muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4852, Karar No: 2021/4979, Tarih: 08.04.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/4852 E.  ,  2021/4979 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı fer'i müdahil Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 08/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/770, Karar No: 2025/2842, Tarih: 19.03.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/770 E.  ,  2025/2842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/277 E., 2024/1609 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/913 E., 2020/519 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde işçi olarak çalıştığını, davalı işverenin kamu hukuku tüzel kişisi olup 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun (6772 sayılı Kanun) gereği müvekkiline ilave tediye yapılması gerektiği hâlde ödemediğini, davacının 11.05.2016 tarihi öncesi ilave tediye alacağını mahkeme kararıyla aldığını, 11.05.2016 sonrasında ise ödeme yapılmadığını ileri sürerek ilave tediye alacağının faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Vakıf temsilcisi cevap dilekçesinde; Vakfın, 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu doğrultusunda kurulduğunu, özel hukuk tüzel kişiliğini haiz olduğunu, her ne kadar kamu görevi ifa etse de kamu kurumu niteliğinde bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı Vakfın nitelik itibarıyla 6772 sayılı Kanun kapsamında Devlete bağlı bir kuruluş olduğu ve Vakıfta çalışan işçinin 6772 sayılı Kanun'da düzenlenen ilave tediye alacağından yararlanması gerektiği gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı Vakfın nitelik itibarıyla 6772 sayılı Kanun kapsamında Devlete bağlı bir kuruluş olduğu ve Vakıfta çalışan işçinin 6772 sayılı Kanun'da düzenlenen ilave tediye alacağından yararlanması gerektiği gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirlenen kararı ile; davacının çalıştığı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı'nın 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'na (4721 sayılı Kanun) göre kurulmuş özel hukuk tüzel kişisi olduğu, 4721 sayılı Kanun'un 111. maddesi ve 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 33. maddesi gereği Vakıflar Genel Müdürlüğünün denetimine tâbi olduğu, Vakfın gelir kaynakları arasında Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Fonundan aktarılan miktarların yer almasının, Vakıf yönetiminin kararlarında Bakanlığın ilke kararlarını göz önünde bulundurmasının ve Vakıfların Bakanlığın denetimine bağlı olmasının kanunun açık hükmü karşısında Vakıfların özel hukuk tüzel kişiliğini ortadan kaldırmadığı, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu tüzel kişisi olduğuna yönelik kanuni bir düzenleme, Anayasa Mahkemesi iptali kararı yahut aksi yönde içtihadı birleştirme kararı bulunmadığından 09.06.2017 tarihli İçtihadı Birleştirme Kararı ve emsal olarak yukarıda gösterilen Hukuk Genel Kurulu Kararı doğrultusunda davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğu, Yargıtayın önceki görüşüne güvenerek dava açanlar yönünden (dava tarihi de gözetilerek) hukuki güvenlik, hukuki belirlilik, hukuki öngörülebilirlik ilkelerinin ihlaline yol açacağı değerlendirilmekle davalı lehine yargılama gideri ve vekâlet ücreti takdir edilmediği belirtilerek davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kaymakamlıklar bünyesinde çalıştığını, mütevelli heyeti üyelerinin kamu kurumlarının birim amirlerinden oluştuğunu, bütçesinin Kamu tarafından sağlandığını, Kurumun kamu işvereni olarak kabul edilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının 6772 sayılı Kanun kapsamında bulunup bulunmadığına, buna göre davacının ilave tediye alacağına hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının 6772 sayılı Kanun kapsamında bulunup bulunmadığına, buna göre davacının ilave tediye alacağına hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8106, Karar No: 2012/16037, Tarih: 05.12.2012

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/8106 E.  ,  2012/16037 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiracılığın tespiti

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kiracılığın tespiti davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 05/12/2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacı ... Araştırma ve Sosyal Dayanışma Vakfı Başkanlığı tarafından 27/12/2011 tarihinde davalı Defterdarlık Milli Emlak Daire Başkanlığına izafeten ... Valiliği aleyhine açılan davanın dava dilekçesinde mülkiyeti hazineye ait olan ... ilçesi ... köyü sınırları içinde bulunan 365 ve 358 parsel sayılı taşınmazların ağaçlandırılmak üzere 2886 SK uyarınca 20/02/2003 tarihinde 10 yıl süre ile bedeli karşılığında kiralandığını, ancak kiralama tarihinden önce Valilik izni ile taşınmazlara üçüncü şahıslar tarafından tahıl ekilmesi sebebi ile hasat gerçekleşmeden ağaç dikilmesinin mümkün olmadığını aksi halin tazminat sorumluluğunu doğuracağını, esasen sözleşmenin özel şartlar 6. maddesinde (ağaçlandırılmak üzere kiraya verilen taşınmaz malın kiracıya

veya temsilcisine tesliminden itibaren ağaçların türüne göre mümkün olan mevsim ve ay göz önünde bulundurularak dikim işlemine başlanılacak ve her halukarda dikim işleri bir yıl içinde tamamlanacaktır.) hükmünün bulunduğunu, taşınmazın kendilerine 18/11/2003 tarihinde teslim edildiğini geç teslim ve kış mevsiminin gelmesi sebebi ile ağaç temini, çit çekimi vs. işlerinin yetiştirilmesinin mümkün olmadığını, zorunlu olarak 2004 yılına ertelendiğini, bir yıllık süre dolmadan sözleşme hükümlerini yerine getirebileceklerini, taahhütten vazgeçilmediğini, sözleşme hükümlerine aykırı hareket edilmediğini, davalı İdarenin süre dolmadan sözleşmeye aykırı ve tek taraflı olarak sözleşmeyi 23/07/2004 tarihinde feshettiğini, kira sözleşmesinin aynı şartlar altında ifasını, sözleşmenin geçerli sayılıp taşınmazın zilyetliğinin kira kontratına uygun şekilde kendilerine teslimini talep etmiş, temyiz dilekçesinde ise kesin hüküm nedeni ile davanın reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, açılan bu davanın Yargıtay 15. H.D.nin bozma ilamında işaret edilen eda davası olarak açılmış olduğunu, davanın taraflarının ve konusunun aynı olmasına rağmen istemin farklı olduğunu, açılan eda davasının Mahkemece gözardı edildiğini bildirmiştir.

Davalı Hazine vekili kesin hüküm nedeni ile davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Hazine vekili kesin hüküm nedeni ile davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece ön inceleme sırasında ilgili dosyalar celp edilerek duruşma açılmadan HMK 114/1-i, 115/1,2 madde hükümleri uyarınca kesin hüküm nedeni ile davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kesin hükme konu edilen ... 18. As H Mah.sinin 2010/145 E.-2010/184 K. sayılı dosyası incelendiğinde davacının dava dilekçesinde daha önce İdare Mahkemesinde açılan 2004/3246 esas sayılı dava dosyasında idari işlemin iptalinin talep edildiğini, İdare Mahkemesinin işlemin hukuka aykırı olduğunu tespit ederek yürütmenin durdurulmasına karar vermesine rağmen Danıştay'ın uyuşmazlığın çözüm yerinin Adli Yargı olduğunu bildirerek kararı bozması sebebi ile açtığı bu davada idarenin kira süresini beklemeden araziyi başkasına kiralamasının önlenmesi yönünden kiracılık sıfatının tesbiti ve muarazının önlenmesi ile ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep ettiği anlaşılmış, Davalı Hazine vekili ise cevabında sözleşmenin imzalandığı tarihte taşınmazların ekili olduğunu ve hasat tarihinden sonra 18/11/2003 tarihinde davacılara teslim edildiğini, 17/05/2004 tarihinde ağaçlandırma çalışmasının yapılmadığının tespiti üzerine sözleşmenin feshedildiğini, Milli Emlak Müdürlüğünün sözleşme tarihinden sonra 15/07/2004 tarihli genel tebliğine göre dava konusu taşınmazların bulunduğu yerlerin kısmen ağaçlandırılacak alan kısmen konut alanı olarak belirlendiğini, davanın reddinin gerektiğini bildirmiştir. Mahkemece mahallinde yapılan bilirkişi incelemesinden sonra davacının davalının kiracısı olduğunun tespitine, kira mukavelesinin feshine ilişkin haksızlığın tespiti ile muarazanın önlenmesine ilişkin verilen hüküm Yargıtay 15.H. Dairesinin 31/03/2009 tarih 2008/1776-2009/1866 karar sayılı ilamı ile davanın tespit davası niteliğinde olduğu, eda davası açılması gerekirken tespit davası açılmasında davacının hukuki yararı bulunmadığından tespit davasının dava şartı yokluğundan reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile bozulması üzerine yerel Mahkemenin bozma ilamına uymasından sonra yine aynı daire tarafından onaylanarak kesinleşmiştir.

Tüm dosyalar birlikte değerlendirildiğinde; davalı İdare tarafından davacı Vakfa taşınmazların ağaçlandırılmak üzere 20/02/2003 tarihinde 10 yıl süre ile bedeli karşılığında kiralandığı, taşınmazların 18/11/2003 tarihinde Vakfa teslim edildiği, teslim tarihinden

itibaren bir yıl içinde ağaçlandırılma yapılması hususunun sözleşmenin özel şartlar 6.maddesinde belirtildiği, davalı idarenin bir yıl dolmadan 23/07/2004 tarihinde tek taraflı olarak sözleşmenin feshedildiği konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

itibaren bir yıl içinde ağaçlandırılma yapılması hususunun sözleşmenin özel şartlar 6.maddesinde belirtildiği, davalı idarenin bir yıl dolmadan 23/07/2004 tarihinde tek taraflı olarak sözleşmenin feshedildiği konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Uyuşmazlık davacının daha önce açıp hukuki yarar yokluğundan reddedilen tespit davasının eda isteğini de içeren bu dava yönünden kesin hüküm teşkil edip edemeyeceği noktasındadır. Tespit davası ile davacının bir hakkı veya hukuki durumu güncel bir tehlike ile tehdit edilmiş ve zarar verebilecek nitelikte ise tespit hükmü bu tehlikeyi kaldırmaya elverişli ise hukuki yararın varlığının kabulü ile hukuki ilişkinin var olup olmadığının saptanmasına karar verilirken eda davasında tespit davasını da içeren geniş kapsamlı bir karar verilir. Tespit davasının konusu maddi vakaların değil bir hukuki ilişkinin mevcut olup olmadığının tespiti iken eda davası ile hukuki ilişkinin varlığı tesbit edildikten sonra bu tesbite dayalı olarak eda hükmü kurulur. Eda davasının kabulü halinde verilen hükümler ilamların icrası yolu ile infaz edilir.

Somut olaya gelince; taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin süresi bitmeden davalı İdare tarafından tek taraflı olarak feshi üzerine davacı kiraladığı taşınmazların başkalarına kiraya verilmesi ihtimaline dayanarak ilk önce idare mahkemesine müracaat etmiş, idare mahkemesinin hukuka aykırı bulduğu fesih işlemine rağmen Danıştay kararı ile adli yargının görevli olduğunun kabulü üzerine adli yargıda açtığı ilk davada kira sözleşmesinin geçerli olduğunun tespiti muarazanın önlenmesi talebi kabul edilmiş ancak Yargıtay'ın davayı tesbit davası olarak nitelemesi ve hukuki yarar bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddi gerektiği yönündeki bozma ilamı üzerine verilen davanın reddine ilişkin kararın kesinleşmesinden sonra yeniden açılan bu davada davacı vekili muarazanın halen devam ettiğini vurgulayarak sözleşmenin aynı şartlar altında ifasını, sözleşmenin geçerli sayılıp zilyetliğin kendilerine teslimini talep etmiştir. Bir davada kesin hükümden söz edilebilmesi için taraflarının konusunun ve sebebinin aynı olması gerekir. Önceki davanın konusu sebebi ve taraflarının aynı olmasına rağmen ilk dava esastan değil, hukuki yarar yokluğundan reddedilerek kesinleştiğinden sonradan açılan bu dava yönünden kesin hüküm oluştuğundan sözedilemez. Açılan dava eda davası niteliğinde olmasına rağmen hukuki yarar yokluğundan reddedilip kesinleşen tespit davası hükmünün dikkate alınarak dosya üzerinden davanın usulden reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Adalete erişim çerçevesinde uyuşmazlıkların mümkün olduğunca büyümeden en kısa sürede ve uygun yolla çözümü sağlanmalıdır. Uyuşmazlığın devam edip büyümesinin sosyal maliyeti yükselteceği açıktır. Davacı Vakfın davalı İdarenin sözleşme süresi bitmeden tek taraflı feshi nedeni ile idare Mahkemesinden başlayan ve bu davanın açılmasına kadar devam eden süreç içinde sözleşmenin feshinin haklı olup olmadığı kiracılık ilişkisinin devam edip etmediği hususu henüz incelenmemiştir. Bu nedenle yerel Mahkemenin dosya üzerinden verdiği kesin hükme dayalı davanın usulden reddine ilişkin hükmünün bozularak eda davası olarak açılan bu davanın esasının incelenmesi ve sonucuna göre karar verilmesi düşüncesinde olduğumuzdan değerli çoğunluğun onama yönündeki görüşüne katılmıyoruz. 05.12.2012
Yargıtay — Esas No: 2024/520, Karar No: 2024/1568, Tarih: 08.03.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/520 E.  ,  2024/1568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

... 2 Nolu F Tipi Yüksek Güvenlikli Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü ...'ın, kargo yoluyla kendisine gelen akort cihazının kendisine teslim edilmemesine ilişkin şikayetinin kabulü ile cihazın hükümlüye verilmesine dair ... 1. İnfaz Hakimliğinin 21.07.2023 tarihli ve 2023/2314 Esas, 2023/2631 Karar sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.08.2023 tarihli ve 2023/1154 değişik ... sayılı kararı ile ilgili olarak;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 19.12.2023 tarihli ve 94660652-105-59-27849-2023-Kyb sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.01.2024 tarihli ve 2023/138612 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü;

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.01.2024 tarihli ve 2023/138612 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Ceza İnfaz Kurumlarının Yönetimi ile Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yönetmeliğin "Dışarıdan gönderilen hediyeleri kabul etme hakkı" başlıklı 77 nci maddesinde yer alan, "Kapalı kurumlardaki hükümlü, mensup olduğu dinin ... günlerinde, yılbaşında ve nüfus kaydında belirtilen doğum günlerinde dışarıdan gönderilen ve kurum güvenliği için tehlikeli olmayan hediyeyi, aşağıda belirtilen esaslar dahilinde kabul etme hakkına sahiptir: a) Hükümlü, hediye olarak ancak kitap veya giyim eşyası kabul edebilir...." şeklinde,

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un "Oda ve eklentilerinde bulundurulabilecek kişisel eşyalar" başlıklı 35 ... maddesinde yer alan, “Kapalı ceza infaz kurumlarında bulunan hükümlülerin oda ve eklentilerinde bulundurabilecekleri veya bulunduramayacakları kişisel eşya, gıda, tıbbî malzeme ve diğer ihtiyaç maddeleri yönetmelikle düzenlenir.” şeklindeki düzenleme ile,

Ceza İnfaz Kurumlarında Bulundurulabilecek Eşya ve Maddeler Hakkında Yönetmeliğin 7 nci maddesinde yer alan, "Hükümlülerin koğuş, oda ve eklentilerinde birer adet palto, manto ve mont, iki adet ceket veya ceket yerine kullanılabilen hırka, dört adet pantolon ve/veya etek, bayan için iki adet elbise, bir takım eşofman, dört adet gömlek, iki adet kazak, iki takım pijama, bir spor ayakkabısı, bir kışlık ayakkabı, bir iskarpin, üç adet tişört, iki adet kravat, bir adet ..., gerektiği kadar iç çamaşırı, çorap, bir terlik, havlu ve bir bornoz ile kaşkol, 25/11/1925 tarihli ve 671 sayılı Şapka İktisâsı Hakkında Kanuna aykırı olmayan bir adet şapka bulundurulmasına izin verilir." şeklinde,

Anılan Yönetmeliğin ''Elektronik eşyalar'' başlıklı 9 uncu maddesinde; ''Koğuş, oda ve eklentilerinde, kantinden temin edilmek koşuluyla, bir adet otuzyedi ekran televizyon ile elektrikli su ısıtıcısı, saç kurutma makinesi ve büro tipi buzdolabı ile kurumun bulunduğu coğrafi bölgenin iklim koşulları dikkate alınarak, her koğuş veya odada bir adet vantilatör bulundurulmasına izin verilebilir. Ayrıca her hükümlü, kurum kantininden satın almak kaydıyla bir adet kulaklıklı küçük el radyosu bulundurabilir.'' şeklinde yer alan düzenlemelere nazaran,

İnfaz Hakimliğince, başvurucuya annesi tarafından gönderilen akort cihazının İnfaz Kurumu açısından tehlike teşkil ettiğine dair bir bilgi ve belge olmaması, İnfaz Kurumuna ait bir akort cihazının kurumda mevcut olduğu anlaşılsa da oda sayısının çokluğu nedeniyle kuruma ait akort cihazının ihtiyacı olan odalara götürülmesinde gecikmeler olacağından, odada başka bir akort cihazı da bulunmuyorsa, başvurucuya dışarıdan gelen akort cihazının kendisine verilmesi gerektiğinden bahisle şikayetin kabulüne karar verilmiş ise de, hükümlünün dışarıdan gönderilen kitap ve giyim eşyası dışında hediye kabul etmesinin mümkün bulunmadığı, oda içerisinde Ceza İnfaz Kurumlarında Bulundurulabilecek Eşya ve Maddeler Hakkında Yönetmelikte belirtilen kişisel eşya, gıda, tıbbî malzeme ve diğer ihtiyaç eşyalarının bulundurulabileceği, yine anılan yönetmelikte kantinden temin edilmek koşulu ile belirtilen elektronik eşyaları hükümlünün bulundurabileceği düzenlemeleri karşısında, somut olayda hükümlüye kargo yolu ile hediye olarak gönderilen akort cihazının infaz kurumunun düzeni ve güvenliği için oluşturulan mevzuat uyarınca kabul edilemeyeceği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde, isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 uncu maddesinin (1), (2) ve (3) üncü fıkraları;

(1) Hâkim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümde hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini belirterek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirir.

(2) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı, bu nedenleri aynen yazarak karar veya hükmün bozulması istemini içeren yazısını Yargıtayın ilgili ceza dairesine verir.

(3) Yargıtayın ceza dairesi ileri sürülen nedenleri yerinde görürse, karar veya hükmü kanun yararına bozar.

Şeklinde düzenlenmiştir.