muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/27610, Karar No: 2020/1122, Tarih: 23.01.2020

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartlan oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanunun 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1 -ğ. maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir; aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur, böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykın olacaktır. Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır

. Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2. maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir.6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, 1. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmî dava için söz konusudur.İş Hukukundan kaynaklanan davalarda sıkça karşılaşıldığı üzere, taraflar arasında çalışma süresi ve ücret miktarı yönlerinden uyuşmazlık bulunması, alacağı belirsiz hale getirmez. Keza, işçi çalışma süresini ve ücretini belirleyebilmektedir. İşçinin ne zamandan beri çalıştığını veya ücretinin ne kadar olduğunu bilmemesi hayatın olağan akışına da aykırıdır. İşçinin kendisinin bilmediği çalışma süresini, tanıkların bildiğini veya bilirkişinin bileceğini farzetmek ispat kurallarına da aykırıdır. Keza tarafın yeterli şekilde somutlaştırıp kendisinin bilgisinde dahi olmadığını belirttiği bir hususun Mahkemece bilinmesini beklemek de mümkün değildir.İşverenin maddi hukuktan doğan yükümlülüklerini (belge ve bordro düzenleme gibi) yerine getirmemesi, tuttuğu belgelerin gerçeği yansıtmaması, davadan önce işçinin alacaklarını inkar etmesi ya da ikrar etmekle beraber yerine getirmemesi davacıya kural olarak belirsiz alacak davası açma imkanım vermez. İşçi bu durumlarda dahi, alacağının miktarını veya değerini belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açamaz (Simil, s. 412).Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde, davanın belirsiz alacak davası türünde açıldığı belirtilmiştir. Mahkemece de dava belirsiz alacak davası olarak sonuçlandırılmıştır. Bu halde, yukarıdaki paragraflarda yapılan açıklamalar ışığında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak, dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının değerlendirilmesi gereklidir.Fazla çalışma alacağına yönelik talep bakımından, alacak iddiasının tanık anlatımlarına dayanması sebebiyle, kabul ihtimalinde takdir edilecek uygun oranda indirim yapılması gerekliliği söz konusu olduğundan ve hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, söz konusu alacak belirsizdir. Yıllık ücretli izin alacağında; davacı, kendisine en son ödenen aylık ücret miktarını, çalışma süresini, hak kazandığı izin süresini, çalışma süresi boyunca varsa kullanmadığı veya karşılığı ödenmeyen izin sürelerini belirleyebilecek durumdadır. Bu halde, dava konusu yıllık ücretli izin alacağının gerçekte belirlenebilir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği açıktır.

Kıdem ve ihbar tazminatı alacağı bakımından ise; dava dilekçesinde, giydirilmiş ücrete eklenmesi gereken ayni herhangi bir menfaatten bahsedilmemiştir. Davacının ücreti ve giydirilmiş ücreti bordrolara göre belirlenmiştir. Bu itibarla, davacının giydirilmiş ücretinin tam ve kesin olarak belirlenmesine engel bir durum yoktur. Şu halde; somut uyuşmazlıkta davacı hizmet süresini, ücretini, giydirilmiş ücretini dava açarken belirleyebilecek durumda olduğundan dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı alacakları belirsiz alacak davasına konu olamaz. Anılan sebeplerle, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin alacağına yönelik talepler belirsiz alacak davasının konusunu oluşturamayacağından, söz konusu talepler yönünden davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.Somut uyuşmazlıkta; Mahkemece, davaya konu işyerinin ... İl Özel İdaresine ait olduğu, işyerindeki çalışma şartları ve çalışma sürelerinin, asıl işveren olan, ... İl Özel İdaresi tarafından belirlendiği, davalı işyeri kamu kurumu işyeri olduğundan fazla çalışmanın soyut tanık beyanları ile değil, kayıtlarla ispat edilmesi gerektiği ancak bu şekilde bir kayıt olmadığı gerekçesiyle fazla çalışma ücreti alacağı talebinin reddine karar verilmiştir. Ne var ki; varılan sonuç dosya içeriği ile örtüşmemektedir.Dosya içerisinde bulunan puantaj kayıtlarının imzasız olduğu görülmektedir. Tanık beyanları irdelendiğinde, davacı tanıklarının işverene karşı açmış olduğu aynı mahiyette davalarının bulunduğu ancak dava dosyalarında fazla çalışma taleplerinin hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır. (Dairemizin 2015/22877 esas ve 2017/28490 karar sayılı; 2015/22625 esas ve 2017/27945 karar sayılı ve 2016/22022 esas ve 2019/20432 karar sayılı ilamları). Eldeki dava dosyasında dinlenilen davalı tanık anlatımından da davacının yaz aylarında fazla çalışma yaptığı sonucuna varılmaktadır. Öte yandan, ... 2. İş Mahkemesi’nin 2014/187 Esas sayılı davacı tanığının dosyasında davacının tanık olarak dinlendiği ve “...mesaimiz sabah 08.00 - 17.00 arası iken yaz döneminde yani Mart sonu Eylül sonu arası ise 08.00-19.30 - 20.00 arasıydı, protokol v.s. geldiğinde haftada 2 yada 3 defa daha geç saatlerde çıkardık, protokolün gidişine göre gece 23.00 - 24.00 e kadar kaldığımız olurdu, ...haftada 1 gün iznimiz vardı, personel durumuna göre tatil günü değişirdi, ...” şeklinde beyanda bulunduğu görülmektedir.

Taraf tanık anlatımları, tanıkların dosyalarındaki fazla çalışma kabulü, davacının tanık olarak verdiği beyanı ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında; davacının 6 gün çalışıp 1 gün dinlendiği, davacının kışın 08.00-17.00 saatleri arasında 1 saat ara dinlenme ile haftada 3 saat; yazın ise 08.00-20.00 saatleri arasında 1.5 saat ara dinlenme ile haftada 18 saat fazla çalışma yaptığı sonucuna varılmaktadır.Mahkemece açıklanan kabule göre hesaplama yaptırılmalı, ücret bordrolarında tahakkuk bulunup bulunmadığı ve tüm dosya kapsamı dikkate alınarak, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi nedeniyle yapılan hesaplamadan hakkın özünü etkilemeyecek oranda bir indirim yapılması gerektiği de gözetilerek sonucuna göre fazla çalışma ücreti alacağı hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alman temyiz harcının isteği halinde davacıya iadesine, 23.01.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12536, Karar No: 2023/10116, Tarih: 18.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/12536 E.  ,  2023/10116 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/963 E., 2017/2160 K.

SUÇ : Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Isparta Cumhuriyet Başsavcılığının 14.04.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan dava açılmıştır.

2. Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.12.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan beraat kararı verilmiştir.

3. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 27.12.2017 tarihli ve 2017/963 Esas, 2017/2160 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan ve Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkemesi beraat kararı kaldırılarak sanık hakkında başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçundan mahkumiyet kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi, bahse konu işlem nedeniyle zararın giderilmiş olduğu dikkate alınmadan etkin pişmanlık indirim hükümleri uygulanmadığına, iddianamede belirtilmeyen eylemlerden dolayı sanığa ceza verildiği ve ek savunma alınmadığına, katılan rıza ve onayı ile işlem yapılması karşısında suçun unsurlarının oluşmadığına, katılan hesap hareketleri incelenmeyerek eksik inceleme yapıldığına, taraflar arasında ticari ve hukuki ihtilaf mevcut olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, olay günü mağduru arayan şahsın daha önce kullanmış olduğu kredi nedeniyle kendisinden alınan masrafların iadesi konusunda yardımcı olacaklarını söyleyerek kredi kart numaralarını istemesi üzerine kart bilgilerini karşı tarafla paylaşan katılan iki ayrı kredi kartından ayrı ayrı 1.105,00 TL çekildiği, katılanı arayan firma sahibi sanığın böylece başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği iddiasına ilişkindir.

2. 31.01.2015 tarihli Cep Telefonu İnceleme ve Mesaj Tespit Tutanağında, 0532 ... .. .. nolu telefon numarası tarafından 31.01.2015 tarihinde katılanın arandığı, katılana ait kredi kartlarından yapılan işlemlere ilişkin cep telefonuna gelen mesajlar tespit edilmiştir.

3. ... T.A.Ş. 18.12.2015 tarihli yazı ekinde katılan ...'a ait kredi kartının 28.01.2015, 29.12.2014, 28.11.2014, 28.05.2014 tarihlerine ait hesap ekstreleri gönderilmiştir.

2. 31.01.2015 tarihli Cep Telefonu İnceleme ve Mesaj Tespit Tutanağında, 0532 ... .. .. nolu telefon numarası tarafından 31.01.2015 tarihinde katılanın arandığı, katılana ait kredi kartlarından yapılan işlemlere ilişkin cep telefonuna gelen mesajlar tespit edilmiştir.

3. ... T.A.Ş. 18.12.2015 tarihli yazı ekinde katılan ...'a ait kredi kartının 28.01.2015, 29.12.2014, 28.11.2014, 28.05.2014 tarihlerine ait hesap ekstreleri gönderilmiştir.

4. HSBC Bank A.Ş. 25.12.2015 tarihli yazı ekinde katılan ...'e ait kredi kartı hesap ekstresi dosyaya sunulmuştur.

5. Turkcell İletişim Hizmetleri A.Ş. 05.03.2015 tarihli yazı cevabında, şikayetçiyi arayan 0 532 ... .. .. numaralı telefonun ... ünvanlı firmaya ait müşteri hizmetleri numarası olduğu tespit edilmiştir.

6. Sanık tarafından soruşturma aşamasında çağrı merkezi kayıtlarına ilişkin ses dökümleri, kargo teslimine ilişkin işlem tablosu, 31.01.2015 tarihli Bilgi ve Yönetim ve Danışmanlık tarafından katılan adına düzenlenen danışmanlık hizmet bedeli açıklamasıyla 1.105,00 TL tutarlı fatura sureti dosyaya ibraz edilmiştir.

7. HSBC Bank A.Ş. 21.11.2017 tarihli yazı cevabında, katılana ait kart ile 31.01.2015 tarihinde 3D ile yapılan herhangi bir işleme rastlanmadığı bildirilmiş, kredi kart ekstresi yazı ekinde gönderilmiştir.

8. ... T.A.Ş. 07.11.2017 tarihli yazı cevabında, katılan kredi kartından 31.01.2015 tarihinde yapılan 1.105,90 TL tutarlı işlemin 3D secure şifresi ile yapıldığı bildirilmiş, yazı ekinde kart ekstresi gönderilmiştir.

9. ... T.A.Ş. 07.11.2017 tarihli yazı cevabında, bahse konu işleme ilişkin katılan itirazının olumsuz sonuçlandığı, ilgili kart harcama ile ilgili herhangi bir iade olmadığı bildirilmiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Bahse konu olaya ilişkin çağrı merkezi görüşme kayıtlarının incelenmesinde, katılanın kredi kartlarının kart aidatlarının alınmasına dair görüşmeler yapıldığı, katılanın rızası ile kredi kartında çekim yapıldığı, yine aynı şekilde şifrenin katılan tarafından doğrulandığı, bu anlamda rızanın ifsad edilmesinde söz edilemeyeceği, nitekim sanık tarafından alınan ücrete karşılık düzenlenen faturanın da sunulmuş olması dikkate alındığında, sanığın eyleminin suç olarak nitelendirilemeyeceğinden beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bahse konu masraf iadelerinin alınması için ilgili kurumlara verilmek üzere şahsen veya vekaleten başvurunun mümkün olmasına rağmen sanki katılan adına bu işlemleri vekaletsiz yürütebildikleri izlenimi vermesi katılana posta yolu ile tüm kaymakamlıklardan kolayca temin edilebilen Tüketici Hakem Heyetine ve bankalara başvuru dilekçesi gönderilmesinin basit bir işlem olup, karşılığında yüksek ücret alınması, yapılan sözde işlemler karşılığı 1.105,90 TL çekim yapılırken katılanın cep telefonuna gelen mesajın banka tarafından gönderilmiş olmasına rağmen katılanı yanıltarak kendileri tarafından banka ile bağlantıları çerçevesinde gönderildiği izlenimi vermeleri gibi hileli davranışlar ile katılanın iradesi fesada uğratılarak elde edilen kredi kartı bilgileri ve katılanın kredi kartına tanımlı cep telefonuna gelen 3D güvenlik şifresini kullanarak ... kredi kartından 1.105,90 TL çekilmesi şeklindeki olayda sanığın kastının katılana ait kart ve güvenlik şifre bilgilerinin elde etmeye yönelik olması nedeniyle eylemin nitelikli dolandırıcılık suçunu değil 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 245 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu oluşturduğundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Olay ve olgularda belirtilen hususlar dikkate alındığında katılanı arayarak kredi çekilirken kendisinden alınan masrafların iadesi konusunda yardımcı olacaklarından bahisle kart bilgisi ve telefona gönderilen 3D güvenlik şifresini talep eden şahısla bilgileri paylaşması üzerine katılan kredi kartından bilgi ve rızası dışında para çekildiği, sanığın böylece başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama suçunu işlediği anlaşılmakla yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, katılan zararının giderilmediğien dair banka cevap yazısı ve katılan beyanı karşısında sanık tarafından zararın giderildiğine dair herhangi bir bilgi ve belge sunulmaması karşısında sanık müdafiinin etkin pişmanlık indirim hükümleri uygulanmadığına dair, 07.12.2017 tarihli duruşmada savunması alınan sanığa 5237 sayılı Kanun'un 245 inci maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen suç yönünden ek savunma hakkı tanınmasına rağmen ek savunma verilmeden mahkumiyet verildiğine dair, katılan iradesi fesada uğratılarak kart bilgileri ve telefona gelen şifreyi karşı tarafla paylaşması karşısında katılan rıza ve onayından bahsedilmeyeceği gibi aradaki ilişkinin hukuki ihtilaf olarak nitelendirilmesinin mümkün olamayacağı, katılana ait kredi kart ekstreleri ilgili bankadan istenerek katılan iddiasının doğrulanması karşısında sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 27.12.2017 tarihli ve 2017/963 Esas, 2017/2160 sayılı Kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Isparta 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.12.2023 tarihinde karar verildi.