muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2681, Karar No: 2021/2809, Tarih: 10.06.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/2681 E.  ,  2021/2809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tahkim davası hakkındaki Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetinin 13.02.2018 tarih 2018/İHK-1072 sayılı kararının davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili Sigorta Tahkim Komisyonu başvurusunda; 19.07.2010 tarihinde davacının oğlu ...'ın yolcu olduğu davalıya trafik sigortalı aracın karıştığı tek taraflı trafik kazasında ...'ın vefat ettiğini, ...'ın babasının da daha sonraki bir tarihte vefat ettiğini, davacının hem kendi adına hem de eşi adına destekten yoksun kalma tazminatı talep ettiğini beyanla, 5000 TL kendisi için, 100 TL eşi için destekten yoksun kalma tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesiyle talebini 56.132,8 TL'ye artırmıştır.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Uyuşmazlık Hakem Heyetince tüm dosya kapsamına göre; başvuru sahibi ...'ın başvurusunun kısmen kabulü ile 54.152,93 TL'nin 22.06.2017 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, mirasçı sıfatıyla talep ettiği destekten yoksun kalma tazminatı talebinin reddine karar verilmesi üzerine itiraz hakem heyetince, davalı vekilinin itirazının reddine karar verilmiş; itiraz hakem heyeti kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, itiraz hakem heyeti kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeniyle yakınlarının destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

a-Davacı vekili, davacının oğlunun meydana gelen kazada vefat ettiğini açıklayıp destekten yoksun kalma tazminatı talebinde bulunmuş, tazminatın belirlenmesi amacı ile bilirkişiden rapor alınmış, alınan raporda desteğin ve davacının kaza tarihinden sonraki muhtemel yaşam süresi belirlenmesinde 1931 tarihli PMF yaşam tablosu dikkate alınarak hesaplama yapılmış, hakem heyetince bu rapor hükme esas alınmıştır.

Gerçek zarar miktarı; desteğin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır.

Gerçek zarar miktarı; desteğin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır.

Bununla birlikte, gerçek zarar miktarı; hak sahibinin bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH 2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumu'nca da ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tabloların uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda diğer kurumlar ile Yargıtay Daireleri arasında tazminat hesabında birliğin sağlanması açısından ve yine bu tablonun ülkemize özgü ve güncel verileri içermesi de göz önüne alındığında Dairemizce de tazminat hesaplarında bakiye ömrün belirlenmesinde TRH 2010 tablosunun esas alınmasının güncellenen ülke gerçeklerine daha uygun olacağına karar verilmiştir. Buna göre temyiz edenin sıfatına göre, davacı tarafından kararın temyiz edilmediği de dikkate alınarak, usuli kazanılmış haklar gözetilerek (tazminata esas alınan gelir, esas alınan asgari ücret yılı, işlemiş/işleyecek dönem tarihleri gibi) davacının muhtemel bakiye yaşam süresinin TRH 2010 Yaşam Tablosu'na göre belirlenerek ve pregresif rant tekniği kullanılmak suretiyle tazminat miktarının hesaplanması gerekir.

b-Kabule göre de; davacı desteği Ediz kaza tarihinde 28 yaşında evli ve bir çocuklu olarak vefat etmiştir. Hükme esas alınan aktüer raporunda, desteğin geliri eşi, çocuğu ve davacı annesi arasında paylaştırılmış olup davacı annenin bakiye ömrü de rapor tarihine göre belirlenmiştir. Bu durumda hayatın olağan akışına ve Daire'nin yerleşik içtihatlarına göre; desteğin ileride 2. çocuk sahibi olacağı gözetilerek bir çocuk sahibi daha olacağı kabul edilmek suretiyle ve davacının olay tarihindeki yaşına göre bakiye ömrün belirlenmesi suretiyle paylarının belirlenmesi destek tazminatlarının varsayımsal hesabının yapılması gerekeceği, 2-a bendinde bahsedilen hususlar da dikkate alınarak ek rapor alınması gözetilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile itiraz hakem heyetince anılan yöne ilişkin itirazların reddi doğru görülmemiştir.

3-Yine Kabule göre de; 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmeliğin 16/13. maddesi ve karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT'nin 17/2. maddesi gereği, davacı yararına hükmedilecek vekalet ücretinin, tarifeye göre belirlenen nispi vekalet ücretinin 1/5'i tutarında (maktu ücretin altında kalmamak kaydıyla) olması gerektiği gözetilmeden, fazla vekalet ücretine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

3-Yine Kabule göre de; 5684 sayılı Sigortacılık Kanunu, Sigortacılıkta Tahkime İlişkin Yönetmeliğin 16/13. maddesi ve karar tarihinde yürürlükte olan AAÜT'nin 17/2. maddesi gereği, davacı yararına hükmedilecek vekalet ücretinin, tarifeye göre belirlenen nispi vekalet ücretinin 1/5'i tutarında (maktu ücretin altında kalmamak kaydıyla) olması gerektiği gözetilmeden, fazla vekalet ücretine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2,a-b) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile İtiraz Hakem Heyeti kararının BOZULMASINA, dosyanın hakem kararını saklayan İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 10/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/30773, Karar No: 2014/9775, Tarih: 28.03.2014

**4. Ceza Dairesi         2010/30773 E.  ,  2014/9775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜMLER : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1- Sanıklar ... ve ...'ın görevi kötüye kullanma eylemlerine ve yükletilen suça yönelik katılan Maliye Hazinesi vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyize gelince,

Sanıklardan ...'un Belediye Başkanı, ...'nın ise Belediyede Malî Hizmetler Servisinde Müdür olarak görevli oldukları, Kırıkkale İdare Mahkemesinin 2006/571, 2006/1170 ve 2006/1447 Esas sayısında görülen ve Hasandede Belediye Başkanlığı aleyhine açılan tam yargı davaları nedeni ile Belediye Başkanlığından davacılarla ilgili tasarrufu teşvik hesaplarına ilişkin bilgi ve belgelerin gönderilmesinin Kırıkkale İdare Mahkemesince verilen ara kararlar uyarınca istenildiği, Belediye Başkanlığı tarafından ara kararların tebliğine rağmen, cevap verilmediği, bunun üzerine ilgili mahkemece verilen ara kararda önceki ara kararların gereğini yerine getirmeyen ilgililer hakkında Cumhuriyet Başsavcılığına suç duyurusunda bulunulacağının belirtildiği, Belediye Başkanlığı tarafından herhangi bir cevap verilmemesi üzerine ... tarafından ilgililer hakkında suç duyurusunda bulunulduğu, mahkemenin görülen davalar nedeniyle Belediyece yanıtlanması için yazdığı müzekkerelere konu hususların sanık ...'in görevli olduğu Malî Hizmetler Servisince yanıtlanmasının gerektiği ve 5393 sayılı Belediye Kanununun 38/k maddesinde öngörülen Belediye Başkanının Belediyeyi denetlemek görevi kapsamında, Belediyeden istenilen bilgi ve belgelere ilişkin mahkeme yazılarına cevap verme konusundaki sorumluluğun nihaî olarak Belediye Başkanına ait olması nedeniyle Kırıkkale İdare Mahkemesince verilen ara kararların, yapılan ihtarlara rağmen Belediye Başkanlığı tarafından yerine getirilmemesi üzerine görülmekte olan davaların uzadığı ve böylece davacıların adil yargılanma haklarının ihlal edilmesi suretiyle mağduriyetlerine sebebiyet verildiğinin anlaşılması karşısında, sanıkların eylemlerinin TCK'nın 257/2. maddesine uyduğu gözetilmeksizin yasal olmayan ve yetersiz gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan Maliye Hazinesi vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19254, Karar No: 2012/360, Tarih: 17.01.2012

**14. Ceza Dairesi         2011/19254 E.  ,  2012/360 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...’nın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Tekirdağ 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02.02.2011 gün ve 2010/116 Esas, 2011/32 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 17.01.2012 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Kadınımsı duygular taşıyan mağdurun, komşuları olan sanığın evine sürekli gelip gittiği, cinsel istismar suçunun işlendiği gün de mağdurun sanığın evine rızasıyla gittiği ve dansöz kıyafeti giyip dudaklarına ruj sürerek kendisine cinsel temasta bulunmasını istediği, sanığın mağdurla ilişkiyi istemediği, mağdurun ısrarı üzerine yaşamakta oldukları, inşaat halindeki binanın odaya çevrilmiş kısmında kapıyı iple bağlayarak livata eylemini gerçekleştirdiği anlaşılmıştır.

KARŞI OY:

Kadınımsı duygular taşıyan mağdurun, komşuları olan sanığın evine sürekli gelip gittiği, cinsel istismar suçunun işlendiği gün de mağdurun sanığın evine rızasıyla gittiği ve dansöz kıyafeti giyip dudaklarına ruj sürerek kendisine cinsel temasta bulunmasını istediği, sanığın mağdurla ilişkiyi istemediği, mağdurun ısrarı üzerine yaşamakta oldukları, inşaat halindeki binanın odaya çevrilmiş kısmında kapıyı iple bağlayarak livata eylemini gerçekleştirdiği anlaşılmıştır.

14 yıl 9 aylık olan mağdurun yaşı nedeniyle rızasına itibar edilmeyeceği ve TCK.nın 103/1-a -2. maddesinde öngörülen suçun oluştuğunda kuşku bulunmamakta ise de, mağdurun kendiliğinden isteğiyle gittiği ve kendisiyle cinsel temasta bulunmasını istediği komşusu sanığın evinde, bu eylemin gerçekleştirmesine yönelik alıkonulması için bir neden bulunmadığı, sanığın kapıyı iple bağlamasının kolu bulunmayan ve dökük halde bulunan kapıyı kapatmaya yönelik bir eylem olduğu, cinsel istismar ve hürriyetten yoksun bırakma suçlarının birbirinden ayrı suçlar olup kendi içinde öğelerinin oluşup oluşturmadığının ayrı ayrı irdelenmesi gerektiği, aksi takdirde her cinsel saldırı ya da istismar eyleminde mutlak surette hürriyetten yoksun bırakma suçunun da oluşturduğunun kabulünün gerekeceği, böyle bir kabulün ancak saldırı ya da istismar için eylemin öncesinde ya da sonrasında mağdurun hürriyetten yoksun bırakılması halinde söz konusu olabileceği, cinsel saldırının ya da istismarın organ sokmak suretiyle işlemesinin failin mağduru tutmadan ve hürriyetini kısıtlamadan gerçekleştirebilmesinin olanaksız olduğu, hürriyeti kısıtlamanın organ sokmak suretiyle cinsel saldırının unsuru olmadığı ve sanığın tek eylemle birden fazla kanunun hükmünü ihlal ettiği, diğer deyişle, organ sokmak suretiyle cinsel saldırıyı gerçekleştirirken aynı zamanda tutma ve hürriyeti kısıtlama suçunu da işlediği ve bir eylemle birden fazla kanun hükmünün ihlal edildiği anlaşıldığından TCK.nın 44. maddesinde öngörülen fikri içtima kuralı uyarınca en ağır cezayı öngören maddenin uygulanması gerektiği ve hürriyeti kısıtlama suçundan ayrıca ceza verilmesinin hukuka uygun olmadığı;

Olayımızda ise, kendi isteğiyle sanığın evine gidip cinsel ilişki isteğinde bulunduğu anlaşılan mağdurun, sanık tarafından zorla alıkonulmasından söz edilemeyeceği ve hürriyeti kısıtlama suçunda, mağdurun yaş küçüklüğü nedeniyle rızasının önem arz etmediği ileri sürülürse, mağdurun sanığın evine götürülmesinde failin etkin bir eyleminin bulunmadığı, cinsel istismar sırasındaki tutmanın ise yukarıda ifade edildiği üzere fikri içtima hükümlerinin uygulanmasını gerektirdiği düşüncesinde olduğumuzdan, mahkemenin sanığı ayrıca hürriyetten yoksun bırakma suçundan mahkûm eden hükmünü onayan sayın çoğunluğun bu düşüncesine katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2011/19080, Karar No: 2012/4502, Tarih: 21.02.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/19080 E.  ,  2012/4502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez. " düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur.

Ayrıca, 5779 Sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun'un 7. maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilatından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asılolan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlernelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol'ün 1. maddesinde; " ... Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz ... " hükmü yer almaktadır.

Ek protokol'ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisince onanmış ve onaylayan yasada; " ... Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir ... " ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu-Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih ve 31277/03 sayılı, Kuzu-Türkiye davası hakkındaki kararında, davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmaması, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.

Yine 17 Ocak 2006 tarih ve 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye davası ve 18 Ekim 2005 tarih ve 74405/01 sayılı Tütüncü Ve Diğerleri - Türkiye davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır. Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Somut olayda; haciz konulan borçlu belediyenin banka hesaplarındaki vergi, resim, harç gelirleri olduğu gibi haczi kabil paraların da bulunduğu görülmektedir. Haczedilen hesap bu hali ile haciz hesabı niteliğindedir. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi, resim ve harç gelirinden mi, yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imkan yoktur. Bu şekilde haczi kabilolmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin, iddiasını ispat imkanını kendisi kaldırmıştır. Borçlu belediyenin haczi kabilolmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHM'nin AİHS'nin 6 § 1. ve Ek 1 no'lu Protokol'ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi, hakkın kötüye kullanılması niteliğinde de bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaplardaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekir. Öte yandan borçlu belediyece haczi kabilolmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

O halde mahkemece yukarıda açıklanan nedenlerle Vakıflar Bankası Yüzüncüyıl Şube Müdürlüğünün 158007292338506 hesabındaki haczedilmezlik şikayetinin reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir. Ancak temyiz eden tarafın kimliği nazara alındığında aleyhe bozma yasağı gereğince bozma sebebi sayılmamıştır.Ancak birleştirilen davalar birlikte incelenip karara baglanır; yani davaların tahkikat safhası müşterektir. Hükümde birleştirilen her dava için ayrı ayrı karar verilmesi ve hüküm fıkrasında, her dava için verilen kararın ayrı ayrı gösterilmesi gerekir. Mahkemece birleştirilen 2010/881 esas sayılı dosya hakkında da karar başlığında her iki davanın tarafları gösterilerek, davalar hakkında ayrı ayrı hüküm fıkrası oluşturulması gerekirken, sadece 2010/743 esas sayılı dosya hakkında karar verilerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13636, Karar No: 2021/4877, Tarih: 06.04.2021

**5. Hukuk Dairesi         2019/13636 E.  ,  2021/4877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı taraf vekillerinin istinaf başvurusu üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince davacı idarenin istinaf isteminin esastan reddine, davalılar yönünden istinaf isteminin kısmen kabulü ile HMK’nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmesine dair yukarıda gün ve sayıları yazılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş; davalılar vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 06/04/2021 günü temyiz eden davalılar vekilinin yüzüne karşı; usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediğinden temyiz eden davacı idare vekilinin yokluğunda duruşmaya başlanarak davalılar vekilinin sözlü açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince esastan reddine, davalılar vekili tarafından yapılan istinaf başvuru talebinin kısmen kabulü ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin bendinin 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesine ilişkin hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki Eskişehir İli, Odunpazarı İlçesi, ... Mahallesi 12788 ada 3 parsel sayılı taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak; üzerindeki yapılara ise aynı kanunun 11/1-h maddesi uyarınca resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesine ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek davalı tarafa ödenmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine, davalılar vekili tarafından yapılan istinaf başvuru talebinin ise kısmen kabulü ile gerekçeli kararın hüküm fıkrasının vekalet ücretine ilişkin bendinin 6100 sayılı HMK'nun 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzelterek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;