muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/479, Karar No: 2013/532, Tarih: 26.11.2013

1412 sayılı CMUK'nun 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan “Temyiz talebinin kabule şayan olmamasından dolayı hükmü veren mahkemece reddi” başlıklı 315. maddesinde; “Temyiz isteği kanuni sürenin geçmesinden sonra yapılmış veya temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmişse veya temyiz edenin buna hakkı yoksa, hükmü temyiz olunan mahkeme bir karar ile temyiz dilekçesini reddeder.

Temyiz eden taraf ret kararının kendisine tebliğinden itibaren bir hafta içinde Yargıtaydan bu hususta bir karar verilmesini taleb edebilir. Bu takdirde dosya Yargıtaya gönderilir. Şu kadar ki, bu sebepten dolayı hükmün infazı tehir olunmaz”,

“Yargıtayca temyiz isteğinin reddi” başlıklı 317. maddesinde de; “Yargıtay, süresi içinde temyiz dilekçesinin verilmediğini veya beyanının yapıldığını, hükmün temyiz edilemez olduğunu, temyiz edenin buna hakkı olmadığını görürse, temyiz isteğini reddeder, görmezse incelemesini yapar” düzenlemelerine yer verilmiştir.

1412 sayılı CMUK’nun 315. maddesinde, temyiz talebinin kabule değer olup olmadığı ön incelemesinin ilk derece mahkemesince yapılması öngörüldüğü halde, 317. madde ile aynı incelemenin Yargıtay'ca da yapılması hüküm altına alınmıştır.

Buna göre temyiz başvurusunda bulunulması halinde hükmü veren mahkemece öncelikle temyiz başvurusunun kabul edilebilir olup olmadığı araştırılacak, bu bağlamda da temyiz talebinin süresinde yapılıp yapılmadığı, kararın temyiz edilebilir nitelikte olup olmadığı ve başvuruda bulunanın hükmü temyiz etmeye hak ve yetkisinin bulunup bulunmadığı incelenecektir.

Mahkemece temyiz isteğinin kabul edilebilir bulunması halinde herhangi bir karar verilmeden aynı kanunun 316. maddesi uyarınca tebligat işlemleri tamamlandıktan sonra dosya temyiz incelemesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilecektir. Buna karşılık, temyiz başvurusu kanuni süre geçtikten sonra yapılmışsa ya da karar temyiz edilebilir nitelikte değilse veya başvuruda bulunanın temyiz etme hakkı bulunmuyor ise temyiz talebi ilk derece mahkemesince CMUK'nun 315. maddesi uyarınca reddedilecektir. Başvuru sahibi de ret kararına karşı tebliğden itibaren bir hafta içinde temyiz kanun yolu başvurusunda bulunabilecek ve bu durumda da dosya Yargıtaya gönderilecektir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tebliğnamesi ile daireye gönderilen dosyanın esasına girilmeden önce, Yargıtay ilgili Dairesince de öncelikle temyiz başvurusunun kabul edilebilir olup olmadığı araştırılacak, bu bağlamda da temyiz talebinin süresinde yapılıp yapılmadığı, kararın temyiz edilebilir nitelikte olup olmadığı, başvuruda bulunanın hükmü temyiz etmeye hak ve yetkisinin bulunup bulunmadığı incelenecektir. Temyiz başvurusunun kanuni süre geçtikten sonra yapılması ya da kararın temyiz edilebilir nitelikte bulunmaması veya başvuruda bulunanın temyiz etme hak ve yetkisinin olmaması halinde ise ilgili Dairece temyiz talebi 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddedilecek, temyiz talebinin reddi nedenlerinin bulunmaması durumunda da esas yönünden temyiz incelemesi yapılacaktır.

Dosyanın, hükmü temyiz olunan mahkemece verilen temyiz isteminin reddi kararına karşı yapılan başvuru üzerine yollanması halinde de Yargıtay tarafından; ret kararı usul ve kanuna uygun bulunursa temyizin reddi kararının onanmasına karar verilip dosya mahkemesine geri gönderilecek, ret kararının usul ve kanuna aykırı olduğu tespit edilirse, bu karar kaldırılıp hüküm esastan incelenecektir. Diğer bir anlatımla, temyiz başvurusunun kabul edilebilirliği belirlendikten sonra Yargıtayca yapılacak inceleme ilk derece mahkemesince verilen hükmün esasına yönelik olacaktır. Dolayısıyla, hükmedilen sonuç adli para cezasının miktarı itibarıyla kesin nitelikte bulunan yerel mahkeme hükmüne karşı suç vasfına yönelik olarak yapılan temyiz talebinin Yargıtay ilgili Dairesince kabul edilerek, hükmün temyizen incelenebilir olduğunun belirlenmesinden sonra, hükmün esası incelenerek bir karar verilecek, temyizen incelenebilir olduğu kabul edildikten sonra artık hükmün kesin nitelikte olduğu gerekçesiyle temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilemeyecektir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Hükmolunan adli para cezası miktarı itibarıyla kesin nitelikte olan ve temyiz yeteneği bulunmayan yerel mahkeme hükmü, şikâyetçi vekilinin suç niteliğine yönelik açık temyiz talebi nedeniyle temyiz edilebilirlik niteliği kazanmıştır. Bu nedenle Özel Dairece hükmün temyizen incelenebilir olduğu vurgulandıktan sonra, temyizin reddine dair ek kararın kaldırılmasına ve şikâyetçi vekilinin kamu davasına katılma hak ve yetkisi bulunduğu kabul edilerek katılma talebinin reddine dair kararın kaldırılıp davaya katılmasına karar verilmesi yerinde bir uygulamadır. Ancak hükmün temyizen incelenmesine geçildikten sonra usul ve kanuna uygun bulunması halinde onanması, hukuka aykırılık belirlenmesi halinde bozulması ya da 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinde yazılı şartların bulunması durumunda ise düzeltilerek onanması, başka bir anlatımla esasa ilişkin bir karar verilmesi gerekirken, sanığa atılı eylemin dolandırıcılık suçunu oluşturmayıp, resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçunu oluşturduğu belirtilerek, hükmün kesin nitelikte olduğu gerekçesiyle temyiz talebinin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır. Nitekim Ceza Genel Kurulu’nun 24.09.2013 gün ve 1513-386; 1455-387 ile 01.10.2013 gün ve 1403-399 sayılı kararlarında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu itibarla, itirazın kabulüne, Özel Dairenin temyiz isteğinin reddine ilişkin kararının kaldırılmasına ve hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 25.03.2013 gün ve 21421-5325 sayılı temyiz isteğinin reddi kararının KALDIRILMASINA,

3- Hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.11.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4863, Karar No: 2012/37525, Tarih: 22.05.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/4863 E.  ,  2012/37525 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ın 5237 sayılı Kanun'un 228/1.maddesi gereğince 2'şer ay hapis ve 40'ar yeni Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmalarına dair Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.12.2005 tarihli ve 2003/140 esas, 2005/1066 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 03.11.2011 gün ve 2011/14010/56893 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.01.2012 gün ve 2011/379500 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre;

1-Sanıkların kumar oynatmak şeklinde belirlenen eylemleri sebebiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 228/1.maddesi gereğince ayrı ayrı cezalandırılmalarına karar verilmiş ise de, suç tarihinin 03.12.2002 olması karşısında, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ve 5237 sayılı Kanun'un ilgili hükümlerinin bir bütün olarak olaya uygulanması suretiyle lehe olan kanunun belirlenmesi gerektiği, somut olayda 765 sayılı Kanun hükümlerinin sanıklar lehine olduğu, bu nedenle anılan Kanun hükümleri uyarınca hafif hapis ve hafif para cezasına hükmedilmesi gerektiği, ancak 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 7.maddesinin başlığı 53449 sayılı Kanun'la "Hafif hapis ve hafif para cezalarının idari para cezasına dönüştürülmesi" olarak değiştirilerek aynı maddesinin I.fıkrasında "Kanunlarda hafif hapis ve hafif para cezası olarak öngörülen yaptırımlar idari para cezasına dönüştürülmüştür." düzenlemesine yer verildiği anlatılmakla, mahkemesince sanıkların lehine olarak tespit edilmesi gereken hafif hapis ve hafif para cezasının, 5252 sayılı Kanun'un 7.maddesi I.fıkrası uyarınca idari para cezasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Suç tarihi ile karar tarihi arasında 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102/5 ve 104.maddeleri uyarınca dava zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilmeksizin mahkumiyete karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

2-Suç tarihi ile karar tarihi arasında 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102/5 ve 104.maddeleri uyarınca dava zamanaşımı süresinin dolduğu gözetilmeksizin mahkumiyete karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanıklar hakkında kumar oynatmak suçundan lehe olan 765 sayılı TCK'nun 567/1.maddesi uyarınca hafif hapis ve hafif para cezası tayin edilerek, hafif hapis cezası 647 sayılı Kanunun 4.maddesi uyarınca paraya çevrilip, para cezaları 765 sayılı TCK'nun 72.maddesi uyarınca içtima ettirildikten sonra, bulunan sonuç cezanın nev'inin idari para cezasına çevrilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulduğu ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 7 ve 5252 sayılı kanunun 9.maddesi gözetilerek, sanıklara atılı 765 sayılı TCK'nun 567/1.maddesinde düzenlenen kumar oynatmak suçunun gerektirdiği cezanın miktar ve nev'i itibariyle tabi olduğu 765 sayılı TCK'nun 102/5 ve 104/2.maddelerine göre hesaplanan üç yıllık zamanaşımının suç ve hüküm tarihi arasında gerçekleştiğinden dolayı kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce bu nedenle yerinde görüldüğünden Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 30.12.2005 gün ve 2003/140 esas 2005/1066 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309.maddesi uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4.fıkrasının (d) bendine göre karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkkında açılan kamu davasının gerçekleşen dava zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2.maddeleri ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8.maddesi gereğince DÜŞMESİNE, cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/27936, Karar No: 2023/201, Tarih: 16.01.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/27936 E.  ,  2023/201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz talebi, tüm dosya kapsamına göre sanığın üst araması yapılmak istendiği sırada bıçağını arka cebine koyduğu ve bıçağı almak üzere hamle yapan mağdur polis memurunun elini sıkıştırarak yaraladığı bu suretle üzerine atılı görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediği sabit olmasına karşın beraat kararı verilmesine, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Polis memuru olan mağdurun, üst aramasını yaptığı sırada sanık ...'in 6136 sayılı Kanun kapsamında olmayan arka cebinde taşıdığı bıçağı çektiği ve mağdurun bıçağı almasına engel olmak için direnirken bıçağın mağdurun elini keserek BTM ile giderilecek şekilde yaralanmasına sebep olduğu iddiasıyla açılan davada, Yerel Mahkemece mağdur beyanıyla oluşan şüphe dışında, sanığın atılı suçu işlediği hususunda cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilememesi ve oluşan şüpheden sanığın yararlanacağına ilişkin evrensel ceza hukuku ilkesi de değerlendirilerek sanığın beraatine karar verilmiştir

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, polis memuru olan mağdur ...'ın, sanığın içerisinde bulunduğu aracı kontrol amaçlı durduğu ve kimlik göstermelerini istediği, sanık ...'in de içinde bulunduğu şahısların kimlik göstermek istemedikleri araçtan indikleri ve sanığın üst aramasının yapıldığı sırada cebinde bulunan bıçağı arka cebine koyduğunu gören mağdurun, bıçağı almak için hamle yaptığı sırada sanığın mağdurun elini tutarak bıçağı almasına engel olduğu ve sonucunda mağdurun elinden yaralandığı somut olayda, soruşturma aşamasında beyanlarına başvurulan mağdur ... ve tanık polis memurlarının sanığın pasif olarak direndiğini ve eliyle polis memurunun elini sıkıştırması nedeniyle polis memurunun yaralandığını söylemeleri tanık ...'in de kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde sanığın aktif direnmesine şahit olmadığını ve bıçağı kullandığını görmediğini söylemesi karşısında, sanığın görevi yaptırmamak için direnme kastıyla hareket ettiğine dair delil olmadığı ve suçun unsurlarının oluşmadığına ilişkin, Yerel Mahkemenin takdir ve gerekçesinde isabetsizlik görülmemiştir. Bu sebeple O yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararında O yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden O yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.01.2023. tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4296, Karar No: 2014/11145, Tarih: 26.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4296 E.  ,  2014/11145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/12/2013

NUMARASI : 2011/243-2013/947

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, 18/04/2007 tarihli iş kazasında yaralanarak %41 oranında sürekli iş göremezliğe maruz kalan davacının 10.208 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsili itemi ve davacının kaza sonrası sürekli protez takmak zorunda olması nedeni ile hesaplanan 220.800 TL yaşam boyu protez bedelinden, 200.512 Tlsinin ıslah tarihinden itibaren, geriye kalan 20.288 TL'sinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı işverenden tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar vermiştir.

Davacının iş kazası sonucu %41 oranında sürekli iş göremezliğe uğradığı, olayda davacının % 20, davalı işverenin % 80 oranında kusurlu olduğu, davacının sol bacağının diz kapağının altından ampute olduğu belirlenmiş, 13/01/2011 tarihli fatura içeriğine göre davacının 16.038 TL ödeyerek sol bacak protezi satın aldığı, proteze ilişkin şaft, soket ve parça değişimi ile silikon liner masraflarına ilişkin de faturaların dosya içerisinde yer aldığı; yine SGK tarafından sunulan 01/08/2011 tarihli cevabi yazıda, davacı işçiye iş kazası sonrasında Kurumca protez ödemesi yapılmadığının bildirildiği görülmüştür. Davacı işçinin protez masrafı hususunda yasal düzenlemeler gereği öncelikle Sosyal Güvenlik Kurumu'na başvurması gerektiği; Kurum tarafından karşılanmayan masraflar yönünden davalı işverene karşı talepte bulunabileceği dikkate alınmaksızın; üç kişilik bilirkişi heyeti tarafından düzenlenen 26/06/2013 tarihli rapora göre, davalı işveren aleyhine; serbest piyasada belirlenen tavan fiyat esas alınarak, davacı işçinin bakiye ömrü boyunca yapacağı protez masrafına hükmedildiği anlaşılmıştır.

5510 sayılı Yasa'nın 63/f maddesinde "...., ortez, protez, tıbbî araç ve gereç, kişi kullanımına mahsus tıbbî cihaz, tıbbî sarf, iyileştirici nitelikteki tıbbî sarf malzemelerinin sağlanması, takılması, garanti süresi sonrası bakımı, onarılması ve yenilenmesi" hizmetlerinin Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetleri kapsamında olduğu açıklanmıştır.

5510 sayılı Yasa'nın 63/f maddesinde "...., ortez, protez, tıbbî araç ve gereç, kişi kullanımına mahsus tıbbî cihaz, tıbbî sarf, iyileştirici nitelikteki tıbbî sarf malzemelerinin sağlanması, takılması, garanti süresi sonrası bakımı, onarılması ve yenilenmesi" hizmetlerinin Kurumca finansmanı sağlanacak sağlık hizmetleri kapsamında olduğu açıklanmıştır.

Gerçekten de 5510 sayılı yasa iş kazasına uğrayan sigortalıya Kurumca işe el konuncaya kadar sağlık durumunun gerektirdiği sağlık yardımlarını yapma dışında işverene bir yükümlülük getirmemiştir. Aksine iş kazasının oluşumundan itibaren her türlü sağlık yardımlarından Kurumun sorumlu olduğunu kabul etmiştir. Sözü edilen

Yasa'da, iş kazası ve meslek hastalığı sigorta kolunun getiriliş amaç ve nedeni, sigortalıların belirtilen türde bir zararla karşılaşmaları halinde onları doğrudan koruma altına alma ve kendilerine yardım yapacak kuruluşu belirlemektir. Şu duruma göre, bir iş kazası nedeniyle, sigortalının başvuracağı merci; kendisini bu yönde güvenceye alan Kurum ve onun sağlık kuruluşlarıdır. İşveren, bu tür zararlandırıcı olayların meydana gelmesi durumlarında, artık sigortalısına karşı muhatap olmaktan çıkar, Kurum doğrudan devreye girer. Esasen, işveren de belirtilen sigorta kolu nedeniyle Yasa'nın belirlediği oranda prim ödemek ve ayrıca koşulları varsa Kurumun yaptığı harcamaları Kuruma geri vermekle sorumlu tutulmuştur. Bu nedenle, gerek sigortalı gerekse işveren, iş kazası ve meslek hastalığı sigorta kolundan birbirlerine karşı değil, doğrudan Kuruma karşı sorumludurlar.

Davacı kazalı işçinin bakiye ömrü boyunca yapacağı protez masrafına yönelik tazminat davasında; husumetin doğrudan Sosyal Güvenlik Kurumuna yönetilmesi gerekirken, davalı işverene yöneltilmesi yasa ve usule aykırı olup, bozma nedenidir.

Yapılacak iş; protez masraflarına ilişkin talep yönünden açılan davanın husumet nedeniyle reddine karar verilmesinden ibarettir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16630, Karar No: 2024/2432, Tarih: 06.03.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/16630 E.  ,  2024/2432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/1698 E., 2022/694 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜMLER : Beraat, kaçak eşyanın müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteği, sanıklar hakkında verilen beraat kararının usul ve kanuna aykırı olması nedeniyle bozulması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tutanağına göre, 25.06.2013 tarihinde ikamette ve darabalı garajda yüklü miktarda kaçak sigara olduğuna dair edinilen bilgi üzerine, sanık ...'ya ait olan, ancak sanık ... tarafından kiralanan ikamette ve darabalı garajda gecikmesinde sakınca olan hal kapsamında alınan arama kararına istinaden yapılan aramada, ikamette herhangi bir suç unsuruna rastlanılmadığı, ancak ikametten garaja açılan kapıdan girildiğinde beyaz kutular içinde toplam 914 karton kaçak sigara ele

geçirildiği olayda, sanık ... ile sanık ... arasındaki tape kayıtları nedeniyle haklarında kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

Sanıklar savunmalarında, üzerlerine atılı olan suçlamayı kabul etmediklerini beyan etmişlerdir.

Edinilen istihbari bilgi üzerine sanık ...'ya ait olan, ancak sanık ... tarafından kiralanan ikamette ve darabalı garajda gecikmesinde sakınca olan hal kapsamında alınan arama kararına istinaden yapılan aramada, ikamette herhangi bir suç unsuruna rastlanılmadığı, ancak ikametten garaja açılan kapıdan girildiğinde beyaz kutular içinde toplam 914 karton kaçak sigara ele geçirilen olayda, dosyada usulüne uygun olarak verilmiş arama kararı olduğu halde sanıklar hakkında mahkûmiyet hükmü kurulması yerine beraat kararı verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan ... İdaresi vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA, 06.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8028, Karar No: 2012/14134, Tarih: 11.07.2012

**6. Ceza Dairesi         2012/8028 E.  ,  2012/14134 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılan kurum vekilinin oturumlarda hazır bulunmadığı, sadece katılma istemini içeren dilekçeyi mahkemeye verdiği gerekçesiyle, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu vekalet ücretine yerine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanı ve katılan PTT Genel Müdürlüğü vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “200 TL dilekçe yazım ücretinin sanıktan alınarak katılana verilmesine” ilişkin bölümün çıkartılmasına ve ‘2.200 TL maktu vekalet ücretinin sanıktan tahsili ile katılana verilmesine” cümlesinin eklenerek, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.