muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19343, Karar No: 2015/22563, Tarih: 17.12.2015

Sonuç olarak belirtilmelidir ki, Kurumun süresi içerisinde ödenmeyen prim ve diğer alacaklarının tahsil zamanaşımı, diğer bir ifade ile zamanaşımının süresi ve başlangıç tarihi; alacağın doğduğu, tahakkuk ettirildiği (muaccel olduğu) tarihte yürürlükte bulunan kurallara göre belirlenir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 20.09.2006 gün ve 2006/21-546 E. 2006/565 K., 20.12.2006 gün ve 2006/21-806 E. 2006/814 K. ile 06.12.2013 gün ve 2013/10-433 E. 2013/1649 K. sayılı kararları)

Açıklanan ilkeler, hizmet tespiti davası ile tespitine karar verilen hizmet sürelerine ilişkin Kurumun prim alacaklarının tabi olduğu zamanaşımı süresinin belirlenmesinde de aynen geçerlidir.

Yukarıdaki açıklamaların ışığında uyuşmazlık değerlendirildiğinde, davalı Kurum tarafından dava dışı sigortalının açtığı hizmet tespitine ilişkin davanın 08.03.2011 tarihinde kesinleşmesi sonucunda davacı işveren aleyhine 2000/8-2002/12. arası aylara ilişkin prim borcu tahakkuk ettirildiği anlaşılmış olup, prim alacakları yönünden zamanaşımı süresi ve başlangıcının, primlerin ait oldukları (muaccel oldukları) dönemde yürürlükte bulunan mevzuat hükümleri kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinden somut olayda 6183 sayılı Kanunun 102. maddesi hükümleri kapsamında, alacağın vadesinin rastladığı takvim yılını izleyen yıl başından itibaren zamanaşımı süresinin beş yıl olduğu belirgindir.

Mahkemenin bu maddi ve hukuki olguları göz ardı ederek eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar vermiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davacıya iadesine, oyçokluğuyla 17.12.2015 gününde karar verildi.

KARŞI OY

Davalı Kurum tarafından gönderilen borç bildirim yazısı üzerine prim borcu aslını ödeyen davacı ihtirazi kayıtla ödediği gecikme zammının zamanaşımına uğradığı gerekçesi ile istirdadını talep etmiş, Mahkemece 5510 sayılı Kanun'un 93/2. maddesi kapsamında borcun zamanaşımına uğramadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş, Sayın çoğunluk görüşü doğrultusunda primlerin ait olduğu ayı takip eden ay itibariyle zamanaşımının başlayacağı buna göre zamanaşımı süresinin geçtiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmesi gerekçesi ile mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmiştir. Aşağıdaki gerekçele ile Sayın çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir.

Sosyal Güvenlik hukukunun kapsamı, Kurumu'nun prim alacağının hukuki niteliği, uyuşmazlığın çözümünde uygulanacak yasa hükümleri, zamanaşımının başlangıç tarihinin hangi tarih olacağı noktasında Sayın çoğunlukla görüş ayrılığına düşülmüştür. Sayın çoğunluk mahkemenin davanın reddine dair kararını kanunların geriye yürümeyeceği ilkesinden hareketle oluşturmuş; 506 sayılı Kanun'un 80. maddesindeki düzenleme kapsamında prim borcunun ait olduğu ayı takip eden ayın sonunda muaccel hale geleceğinden bahisle zamanaşımı süresinin bu tarihten itibaren başlayarak dava konusu prim alacağının zamanaşımına uğradığının kabul edilmesi gerektiğini belirtmiştir.

Uyuşmazlığın çözümünde öncelikle sosyal güvenlik hukukunun, kamu hukuku mu, yoksa özel hukuk alanına mı girdiği ve primin hukuki niteliğinin ne olduğu hususlarının tespit edilmesi gerekmektedir.

Sosyal güvenlik hukuku çerçevesinde oluşturulan sigortalılık ilişkisi bir kamu hukuku ilişkisidir. Bu ilişki yasa gereği kendiliğinden meydana gelir. Sigortalı olma yükümü sigortalının iradesinden bağımsızdır. Yasanın emredici kuralı doğrultusunda ortaya çıkar. Sigortalı olma hak ve yükümlülüğünden kaçınılmaz. İşverenin sigortalıları bildirmek, primleri ödemek gibi kaçınamayacağı yükümlülükleri vardır. Bu nedenle sigortalı-işveren-Kurum arasında kamu hukukundan kaynaklanan bir ilişki söz konusudur. Kamu hukuku içinde yer alan sosyal güvenlik hukuku, bir kamu hizmetinin yürütümünü düzenlediği için aynı zamanda “ idare hukukunun da” bir parçasıdır. Özel hukukla bağını sınırlı olarak korumuştur. Kendi kamu hukukundan kaynaklanan yapısına uygun medeni ve borçlar hukuku ilkelerinden de yararlanmaktadır.

Prim, sosyal sigortaların temeli olup;çeşitli sosyal risklere karşı bireylerin ekonomik açıdan güvenliğini karşılama amacıyla alınmaktadır. Sosyal risklerin gerçekleşmesi halinde sigortalıya yapılacak yardımların karşılığı olmak üzere, zorunlu olarak sigortalı adına ve hesabına Sosyal Güvenlik Kurumu'na ödenen işçi, işveren ve devlet katkısından oluşan parasal bir kaynaktır. Primin hukuki niteliği üzerinde öğretide farklı görüşler bulunmaktadır. Mustafa Çemberci sigortalıdan kesilen hisse nedeniyle primin “geriye bırakılmış ücret” olduğunu ifade ederken, K. T. ve C. T.; primlerin zorunlu oluşu, matrahının ve oranının kanunlarla belirlenmesi, tahsilinin kamu yaptırımları ile denetlenmesi, kamusal hizmet niteliğindeki sosyal sosyal sigorta edimlerinin finasmanına tahsis edilmesi nedeniyle primler “vergi” veya “vergi benzeri” ödeme sayılacağı, C. S. ise; vergi ve primlerin genel bütçedeki konumlarına göre primin bütçe dışı gelir olması nedeniyle vergi yada ücret gibi belirli bir hukuki müesseseye bağlanmayan “kamu hukukuna dayalı kendine özgü bir müessese” olarak tanımlamıştır.

Bu tanımlardan hareketle primlerin zorunlu oluşu, matrah ve oranlarının kanunlarca belirlenmesi, tahsilinin kamusal yaptırımlara bağlanması kamu alacaklarının tahsiline yönelik 6183 sayılı Kanun kapsamında tahsil edilmesi karşısında, kamusal nitelikte bir alacak olduğu açıktır. Bu nedenle tahakkuk ve tahsilinde kamu hukukuna ait hüküm ve ilkeler uygulanacaktır. Özel hukuk borç ilişkilerini düzenleyen Borçlar Kanunun “muacceliyet hükümlerinin” bu uyuşmazlıkta uygulama yeri bulunmamaktadır.

Prim alacaklısı Sosyal Güvenlik Kurumu, prim alacağından ne zaman haberdar olmuş ise alacağını isteme hak ve yetkisine o zaman kavuşacaktır. Kurumun haberdar olmadığı bir alacağını istemesini ve tahsil etmesini beklemek ve bu sürede zamanaşımı süresini işletmek hukuk mantığına aykırıdır. 506 sayılı Kanun'un 80.maddesinde düzenlenen süre, Kuruma bildirilen haberdar olunan prim alacakları için geçerli bir süredir. Kurumun haberdar olmadığı bir alacağın zamanaşımı süresinin hangi tarihte başlayacağına dair 506 sayılı Kanunda bir düzenleme mevcut değildir. Ancak kamu hukukunun alacakların tahsiline ilişkin ilkeleri ile çözüme kavuşturulmaları gerekmektedir. Tıpkı vergi hukukunda kabul edilen, tahakkuk ve tahsil için ayrı zamanaşımı süreleri prim alacağı içinde geçerlidir. Vergi alacağı, vergi doğuran olayın idare tarafından öğrenilmesinden itibaren tahakkuk ettirilmekte, bu tahakkuktan sonra tahsil zamanaşımına tabi olmaktadır. Bu özellik, alacağın kamu alacağı niteliğinden kaynaklanmaktadır. Nitekim 5510 sayılı Kanunun 93/2 maddesinde kanun koyucu tarafından aynı kamu hukuku ilkeleri gözetilerek “Kurumun prim ve diğer alacakları ödeme süresinin dolduğu tarihi takip eden takvim yılı başından başlayarak on yıllık zamanaşımına tabidir. Kurumun prim ve diğer alacakları; mahkeme kararı sonucunda doğmuş ise mahkeme kararının kesinleşme tarihinden, Kurumun denetim ve kontrolle görevli memurlarınca yapılan tespitlerden doğmuş ise rapor tarihinden, kamu idarelerinin denetim elamanlarınca kendi mevzuatı gereğince yapacakları soruşturma, denetim ve incelemelerden doğmuş ise bu soruşturma, denetim ve inceleme ve inceleme sonuçlarının Kuruma intikal ettiği tarihten veya bankalar döner sermayeli kuruluşlar, kamu idareleri ile kanunla kurulmuş kurum ve kuruluşlardan alınan bilgi ve belgelerden doğmuş ise bilgi ve belgenin Kuruma intikal ettiği tarihten itibaren zamanaşımı on yıl olarak uygulanır. Bu alacaklar için 89. madde gereğince hesaplanacak gecikme cezası ve gecikme zammı 88. maddede belirtilen ödeme süresinin son gününü takip eden günden itibaren uygulanır” düzenlemesini getirilmiştir.

506 sayılı Kanunu 80. maddesinde düzenlenen prim alacağı ile 5510 sayılı Kanunun 88. maddesindeki prim alacağı aynı alacaktır. Hukuki nitelikçe aralarında bir fark yoktur. Her ikisi de kamu alacağıdır. Bu kamu alacağının zamanaşımına esas alınan başlangıç tarihinin ne zaman başlayacağı hangi ilkelerin uygulanacağı kanun koyucu tarafından 93/2 maddesinde açıklanmış, izah edilmiştir. Bu düzenleme “olanının açıklanması, malum ilkelerin ilanı niteliğinde” olup yeni bir ilke yeni bir düzenleme getirmemiştir. Uygulayıcının buradan hareketle açık düzenleme bulunmayan 506 sayılı Kanun dönemindeki Kurum alacakları içinde kamu hukukunun bu ilkelerini uygulayarak sonuca gitmesi gerekmektedir. Yoksa kanunun geriye yürütülmesi gibi bir sorun bulunmamaktadır.

Yukarıda açıklanan, kamu alacaklarının tahakkuk ve tahsiline ilişkin usule göre; prim alacağında zamanaşımı süresinin, tespite ilişkin mahkeme kararının kesinleşmesi sonrasında işlemeye başlayacağı yönündeki hukuki kabulü çerçevesinde mahkemenin ret kararı yerinde olup; kararın bu nedenle onanması gerektiği görüşündeyim.
Yargıtay — Esas No: 2015/5554, Karar No: 2015/22458, Tarih: 14.12.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/5554 E.  ,  2015/22458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 17. İş Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2014

NUMARASI : 2013/134-2014/457

Davacı, iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, temyizin kapsamına ve özellikle maddi zarar hesabı sırasında davacının bakiye ömrünün PMF tablosu yerine Dairemizce itibar edilmeyen TRH-2010 tablosundan tespit edilmesi hatalı olmasına rağmen hükmün davalı yanca temyiz edilmemesine göre, davacı vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, 14.12.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7649, Karar No: 2015/22084, Tarih: 24.06.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/7649 E.  ,  2015/22084 K.**

**"İçtihat Metni"**

AHKEMESİ : Sulh Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezası 5237 sayılı TCK'nin 51. maddesi uyarınca ertelendiği halde, TCK'nin 53/4. maddesine aykırı olarak sanık hakkında TCK'nin 53. maddesi gereği hak yoksunluklarına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesi gereğince, TCK'nin 53. maddesinindeki hak yoksunluklarının uygulamasının yer aldığı paragrafın hüküm fıkrasından çıkartılması, diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/838, Karar No: 2012/3962, Tarih: 26.03.2012

**9. Ceza Dairesi         2011/838 E.  ,  2012/3962 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne yardım

Hüküm : 765 sayılı TCK'nın 169, 59/2, 31, 36, 40, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyet, müsadere

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükmedilen cezaların süresine göre koşulları oluşmadığından sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMUK'nın 318. maddesi gereğince REDDİNE,

Sanıklara atılı silahlı terör örgütüne yardım suçu için 765 sayılı TCK'nın 169. maddesinde öngörülen cezanın süresi itibariyle, suç tarihinde yürürlükte olan ve dava zamanaşımı yönünden 5237 sayılı TCK'ya göre sanıklar lehine hükümler içeren 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımının suç ve inceleme tarihleri arasında gerçekleştiği anlaşılmakla hükmün BOZULMASINA, CMUK'nın 322. maddesi uyarınca sanıklar hakkındaki davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 26.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22368, Karar No: 2022/6602, Tarih: 05.04.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/22368 E.  ,  2022/6602 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

Bozma öncesi yapılan yargılamada, sanığın neticeten 2000 TL adli para cezası ile cezalandırıldığı ve anılan hüküm aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı, sanık hakkında CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği sonuç olarak 2000 TL adli para cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasından "... buna göre sanığın neticeten 2000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına," ibaresi çıkarılarak yerine "...sanığın cezasının 2000 TL adli para cezası üzerinden infazına" ibaresi eklenmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18132, Karar No: 2014/12645, Tarih: 25.12.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/18132 E.  ,  2014/12645 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Yunan topraklarına girmeye hakkı olmayan üçüncü ülke uyrukluları müştereken ve toplu olarak ülke içlerinde kanun dışı nakletmek-sevketmek suçundan sanık ...’ün, Dedeağaç (Aleksandurupolis) Bidayet Mahkemesinin 03.08.2008 tarihli ve 278/2008 sayılı kararı ile 48 ay hapis ve 14.000 Euro para cezası ile cezalandırılarak 48 aylık hapis cezasının bir günü 5 Eurodan para cezasına çevrilerek sınır dışı edilmesine müteakip Göçmen kaçakçılığı yapma suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 79/1-b, 62, 52. maddeleri gereğince 2 yıl 11 ay hapis cezası ve 2.000 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, aynı yasanın 16. maddesi gereğince Yunanistan'da 29.06.2008-11.08.2008 tarihlerinde gözaltında, tutuklulukta ve hükümlülükte hürriyetinden yoksun kaldığı sürenin mahsubuna dair, İpsala Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2012 tarihli ve 2010/164 esas, 2012/249 sayılı kararı ile ilgili olarak;

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 16/1. maddesinde yer alan, “Nerede işlenmiş olursa olsun bir suçtan dolayı, yabancı ülkede gözaltında, gözlem altında, tutuklulukta veya hükümlülükte geçen süre, aynı suçtan dolayı Türkiye'de verilecek cezadan mahsup edilir.” şeklindeki düzenleme ile aynı yasanın 63/1 maddesinde yer alan “Hüküm kesinleşmeden önce gerçekleşen ve şahsî hürriyeti sınırlama sonucunu doğuran bütün haller nedeniyle geçirilmiş süreler, hükmolunan hapis cezasından indirilir. Adli para cezasına hükmedilmesi durumunda, bir gün yüz Türk Lirası sayılmak üzere, bu cezadan indirim yapılır.” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, sanık ... hakkında İpsala Asliye Ceza Mahkemesinin 19.11.2012 tarihli ve 2010/164 esas, 2012/249 sayılı kararına konu aynı suç nedeniyle Dedeağaç (Aleksandurupolis) Bidayet Mahkemesinin 03.08.2008 tarihli ve 278/2008 sayılı kararı ile 48 ay hapis, 14.000 Euro para cezası ve 48 aylık hapis cezasının günü 5 Eurodan para cezasına çevrilmesine dair kararı

sonrasında sanık ...'ün 09.07.2008 tarihinde söz konusu cezayı Dedeağaç (Aleksandurupolis) Vergi Dairesine ödemesi karşısında, bu cezanın 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 16/1 ve 63/1 maddeleri uyarınca mahsup edilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 15.11.2013 tarih ve 2013/16902/69504 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.11.2013 tarih ve 2013/367635 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Göçmen kaçakçılığı suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sırasında sanığın 14.12.2010 tarihli Tekirdağ 2. Asliye Ceza mahkemesine verdiği müdafii talebini içerir dilekçesi üzerine, kendisinin yokluğunda tayin edilen müdafiden haberdar edilmediği anlaşılmakla, gerekçeli kararın bizzat sanığa tebliğinin gerektiği ve henüz kesinleşmeyen hükmün olağan yasa yoluyla incelenmesi imkanı varken olağanüstü bir yasa yolu olan kanun yararına bozma yoluna gidilemeyeceği anlaşılmakla, koşulları bulunmayan kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, gereği merciince yerine getirilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/265, Karar No: 2022/503, Tarih: 29.06.2022

Sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda ... 12. Ağır Ceza Mahkemesince 10.12.2013 tarih ve 146-434 sayı ile sanığın eyleminin taksirle öldürme suçunu oluşturduğu kabul edilerek TCK'nın 85/1 ve 62. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.Hükmün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 12. Ceza Dairesince 09.11.2015 tarih ve 914-17317 sayı ile;"...08.11.2009 tarihinde saat 08.00 sıralarında . ilçesine sınırı bulunan. Baraj Gölü'nde cesedi bulunan 01.03.1949 doğumlu ...'in akli dengesi yerinde olmayan bakıma muhtaç bir kişi olduğu, oğlu ...'in parasını vermesi karşılığında ... ... isimli kişi tarafından bakımının üstlenildiği, ancak ...'in, cezaevine girmesi sonucu bakım parasının verilmemesi üzerine ... ...'in, ...'i diğer oğlu olan ve . ilçesinde sanık ...'in yanına bırakmak istediği, ...'in ilk önce annesini kabul etmemesine rağmen, ... ...'in kendisini şikâyet edeceğini söylemesi üzerine annesini kabul ettiği, annesinin bir hafta boyunca evinde bakımını sağladığı ancak annesinin rahatsızlığı nedeniyle eşiyle ve çocuklarıyla sorun yaşaması üzerine annesini memlekete götürmek için yola çıktığı, yolda annesiyle tartışması sonucu aracıyla gece saat 02.30-03.00 sularında geri dönerek annesini ... . Mahallesi'nde taş ocaklarının bulunduğu yere bıraktığı ve sabah da annenin baraj gölünde ölü olarak bulunduğu olayda; şüphelinin kolluk birimlerince alınan beyanında annesini ölmesi için buraya bıraktığını ve evine döndüğü şeklindeki anlatımı, ölene ait tıbbi belgelerdeki tespitler karşısında, ölenin kafasında meydana gelen yaralanma sanık tarafından meydana getirilmemiş olsa dahi annesini ölümü muhakkak olan bir ortamda, ölüm sonucunu isteyerek terk eden sanığın eyleminin TCK'nın 82/1-d maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşerek taksirle adam öldürme suçundan hüküm kurulması," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.Bozmaya uyan ... 12. Ağır Ceza Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda 12.04.2016 tarih ve 28-189 sayı ile sanığın TCK'nın 82/1-d, 21/2, 62, 53 ve 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna hükmedilmiştir.Bu hükmün de katılan ... Politikalar Bakanlığı vekili ve sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 23.10.2019 tarih, 2920-4560 sayı ve onanmasına oy çokluğu ile karar verilmiş,Daire Üyesi .; "Sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 83. maddesinde düzenlenen kasten öldürmenin ihmali davranışta işlenmesi suçunu oluşturduğu," düşüncesi ile karşı oy kullanmıştır.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 27.02.2020 tarih ve 380828 sayı ile;"...Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; karşı oy kullanan Yüksek Yargıtay 1

. Ceza Dairesince 23.10.2019 tarih, 2920-4560 sayı ve onanmasına oy çokluğu ile karar verilmiş,Daire Üyesi .; "Sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 83. maddesinde düzenlenen kasten öldürmenin ihmali davranışta işlenmesi suçunu oluşturduğu," düşüncesi ile karşı oy kullanmıştır.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 27.02.2020 tarih ve 380828 sayı ile;"...Bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde; karşı oy kullanan Yüksek Yargıtay 1. Ceza Dairesi üyesi Cengiz Topaktaş'ın muhalefet şerhinde belirttiği üzere; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunundaki düzenlemede, suçlar hareket esas alınmak üzere icra suçları, ihmal suçları, ihmal suretiyle icra suçları olarak ayrılmıştır. Kasten işlenen suçlar icra suçları olup, olası kastta, kastın bir türü olduğu için icra suçları kapsamındadır. TCK'un 83. maddesindeki kasten öldürmenin ihmali davranışla işlenmesi suçu ise ihmal suretiyle işlenen icra suçları kapsamındadır. İcra hareketi ile işlenebilen bir suçun ihmal suretiyle işlenmesi hallerinde ihmal suretiyle icra suçu söz konusu olmaktadır. Somut olayda maktul bakıma muhtaç olup, tek başına hayatını idame ettiremeyecek durumdadır. Sanık Medeni Kanundaki düzenleme gereğince annesine bakmakla yükümlüdür. Yani sanığın yükümlülüğü kanundan kaynaklanmaktadır. Sanık annesinin bakıma muhtaç olduğunu ve ona bakmakla yükümlü olduğunu bilmektedir. Buna rağmen sanık annesini ölmesi için . Baraj'ı kenarında ıssız bir yere bırakmış, maktul suda boğulma sonucu ölmüştür. Maktulün kafasında meydana gelen yaralanmanın ve suda boğulmanın bizzat sanık tarafından gerçekleştirildiği tespit edilememiş olup, Dairemiz, maktulün düşme sonucu kafasını sert bir zemine çarparak yaralanmış olabileceğini ve suda boğulmanında maktulün kendiliğinden suya düşmesi sonucu olabileceğini kabul etmiştir. Maktulün ölüm nedeni Adli Tıp Kurumunun raporuna göre suda boğulma olarak belirlenmiştir.