muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/12225, Karar No: 2017/15718, Tarih: 08.06.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/12225 E.  ,  2017/15718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş, davalı vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 08/06/2017 günü temyiz eden davalı vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalı vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki .... mahalle mahallesi 245 ada 160 parsel sayılı taşınmazın zeminine emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesi yöntem itibariyle doğru olduğu gibi, üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek, ağaçlara maktuen değer biçilmesinde de bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1)Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması, değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması ve kamulaştırma gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Dava konusu taşınmazın değerinin tespitinde somut emsal olarak incelenen ... mahallesi 247 ada 36 parsel sayılı taşınmazın 05.01.2012 tarihli satışına ilişkin resmi senede göre emsal taşınmazın tamamının satış bedeli 32.000-TL olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi raporunda satış bedeli 30.000-TL alınarak hesap yapıldığından bilirkişi raporu geçersizdir.

Dava konusu taşınmazın değerinin tespitinde somut emsal olarak incelenen ... mahallesi 247 ada 36 parsel sayılı taşınmazın 05.01.2012 tarihli satışına ilişkin resmi senede göre emsal taşınmazın tamamının satış bedeli 32.000-TL olduğu halde, hükme esas alınan bilirkişi raporunda satış bedeli 30.000-TL alınarak hesap yapıldığından bilirkişi raporu geçersizdir.

Bu durumda; taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere ve değerini etkileyen merkezi yerlere olan uzaklığını da gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu marifetiyle mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2)Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan 57,85 m2'lik kısmının yüzölçümü ve geometrik durumu dikkate alındığında kullanılamaz hale geldiği anlaşıldığından tüm bedeline hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, değer azalışı uygulanmak suretiyle eksik bedel tespiti,

3)Tapu kaydına göre dava konusu taşınmazın tamamında dava dışı Ramazan oğlu Mevlüt Keçelioğlu lehine intifa hakkı mevcuttur.

Bu nedenle, tapu kaydında lehine intifa hakkı bulunan Mevlüt Keçelioğlu'nu davaya dahil etmesi için davacı idareye süre verilip, taraf teşkili sağlandıktan sonra, taşınmaz bedelinin intifa hakkı sona erinceye kadar bir milli bankaya çıplak mülkiyet sahibi davalı adına yatırılarak bu bedelin nemalarından intifa hakkı sahibinin yararlanmasına, intifa hakkı sona erdiğinde davalı tapu malikine ödenmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, temyiz eden davalı yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.480,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 08/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30204, Karar No: 2014/16775, Tarih: 16.10.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/30204 E.  ,  2014/16775 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/165847

MAHKEMESİ : Hatay 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/11/2009

NUMARASI : 2008/900 (E) ve 2009/761 (K)

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

Defter ve belgeleri ibraz etmeme suçunun varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu, ibraz için verilen sürenin bitimini izleyen tarihin suç tarihi olduğu cihetle; dosya kapsamından sanığa defter ve belgelerinin ibrazı için ayrı bir tebligat yapılmadığı ve dosya arasında bulunan 30.06.2008 tarihli tutanak içeriğinden sanığın istenen defter ve belgelerinin çalındığını ve bu nedenle bu defter ve belgeleri ibraz edemeyeceğini beyan etmesi karşısında, defter ve belge ibraz etmeme suçu bakımından suç tarihinin bu tutanağın düzenlendiği 30.06.2008 tarihi olduğu; müsned sahte fatura düzenlemek suçları bakımından ise suç tarihi düzenlenen son sahte fatura tarihi olduğundan, 2003 ve 2004 takvim yıllarında düzenlendiği iddia edilen faturalara ilişkin dosya arasında bir bilgi bulunmadığı anlaşılmakla bu yıllara ilişkin suç tarihlerinin tespit edilemediği ancak her iki yılın son günü olan 31.12.2003 ve 31.12.2004 tarihleri olarak kabul edilse dahi bu takvim yıllarında işlenen suçlar bakımından zamanaşımının gerçekleştiği gözetildiğinde bu takvim yıllarına ilişkin suç tarihinin araştırılarak tespiti sonuca etkili bulunmadığından bu husus bozma nedeni yapılmamış, 2005 takvim yılında düzenlenen son faturanın 29.12.2005; 2006 takvim yılında düzenlenen son faturanın 22.12.2006, 2007 takvim yılında düzenlenen son faturanın 13.12.2007 ve 2008 takvim yılında düzenlenen son faturanın ise 20.03.2008 tarihli olmaları nedeniyle sahte fatura düzenlemek suçlarında suç tarihlerinin 29.12.2005, 22.12.2006, 13.12.2007 ve 20.03.2008 olduğu nazara alınarak, gerekçeli karar başlığına "2003-2008 yılları arasında muhtelif tarihler" olarak eksik yazılan suç tarihlerinin defter ve belge ibraz etmeme ve sahte fatura düzenlemek suçları bakımından (sahte fatura düzenlemek suçları bakımından her bir takvim yılının ayrı olarak) yukarıdaki şekilde mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüş; sanık hakkında her bir suç bakımından ayrı ayrı hüküm kurulmadığı ve verilen hükmün de hangi yıla ilişkin olduğu anlaşılamadığından tebliğnamedeki 01.04.2004 ve 01.04.2005 tarihlerinde işlendiği iddia edilen suçlarla ilgili zamanaşımı nedeniyle düşme kararı verilmesi gerektiği yönündeki düşünceye de iştirak edilmemiştir.

Hatay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 25.11.2008 gün ve 2008/4944 Esas nolu iddianame ile, sanık hakkında “2003-2004-2005-2006-2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte belge düzenlemek ve defter ve belge ibraz etmemek suçlarından kamu davası açılmış olup, H.. B.. Denetim Grup Müdürlüğünce verilen ve 213 sayılı Yasanın 367. maddesi gereğince dava şartı olan 'mütalaa'nın da sanık hakkında, “2003-2004-2005-2006- 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte belge düzenlemek ve defter ve belge gizlemek suçlarından verildiğinin anlaşılması karşısında, 213 sayılı Yasanın 359/a- 2. maddesinde düzenlenen defter ve belgeleri ibraz etmemek suçu ile aynı Yasanın 359/b-l. maddesinde düzenlenen sahte fatura düzenlemek fiillerinin birbirlerinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturdukları, yine Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere sahte fatura düzenlemek suçları bakımından da her takvim yılının ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, aynı takvim yılında farklı dönemlerde birden çok sahte fatura düzenlenmesi durumunda faturaların adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınıp temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi, zincirleme suç hükümlerinin uygulanması ve her bir takvim yılı için ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, defter ve belgeleri gizlemek suçu ile 2003-2004-2005-2006-2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarının tek suç kabulüyle tek hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, sonuç ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 16.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/736, Karar No: 2014/2818, Tarih: 18.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/736 E.  ,  2014/2818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 3. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19.07.2012 gün ve 2011/390-2012/144 sayılı kararı onayan Daire’nin 18.09.2013 gün ve 2012/17420-2013/15944 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı, serbest eczacı olarak görev yaptığını, pek çok resmi kurumla sözleşme yaparak ilaç satışı gerçekleştirildiğini, 1999 ekonomik krizi nedeniyle davalılara olan ödemelerini yapamadığını, bunun üzerine davalıların birlikte hareket ederek kendisine ilaç satışını durdurduklarını, peşin parayla dahi ilaç alamaz hale geldiğini, eczanesini kapatmak zorunda kaldığını, maddi olarak zarara uğradığını, davalıların eylemlerinin 4054 Sayılı Yasa uyarınca haksız rekabet teşkil ettiğini ileri sürerek, zararının karşılığı olarak 294.994.71 TL'sinin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, Dairemiz bozma ilamına uyularak, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı hakkında ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 2002/528 esas sayılı dosyasında 02.10.2003 tarihinde iflas kararı verildiği ve iflas işlemlerinin ... 1. İflas Müdürlüğü'nün 2003/17 esas sayılı dosyasından yürütüldüğü, iflas masası veya alacaklılar davayı takip etmez ise müflisin davayı takip edebileceği, iflas masasında yapılan 2. alacaklılar toplantısında da İİK 245 madde gereğince müflisin açtığı davanın sürdürülüp sürdürülemeyeceği yönünde her hangi bir karar alınmadığı, iflas masasının aynı zamanda davalı olan alacaklılardan oluştuğu, bu nedenle davacının davayı takip ehliyetinin bulunduğu, davacının eczacı ve tacir olduğu, iş yeri olan eczaneye aldığı ilaç ve mallar nedeniyle kâr elde etmesi gerekirken, iş yeri dışında yapmış olduğu harcamalarla kendi iş yerini zarara uğrattığı, ilaç aldığı davalılardan sermaye yetersizliği nedeniyle mal alamaz duruma geldiği, yine ticari işletme olan davalıların sattıkları malların bedelini alamadıklarından doğal olarak davacıya ilaç satmaktan imtina ettikleri, davacının kendi kusuru ile zararına sebebiyet verdiği, haksız rekabet şartları

gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine dair tesis edilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine dair tesis edilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 01,95 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 18.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2082, Karar No: 2025/2544, Tarih: 12.03.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/2082 E.  ,  2025/2544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/238 E., 2024/513 K.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak verilen karar; davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalıştığını, 02.04.2018 tarihinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname kapsamında sürekli işçi kadrosuna geçirildiğini, alt işveren bünyesinde çalışmakta iken ücretinin asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini ve ödendiğini, kadroya geçerken bireysel iş sözleşmesi imzaladığını ve ücretinin yine asgari ücretin belirli bir oran fazlası olarak belirlendiğini; ancak davalı tarafından eksik ödeme yapıldığını ileri sürerek ödenmeyen ücret, ikramiye ve ilave tediye farkı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, kadroya geçiş sonrası Yüksek Hakem Kurulu tarafından karara bağlanan toplu iş sözleşmesi dikkate alınarak ücretin belirlendiğini, ücretin düşürülmediğini, hukuka aykırı uygulamanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 21.12.2022 tarihli kararı ile davacı ile davalı İdare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde davacının ücretinin her ay asgari ücretin belirli bir oran fazlası olacağına dair düzenleme olduğundan hareketle belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri uyarınca yapılan hesaplamanın yerinde olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin 21.12.2022 tarihli kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 33. Hukuk Dairesinin 09.11.2023 tarihli kararı ile taraflar arasında imzalanmış belirsiz süreli iş sözleşmesinin ve uygulanan toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümleri dikkate alındığında, incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu, zamanaşımına uğrayan alacak bulunmadığı, davacının sendika üyesi olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Bölge Adliye Mahkemesinin 09.11.2023 tarihli kararının süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece, sürekli işçi kadrosuna geçirilen işçilerin kadroya geçirildikleri işyerinde yürürlükte bulunan bir toplu iş sözleşmesinden yararlanabilmeleri için en erken tarihin 01.11.2020 olması gerektiği, davacıya 01.11.2020 ve sonrası itibarıyla uygulanması öngörülen ücret zammına ilişkin bir düzenleme söz konusu olmadığından; davacının 01.01.2019-31.12.2020 yürürlük süreli toplu iş sözleşmesinin ücret zammı dışındaki diğer hükümlerinden yararlanabileceği bu nedenle davacının ücretinin tespitinde 31.10.2020 tarihi itibarıyla hak edilen ücret aynen korunarak varsa 01.11.2020-31.12.2020 tarihleri arasındaki eksik ödenen ücretin ve hüküm altına alınan diğer alacakların yeniden hesaplanması gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiş, ayrıca ilâmda İlk Derece Mahkemesince faiz başlangıç tarihi olarak kabul edilen arabuluculuk son tutanak tarihi hatalı yazılmış ise de, kararın davacı tarafından temyiz edilmediği anlaşıldığı gerekçesiyle bozma nedeni yapılmadığı belirtilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde;

1. Davacının ücretinin 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümlerine göre belirlendiğini, Bakanlığın genel uygulamasının hukuka uygun olduğunu,

2. Davacının bir yandan bireysel iş sözleşmesindeki günlük brüt ücretin esas alınmasını, bir yandan da toplu iş sözleşmesi ile öngörülen ücret kriterlerinin uygulanmasını istemesinin mümkün olmadığını, bu durumda işçilere hem asgari ücrete yapılan zammın hem de toplu iş sözleşmesinden kaynaklı zammın yapılması gibi (çifte zam) bir durum oluşacağını ve ücretlerin fâhiş bir hâl alacağını,

3. Davacının ücretinin düşürülmediğini, davacının ücretinin 2019 yılı asgari ücret seviyesine çekilerek bu ücrete %4 oranında ücret zammı uygulanmadığını, ücret bordrolarından anlaşılacağı üzere davacının 2018 yılı ücreti korunarak bu ücret üzerine %4 oranında ücret zammı yapıldığını,

4. Faiz türü ve başlangıç tarihlerinin hatalı olduğunu,

5. Davacının arabulucuya başvuru tarihinden sonraki ücret farkı alacağı, ikramiye farkı alacağı, ilave tediye farkı alacağı taleplerine ilişkin taleplerinin dava şartı yokluğu nedeniyle reddedilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, 01.11.2020-31.12.2020 tarihleri arasındaki ücretin tespiti, alacakların hesaplanması, faiz başlangıç tarihi, yargılama gideri ve arabuluculuk giderinin paylaştırılması hususlarındadır.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, 01.11.2020-31.12.2020 tarihleri arasındaki ücretin tespiti, alacakların hesaplanması, faiz başlangıç tarihi, yargılama gideri ve arabuluculuk giderinin paylaştırılması hususlarındadır.

1. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararında ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı ve bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; davalı vekilinin aşağıdaki paragrafların kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun "...Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenen ve taraflarca karşılanan arabuluculuk ücreti, yargılama giderlerinden sayılır." şeklindeki 3/14 hükmü uyarınca Adalet Bakanlığı bütçesinden ödenen ve taraflarca karşılanan arabuluculuk ücreti, yargılama gideridir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) "Yargılama giderlerinden sorumluluk" kenar başlıklı 326/2 hükmüne göre davada iki taraftan her biri kısmen haklı çıkarsa Mahkeme, yargılama giderlerini tarafların haklılık oranına göre paylaştırır.

Somut olayda davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere göre arabuluculuk giderinin tarafların haklılık oranına göre paylaştırılması gerekmektedir. Mahkemece bozma ilamı öncesinde arabuluculuk giderinin, davalıdan tahsili amacıyla harç tahsil müzekkeresi yazılmış olduğu gerekçesiyle tekrardan alınmasına yer olmadığına karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirir.

3. Bilindiği üzere 6100 sayılı Kanun'da usuli kazanılmış hak kavramına ilişkin açık bir hüküm bulunmamaktadır. Bu kurum, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez, ana ilkelerinden biri hâline gelmiştir. Anlam itibarıyla bir davada, mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

Mahkemenin, Yargıtayın bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli kazanılmış hak doğabileceği gibi, bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalması yolu ile de usuli kazanılmış hak gerçekleşebilir (Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu, 09.05.1960 tarihli ve 1960/21 Esas, 1960/9 Karar sayılı karar). Hükmün bir kısmının bozma kapsamı dışında bırakılmasının amacı bu kısımların doğru olduğunu belirlemek, bozmanın sınırlarını çizmek ve bu şekilde usuli kazanılmış hakları oluşturup, korumaktır. Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur (Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulu, 04.02.1959 tarihli ve 1959/13 Esas, 1959/5 Karar sayılı karar).

İlk Derece Mahkemesince bozma öncesi yargılamada, dava konusu alacakların faiz başlangıç tarihi 09.06.2022 olarak kabul edilmiş ve davacı temyizi olmaması nedeniyle bu hususun bozma sebebi yapılmadığı belirtilmiştir. Bozma sonrası yargılama sonucunda dava konusu alacakların faiz başlangıç tarihinin usuli kazanılmış hakka aykırı biçimde 07.06.2022 olarak kabulü bozmayı gerektirir.

Ne var ki bu hataların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370/2 hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Davalı vekilinin İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının, hüküm fıkrasının (1), (2) ve (3) numaralı bentlerinde yer alan "07.06.2022” ibaresinin çıkartılarak yerine “09.06.2022” ibaresinin yazılmasına,

Hüküm fıkrasının (5) numaralı bendinin çıkarılarak yerine "5-Arabuluculuk aşamasında yapılan ve suç üstü ödeneğinden karşılanan 680,00 TL arabuluculuk ücretinin kabul ve ret oranlarına göre belirlenen 677,06 TL'sinin davalıdan, 2,93 TL'sinin davacıdan alınarak hazineye irad kaydına" suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

12.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.