muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/441, Karar No: 2024/1851, Tarih: 06.06.2024

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, davalı Hastane vekilince sunulan 02.05.2019 tarihli dilekçe ile ıslah talebine karşı zamanaşımı defi ileri sürülmüş olmakla birlikte ıslaha karşı beyan için tanınan sürenin 24.04.2019 günü sona ermesi nedeniyle sonrasında sunulan zamanaşımı definin dinlenemeyeceği, mahkemenin ilk kararına karşı temyiz istemlerinde her iki davalı vekilinin de ıslah talebinin kendilerine tebliğ edilmediğini savunduğu, ancak ıslaha karşı zamanaşımı defi ileri sürmediği, süresinde ıslaha karşı zamanaşımı definin ileri sürülmediği, bozma ilamında işaret edildiği üzere davaya konu 1.950 TL talebe ilişkin faturanın dosyaya intikali temin edildiği, toplamda 1.739,29 TL’ye ilişkin olduğu, dosya kapsamında bilirkişi incelemesi yaptırıldığı, davalı hekime atfedilen kusurun denetime elverişli suretle açıklandığı, davalı hekime %50 oranında kusur izafe edildiği, bu tespitin Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun 07.02.2008 tarihli raporundaki kusur tespiti ile uyumlu olduğu, yapılan tespitin dosya kapsamı delil durumu ile uyumlu, denetime elverişli bulunduğu, davalı hastaneye %10 oranında kusur izafe edilmiş ise de davalı hastanenin sorumluluğunun kusursuz sorumluluk olduğu, bilirkişi heyetinin tamamının hekimlerden oluşup bu ayrımı bilmesinin beklenemeyeceği, kusursuz sorumluluğu kaldırabilecek bir kurtuluş beyyinesi olup olmadığı yönünden de inceleme yapılmasına dair karar verildiği, bir kurtuluş beyyinesi bulunmadığı, davalı hekimin eyleminden kusursuz olarak yasa gereği sorumlu bulunan davalı hastanenin % 50 kadar zarardan sorumluluğu yönünden davalı hekimle birlikte sorumluluğu olduğu, 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar açıkça gösterildiği, davacıların kızlarının ölümü nedeniyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla tarafların sosyal ve ekonomik durumları, olayın oluş şekli gözönünde tutularak, olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen, davacılar için hak ve nasafet kuralları çerçevesinde, hakkaniyet ölçüsünde manevi tazminat miktarı tayin edildiği gerekçesiyle davacı ...'in maddi tazminat istemin kısmen kabulü ile 6.630,60 TL tazminatın 500 TL'si 04.12.2002 tarihinden, 6.130,60 TL'si 29.03.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken müteselsilen tahsili ile davacı ...'e verilmesine, aşan istemin reddine, davacı ...'in maddi tazminat istemin kısmen kabulü ile 4.290,59 TL tazminatın 500 TL'si 04.12.2002 tarihinden, 3.790,59 TL'si 29.03.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken müteselsilen tahsili ile davacı ...'e verilmesine, aşan istemin reddine, davacıların 1.950 TL alacak isteminin kısmen kabulü ile 1.739,29 TL'nin dava tarihi olan 01.12.2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Acıbadem Sağlık...A.Ş.den tahsili ile davacılara verilmesine, aşan istemin reddine, davacı ..

.290,59 TL tazminatın 500 TL'si 04.12.2002 tarihinden, 3.790,59 TL'si 29.03.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken müteselsilen tahsili ile davacı ...'e verilmesine, aşan istemin reddine, davacıların 1.950 TL alacak isteminin kısmen kabulü ile 1.739,29 TL'nin dava tarihi olan 01.12.2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı Acıbadem Sağlık...A.Ş.den tahsili ile davacılara verilmesine, aşan istemin reddine, davacı ...'in manevi tazminat istemin kısmen kabulü ile 50.000 TL manevi tazminatın 04.12.2002 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı ...'e verilmesine, aşan istemin reddine, davacı ...'in manevi tazminat istemin kısmen kabulü ile 50.000 TL manevi tazminatın 04.12.2002 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı ...'e verilmesine, aşan istemin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuran

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davacılar vekili, davalı Acıbadem Sağlık Hizmetleri ve Tic. A.Ş. vekili ve davalı ... vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Dairemizin 12.07.2023 tarihli ve 2022/7248E.-2023/2148 K. sayılı ilamıyla; Temyizen incelenen kararın, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna, dairemizin bozma ilamına ve özellikle davalı hekimin vekil olarak hafif kusurlarından dahi sorumlu olacağı kabul edilse de Yargıtay (Kapatılan) 13. Hukuk Dairesinin 06.06.2018 tarihli ve 2016/24141 E., 2018/6662 K. sayılı ilamıyla davacıların tüm temyiz itirazlarının reddi ile ilk derece mahkemesi kararının davalılar yararına bozulmasına karar verildiği, davacıların tüm temyiz itirazları reddedilmekle davalılar yararına usuli müktesep hakkın doğduğu, iadesine karar verilen tedavi giderinin faturasının dosya içerisinde yer aldığı, gerekçeli kararın 9 uncu bendinde yer alan 5.1000,00 TL şeklinde hükmedilen vekalet ücretinin maddi hata niteliğinde olduğu ve mahallinde her zaman düzeltilebileceği anlaşılmakla davacıların, davalı ... ve davalı Acıbadem Sağlık Hizmetleri ve Tic. A.Ş.nin ayrı ayrı tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanması gerekmiştir.

V. KARAR DÜZELTME

A. Karar Düzeltme Yoluna Başvuran

Dairenin yukarıda belirtilen kararına karşı davacılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

B. Karar Düzeltme Sebepleri

Davacılar vekili; manevi tazminatın düşük olduğunu, kusur oranının hatalı belirlendiğini, %15 hastane ve %50 hekim kusurlu sayıldığından %65 kusur belirlemesi olduğunu, kusur raporunda %25 bebeğe ve %10 kendilerine de kusur verildiğini, ancak kusurlarının bulunmadığını, gerekçeli kararın 9 uncu fıkrasında maddi hata yapıldığını, 5.1000,00 TL vekalet ücreti ifadesinin yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek; Daire onama ilamının kaldırılarak mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hekim hatasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması üzerine, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. Usuli kazanılmış hak olarak tanımlanan bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirmektedir (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı YİBK).

2. İlgili Hukuk

1. Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması üzerine, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğar. Usuli kazanılmış hak olarak tanımlanan bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirmektedir (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı YİBK).

2. Mahkemenin, Yargıtayın bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli kazanılmış hak doğabileceği gibi, bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur (04.02.1959 tarihli ve 13/5 sayılı YİBK).

3. Değerlendirme

Karar düzeltme yoluyla incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle uyulmasına karar verilen bozma ilamları kapsamında usuli kazılmış hak oluştuğunun anlaşılmasına göre davacıların karar düzeltme talebinin reddine karar vermek gerekir.

VIII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;Davacılar vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE,Aşağıda yazılı para cezası ile karar düzeltme harcının düzeltme isteyene yükletilmesine,

06.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12010, Karar No: 2016/652, Tarih: 21.01.2016

**1. Hukuk Dairesi         2015/12010 E.  ,  2016/652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali, tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili ve davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ... 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve miras payı oranında tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakan babası ...'in 451 parsel sayılı taşınmazını 24.05.1999 tarihinde satış göstermek suretiyle davalı oğluna devrettiğini, temlikin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu, murisin mal satmaya ihtiyacının olmadığını, davalının da alım gücünün bulunmadığını belirterek, miras payı oranında iptal ve tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, 1981-1985 yılları arasında yurtdışında çalıştığını ve Türkiye'ye dönüp hayvancılık yapmak isteyince murisin dava konusu yere besihane yapmasına izin verdiğini, sonra da oturduğu evi yaptığını, bunun üzerine murisin taşınmazı 1999 yılında kendisine sattığını, satış bedeli karşılığında da büyükbaş hayvan aldığını, bunları yapılan camiye vereceğini söylediğini, sonrada satıp parasını o dönem ev yaptıran davacının eşine verdiğini, muvazaa iddialarının doğru olmadığını, murisin evini de sözlü olarak kızlarına bıraktığını, hatta bu doğrultuda 04.05.2011 tarihinde taksim anlaşması yaptıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişmeye konu taşınmazın davalıya temlikinin mirastan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu, ancak taşınmazın tarla vasfı ile devredildiği, keşif sırasında üzerinde bulunduğu tespit edilen ev ve muhdesatın tapu kaydında görülmediği, başka bir ifadeyle tapusuz olması nedeniyle ev ve muhdesatların mülkiyeti konusunda uyuşmazlık bulunması sebebi ile bu hususun ayrıca dava edilmesi gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne, davaya konu 451 nolu parselin davalı adına olan tapu kaydının davacının miras payı oranında iptali ile davacı adına tesciline, taşınmaz üzerinde bulunan ve teknik bilirkişi raporlarında gösterilen yapılı besihane, eski ev, iki katlı betonarme ev, ambar evi ve garaj aleyhine açılan davanın ise reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakan ....'in tarla vasıflı 451 parsel sayılı taşınmazını 24.05.1999 tarihinde satış suretiyle davalı oğluna temlik ettiği, 1933 doğumlu olan murisin 15.03.2006 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı kızı, davalı oğlu ile dava dışı eşi ... ile kızı ...'in kaldıkları anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; mirasbırakan ....'in tarla vasıflı 451 parsel sayılı taşınmazını 24.05.1999 tarihinde satış suretiyle davalı oğluna temlik ettiği, 1933 doğumlu olan murisin 15.03.2006 tarihinde öldüğü, geride mirasçı olarak davacı kızı, davalı oğlu ile dava dışı eşi ... ile kızı ...'in kaldıkları anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; ugulamada ve öğretide "muris muvazaası" olarak tanımlanan muvazaa, niteliği itibariyle nisbi (mevsuf-vasıflı) muvazaa türüdür. Söz konusu muvazaada miras bırakan gerçekten sözleşme yapmak ve tapulu taşınmazını devretmek istemektedir. Ancak mirasçısını miras hakkından yoksun bırakmak için esas amacını gizleyerek, gerçekte bağışlamak istediği tapulu taşınmazını, tapuda yaptığı resmi sözleşmede iradesini satış veya ölünceye kadar bakma sözleşmesi doğrultusunda açıklamak suretiyle devretmektedir.

Bu durumda, yerleşmiş Yargıtay içtihatlarında ve 1.4.1974 tarih 1/2 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklandığı üzere görünürdeki sözleşme tarafların gerçek iradelerine uymadığından, gizli bağış sözleşmesi de Türk Medeni Kanunun 706., Türk Borçlar Kanunun 237. (Borçlar Kanunun 213.) ve Tapu Kanunun 26. maddelerinde öngörülen şekil koşullarından yoksun bulunduğundan, saklı pay sahibi olsun veya olmasın miras hakkı çiğnenen tüm mirasçılar dava açarak resmi sözleşmenin muvazaa nedeni ile geçersizliğinin tespitini ve buna dayanılarak oluşturulan tapu kaydının iptalini isteyebilirler.

Hemen belirtmek gerekir ki; bu tür uyuşmazlıkların sağlıklı, adil ve doğru bir çözüme ulaştırılabilmesi, davalıya yapılan temlikin gerçek yönünün diğer bir söyleyişle miras bırakanın asıl irade ve amacının duraksamaya yer bırakmayacak biçimde ortaya çıkarılmasına bağlıdır. Bir iç sorun olan ve gizlenen gerçek irade ve amacın tespiti ve aydınlığa kavuşturulması genellikle zor olduğundan bu yöndeki delillerin eksiksiz toplanılması yanında birlikte ve doğru şekilde değerlendirilmesi de büyük önem taşımaktadır. Bunun için de ülke ve yörenin gelenek ve görenekleri, toplumsal eğilimleri, olayların olağan akışı, mirasbırakanın sözleşmeyi yapmakta haklı ve makul bir nedeninin bulunup bulunmadığı, davalı yanın alım gücünün olup olmadığı, satış bedeli ile sözleşme tarihindeki gerçek değer arasındaki fark, taraflar ile miras bırakan arasındaki beşeri ilişki gibi olgulardan yararlanılmasında zorunluluk vardır.

Somut olaya gelince; tanık anlatımlarından; mirasbırakanın ölünceye kadar davalı oğlu ile birlikte yaşadığı, yurtdışında birlikte çalıştıkları, Türkiye'de de birlikte hayvan alım satımı ile uğraştıkları, murisin taşınmazlarında yine davalının çalıştığı, elde edilen gelirlerin ise aile büyüğü olması sebebi ile mirasbırakan tarafından alındığı, dava konusu taşınmaz ile üzerindeki besihanenin de her ikisinin çalışması ve geliri ile edinildiği, murisin, davalı dışındaki çocukları ile de beşeri ilişkilerinin iyi olduğu, aralarında herhangi bir husumetin bulunmadığı anlaşılmaktadır. Öte yandan evrak arasına alınan tapu kayıtlarına göre murisin geride 6 parça taşınmazının bulunduğu, bu taşınmazları da mirasçıların kendi aralarında 04.05.2011 tarihinde haricen taksim ettikleri görülmektedir.

O halde, yukarıda açıklanan ilkeler ve somut olgular birlikte değerlendirildiğinde dava konusu taşınmazın mirasbırakan tarafından davalıya temlikinin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu söylenemez.

Hâl böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir.

Kabul tarzı itibariyle de; yasal ayrıcalıkların dışında bütünleyici parçanın (mütemmim cüz'ün) mülkiyeti ve buna bağlı olarak tasarruf hakkı üzerinde bulunduğu arza bağlı olduğu, bu husus 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 684. maddesinde açıkça hüküm altına alındığı halde, anılan düzenleme gözardı edilerek, dava konusu parselin iptal ve tesciline karar verildiği halde, parsel üzerinde bulunduğu belirlenen yapılar bakımından; ''... dava konusu taşınmaz üzerinde yapılı besihane, eski ev, iki katlı betonarme ev, ambar evi ve garaj aleyhine açılan davanın reddine'' şeklinde karar verilmiş olması isabetsizdir.

Davacı vekili ile davalı vekilinin belirtilen nedenlerle temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,21.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12036, Karar No: 2014/20242, Tarih: 16.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12036 E.  ,  2014/20242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı ve davalı vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25338, Karar No: 2013/28370, Tarih: 09.12.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/25338 E.  ,  2013/28370 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat

Hüküm : Davanın Reddi

Davacının tazminat talebinin feragat nedeniyle reddine ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davanın tamamen reddedilmesi karşısında, kendisini vekil ile temsil ettiren davalı hazine lehine vekalet ücreti yerine, dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 2. bendinde ''Davalı vekilinin cevap dilekçesi sunmasına rağmen duruşmaya katılmaması gözetilerek hüküm tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT uyarınca 220 TL dilekçe yazım ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine'' ibaresinin hüküm fıkrasından çıkartılarak yerine "Avukatlık Asgari Ücreti Tarifesine göre karar tarihinde geçerli olan ''2.400'' TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı hazineye verilmesine" ibaresinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/18928, Karar No: 2025/6321, Tarih: 21.05.2025

**11. Ceza Dairesi         2021/18928 E.  ,  2025/6321 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2012/187 E., 2014/109 K.

SUÇ : Banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Adli para cezasının ödenmemesi hâlinde uygulanacak olan 5275 sayılı Kanun’un 106/3. maddesine ilişkin 6545 sayılı Kanun'un 81. maddesiyle yapılan değişiklik ve 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nin 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) (j) ve (k) bentlerinde sayılan hallerde adli para cezasının tayininde tespit olunacak temel gün, suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari ve bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden artırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı Kanun'un 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerektiği ve somut olayda haksız menfaat miktarının 7.700,00 TL olduğu gözetilmeksizin, temel cezanın 4 yıl hapis ve 120 gün adli para cezası olarak eksik belirlenmesi, daha sonra da infazda tereddüt oluşturacak şekilde ve haksız menfaat miktarı 8.250,00 TL olarak kabul edilerek bu tutarın iki katı esas alınıp 16.500,00 TL üzerinden indirim yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,