muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1445, Karar No: 2019/1114, Tarih: 21.02.2019

**19. Hukuk Dairesi         2018/1445 E.  ,  2019/1114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen menfi tespit davasının bozmaya uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen davadaki davacı vekilince duruşmalı ve asıl ve birleşen davada davalı ... A.Ş vekilince duruşmasız olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde asıl ve birleşen davacı vek. Av.... ve asıl ve birleşen davalı ... A.Ş vek. Av. ... gelmiş olduğundan duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl ve birleşen davada davacılar vekili, davacı şirketlerin ... ikmalinin davalı ... Boru Hatları ve Petrol Taşıma A.Ş’ den tedarik edildiğini, davalı ... A.Ş.nin 08.02.2007 tarihli yazılarıyla ... ikmali verilen 2 adet rampanın ... Tıbbi ve Sınai Gazlar A.Ş. tarafından kurulduğunu ve rampa katılım bedelinden davacı ... Doğalgaz Toptan Satış A.Ş’nin payına düşen kısmının 106.641 YTL,birleşen dosyada davacı ...Ş için ise 61.615, YTL olduğunu ve bu bedelin ... Sınai ve Tıbbi Gazlar İstihsal Endüstri A.Ş. ‘ne ödenmesini talep ettiğini, bu rampalar için ne kadar harcama yapıldığına dair ayrıntılı açıklama ile “ as built projeleri”, malzeme alım fiyat dökümü ve kesin kabul evrakları istenilmesine rağmen ayrıntılı bir döküm verilmediğini, afaki bir şekilde hesaplanan bedelin ödenmesinin talep edildiğini, ayrıca 1 no’lu rampanın davacı şirketler ... faaliyetine geçmeden 2 yıl önce ... A. Ş. tarafından sadece kendi ihtiyaçları için kullanıldığı, bu nedenle oluşturulacak katkı bedelinde bu hususun dikkate alınması gerektiğini, davalı ... A.Ş. tarafından davacı şirketlere gönderilen 23.05.2007 tarih ve 10987 ve 10990 sayılı yazılar ile davalı ... Tıbbi ve Sınai Gazlar A.Ş’ne bedelin 10 gün içinde ödenmesi aksi halde gaz arzının durdurulacağının bildirildiği, bunun üzerine ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2007/15 D.iş sayılı dosyası ile yaptırılan tespit ile davacı ... Doğalgaz Toptan Satış A.Ş’nin payına düşen rampa bedelinin 29.930,18 YTL, birleşen dosya davacısı İpragaz A.Ş payına düşen kısmının ise 17.292,99 YTL olduğunu belirterek asıl dava davacı şirketin ödemesi gereken rampa katkı payının 106.641 YTL. olmayıp 29.930,18 YTL olduğunu ve birleşen dava davacı şirketin ödemesi gereken rampa katkı payının 61.615, YTL olmayıp 17.292,99 YTL olduğunun tespiti ile davalı ... Sınai ve Tıbbi Gazlar İstihsal Endüstri A.Ş. ‘ne başkaca bir borcunun olmadığının tespitine karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı ... Boru Hatları ve Petrol Taşıma A.Ş vekili, asıl ve birleşen davada davacı şirketleriyle akdedilen ... alım satım sözleşmesini 2. Maddesinde "alıcı teslim noktasına ilişkin yatırım yapan firmaya /firmalara ...’ın bildireceği katkı payını ödeyecektir.” hükmünün getirildiğini, bu kapsamda rampa yapımına ilişkin davalı ... A.Ş tarafından bildirilen bedellerin incelenerek bedellerin uygun görülerek kabul edildiği, kabul edilen bedeller üzerinden yatırım bedellerinin güncellenmesinin TC. Merkez Bankası gecelik borçlanma faiz oranları üzerinden yapıldığını ve davacı şirketlerin satın aldığı ... miktarına göre bulunan katkı oranı yüzdesi ile rampa katkı bedelinin hesaplandığını, davacı şirketlerin ödemeleri yapacağı davalı ... A.Ş olduğundan husumet yöneltilemeyeceğini, yaptırılan tespitteki bedellerin kabul edilemeyeceğini savunarak asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı ... Tıbbi ve Sınai Gazlar A.Ş.vekili, davacıların davalı ... A.Ş ile imzalamış olduğu ... alım sözleşmelerinde rampa yatırımını yapan firmaya ... tarafından bildirilecek katkı payını ödemeyi açıkça kabul ve taahhüt ettiğini, bu taahhütün EPDK’nun kara tankerlerine dolum rampası kapasite tahsisi konulu 21.04.2005 tarih ve 477 sayılı kurul kararına uygun bir taahhüt olduğunu, davacıların davalı ... A.Ş tarafından onaylanan katkı payının kabul edilmeyip, dava konusu edilmesinin EPDK Kurul kararına ve doğal gaz piyasası teamüllerine aykırı olduğunu savunarak asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacılarla davalılardan ... arasında yapılan ... alım sözleşmesinin 2. maddesinde yatırım yapan firmaya ...'ın belirleyeceği katkı payının ödeneceği hüküm altına alındığı, davalılara, dava konusu rampaların yapımı ile ilgili gerekli olan plan ve projeler ile ilgili evrakların dosyaya sunulması istenilmesi ve bu konuda kesin süre verilmesine rağmen davalıların rampaların yapımı ile ilgili hiçbir evrakı dosyaya sunmadığı, ... sözleşmesinin 2. maddesinin davalı ... A.Ş’nin afaki olarak belirlediği bir rakamın rampadan istifade eden firmalar tarafından ödeneceği şeklinde bir yorum çıkarılamayacağı, yapılan rampalar için maliyet ve müteahhitlik karı dahil edilerek Merkez Bankasının gecelik faiz oranı dikkate alınarak güncellenmiş hesaplama ile rampa bedellerinin toplam miktarının 620.869,94 TL olduğu asıl davada davacı şirketin payına düşen bedelin 83.817,45 TL, birleşen davada davacı şirket payına düşen bedelin ise 48.427,85 TL olduğu gerekçesiyle asıl davanın kısmen kabulü ile davacı ... Doğalgaz Toptan Satış A.Ş’nin davalı ... A.Ş’nin talebi ile davalı ... Sınai ve Tıbbi Gazlar İstihsal End. AŞ’ye ödemesi gereken rampa katkı bedelinin 83.817,45 TL olarak tespitine, birleşen davanın ksmen kabulü ile davacı ...Ş’ nin davalı ... A.Ş’nin talebi ile davalı ... Sınai ve Tıbbi Gazlar İstihsal End. A.Ş’ye ödemesi gereken rampa katkı bedelinin 48.427,85 TL olarak tespitine karar verilmiş,hüküm asıl ve birleşen dava davacı vekili ile asıl ve birleşen dava davalısı ... A.Ş vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Asıl ve birleşen dava menfi tespit davasıdır.Mahkemece verilen kararda menfi tespit (olumsuz tespit) yerine olumlu tespit kararı verilmiştir, bu şekilde hükmün kurulması bozmayı gerektirmiştir. Ayrıca asıl ve birleşen dosya davacılarından alacak talep eden asıl ve birleşen dosya davalısı ... Sınai ve Tıbbi Gazlar A.Ş olup, davalı ... A.Ş’nin bu davacılardan alacak talebi olmadığından davanın açılış biçimine göre davalı ... A.Ş’nin taraf ehliyeti(pasif husmet ehliyeti) bulunmadığı halde ... A.Ş yönünden işin esası hakkında hüküm kurulması da bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen dosya davacıları ve davalı ... A.Ş lehine BOZULMASINA, bozma nedenine göre temyiz eden taraf vekillerinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, bozma nedenine göre duruşmada hazır bulunan davalı ... A.Ş vekili lehine 2.037,00 TL vekalet ücretinin asıl ve birleşen davacılardan alınarak davalı ... A.Ş vekiline verilmesine, peşin harcın istek halinde temyiz eden asıl ve birleşen dava davacıları ile asıl ve birleşen davada davalı ... Boru Hatları ve Petrol Taşıma A.Ş.'ye iadesine, 21/02/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/227, Karar No: 2011/247, Tarih: 06.12.2011

**Ceza Genel Kurulu         2011/3-227 E.  ,  2011/247 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2010/279903

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

6831 sayılı Yasaya aykırılık suçundan sanık C. A.hakkında açılan kamu davasının 6831 sayılı Yasanın 91/5 ve 5237 sayılı TCY’nın 75/2. maddesi uyarınca düşmesine, suçta kullanılan bir adet merkebin aynı Yasanın 54. maddesi uyarınca zoralımına, bir adet balta ile semerin sanığa iadesine ilişkin, Manisa 1. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 29.04.2010 gün ve 863-409 sayılı hükmün, katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 13.07.2011 gün ve 7586-10895 sayı ile;

“Hükümden sonra, 14.04.2011 tarih 27905 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 11. maddesi ile 6831 sayılı Orman Yasasının 91. maddesinin 5. fıkrasında yapılan değişikliğin ve ceza sisteminin lehe hükümlerinin bütün halinde değerlendirme sonucu 5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 7. maddesi de dikkate alınarak sanık lehine uygulanması gerekliliği” gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığı ise 18.08.2011 gün ve 279903 sayı ile;

“02.05.1983 tarihli ve 65-119 sayılı ve 02.05.1994 gün ve 97-126 sayılı Yargıtay Ceza Genel Kurulu Kararlarında vurgulandığı üzere hükmün temyiz edilebilir olup olmadığının belirlenebilmesi için hüküm tarihindeki yasal düzenlemenin dikkate alınması gerekir.

5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 305. maddesi hükmüne göre ceza mahkemelerince verilen hükümler temyiz yasa yoluna tabidir. 5271 sayılı CMK’nun 223. maddesinde ise beraat, ceza verilmesine yer olmadığına, mahkûmiyet, güvenlik tedbirine hükmedilmesi, davanın reddi, davanın düşmesi ve adli yargı dışındaki bir yargı merciine yönelik görevsizlik kararları hüküm olarak gösterilmiştir.

1412 sayılı CMUK’nun 305. maddesi gereğince yukarıda sayılan hükümlerden birinin verilmesi durumunda, bu kararlara karşı başvurulacak yasa yolu temyizdir. Ancak yasa koyucu bir kısım hükümlerin kesin olduğunu belirtmek suretiyle bu hükümlere karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağını aynı maddede belirtmiştir. Buna göre, iki bin liraya kadar para cezalarına dair kararlar ile yukarı sınırı on bin lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlar nedeniyle verilen beraat hükümleri ve yasalarda kesin olduğu belirtilen hükümlerin temyiz yeteneği bulunmamaktadır. İncelenen mahkeme kararındaki ceza miktarı ön ödeme nedeniyle 700 TL’dir ve bu miktarın ödenmesi nedeniyle düşme kararı verilmiştir.

1412 sayılı CMUK’nun 315. maddesi uyarınca hükmü veren mahkeme öncelikle hükmün temyizi kabil olup olmadığını değerlendirerek red kararı vermelidir. Bu değerlendirme yapılmaksızın gelen dosyada Yargıtay öncelikle CMUK’nun 317. maddesine göre temyiz koşullarının bulunup bulunmadığını tespit edecektir. Yargıtay temyiz koşullarının varlığını belirlediği takdirde temyiz incelemesi yapılabilecektir.

1412 sayılı CMUK’nun 315. maddesi uyarınca hükmü veren mahkeme öncelikle hükmün temyizi kabil olup olmadığını değerlendirerek red kararı vermelidir. Bu değerlendirme yapılmaksızın gelen dosyada Yargıtay öncelikle CMUK’nun 317. maddesine göre temyiz koşullarının bulunup bulunmadığını tespit edecektir. Yargıtay temyiz koşullarının varlığını belirlediği takdirde temyiz incelemesi yapılabilecektir.

Ayrıca 5237 sayılı TCK 50. maddesinde ‘…uygulamada asıl mahkûmiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbirdir’ hükmü yer almasına karşın 647 sayılı Kanun 4. maddesinde olduğu gibi ‘bu hükmün uygulanması kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez’ düzenlemesine yer verilmediğinden 5237 sayılı TCK’nın 50. maddesi uyarınca kısa süreli hürriyeti bağlayıcı cezaya seçenek olarak veya 52. madde uyarınca doğrudan hükmedilen 2000 TL’yi aşmayan adli para cezalarına dair kararların temyiz yeteneği bulunmamaktadır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 09.03.2010 gün ve 2009/237-2010/51 sayılı kararında da belirtildiği üzere; 04.06.1936 gün ve 12-14 sayılı içtihadı birleştirme kararında müsadere kararların da HUMK’nun esas alınması gerektiği vurgulanmıştır. Müsadere edilen ve müsadere red kararı verilen eşyanın toplam değerinin temyiz edilebilir olup olmadığının tespiti HUMK’nun 427. maddesine göre yapılmakta olup karar tarihi itibari ile müsadere edilen malların bedeli bu değerin altında kalmaktadır.

Kesinlik sınırının altındaki hükümlerin suç vasfına yönelik temyiz edileceği Yargıtay tarafından duraksamasız olarak kabul edilmektedir. Katılan temsilcisinin temyiz istemi suç vasfına yönelik olmayıp sadece müsadere yönünden temyizi vardır.

Katılan idare temsilcisinin suç vasfına yönelik bulunmayan temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 305, 317 ve HUMK’nun 427. maddeleri uyarınca reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek bozulmasında isabet görülmemiştir” görüşüyle itiraz yasa yoluna başvurarak, Özel Daire bozma kararının kaldırılması ve katılan vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; hükmün temyiz edilebilir nitelikte olup olmadığının belirlemesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Yargıtay Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; hükmün temyiz edilebilir nitelikte olup olmadığının belirlemesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Sanığın soruşturma aşamasında C.Savcılığı tarafından önödeme miktarı olarak belirlenen 700 Lirayı yatırdığı, suça konu bir kental kaçak orman emvalinin teslim edildiği yediemin tarafından sanığa verilmesi ve sanık tarafından da yakılmış olması nedeniyle yerel mahkemece yapılan keşifte değer tespitinin yapılamadığı, zoralımına karar verilen bir merkep ile sanığa iadesine karar verilen bir adet balta ve semerin de değerinin belirlenmediği, katılan vekilinin temyiz dilekçesinde; “yedieminde bulunan bir adet balta ile eşek semerinin iadesine karar verildiğinden temyiz yoluna başvurma zorunluluğu doğmuştur” görüşüyle temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmaktadır.

5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle uygulanma zorunluluğu bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 305. maddesi uyarınca, ceza mahkemesince verilen hükümler temyiz yasa yoluna tabidir.

Ancak;

1 - İkimilyar liraya kadar (ikimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler,

2 - Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,

3 - Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler,

Kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamaz.

Ancak;

1 - İkimilyar liraya kadar (ikimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler,

2 - Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,

3 - Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler,

Kesin olup, bu hükümler hakkında temyiz yasa yoluna başvurulamaz.

“İkimilyar liraya kadar (İkimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümlerin” temyiz edilemeyeceğine ilişkin 1412 sayılı CYUY'nın 305. maddesinin 2. fıkrasının 1. bendinin, Anayasa Mahkemesinin 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren 23.07.2009 gün ve 65–114 sayılı kararı ile iptal edilmesinden sonra verilen ister hapis cezasından çevrilen, ister doğrudan hükmolunan adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükümlerinin 14.04.2011 tarihine kadar hiçbir miktar gözetilmeksizin, 14.04.2011 gün ve 27905 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Yasalarda Değişiklik Yapılmasına Dair Yasanın 23. maddesi ile 5271 sayılı Ceza Yargılaması Yasasının 272. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde “hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen 3.000 Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı istinaf yasa yoluna başvurulamayacağı” şeklinde yapılan değişiklik ve aynı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Yargılaması Yasasının Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Yasaya eklenen, “bölge adliye mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine karşı temyiz yoluna başvurulamaz” şeklindeki geçici 2. madde gözönünde bulundurulduğunda, 14.04.2011 tarihinden sonra ise ancak doğrudan hükm¬olunan 3.000 Türk Lirasından fazla adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümlerinin temyizinin olanaklı hale geldiği konusunda bir duraksama bulunmamaktadır.

Ceza Genel Kurulunun 30.09.2003 gün ve 226-229 ile 27.01.2004 gün ve 3-14 sayılı kararlarında da açıkça belirtildiği üzere; bahse konu iptal kararının, yürürlüğe girmesinden önce kurulmuş olan hükümleri nasıl etkileyeceği sorunu, usul yasalarının zaman bakımından uygulanması ile ilgilidir.

Yargılama yasalarının zaman bakımından uygulanmasında asıl olan, aksi açıkça düzenlenmiş olmadıkça "hemen (derhal) uygulama” ilkesidir. Bu ilke uyarınca usul işlemleri, yapıldıkları sırada yürürlükte bulunan yargılama yasası hükümlerine tabi olacaktır. O halde, ceza yargılaması sırasında, yasada değişiklik olduğunda veya dayanılan bir usul kuralına ilişkin yasanın Anayasa Mahkemesince iptal edilmesi halinde, yeni yasa ya da iptal sonucu ortaya çıkan usul prosedürü hemen uygulanmalıdır. Ancak, 5320 sayılı Yasanın 4/2. maddesinde de ifade edilen bu durum, önceki yasanın yürürlükte bulunduğu dönemde, o yasaya uygun biçimde yapılmış işlemlerin geçersizliği sonucunu doğurmayacağı gibi yenilenmesini de gerektirmez.

Bu ilkenin sonucu olarak;

Bu ilkenin sonucu olarak;

a- Usul işlemleri kural olarak yürürlükteki yasaya göre yapılacaktır.

b-Yürürlükteki yasaya göre yapılmış işlemler, sonradan yürürlüğe giren yasa nedeniyle geçerliliğini yitirmeyecektir.

c- Yeni yasanın ya da Anayasa Mahkemesinin iptal kararının yürürlüğünden sonra yapılması gereken usul işlemleri ise yeni yasaya ya da iptal kararıyla ortaya çıkan usule tabi olacaktır.

d- Yeni yasanın uygulanmasında, sanığın leh veya aleyhinde sonuç doğurmasına bakılmayacaktır.

Anayasa Mahkemesi iptal kararının yürürlük tarihinin 07.10.2010 (Resmi Gazete'de yayımlandığı 07.10.2009 tarihinden 1 yıl sonra) olması nedeniyle; yerel mahkemenin 29.04.2010 tarihli hükmünün temyize tabi olup olmadığı sorununun, iptal kararıyla ortaya çıkan yeni duruma göre değil, 29.04.2010 tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre belirlenmesi gerekmektedir.

5271 sayılı Yasanın 223 ve 1412 sayılı CYUY’nın 305. maddeleri ile yargısal kararlarda varılan ilkeler dikkate alındığında, 647 sayılı Yasanın 4. maddesi uygulanmak suretiyle tayin edilen sonuç adli para cezasının miktarına bakılmaksızın, maddedeki; “bu hükmün uygulanması kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez” düzenlemesi uyarınca temyiz yeteneği bulun¬makta ise de, benzer düzenlemeye yer verilmemesi nedeniyle 5237 sayılı TCY’nın 50 veya 52. maddeleri uygulanmak suretiyle hükmolunan ve başkaca herhangi bir hak kısıtlaması doğurmayan 2000 Liraya kadar (2000 Lira dahil) adli para cezasına ilişkin mahkûmiyet hükümleri kesin nitelikte olup, bu hükümlere karşı temyiz yasa yoluna başvurulamaz. Ancak kesin nitelikteki bu hükümler, kesinlik sınırını aşar nitelikle yaptırım içermek koşuluyla suç vasfına yönelik temyiz üzerine, bu hususla sınırlı biçimde temyiz incelemesine konu olabilirler.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.09.2007 gün ve 194-189, 27.12.2005 gün ve 121-171 ile 16.12.1997 gün ve 307-318 sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında da vurgulandığı üzere, önödeme sonucu verilen düşme kararları da 5271 sayılı CYY'nın 223. maddesinde sayılan hükümlerden olup, bu kararların temyiz edilebilirlik sınırı 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi gereğince hüküm tarihi itibariyle halen uygulanma zorunluluğu bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 305. maddesinin 2. fıkrasının 1. bendine göre saptanmalıdır.

Zoralıma karar verilen eşya ile sanığa iadesine karar verilmekle birlikte katılan vekilince zoralımına karar verilmesi gerektiği görüşüyle temyiz isteminde bulunulan eşyanın hükme temyiz edilebilirlik niteliği kazandırıp kazandırmayacağı konusuna gelince;

Zoralıma karar verilen eşya ile sanığa iadesine karar verilmekle birlikte katılan vekilince zoralımına karar verilmesi gerektiği görüşüyle temyiz isteminde bulunulan eşyanın hükme temyiz edilebilirlik niteliği kazandırıp kazandırmayacağı konusuna gelince;

Ceza Genel Kurulunun 15.11.2011 gün ve 213-227 ile 09.03.2010 gün ve 237-51 sayılı kararlarında belirtildiği üzere; 04.06.1936 gün ve 12-14 sayılı İçtihadı Birleştirme kararında, zoralım kararlarının temyiz edilebilme sınırlarının saptanmasında Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının esas alınması gerektiği açıkça vurgulanmış olup, bu güne kadar istikrarlı olarak devam eden bu uygulamanın 5237 sayılı TCY’nın yürürlüğe girmesinden sonra değiştirilmesini gerektirecek herhangi bir neden bulunmamaktadır.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan Hukuk Usulü Muhakemesi Yasasının 427. maddesinde, 21.07.2004 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5219 sayılı Yasanın 2-c maddesi ile yapılan değişiklikle “40 milyon” TL olan kesinlik sınırı “1 milyar” TL’na çıkarılmış, Ek-4. maddesinde ise müteakip yıllar için kesinlik sınırının 213 sayılı Vergi Usul Yasasının mükerrer 298. maddesi hükümleri uyarınca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerleme oranında artırılması suretiyle belirleneceği hüküm altına alınmıştır. Karar tarihinin 29.04.2010 olduğu somut olayda temyiz edilebilirlik sınırı 1.430 Liradır.

26.09.2004 gün ve 5236 sayılı Yasanın 16. maddesiyle değişik HUMY’nın 428. madde¬sindeki kesinlik sınırı ise ancak Bölge Adliye Mahkemelerinin göreve başlamasından sonra uygulanabileceğinden, olayda uygulama yeri bulunmamaktadır.

Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Önödeme önerisine esas alınan adli para cezası miktarı 700 Lira olup, bu miktar 1412 sayılı CYUY'nın 305. maddesinin 2. fıkrasının 1. bendine gereğince 2.000 Liranın altındadır. Yerel mahkeme tarafından zoralımına karar verilen bir adet merkebin ve sanığa iadesine karar verilen balta ve semerin bilinen değeri de karar tarihinde yürürlükte bulunan Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 427. maddesindeki kesinlik sınırının altında kalmaktadır. Bunun yanında katılan vekilinin kesinlik sınırını aşar nitelikte yaptırım içermesi koşuluyla suç niteliğine yönelik açık bir temyizi olmadığı gibi, isnat edilen eylemin başka bir suça dönüşmesi olasılığı da bulunmamaktadır. Bu nedenle, öndemeye esas para cezasının miktarı itibariyle kesin nitelikte olan ve temyiz yeteneği bulunmayan yerel mahkeme hükmü, zoralıma ve sanığa iadesine karar verilen eşyanın bilinen değerinden dolayı da temyiz edilebilirlik niteliği kazanmamıştır.

Bu itibarla; Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına ve katılan vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı CYUY'nın 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 305, 317 ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Yasasının 427. maddeleri uyarınca reddine karar verilmelidir.