedeki imzanın taraflarına ait olmadığını bu nedenle davanın reddini dilemişlerdir.

Davalı F Profil ve ... herhangi bir cevap dilekçesi vermemiştir.

Mahkemece, sözleşmedeki imzaların davalı şahısların eli mahsulü olmadığı anlaşıldığından davalılar ... ve ... yönünden davanın reddine, sözleşme asıl borçlusu ... ve F Profil San. ve Tic. Ltd. Şti. yönünden davanın kabulü ile 1.921,35 TL'si asıl alacak olmak üzere toplam 17.900,83 TL'nin bu davalılardan müşterek müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine, dava tarihinden itibaren asıl alacağa yıllık % 106,08 oranında temerrüt faizi yürütülmesine karar verilmiş; hüküm, davacı avukatı ve davalılar ..., Mevlüde Edemen vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı yönünden;

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillere yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı ... yönünden;

T.C. Anayasası'nın 36/1 maddesinde "Herkes meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı merciileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir" düzenlemesine; 6100 Sayılı HMK'nin 27. maddesinde "Davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler.Bu hak;yargılama ile ilgili olarak bilgi sahibi olunmasını,açıklama ve ispat hakkını içerir" düzenlemesine; yine 6100 sayılı HMK'nin 122/1. maddesi "Dava dilekçesi, mahkeme tarafından davalıya tebliğ edilir. Davalının iki hafta içinde davaya cevap verebileceği tebliğ zarfında gösterilir" düzenlemesine yer verilmiştir.

Bir davanın görülmesi için taraf teşkilinin sağlanması esas olup, hakimin bu hususu re'sen gözetmesi gerekir. Yargılamanın sağlıklı bir biçimde sürdürülebilmesi, iddia ve savunma ile ilgili delillerin eksiksiz toplanıp tartışılabilmesi, davanın süratle sonuçlandırabilmesi, öncelikle tarafların yargılamanın aşamalarından haberdar edilmesi ile mümkündür.

Adil yargılanma hakkının kapsamında yer alan savunma haklarının etkin biçimde kullanılmasını teminen konulan yasal düzenlemelerden biri de davada esaslı işlem olan bilirkişi raporlarının taraflara tebliğine ilişkin düzenlemedir.6100 sayılı HMK'nin 280/1 maddesi "Bilirkişi, raporunu, varsa kendisine incelenmek üzere teslim edilen şeylerle birlikte bir dizi pusulasına bağlı olarak mahkemeye verir; verildiği tarih rapora yazılır ve duruşma gününden önce birer örneği taraflara tebliğ edilir" hükmünü amirdir. Anılan tüm bu yasal düzenlemelerde, davada taraf olanların haklarının korunması amaçlanmış olup tarafların yargılama süreçlerine etkin katılımının sağlanması ise, mahkemece yapılan tüm tebligatların usulüne uygun olması ile sağlanabilecektir.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/1. maddesi ile "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartıyla her yerde tebligat yapılması caizdir" ilkesi benimsenmiştir.

Somut olayda; davalı ...'e ... 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin öncesinde tebligat yapılmadan görevsizlik kararının" ... Mahallesi 447. Sok. No.32/9 .../ ... adresine birlikte sakin kız kardeşi ...’e tebliğ edildiği görülmüştür.

Tebligat Kanunu 22. maddeye göre, Muhatap yerine kendisine tebliğ yapılacak kimsenin görünüşüne nazaran onsekiz yaşından aşağı olmaması ve bariz bir surette ehliyetsiz bulunmaması lazımdır.

23.maddeye göre, Tebliğin kime yapıldığını ve tebliğ muhatabından başkasına yapılmış ise o kimsenin adını, soyadını, adresini ve 22.nci madde gereğince tebellüğe ehil olduğunu yazılması gerekmektedir. Yukarıda yasal dayanağı açıklandığı üzere, posta görevlisince tebellüğe ehil olduğu hususu tebligat mazbatasına şerh düşülmediğinden tebligat usulsüzdür. Yine ... 2. Tüketici Mahkemesi’nin duruşma gününün bildirilmesine ilişkin tebligatın, "Mernis" adresine gönderildiği ancak davetiyeye dava dilekçesi ve eklerinin eklenmediği anlaşılmaktadır.

Bu durum karşısında davalı ...'e dava dilekçesi usulüne uygun olarak tebliğ edilmemiştir ayrıca hükme esas alınan bilirkişi raporu da hiç tebliğ edilmemiştir. Mahkemece, davalının bilinen son adresine usulüne uygun şekilde tebligat yapılarak davalının savunma hakkını kullanması ve delillerini bildirmesinin sağlanması, delil bildirdiği takdirde delillerinin toplanarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, usulünce yapılmış tebligat olmadan yargılamaya devam edilip yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

3-Davalı ... Edemen yönünden;

3-Davalı ... Edemen yönünden;

Davacı tarafından, davalı aleyhine açılan davanın sözleşmedeki imzanın davalının eli mahsulü olmadığı anlaşıldığından davalı yönünden davanın reddedilmesi nedeniyle kendisini vekil ile temsil ettiren davalı lehine nisbi yerine maktu vekalet ücreti takdir edilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin ve 3 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Edemen vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 2,20 TL kalan harcın temyiz eden davacıdan alınmasına, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 17/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16291, Karar No: 2013/15826, Tarih: 28.06.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/16291 E.  ,  2013/15826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ücret zammı alacağı, birleştirilmiş sosyal alacağı, sorumluluk zammı alacağı, ilave tediye alacağı, yemek yardım alacağı, giyim yardım alacağı ve hizmet yılı prim alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 28.06.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.