muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/410, Karar No: 2015/33, Tarih: 10.03.2015

Cumhuriyet savcılığında; olay günü zırhlı aracın sürücüsü ve aynı zamanda tahsildar olarak görevli bulunan sanığın dağıtımı yapılacak parayı çantayla teslim aldığını, kendisinin bu aşamaya kadar gerçekleştirilen işlemleri, ne kadar para alındığını, nereye götürüleceğini, takip edilecek güzergâhı bilmediğini, güzergâhın bankamatik makinesinin açılması sırasında merkezden takip edildiğini, alışveriş merkezine gittiklerini, aracın kapısı alışveriş merkezinin içerisinden görülecek şekilde park edilmesi gerekirken, sanığın kendisinin bulunduğu yerden görülecek biçimde park ettiğini, para çantasının kasa kısmına koyulması gerektiğini, sanığın çantayı açıkta bıraktığını, aracı park ettikten sonra sanığın arka kapıyı açıp çantadan paraları alarak kapıyı kapattığını, kapıların otomatik olarak kilitlendiğini, sadece içerideki kilit sistemi ile açılabildiğini, alışveriş merkezindeki bankamatiğe gittiklerini, parayı sayıp yatırdıklarını, ardından büfeden su alarak arabanın yanına döndüklerini, sanığın uzaktan kumanda ile kilidi açtığını, para yatırma işlemi bittikten sonra para sayma makinesi ile anahtarın çantanın içine konulması gerektiğini, sanığın sürgülü kapıyı açarak para sayma makinesi ve anahtarı çantaya koyduğunu, çantanın çalındığını görmemesine imkân bulunmadığını, para sayma makinesini şoför mahallinden uzanıp koltuğun arkasına koyduğu şeklindeki beyanının doğru olmadığını, arabanın yedek anahtarını görmediğini, sanığın sürekli borç aldığını, kredi borcu da olduğunu,

Sorguda; aracın anahtarının servis dışında başka bir yerde çoğaltılmasının mümkün olduğunu, para nakli sırasında üç kişinin bulunacağını, olay günü tahsildarın izne ayrılması nedeniyle sanıkla birlikte gittiğini, para yatırması sırasında şoförün araçta kalması gerektiğini, ancak iki kişi olduklarından zorunlu olarak aracın yanından ayrıldıklarını, yatırılacak miktarın dışındaki paranın araçta bırakıldığını, yükleme yaptıktan sonra başka bir alışveriş merkezine giderek aracı park ettiklerini, parayı almak amacıyla arka kapıyı açtıklarında çantanın yerinde bulunmadığını fark ettiklerini ve polise bilgi verdiklerini,

Duruşmada; olay tarihinde izinli olan güvenlik görevlisinin yerine sanık ile birlikte gittiğini, ilk alışveriş merkezinde sanığın paraları aldığını ve kapıları kilitlediğini, kendisinin sanığa refakat ettiğini, döndüklerinde araçta anormal bir durum görmediklerini, diğer alışveriş merkezine geldiklerinde çantanın bıraktıkları yerde olmadığını görüp polisi aradığını, aracın kendi oturduğu taraftaki kapısının içeriden açılabildiğini, sürgülü kapının ise ancak dışarıdan otomatik bir aletle ya da içeriden açılabildiğini, yolda herhangi bir şüpheli takip sezmediğini ifade etmiş,

Sanık M.. Ş.. kollukta; on yıldır şikâyetçi banka şubesinin para nakil araçlarında şoför olarak çalıştığını, tahsilat da yaptığını, olay günü güvenlik görevlisi ile önce Merkez Bankası'na gidip para aldıklarını, paranın bir bölümünü şubeye bırakıp kalan kısmını bankamatik makinelerine yatırmak üzere çanta içerisinde koltuğun arkasına bıraktığını, belirli bir güzergâhları bulunmadığını, önce bir alışveriş merkezine gittiklerini, diğer araçların park ettiği orta kapıya yakın bir yere park ettiğini, sürgülü kapısını açarak para sayma makinesi ile daha önce ayırmış oldukları parayı aldığını, çantayı koltuğun arkasına bıraktığını, aracın tüm kapılarını anahtarla kilitlediğini, ancak kontrol etmediğini, aldıkları parayı güvenlik görevlisi ile birlikte alışveriş merkezindeki bankamatiğe gittiklerini, işlerinin on dakika sürdüğünü, geri döndüğünde kilidi anahtarla açtığını, araçta bıraktıkları parayı kontrol etmediğini, para sayma makinesini şoför mahallinden uzanıp koltuğun arkasına koyarak bir başka alışveriş merkezine doğru yola çıktıklarını, söz konusu alışveriş merkezine vardıklarında orta kapıya yakın bir yere park ettiklerini, güvenlik görevlisinin aracın kapısını açıp para torbasını almak istediğini, ancak paranın koltuğun arkasında bulunmadığını, bankayı ve polisi aradıklarını, suçlamayı kabul etmediğini,

Cumhuriyet savcılığında; aracın yedek anahtarının bankada bulunduğunu, kendisinin geçici göreve gittiği sırada aracın alındığını, ancak bu durumdan haberi olmadığını, görevden döndükten sonra defalarca para nakli yaptığını, aracın yedek anahtarının servis dışında başka bir yerde çoğaltılmasının mümkün olduğunu, para transferi sırasında takip edilecek güzergâh konusunda belirleme yapılmadığını, güzergâhın ihtiyaca göre tespit edildiğini, olay tarihinde Mersin'e gitme ihtimali bulunduğunu, bu nedenle para yüklemeye real alışveriş merkezinden başladıklarını, şubat ayında aracın anahtarının montunun cebinden astar kısmına düştüğünü, anahtarı bulamayınca şeflerinin bilgisi dâhilinde kasada bulunan anahtarı alıp yedek anahtar yaptırdığını, bu hususta tutanak düzenlenmediğini, bir gün sonra asıl anahtarı bulduğunu ve yedek anahtarı bankada bıraktığını, mayıs ayında geçici göreve gittiğini, yokluğunda yedek anahtarla aracın çalıştırılmak istendiğini, diğer anahtarın araçta kalmış olabileceğini, alışveriş merkezlerinde aracı kapıya yakın bir yerde üçüncü sıraya park ettiğini, kredi kartına yaklaşık 2.000 TL borcu olduğunu, başka bir borcu bulunmadığını,

Duruşmada; olay günü güvenlik görevlisiyle para nakli yapmak üzere yola çıktığını, parayı şoför mahallindeki koltuğun arkasına yerleştirdiğini, güzergâhla ilgili kesin bir kural bulunmadığını, güzergâhın her zaman değişebileceğini, real alışveriş merkezine vardıklarında çantadan daha önce belirlenen parayı aldığını, kapıları kilitleyip, güvenlik görevlisi ile birlikte parayı makinelere yerleştirip geri döndüklerini, arabanın kapılarının kilitli olduğunu, herhangi bir anormallik görmediğini, carrefour alışveriş merkezine gittiklerinde para çantasının yerinde olmadığını fark ettiğini, real alışveriş merkezine giderken şüpheli bir takip sezmediğini, şubat ayında bankadaki şefin bilgisi dâhilinde bir anahtar yaptırdıklarını, anahtarın önceleri bankada bulunduğunu, ancak geçici göreve gidip döndüğünde arabada olduğunu gördüğünü, binerken anahtarın araçta olup olmadığına dikkat etmediğini, olaydan sonra polislere yerini söylediğini, anahtarın söz konusu yerde bulunduğunu, kapılarda zorlama izi olmadığını, şüphelendiği bir kimse bulunmadığını, temizlik için kendisine teslim edildiğinde ve geç kaldığında arabayı eve götürdüğü zamanlar olduğunu, hafta sonu kısa mesafeli olarak tanıdığı şahısları arabaya almış olabileceğini, suçlamayı kabul etmediğini savunmuştur.

Ceza Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında yerel mahkemece sanığın aracın yedek anahtarını yaptırdığını ileri sürdüğü işyeri araştırılarak, anahtardan kaç adet çoğaltıldığı tespit edilip, gerekli görülmesi durumunda anahtarı yaptırdığı dükkânın sahibi dinlendikten, sanığın sevk ve idaresindeki aracın gerek sanığın kontrolünde iken, gerekse geçici görevle başka bir yere gönderildiği dönemde para transferi yanında personel naklinde kullanılıp kullanılmadığı, kullanılmış ise aracın yedek anahtarının içerisinde bulunduğunun diğer çalışanlar ve özellikle sanığın yokluğunda aracı kullanan şoför tarafından bilinip bilinmediği, mesai saatleri dışında aracın sanıkta bırakılıp bırakılmadığı, bırakılmış ise araca banka çalışanları dışında başkasının alınmasının yasak olup olmadığı, bu hususun sanığa ve diğer şoförlere bildirilip bildirilmediği belirlendikten, para çantasının nakil sırasında aracın kasa kısmına değil şoför mahallindeki koltuğun arkasına konulması biçiminde genel bir uygulama olup olmadığı, sanığın daha önce bu şekilde davranıp davranmadığı, olaydan sonra maddi durumunda değişiklik meydana gelip gelmediği, kredi borçlarını ödeyip ödemediği ortaya konulduktan ve aracın üzerinde inceleme yapılarak sanığın ilk alışveriş merkezinde para yatırıp geri geldiğinde, para sayma makinesini araca koyarken, para çantasının bıraktığı yerde bulunmadığını görmemesinin imkân dahilinde olup olmadığı belirlenip sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulduğu ileri sürülmüş, bu hususta yapılan değerlendirme neticesinde, üçüncü müzakerede ve oyçokluğuyla mevcut delillerin hüküm kurmaya elverişli olduğu, suç tarihinden itibaren geçen yaklaşık sekiz senelik süre nazara alındığında, belirtilen konularda yapılacak araştırmaların usul ekonomisine aykırı olacağı ve yargılamanın uzaması dışında bir fayda sağlamayacağı sonucuna ulaşılmış ve uyuşmazlığın esasına geçilmiştir.

5411 sayılı Bankacılık Kanununun 160. maddesinin birinci fıkrası uyarınca; "görevi nedeniyle zilyetliği kendisine devredilmiş olan veya koruma ve gözetimiyle yükümlü olduğu para veya para yerine geçen evrak veya senetleri veya diğer malları kendisinin ya da başkasının zimmetine geçiren banka yönetim kurulu başkan ve üyeleri ile diğer mensupları, altı yıldan oniki yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılacakları gibi bankanın uğradığı zararı tazmine mahkûm edilirler."

Öte yandan, amacı her somut olayda maddi gerçeğe ulaşarak adaleti sağlamak, suç işlediği sabit bulunan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasını önlemek ve bozulan kamu düzenini yeniden kurmak olan ceza muhakemesinin en önemli ve evrensel ilkelerinden birisi de, öğreti ve uygulamada; "suçsuzluk" ya da "masumiyet karinesi" olarak adlandırılan kuralın uzantısı olan ve "in dubio pro reo" olarak da ifade edilen "şüpheden sanık yararlanır" ilkesidir. Bu ilkenin özü, ceza davasında sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi bakımından göz önünde bulundurulması gereken herhangi bir soruna ilişkin şüphenin mutlaka sanık lehine değerlendirilmesidir. Oldukça geniş bir uygulama alanı bulunan bu kural, dava konusu suçun işlenip işlenmediği, işlenmiş ise sanık tarafından işlenip işlenmediği ve gerçekleştirilme şekli konusunda şüphe belirmesi halinde de geçerlidir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasına karar verilebilmesinin temel şartı, müsnet suçun sanık tarafından işlendiğinin hiç bir şüpheye mahal bırakmayacak kesinlikle ispat edilebilmesidir. Gerçekleşme biçimi şüpheli ya da tam olarak aydınlatılamamış olay ya da iddialar sanık aleyhine yorumlanarak bir mahkûmiyet hükmü kurulamayacaktır. Ceza mahkûmiyeti, toplanan delillerin bir kısmına dayanılıp diğer bir kısmı gözardı edilerek ulaşılan kanaate değil kesin ve açık bir ispata dayanmalı, bu ispat hiçbir şüphe veya başka türlü oluşa imkan vermeyecek açıklıkta bulunmalıdır. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanarak sanığın mahkumiyetine karar vermek, ceza muhakemesinin en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm kurmak anlamına gelecektir.

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Somut olay bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde;

Sanık M.. Ş..'nün katılan banka şubesinde şoför olarak çalıştığı, aralarındaki sözleşme gereğince ihtiyaç duyulması halinde veznedar olarak da görevlendirildiği, güvenlikli araçların bir anahtarının şoförde, diğerinin ise banka şubesinde bulunduğu, sanığın kullandığı zırhlı arabanın anahtarını kaybettiğini söyleyerek banka yetkililerinin bilgisi dâhilinde yedek anahtar yaptırdığı, ertesi gün anahtarın ceketinin cebinden astar kısmına düştüğünü fark edip bulunduğu yerden aldığı ve banka yetkililerine verdiği, bu olaydan üç ay sonra geçici görevle başka bir şubeye gönderildiği, bu sırada aracın diğer şoförlerce kullanılmaya devam edildiği, geri döndüğünde bir anahtarın aracın içerisinde bulunduğunu gördüğü, bankada çalıştığı uzun yıllar zarfında tahsildar olarak yüklü miktarda para transferleri gerçekleştirdiği, olay tarihinde Merkez Bankası'ndan aldıkları parayı, aynı bankada güvenlik görevlisi olarak görev yapan ve hakkında banka zimmeti suçundan kurulan beraat hükmü onanmak suretiyle kesinleşen sanık S.. E.. ile birlikte bankaya getirdikleri, bir kısmını bankada bıraktıktan sonra otomatik para yatırma ve çekme makinelerine koymak maksadıyla sanığın sevk ve idaresindeki araçla bankadan ayrılıp, bir alışveriş merkezindeki bankamatik makinesine para yatırdıkları, sanığın alışveriş merkezinde aracı terk etmeden önce kalan parayı çanta içinde şoför mahallinde koltuğun arkasına koyduğu, ardından aynı amaçla başka bir alışveriş merkezine gidip kapıyı açtıklarında para çantasının araçta bulunmadığının görüldüğü olayda; sanığın sürekli güvenlik görevlisi ile birlikte bulunduğu, bu süre içerisinde banka şubesindeki yetkili dışında bir kişiyle telefon görüşmesi yapmadığı, söz konusu aracın kapısının dışarıdan sinyal bozucu bir aletle açılmasının mümkün olduğu, sanığın daha önceden de yüklü miktarda para transferleri yapmış olmasına rağmen hakkında herhangi bir suçlamanın ileri sürülmediği, sırf arabanın anahtarını kaybettiğini söyleyip yedek anahtar yaptırması ve para çantasını şoför mahallinde koltuğun arkasına koymasının atılı suçu işlediği yönünde değerlendirilemeyeceği hususları nazara alındığında, suça konu paranın bizzat sanık tarafından zimmete geçirildiği ya da sanığın arabanın yedek anahtarını verdiği veya kapıları açık bıraktığını bildirdiği kişi veya kişilerce alındığı ve dolayısıyla üzerine atılı suçu işlediği hususunda, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, sanığın müsnet suçtan mahkûmiyetine ilişkin yerel mahkeme hükmünün, suçu işlediği hususunda şüpheden uzak, mahkûmiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden beraatına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına dair Özel Daire kararında herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığından itirazın reddine karar verilmelidir.

Bu itibarla, sanığın müsnet suçtan mahkûmiyetine ilişkin yerel mahkeme hükmünün, suçu işlediği hususunda şüpheden uzak, mahkûmiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden beraatına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden bozulmasına dair Özel Daire kararında herhangi bir hukuka aykırılık bulunmadığından itirazın reddine karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Başkanı; "sanığın anahtarı çoğalttığını ileri sürdüğü çilingirin sanığı yalanlaması, sanığın güzârgah değiştirmesi ve park ettiği yerde alışveriş merkezinin kameralarından uzak ve kör noktanın seçilmesi, buna bağlı olarak kimliği belirlenemeyen hırsızlık suçunu gerçekleştiren kişi ve kişilerin orada hazır durumda beklemeleri, beraati kesinleşen ve sanığın yanında bulunan güvenlik elemanının beyanları ve dosya içinde bulunan diğer deliller hep birlikte değerlendirildiğinde banka zimmeti suçundan cezalandırılmasına ilişkin yerel mahkeme hükmünün isabetli olduğu, bu nedenle itirazın kabulüne ve yerel mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmesi gerektiği,"

Yirmibir Genel Kurul Üyesi de; benzer düşüncelerle karşıoy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın mahalline gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.02.2015, 24.02.2015 ve 03.03.2015 tarihlerinde yapılan müzakerelerde yasal çoğunluk sağlanamadığından, 10.03.2015 tarihinde yapılan oturumda oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12574, Karar No: 2012/20282, Tarih: 18.10.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/12574 E.  ,  2012/20282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Mahkemenin görevsizliğine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava değeri itibariyle görevsizlik kararı verilmiş; hüküm, davalı idare vekilince dava değeri, yargılama giderleri ve vekalet ücreti yönünden temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK.nun 331/2 maddesi uyarınca görevsizlik kararı verilmesi halinde yargılama giderlerine davaya bakan mahkemede hükmedileceğinden, yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 18.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3697, Karar No: 2023/3652, Tarih: 04.04.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/3697 E.  ,  2023/3652 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI :

Taraflar arasındaki 5510 sayılı Kanunun 81 inci maddesinin (ı) bendinde yer alan teşvikten faydalandırılması gerektiğinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine dair karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf isteminin esastan reddine dair karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, müvekkili şirketin ... Merkezinde 1271528 006 işyeri sicil sayıları ile işlem gördüğünü, söz konusu işyerlerinde yürütülen faaliyeti katı atık ayrıştırma, depolama ve bertaraf faaliyeti ile elektrik enerjisi üretimi işlerini kapsadığını, ... ... Belediyesi ile 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu kapsamında imzalanan ve yap-işlet-devret modeli özelliklerini taşıyan sözleşmeye istinaden işyeri faaliyetlerinin yürütüldüğünü, idare ile imzalanan sözleşme gereği, katı atık bertaraf ve enerji üretim tesisleri işveren tarafından kendi nam ve hesabına 40 yıl işletildikten sonra işler vaziyette idareye teslim edileceğini, idareye devri söz konusu olan tesisler, 2886 sayılı Kanun kapsamında yapılan yapım işleri olup, bu tesisler ihale kodu ile açılan ayrı bir işyeri dosyası ile yapıldığını, bu işyeri dosyaları için müvekkili işverenin zaten hiçbir şekilde sigorta prim teşviki talebinde bulunmadığını, müvekkilinin üstlendiği işin, salt yapım veya alım işi niteliğinde olmadığını, halihazırda işletme aşaması devam etmekte olduğunu, işletme aşamasında teşvikten yararlandırılmasının kanuni bir hak olduğunu, 5510 sayılı Kanun 5 puanlık indirim teşviki ile 6111 sayılı Kanun işveren hissesi prim teşviki tutarlarının hesaplanarak yasal faizi ile müvekkili şirketin faydalandırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; 01.03.2011 tarihinden itibaren 5335 sayılı Kanun'un 30 uncu maddesinin ikinci fıkrasında belirtilen gene! bütçeye dahil daireler, katma bütçeli idareler döner sermayeler, fonlar, belediyeler, il özel idareleri, belediyeler ve il özel idareleri tarafından kurutan birlik ve işletmeler, sosyal güvenlik kurumlan,bütçeden yardım atan kuruluşlar ile özel kanunla kurulmuş diğer kamu kurum, kurul, üst kurut ve kuruluşları, kamu İktisadı teşebbüsleri ve bunların bağlı ortaklıkları ife müessese ve işletmelerinde ve sermayesinin %50‘sinden fazlası kamuya ait olan diğer ortaklıkların 5510 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrasının (t) bendinde yer alan beş puanlık indirimden yararlanmasına İmkan bulunmadığı^eklinde talimat verildiğini.gelen talimat doğrultusunda da davacı tarafa 04.10.2018 tarihli yazı ile 5510 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin birinci fıkrasının (ı) bendinde yer alan beş puanlık indirimden yararlanmasının mümkün olmadığını,davah kurum işlemlerinin mevzuata uygun olduğu, davacının mevzuata aykırı talebinin ve davanın reddi talep edilmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile 5510 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin 1 inci fıkrasının (ı) bendi kapsamındaki prim desteğinin uygulanmayacağı işyerleri 6111 sayılı Kanun'un 38 inci maddesi ile eklenen hüküm ile tek tek sayılmış, 2886 sayılı Devlet İhale Kanunu, 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu ve uluslararası anlaşma hükümlerine istinaden yapılan alım ve yapım işleri ile 4734 sayılı Kanun'dan istisna olan alım ve yapım işlerine ilişkin işyerleri olarak belirtilmiş olup, söz konusu hükümde 3996 sayılı Kanun kapsamındaki işyerleri sayılmamıştır.

Tüm dosya kapsamı, toplanan deliller, konu ile ilgili yasal mevzuat ve alınan bilirkişi raporu hep birlikte değerlendirildiğinde; davacı şirketin 5510 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinin 1 inci fıkrasının (ı) bendi kapsamındaki prim desteğinin yararlandırılmasının mümkün bulunmadığı sonuç ve kanaatine varılarak davanın reddine dair karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı şirket vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

İstinaf başvurusunda bulunan davacı vekili, usul ve yasaya aykırı ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak davanın kabulüne dair karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 5510 sayılı Kanun'un 81-(ı) maddesinde düzenlenen "(5) puanlık işveren teşvik primi" Kanun'a ilk kez 5763 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesi ile eklenmiş olup ve yürürlük tarihi 01.10.2008 olduğundan bu tarihten öncesi için uygulanmaz.