muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/14690, Karar No: 2021/4491, Tarih: 23.03.2021

Temyiz incelemesine konu dosyada suç tarihinin 29/11/2012, iddianame tarihinin 14/03/2013 olduğu,

UYAP kayıtlarında yapılan incelemede; halen derdest olduğu anlaşılan Bünyan Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2020/280 Esas sayılı dosyasının suç tarihinin 26/12/2012, iddianame düzenleme tarihinin 03/06/2013 olduğu anlaşılmakla;

Bu dosyalardaki eylemlerin benzer suç vasfına yönelik olduğu gözetilerek suç tarihine ve işlenen suçun niteliğine göre sanıkların eylemlerinin TCK'nun 43. maddesi kapsamında zincirleme biçimde kaçakçılık suçunu oluşturup oluşturmadığının takdir ve değerlendirilmesi bakımından dosyaların incelenmesi, gerektiğinde birleştirilmesi ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

3. Dosyada 187.345 litre ele geçmeyen akaryakıta ilişkin ve ele geçen 307 litre akaryakıta ilişkin 2 ayrı kaçak eşyaya mahsus tespit varakası bulunduğu cihetle; CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesine engel hali bulunmayan ve savunmasında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını ve zarar var ise gidermeyi kabul ettiğini beyan eden sanığa, sorumlu olduğu 307 litre akaryakıta ilişkin davaya konu eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler toplamı olan miktarın kamu zararı olduğunun bildirilmesi ve sonucuna göre, gerektiğinde Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/9. madde ve fıkrası da gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken kamu zararının giderilmediği gerekçesi ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

4. Dava konusu eşyanın müsaderesi sırasında uygulama maddesi olan TCK'nun 54/4. madde ve fıkrası yerine TCK'nun 54/1. madde ve fıkrasının gösterilmesi suretiyle CMUK'nun 232/6. maddesine muhalefet edilmesi,

5. Kendisini vekil ile temsil ettiren katılan EPDK lehine maktu vekalet ücreti yerine dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafii ile katılan EPDK vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 23/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13297, Karar No: 2015/2510, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/13297 E.  ,  2015/2510 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1420, Karar No: 2014/20838, Tarih: 23.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/1420 E.  ,  2014/20838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15754, Karar No: 2013/16277, Tarih: 04.12.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2013/15754 E.  ,  2013/16277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kesinleşen takip nedeniyle kiralananın tahliyesi istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece verilen ilk karar, oairemizin 27.03.2013 tarih 2013/3597-5347 sayılı ilamı ile; "davalı borçlu tarafından 15.05.2012 tarihli 750-TL'lik, ait olduğu aya ait bir açıklama şerhi içermeyen bankamatikten havale/ödeme belgesi ibraz edilmiş ise de, bu ödemenin 2012 Mayıs ayına ilişkin olup olmadığı taraflardan sorularak açıklattırılması ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinden" kararın bozulmasına karar verilmiş mahkemece bozma ilamına uyulmasına karar verilmiştir.

Kiracı aleyhine düzenleme yasağı başlıklı 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 346.maddesinde; kiracıya kira bedeli ve yan giderler dışında başka bir ödeme yükümlülüğü getirilemeyeceği, özellikle kira bedelinin zamanında ödenmemesi halinde ceza koşulu ödeneceğine veya sonraki kira bedellerinin muaccel olacağına ilişkin anlaşmaların geçersiz olduğu, 6101 Sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun Geçmişe etkili olma başlıklı 2.maddesinde; Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kurallarının gerçekleştikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanacağı, aynı kanunun görülmekte olan davalara ilişkin uygulama başlıklı 7.maddesinde de; Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları ile geçici ödemelere ilişkin 76'ncı, faize ilişkin 88'nci, temerrüt faizine ilişkin 120'nci ve aşırı ifa güçlüğüne ilişkin 138'nci maddesinin görülmekte olan davalara da uygulanacağı hüküm altına alınmıştır. Kiracıyı koruma amacıyla getirilen TBK.nun 346.maddesindeki bu yasal düzenlemenin kamu düzenine ilişkin olduğu kuşkusuzdur. Bununla birlikte 6217 Sayılı Yasanın geçici 2.maddesinde değişiklik yapan 6353 Sayılı Yasanın 53.maddesine göre; kiracının Türk Ticaret Kanunun'da tacir olarak sayılan kişiler ile özel hukuk ve kamu hukuku tüzel kişileri olduğu işyeri kiralarında 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanununun 323, 325, 331, 340, 343, 344, 346 ve 354'ncü maddelerinin 1.7.2012 tarihinden itibaren 8 yıl süreyle uygulanamayacağı, bu halde kira sözleşmelerinde bu maddelerde belirtilmiş olan konulara ilişkin olarak sözleşme serbestisi gereği kira sözleşmesi hükümlerinin tatbik olunacağı da öngörülmektedir.

Taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinin 19.maddesinde “bir kira ödenmediği takdirde gelecek kiralar muaceliyet kespeder.” hükmü ile muacceliyet (ceza) koşuluna yer verildiği görülmekte olup, yeni yasal düzenleme karşısında bu koşulun davalı kiracının sıfatına göre geçersiz hale geldiğinin kabulü gerekir.

Takibe dayanak yapılan ve karara esas alınan 15.02.2011 başlangıç tarihli 1 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede aylık kira 750-TL ve her ayın ilk beşinci gününde ödeneceği kararlaştırılmıştır. Bu kira sözleşmesine dayalı olarak davacı alacaklı davalı borçlu hakkında 25.05.2012 tarihinde haciz ve tahliye istekli olarak başlattığı icra takibinde, ödenmeyen 2012 Mayıs ayı ile sözleşmede düzenlenen muacceliyet şartı nedeniyle muaccel hale gelen dönem sonuna kadar kira bedelini istemiştir.

Davalı borçlu hakkında başlatılan icra takibinde ödenmeyen 2012 yılı Mayıs ayı kirası ile muacceliyet koşulu uyarınca 2012 yılı Haziran – 2013 Ocak arası aylar kirasının da tahsili istenilmişse de, yukarıda açıklanan esaslar çerçevesinde muaccel olan aylar kirasının istenemeyeceğinin kabulü gerekir. Davacı vekilinin 03.10.2013 tarihli oturumdaki beyanına göre takip tarihinde istenebilir olan Mayıs ay kira bedelinin ödeme emrinin tebliğinden sonra 30 günlük yasal süre içerisinde ödendiği anlaşıldığından, temerrüt olgusu gerçekleşmemiştir. Bu nedenle tahliye kararının reddine karar vermek gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

Karar bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428 ve İİK.nın 366.maddesi uyarınca kararın BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 04.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19778, Karar No: 2015/4148, Tarih: 03.03.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/19778 E.  ,  2015/4148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın görev yönünden reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava konusu taşınmaza fiilen el atılmadığı, bu itibarla davanın idari yargıda tam yargı davası olarak görülmesi gerektiği kabul edilerek yargı yolu bakımından dava dilekçesinin GÖREV yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın “kısmen dere mutlak korumu alanı” olarak ayrıldığı ve taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmi kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 03.05.1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi'nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiştir.

Bu nedenle ve özellikle mahkeme kararında yazılı gerekçelere göre yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Davanın açıldığı tarih itibariyle adli yargı görevli olduğundan ve 11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik gereğince görevsizlik kararı verilmiş olup, davanın açılmasına davalı idare sebebiyet verdiğinden, idare lehine vekalet ücreti takdir edilmemesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru değil ise de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin bölümün çıkartılmasına,

Doğru değil ise de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin bölümün çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9647, Karar No: 2015/9615, Tarih: 02.11.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/9647 E.  ,  2015/9615 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

14. Hukuk Dairesi

ESAS NO : 2015/9647

KARAR NO : 2015/9615 Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Saray(Tekirdağ) Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2013

NUMARASI : 2012/110-2013/167

DAVACI : ....

DAVALILAR : ..... v.d.

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 27.04.2009 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı tesisi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.06.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, TMK'nın 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davacı, ... parsel sayılı taşınmazı yararına, davalılara ait eski ... ve ... parseller, tevhit ile oluşmuş yeni ... parsel sayılı taşınmaz üzerinde geçit hakkı kurulmasını istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ... parsel sayılı taşınmaz lehine, ... parsel sayılı taşınmaz üzerinden geçit hakkı kurulmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-TMK'nın 747/2. maddesi gereğince geçit isteği, önceki mülkiyet ve yol durumuna göre en uygun komşuya, bu şekilde ihtiyacın karşılanmaması halinde geçit tesisinden en az zarar görecek olana yöneltilmelidir. Zira geçit hakkı taşınmaz mülkiyetini sınırlayan bir irtifak hakkı olmakla birlikte, özünü komşuluk hukukundan alır. Bunun doğal sonucu olarak yol saptanırken komşuluk hukuku ilkeleri gözetilmelidir. Geçit gereksiniminin nedeni, taşınmazın niteliği ile bu gereksinimin nasıl ve hangi araçlarla karşılanacağı davacının sübjektif arzularına göre değil, objektif esaslara uygun olarak belirlenmeli, taşınmaz mülkiyetinin sınırlandırılması konusunda genel bir ilke olan fedakârlığın denkleştirilmesi prensibi dikkatten kaçırılmamalıdır.

Saptanan geçit nedeniyle yükümlü taşınmaz malikine ödenmesi gereken bedel taşınmazın niteliği gözetilerek uzman bilirkişiler aracılığı ile objektif kıstaslar esas alınarak belirlenmelidir. Saptanacak bedel de hükümden önce depo ettirilmelidir. Hemen belirtmek gerekir ki, bedelin saptanmasından sonra hüküm tarihine kadar taşınmazın değerinde önemli derecede değişim yaratabilecek uzunca bir süre geçmiş veya bedel tespitinden sonra yörede taşınmazın değerini artıracak değişiklikler meydana gelmiş olabilir. Bu gibi durumlarda mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için hüküm tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılmalıdır.

Somut olayda; mahkemece geçit bedeli 10.06.2009 tarihinde yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporuna göre belirlenmiştir. Mülkiyet hakkı kısıtlanan taşınmaz malikinin mağduriyetine neden olmamak ve diğer tarafın hakkın kötüye kullanılması sonucunu doğuracak olası davranışlarını önlemek için karar tarihine yakın yeni bir değer tespiti yapılması gerekirken belirtilen hususun gözetilmemesi doğru görülmemiş bu nedenle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 02.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6629, Karar No: 2013/3066, Tarih: 13.05.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/6629 E.  ,  2013/3066 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... 4. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 17.11.2011 gün ve 2011/364-532 sayılı hükmü bozan Dairemizin 28.06.2012 gün ve 2012/1214-4917 sayılı ilamı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan eksik ve ayıplı imalât bedelinin tahsili istemiyle açılmış, mahkemenin kısmen kabule dair kararı tarafların temyizi üzerine davacı temyizi reddedilmek, davalı temyizi kabul edilmek suretiyle bozulmuş, bu defa davacının karar düzeltme istemiyle dosya yeniden incelenmiştir.

- K A R A R –

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan eksik ve ayıplı imalât bedelinin tahsili istemiyle açılmış, mahkemenin kısmen kabule dair kararı tarafların temyizi üzerine davacı temyizi reddedilmek, davalı temyizi kabul edilmek suretiyle bozulmuş, bu defa davacının karar düzeltme istemiyle dosya yeniden incelenmiştir.

Taraflar arasında KDV dahil toplam 522.750,00 TL bedelle ekli teknik şartnameye uygun biçimde hemodiyaliz merkezinin yapımı konusunda sözleşme imzalanmış, 14.12.2007 tarihinde KDV dahil 37.437,00 TL bedelle ek işlerin yapımı taraflarca kararlaştırılmıştır. 15.12.2007 tarihli hemodiyaliz merkezi iş bitirme raporunda, 412.093,00 TL KDV hariç yapılan işler bedeline, 37.437,00 TL ekstra işler tutarı ile asıl işin 73.726,00 TL KDV tutarı eklenmek suretiyle genel sonuçta 523.256,00 TL yüklenici alacağı hesaplanmıştır. Davalı cevabında, bu iş bitirme belgesiyle yapılan işlerin taraflarca imzalanmak suretiyle kabul edilip onaylandığını savunmuş, davacı iş sahibi de anılan belge altındaki imzanın kendisine ait olduğunu yargılama aşamasında imzalı beyanıyla kabul etmiştir. Dosyaya giren ödeme belgeleri ve davalının 15.03.2010 tarihli ilk kararı temyiz dilekçesinde, iş bitirme belgesindeki bedelin ödendiği kabul edilmiştir. İş sahibi de bu miktar ödeme yaptığını bildirmiştir. Bu haliyle tarafların hemodiyaliz merkezinin kesin hesabı ve ödemeleri konusunda uyuşmazlık kalmadığı anlaşılmaktadır. Davada, eksik ve ayıplı işler bedeli istenmişse de, iş bitirme belgesi ve ödemeler gözetildiğinde, başka anlatımla yapılan imalât kadar ödemede bulunulduğundan ve ödemesi yapılmayan işin eksik bırakıldığından sözedilerek istenemeyeceği açık ise de gerek tespit raporlarıyla gerekse mahallinde mahkemece yaptırılan incelemede boyalarda ve vs. yerlerde ayıpların bulunduğu belirtilerek 9.000,00 TL ayıplı imalât tutarı saptanmıştır. Davacı iş sahibinin, tespit yaptırılmak ve yükleniciye tebliğ etmek suretiyle süresinde ayıp ihbarında bulunduğundan BK. 360. madde gereğince ayıp bedelini istemekte haklı olduğu kabul edilmelidir. Bu nedenlerle mahkemenin 9.000,00 TL’nin tahsiline ilişkin kararının onanması gerekirken, iş bitirme belgesindeki ekstra iş bedelinin hesaba katıldığı ve anılan belgenin tarafların kabulünde olduğu gözetilmeden asıl sözleşme bedeliyle ek işler bedelinin toplamı kadar iş yapılmış kabul edilerek verilen Dairemizin 12.04.2011 gün ve 2010/2386 Esas, 2011/2223 Karar sayılı bozma ilâmının maddi hataya dayalı olduğu ve bu hatalı karara dayanılarak verilen 28.06.2012 günlü 2. bozma kararının da maddi hatanın devamı niteliğinde bulunduğu bu defa yapılan incelemede anlaşılmıştır. O halde maddi hata usuli kazanılmış hak kazandırmayacağından davacının karar düzeltme isteminin kabulüyle, Dairemiz bozma kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle Dairemizin 28.06.2012 gün ve 2012/1214 Esas, 2012/4917 Karar sayılı bozma ilâmının kaldırılmasına, usul ve yasaya uygun mahkeme kararının ONANMASINA, ödediği temyiz ve karar düzeltme peşin harçlarının istek halinde karar düzeltme isteyen davacıya geri verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 400,95 TL temyiz ilâm harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 13.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.