muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4718, Karar No: 2021/3175, Tarih: 06.04.2021

Davalı vekili, icra takibi yapılırken vekil edenine yapılan tebligatın usulsüz olduğunu, zamanaşımı itirazlarının olduğunu, davacının babası ile yaptığını iddia ettiği kira sözleşmesinin muvazaalı olduğunu, bu sözleşmeyi diğer mirasçıların kabul etmediğini, vekil edeninin mirasçılardan murisin eşi ve kızına kira ödediğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, ilk hükümle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, Dairenin 10.04.2018 tarihli ve 2015/22060 Esas 2018/11097 Karar sayılı ilamı ile ‘…Çekişme konusu 2218 parsel sayılı taşınmaz ... adına kayıtlı olup, İpsala Sulh Hukuk Mahkemesinin 18.08.2006 tarihli veraset belgesine göre, ölümü ile mirasçı olarak davacı ile birlikte dava dışı 4 kişiyi daha mirasçı olarak bırakmıştır. Taşınmaz elbirliği mülkiyeti hükümlerine tabidir. Her ne kadar davalı bir kısım mirasçılar ... ve Saadet Yavuz'dan dava konusu yeri kiraladığını beyan etmiş ise de, elbirliği mülkiyetine tabi taşınmazlarda, mirasçılardan bir kısmının kira sözleşmesi yapma yetkisi bulunmamaktadır. Diğer yandan, yerel mahkemenin de kabulünde olduğu üzere, taşınmazın bulunduğu ilçeden başka bir yerde yaşayan davacının bu haksız işgale muvafakat ettiği de duraksanmadan açık bir şekilde kanıtlanamadığı gibi bir kısım tanık anlatımlarına göre de davacı haksız işgale karşı koymuştur. Ecrimisil, bölünebilir bir hak niteliğinde olduğundan, elbirliği mülkiyeti bulunsa dahi bir kısım mirasçıların kendi payları yönünden ecrimisil talebinde bulunması mümkündür. Buna göre; iddia ve savunma çerçevesinde toplanmış ve toplanacak delillere göre, talep hakkında bir karar verilmesi gerekirken, usul, yasa ve dosya kapsamına uygun olmayan gerekçelerle yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değildir…’gerekçesi ile bozulmuştur. Mahkemesince, eski hükümde direnilmesine ve davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda, Mahkemece, bozmadan sonra yapılan 20.12.2018 tarihli ilk duruşmada, ‘…usul ve yasaya uygun bulunan Yargıtay 8.Hukuk Dairesinin 10.04.2018 tarihli ve 2015/22060 Esas, 2018/11097 Karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verildi…’ denilerek ara karar oluşturulmuş ve bozma kararına uyulmasına karar verilmiştir. Ancak bu karara rağmen bir sonraki celse de, kısa ve kısa karara uygun gerekçeli kararda direnme kararı verilmiştir.

Burada "usul hukuku" ile ilgili ortaya çıkan sorun, duruşmada Mahkemece “bozma ilamına uyulmasına” ilişkin ara kararı oluşturulmasına karşın, bu hukuki sonucun tam aksine bir karar verilmesinin hukuken mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Burada "usul hukuku" ile ilgili ortaya çıkan sorun, duruşmada Mahkemece “bozma ilamına uyulmasına” ilişkin ara kararı oluşturulmasına karşın, bu hukuki sonucun tam aksine bir karar verilmesinin hukuken mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka usulü kazanılmış hak denilir. Örneğin Mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar. "Bir mahkemenin Temyiz Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince karar verme mükellefiyeti meydana gelir ve bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozmada gösterilen esaslara aykırı bulunması, usule uygun sayılamaz ve bozma sebebidir, meğer ki bu aykırılık sadece bozma kararında gösterilen bir usul kaidesine ilişkin bulunsun ve son kararın neticesini değiştirecek bir mahiyet arz etmesin. Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince muamele yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisi lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usuli müktesep hak yahut usule ait müktesep hak denilmektedir. Usul Kanunumuzda bu şekildeki usule ait müktesep hakka ilişkin açık bir hüküm konulmuş değilse de temyizin bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan gayesi ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukuki alanda istikrar gayesine dahi ermek üzere kabul edilmiş bulunması bakımından usule ait müktesep hak müessesesi; usul kanununun dayandığı ana esaslardandır ve amme intizamıyla da ilgilidir. Gerçekten, mahkemenin doğru bularak uyduğu ve yahut kanun gereğince uymak zorunda olduğu bozma kararı ile dava, usul ve kanuna uygun bir çığıra sokulmuş demektir. Buna aykırı karar verilmesi, usul ve kanuna uygunluktan uzaklaşılması manasına gelir ki, böyle bir netice asla kabul edilemez. Bundan başka, mahkemenin bozma kararına uygun karar vermesine rağmen Temyiz Dairesinin ilk bozmasıyla benimsenmiş olan kanuna veya usule ait hükümlere aykırı şekilde ikinci bir bozma kararı vermesi, usul hükümleriyle hedef tutulan istikrarı zedeler ve hatta kararlara karşı umumi güveni dahi sarsar" (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı).

Aynı ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.02.2003 tarihli ve 2003/8-83 Esas, 2003/72 Karar; 17.02.2010 tarihli ve 2010/9-71 Esas, 2010/87 Karar; 25.01.2017 tarihli ve 2015/9-463 Esas, 2017/137 Karar; 03.06.2020 tarihli ve 2017/2-2288 Esas, 2020/326 Karar sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Aynı ilke Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 05.02.2003 tarihli ve 2003/8-83 Esas, 2003/72 Karar; 17.02.2010 tarihli ve 2010/9-71 Esas, 2010/87 Karar; 25.01.2017 tarihli ve 2015/9-463 Esas, 2017/137 Karar; 03.06.2020 tarihli ve 2017/2-2288 Esas, 2020/326 Karar sayılı kararlarında da benimsenmiştir.

Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usulü kazanılmış hak” olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır. Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir İçtihadı Birleştirme Kararı (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı YİBK) ya da geçmişe etkili bir yeni kanun çıkması karşısında, Yargıtay bozma kararına uyulmuş olmakla oluşan usulü kazanılmış hak hukukça değer taşımayacaktır. Benzer şekilde uygulanması gereken bir kanun hükmü, hüküm kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilirse, usulü kazanılmış hakka göre değil, Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra oluşan yeni duruma göre karar verilebilecektir (HGK’nin 21.01.2004 tarihli ve 2004/10-44 Esas, 19 Karar; 03.02.2010 tarihli ve 2010/4-40 Esas, 2010/54 Karar).

Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usulü kazanılmış haktan söz edilemez (Kuru B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü– C. V, 6. b İstanbul 2001, s 4738 vd).

Usulü kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

Tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde somut olayda, davacı vekilinin temyizi üzerine verilen Yargıtay bozma kararı üzerine Yerel Mahkemenin bu karara uyulmasına ilişkin ara karar kurması ile davacı yararına usulü kazanılmış hak oluşmuştur. Burada usulü kazanılmış hakkın gerçekleşmesine engel olacak istisnai bir durum da bulunmadığına göre, artık önceki kararda direnilmesi usulen mümkün değildir. Usulü kazanılmış hak ilkesi kamu düzeni ile ilgili olup temyiz aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir.

Hâl böyle olunca; Mahkemece bozmaya uyulmakla gerçekleşen usulü kazanılmış hak nazara alınarak hükmüne uyulan bozma gereklerinin yerine getirilmesi gerekirken, direnme kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, direnme niteliğinde bulunmayan hükmün bozulması gerekmiştir.

Hâl böyle olunca; Mahkemece bozmaya uyulmakla gerçekleşen usulü kazanılmış hak nazara alınarak hükmüne uyulan bozma gereklerinin yerine getirilmesi gerekirken, direnme kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, direnme niteliğinde bulunmayan hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle, usul ve yasaya uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29269, Karar No: 2017/2597, Tarih: 27.02.2017

**9. Hukuk Dairesi         2016/29269 E.  ,  2017/2597 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan Avcılar Belediye Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ... Belediye Başkanlığı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Mahkemenin karar gerekçesindeki “… davacının çalıştığı Gökdeniz ... Yapı Endüstrisi ve Tem. Hizm. San. Tic. A.Ş. ile davalı ... Belediye Başkanlığı arasındaki ilişkinin asıl işveren alt işveren ilişkisi olduğuna…” ilişkin gerekçe yerinde ise de, karar gerekçesinde davacının Belediye Başkanlığı’ nın işçisi olduğuna ilişkin gerekçesinin yerinde olmayıp, Mahkemenin karar gerekçesinin kendi içerisinde çeliştiği anlaşılmıştır.

Mahkemece feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesi yerinde ise de, davalılar arasındaki ilişki asıl işveren alt işveren ilişkisi olup, bu ilişkide bir muvazaa olmadığından Mahkemece bu çelişkili saptamaya rağmen davacının hangi davalı nezdinde işe iade edildiğinin hükümde belirtilmemesi, vekalet ücreti, harç ve yargılama giderinin hangi davalının sorumluluğunda olduğu açıklanmadan “ davalıdan “ şeklinde hüküm kurulması hatalı olup, bu yanlışlıkların düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç:

a- Hüküm fıkrasının 1 numaralı bendinin çıkartılarak yerine;

“ 1- Davanın kabulü ile, feshin geçersizliğine, davacının alt işveren ... Yapı Endüstrisi ve Tem. Hizm. San. Tic. A.Ş. nezdindeki işine iadesine,

b- Hüküm fıkrasının 6, 7 ve 8 numaralı bentlerindeki “…davalıdan…” sözcüklerinin çıkartılarak, yerlerine ayrı ayrı “…davalılardan müştereken ve müteselsilen…” sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin kararı temyiz eden Avcılar Belediye Başkanlığı’na yükletilmesine, 27.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18085, Karar No: 2017/8629, Tarih: 31.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/18085 E.  ,  2017/8629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; belirsiz alacak davası olarak şimdilik 1.500,00 TL bedelin her bir dönem kesintilerinin ayrı ayrı belirlenip bu dönemlerden itibaren uygulanacak ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 05.05.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 658.677,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı; görev, husumet ve zamanaşımı itirazları bulunduğunu, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; davalı şirketin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel dendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir. ./..

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde ....nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan ... kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4493, Karar No: 2014/8805, Tarih: 26.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/4493 E.  ,  2014/8805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Zorla kaçırıp alıkoyma, kavgada silah boşaltma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle hükümlü hakkında 765 sayılı Türk Ceza Kanununa göre verilip kesinleşen hükümlerin lehe olduğunun kabul edilerek verilen uyarlama talebinin reddine dair kararlar usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen hükümlü müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle kararların ONANMASINA, 26.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8705, Karar No: 2014/11567, Tarih: 07.04.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/8705 E.  ,  2014/11567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAFRA 1. ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/08/2011

NUMARASI : 2008/134-2011/603

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, vergi iadesi alacağı, hafta sonu ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin Samsun Bafra Devlet Yolu inşaatında D...Kamyon şoförü olarak hizmet aktine istinaden 04.07.2005- 02.06.2007 tarihleri arasında kesintisiz olarak çalıştığını, müvekkilinin en son maaşının net 1000,00 TL brüt ise 1650,00 TL olduğunu, müvekkilinin iş akdinin 02.06.2007 tarihinde haksız ve tazminatsız olarak davalı tarafından feshedildiğini, ancak tazminatlarının ve diğer hak ve alacaklarının müvekkiline ödenmediğini, ihtarname ile işçi hak ve alacaklarının ödenmesi hususunda talepte bulunulduğunu, ihtarnamenin 07.03.2008 tarihinde tebliğ edildiğini belirterek müvekkili davacının kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, ücret ve vergi iadesi alacaklarının tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iddia ettiği şekilde müvekkil şirkette kesintisiz çalışmadığını, davacının 04/07/2005 tarihinde müvekkili şirkette çalışmaya başladığını ve bu çalışmanın 26/11/2006 tarihine kadar devam ettiğini ve bu tarihte iş akdine bildirimli olarak son verildiğini, davacının iş akdine son verilmesinden sonra davacının müvekkil şirkete geldiğini, müvekkil davalı Şirketçe iş kanunundan kaynaklanan tüm yasal tazminat hakları ve diğer hak ve alacakları kendisine ödendiğini, bunun karşılığında da davacının müvekkil şirketi bir daha dönmemek üzere ibra ettiğini, ayrıca müvekkil şirkette kural olarak 44 saat çalışma yapıldığını, fazla çalışma yapılması halinde haklarının eksiksiz olarak ödendiğini, bu sebeplerle fazla çalışma hakkının doğmadığını, ayrıca davacının çalıştığı dönemlere ilişkin tüm yıllık izinlerini muntazaman kullanmış olup bu yöne ilişkin bir alacağı olmadığı gibi ulusal bayram ve genel tatil günlerinde de tüm personel gibi davacının da tatil yaptığını, ayrıca davacıya ödenmeyen vergi iadesi bulunmadığını, bu sebeplerle davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, giriş çıkışların birbirlerini izlediği, bir işverenlik nezdinde yapılan çıkışın hemen akabinde ara vermeksizin diğer dosya numarası ile giriş yapıldığı, bu sebeplerle davacının davalı şirkette 04/05/2007- 02/06/2007 tarihleri arasında kesintisiz ve sürekli olarak 1 yıl 10 ay 28 gün çalışma süresine sahip bulunduğu, ücretinin aylık net 900,00 TL olduğu, davacının kıdem tazminatına ile ihbar tazminatına ilişkin istemin istifa dilekçesi altındaki imzanın davacıya ait olduğu ve bahsi geçen imzanın hata, hile ve ikrah sonucu atıldığının ispatlanamadığı gerekçesi ile kıdem ve ihbar tazminatları ile vergi iadesi alacağının reddine, yıllık izin, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ve ücret alacağı taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre taraf vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı,davalı iş yerinde 04.07.2005-02.06.2007 tarihleri arasında kesintisiz olarak çalıştığını iddia etmiş, davalı ise çalışmasının kesintisiz olmadığını, 04.07.2005 tarihinde çalışmaya başladığını ve bu çalışmasının 26.11.2006 tarihine kadar devam ettiğini savunmuştur. Mahkeme ise, giriş çıkışların birbirlerini izlediği, bir işverenlik nezdinde yapılan çıkışın hemen akabinde ara vermeksizin diğer dosya numarası ile giriş yapıldığı, bu sebeplerle davacının davalı şirkette 04/05/2005- 02/06/2007 tarihleri arasında kesintisiz ve sürekli olarak çalıştığını kabul etmiştir.Her ne kadar kararda 04.05.2005 yerine 04.05.2007 yazılmış ise de bu yanlışlık maddi hata olarak değerlendirilmiş ve bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içerisinde yer alan davacıya ait hizmet döküm cetvelinden davacının 04.07.2005-14.12.2005, 15.12.2005-31.03.2006, 01.04.2006-26.11.2006 ve 15.05.2007-02.06.2007 tarihleri arasında davalı iş yerinde çalıştığı anlaşılmıştır.

Mahkemece davacının hizmet süresinin kesintisiz olduğu tespit edilmişse de davacıya ait hizmet döküm cetvelindeki çalışma süreleri dikkate alındığında 26.11.2006 çıkış tarihli çalışmasından sonraki işe giriş tarihinin 15.05.2007 olduğu ve davacının çalışmasının kesintisiz olmadığı anlaşıldığından davalı iş yerindeki çalışma süresinin belirlenmesinde hizmet döküm cetvelindeki sürelerin dikkate alınması gerektiği düşünülmeden yanılgılı değerlendirme ile sonuca gidilmesi hatalıdır.