muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/225, Karar No: 2022/169, Tarih: 15.03.2022

Suçun, örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmiş olması dolayısıyla ilgili maddesinde cezasının artırılması öngörülmüşse; sadece bu madde hükmüne göre cezada artırım yapılır. Ancak, yapılacak artırım, cezanın üçte ikisinden az olamaz.” şeklinde düzenlenmiştir.

Silahlı terör örgütüne üye olma suçundan tutuksuz olarak yargılanan sanığın, yargılama aşamasında kendisinin seçtiği bir müdafisi bulunmadığı gibi CMK'nın 156. maddesi gereğince de resen bir müdafi görevlendirilmediği ve sanığa isnat edilen suçun niteliği dikkate alındığında, Anayasa'nın 36 ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6. maddelerinde teminat altına alınan adil yargılanma ilkesi ve savunma hakkının korunmasının sağlanması kapsamında sanığa CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca zorunlu müdafi atanması gerektiği kabul edilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan iki Ceza Genel Kurulu Üyesi; silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yargılanan sanığa 5271 sayılı CMK uyarınca müdafi atanmasının gerekmediği düşüncesiyle karşı oy kullanmışlardır.

2- Mahkeme içtihatlarındaki değişimin olağanüstü kanun yollarına başvuru hakkı tanıyıp tanımadığı:

İçtihat, yargılama makamlarının yargılanmak üzere kendilerine sunulan müşahhas olayla ilgili uyuşmazlığı çözen kararlarında mücerret olan hukuki sorun açısından benimsedikleri görüştür. 15.6.1949 tarihli içtihat birleştirme kararında da (15.6.1949 No. 4/11 -Düstur III 30 s. 1567) "Tevhidi içtihat kararlarına dayanılarak daha önce müstakar bir surette tatbik olunan içtihatlar dairesinde muhkem kaziye teşkil etmiş olan kararlar aleyhine karşı tashihi karar yoluna" gidilemeyeceği belirtilmiştir. "Zamanın ihtiyaçlarına ve şartlarına göre değişmeye mahkum olan hukuk telakkilerine müvazi olarak kazai içtihatlarda tebeddüller vaki olur. Fakat bu içtihat tebeddülleri kaide olarak makable şamil olmazlar. Mahkeme içtihadının değişmiş olması kanun yaranına bozmaya mahal vermez." (Prof. Dr. Nurullah Kunter-İçtihat Değişmesi Nedeniyle Ceza Muhakemesinin Yenilenebilmesi Sorunu, s. 42-64, Ocak 1975, Yargıtay Dergisi; İsmail Malkoç-İçtihat Değişikliği Nedeniyle Karar Düzeltme ve Yargılamanın Yenilenmesi, http: tbbdergisi.barobirlik.org.tr/ml988-l9883-1068)

Mahkeme içtihatlarındaki değişim, yargı organlarının takdir yetkisi kapsamında kalmakta olup böyle bir değişiklik özü itibarıyla önceki çözümün tatminkar bulunmaması anlamına gelir (S.S. Balıklıçeşme Beldesi Tarım Kalkınma Kooperatifi ve diğerleri Türkiye. B. No: 3573/05, 17293/05, 30/11/2010, § 28). Ancak aynı hususta daha önce çıkan kararlardan farklı bir hüküm kurulması hâlinde mahkemelerce bu farklılaşmaya ilişkin makul bir açıklama getirilmesi gerekmektedir (Stoilkovska Makedonya Eski Yugoslav Cumhuriyeti. B. No: 29784/07, 18/7/2013. § 49).

Anayasa Mahkemesi de "Hukuk kurallarının ne şekilde yorumlanacağı veya birden fazla yorumunun mümkün olduğu durumlarda bu yorumlardan hangisinin benimseneceği derece mahkemelerinin yetkisinde olan bir husustur. Anayasa Mahkemesinin kanunilik ilkesi bağlamındaki görevi, hukuk kurallarının birden fazla yorumunun hukuki belirlilik ve öngörülebilirliği etkileyip etkilemediğini tespit etmektir." görüşünü benimsemiştir. (... Arif Madenci. B. No: 2014/13916, 12.01.2017, § 81: Ford Motor Company, B. No: 2014/13518, 26.10.2017, § 57. 66; Engin Selek, B. No: 2015/19816, 08.11.2017, § 53; Hakan Altıncan GK, B. No: 2016/13021, 17.05.2018)

Kaldı ki ceza hukukunda kabul edilen "suçta ve cezada kanunilik" prensibinin bir yansıması olan "failin lehine yeni ceza kanunun geçmişe etkili olması" kuralı, ceza yargılaması hukukunda tatbik edilemez. Yeni yürürlüğe giren Ceza Muhakemesi Kanunu bireyin lehine olup olmadığına bakılmaksızın derhal uygulanır. Bu durum geçmişte yapılan ve o dönemin kanununa göre geçerli olan yargı işlemleri ile tasarruflarının sıhhatini etkilemez. Aynı durumun usul yasalarının yorumuna ilişkin içtihat değişiklikleri için de geçerli olduğu konusunda kuşku duyulmamalıdır.

Bu itibarla, 15.6.1949 tarih ve 1948/4 Esas 1949/11 Karar sayılı içtihadı birleştirme kararı da gözetildiğinde, yargısal içtihat değişiklikleri kural olarak olarak geriye yürümeyeceğinden Daire içtihadının değişmiş olmasının, usul ve maddi hukuka ilişkin hukuka aykırılık taşımayan ilama yönelik bir itiraza konu olamayacağı nazara alınarak, yukarıda belirtilen karar kapsamında, içtihadı birleştirme kararı mahiyetinde dahi olsa, içtihat veya yorum değişiklikleri nedeni ile olağanüstü kanun yollarına başvurulamayacağının kabulü gerekmektedir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın ... Ağır Ceza Mahkemesince silahlı terör örgütüne üye olma suçundan müdafisi bulunmadan yapılan yargılama sonucu 6 yıl 3 ay hapis cezasıyla cezalandırıldığı, Bölge Adliye Mahkemesince bu karara yönelik istinaf başvurusu reddedildikten sonra yapılan temyiz başvurusu üzerine 01.11.2018 tarihinde Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesince hükmün onanması suretiyle kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın ... Ağır Ceza Mahkemesince silahlı terör örgütüne üye olma suçundan müdafisi bulunmadan yapılan yargılama sonucu 6 yıl 3 ay hapis cezasıyla cezalandırıldığı, Bölge Adliye Mahkemesince bu karara yönelik istinaf başvurusu reddedildikten sonra yapılan temyiz başvurusu üzerine 01.11.2018 tarihinde Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesince hükmün onanması suretiyle kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının Ceza Dairelerinin kararlarına karşı itirazı, olağanüstü bir kanun yolu olup hangi hâllerde bu yola başvurulacağı Kanun'da açıklanmamakla birlikte, gerek yerleşmiş yargı kararlarında gerekse öğretide ancak sınırlı hâllerde bu yola başvurulabileceği kabul edilmektedir. Bu bakımdan, Özel Daire kararının dayandığı yargılama ve hüküm tarihi itibariyle gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulu gerekse Yargıtay (Kapatılan) 16. Ceza Dairesi tarafından CMK'nın 150/3. maddesinde zorunlu müdafi atanması için öngörülen hapis cezasının alt sınırının suçun temel şekline göre belirlenmesi gerektiğinin kabul edildiği; müdafi atanması hususundaki Yargıtay Ceza Genel Kurulu veya Özel Daire içtihatlarındaki değişimin ise sanığın yargılanıp hakkındaki mahkumiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra ortaya çıktığı, diğer yandan yargısal içtihat değişikliklerinin geriye yürümeyeceği kuralı birlikte değerlendirildiğinde, yüksek mahkeme içtihatlarındaki söz konusu değişimin olağanüstü kanun yoluna başvurma hakkı doğurmayacağı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ;

Açıklanan nedenlerle;

1-Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 15.03.2022 tarihinde yapılan müzakerede birinci uyuşmazlık konusu bakımından oy çokluğuyla, ikinci uyuşmazlık konusu bakımından ise oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9763, Karar No: 2023/340, Tarih: 23.01.2023

**2. Hukuk Dairesi         2022/9763 E.  ,  2023/340 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 38. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/772 E., 2022/1166 K.

DAVA TARİHİ : 10.10.2017 - 22.11.2017

KARAR : Kısmen esas hakkında yeniden karar verilmesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çerkezköy 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/1037 E., 2021/1019 K.

Taraflar arasındaki karşılıklı boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası gereğince kadının davasının kabulüne, erkeğin davasının reddine, tarafların boşanmalarına ve fer'îlerine karar verilmiştir. Kararın davalı - davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile hükmün boşanma hükmü dışında kalan bölümleri yönünden kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak üzere İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince boşanma hükmünün kesinleşmesi nedeniyle boşanma konusunda karar verilmesine yer olmadığına, boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı-davacı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı-davacı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı-davalı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; erkeğin evlenmelerinden beri alkol kullandığını, eşine sözel ve fiziksel şiddet uyguladığını, düzenli bir işte çalışmadığını, eve manevî destekte bulunmadığını, sık sık evi terk edip ailesinin yanına gittiğini, müvekkilinin yardımlarla yaşamak zorunda kaldığını, eşine küfürler ederek evden kovup mağdur duruma düşürdüğünü belirterek tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, velâyetin kadına verilmesine, çocuk yararına aylık 750,00 TL tedbir-iştirak nafakasına, kadın yararına 1.000,00 TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 20.000,00 TL tazminata hükmedilmesini talep etmiş, beyan dilekçesi ile 30.000,00 TL maddî ve 30.000,00 TL manevî tazminat ile şimdilik 5.000,00 TL ziynet eşyasının erkekten tahsilini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı-davacı erkek vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde özetle; kadının duygusal, fiziksel ve cinsel şiddet uyguladığını, ortak konutu sürekli terk edip uzun süreler gelmediğini, çocuğun rahatsızlığı sırasında dahi yanında olmadığını, ailesinin etkisi altında kaldığını, kardeşi ve ablaları ile aralarında çıkan tartışma sonrasında kadının ailesinin saldırarak fiziki şiddet uygulayıp hakaret ettiklerini, evle ilgilenmediğini, çocuğa ve erkeğe hakaret edip şiddet uyguladığını, eşine tehditlerde bulunarak tahrik etmeye çalıştığını belirterek asıl davanın reddine, 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesi gereğince karşı davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, velâyetin müvekkiline tevdiine, müvekkili yararına 10.000,00 TL manevî ve 10.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

Çerkezköy 1. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinin 21.02.2019 tarih ve 2017/781 Esas, 2019/188 Karar sayılı kararı ile erkeğin kadını darp ettiği, kadının ise kız kardeşinin evliliğe müdahalesine izin verdiği, erkeğin asli kusurlu olduğu gerekçesiyle asıl davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, velâyetin anneye verilmesine, çocuk yararına aylık 200,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına 400,00 TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 10.000,00 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminata, kadının ziynet eşyası talebinin ve erkeğin karşı davasının reddine karar verilmiştir.

B.Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili kusur belirlemesi, velâyet, iştirak ve yoksulluk nafakası ile kadın yararına hükmedilen maddî-manevî tazminatlar yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Bölge Adliye Mahkemesinin 07.10.2021 tarih, 2019/1575 Esas, 2021/1451 Karar sayılı kararı ile erkeğin istinaf talebinin kabulüne, kararın boşanma ve fer'ileri açısından kesinleşen kısımları hariç olmak üzere kusur belirlemesi, velâyet, iştirak-yoksulluk nafakası ile kadın yararına hükmedilen manevî tazminatlara ilişkin hükümlerin kaldırılmasına, yargı çevresi içinde görevli ve yetkili Aile Mahkemesine devredilmek üzere İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile erkeğin kadını darp ettiği, kadının ise kardeşinin evliliğe müdahalesine izin verdiği, boşanmaya neden olan olaylarda erkeğin asli kusurlu olduğu gerekçesiyle karşı davanın reddine, asıl davada boşanmanın kesinleşmesiyle bu hususta karar verilmesine yer olmadığına, velâyetin anneye verilmesine, baba ile kişisel ilişki tesisine, çocuk yararına aylık 600,00 TL tedbir-iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 500,00 TL tedbir-yoksulluk nafakası ile 15.000,00 TL maddî ve 15.000,00 TL manevî tazminata, ziynet eşyası talebinin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; astım hastası olan çocuğa kadının şiddet uygulaması nedeniyle velâyet düzenlemesinin yerinde olmadığını, tam kusurlu olan kadın yararına nafaka ve tazminat şartlarının oluşmadığını, miktarlarının yüksek olduğunu, müvekkili yararına maddî-manevî tazminata hükmedilmemesinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kusur belirlemesi, velâyet, nafakalar ile tazminatlar yönünden kararın kaldırılmasına yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesi kararının da kadına kusur yüklenilmesi nedeniyle erkeğin karşı boşanma davasının da kabulü gerektiği halde bu talebin reddine karar verilmesinin hatalı olduğu ancak 07.10.2021 tarihli kaldırma kararı öncesinde ve sonrasında açıkça bu yönde istinaf talebinde bulunulmadığından hataya değinilmekle yetinildiği, boşanmaya neden olaylarda erkeğin kusurlu davranışlarının kadının kişilik haklarına saldırı teşkil ettiği, boşanma yüzünden kadının evlilikten mevcut veya beklenen maddî menfaatlerinin zedelendiği, çalışmayan ve düzenli bir gelire sahip olmayan kadının ihtiyaç içerisinde olduğu ve boşanma kararı sonrasında da yoksul duruma düşeceği, bu nedenle kadın yararına yoksulluk nafakası ve maddî-manevî tazminata hükmedilmesinin isabetli olduğu, İlk Derece Mahkemesince kaldırma kararı öncesinde verilen maddî ve manevî tazminat, tedbir, iştirak ve yoksulluk nafakası ile miktarlarına karşı kadın tarafından istinaf başvurusunda bulunulmadığını, tazminat ve nafaka miktarları yönünden erkek yararına usuli kazanılmış hak oluştuğu, bu miktarın üzerinde tazminat ve nafakaya hükmedilmesinin doğru olmadığı gerekçesi ile istinaf itirazlarının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (3) üncü alt bendi gereğince kısmen kabulüne infazda tereddüt yaratmaması için hükmün bu kısmının kaldırılmasına, kadın yararına 10.000,00 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminata, çocuk yararına aylık 200,00 TL tedbir ve 200,00 TL iştirak nafakası ile kadın yararına aylık 400,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakasına erkeğin sair istinaf sebeplerinin ise reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı-davacı erkek vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı-davacı erkek vekili temyiz başvuru dilekçesinde özetle; astım hastası olan çocuğa kadının şiddet uygulaması nedeniyle velâyet düzenlemesinin yerinde olmadığını, istinaf incelemesi sırasında kadının çocuğun velâyetinin babaya verilmesi konusunda bir dilekçe sunduğunu, istinafın karar tarihinden sonra olduğundan geçici velâyet talebinin reddi ile okula yazdırabilmek için babaya yetki verildiğini, tam kusurlu olan kadın yararına nafaka ve tazminat şartlarının oluşmadığını, miktarlarının yüksek olduğunu, müvekkili yararına maddî-manevî tazminata hükmedilmemesinin usul ve kanuna aykırı bulunduğunu ileri sürerek; kusur belirlemesi, velâyet, nafakalar ile tazminatlar yönünden usul ve kanuna aykırı kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, taraflarca açılan karşılıklı boşanma davasında taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamında imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik bulunup bulunmadığı, geçimsizlik var ise kusurun kimden kaynaklandığı, kadın yararına hükmedilen tazminatlar, nafakalar ile erkeğin reddedilen tazminat taleplerinin kabulü şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği ile velâyet değerlendirmesinin hatalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 175 inci maddesi, 182 nci maddesi, 330 uncu maddesi, 336 ncı maddesi, 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası, 370 inci maddesi ile 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı-davacı erkek vekilinin bozma kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2.İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda 28.03.2018 tarihli sosyal inceleme raporu dikkate alınarak müşterek çocuk 2011 doğumlu Emirhan’ın velâyetinin anneye verilmesine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından da velâyet ve kişisel ilişki düzenlemelerinin toplanan deliller ve alınan sosyal inceleme raporunda yapılan tespit ve değerlendirmelerin çocuğun üstün yararına uygun olduğu gerekçesi ile davalı-davacı babanın velâyete yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş ise de bu karardan sonra davacı-davalı anne tarafından Bölge Adliye Mahkemesine hitaben yazdığı dilekçe ile çocuğun baba yanında kaldığı, velâyetin babaya verilmesi konusunda tarafların anlaşma sağladığını bildirir bir dilekçe verildiği, bu dilekçenin karardan sonra olması nedeniyle geçici velâyet talebinin reddi ile çocuğun okul kaydı için davalı-davacı babaya yetki verildiği görülmüştür.

3.Velâyet düzenlemesinde; çocukla ana ve baba yararının çatışması halinde, çocuğun yararına üstünlük tanınması gereklidir. Çocuğun yararı ise; çocuğun bedensel, fikri ve ahlaki bakımdan en iyi şekilde gelişebilmesi ve böyle bir gelişmenin gerçekleştirilmesi için, çocuğa sosyal, ekonomik ve kültürel koşulların sağlanmış olmasıdır. Çocuğun bu konulardaki üstün yararını belirlerken; çocuk yetişkin biri olmuş olsaydı, kendisini ilgilendiren bir olayda, kendi yararı için ne gibi bir karar verebilecekti ise, çocuk için karar verme makamındaki kişinin de aynı yönde karar verilmesi gerekir. Dosya kapsamından, çocuğun baba yanında kalmasının üstün yararına aykırı olduğu, bir başka deyişle baba yanında kalmalarının ortak çocuğun bedeni, fikri ve ahlaki gelişimlerine engel olacağı yönünde ciddi sebep ve delil bulunmadığı anlaşılmaktadır.

4.Bu hale göre velâyetin babaya verilmesinde ortak çocuğun yararına aykırı bir hususun kanıtlanamadığı gibi annenin de 18.08.2022 tarihli dilekçesi ile velâyetin babaya verilmesine muvafakat ettiği, hali hazırda çocuğun baba yanında kaldığı hatta okula yazdırılması için Bölge Adliye Mahkemesince babaya yetki verildiği de dikkate alındığında ortak çocuk 02.11.2011 doğumlu Emirhan'ın velâyetinin üstün yararı gereği babaya verilmesi gerektiğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının velâyet hükmü yönünden BOZULMASINA,

2.Davalı-davacı erkeğin diğer temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerin 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/733, Karar No: 2020/6721, Tarih: 10.11.2020

**11. Ceza Dairesi         2019/733 E.  ,  2020/6721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte belge düzenleme

HÜKÜM : Beraat, mahkumiyet

Katılan vekilinin sanık ... hakkında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin vekalet ücreti ile sınırlı olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında “2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme“ suçundan açılan kamu davasında; sanık ...’in savunmasında şirkette 2 ay işçi olarak getir götür ve çay işlerinde çalıştığını, ayda 1500 TL maaş aldığını, iş yeri sahibinin ... olduğunu, kurulmuş olan şirketi adına ...’in aldığını, ekonomik olarak zor durumda olduğu için adına şirket alınmasına rıza gösterdiğini, diğer sanığı tanımadığını, şirket defterlerinin kendisine teslim edilmediğini beyan etmesi, sanık ...’in savunmasında şirketin %10 hisse ile ortağı olduğunu, 2010 yılında şirket hisselerinin devredilmesi konusunda babasına vekalet verdiğini ve şirketten ayrıldığını, 23.12.2008 tarihinde Almanya’ya gittiğini ve 2010 yılında sadece annesinin vefatı nedeniyle 3 haftalığına Türkiye’ye geldiğini, yine 2010 ya da 2011 yılında annesinin ölüm yıl dönümü nedeniyle Türkiye’ye geldiğini, bu konuda şahitlerinin olduğunu, diğer sanığı tanımadığını belirtmesi, mahkemece sanık ...’in savunmasının doğruluğuna ilişkin herhangi bir araştırma yapılmaması, suç tarihi itibarıyla şirket ortaklarının ve şirketi temsile yetkili kişinin kim olduğunun yalnızca vergi raporlarından belirlenmesi, dosyada bulunan bilgi ve belgelerden sanık ...’in şirket hisselerini devrettiğinin anlaşılamaması, UYAP üzerinden sanıkların aynı mükellefiyetlerine ilişkin 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından dolayı yargılanarak mahkûmiyetlerine karar verilen ve Dairemizin 2017/9732 Esasında temyiz incelemesi yapılarak mahkemesine gönderilen Mersin 9. Asiye Ceza Mahkemesi’nin 18/07/2013 tarihli, 2011/327 Esas ve 2013/811 Karar sayılı dava dosyasının tespit edilmesi karşısında, sahte fatura düzenleme suçunda suçun failinin herkes olabileceği, suçta ve cezada şahsilik prensibi gereği esas amacın suçun şeklî sorumlusu olan kanuni temsilcilerin değil, suçun ayrıntılarını bilen ve oluşumunda rolü olan failleri cezalandırmak olması nedeniyle bu suça iştirak edilmesinin mümkün olması da dikkate alınarak, maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek biçimde belirlenmesi bakımından;

1-UYAP üzerinden sanıkların aynı mükellefiyetlerine ilişkin 2008 ve 2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından dolayı yargılandıkları ve Dairemizin 2017/9732 Esasında temyiz incelemesi yapılarak mahkemesine gönderildiği tespit edilen Mersin 9. Asiye Ceza Mahkemesi’nin 18/07/2013 tarihli, 2011/327 Esas ve 2013/811 Karar sayılı dava dosyasının mümkünse temyize konu dava dosyası anılan dava ile birleştirilmesi, mümkün olmaması halinde davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya içerisine konulması,