muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/12200, Karar No: 2014/22746, Tarih: 04.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12200 E.  ,  2014/22746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalılar vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22930, Karar No: 2014/5623, Tarih: 25.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/22930 E.  ,  2014/5623 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/82139

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu (Kadıköy 7) 36. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/09/2010

NUMARASI : 2010/807 (E) ve 2010/480 (K)

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

Dosya kapsamına göre; defter ve belgelerin ibrazı istemini içerir yazının şirket yetkilisi sanığın ikamet adresine gönderildip, 23.12.2009 tarihinde mahalle muhtarına tebliğ edildiği, buna rağmen istenilen defter ve belgelerin sanık tarafından 15 günlük süre içerisinde yetkili vergi inceleme elemanına ibraz edilmediği, dosya kapsamına göre defter ve belge ibrazı istemini içerir yazının tebliğ edildiği tarihte sanığın işyerinin faal olmadığı, istenilen defter ve belgelerin varlığının ise noter tasdiki ile ispat edildiğinin anlaşılması karşısında; sanıktan 2004 yılına ait defter ve belgelerin tebligatla istenmesinin usulüne uygun olduğu ve 213 sayılı VUK'nun 139. maddesi kapsamında "işi terk" durumunda işyerinin müsait olup olmadığına dair araştırma yapılmasına gerek bulunmadığı, sanığa yüklenen "defter ve belge ibraz etmeme" suçunun unsurları itibariyle oluştuğu gözetilmeden, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 25.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6996, Karar No: 2012/8005, Tarih: 25.06.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/6996 E.  ,  2012/8005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısman kabul kısmen reddine dair verilen hükmün, süresi içinde davalı ... Sigorta vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili ... Sigorta’ya Kasko poliçesi ile sigortalı aracın, davalı ...’in işleteni, davalı ...’in sürücüsü olduğu ve davalı ... Sigorta’ya ... poliçesi ile sigortalı aracın çarpması nedeniyle meydana gelen kaza sonucunda hasarlandığını belirterek 2.286,70 TL hasar bedelinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Sigorta vekili, kazanın karayolunda değil, şantiyede meydana geldiğinden ... teminatı dışında olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalılar ... ve ... vekili, kazanın Van’da meydana geldiğinden Van mahkemelerinin yetkili olduğunu, kazanın karayolunda meydana geldiğinden sigortacının sorumlu olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; toplanan delillere ve alınan bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile 1.869,61 TL.nin davalılar ... ve ...’den 04.01.2009 ödeme tarihinden, davalı sigortacıdan dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle ve poliçe limitiyle sınırlı olmak üzere davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı ... Sigorta vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 2.maddesinde "Bu Kanun, karayollarında uygulanır. Ancak aksine bir hüküm yoksa; a) Karayolu dışındaki alanlardan kamuya açık olanlar ile park, bahçe, park yeri, garaj, yolcu ve eşya terminali, servis ve akaryakıt istasyonlarında karayolu taşıt trafiği için faydalanılan yerler ile, b) Erişme kontrollü karayolunda ve para ödenerek yararlanılan karayollarının kamuya açık kesimlerinde ve belirli bir karayolunun bağlantısını sağlayan deniz, göl ve akarsular üzerinde kamu hizmeti gören araçların, karayolu araçlarına ayrılan kısımlarında da, Bu Kanun hükümleri uygulanır." hükmü getirilmiştir. Kazalı araç sürücüleri tarafından tanzim edilen kaza tespit tutanağında kazanın kumocağında meydana geldiği belirtilmiştir. Mahkemece, kazaya karışan araç sürücülerinin de beyanı alınmak suretiyle olay yerinde keşif yaparak, kazanın meydana geldiği yerin KTK.nun 2. maddesinde belirtilen yerlerden olup olmadığının belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile davalı sigortanın hükmedilen tazminattan sorumlu tutulması isabetli görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı ... Sigorta vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... şirketine geri verilmesine 25.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21241, Karar No: 2014/4664, Tarih: 25.02.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/21241 E.  ,  2014/4664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çatalca 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2013

NUMARASI : 2012/685-2013/261

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla duruşma için belirlenen 25.02.2014 günü temyiz eden davalı idare vekilleri Av. M. K., Av. M. K.ve Av. F. E.’ in yüzlerine karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden aleyhine temyiz olunan davacılar vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak, davalı idare vekillerinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kâğıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden, dava konusu taşınmazın İSKİ içme suyu havzaları yönetmeliğine göre 100 metrelik dere yapı yaklaşma mesafesi sınırları içerisinde kalmakla beraber taşınmaza fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, temyiz eden davalı idare yararına yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca takdir olunan 1.100,00-TL. vekalet ücretinin karşı tarafa yükletilmesine, 25.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23697, Karar No: 2013/39511, Tarih: 16.12.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/23697 E.  ,  2013/39511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Sanığın, müştekiye ait olup müteahhit ile yeni bina yapılması konusunda anlaşma yapılması üzerine boşalttığı bina niteliğindeki yerde bulunan yağmur oluğu ile bu bina ile direk arasında bulunan yaklaşık 5 metre uzunluğundaki elektrik kablosunu çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK'nın 142/1-b maddesine uyan suçu oluşturduğunun gözetilmemesi, sonuç cezayı etkilemediğinden ve sanığın suç tarihinde mağdura ait 150,00 TL değerinde kablo ve yağmur oluğunu çaldığının anlaşılması karşısında, TCK'nın 145.maddesine yanlış anlam verilerek cezadan indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,

B-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, müştekiye ait olup müteahhit ile yeni bina yapılması konusunda anlaşma yapılması üzerine boşalttığı bina niteliğindeki yerde bulunan yağmur oluğu ile bu bina ile direk arasında bulunan yaklaşık 5 metre uzunluğundaki elektrik kablosunu çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK'nın 142/1-b maddesine uyan suçu oluşturduğunun gözetilmemesi,

2-Sanığın suç tarihinde mağdura ait 150,00 TL değerinde kablo ve yağmur oluğunu çaldığının anlaşılması karşısında, TCK'nın 145. maddesine yanlış anlam verilerek cezadan indirim yapılması,

3-Sanık hakkındaki verilen kısa süreli hapis cezasının, sanığa gönüllü olup olmadığı sorulmaksızın TCK'nın 50/1-f maddesi uyarınca kamuya yararlı bir işte çalıştırılma seçenek yaptırımına çevrilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 Sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının gözetilmesine, 16/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/14127, Karar No: 2021/7701, Tarih: 16.06.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/14127 E.  ,  2021/7701 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : 1- Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/09/2019 tarih, 2017/535 esas ve 2019/331 karar sayılı mahkûmiyet hükümleri

2- İstinaf taleplerinin düzeltilerek esastan reddi

Sanık ... müdafiinin temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılmasına ilişkin isteminin, 696 sayılı KHK'nın 100. maddesi ve 7079 sayılı Kanunun 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 299. maddesi uyarınca takdiren reddine karar verilerek, duruşmasız olarak inceleme yapılmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edenlerin sıfatları, başvurularının süreleri, kararların nitelikleri ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile CMK'nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınıp, sanıklar müdafileri ile sanık ...’in temyiz dilekçelerinde belirttikleri temyiz sebeplerinin hükümlerin hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanıklar hakkında gün adli para cezası temel miktarı belirlenirken suç tarihine göre alt sınır olan 1000 gün yerine 5 gün olarak gösterilip sonrasında TCK’nın 188/5. maddesi uyarınca artırım yapıldığı esnada 1500 gün, TCK’nın 62/1. maddesi uyarınca indirim yapıldığı esnada sonuç olarak 1250 gün adli para cezası olarak doğru şekilde belirlendiğinden, mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

Sanıklar hakkında uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerine yönelik istinaf taleplerinin düzeltilerek esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanıklar müdafileri ile sanık ...’in temyiz istemleri yerinde görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin ESASTAN REDDİNE, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanıklar hakkındaki tahliye taleplerinin reddine,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Bursa 6. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmesine, 16/06/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10994, Karar No: 2013/10414, Tarih: 18.06.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/10994 E.  ,  2013/10414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, davacı eczacı ile davalı arasında düzenlenen ilaç teminine ilişkin protokol hükümleri gereğince tahakkuk ettirilen para cezası ile borçlu olmadığının tespiti isteminden ibarettir.

Davanın bu niteliğine göre inceleme görevi Yargıtay 13.Hukuk Dairesinindir. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 13.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 18.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2035, Karar No: 2013/4882, Tarih: 20.03.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/2035 E.  ,  2013/4882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın kaldırılması ve tahliye

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı alacaklı, davalı borçlu hakkında başlattığı 26.1.2012 tarihli haciz ve tahliye talepli icra takibinde ödenmeyen 2011 yılı Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım, Aralık ve 2012 yılı Ocak ayları kiraları ile sözleşmedeki muacceliyet koşulu gereğince 2012/ Şubat İla Ağustos ayları kira parası olarak 7.150 TL kira alacağı ile 76,40 TL işlemiş faizi toplamı 7.226,40 TL üzerinden aylık % 10 akti faizin tahsilini istemiştir. Davalı borçlunun itirazı üzerine davacı alacaklı icra mahkemesine müracaat ederek itirazın kaldırılmasını ve kiralananın tahliyesini talep etmiştir. Mahkemece itirazın kısmen kaldırılmasına ve kiralananın tahliyesine karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre davalı vekilinin kiralananın tahliyesine ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı vekilinin alacağa ve faize ilişkin temyiz itirazlarına gelince;

6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun kiracı aleyhine düzenleme yasağı başlıklı346.maddesinde; kiracıya kira bedeli ve yan giderler dışında başka bir ödeme yükümlülüğü getirilemeyeceği, özellikle kira bedelinin zamanında ödenmemesi halinde ceza koşulu ödeneceğine veya sonraki kira bedellerinin muaccel olacağına ilişkin anlaşmaların geçersiz olduğu, 6101 Sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçmişe etkili olma başlıklı 2.maddesinde; Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kurallarının gerçekleştikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanacağı, aynı kanunun görülmekte olan davalara ilişkin uygulama başlıklı 7.maddesinde de; Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76'ncı, faize ilişkin 88'nci, temerrüt faizine ilişkin 120'nci ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138'nci maddesinin görülmekte olan davalara da uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. Kiracıyı koruma amacıyla getirilen TBK.nun 346.maddesindeki bu yasal düzenlemenin kamu düzenine ilişkin olduğu kuşkusuzdur. Bununla birlikte 6217 Sayılı Yasanın geçici 2.maddesinde değişiklik yapan 6353 Sayılı Yasanın 53.maddesine göre; kiracının Türk Ticaret Kanunun'da tacir olarak sayılan kişiler ile özel hukuk ve kamu hukuku tüzel kişileri

olduğu işyeri kiralarında 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 323, 325, 331, 340, 343, 344, 346 ve 354'ncü maddelerinin 1.7.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süreyle uygulanamayacağı, bu halde kira sözleşmelerinde bu maddelerde belirtilmiş olan konulara ilişkin olarak sözleşme serbestisi gereği kira sözleşmesi hükümlerinin tatbik olunacağı da öngörülmektedir.

Somut olayda gerçek kişi olan taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesine göre kiralanan yer Özel Eğitim Yeri olarak kullanılacaktır. Yine, taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin 19. maddesinde bir kira ödenmediği taktirde muacceliyet koşuluna yer verildiği görülmekte ise de; dosya kapsamından kiracının Türk Ticaret Kanunu kapsamında tacir olup olmadığı anlaşılamamaktadır. Bu durumda mahkemece kiracının tacir olup olmadığı araştırılarak, tacir olması durumunda hakkında TBK.nun 346.maddesinin 1.7.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süre ile uygulanamayacağı gözetilmeli, tacir olmadığının anlaşılması halinde ise; yeni yasal düzenleme karşısında bu koşulun davalı kiracı yönünden geçersiz hale geldiği kabul edilerek değerlendirmenin takip tarihi itibariyle ödenmemiş muaccel kira alacağına göre yapılması, muacceliyet koşulu gereğince istenen aylar kirası yönünden alacak isteğinin reddine karar verilmesi gerekir.

Öte yandan davalı borçlu faiz oranına da itirazda bulunduğuna göre 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun 120. maddesi de nazara alınarak faiz yönünden de bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle kararın tahliye yönünden ONANMASINA, 2.bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile alacağa ilişkin itirazın kaldırılması kararının 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca BOZULMASINA ve onanan kısım için aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 20.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.