muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14137, Karar No: 2013/24279, Tarih: 13.12.2013

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibi eşin bakiye ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, işçinin bakiye ömrü ile sınırlıdır. Önceki hesap yöntemlerinde, kız çocuklarının bakım ihtiyaçları, evlenme çağlarının kural olarak kentlerde geldiği kabul olunan 22 yaşla, köylerde ise 18 yaşla sınırlı tutulması gereği varsayımsal olarak kabul olunmakta idi. Kız çocuklarının evlenme yaşlarının, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik durumuna, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre değişiklik arzettiği gözetildiğinde, Türkiye İstatistik Kurumunca

bölgelere göre düzenlenen evlenme yaşı istatistiklerinden yararlanılarak belirlenmesi, tazminat hesap ilkelerine daha uygun olacaktır. Erkek çocuklar için 18 yaşla, orta öğretim halinde 20 yaşla, yüksek öğretim halinde 25 yaşla sınırlı tutulması gerekir. Ancak çocukların içinde bulundukları koşullara göre, yükseköğrenim görebileceklerinin kabulünün gerektiği hallerde 25 yaşına kadar destekten yararlandırılmalarının gerekeceği kabul olunmalıdır.

Somut olayda; iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin gerçek zararının yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenip, gelirin ilk peşin değeri ile kıyaslanarak, işveren davalı yönünden düşük olan esas alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yetersiz hesap raporunda belirlenen gerçek zarar esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma gerekir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/507, Karar No: 2018/4178, Tarih: 15.05.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/507 E.  ,  2018/4178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Kimyevi Maddeler Organik Gübre Gıda ve Tarım Kimyasalları Sanayi İç ve Dış Tic. Ltd. Şti. vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Saç Metal Otomotiv San. ve Tic. Ltd. Şti. aleyhine 11/10/2012 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 30/06/2015 günlü kararın Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle daha önceden belirlenen 15/05/2018 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine duruşmalı temyiz eden davacı vekili Avukat ... Narlı ile karşı taraftan davalı vekili Avukat Abdulgani Değirmenci geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtar incelenerek gereği düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve davalı yararına takdir olunan 1.630,00 TL duruşma avukatlık ücreti ile aşağıda yazılı onama harcının davacıya yükletilmesine 15/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8336, Karar No: 2017/2018, Tarih: 20.03.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/8336 E.  ,  2017/2018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

2005 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında sanığın suçlamayı kabul etmemesi, 22.12.2010 tarihli vergi tekniği raporunda sahte fatura düzenlendiğine ilişkin tespitlerin bulunması, sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi ve sahte olarak düzenlendiği iddia olunan son fatura tarihinin dava zamanaşımı yönünden de önemli bulunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için; suça konu fatura asılları veya onaylı suretlerinin temin edilip dosya arasına konulmasından sonra incelenerek, kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, vergi tekniği raporunda ismi geçen ve şirketin muhasebe işlerini yürüten ...ı'nın tanık olarak dinlenmesi, suça konu faturaları kullananların tespiti ile sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, sanığın işletmenin faaliyetleriyle ilgili beyanname, işletmeye ait bir belge düzenleyip düzenlemediğinin araştırılması, vergi dairesi ve ilgili kurumlara sunulan tüm belge ve fatura asıllarındaki imza ve yazıların sanığa aidiyeti yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi yerine eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/69, Karar No: 2013/1427, Tarih: 02.10.2013

**Hukuk Genel Kurulu         2013/2-69 E.  ,  2013/1427 K.**

* EVLİLİK BİRLİĞİNİN TEMELİNDEN SARSILMASI NEDENİNE DAYANAN BOŞANMA DAVASI

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 166

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “boşanma” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Gölcük 2Asliye. Hukuk (Aile) Mahkemesi'nce davanın kabulüne dair verilen 17.11.2009 gün ve 2008/182 E., 2009/478 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 2.Hukuk Dairesi’nin 24.05.2011 gün ve 2010/5930 E., 2011/9072 K. sayılı ilamı ile;

(...Toplanan delillerden davacı tanık beyanlarında geçen olaylardan sonra evlilik birliği devam etmiştir.

Türk Medeni Kanununun 166/1-2 maddesi uyarınca; boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin, ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Oysa dinlenen davacı tanıklarının sözlerinin bir kısmı  Türk Medeni Kanununun 166/1 maddesinde yer alan temelinden sarsılma durumunu kabule elverişli olmayan beyanlar olup, bir kısmı ise, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Bu itibarla davanın reddi gerekirken delillerin takdirinde hataya düşülerek yetersiz gerekçe ile boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, boşanma istemine ilişkindir.

Davacı vekili, tarafların 21.07.2006 tarihinde evlendiklerini ve müşterek çocuklarının bulunmadığını, tarafların 3-4 ay gibi bir süreçte birbirini tanımadan evlilik kararı aldığını ve evlilik birliğinin kurulmasından hemen sonra fikri ve ruhi anlaşmazlıklar nedeniyle geçimsizliğin baş gösterdiğini, davalı eşin ailesi ile ilgili bazı özel nedenlerin olumsuz etkisiyle olur olmaz şeylerden büyük tartışmalar çıkardığını ve bu tartışmaların çoğu kez müvekkiline karşı hakaret, küfür ve saldırganlığa varan noktalara geldiğini, davalının evliliğin başından itibaren müvekkiline  olması gereken asgari düzeyde saygı ve ilgiyi göstermediğini, başkalarının bulunduğu ortamlarda hatta müvekkilinin iş arkadaşlarının servisinde asla tartışma konusu olmayacak ufak konulardan bile tartışmaların çıktığını, bu tartışmaların çoğu kez bağırıp çağırma, hakaret ve küfürlü sonuçlandığını, bazen de evdeki eşyaları kırıp dökme şeklindeki şiddet uygulamasıyla sonlandığını, müvekkilinin müşterek hayatın zaman içinde tesis edilebileceği düşüncesiyle boşanma fikrini olabildiğince ertelediğini, ancak eşi ile anlaşmazlığın azalacağı yere daha da derinleştiğini, davalı eşin bir daha aynı şekilde davranmayacağı yönünde söz vermelerine uymadığını ve  geçimsizliğin çekilmez bir hal aldığını ileri sürerek,  tarafların boşanmalarına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dilekçesinde anlatılanların doğru olmadığını, tarafların Üniversitenin 3. sınıfından itibaren tanıştıklarını, evlenme teklifinin 2005 yılında yapıldığını ve davacı ile aynı işyerinde çalışmaya başladığını, Şubat 2006 da söz kesildiğini ve 21 Temmuz 2006 tarihinde evlenildiğini, bu nedenle tarafların birbirini tanımadan evlendikleri iddiasının gerçek olmadığını, tartışmaları çıkartan ve müvekkiline karşı hırçın olup azarlayan tarafın davacı koca olduğunu, davacının boşanabilmek için haksız bahaneler ileri sürdüğünü, ortada geçimsizlik gerektiren ve evlilik birliğinin tesisine engel hiçbirşeyin olmadığını ve müşterek evlilikte eğer bir kusurlu aranıyorsa bunun davacı olduğunu, davacı kocanın 2007 yılı Temmuz ayından itibaren  müvekkilini boşanmaya ikna etmeye çalıştığını beyan ederek, davanın reddine ve 700,00 TL tedbir nafakasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, taraflar arasındaki evlilik birliğinin, davalının kusurlu davranışları nedeniyle  temelinden sarsıldığı, evliliğin devamında, eşler ve toplum için fayda kalmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece yukarıda başlık bölümünde gösterilen nedenlerle bozulmuştur.

Yerel Mahkemece, önceki kararda direnilmiş; hükmü temyize davalı vekili getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; ortak hayatı sürdürmelerinin eşlerden beklenmeyecek derecede evlilik birliğinin temelinden sarsıldığının tanık anlatımları ile ispatlanıp ispatlanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Yerel mahkemece dinlenen davacı tanıkları arasında en somut anlatımda bulunan Behiç S.ifadesinde; “Onur benim arkadaşımdır. Düğünlerine gelemedim ancak düğünden 2-3 ay sonra eşim ile birlikte evlerini ziyarete geldik. Evlerinde kalmayı da düşünüyorduk. Eve geldiğimde Onur'un mutsuz olduğunu gördüm. Bir ara davalı mutfaktayken Onur'da yanına gitti. Bir homurdanma sesi ve onunla birlikte bir tabağın kırılma sesini duyunca mutfağa doğru yöneldim, lavabonun yerini sordum, bu arada davalının Onur'a hitaben 'bıktım senin misafirlerinden Allah belanı versin' şeklinde hitap ettiğini duydum, bunun üzerine yarım saat kadar oturduktan sonra kalkıp gittik..." şeklinde anlatımda bulunmuş;  tanık olarak dinlenen davacının annesi, yaşanan olayları oğlunun kendisine anlattığını, "kendisinin iki taraf arasında yaşanan olaylara şahit olmadığını" beyan etmiş, diğer davalı tanığı ise; "...evlerine bir kez gittiğimde evde gerginlik huzursuzluk olduğunu gördüm" şeklinde anlatımda bulunmuş olup, davalı tanıkları da beyanlarında, taraflar arasında herhangi bir  tartışma ortamınına şahit olmadıklarını ifade etmişlerdir.

Bu itibarla, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere ve özellikle tanık Behiç S. tarafından anlatılan olaydan sonra evlilik birliğinin taraflarca devam ettirilmiş olmasına göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalı  vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, aynı Kanunun 440/1 maddesi uyarınca hükmün tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık  olmak üzere , 02.10.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/245, Karar No: 2023/7928, Tarih: 20.09.2023

**10. Ceza Dairesi         2021/245 E.  ,  2023/7928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/842 E., 2016/158 K.

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

HÜKÜM : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği

temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Sanık hakkında, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başlatılan soruşturmada, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 6545 sayılı Kanun'la değişik 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca Çatalca Cumhuriyet Başsavcılığınca sanığın 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesi ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

B. Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.04.2015 tarihli ve 2014/409 Esas, 2015/343 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmiştir.

C. Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2015/842 Esas, 2016/158 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu ve uyarıcı madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca kamu davasının düşürülmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz isteği, sanığa tedavi ve denetimli serbestlik çağrı yazısının bir kez tebligat yapılmasının nedeniyle düşme kararı verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu kararın bozulmasına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, sanık hakkındaki denetim evrakları incelendiğinden, sanığın mernis adresine bir kez tebligat yapıldığı, ancak bir kez tebligatın kişinin tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi şartını karşılamadığı anlaşılmakla dava şartı yokluğu sebebiyle düşme kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

III. OLAY VE OLGULAR

Mahkemece, sanık hakkındaki denetim evrakları incelendiğinden, sanığın mernis adresine bir kez tebligat yapıldığı, ancak bir kez tebligatın kişinin tedavinin gereklerine uygun davranmamakta ısrar etmesi şartını karşılamadığı anlaşılmakla dava şartı yokluğu sebebiyle düşme kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde;

1. Sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun'un 191 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun'un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun'un 66 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin iddianameye esas savunmanın alındığı 30.10.2014 tarihi olduğu, temyiz incelemesinin tarihine kadar zamanaşımını kesen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirinin kesinleştiği 14.07.2015 tarihinden denetimli serbestlik tedbirine uymaması üzerine mahkemenin tensip tarihi olan 05.01.2016 tarihine kadar geçen 5 ay 21 günlük duran süre dikkate alındığında da 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.02.2016 tarihli ve 2015/842 Esas, 2016/158 Karar sayılı kararına yönelik Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21019, Karar No: 2015/25214, Tarih: 20.10.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/21019 E.  ,  2015/25214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 19. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2015

NUMARASI : 2014/1415-2015/413

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi 3. kişi, Küçükçekmece 3. İcra Dairesi'nin 2013/7792 Esas sayılı dosyasında haciz alacaklısı olduğunu, İstanbul 10. İcra Dairesi'nin 2012/2183 Esas sayılı dosyasında yapılan ihalenin, satış ilanının kendisine tebliğ edilmemesi nedeniyle usulsüz olduğunu ileri sürerek, tapunun İstanbul İli, K... İlçesi M...Mahallesi, ... Ada, 8 Parsel'inde kayıtlı taşınmaza ilişkin 06.5.2014 tarihli ihalenin feshini talep etmiş, mahkemece, şikayetçi vekilinin azledilmesine rağmen vekile gönderilen tebligatın vekilce iade edilmemiş olması ve şikayetçinin sıra cetvelinin dokuzuncu sırasında bulunması nedeniyle, hukuki yararının olmadığı gerekçesiyle, şikayetin reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 114/1-h maddesi gereğince, davacının dava açmakta hukuki yararının bulunması dava şartlarından olup, ihalenin feshi halinde, yeniden yapılacak ihale neticesinde dosyaya girecek yeni satış bedeli için de yeni bir sıra cetveli düzenlenmesi gerekeceği ve bu durumda şikayetçinin sırasının değişme ihtimali olabileceğinden şikayetçinin ihalenin feshini istemekte hukuki yararı vardır.

Öte yandan, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 11. ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 18. maddeleri gereğince; vekil ile takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması zorunludur. Vekil azledilmediği sürece vekalet görevi devam eder.

Somut olayda, satış ilanı, şikayetçinin vekili sıfatıyla Av. Y... Ş...'ye 17.03.2014 tarihinde tebliğ edilmiş ise de, Tekirdağ 2. Noterliği'nin ... yevmiye numaralı ve 12.12.2011 tarihli azilnamesine göre, adı geçen avukatın şikayetçi tarafından azledildiği ve bu azlin şikayetçinin alacaklı olduğu takip dosyasına yeni vekil Av. E.. E.. tarafından 16.07.2013'te bildirildiği anlaşıldığından, tebliğ tarihinde şikayetçinin vekili konumunda olmayan vekile yapılan tebligat geçerli olmayıp, mahkemenin, azledilmesine rağmen vekilce tebliğin iade edilmemesi nedeniyle satış ilanı tebliğ işleminin usulüne uygun olduğuna ilişkin gerekçesi yerinde değildir.

İİK'nun 127. maddesinin emredici hükmüne göre, satış ilanının, borçluya, alacaklıya ve taşımazın tapu sicilinde kayıtlı bulunan alakadarlarına tebliği şarttır. Bu emredici kuralın eksikliği, başlı başına ihalenin feshi için yeterli nedendir. Çünkü bu usulsüzlük ihaleye talebi ve talibi artırmayı engelleyen bir durumdur.

İİK'nun 127. maddesinin emredici hükmüne göre, satış ilanının, borçluya, alacaklıya ve taşımazın tapu sicilinde kayıtlı bulunan alakadarlarına tebliği şarttır. Bu emredici kuralın eksikliği, başlı başına ihalenin feshi için yeterli nedendir. Çünkü bu usulsüzlük ihaleye talebi ve talibi artırmayı engelleyen bir durumdur.

Bu durumda, mahkemece, haciz alacaklısı şikayetçi üçüncü kişinin, "tapudaki ilgili" sıfatını haiz olmasına ve dolayısıyla satış ilanı tebliğinin zorunlu bulunmasına rağmen, anılan yasal zorunluluğun yerine getirilmemesi nedeniyle ihalenin feshine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.