muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/14223, Karar No: 2014/22327, Tarih: 10.07.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/14223 E.  ,  2014/22327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 22/04/2013

NUMARASI : 2011/995-2013/354

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 06.11.2009 tarihinde müşteri danışmanı olarak çalışmaya başladığını, davalı işverenin 01.07.2011 tarihinde görevini değiştirdiğinden 08.07.2011 tarihinde haberdar olduğunu, aynı gün ihtarname göndererek iş şartlarındaki değişikliğini kabul etmediğini bildirdiğini, ancak işverenin devamsızlık sebebiyle iş sözleşmesini haksız olarak feshettiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-İhbar tazminatı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık söz konudur.

İhbar tazminatı, belirsiz süreli iş sözleşmesini haklı bir sebebi olmaksızın ve usulüne uygun bildirim süresi tanımadan fesheden tarafın, karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminattır.

İhbar tazminatı iş sözleşmesini fesheden tarafın karşı tarafa ödemesi gereken bir tazminat olduğu için, iş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir sebebe dayansa dahi, ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. Yine, işçinin 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesi hükümleri uyarınca emeklilik, muvazzaf askerlik, evlilik gibi sebeplerle iş sözleşmesini feshetmesi durumunda ihbar tazminatı talep hakkı bulunmamaktadır. Anılan fesihlerde işveren de ihbar tazminatı talep edemez.

Somut olayda, dosyadaki bilgi ve belgelerden iş sözleşmesinin davacı tarafından haklı sebeple feshedildiği anlaşılmaktadır. İş sözleşmesini fesheden tarafın feshi haklı bir sebebe dayansa dahi ihbar tazminatına hak kazanması mümkün olmaz. Böyle olunca mahkemece ihbar tazminatı isteğinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2053, Karar No: 2015/45684, Tarih: 04.12.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/2053 E.  ,  2015/45684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, yaralamak

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık ...’ın olay gününden önceki tarihlerde, marketine yakın bir yerde oturup katılan ...'un da duyacağı şekilde, “Buraları haraca bağlayacağız!” diye bağırdığı, o gün katılana doğrudan bir eylemi olmayan sanık ...’nin olay günü alkollü halde iken çalışmayan vaziyetteki motorsikletini katılanın seyir halindeki otomobilinin önüne doğru sürmek suretiyle çarpışmaya sebebiyet verdiği, sanık ...’nin savunmasına göre, yeni aldığı takım elbisesinin pantolonunun yırtıldığı, ancak bu hususta bir tespit tutanağı veya fotoğrafın mevcut olmadığı, çarpışmadan sonra sanık ...’nin katılan tarafından kıyafetine zarar verildiğini iddia edip, bunun tazmin edilmesini istediği, katılanın da sanığın yanında bulunan arkadaşlarından ve sanığın alkollü olmasından çekinip otomobilinden inmeden “Sen benim dükkanımı biliyorsun, oraya gel, paranı ödeyeyim.” dediği, aynı gün daha sonra sanık ...’nin diğer sanıklar ... ve ... ile birlikte katılanın marketine girip sözde pantolon zararı için 1.000 TL istedikleri, katılanın da tepki gösterip “Dükkan kalabalık, git, ben sana para vermem.” dedikten sonra, sanıkların bunun üzerine katılanı el ve yumrukları ile darp etmekte iken, olayı yatıştırmaya çalışan çevredeki esnaf kişilerin de müdahale etmesiyle oluşan kargaşa ortamında sanık ...’in tahta beyzbol sopasıyla katılanın sağ ayak bileğine vurup onu kemik kırığına neden olacak biçimde yaraladığı, sopanın olay yerinde bulunduğu, sanıkların kast ettikleri parayı elde edemeden olay yerinden ayrıldıkları, sanık ...'nin çelişkili biçimde soruşturma aşamasında verdiği beyanlarda katılanın dükkanının olduğu yere tesadüfen geldiğini, mahkemedeki savunmasında ise alkol satın alıp katılanın iş yerine gittiğini beyan

ettiğinin anlaşılması karşısında; sanıkların eylemlerinin bütün halinde yağmaya kalkışma suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde tüm sanıklar hakkında yağmaya kalkışma; sanık ... hakkında nitelikli yaralama suçundan beraat kararları verilmesi,

2-Katılan vekilinin, karar duruşmasında mağdurun kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasının uzuv zaafiyetine neden olduğunu belirtmesi karşısında; katılan hakkında düzenlenen tıbbi belgeler ve raporlar gönderilip, Adli Tıp Kurumu İhtisas Dairesi'nden, 5237 sayılı Yasanın 87/1-a, 87/2-b madde ve fıkraları gereğince mağdurda oluşan yaralanmanın, duyu ve organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflamasına veya yitirilmesine neden olup olmadığı hususunda kesin rapor aldırılmadan eksik araştırma ile yetinilip yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş; katılan ... vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10070, Karar No: 2019/11953, Tarih: 23.12.2019

**5. Ceza Dairesi         2015/10070 E.  ,  2019/11953 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde Türk Hava Kurumu... şubesi yönetim kurulu başkanı olan sanığın, deri satış şartname hükümleri uyarınca alması gereken %25 oranındaki peşinat miktarı olan 3.580,01 TL'yi ve 28.400,00 TL tutarındaki çeki almayarak kurumu zarara uğrattığı iddiası ile açılan kamu davasında; sanığın %25 oranındaki peşinatı almayıp kalan %75 miktarlı tutara ilişkin 05/10/2009 vade tarihli bonoyu tahsil için 14/07/2010 tarihinde genel başkanlığa göndererek yetki ve sorumluluklarını tüzük hükümleri doğrultusunda yerine getirmediği kabul edilerek mahkumiyetine karar verilmiş ise de; 5271 sayılı CMK'nın 225/1. maddesindeki "Hüküm, ancak iddianamede unsurları gösterilen suça ilişkin fiil ve faili hakkında verilir." şeklindeki düzenleme karşısında, hükmün konusunun iddianamede gösterilen eylemden ibaret olduğu, açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılması, davaya konu edilmeyen bir eylemden dolayı yargılama yapılması ve açılmayan davadan hüküm kurulmasının yasaya aykırı olduğu, 05/10/2009 vade tarihli bononun tahsilinin geciktirilmesinin dava konusu olmadığı, şartname hükümlerine göre ihale üzerinde kalan müteahhidin bayramdan sonraki ilk gün tarihli çek vermesi gerektiği hususu da göz önüne alındığında suç tarihinin 12/12/2008 olduğu, 5237 sayılı TCK'nın 257. maddesinde düzenlenen suçun kamu görevlileri ile özel yasalarında kamu görevlisi gibi cezalandırılacakları öngörülen kişiler tarafından işlenebileceği, TCK'nın 6/1-c maddesinin 5252 sayılı Yasanın geçici 1. maddesi uyarınca ancak 01/01/2009 tarihinden itibaren özel yasalarda uygulanabileceği dikkate alındığında, sanığın suç tarihi itibarıyla kamu görevlisi tarafından işlenebilen özgü suç niteliğindeki görevi kötüye kullanma suçunun faili olamayacağı gözetilerek beraatine karar verilmesi yerine yasal olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hakkında mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Atılı suçu TCK'nın 53/1-d maddesindeki hak ve yetkileri kötüye kullanmak suretiyle işlediği kabul edilen ve adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanık hakkında, aynı Kanunun 53/5. maddesi gereğince hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA 23/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2451, Karar No: 2021/3128, Tarih: 17.03.2021

**15. Ceza Dairesi         2021/2451 E.  ,  2021/3128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler O yer Cumhuriyet savcısı ve katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılanın amcası olan tanık ...'nın, katılana iş bulmak amacıyla 112 Acil Sevisinde şoförlük yapan sanık ... ile irtibata geçtiği, sanık ...'in de Ankara'da amcası olan ... isimli Ak Partili milletvekili tanıdığı olduğunu ve kendisine iş bulabileceğini belirttiği, tanık ...'in sanık ...'ten diğer sanık ... ...'ın telefonunu alarak katılana verdiği, katılanın da sanık ...'i telefon ile aradığı, sanığın 6 adet fotoğraf, ikametgah adresi, sabıka kaydı, kimlik fotokopisi, diploma fotokopisi ve 880 TL para istediği, katılanın da bu belgeleri ve 880 TL parayı sanık ...'e gönderdiği, daha sonra sanığın yine para istediği, katılanın da 04/02/2011 tarihinde 4.000 TL, 15/02/2011 tarihinde 997 TL, 27/02/2011 tarihinde 197 TL, 16/02/2011 tarihinde 247 TL, 18/02/2011 tarihinde 547 TL tutarında parayı aynı hesaba yatırdığı, ancak sanığın iş bulmadığı, katılanın da sanığın milletvekili olmadığını öğrendiği, parasını istediğinde sanığın oyaladığı, bu suretle sanıkların üzerilerine atılı dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilen olayda;

1)Sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Sanıklar savunması, katılan ve tanık beyanları, banka yazıları, tutanaklar ile dosya kapsamından, sanık ... ile katılanın amcası olan tanık ...'in samimi oldukları ve zaman zaman buluştuklarında konuşma sırasında sanık ...'in memleketten tanıdığı, emlakçı olarak bildiği, kendisinin çevresinin geniş ve iş bitirici olarak tanıtan ve siyasetten tanıdıklarının olduğunu söyleyen sanık ...'dan bahsetmesi sonrası tanığın yeğeni olan katılana iş bulabilmesi konusunu söylediği, birlikte sanık ...'ı aradıkları, telefonlarını aldıkları, daha sonra ise sanık ...'in olayların gelişiminden haberi olmadığı, katılanın başka yerde yaşayan diğer sanığın hesabına para gönderdiği, sanık ...'in diğer sanıkla menfaati ortak paylaştığına, birlikte hareket ettiklerine dair delil olmadığı anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiş, tebliğnamedeki bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, isnat edilen eylemin suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, O yer Cumhuriyet savcısı ve katılanın vekilinin beraat hükmünün kanuna aykırı olduğuna ve eylemin suç teşkil ettiğine, eksik incelemeye, delillerin takdirine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2)Sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Yapılan yargılama sonunda, isnat edilen eylemin suç olarak tanımlanmamış olduğu gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, O yer Cumhuriyet savcısı ve katılanın vekilinin beraat hükmünün kanuna aykırı olduğuna ve eylemin suç teşkil ettiğine, eksik incelemeye, delillerin takdirine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

2)Sanık ... hakkında dolandırıcılık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Katılanın amcası tanık ... ve sanık ...'in, sanık ...'ın Ak Parti milletvekili olduğuna dair söylemlerinden bahsetmediği, bu durumu katılanın dile getirdiği anlaşılmış ise de, tüm dosya kapsamından, sanık ...'ın tanıdıklarının olduğu şeklinde imaj yaratıp işe girme vaadiyle kandırıp katılandan farklı zamanlarda menfaat temin ettiği anlaşıldığından, sanığın hükümden sonra ve 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırmaya tabi dolandırıcılık suçundan cezalandırılması gerekirken yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısı ve katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8463, Karar No: 2010/13373, Tarih: 14.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/8463 E.  ,  2010/13373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL, TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı ... adına kayıtlı 8 parsel sayılı taşınmaz ile davalıya ait 199 parsel sayılı taşınmazın Belediye Meclis kararı olmaksızın trampa edildiğini, sonradan davalının taşınmazı üçüncü kişiye sattığını ileri sürerek, tazminat tapu iptali ve davalı adına tescili isteğinde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Belediye Meclis kararı olunmaksızın yapılan temliki işlemin yok hükmünde olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 14.12.2010 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden vekili Avukat ... ile temyiz edilen vekili Avukat ....... geldiler duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, gerek 2942 Sayılı Kamulaştırma Yasasının 26.maddesi gereğince taşınmazın mülkiyetin intikaline ilişkin işleminde ve gerekse 5393 Sayılı Yasanın 18/e maddesi delaletiyle 34/g maddesi hükmü uyarınca yapılan trampa (takas) işleminde Belediye Meclis kararı zorunlu olup, somut olayda yapılan tasarrufların Belediye Meclis Kararına dayanmamış bulunmasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 24.12.2009 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 750.00.-TL. duruşma avukatlık parasının ve aşağıda yazılı 13.565.30.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 14.12.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14423, Karar No: 2012/18244, Tarih: 01.11.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2012/14423 E.  ,  2012/18244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

.

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 18/06/2007-08/05/2009 tarihleri arasında çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacının davalı işverene ait iş yerinde hizmet akdine dayalı olarak geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davacının sigortalılık sürelerinin 506 sayılı Yasanın 79. Maddesine dayandırılarak hüküm altına alınmıştır. İş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm hallerinde, bu Kanunda yazılı koşullar altında, sigortalılar ile bunların eş, çocuk ve hak sahiplerine sosyal sigorta yardımları sağlanması amacıyla kabul edilip yürürlüğe giren 17.07.1964 gün ve 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanununun 2’nci maddesinde genel bir tanım yapılarak, bir hizmet akdine dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılanların bu Kanuna göre “sigortalı” sayılacağı belirtildikten sonra, 3’üncü maddesinde kimlerin bu Kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmayacakları ve hangi kişiler hakkında da bazı sigorta kollarının uygulanmayacağı açıklanmıştır. Buna göre sigortalı sayılmanın koşulları; hizmet akdine göre çalışma, sözleşmede öngörülen edimin (hizmetin) işverene ait işyerinde veya işyerinden sayılan yerlerde görülmesi, 3 üncü maddede belirtilen “sigortalı sayılmayan” kişilerden olunmaması şeklinde sıralanabilir. Söz konusu Kanunda “hizmet akdi” tarifine yer verilmemiş ise de, gerek 4857 sayılı İş Kanununun 8’inci maddesinde iş sözleşmesi (hizmet akdi) tanımlanmış, gerekse Borçlar Kanununun 313 – 354. maddelerinde bu konuda düzenleme yapılmıştır. Borçlar Kanununda, anılan sözleşme, “Hizmet akdi bir mukaveledir ki onunla işçi, muayyen veya gayri muayyen bir zamanda hizmet görmeği ve iş sahibi dahi ona bir ücret vermeği taahhüt eder.” şeklinde tanımlanmış, aksine hüküm bulunmadıkça, hizmet akdinin özel şekle tabi olmadığı belirtilmiş, ücretin,

zaman itibarıyla olmayıp yapılan işe göre verilmesi durumunda da işçinin belirli veya belirsiz bir zaman için alınmış veya çalışmış olduğu sürece akdin “parça üzerine hizmet” veya “götürü hizmet” adı altında varlığını koruduğu açıklanmıştır. Belirtilmelidir ki, “ücret” unsuruna her ne kadar tanımda ve iş sahibinin borçları belirtilirken yer verilmiş ise de, 506 sayılı Kanunun sistematiği ve takip eden diğer maddelerin düzenleniş şekline göre, bu unsurun sigortalı niteliğini kazanabilmek için zorunlu olmadığının kabulü gerekir. Baskın olan bilimsel ve yargısal görüşlere göre, hizmet akdinin ayırt edici ve belirleyici özelliği, “zaman” ile “bağımlılık” unsurlarıdır. Zaman unsuru, çalışanın iş gücünü belirli veya belirsiz bir süre içinde işveren veya vekilinin buyruğunda bulundurmasını kapsamaktadır ve anılan sürede buyruk ve denetim altında (bağımlılık) edim yerine getirilmektedir. Bağımlılık ise, her an ve durumda çalışanı denetleme veya buyruğuna göre edimini yaptırma olanağını işverene tanıyan, çalışanın edimi ile ilgili buyruklar dışında çalışma olanağı bulamayacağı nitelikte bir bağımlılıktır.

Diğer taraftan inceleme konusu hizmet tespiti niteliğindeki davalarda işverenin doğru olarak belirlenmesi önem taşımakta olup, bu konuda temel dayanak noktası ve yol gösterici, 506 sayılı Kanunun “İşveren ve işveren vekilinin tarifi” başlığını taşıyan 4’üncü madde hükmüdür. Anılan maddede; bu Kanunun uygulanmasında 2’nci maddede belirtilen sigortalıları çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler “işveren”, işveren nam ve hesabına işin yönetim görevini yapan kimseler de “işveren vekili” olarak tanımlandıktan sonra, Kanunda geçen işveren deyiminin işveren vekilini de kapsadığı belirtilmiştir.

Şu durumda denilebilir ki 506 sayılı Kanun hükümlerine göre sigortalılık niteliği için; 2’nci madde kapsamında bulunanlar yönünden 3’üncü maddede sıralanan olguların gerçekleşmemiş olması gereklidir veya ayrık bir durum olarak farklı yasal düzenlemelerde ilgilinin, anılan Kanuna tabi sigortalı kabul edildiğinin/sayıldığının açıkça belirtilmiş olması zorunludur. Türk hukuk sisteminde köy korucularının 506 sayılı Kanun kapsamında sigortalı olduklarına ilişkin açık hüküm/hükümler içeren herhangi bir yasal düzenleme bulunmadığından, anılan kişilerin hukuki durum ve statülerinin, Kanunun 2 ve 3. madde içeriklerine göre değerlendirilmesine gereksinim duyulduğu gibi, davalı konumunda yer alması gereken “işveren” saptanırken, bir başka anlatımla köy korucularının işvereninin kim olduğu belirlenirken 4’üncü maddedeki tanımdan yola çıkılması gereklidir. Bunun için de öncelikle köy koruculuğu kurumu ile söz konusu kuruma ilişkin düzenleyici hükümler içeren 18.03.1924 gün ve 442 sayılı Köy Kanunu irdelenmelidir.

Anılan Kanunun 13’üncü maddesinde, köye korucu tutma, köylünün zorunlu işleri arasında sayılmış; 16’ncı maddesinde, köy gelirleri, köy işlerini gören köyün aylıklı adamlarının aylık ve yıllıklarını karşılamaya yetmediği takdirde herkesin hal ve vaktine göre köy ihtiyar meclisi kararıyla köyde oturanlara ve köyde maddi ilgisi bulunanlara salma salınacağı belirtilmiş; 17’nci maddesinde, geliri yetişmeyen köylerde korucu gibi köy adamlarının aylıkları için salınacak para veya ürünlerin “köy parası” içinde yer aldığı açıklanmış; 19’uncu maddesinde, köylünün isteğine bağlı olmayarak harcanacak paralar sayılırken köy işine bakacak adamların aylığına yer verilmiştir. Kanunun “Köy Korucuları Ve Göreceği İşler” başlığını taşıyan sekizinci faslı ise 68 – 82.(dahil) maddelerini içermektedir. 68’inci maddede, köy sınırı içinde herkesin ırzını, canını ve malını korumak için köy korucuları bulundurulacağı; 69’uncu maddede, her köyde en az bir tane korucu bulunacağı; 70’inci maddede, korucuların ihtiyar meclisi tarafından tutulacağı ve köy muhtarının vereceği haber üzerine kaymakamın emri ile işe başlayacakları; 72’nci maddede,

korucuların köy muhtarının emri altında olduğu ve resmi işlerde onun emirlerine uymak zorunda bulundukları; 73’üncü maddede, korucuların silahlı oldukları ve kendilerine karşı gelenlerin jandarmaya karşı gelmiş gibi cezalandırılacakları; 75’inci maddede, koruculara verilecek silah ve cephanelerin Hükümet tarafından ihtiyar meclisine mazbata karşılığında demirbaş olarak teslim edileceği; 78’inci maddede, korucuların kıyafet ve silahlarının şeklinin İçişleri Bakanlığı tarafından belirleneceği, elbise paralarının köy gelirinden yılda bir kez karşılanacağı, kendilerine teslim edilen koruculuk cüzdanını sürekli üzerlerinde bulunduracakları; 80’inci maddede, görevinde kayıtsızlığı ve tembelliği görülen veya 81’inci maddede yazılı yasak işleri yapan koruculara ihtiyar meclisince önce uyarma, ikincisinde kınama cezası verileceği, üçüncüsünde ise işten çıkarılacakları; 82’nci maddede, silahını ve cephanesini kayıtsızlığı yüzünden kaybeden veya isteğiyle bir başkasının eline geçmesine sebep olan korucunun da işten çıkarılacağı açıklanmıştır.

Kanun koyucu, anılan maddelerle “köy korucusu” kavramını benimseyip buna ilişkin düzenleme yaptıktan sonra 74’üncü maddede, bu kez belirli durum ve koşullarda, bunlara yardım ve destek amacıyla “gönüllü korucu” adı altında bazı kişilerin görev yapabileceğini belirtmiştir. Maddede; ürün zamanlarında eşkıya ve çapulcuların türemesi durumunda, köy halkını yağmadan korumak için, köy muhtarı ve ihtiyar meclisince, eli silah tutan köylüler arasından gerektiği kadarının “gönüllü korucu” olarak ayrılıp, bu kişilerin adlarının kaymakama bildirileceği, kaymakamın izin vermesi durumunda bunların asıl korucularla birlikte eşkıya ve yağmacılara karşı köyü ve köylüyü koruyacakları hüküm altına alınmıştır.