muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6640, Karar No: 2020/4788, Tarih: 05.10.2020

Bozma ilamına uyulduğu takdirde; Sanığa isnat edilen eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 89. maddesinin 1-2-3. fıkralarında düzenlenen "taksirle yaralama" suçuna ilişkin olduğu, eylem için öngörülen temel ceza miktarı itibariyle, 5271 sayılı CMK'nın 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanunun 24. maddesi ile yeniden düzenlenmiş olan ve 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Basit yargılama usulü" düzenlenmesine tabi olacağı; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli ve 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas-2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile, kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanunun 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararı doğrultusunda CMK'nın 251. maddesi hükümlerinin değerlendirilmesi hususu;

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA,

3-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA,

3-Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanığa isnat edilen eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 89. maddesinin 1-2-3. fıkralarında düzenlenen ''taksirle yaralama'' suçuna ilişkin olduğu, taksirle bir kişinin yaralanmasına sebebiyet verilmesi halinde gerçekleşecek olan taksirle yaralama suçu için TCK'nın 89. maddesinin 1. fıkrasında temel ceza miktarının ''üç aydan bir yıla kadar hapis veya adli para cezası'' olarak belirlendiği; 5271 sayılı CMK'nın, 17.10.2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan ''Basit Yargılama Usulü'' başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan; ''Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir.'' şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan ''01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz.'' şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19.08.2020 tarihli ve 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25.06.2020 tarihli ve 2020/16 Esas-2020/33 Karar sayılı iptal kararı ile; ''...kovuşturma evresine geçilmiş...'' ibaresinin, aynı bentte yer alan ''...basit yargılama usulü...'' yönünden Anayasa'ya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle, kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişikliklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; ''mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir.'' şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibariyle maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle, sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, ''Basit Yargılama Usulü'' yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması;

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı sair yönler incelenmeksizin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 05.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7686, Karar No: 2014/20211, Tarih: 16.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/7686 E.  ,  2014/20211 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6653, Karar No: 2015/2543, Tarih: 15.06.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/6653 E.  ,  2015/2543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın, Alman vatandaşı olan çocuğu ...'ı, evdeki muhtelif ilaçları içmek suretiyle zehirlenmesi nedeniyle adı belirtilen hastanenin acil servis polikliniğine getirdikten sonra burada tedavisinin yapıldığı sırada, ismini kız kardeşi diğer sanık ...'in çocuğu ... olarak gerçeğe aykırı beyan ederek tedavisinin yapılmasını sağlamak suretiyle giderlerin katılan kurum tarafından karşılandığı, bu şekilde sanıkların, haksız menfaat temin ettiklerinin iddia edildiği olayda;

Sağlık Bakanlığı’nın 11.05.2000 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanan Acil Sağlık Hizmetleri Yönetmeliği’nin 37. maddesi; “Yataklı tedavi kuruluşları, acil sağlık hizmetlerinin bedelini hizmet sundukları kişinin ödeme imkânları çerçevesinde tahsil ederler.”,

2008/13 sayılı Başbakanlık Genelgesi’nin;

Birinci maddesi; “Acil sağlık hizmeti vermekle yükümlü bulunan sağlık kuruluşları, acil vakaları hastanın sağlık güvencesi olup olmadığına veya ödeme gücü bulunup bulunmadığına bakmaksızın kabul edecek ve gerekli tıbbi müdahaleyi kayıtsız-şartsız ve gecikmeksizin yapacaktır. Hiçbir sağlık kuruluşu acil olarak gelen hastalara yeterli personeli veya donanımı olmadığı, ilgili birimi veya boş yatağı bulunmadığı, hastanın sağlık güvencesi olmadığı ve benzeri sebepler ile gerekli acil tıbbi müdahaleyi yapmaktan kaçınmayacaktır.”,

Dokuzuncu maddesi; “Herhangi bir sağlık güvencesi olmayan vatandaşlardan ödeme gücü bulunmayanların acil sağlık hizmeti bedelleri kendilerinden talep edilmeyecektir. Bunlardan kamuya ait sağlık kuruluşlarından ve ayakta teşhis ve tedavi yapan özel sağlık kuruluşlarından acil sağlık hizmeti alanların hizmet bedelleri 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanun'u hükümleri çerçevesinde sağlık kuruluşunun bulunduğu yer sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakfından talep edilecektir. Bu konuda gerekli tedbirler ilgili vakıf başkanlıklarınca alınacaktır. Özel hastanelerden acil sağlık hizmeti alanların hizmet bedelleri ise talep edilmesi halinde 2219 sayılı Hususi Hastaneler Kanunu'nun 32'nci, 5393 sayılı Belediye Kanun'unun 38'inci ve 60'ıncı, 5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun 18'inci maddeleri gereğince sağlık kuruluşunun bulunduğu yerin belediyesince ödenecektir. Bu amaçla belediyelerce bütçelerine yeterli ödenek konulacaktır.” şeklinde hükümler içermektedir.

Bu mevzuat çerçevesinde somut olay değerlendirildiğinde, suçun yasal unsurlarının oluşmadığına yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 15.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14946, Karar No: 2013/58, Tarih: 07.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/14946 E.  ,  2013/58 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23.08.2011 tarih ve 2009/1104-2011/1390 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 15.620 TL'nın altında bulunduğundan HUMK'nun 3156 sayılı kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle tetkikatın evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonradava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasındaki taşıma sözleşmesi nedeniyle davalının 8 aracının üçer gün beklemesinden dolayı 2.400 USD talep edildiğini, gönderilen faturaya itiraz edilmesi üzerine müvekkili aleyhine icra takibi başlatıldığını, itiraz süresinin kaçırılması ve banka hesaplarına bloke konması nedeniyle bedelin ödendiğini, beklemenin müvekkilinin kusurundan kaynaklanmadığını, taşıma başladıktan sonra bölgede ...-... savaşının patlak verdiğini, beklemeden davacının sorumlu tutulamayacağını ileri sürerek, 4.660 TL'nın ödeme tarihinden itibaren avans faiziyle davalıdan istirdatını ve %40 icra tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, araçların 03.08.2008'de boşaltma yerine ulaştığını, savaşın 08.08.2008'de başladığını, beklemenin savaştan değil davacının eksik organizasyonundan kaynaklandığını savunarak, davanın reddini ve davacı aleyhine %40 kötüniyet tazminatına hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşmede 72 saatlik serbest sürenin kararlaştırıldığı, emtiayı taşıyan araçların 04.08.2008 tarihinde boşaltma yerine ulaştıkları, 07.08.2008'de serbest sürenin dolduğu, boşaltma 10.08.2008 tarihinde başlamış ise de, 08.08.2008-10.09.2008 tarihleri arasında ... Federosyonunun silahlı saldırısı sonucu demiryolu taşımacılığının felç olduğu, bu dönemin fors majör olarak değerlendirilebileceği, 2 günlük gecikmeden davacı taşıtanın sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle, davanın kabulüne, 4.660 TL'nın 28.07.2009 ödeme tarihinden itibaren avans faiziyle birlikte davalıdan istirdadına, davanın mahiyeti gereği icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 31,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 07.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18022, Karar No: 2022/15163, Tarih: 22.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/18022 E.  ,  2022/15163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı, davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili; dava dışı sigortalısı ... Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.'nin işyerinde, 04.07.2014 tarihinde aşırı yağış nedeniyle, davalının maliki bakım ve onarımından sorumlu olduğu, ana kanalizasyon şebekenin tıkanıp geri tepmesi, taşması ve alt yapıda mevcut hatalar, yetersizlikler sonucu sızan sular neticesinde hasar meydana geldiğini, Aski Genel Müdürlüğünün meydana gelen zarar ve ziyanı tazminle yükümlü olduğunu, işyerinin paket poliçesi umumi şartlarına göre hasardan muafiyet tenzili yapıldıktan ve sovtaj bedeli düşüldükten sonra poliçe teminatından 77.500,00 TL'lik tazminatın 24.07.2014 tarihinde sigortalının Garanti Bankası hesabına havale edilmek suretiyle ödendiğini, sigortalısının haklarına kanunen halef olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hak ve alacakları saklı kalmak kaydı ile müvekkili şirket tarafından sigortalıya ödenen 77.500,00 TL'nin 24.07.2014 tarihi itibariyle değişen oranda avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; dava konusu edilen olay ile idare arasında illiyet bağı bulunmadığını, olayın tamamen davacının sigortalısının iş yerinin konumu sebebiyle meydana gelmiş olduğunu, yol kotundan aşağıda olmasının bu tür zararlara sebep olduğunu, Deşarj Yönetmeliğinin 10. maddesinin (m) bendi düzenlemesine haiz olduğunu, buna göre iddia edilen su baskınından idarenin sorumlu olamayacağının açık olduğunu, (r) bendi uyarınca da davacının atıksu parsel bacası ile kanalizasyon şebekesi arasındaki parsel hattında meydana gelebilecek tıkanıkları gidermek, gerekli bakım ve onarım yapmakta yükümlü olduğunu, idarelerine atfı kabil kusur bulunmadığını, kusursuz sorumlulukları da olmadığını, tutanak, arıza kaydı ve tespit mevcut olmadığını, dava konusu yerin, mimari projesinin, kanal vizesinin ve iskanının celbi gerektiğini, hasarı, kusuru ve sorumluluğu kabul anlamına gelmemek üzere, talep edilen tazminat miktarının fahiş olduğunu, maddi ve hukuki dayanağının olmadığını, ayrıca hasarı, kusuru ve sorumluluğu kabul anlamına gelmemek üzere sigortalı tarafından sigorta poliçesi kapsamında davacı şirkete prim ödendiğinden davacı şirketçe ödenen hasar bedelinin tamamından tahsil edilen sigorta primlerinin düşmesi gerektiğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne, 77.500,00 TL'nin 24/07/2014 tarihinden avans faizi ile davalıdan tahsiline, karar verilmiş, işbu karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulüne, 77.500,00 TL'nin 24/07/2014 tarihinden avans faizi ile davalıdan tahsiline, karar verilmiş, işbu karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, işyeri sigorta poliçesi gereği sigortalısına ödeme yapan davacının ödediği bedelin, davalıdan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekilince, davalının bakım ve onarımından sorumlu olduğu, ana kanalizasyon şebekesinin tıkanıp, taşması ve geri tepmesi sonucunda,işyerindeki tuvalet ve lavabolardan taşan pis suyun, emtialara, duvarlara, demirbaşlara zarar verdiği iddiası ile dava dışı sigortalıya ödenen hasar bedelinin, sorumlu kuruluş ASKİ'den talep edildiği anlaşılmaktadır. Davalı vekili, işyerinin imar projesine uygun kullanılmadığını, zira projede işyerinin garaj ve sığınak olarak kullanılması gerekirken imalathane olarak kullanıldığını, mahkemece hükme esas alınan raporda, ayrıntılı irdeleme yapılmadan, binanın projeye uygun olduğunun belirtildiğini, ayrıca Aski Deşarj Yönetmeliğine göre davacının alması gereken tedbirleri almadığını, meydana gelen zararda idarenin kusurlu olmadığını belirterek davanın reddini talep etmektedir.

ASKİ Atıksuların Kanalizasyon Şebekesi Deşarj Yönetmeliği'nin 10.maddesinin (a) bendinde, İdare tarafından evsel kaynaklı atıksular için “Kanal Bağlantı Ruhsatı” verileceği, (g) bendinde Kanalizasyon sistemi bulunan yörelerde (ister bileşik ister ayrık) atıksuların bir parsel bacasında toplanarak pis su kanallarına bağlanması; parsel içindeki drenaj suyu, yağmursuyu ve çatı oluklarının da ayrı bir parsel bacasında toplanarak, yağmursuyu sistemi olan yerde yağmursuyu sistemine bağlanması, yağmursuyu sistemi olmayan yerlerde ise; kaldırımı geçerek yola bağlanmasının (pompajlı ve cazibeli) zorunlu olduğu, (m) bendinde, kanalizasyon şebekesine bağlı veya bağlanacak olan binaların bodrum katlarının atıksuları, cazibe ile akıtılabilse dahi mal sahibi müteahhit veya apartman yöneticisinin parsel çıkış bacasında atıksuyun geri gelmesini önleyecek tedbirleri almak zorunda olduğu, aksi taktirde binaların uğrayabilecekleri zararlardan idarenin sorumlu olmayacağı hüküm altına alınmıştır.

Mahkemece kusur durumu ve hasarın tespiti yönünde mahallinde, iki inşaat mühendisi, bir fen uzmanı ve bir hukukçu bilirkişi heyeti ile yapılan keşif sonucu düzenlenen raporda; binanın imar projesine uygun yapıldığı,hasarın meydana geldiği konfeksiyon üretim atölyesinin 1. bodrum katı olduğu, atıksu sisteminin normal olarak çalıştığı, atıksu deşarj sisteminin mevcut olduğu, hasarın meydana geldiği binanın bulunduğu mahallin, davalı kuruluşun sorumluluğunda olduğu, atıksu sisteminin Aski kanalizasyon mentolüne bağlı olduğu, kanalizasyon şebekesinden ayrı yağmursuyu şebekesi bulunması gerekirken bulunmadığı, nitekim olaydan sonra davalı kuruluşca, yağmursuyu şebekesi faaliyetlerine başlandığı, ayrı bir yağmursuyu şebekesi bulunmadığı için bina çatıları ile beton sahalarda biriken yağmur sularının kanalizasyon şebekesine deşarj edildiği bu sebeble, yoğun yağışlı zamanlarda kanalizasyon hatları rögarlarının yetersiz kalarak taşmalara neden olduğu, yağmursuyu şebekesi olsaydı söz konusu zararın meydana gelmeyeceği, binaya ait davalı tarafından verilmiş 10/11/2003 tarihinde onaylanmış "Kanal Vizesi" belgesi bulunduğu, davalı vekilinin iddia ettiği gibi bağlantı noktasında geri tepmeyi önleyici sistem yapılmamış olsaydı bu belgenin zaten verilmeyeceği, dosyada mevcut ekspertiz raporunda belirtilen hasar bedelinin uygun olduğu belirtilmiştir. Mahkemece rapor hükme esas alınarak yazılı olduğu üzere karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlığın çözümü için esas kaide, sigortalı işyerinde meydana gelen hasarda, hasara neden olanların kusur durumlarının tespiti ile sigorta şirketi tarafından yapılan ödemenin ve hasara yönelik hesaplamanın doğruluğudur. Davalı vekili ,sigortalı işyerinde Aski Deşarj Yönetmeliğine uygun tedbirlerin alınmaması ve imar projesine uygun kullanılmaması sebebiyle zararın meydana geldiğini iddia ettiğine göre, hükme esas alınan rapor itirazları karşılamaya yeterli değildir.