muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/2262, Karar No: 2019/3808, Tarih: 15.05.2019

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; dava konusu marka başvuru kapsamındaki 05. sınıfın 01. alt sınıfı ve 35. sınıfta yer alan 05.01. sınıfda yer alan malların davalıya ait 05. sınıf kapsamındaki mallarla aynı/benzer olduğu, başvurunun standart karekterle yazılmış "LİPOTER" ibaresinden, itiraza dayanak markanın standart karekterle yazılmış "LİPOT", "LİPOTENE" ibarelerinden oluştuğu, taraf işaretlerinde başkaca bir şekil unsurunun olmadığı, “lipo” kökünün "yağ, şişmanlık, kolesterol" anlamına geldiği, ilaç markaları bakımından herkese açık bir ibareden türetilen markaların seri marka olarak algılanma ihtimalinin bulunmadığı, dava konusunun ilaçlara ilişkin olan 5. sınıf kapsamında değerlendirilmesi gerektiği ve ilgiliçevrenin eczacı ve hekimler olduğu, bu kimselerin profesyonel bir meslek grubunun üyeleri olması nedeniyle davacının “LİPOTER” markası ile davalı markalarının karıştırılmasının mümkün olmadığı, 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesinin somut olaya uygulanamayacağı gerekçesiyle davanın kabulüne, davalı TPMK YİDK’nın 2015-M-7079 sayılı kararının iptaline karar verilmiştir.

Karara karşı davalılar vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, tarafların marka ibarelerde yer alan "lipo" kökünün herkesin kullanımına açık etken madde olan "lipozom, lipit, lipo suction" ibarelerinin kısaltılmış hali olduğu, bu ibareden türetilen markaların seri marka olarak algılanma ihtimalinin bulunmadığı, davalıya ait markaların tescilli bulunduğu ilaçların reçeteye tabi olması nedeniyle karıştırılma ihtimalinin halk gözüyle değil uzmanlar gözüyle tespitinin gerektiği, dolayısıyla tarafların markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında benzerliğin bulunmadığı, dava konusu başvurunun tescil aşamasında olması nedeniyle mahkemece idari işlem niteliğinde bulunan tescil istemi hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve davalılar yararına yargılama gideri ve vekalet ücretine hükmedilmesine gerek bulunmadığına karar verilmesi gerektiği ancak anılan talep yönünden olumlu veya olumsuz bir hüküm kurulmamasının esasa etkili bulunmadığı gerekçesiyle davalı şirket ve davalı TPMK vekillerinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalılar vekillerinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 15/05/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/601, Karar No: 2012/27787, Tarih: 19.09.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/601 E.  ,  2012/27787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Patlayıcı madde imal etme

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanıklardan ...'ın müdahil ...'a yüklü miktarda senet vermesi ve icraya konulup tahsil edilmesi üzerine kendisinin bu miktarda borcu olmadığı, kendisinden faiz alındığı, ödeyecek gücü kalmadığı ve bundan dolayı bunalıma düştüğü ve psikolojisinin bozulduğu, olay günü diğer sanık ... ile birlikte müdahilleri korkut- mak amacı ile patlayıcı hazırlamaya karar verdikleri, bunun üzerine sanık ...'nin patlayıcı malzemeleri almak için Adana'ya gittiği ve buradan ..., kükürt ve barut satın aldığı, daha sonra diğer sanık ... ile birlikte temin ettikleri boru içerisine patlayıcı maddelerden olan ... ve kükürtü yerleştirdikleri ve fitilini de takarak ... haline getirdikleri, dosyadaki raporlara göre söz konusu boru tipi bombanın yapılışı ve kullanılışı itibari ile canlılar üzerinde öldürücü ve yaralayıcı, cansızlar üzerinde yakıcı, yıkıcı ve tahrip edici özelliğe sahip olduğu ve 5237 sayılı TCK.nun 6. ve 174/1 maddesinde bahsi geçen patlayıcı madde kapsamında mütalaa edilen bombalardan olduğu, bu nitelikteki patlayıcı maddenin suç tarihinde sanıkların fikir ve eylem birliği içerisinde müdahil ...'in siteler mahallesinde park etmiş olan kamyonunun yakıt deposunun üstüne koydukları, daha sonra sanıkların fitili ateşledikleri ve fitilin söndüğü, bilahare yeniden ateşledikleri, ancak fitilin yanmaması nedeniyle patlamanın gerçekleşmediği, sanığın üzerinde elde edilen patlayıcı maddenin bilirkişi raporları ve imha tutanağı içeriğine göre TCK.nun 174/3. madde ve fıkrasında sayılan “önemsiz türdeki patlayıcı maddelerden olmadığı ve sanığın kullanma amacı da gözetildiğinde mahkemenin suç niteliği takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamede yer alan bir numaralı bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan kanıtlara, hükmün dayandığı gerekçe ve takdire göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanıkların kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanıkların kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan hükümlerden 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkarılarak yerlerine "TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bu- lunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan ise 2. fıkra gere- ğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına" denilmek suretiyle hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 19.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4335, Karar No: 2014/5684, Tarih: 01.12.2014

**1. Ceza Dairesi         2014/4335 E.  ,  2014/5684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nun 86/1,86/3-e, 87/1-d, 29/1, 62/1, 53/1-2-3 maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Mağdurun olay günü ve daha önceki zamanlarda sanığa ve yakınlarına küfretmekten ibaret haksız fiil niteliğindeki eylemlerinden dolayı haksız tahrik nedeniyle 1/4 den 3/4 oranına kadar indirim öngören TCK'nun 29. maddesi ile uygulama yapıldığı sırada, mağdurun eyleminin niteliğine göre makul bir oranda indirim yerine 1/2 oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...’in kasten silahla yaralama suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, eleştiri nedeni saklı kalmak üzere cezayı azaltıcı tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafıinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle; Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 90. Maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. Maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. Maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı ise de bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasında sanıktan alınmasına karar verilen “787.00 TL” yargılama giderinin “82.00 TL” olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle CMK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 01/12/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11228, Karar No: 2025/3646, Tarih: 18.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2024/11228 E.  ,  2025/3646 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/5 Esas, 2024/8 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Bucak Sulh Hukuk Mahkemesinin 13.11.2023 Tarihli ve 2023/13 Tereke, 2023/25 Karar Sayılı Kararı

Müteveffanın vefatından önceki son yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi ... ... No:25 .../Eskişehir olduğu, tereke ile ilgili davalarda miras bırakanın yerleşim yeri mahkemesinin yetkili olduğu ve bu tür davalarda yetkinin kamu düzenine ilişkin olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 13.05.2024 Tarihli ve 2024/2 Tereke, 2024/3 Karar Sayılı Kararı

Yapılan incelemede muris ...'ın Bucak Sulh Hukuk Mahkemesinin 2018/5 Tereke sayılı dosyasında terekesinin tasfiye işlemlerine başlanmış olduğunun anlaşıldığı, dava tarihinin 08.05.2018 olduğu, davanın huzurdaki dosyadan daha önce açılmış olduğu ve murisin terekesinin tasfiye edilmemiş olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Bucak Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.09.2024 Tarihli ve 2024/5 Tereke, 2024/8 Karar Sayılı Kararı

Müteveffanın vefatından önceki son yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi ... ... No:25 .../Eskişehir olduğu, bahsi geçen derdestliğe konu edilen dosyanın işlemsiz olarak herhangi bir tasfiye işlemi yapılmadan gönderildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 612 ncı maddesi uyarınca terekenin iflas hükümlerine göre tasfiyesi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “En yakın mirasçıların tamamı tarafından ret” başlıklı 612 nci maddesi şöyledir:

“En yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras, sulh mahkemesince iflâs hükümlerine göre tasfiye edilir.”

C. Değerlendirme

1. Dosya kapsamından, Bucak Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.03.2018 tarih 2018/215 Esas, 2018/215 Karar sayılı ilamı ile, müteveffanın mirasçıları tarafından mirasının kayıtsız şartsız reddedildiğinin tespit ve tesciline karar verildiği anlaşılmaktadır.

2. En yakın yasal mirasçılar tarafından miras reddedildiği takdirde, red kararını veren sulh hukuk mahkemesinin re'sen tasfiye işlemlerini de değerlendirmesi gerektiğinden uyuşmazlığın Bucak Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2. En yakın yasal mirasçılar tarafından miras reddedildiği takdirde, red kararını veren sulh hukuk mahkemesinin re'sen tasfiye işlemlerini de değerlendirmesi gerektiğinden uyuşmazlığın Bucak Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Bucak Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

18.03.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4822, Karar No: 2019/3660, Tarih: 13.05.2019

**11. Hukuk Dairesi         2017/4822 E.  ,  2019/3660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 16/07/2015 gün ve 2014/440 - 2015/593 sayılı kararı bozan Daire'nin 25/04/2017 gün ve 2015/15318 - 2017/2389 sayılı kararı aleyhinde davalı ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 01.12.2004 tarihinden 31.07.2010 tarihine kadar davalı şirkette genel müdür olarak çalıştığını, çalışmasının sona ermesinden sonra 01.07.2011 tarihinde bir araya gelen tarafların müvekkilinin davalı şirkette çalışmasından doğan prim alacaklarının, kendisine satışı yapılan araç bedeli düşüldükten sonra 150.000.- TL olduğu hususunda anlaşmaya vardıklarını, müvekkilinin alacağından oluşan şirket borcunu diğer davalının da üstlendiğini, 150.000.- TL'den oluşan alacağın 25.000.- TL'sinin 30.07.2011 tarihine kadar, 25.000.-TL'sinin 30.06.2012 tarihine kadar ödenmesi, kalan 100.000.- TL karşılığında Akçay Sanford A.Ş.'nin %3 payının 30.07.2011 tarihine kadar verilmesinin taahhüt edildiğini, oysa davalıların ödemeyi yapmadıkları gibi şirket hisse devrini de gerçekleştirmediklerini, davalılara yapılan ihtarın da sonuçsuz kalması üzerine aleyhlerine icra takibi başlattıklarını ancak, davalıların haksız itirazı ile takibi durdurduklarını ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamını ve davalılar aleyhine tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Sanford vekili ve davalı şirket vekili ayrı ayrı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizce davalı Martin Erdemir Sanford yönünden bozulmuştur.

Bu kez davalı Martin Erdemir Sanford karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, Martın Erdemir Sanford vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 27,10 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen ...'den alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 13/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1077, Karar No: 2014/21107, Tarih: 24.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/1077 E.  ,  2014/21107 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/477, Karar No: 2019/1024, Tarih: 10.10.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2016/477 E.  ,  2019/1024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Ankara 3. İş Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 13.04.2010 tarihli ve 2009/955 E.-2010/144 K. sayılı kararın temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 20.11.2012 tarihli ve 2010/29072 E.-2012/38681 K. sayılı kararıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca dosya üzerinde yapılan ön inceleme sonunda gereği görüşüldü:

Mahkemenin ilk kararının Özel Dairece bozulmasından sonra yapılan yargılamanın 16.04.2013 tarihli celsesinde verilen ilk ara kararı ile bozma kararına uyulmasına karar verildikten sonra devamında ikinci kez kurulan ara kararda direnilmesine karar verilmiş, aynı celsedeki kısa kararın hüküm kısmında da “Yargıtay 9 HD. Kararına direnilmesine…” şeklinde hüküm kurulmuştur.

Burada "usul hukuku" ile ilgili ortaya çıkan sorun bozma kararının taraflara tebliği ile duruşmada mahkemece “bozma ilamına uyulmasına” ilişkin ara kararı oluşturulmasına karşın, bu hukuki sonucun tam aksine bir karar verilmesinin hukuken mümkün olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Bilindiği üzere bir davada mahkemenin veya tarafların yapmış oldukları bir usul işlemi nedeniyle taraflardan biri lehine, dolayısıyla diğeri aleyhine doğan ve gözetilmesi zorunlu olan hakka usuli kazanılmış hak denilir.

Örneğin mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar.

Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda, kendisi için o kararda gösterilen biçimde inceleme ve araştırma yapmak ve yine o kararda belirtilen hukuksal esaslar gereğince karar vermek yükümlülüğü oluşur. Bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozma kararında gösterilen ilkelere aykırı bulunması, usule uygun olmadığından bozma nedenidir.

Bozma kararı ile dava, usul ve yasaya uygun bir hâle sokulmuş demektir. Bozma kararına uyulduktan sonra buna aykırı karar verilmesi usul ve yasaya uygunluktan uzaklaşılması anlamına gelir ki, böyle bir sonuç kamu düzenine açıkça aykırılık oluşturur. Buna göre Yargıtay’ın bozma kararına uymuş olan mahkeme bu uyma kararı ile bağlıdır. Daha sonra bu uyma kararından dönerek direnme kararı veremez; bozma kararında gösterilen biçimde inceleme yapmak ya da gösterilen biçimde yeni bir hüküm vermek zorundadır.