muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/62, Karar No: 2021/113, Tarih: 16.03.2021

Mahkemede; olay günü yanına gelen sanık ...’nin bali kullandığından dolayı kafasının güzel olduğunu, sanık ...’nin samimi arkadaşı olduğunu ve bali kullandığı zaman kendisine zararı olmadığını, bisiklete üç kişi binmediklerini,

Sanık ... Cumhuriyet Başsavcılığında; Gazi Ortaokulunda okuduğunu, mağduru okuldan tanıdığını, ikisinin de 8. sınıfa gittiklerini, olay günü okul kıyafetleriyle evden çıktığını ve eve gidip üzerini değiştirmesi gerektiğini, mağdurdan elektrikli bisikletini ödünç olarak istediğini, mağdurun da “Seni ben götüreyim.” dediğini, mağdurun kavgalı olduğu ... isimli bir çocukla İhsan Erturgut Okulunun önünde bulaşacak olduğunu, mağdurun kullandığı elektrikli bisiklet ile İhsan Erturgut Okulunun oraya gittiklerini, ... isimli çocuğun geldiğini, burada konuşarak barıştıklarını, kendisinin orada mağduru koruduğunu, mağdur ile birlikte gitmemiş olması hâlinde ...’ın mağduru döveceğini, mağdurun İhsan Erturgut Okulunun orada elektrikli bisikletini kendisine verdiğini, kendisinin de eve gidip üzerini değiştirdiğini, tekrar bisiklete binip, sanık ...'ı da yanına alarak mağdurun yanına gittiğini, sonra üçünün birlikte motora binerek Turgutlu Lisesinin yakınlarındaki "Cyber Warrior" isimli internet cafenin oraya gittiklerini, burada elektrikli bisikleti mağdura iade ettiğini, elektrikli bisikleti alırken mağdurun aklına yanlış bir şey gelmemesi için cep telefonunu ona rehin olarak bıraktığını, mağdurun cep telefonunu geri verdiğini, kendisinin de bisikleti iade ettiğini, mağdurun sanık ...'a 1,5 TL; kendisine de 50 kuruş vermediğini, mağdurdan para istemediklerini, herhangi bir şekilde zorlayarak veya korkutarak bisiklet alma ya da para isteme olayı olmadığını, atılı suçlamayı kabul etmediğini, mağdurun, hakkında neden şikâyetçi olduğunu bilmediğini, mağdur ile aralarında husumet bulunmadığını, sanık ...’ın okulu bıraktığını, esrar kullanıp kullanmadığını bilmediğini,

Mahkemede; olayın yaşandığı zamanlarda bali kullandığı için kafasının yerinde olmadığını, birisinden bir şey almışsa kafası yerine geldiği zaman olayı öğrendiğinde aldığı eşyayı gidip sahibine iade ettiğini, mağdurun bisikleti ile ilgili herhangi bir şey ya da mağdurdan para alıp almadığı hususunu hatırlamadığını, olay günü de bali çektiğini, savcılıkta ifade verdiği sırada kafasının yerinde olmadığını, kendisine okunan ifadelerini hatırlamadığını, orada bali kullandığını söylemediğini, olaydan bir gün sonra mağdura parasını iade ettiğini,

Savunmuşlardır.

5237 sayılı TCK'nın "Yağma" başlıklı 148. maddesinde; "Bir başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden ya da malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak, bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişi, altı yıldan on yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır." şeklinde düzenlenmeye yer verilmiştir.

Savunmuşlardır.

5237 sayılı TCK'nın "Yağma" başlıklı 148. maddesinde; "Bir başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden ya da malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak, bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişi, altı yıldan on yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır." şeklinde düzenlenmeye yer verilmiştir.

Madde gerekçesinde; "Madde metninde yağma suçunun temel şekli tanımlanmıştır. Hırsızlık suçunda olduğu gibi, yağma suçunda da, taşınır malın alınmasıyla ilgili olarak zilyedinin rızasının bulunmaması gerekir. Ancak, hırsızlık suçundan farklı olarak, bu suçun oluşabilmesi için, mağdurun rızasının, cebir veya tehdit kullanılarak ortadan kaldırılması gerekir. Yağma suçu açısından tehdidin, kişiyi, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden ya da malvarlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacağından bahisle yapılması gerekir. Yağma suçu, cebir kullanılarak da işlenebilir. Ancak bu cebrin, neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama boyutuna ulaşmaması gerekir.

Yağma suçunun tamamlanabilmesi için, kullanılan cebir veya tehdidin etkisiyle mağdur malı teslim etmeli veya malın alınmasına karşı koymamalıdır. Bu bakımdan, kullanılan cebir veya tehdidin, kişiyi malı teslim etmeye veya alınmasına ses çıkarmamaya yöneltmeye elverişli olması gerekir. Bu nitelikte olmayan bir cebir veya tehdit, sırf mağdurun normalden fazla ürkek olması nedeniyle, malı teslim etmeye veya alınmasına yöneltmişse, yağma suçundan söz edilemez ve fiilin hırsızlık olarak nitelendirilmesi gerekir." açıklamasına yer verilmiştir.

Yağma suçu amaç ve araç hareketlerden oluşan bir suçtur. İlk önce almayı gerçekleştirmek için araç hareketler olan cebir veya tehdit kullanılır, sonrasında bu cebir ve tehdidin etkisiyle malın alınması veya tesliminin sağlanması ile suç tamamlanır.

Yağma, tehdit veya cebir kullanma ile hırsızlık suçlarının bir araya gelmesiyle oluşmuş bileşik bir suç olduğundan, birden çok hukuki değeri korumaktadır. Kendisini oluşturan suçların korudukları hukuki değerler olan kişi özgürlüğü, vücut dokunulmazlığı, zilyetlik ve mülkiyet yağma suçunun da koruduğu hukuksal değerlerdir.

Yağma suçunun oluşabilmesi için, suça konu malın, elinde bulunduran kişiden cebir veya tehdit kullanılmak suretiyle alınması veya mağdurun malı teslime veya alınmasına karşı koymamaya mecbur kılınması gerekir. Cebir ya da tehdit, bir kişiyi malını teslime veya alınmasına karşı koymamaya mecbur kılmak amacıyla yapılmalıdır. Cebir ya da tehdidin belirtilen amaçla ve bu şekilde gerçekleştirilmesi, yağmayı mal varlığına karşı işlenen diğer suçlardan ayırmaktadır.

Yağma suçunun oluşabilmesi için, suça konu malın, elinde bulunduran kişiden cebir veya tehdit kullanılmak suretiyle alınması veya mağdurun malı teslime veya alınmasına karşı koymamaya mecbur kılınması gerekir. Cebir ya da tehdit, bir kişiyi malını teslime veya alınmasına karşı koymamaya mecbur kılmak amacıyla yapılmalıdır. Cebir ya da tehdidin belirtilen amaçla ve bu şekilde gerçekleştirilmesi, yağmayı mal varlığına karşı işlenen diğer suçlardan ayırmaktadır.

Failin mağdura yönelttiği cebir veya tehdidi, kendisi veya başkasına yarar sağlamak amacıyla malı teslime veya alınmasına karşı koymamaya zorlamak amacıyla gerçekleştirmiş olması gerekir. Cebir veya tehdit ile malın alınması veya verilmesi arasında nedensellik bağı bulunmalıdır. Yağma suçunun oluşabilmesi için, baştan beri yağma amacıyla hareket eden failin, eylemin başında veya ortasında cebir veya tehdit kullanmasının bir önemi bulunmamaktadır. Önemli olan cebir veya tehdidi kullanmasıdır.

Yağma suçu, bir kişinin malını cebir veya tehdit kullanarak almak suretiyle işlenmiş sayılacağından, unsurları itibarıyla hem zilyetliğe, hem de kişi hürriyetine yönelik bir suçtur. Ancak kişi hürriyetine yönelen saldırı, mal aleyhine işlenen suçun gerçekleşmesi bakımından bir araç niteliğinde bulunduğundan, bu suç sonuç itibariyle "mal aleyhine" işlenen bir suçtur.

TCK’nın 149. maddesinin suç tarihinde yürürlükte bulunan şekline göre yağma suçunun nitelikli hâlleri arasında birden fazla kişi tarafından birlikte işlenmesi hali de sayılmış olup 6545 sayılı Kanun’un 64. maddesi ile yağma suçunun konut ve iş yerlerinin eklentilerinde işlenmesi hâli de diğer bir nitelikli hâl olarak Kanun maddesine eklenmiştir.

Uyuşmazlık konusu ile ilgili ikinci suç olan hırsızlık, TCK’nın 141. maddesinin 1. fıkrasında da; “Zilyedinin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı, kendisine veya başkasına bir yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alma” olarak tanımlanmıştır.

TCK’nın 141. maddesinin 1. fıkrasında sözü edilen zilyetlik kavramı 4721 sayılı Medeni Kanunumuzun 973. maddesinde; “Bir şey üzerinde fiilî hâkimiyeti bulunan kimse onun zilyedidir.” şeklinde açıklanmış, asli ve fer'i zilyetlik ise aynı Kanun’un 974. maddesinde; “Zilyet, bir sınırlı aynî hak veya bir kişisel hakkın kurulmasını ya da kullanılmasını sağlamak için şeyi başkasına teslim ederse, bunların ikisi de zilyet olur. Bir şeyde malik sıfatıyla zilyet olan aslî zilyet, diğeri fer'î zilyettir” biçiminde tanımlanmıştır.

Hırsızlık suçu ile korunan hukuki yarar mülkiyet hakkı ile birlikte zilyetliktir. Kanun'da "zilyet" kelimesi ile "başkasına ait" olma kelimesi aynı anda kullanılmıştır. Bu şekilde kanun koyucu, iki farklı hukuki duruma aynı anda yer vererek hırsızlık suçunda zilyetlik ile mülkiyeti ayırmış, her ikisini de koruma altına almıştır. Zilyetliğin hukuka uygun ya da aykırı şekilde tesis edilmiş olmasının bir önemi bulunmamaktadır. Bunun sonucu olarak malı çalarak zilyetliği ele geçiren kişinin elinden de malın çalınması hâlinde hırsızlık suçu oluşabilecektir.

Suçun maddi konusu ise başkasına ait taşınır maldır. Bu nedenle malın malikinin bu suçun faili olması mümkün değildir. Suçun mağduru ise malik olabileceği gibi zilyet de olabilir. Çalınan mal, malikin elinden alınmış ise mağdur, malın malikidir. Zilyedin elinden alınmışsa mağdur zilyet, malik ise suçtan zarar görendir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

24.02.2014 tarihinde sabah saatlerinde elektrikli bisikletiyle okula gelen mağdur ... ile karşılaşan sanık ...’nin “Bir işim var, bir yere gideceğim.” diyerek mağdurdan bisikletini istediği, mağdurun bu teklifi kabul etmemesine rağmen sanık ...'nin ısrar ettiği, bunun üzerine mağdurun "Ben götüreyim.” dediği ve sanık ... ile mağdurun birlikte İhsan Erturgut Ortaokuluna gittikleri, sanık ...'nin burada da mağdurdan bisikletini istediği, bisikletini vermek istemeyen mağdura “Ver lan!” diye bağırdığı, mağdurun korktuğu için bisikletini sanık ...'ye verdiği, buradan ayrılan sanık ...’nin daha sonra sanık ... ile birlikte geri döndüğü, sanıkların, mağdurun yanına gelerek para istedikleri, para vermek istemeyen mağdura para vermediği taktirde bisikletini geri vermeyeceklerini söyledikleri, bu durumdan korkan mağdurun cebinde bulunan 1.5 TL’yi sanık ...’a; 50 Kuruşu ise sanık ...’ye verdiği, bunun üzerine sanıkların elektrikli bisikleti mağdura iade ettikleri olayda; kolluk görevlileri tarafından düzenlenen 26.02.2014 tarihli tutanakta; küçük yaştaki öğrencilerin kendilerinden para alan sanık ... hakkında korktukları için şikâyette bulunamadıklarına dair duyum alındığının, sanık ...’ın bu durumu alışkanlık hâline getirdiğinin, bununla ilgili olarak Turgutlu İlçe Emniyet Müdürlüğü Çocuk Büro Amirliğince sanık ... hakkında toplam 15 kez suça sürüklenen çocuk olarak işlem yapıldığının ve bu suçlardan 6 tanesinin zorla para ve cep telefonu alma olayları olduğunun belirtilmesi ve mağdurun; suça konu olaydan bir ay kadar önce sanık ...’nin kendisini boş bir sınıfa sokarak yumruk vurmak suretiyle para istediğini ancak yanında parası olmadığı için para vermediğini, olay günü bisikletini de vermek istememesine rağmen belalı bir tip olarak tanıdığı sanık ...’nin ısrar edip “Ver lan!” diye yüksek sesle konuşması üzerine korktuğundan dolayı verdiğini, bisiklete üç kişi binmek istememesine rağmen sanık ...’nin “Otur lan şuraya!” diyerek kendisini bisikletin arkasına zorla oturttuğunu, daha sonra sanıkların kendisinden para isteyip parayı vermediği taktirde bisikletini geri vermeyeceklerine dair kendisini korkuttuklarını, bu nedenle istemese de sanıklara cebindeki paraları verdiğini beyan etmesi karşısında; sanık ...’nin olayın başından beri mağdura karşı manevi cebir uyguladığının, bisikleti aldıktan sonra da diğer sanık ... ile birlikte hareket ederek çevrede belalı tipler olarak tanınmalarının etkisiyle mağdur üzerinde korku oluşturup, para vermediği taktirde bisikletini geri vermeyeceklerini belirterek mağduru mal varlığı itibarıyla büyük bir zarara uğratacaklarından bahisle tehdit etmek suretiyle 2 TL’sini aldıklarının ve bu hâliyle sanıkların eylemlerinin bir bütün hâlinde nitelikli yağma suçunu oluşturduğunun kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Bu itibarla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan dört Ceza Genel Kurulu Üyesi; itirazın kabul edilmesi gerektiği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 16.03.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/388, Karar No: 2014/20313, Tarih: 20.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/388 E.  ,  2014/20313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18971, Karar No: 2017/7828, Tarih: 20.03.2017

**15. Ceza Dairesi         2014/18971 E.  ,  2017/7828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili ve o yer Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, ... Turizm İnş. San ve Tic. A.Ş. ‘nin yetkili temsilcisi olduğu, bu sıfatla borcuna karşılık katılan şirkete, ailesine ait .... Gazete Basım ve ..... San. Ltd. Şti. isimli firmanın 30/11/2011 keşide tarihli, .... nolu, 20.000 TL bedelli ve 20/12/2011 keşide tarihli, ..... nolu, 20.000 TL bedelli çeklerini yetkisi olmamasına rağmen sahte imzayla keşide ederek verdiği, çek bedellerinin ödenmediği, böylece yetkisi olmadığı halde başka firma adına sahte çek keşide ederek menfaat sağladığından resmi evrakta sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarını işlediği iddia edilen olayda; sanık ve tanık anlatımları ile dosya kapsamına göre, sanığın ..... Basım ve .....Toptan Alkollü İçki ve Meşrubat Dağıtım ve Pazarlama Tic. Ltd Şti.’nin yetkilisi olmamakla birlikte, şirket karar defterinin noter onaylı karar örneği uyarınca çek keşide etme yetkisine sahip olduğu ve davaya konu çekin önceden doğan kira borcuna istinaden verilmiş olduğu anlaşılmakla, yasal unsurları oluşmayan resmi belgede sahtecilik ve nitelikli dolandırıcılık suçlarından sanığın beraatine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin herhangi bir nedene dayanmayan, o yer Cumhuriyet Savcısının resmi evrakta sahtecilik suçu yönünden suçun sübut bulduğu nedenine dayanan temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 20/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12741, Karar No: 2009/15606, Tarih: 26.10.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/12741 E.  ,  2009/15606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dairenin bozma kararında keşif sırasında dinlenen orman ve fen bilirkişi tarafından düzenlenecek raporda orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte bu hartalar üzerinde göstermeleri istenmiş ise de bu husus yerine getirilmemiştir.

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek keşif sırasında uygulandığı bildirilen orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri müşterek imzalı rapor kendilerinden alınarak dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 26/10/2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7530, Karar No: 2013/7572, Tarih: 22.04.2013

**4. Hukuk Dairesi         2012/7530 E.  ,  2013/7572 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 29/09/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 25/10/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız el koymadan kaynaklanan maddi ve manevi zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

492 sayılı Harçlar Yasası’nın 13/j maddesi gereğince genel bütçeye dahil idareler yargı harçlarından müstesnadır. Madde hükmüne aykırı olarak davalı ...’nın karar ve ilam harcı ile sorumlu tutulması ve ıslah harcının da yargılama giderlerine eklenmesi doğru görülmemiştir. Ancak yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını da gerektirmediğinden; kararın, HUMK’nun 438.maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle hüküm bölümünün 2. bendinin çıkartılarak yerine: “Davalı kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına ve peşin yatırılan harcın istek halinde davacıya iadesine” biçimindeki sözcük dizisinin yazılmasına; yargılama gideri ile ilgili 4. paragrafının çıkarılarak yerine “Davacı tarafından yapılan 161,70 TL ilk gider, 12,00 TL tebligat gideri, 29,20 TL müzekkere gideri, ve 100,00 TL bilirkişi ücreti toplamı 302,90 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine,” sözcük dizisinin yazılmasına, davacının tüm, davalının diğer temyiz itirazlarının (1) nolu bentte açıklanan nedenle reddiyle kararın düzeltilmiş bu biçimiyle ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, peşin alınan harcın bundan mahsubuna 22/04/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.