muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4698, Karar No: 2024/1391, Tarih: 05.03.2024

**8. Hukuk Dairesi         2023/4698 E.  ,  2024/1391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki uygulama kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Uygulama kadastrosu sırasında, .... Köyü çalışma alanında ve tapuda davacı adına kayıtlı bulunan eski 195 parsel ... 2500 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 101 ada 204 parsel numarasıyla 1.782,67 metrekare yüzölçümlü olarak; davalı gerçek kişiler adına kayıtlı bulunan eski 185 parsel ... 8750 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 101 ada 200 parsel numarasıyla 9.627,26 metrekare yüzölçümlü olarak ve eski 194 parsel ... 5750 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise, 101 ada 205 parsel numarasıyla 5.555,06 metrekare yüzölçümlü olarak tespit ve tescil edilmiştir.

Davacı ... vekili dava dilekçesinde; uygulama kadastrosu ile müvekkili olan davacıya ait Şahinbey ilçesi Durantaş Köyü eski 195 yeni 101 ada 204 parsel ... taşınmazın yüzölçümünün eksildiğini, davalılara ait komşu taşınmazların yüzölçümünün ise arttırıldığını ileri sürerek, taşınmazın eski yüzölçümü ile tapuya tescili talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde; " 25.04.2022 tarihli bilirkişi raporuna göre dava konusu taşınmazın sınırlarında herhangi bir değişiklik olmadığının, azalmanın planimetre hesap yöntemi ile hesap şeklinden kaynaklandığının, davalıların taşınmazlarındaki artışın davacıya ait taşınmazdan kaynaklanmadığının, davacının taşınmazının sınırlarının aynı olduğunun ve davacının taşınmazından davalılara ait taşınmazlara herhangi bir kayma olmadığının anlaşıldığı " gerekçesiyle, davacının ispatlanamayan davasının esastan reddine, davalı Hazine aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından istinaf edilmekle, Bölge Adliye Mahkemesince, " tüm dosya kapsamı, yapılan keşif, alınan bilirkişi raporları ve beyanlara göre, davacı taraf, yörede yapılan uygulama kadastro çalışmasında, davacının tapuda malik olduğu eski 195 yeni 101 ada 204 parsel ... taşınmazın yüz ölçümünün 2.500 m2'den 1.782,62 m2'ye düşürüldüğü, eksilen alanın davalılara ait 101 ada 200 ve 205 parsel ... taşınmazlara kaydırıldığı iddiası ile yapılan tespitin iptalini talep ettiği, davalı Hazine vekili ile ... vekilinin davanın reddini savundukları, taşınmazların bulunduğu yerdeki, tesis kadastro çalışmasının 1968 tarihinde, mevzi koordinat sisteminde, takeometri ölçü yöntemi ile 1/2000 ölçekli, yatay açı ve mesafe ölçüleri kullanımı ile astralon pafta üzerine çizilerek yapıldığının tespit edildiği, uygulamaya göre, davacı adına kayıtlı 101 ada 204 parselin davalılara ait 205 parsel ile arasındaki sınır bakımından tesis kadastro paftası ile uygulama kadastro paftasının çakıştığı, 200 parsel ile olan sınır bakımından ise çakışmadığı, tesis kadastro tarihine en yakın 1975 tarih ve diğer hava fotoğrafları ile incelenen memleket haritasına göre davacı adına kayıtlı taşınmazın sınırının uygulama kadastrosu gibi olduğu, tesis paftasına göre 200 parsel içerisinde kalan alanın zaten 200 parsele dahil olduğu, yapılan uygulama kadastrosuna göre davacı adına kayıtlı taşınmazda miktar azalması meydana gelmiş ise de uygulama kadastro çalışmasında taşınmazın kullanım durumu ve belgelerine göre tespit yapıldığı, 155.74 m2 miktar azalışının hesap hatasından kaynaklandığının, geriye kalan miktar azalışının ise ölçü hatasından ileri geldiğinin belirlendiği, sonuç olarak dava konusu taşınmaz bakımından yapılan uygulama kadastrosunun yasa ve yönetmeliğe uygun yapıldığı, bu nedenle yerel mahkeme ret kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğunun, istinaf itirazlarının yerinde olmadığının anlaşıldığı " gerekçesiyle, istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-1 inci maddesine göre esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince ve Bölge Adliye Mahkemesince, teknik bilirkişi raporuna göre, uygulama kadastrosunun usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç, davalılara ait eski 185 parsel (yeni 101 ada 200 parsel) ... taşınmaz yönünden dosya kapsamına uygun düşmemektedir.

Şöyle ki; Hükme esas alınan raporda, " Şekil-1'de görüleceği üzere tesis ile güncelleme kadastrosun kadastro paftalarındaki sınırlar çakıştırılmıştır. Davalıya ait olan 101 ada 204 (eski 195) parselin doğusunda bulunan 101 ada 200 (eski 185) ve kuzeyinde bulunan 101 ada 203 (eski 193) nolu taşınmazlar ile olan sınırının değiştiği görülmektedir. Diğer taraftan taşınmazın batı ve güney sınırının tesis kadastrosu sırasında ölçülen şekli ile aynı olduğu görülmektedir. Şekil-2' de 1975 tarihli hava fotoğrafında görüleceği üzere değişen sınırın, tesis kadastrosu sınırına uymadığı, güncelleme kadastrosu sınırına uyduğu, şekil-3'deki sınırlandırma krokisinde görüleceği üzere sabit sınır niteliğinde alındığı belirlenmiştir. Hava fotoğrafındaki bu sınırın kuru dere niteliğinde olduğundan değişmeyeceği, bilirkişi raporundaki fotoğraflarda da görüldüğü gibi kuru derenin halen mevcut olduğu ve değişmediği değerlendirilmektedir. " yönünde açıklamalara verilmiştir.

Ne var ki; İlk Derece Mahkemesince, mahallinde yapılan 29.11.2020 tarihli keşifte tutanağa geçirilen mahkeme gözlemine göre, davacıya ait 101 ada 204 (eski 195) parsel ... taşınmazın doğu sınırında 101 ada 200 (eski 185) parselin bulunduğunun belirtildiği anlaşılmakta olup, bu sınırda her hangi bir kuru derenin mevcudiyetinin söz edilmemiştir. Ayrıca aynı tarihli keşifte dinlenen mahalli bilirkişiler de, davacıya ait 101 ada 204 (eski 195) parsel ... taşınmaz ile doğusunda bulunan davalılara ait 101 ada 200 (eski 185) parsel arasında zeminde bir kuru derenin bulunduğundan bahsetmemişler, davacıya ait 101 ada 204 (eski 195) parsel ... taşınmazın doğu sınırında kayısı ağaçlarının bulunduğunu belirtmişlerdir. Bu durum karşısında, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, " Hava fotoğrafındaki (rapor içeriğinden 1975 yılına ait hava fotoğrafı olduğu anlaşılmaktadır) bu sınırın kuru dere niteliğinde olduğundan değişmeyeceği, bilirkişi raporundaki fotoğraflarda da görüldüğü gibi kuru derenin halen mevcut olduğu ve değişmediği değerlendirilmektedir. " denilerek, varsayımsal bir değerlendirmeyle bu sınırın sabit sınır olarak kabul edilmesi doğru görülmemiştir.

Öte yandan, Kadastro Sırasında veya Sonrasında Yapılan İşlemlerle Geometrik Durumları Kesinleşmiş Olan Taşınmazlarda Ölçü, Sınırlandırma, Tersimat ve Hesaplamalardan Doğan Hataların Düzeltilmesine İlişkin Yönetmeliğin, " Sınırlandırma Hataları " başlıklı kısımda yer alan 8. Maddesinin 1. Fıkrasının 2 nolu bendinde, " Sınırlandırmadan kaynaklanan bir hata bulunup bulunmadığı; tescilli belgeleri, varsa tespit tarihinden önce üretilmiş hava fotoğrafı, fotogrametrik harita gibi haritalar, ile yararlanılabilecek diğer bilgi ve belgeler üzerinde zeminde ve büroda gerekli inceleme ve araştırmalar yapılmak suretiyle belirlenir. " hükmüne; 3 nolu bendine ise, " Gerektiğinde kadastrodan sonra sınır değişikliği olup olmadığı hususu geçerli bir belge, muhtar ve mahalli bilirkişi beyanları ile tespit edilir " hükmüne yer verilmiştir. Buna göre, sınırlandırma hatasının söz konusu olup olmadığının belirlenmesi için, tesis kadastrosu tespit tarihinden önceki tarihli hava fotoğraflarının esas alınması gerekmekte olup, eldeki davada tesis kadastrosu 1969 yılında yapıldığı halde, tesis kadastrosundan (6 yıl) sonraki döneme ilişkin 1975 tarihli hava fotoğrafı esas alınarak inceleme yapılması ve buna istinaden davacıya ait 101 ada 204 parsel ... taşınmazla davalı taraf ait 101 ada 200 parsel ... taşınmaz arasındaki (doğu) sınırda kuru dere bulunduğu ve bu derenin halen mevcut olup değişmediği gerekçesiyle, bu iki taşınmaz arasındaki sınırın "sabit sınır" olarak kabul edilmesi de isabetli olmamıştır.

Ayrıca; dosya kapsamı incelendiğinde, taşınmazların tesis kadastrosunun 1969 yılında yapıldığı, tesis kadastrosu tarihinden öncesine ait hava fotoğrafı bulunmadığı ve tesis paftasında ve tesis kadastrosu paftasının oluşturulmasında tescilli teknik belge niteliğindeki altlık orjinal ölçü krokisinde, davacıya ait 101 ada 204 (eski 195) parsel ... taşınmaz ile davalılara ait 101 ada 200 (eski 185) parsel ... taşınmaz arasında ortak sınır olduğu ileri sürülen derenin gösterilmediği anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca; İlk Derece Mahkemesince, uygulama kadastrosunun amacının mülkiyet ihtilaflarını çözmek olmadığı, uygulama kadastrosu ile eldeki mevcut tesis kadastrosu paftasından hareketle yeni pafta oluşturulacağı, tesis kadastrosu sırasında taraflara ait taşınmazlar arasında sabit kabul edilebilecek her hangi bir sınırın bulunmadığı, tesis kadastrosu tarihinden sonraki (1975) tarihli hava fotoğrafının uygulama kadastrosunun değerlendirilmesinde esas alınamayacağı, buna göre, eldeki davada, tesis kadastrosu sonucu oluşan sınırlardan ayrılmayı gerektiren bir durumun bulunmadığı ve tesis kadastrosu ile oluşan sınırların esas alınması gerektiği gözetilerek, 25.04.2022 tarihli raporda tespit edilen ve tesis kadastrosundan farklı olarak uygulama kadastrosu ile davalılara ait 101 ada 200 parsel ... taşınmaz içinde gösterilen (A) harfli bölüm yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillerin yanılgılı değerlendirmesi sonucunda davanın tümden reddine karar verilmiş olması, usul ve yasaya uygun bulunmadığından, hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 ... HMK'nin 373/1 maddesi uyarınca KALDIRILMASINA ve İlk Derece Mahkemesi kararının HMK'nin 371 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

İstek halinde peşin harcın temyiz eden davacıya iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, karardan bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1730, Karar No: 2024/7045, Tarih: 22.05.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/1730 E.  ,  2024/7045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/78 E., 2022/252 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAMEGÖRÜŞÜ : Kamu davalarının zamanaşımı nedeni ile düşürülmesi

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, sanık ...'ın 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, sanık ...'ın temyiz talebi bakımından ise; sanık ...'ın hüküm tarihinde bir başka suçtan ceza infaz kurumunda hükümlü olarak bulunduğu, SEGBİS ile duruşmada hazır bulunan sanık ...'a, yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı Kanun'un 263 üncü maddesine göre bulunduğu cezaevi idaresi aracılığıyla da kararı temyiz edebileceği belirtilmeyerek yanıltılması karşısında sanık ...'ın 09.06.2022 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu, bu temyiz talebinin süre yönünden reddine ilişkin mahkemenin 17.06.2022 tarihli ek kararının sanık tarafından süresi içinde temyiz edildiği, bu nedenlerle sanık ...'ın asıl karara yönelik temyiz talebinin süresinde olduğu hususlarının anlaşıldığı, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle 17.06.2022 tarihli temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar kaldırılmakla gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2014 tarihli ve 2013/596 Esas, 2014/397 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan ayrı ayrı beraat kararı verilmiştir.

2. Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 23.09.2014 tarihli ve 2013/596 Esas, 2014/397 Karar sayılı kararının katılan tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 25.02.2021 tarihli ve 2019/7513 Esas, 2021/1950 Karar sayılı kararı ile sanıkların uzlaşmaya tabi dolandırıcılık suçunu işlediklerinin anlaşılması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.05.2022 tarihli ve 2021/78 Esas, 2022/252 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi uyarınca ayrı ayrı 2 yıl hapis ve 20.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, ayrıca sanık ... hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimi ve infaz sonrasında denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... temyizinde özetle; pişman olduğunu, kullanıldığını, dosyayı temyiz etmek isteiğini belirtmiştir.

2. Sanık ... asıl karara yönelik temyizinde özetle; süre tutum dilekçesi vererek gerekçeli kararın tebliğini istediği ama tebliğ edilmediğini, ek kararı temyiz dilekçesine özetle; ek kararın yanlış olduğunu belirtmiştir.

III. GEREKÇE

1. Sanıkların yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin sanıkların 08.10.2013 tarihli mahkeme sorguları olduğu ve uzlaştırma işlemleri sırasında duran sürenin, en aleyhe kabulle uzlaştırmacının görevlendirilip katılana uzlaşma teklifi yaptığı 31.03.2021 tarihi ile uzlaşmanın sonuçsuz kaldığı 11.04.2021 tarihi arası olduğu da göz önüne alındığında, sorgu tarihinden, hüküm tarihine kadar, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin dolduğu belirlenmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.05.2022 tarihli ve 2021/78 Esas, 2022/252 Karar sayılı kararına yönelik sanıkların temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği ayrı ayrı BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davalarının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye ve Ek Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle ayrı ayrı DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

22.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15578, Karar No: 2015/3528, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/15578 E.  ,  2015/3528 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9186, Karar No: 2018/2056, Tarih: 05.03.2018

**23. Hukuk Dairesi         2015/9186 E.  ,  2018/2056 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalardan ...’in kooperatif müdürü, ...’ın ise yetkili memur olarak kooperatif bünyesinde görev yaptıkları dönemde gerek görevlerini kötüye kullanarak gerekse mevzuata aykırı hareket ederek işlemiş faiz hariç olmak üzere toplam 138.890,88TL kooperatifi zarara uğrattıklarından bahisle bu tutarın tahsili ile davalıların menkul ve gayrimenkul mallarına ihtiyati tedbir konulmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalılar davanın reddini savunmuştur.Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre; davalının davacı kooperatifte müdür olarak görev yaptığı, görev yaptığı dönemde kredilerin usulsüz kullandırılması nedeniyle kooperatifin zarara uğradığı, davacı tarafından kredi borçlularına karşı icra takipleri başlatıldığı, bu takipler neticesinde bir kısım borçların tahsil edildiği, ancak davacı tarafından bu takipler neticelenmeden en azından geçici aciz vesikaları alınmadan bu zararını davalılardan talep edildiği ayrıca Tarım Kredi Kooperatifleri Ana Sözleşmesi'nin incelenmesinde, Yönetim Kurulu'nun görevlerini belirleyen 31. maddenin d bendinde "Müdürlükçe teklif edilen ortak kredilerini, merkez birliği yönetim kurulunca tespit edilen esaslara göre incelemek ve karar vermek ve yine, ortakların almış olduğu kredileri, açılış gayesine uygun olarak kullanmaları ve kooperatif alacaklarının gününde tahsili için gerekli tedbirleri almak" hususlarının yönetim kurulu görevleri arasında sayıldığı, davalıların kredi verilmesine dair kararların altında imzasının bulunmadığı ve sorumlu tutulamayacaklarından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.Dava kooperatif yetkililerinin eylemleri sebebiyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece zararın öncelikle kredi kullanandan talep edilmesini aciz halinin gerçekleşmesi halinde davalıya gidilebileceğini gerekçe göstererek henüz dava şartının gerçekleşmemesi sebebiyle usulden, zararlandırıcı eyleme davalının dahli olmaması gerekçe gösterilerek esastan reddine karar verilmiştir.

Hakim davada usul eksikliğinin bulunması halinde esasa girmeden davayı bu gerekçe ile reddeder. Bu durumda davanın esasına girilmez. Mahkemece davanın hem usulden hem de esastan reddi doğru görülmemiş, bu gerekçe ile kararın bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/109, Karar No: 2018/1261, Tarih: 20.02.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/109 E.  ,  2018/1261 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı şirket avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir

2-Dava, 12.06.2011 tarihinde meydana gelen iş kazasında sürekli iş göremez hale gelen sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan masraflardan nedeniyle oluşan kurum zararının davalı işverenden tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Kanunun 21.ve 76. maddeleridir.

5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21/1. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır.

Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı,

ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45–46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54–55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir. Anlaşılacağı üzere rücu alacağından sorumluk belirlenirken gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekir.