muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2861, Karar No: 2017/196, Tarih: 26.01.2017

../..

S.2.

Bu kez, şikayet olunan Boğaziçi Vergi Dairesi vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, şikayet olunan ... Müdürlüğü vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve HUMK'un 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Şikayet, sıra cetvelinin iptali istemine ilişkindir.

6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun mükerrer 35. maddesinde "Tüzel Kişilerle küçüklerin ve kısıtlıların, vakıflar ve cemaatler gibi tüzel kişiliği olmayan teşekküllerin mal varlığından tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacakları, kanuni temsilcilerin ve tüzel kişiliği olmayan teşekkülü idare edenlerin şahsi mal varlıklarından bu kanun hükümlerine göre tahsil edilir" hükmünde bu Kanun'un 10. maddesi uyarınca sorumlu olan kanuni temsilcilerin, diğer amme alacaklarının ödenmesinden de 6183 sayılı Kanunun mükerrer 35. maddesi uyarınca sorumlu tutulmaları amaçlanmıştır.

Sözü edilen düzenleme uyarınca, kanuni temsilcinin takibi için öncelikle borçlu şirketin takibi yapılarak vergi ve buna bağlı alacakların borçlu şirketten tahsil edilemediği hususunun ortaya konulması, diğer bir ifadeyle öncelikle amme borçlusu şirketin tüm takip yolları kullanılarak takibi ve borcun tamamen veya kısmen tahsil edilememesi halinde kanuni

temsilciye yönelik takibata geçilmesi gerekmektedir. Ayrıca, kanuni temsilcilerin, tüzel kişilerin vergi ve buna bağlı alacaklardan dolayı sorumlu tutularak takip edilebilmeleri için, bu kişilerin borcun ait olduğu dönemde kanuni temsilci olmaları gerekmekte olup, sorumlulukları kanuni temsilci oldukları süre ile sınırlıdır.

Şikayete konu sıra cetvelinde yer alan vergi alacağının doğduğu tarihte yürürlükte bulunan 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 317. maddesinde, anonim şirketin yönetim kurulu tarafından idare ve temsil edileceği, 319. maddesinde, yönetim kurulunun en az bir üyesine şirketi temsil yetkisi verileceği, esas sözleşme ile temsil yetkisinin ve idare işlerinin hepsinin veya bazılarının yönetim kurulu üyesi olan murahhaslara veya pay sahibi olmaları zorunlu bulunmayan müdürlere bırakılabilmesi için genel kurula veya yönetim kuruluna yetki verilebileceği, 321. maddesinde ise, temsile yetkili olanların şirketin amaç ve konusuna dahil olan her nevi işleri ve hukuki işlemleri şirket adına yapmak ve şirket unvanını kullanmak hakkını haiz oldukları hükme bağlanmıştır. Bu kanunu yürürlükten kaldıran 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunununda da benzer hükümlere yer verilmiştir.

Mahkemece, vergi alacağının borçlu şirketten tahsili olanağının kalmadığı hususunun yöntemine uygun olarak saptandığı gerekçesiyle, şikayet olunan ... yönünden şikayetin reddine karar verilmiştir. Asıl borçlu Halil İbrahim Demirkaya Holding A.Ş.'nin iflasına karar verildiği anlaşılmış olup, buna göre alacağın asıl borçlu şirketten tahsil olanağının kalmadığı yönündeki tespit yerinde ise de, adı geçen şirketin vergi borçları nedeniyle hakkında takip yapılan bedeli paylaşıma konu taşınmazın maliki İbrahim Demirkaya'nın, vergi borcunun doğduğu dönemde, asıl borçlu şirketin kanuni temsilcisi olup olmadığı yönünde herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmamıştır. Bu durumda, tarafların icra dosyaları, işlem dosyaları ve takibe konu vergi borcunun doğduğu döneme ilişkin olarak Halil İbrahim Demirkaya Holding A.Ş.'nin ticaret sicil kayıtları getirtilerek, bu dönemde, İbrahim Demirkaya'nn anılan yasal düzenlemeler uyarınca, asıl borçlu şirketin kanuni temsilcisi olup olmadığının belirlenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

../..

S.3.

Bu durumda, mahkeme kararının, yukarıda açıklanan gerekçelerle şikayetçi yararına bozulması gerekirken, sair sebeplerle bozma yoluna gidilmiş olması hatalı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, şikayet olunan ... vekilinin diğer karar düzeltme itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, karar düzeltme itirazlarının kabulü ile Dairemizin 20.09.2013 tarih ve 5031 E., 5624 K. sayılı bozma ilamının kaldırılmasına, yerel mahkeme kararının değişik gerekçe ile anılan şikayet olunan yararına BOZULMASINA, 26.01.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17644, Karar No: 2009/1698, Tarih: 09.02.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/17644 E.  ,  2009/1698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 101 ada 2 parsel sayılı 2120.27 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, üzerindeki lojman binalarının Orman Genel Müdürlüğüne ait olduğu tutanağın beyanlar hanesinde gösterilerek 2 adet kargir lojman ve arsası niteliği ile Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, taşınmaz ve üzerindeki işletme lojmanlarının 1957 yılından beri kullanıldığı ve envanter defterinde kayıtlı olduğunu bildirerek ... adına tescili istemişle dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parselin tesbit gibi davalı Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli taşınmazın üç tarafının kesinleşen 101 ada 1 numaralı orman parseli ile çevrili ve ormanın devamı niteliğinde olduğu anlaşılmakta ise de, davanın orman niteliği ile tescil istemiyle açılmayıp, özel mülk iddiasıyla açıldığı, taşınmaz üzerindeki lojman ve tavla binalarının ... envanter defterinde kayıtlı ise de, 3402 Sayılı Yasanın 16/A maddesi gereğince binaların Orman Genel Müdürlüğünün özel bütçesinden ayrılan ödenekle ya da yardımlarla yapıldığı konusunda herhangi bir yazılı delil ibraz edilmediğinden, taşınmazın ... adına özel mülk olarak tescil edilemeyeceğinden, taşınmaz üzerindeki binaların Orman Genel Müdürlüğüne ait olduğu konusunda 3402 Sayılı Yasanın 19/2.maddesi hükmüne göre tutanağın beyanlar hanesinde muhdesat şerhi de bulunduğu gözönünde bulundurularak davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 09/02/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/16298, Karar No: 2025/3177, Tarih: 27.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/16298 E.  ,  2025/3177 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 58. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/1334 E., 2024/1771 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bakırköy 37. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/763 E., 2022/13 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı ...'in davacı şirkete ait işyerinde çalışmaktayken kendi tedbirsizliği ve dikkatsizliği ile bir iş kazası geçirdiğini, kazanın taraflarınca Kuruma bildirildiğini, halen derdest olan rücu davasında kazalının sürekli iş göremezlik oranın Kurum tarafından %33 olarak belirlendiğini, akabinde ise Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi tarafından %29 olarak belirlenmesi karşısında buna vaki itirazları çerçevesinde bu kez Adli Tıp 2. İhtisas Kurulu tarafından %44 olarak belirlendiğini, bu üç oranın da yerinde olmadığını belirterek, davalının sürekli iş göremezlik oranının ve iş kazası ile iş göremezliği arasındaki illiyet bağının yeniden belirlenmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili özetle, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ... vekili aşamalarda özetle, davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "davalı ...'in 20.01.2004 tarihinde geçirdiği trafik kazasına bağlı sürekli iş göremezlik oranının %44 olduğunun tespiti ile davanın reddine " karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraflarca istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "davacı vekilinin istinaf isteminin kabulü ile Bakırköy 37. İş Mahkemesinin 27.01.2022 tarihli, 2021/763 Esas - 2022/13 Karar sayılı kararının HMK'nın 353/1-b-2 maddesi gereğince kaldırılmasına,

II) Davanın reddine" karar verilmiştir.

Kararın gerekçesinde,

"Somut olayda; davalı ...'in meslekte kazanma gücü kayıp oranının 5510 sayılı Kanun'un 95. maddesinde öngörülen prosedüre uygun tespit edildiği, Adli Tıp 2. Üst Kurulu rapor tarihi ve davacı vekilinin itirazlarında somut bir neden ileri sürememiş olması dikkate alındığında rücu dava dosyasında düzenlenen raporların hükme esas alınmasında bir isabetsizlik bulunmadığı gibi usul ekonomisine de uygun olduğu, düzenlenen Adli Tıp raporları ile 20.01.2004 tarihli kaza ile davalının meslekte kazanma gücü kayıp oranı arasında illiyet bağının bulunduğu, davalının meslekte kazanma gücü kayıp oranının %44 olarak tespit edildiği görülmüştür.

Dava dilekçesine göre davacının talebi, sigortalının meslekte kazanma gücü kayıp oranının itirazları doğrultusunda tespiti ve meslekte kazanma gücü kaybı ile kaza arasında illiyet bağı olmadığının tespiti olup, dava dilekçesi içeriğinin incelenmesinde davalı ...'in meslekte kazanma gücü kayıp oranının %44 olmadığı, meslekte kazanma gücü kaybı ile iş kazası arasında illiyet bağı bulunmadığı, itirazlarının bu doğrultuda olduğu açıkça beyan edilmiştir. Dosya kapsamından 20.01.2004 tarihli iş kazası ile davalı ...'in meslekte kazanma gücü kaybı arasında illiyet bağı bulunduğu ve davalı sigortalının meslekte kazanma gücü kayıp oranının %44 olduğu sabit olup bu oranın Kurumca belirlenen orandan daha yüksek olduğu, davacı tarafça davalı sigortalının meslekte kazanma gücü kayıp oranının Kurum tarafından belirlenen orandan daha düşük olduğunun ispatlanamadığı, bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, bu yönde bir talep olmamasına rağmen reddedilen davada davalı ...'in meslekte kazanma gücü kayıp oranının %44 olarak tespitine karar verilmiş olmasının yerinde görülmediği" belirtilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dava kapsamında hiç bir inceleme yapılmadığını, kaza ile maluliyet arasındaki illiyet bağı incelenmediğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, iş kazasına maruz kalan davalı sigortalının sürekli iş göremezlik oranının tespitine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1503, Karar No: 2014/20682, Tarih: 21.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/1503 E.  ,  2014/20682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4006, Karar No: 2021/8917, Tarih: 23.09.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/4006 E.  ,  2021/8917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki reçete bedeli ve ceza koşulu tahsili ile uyarı cezası işlemlerinin iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen kararın, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; ... Eczanesi’nin sahibi olduğunu, ... isimli hastaya ait 2007 yılında düzenlenmiş 2 adet reçetenin sahte olduğu gerekçesiyle Kurum tarafından SGK kapsamındaki kişilerin Türk Eczacıları Birliği üyesi eczanelerden ilaç teminine ilişkin 2012 Yılı protokolünün 5.3.10. maddesine göre hakkında uyarma cezası ve 3.907,33 TL reçete bedeli, 2.272,70 TL faiz, 39.073,30 TL ceza koşulu bedelinin tahsiline karar verildiğini ancak sahtecilikle ilgisi olmadığı için işlemin iptalini istemiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; davacının karşılamış olduğu reçete muhteviyatı ilaçları teslim alan kişinin adı, soyadı, TC. kimlik numarası bilgilerini teyit ettikten sonra reçete arkasına adı, soyadı ve imza bilgilerini alması gerekirken bu işlemi yerine getiremediğinden davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyizi üzerine; Yargıtay 13. Hukuk Dairesi’nin, 08/04/2019 tarihli, 2017/6599 esas, 2019/4649 karar sayılı ilamıyla "...davacı eczacının sahtecilik fiiline iştirakinin saptanması gerekmektedir. Hal böyleyken Mahkemece, davacı hakkında açılmış ceza davası olup olmadığı, davacının davacı eczacının, kurumu zarara uğratmak kastıyla hareket edip etmediği, bir başka ifadeyle hakkında uygulanan cezai şartın unsurlarının oluşup oluşmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmeli" gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyulduğu belirtilerek, davacı eczacı hakkında dava konusu olayla ilgili açılmış ceza davası olmadığı, davacı eczacının, kurumu zarara uğratmak kastıyla hareket etmediği anlaşıldığından davanın kabulüne, davalı Kurum tarafından davacı tarafa uygulanan 09/07/2014 tarih ve 29823156/9340117330657/3536937 sayılı uyarı cezasının iptali ile davacının 45.253,33 TL para cezası işleminden dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-)Dosya kapsamından dava konusu reçetelerin hastanın bilgisi dışında düzenlenerek davacı eczaneden temin edilmesi suretiyle Kurumun zarara uğradığı ve söz konusu reçetelerdeki ilaçların teslim edildiği kişilerin, taraflar arasındaki SGK kapsamındaki kişilerin Türk Eczacıları Birliği üyesi eczanelerden ilaç teminine İlişkin Protokol’e göre eczacı veya çalışanları tarafından kimlik kontrolünün yapılmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda eczacı tarafından, taraflar arasındaki protokol hükümlerinin ihlal edildiği sabittir. Ayrıca Kurum sorumluluğunda olmayan reçetelerle ilgili davacının, davalı kurumdan reçete bedellerini tahsil etmesi mümkün değildir. Aksi halde reçete bedellerinden sorumlu olmayan kuruma külfet yüklenmiş olacaktır. Davacı reçete bedellerini ancak sahtecilik yapan kişilerden isteyebilir. Üçüncü kişilerin suç teşkil eden eylem ve fiillerinden davalı kurum sorumlu tutulamaz. Bu nedenlerle Kurumun protokolün 4.3.6. maddesinde yer alan hüküm uyarınca yersiz ödemelerini geri isteme hakkı olduğu kabul edilerek, davacının reçete bedellerine ilişkin işlemin iptali talebinin reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davalı yararına BOZULMASINA, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu davalı yönünden açık olmak üzere, 23/09/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14941, Karar No: 2015/3453, Tarih: 25.02.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/14941 E.  ,  2015/3453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar murisinin, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle 185.832,87 TL maddi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi ve davalılardan ... vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 25/02/2015 Çarşamba günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalıllardan ... vekili Avukat ..., .... vekili Avukat ... ile karşı taraf vekili Avukat ... geldiler. İhbar olanan adına gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Temyiz olunan karar Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434.maddesi gereğince, davalı ... tarafından nispi temyiz harç noksanının süresi içerisinde giderilmemesi nedeniyle, mahkemece temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına ilişkindir.

Temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına ilişkin karara yöneltilen temyiz dilekçesi süresinde ise de, nispi harç noksanının verilen süre içerisinde giderilmediği anlaşılmakla davalı ... vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA,

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ölenin olayda kusurunun bulunmadığının belli bulunmasına ve özellikle davalılar arasındaki kusur dağılımının kendi aralarında görülmesi muhtemel rücu davasında yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunmasına göre, davacının tüm, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine.

3-Dava 17.05.2010 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının eşi ile çocuklarının maddi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece davacı .....’nin maddi tazminat isteminin kısmen kabulüne, davacı çocukların maddi tazminat istemlerinin ise kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde davacı ve davalı taraf vekillerince temyiz edilmiştir.