muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4772, Karar No: 2014/11835, Tarih: 15.09.2014

Yine, Beyoğlu 2.AHM'nin 2000/122 Esas sayılı dosyasında, tarafların imzalamış olduğu boşanma protokolü uyarınca müşterek çocuk için 2 adet gayrimenkulün devrine karar verildiği anlaşılmaktadır.

O halde, davacı annenin katkısı ve boşanma protokolü ile müşterek çocuk adına devredilen taşınmaz gelirleri de dikkate alınarak, davalı babayı ödemede zorlamayacak, onu zarurete düşürmeyecek şekilde, TMK.nun 4.maddesindeki hakkaniyet ilkesine göre dengenin sağlanması gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yüksek miktarda nafaka takdiri doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 15.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/259, Karar No: 2020/9919, Tarih: 12.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/259 E.  ,  2020/9919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı davacı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesinin 5. Hukuk Dairesinin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/501 E. - 2018/829 K. sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı vekilince yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, bu karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki ... Köyü ... parsel sayılı taşınmaza 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve 7139 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10/8 fıkrası gereğince, bozma sonrası artan fark bedelin kararın kesinleşmesine kadar üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılarak karar kesinleştiğinde davalı tarafa ödenmesine hükmedilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 12/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11607, Karar No: 2022/13880, Tarih: 22.12.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/11607 E.  ,  2022/13880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Şikayetçi-borçlu aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re' sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;" 134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin % 2' i oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olduğu görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin % 2' i olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesinin 05/07/2022 tarih ve 2022/1952E. - 2022/1695 K. sayılı kararının, hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “3” numaralı bendinde yer alan “ hükmolunan 2.471,00TL” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “ ihale bedellerinin toplamının % 5’i ” ibaresinin yazılmasına, Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa' nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 22/12/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1819, Karar No: 2015/18590, Tarih: 15.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/1819 E.  ,  2015/18590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 12/11/2014

NUMARASI : 2006/654-2014/615

Davacılar murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan R.. Ş..ş vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, sigortalının iş kazası sonucunda vefatı nedeniyle yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı gerçek kişi aleyhine açılan davanın reddine, davacıların maddi tazminat istemlerinin kabulüne, manevi tazminat istemlerinin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, bilirkişi kusur raporlarında dava dışı işçi Mehmet'in kazanın meydana gelişinde %100 kusurlu, davacıların murisi ile diğer davalıların ise kusursuz olarak nitelendirildikleri görülmektedir.

Borçlar Kanunu 55 ve Türk Borçlar Kanunun 66. maddeleri gereğince “Adam çalıştıran, çalışanın, kendisine verilen işin yapılması sırasında başkalarına verdiği zararı gidermekle yükümlüdür.” Hal böyle olunca işveren, adam çalıştıran olarak, kusuru bulunmasa bile meydana gelen zarardan sorumlu tutulabilecektir. Ancak bu halde dahi, adam çalıştıranın sorumluluğu, zararın istihdam edilene verilen işin yapılması sırasında meydana gelmesi şartına bağlıdır.

Somut olayda, kazanın meydana geldiği saat dikkate alındığında işin yapıldığı yer, işçilerin konakladıkları yer ve kazanın meydana geldiği yer arasında irtibat bulunup bulunmadığı araştırılmadığı gibi bu hususun karar yerinde tartışılmadığı anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, işin yapıldığı yer, işçilerin konakladıkları yer ve kazanın meydana geldiği yer arasında irtibat bulunup bulunmadığını araştırmak, irtibat bulunmadığının anlaşılması halinde işveren istihdam eden sıfatı ile dahi sorumlu tutulamayacağından işveren hakkında açılan davanın reddine karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde temyiz eden davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcınının istek halinde davalılardan R.. Ş..ne iadesin 15/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/117, Karar No: 2023/1443, Tarih: 22.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/117 E.  ,  2023/1443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kamu malına zarar verme suçundan kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereğince temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereğince temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Temyiz kapsamına göre;

1. Ereğli (Konya) Cumhuriyet Başsavcılığının 28.10.2013 tarihli ve 2013/1445 Esas numaralı iddianamesi ile sanık hakkında yakarak kamu malına zarar verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 152/1-a, 152/2-a (3 defa), 53/1, 58. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Ereğli (Konya) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.07.2014 tarihli ve 2013/318 Esas, 2014/258 Karar sayılı kararı ile sanığın yakarak kamu malına zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 152/2-a (3 defa) maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan davada, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 32/1, 57 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/3-a maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına ve akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

3. Ereğli (Konya) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 10.07.2014 tarihli ve 2013/318 Esas, 2014/258 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 23.03.2022 tarihli ve 2022/1865 Esas, 2022/5454 Karar sayılı kararı ile kamu malına zarar verme suçundan verilen kararın, sanığın sorgusunun zorunlu müdafii ile yapılmaması ve duruşmadan bağışık tutulma talebi bulunmayan ve karar tarihinde cezaevinde bulunan sanığın yokluğunda karar verilerek savunma hakkının kısıtlanması nedenleriyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Ereğli (Konya) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.09.2022 tarihli ve 2022/835 Esas, 2022/1031 Karar sayılı kararı ile sanığın yakarak kamu malına zarar verme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 152/2-a (3 defa) maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle açılan davada, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 32/1, 57 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/3-a maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına ve akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; kararın usûl ve yasaya aykırı olduğu, sanık hakkında akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmemesinin gerektiği, zamanaşımının söz konusu olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; kararın usûl ve yasaya aykırı olduğu, sanık hakkında akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmemesinin gerektiği, zamanaşımının söz konusu olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Mahkemece; taraf beyanları, olay yeri tutanağı, sağlık kurulu raporu birlikte değerlendirildiğinde, sanığın Ereğli B Tipi Kapalı ve Açık Ceza İnfaz Kurumlarında bulunduğu, 04.07.2013 tarihinde koğuş havalandırmasında bir adet yastık ve nevresimi, 05.07.2013 günü kuruma ait battaniye ve oturma sehpasını ve 08.07.2013 günü koğuş iç kapısının pervazını yaktığının anlaşıldığı, Adana Dr. Ekrem Tok Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesince düzenlenen raporda, sanığın 5237 sayılı Kanun'un 32/1. maddesi kapsamında akıl hastası olduğu, sanığın akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamadığı ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olmadığı yönünde rapor tanzim edildiği, her ne kadar sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 2-a (3 kez) maddeleri gereğince cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmış ise de, sanığın akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamadığı ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olmadığı belirlendiğinden, 5237 sayılı Kanun'un 32/1. ve 5271 sayılı Kanun'un 223/3-a. maddesi uyarınca sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına, 5237 sayılı Kanun'un 57/1. maddesi gereğince akıl hastalarına özgü güvenlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

2. Sanık soruşturma aşamasında savcı huzurunda alınan ifadesinde atılı suçu ikrar etmiş, kovuşturma aşamasında alınan ifadesinde olayı hatırlamadığını, suçu kabul etmediğini beyan etmiştir.

3. Ereğli(Konya) B Tipi Kapalı ve Açık Ceza İnfaz Kurumu'nda görevli infaz koruma memurlarınca düzenlenen olay tutanakları dosya içerisindedir.

4. Ereğli(Konya) B Tipi Kapalı ve Açık Ceza İnfaz Kurumu'nda görevli infaz koruma memurlarının ifadeleri dosya içerisindedir.

5. Adana Dr. Ekrem Tok Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nin 08.05.2014 tarihli sağlık kurulu raporu dosya içerisinde olup, raporda, sanıkta bipolar bozukluk mevcut olduğu, suç tarihinde mevcut olan akıl hastalığının, şahsın işlediği fiilin anlam ve sonuçlarını algılamasını ve bu fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yeteneğini ortadan kaldırıcı nitelikte olup, suç tarihinde yakmak suretiyle kamu malına zarar verme suçu nedeniyle sanığın cezaî ehliyetinin olmadığı, 5237 sayılı Kanun'un 32/1. maddesi kapsamında bulunduğu, aynı Kanun'un 57/1. maddesi gereğince koruma ve tedavi kararının gerektiği belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterildiği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, Adana Dr. Ekrem Tok Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi'nin 08.05.2014 tarihli sağlık kurulu raporunda, sanığın suç tarihinde yakarak kamu malına zarar verme suçu yönünden cezaî ehliyetinin bulunmadığı yönündeki tespit nedeniyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 32/1, 57/1 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/3-a maddeleri uyarınca yapılan uygulamanın usûl ve yasaya uygun bulunduğu, kamu malına zarar verme suçunun yakarak işlenmesi nedeniyle sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 152/1-a, 152/2-a maddelerinde düzenlenen yakarak kamu malına zarar verme suçunda, suçun daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hâllerinin de aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, 5237 sayılı Kanun'un 66/1-d ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 15 yıllık olağan ve 22 yıl 6 aylık olağanüstü dava zamanaşımı sürelerinin dolmadığı anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiş, sanık hakkında verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Ereğli (Konya) 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 27.09.2022 tarihli ve 2022/835 Esas, 2022/1031 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1028, Karar No: 2018/3810, Tarih: 07.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2017/1028 E.  ,  2018/3810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı Milli Eğitim Bakanlığı aleyhine 27/08/2015 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 01/06/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 07/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6905, Karar No: 2015/22167, Tarih: 10.12.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/6905 E.  ,  2015/22167 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/01/2014

NUMARASI :

DAVACI : S. Bilgisayar A.Ş.

DAVALI : S.. T..

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının onanmasına dair 09.02.2015 tarih, 2014/... Esas, 2015/... Karar sayılı Daire ilâmının müddeti içinde tashihen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK'nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK'nun 366. ve HUMK'nun 442. maddeleri uyarınca REDDİNE, takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınmasına, 57,60 TL peşin harcın red harcına mahsubuna, 10.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10840, Karar No: 2014/16773, Tarih: 08.09.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/10840 E.  ,  2014/16773 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul Anadolu 20. İş Mahkemesi

Tarihi : 06.03.2014

No : 2013/871-2014/156

Dava, sigortalılık başlangıcınn tespitine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Yasanın 86. maddesi gereğince sigorta başlangıcının tespiti istemiyle açılan eldeki davada Mahkemece, tefhim olunan kısa kararda Davanın Kabulü ile davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 12.03.1991 tarihi olarak tespitine, karar verilmiş iken, gerekçeli kararın hüküm fıkrasında ise "Davacının davalı işveren nezdinde 01/07/1986 tarihinde 1 gün çalıştığının ve sigortalılık başlangıç tarihinin 31/01/1989 olarak tespitine, " karar verilmek suretiyle kısa karar ile gerekçeli karar arasında çelişki oluşturulduğu anlaşılmaktadır.

Hakimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Oysa, son oturumda tefhim edilen kısa kararın gerekçeli karara aykırı olduğu zaptın ve kararın incelenmesinden açıkça anlaşılmaktadır. Konuyla ilgili 10.04.1992 günlü ve 1991/7 Esas, 1992/4 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozmanın niteliğine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 08.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.