muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13740, Karar No: 2014/20087, Tarih: 19.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/13740 E.  ,  2014/20087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 7. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/04/2014

NUMARASI : 2013/510-2014/165

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 7. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17/04/2014 tarih ve 2013/510-2014/165 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin %1,67 paya sahip ortağı olduğunu, %98,3 paya sahip münferit yetkili ortak M.. N..B,n 04.10.2011 tarihinde vefat ettiğini, yasal mirasçıların mirasını reddettiğini, şirketin vergi ve prim borçlarının ödenmediğini, şirketin faaliyette bulunmadığını ileri sürerek, şirketin fesih ve tasfiyesini, bu mümkün olmazsa ortaklıktan çıkarılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket davaya cevap vermemiştir.

Diğer davalılar mirası reddettiklerini savunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, İcra İflas Kanunu'nun 179. maddesinde sermaye şirketlerinin borçlarının aktiflerinden fazla olması durumunda iflaslarına karar verileceğinin düzenlendiği, davalı şirket borca batık olduğundan iflasına karar vermek gerektiği, ancak davalı tasfiye aşamasında olmadığından iflasına hükmedilemeyeceği, şirketin borca batık olduğunu öğrenen davacının iflas talebinde bulunabileceği gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, limited şirketin feshi, bu mümkün olmazsa ortaklıktan çıkarılma istemine ilişkin olup, mahkemece yukarıda açıklanan gerekçeyle davanın reddine karar verilmiş ise de, davalı şirketin iki ortaklı olması, %98,3 paya sahip diğer ortağın vefat etmesi, mirasçılarının da mirası reddetmesi karşısında, mahkemece öncelikli olarak davalı şirkete bu davada temsil edilmek üzere temsil kayyımı atanmadan, işin esasına girilerek karar verilmesi doğru olmamıştır.

2- Öte yandan, kabule göre davacının, davalı şirkette %1,67 pay sahibi olması, şirketin herhangi bir faaliyet göstermemesi, davacının şirketle ilgilenecek durumunun bulunmaması, şirketin tek yetkilisi olan diğer ortağın vefat etmesi, mirasçılarının da mirası reddetmesi, şirketin ayakta tutulmasında yarar olmaması, şirketin feshini gerektirir haklı sebeplerin gerçekleşmesi karşısında, mahkemece davanın reddine karar verilmesi de doğru olmamış, kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarını kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 19.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12511, Karar No: 2014/22767, Tarih: 04.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12511 E.  ,  2014/22767 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13034, Karar No: 2019/3241, Tarih: 08.05.2019

**20. Hukuk Dairesi         2016/13034 E.  ,  2019/3241 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1944 ve 2012 yılında yapıldığı anlaşılan orman tahdidi ve 2/B maddesi uygulamasına ilişkin, işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilân tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin (renkli-fotokopi) ve ilk kadastro/tapulama paftasının..... müdürlüklerinden getirtilmesi,

2) Dava konusu...... parsel sayılı taşınmazın tapu kaydı kadastro ile oluşmuşsa kadastro tutanağı örneği, kadastro sonucu oluşmamışsa hangi nedenle oluştuğunu belirtir evrakların getirtilmesi, alınacak bütün cevabî yazıların bu dosya arasına konulması,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 08/05/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11830, Karar No: 2019/8595, Tarih: 02.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/11830 E.  ,  2019/8595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

1-Çorum Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 05.12.2013 tarihli 2012/1222 Soruşturma ve 2013/4234 Esas sayılı iddianamesi ile sanıklar hakkında "2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte belge düzenleme" suçlarından kamu davası açılmış ise de; Samsun Vergi Dairesi Başkanlığı‘nın B.07.1.GİB.4.55. 15.02/2012-RDK-01 sayılı komisyon mütalaası ile yalnızca sanıklardan ... hakkında "2011 takvim yılında sahte belge düzenleme" suçundan mütalaa verildiği, sanık ... hakkında "2010 ve 2011 takvim yıllarında sahte belge düzenleme" ve sanık ... hakkında "2010 takvim yılında sahte belge düzenleme" suçlarından verilmiş bir mütalaa bulunmadığı görülmekle; öncelikle durma kararı verilerek, sanıklar hakkında dava konusu edilen diğer eylemlerine ilişkin olarak, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği Vergi Dairesi Başkanlığından sorularak, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkûmiyet hükümleri kurulması,

2-Sahte fatura düzenleme suçunda, her takvim yılında işlenen eylemlerin birbirinden ayrı ve bağımsız suçları oluşturduğu, ancak aynı takvim yılı içerisinde farklı zamanlarda sahte faturalar düzenlenmesi halinde, eylemlerin bir bütün halinde zincirleme şekilde sahte fatura düzenleme suçunu oluşturacağı anlaşılmakla; somut olayda, sanıkların her takvim yılındaki eylemlerinin ayrı ayrı zincirleme biçimde işlenmiş suçları oluşturacağı gözetilmeden, hangi takvim yılından hüküm kurulduğu da belirtilmeksizin sanıklar hakkında tek hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıkların ve Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 02.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8509, Karar No: 2021/1121, Tarih: 08.02.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/8509 E.  ,  2021/1121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Mahkumiyet

2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz taleplerinin incelenmesinde;

Dosya kapsamında bulunan 27/04/2010 tarih ve VDENR-2010-2000/35 sayılı vergi tekniği raporunun 501 019 3889 vergi kimlik numaralı mükellefi Kara Nakliyat ve Tic. Ltd. Şirketinin, Aksu Kağıtçılık Orman Ürünleri Nak. Ltd. Şti, Gobca Tekstil San ve Tic. Ltd. Şti, ..., ... ve Arif Erfa isimli mükelleflere düzenlediği sahte faturalarla ilgili olduğu, buna ilişkin adına sahte fatura düzenlenen 499 006 3125 vergi kimlik numaralı mükellefi ... ile ilgili vergi suçu raporu düzenlendiği ancak içeriğinde ...’nın Kara Nakliyat ve Tic. Ltd. Şirketinin Mazhar Kara ve ... ile birlikte şirketin müdürü olması nedeniyle sahte fatura düzenleme suçunu işlediğinden bahsedildiği, bu vergi suçu raporuna istinaden mütalaa verildiği, Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 27.09.2010 tarihli 2010/7690 Esas sayılı iddianamesi ile sanık hakkında Kara Nakliyat ve Tic. Ltd. Şirketinin 499 006 3125 vergi kimlik numaralı mükellefi ... adına düzenlenen sahte faturaların kullanılması nedeniyle sanık hakkında sahte fatura kullanmak suçundan kamu davası açıldığı anlaşılmakla ;

5271 sayılı CMK'nin 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup, iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulmasının mümkün bulunmadığı; Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 27.09.2010 tarihli 2010/7690 Esas sayılı iddianamesi ile 213 sayılı VUK‟nin 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna aykırı olarak sanık hakkında, "Sahte Fatura Kullanma" suçundan kamu davası açıldığı, “Sahte Fatura Kullanma” suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan "Sahte Fatura Düzenleme" ve “Sahte Fatura Kullanma” suçlarının birbirine dönüşemeyeceği dikkate alınarak; “2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura kullanma” suçlarından açılan dava nedeniyle durma kararı verilerek, 213 sayılı VUK'nin 367. maddesi gereğince kovuşturma şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceğinin Vergi Dairesi Başkanlığından sorulmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yargılamaya devamla sahte fatura düzenleme suçlarından hükümler kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun‟un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.02.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24996, Karar No: 2016/7716, Tarih: 13.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/24996 E.  ,  2016/7716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adıyaman 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan harcın alınmasına ve peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4948, Karar No: 2021/8056, Tarih: 31.05.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/4948 E.  ,  2021/8056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere, mahkemenin gerekçesine göre bozma ilamına uyularak yapılan inceleme sonucunda davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Anayasa Mahkemesinin 27/11/2020 gün 31317 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 16/07/2020 tarih 2018/104 Esas, 2020/39 Karar sayılı kararı ile 7139 sayılı Kanunla Değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8. fıkrasının dördüncü cümlesi; “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit edilen bedelden az olması durumunda hâkim tarafından tespit edilen bedel, fazla olması durumunda idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedel, peşin ve nakit olarak hak sahibi adına, kalanı ise bedele ilişkin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmak ve kesinleşen karara göre hak sahibine verilmek üzere” bölümü ile yedinci cümlesinde yer alan “idarenin kıymet takdir komisyonunca tespit ettiği bedelden fazla olması halinde fazla olan tutarın bloke edildiğine” ibaresinin Anayasa’ya aykırı olduğu ve iptal edildiği nazara alınarak kamulaştırma bedeline dava tarihinden 4 ay sonrasından başlayarak Dairemiz karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi ve derhal ödenmesi gerektiğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 1. numaralı bendinin A-B-C-D fıkralarında bulunan (karar kesinleşinceye kadar yasal faiz işletilerek davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine) kelimelerinin hükümden çıkartılmasına, yerine (dairemiz karar tarihi olan 31.05.2021 tarinine kadar işleyecek yasal faizi ile 3'er aylık vadeli hesapta işlemiş nemaları ile birlikte davalıya derhal ödenmesine) ibaresinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 31/05/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9708, Karar No: 2010/16930, Tarih: 27.05.2010

**2. Ceza Dairesi         2010/9708 E.  ,  2010/16930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, hakaret

HÜKÜM : Temyiz isteminin REDDİNE

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıklar ... ve ...'in 30.06.2008 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararı temyiz ettikleri belirlenerek yapılan incelemede;

Temyiz isteminin reddine dair 30.06.2008 gün ve 272-225 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 27.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8752, Karar No: 2015/2724, Tarih: 16.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/8752 E.  ,  2015/2724 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b-e, 89/3-b, 62, 51-3-6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusura ve sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığın ... firmasının taşeron firma olarak işlerini yapan ... Taşımacılık Ltd. şirketinin müdürü olarak görev yaptığı, katılanın da ...Taşımacılık Şirketi'nde kargo taşımacılığı ve oda temizliği işi ile uğraştığı, olay tarihinde iş yerine kimyasal ürün pazarlayan kişilerin gelmesi üzerine ....'nun müdürü olan ...'un pazarlamacıların konveyörü temizlediğini iddia ettikleri spreyi makinede denemelerini katılandan istediği, bu sırada katılanın eşya taşımakta kullanılan konveyör bandını çalıştırdığı ve konveyör bandının silindirini temizlemek isterken elbisesinin kolunu silindire kaptırarak hayati tehlike geçirecek, 4. derece kemik kırığına ve organlardan birinin işlevini yitirmesine neden olacak şekilde yaralandığı ve amacına uygun iş sağlığı ve güvenliği eğitimi vererek, iş sağlığı ve güvenliği bilincini ...'de oluşturmayan, bantın her iki tarafına bant boyunca acil durdurma ipi yapmayan, bantın altında açıkta dönen silindirlerin alt yüzeyini kapatmayan sanığın asli kusurlu olduğu somut olayda, taksirinin yoğunluğu ve yaralanmanın niteliği gözetilerek, alt sınır aşılarak hak ve nasafete uygun bir ceza tayini yerine, asgari hadden az miktarda uzaklaşmak suretiyle ceza tayini,

2-Sanık hakkında TCK'nın 89/1. maddesi temel ceza belirlenip 89/3-b maddesi gereğince artırım yapılması gerekirken, önce 89/2 (b,e) fıkrası, bu miktar üzerinden de 89/3-b maddeleri gereğince artırım yapılmak suretiyle, sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kabule göre de;

Sanık hakkında TCK'nın 51/7 maddesi uyarınca denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlemesi halinde cezanın kısmen veya tamamen infazına karar verilirken ve denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği taktirde cezanın infaz edilmiş sayılacağına karar verilirken uygulama maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak aynı kanunun 326/son maddesinin gözetilmesi koşuluyla BOZULMASINA, 16/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1814, Karar No: 2016/13452, Tarih: 28.11.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/1814 E.  ,  2016/13452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketlerinin , düzenledikleri faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak , dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 100.00.- TL bedelinin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiş; 15/12/2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 18.386.36 -TL'ye yükseltmiştir.

Davalı , kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ... yönünden davanın husumet yokluğundan reddine, davalı ... yönünden, kayıp-kaçak , dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.