muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/1605, Karar No: 2013/10725, Tarih: 01.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/1605 E.  ,  2013/10725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ(MÜSTEMİR YETKİLİ)

DAVA :Davacı, ücret alacağı ve manevi tazminat alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait iş yerinde belirli süreli iş sözleşmesi ile sorumlu müdür olarak çalışmakta iken iş sözleşmesinin işverence haksız olarak feshedildiğin ileri sürerek mahrum kalınan ücret alacağı ile manevi tazminat istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacı iddiasının doğru olmadığını, davacının “ben bu şartlarda çalışamam hesabımı kesin ben gidiyorum” demesi üzerine iş sözleşmesinin davacının bu irade açıklaması ile fesh olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak iş sözleşmesinin davalı işverence feshedildiği, haklı bir sebebe dayandırılmadığı belirtilerek ücret alacağı isteminin kısmen kabulüne, kişilik haklarına saldırı bulunmadığından manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Uyuşmazlık taraflar arasındaki ilişkinin belirli süreli iş sözleşmesinin unsurlarını taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

Belirli süreli iş sözleşmesinden söz edilebilmesi için sözleşmenin açık veya örtülü olarak süreye bağlanması ve bunun için objektif nedenlerin varlığı gerekir.

Borçlar Kanununun 338 inci maddesinde, “Hizmet akdi, muayyen bir müddet için yapılmış yahut böyle bir müddet işin maksut olan gayesinden anlaşılmakta bulunmuş ise, hilafı mukavele edilmiş olmadıkça feshi ihbara hacet olmaksızın bu müddetin müruriyle, akit nihayet bulur” kuralı mevcuttur. Anılan hükme göre tarafların belirli süreli iş sözleşmesi yapma konusunda iradelerinin birleşmesi yeterli görüldüğü halde, 1475 sayılı Yasa uygulamasında, Yargıtay kararları doğrultusunda belirli süreli iş sözleşmelerine sınırlama getirilmiş ve sürekli yenilenen sözleşmeler bakımından ikiden fazla yenilenme halinde, sözleşmenin belirsiz süreli hale dönüşeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9. HD. 7.12.2005 gün 2005/12625 E, 2005/38754 K). 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde, esaslı nedenlerin varlığı yenilemeler için öngörülmüş ve on yıldan uzun süreli belirli süreli iş sözleşmesi yapılamayacağı kabul edilmiştir.

İş güvencesi hükümlerinin yürürlüğe girmesiyle belirli - belirsiz süreli iş sözleşmesi ayrımının önemi daha da artmıştır (Yargıtay 9. HD. 13.6.2008 gün 2007/19368 E, 2008/15558 K.). 4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde “İş ilişkisinin bir süreye bağlı olarak yapılmadığı halde sözleşme belirsiz süreli sayılır. Belirli süreli işlerde veya belli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak işveren ile işçi arasında yazılı şekilde yapılan iş sözleşmesi belirli süreli iş sözleşmesidir. Belirli süreli iş sözleşmesi, esaslı bir neden olmadıkça, birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamaz. Aksi halde iş sözleşmesi başlangıçtan itibaren belirsiz süreli kabul edilir. Esaslı nedene dayalı zincirleme iş sözleşmeleri, belirli süreli olma özelliğini korurlar” şeklinde düzenleme ile bu konudaki esaslar belirlenmiştir. Borçlar Kanunundaki düzenlemenin aksine iş ilişkisinin süreye bağlı olarak yapılmadığı hallerde sözleşmenin belirsiz süreli sayılacağı vurgulanarak ana kural ortaya konulmuştur.

Öte yandan değinilen 11 inci madde, 18 Mart 1999 tarihli 1999/70 EC Konsey Yönergesi ile birlikte ele alınmalıdır. Çerçeve sözleşmesinin 4 üncü maddesinde ayrım gözetmeme ilkesi vurgulanmıştır. Buna göre iş koşulları açısından, belirli süreli iş sözleşmesi ile çalışan işçilere yapılacak farklı muamele esaslı nedenlere dayandırılmadığı sürece, yalnızca belirli süreli iş sözleşmesi ve iş ilişkisi ile çalışmasından dolayı, emsal kadrolu işçilerden daha dezavantajlı davranılmayacaktır.

Sözleşmenin 5 inci maddesinde ise kötü niyete karşı önlem konusu ele alınmıştır. Birbirini takip eden belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkisinden kaynaklanan istismarların önlenmesini amaçlayan yasal düzenlemelerin bulunmaması halinde; üye devletlerin, sosyal taraflara danıştıktan sonra uluslararası yasalar, toplu sözleşmeler veya uygulamaya göre belli başlı bazı sektörlerin ihtiyaçlarını da dikkate alarak, aşağıdaki tedbirlerden bazılarını alma zorunluluğu vardır.

1.(a) Bu türden akit veya istihdam ilişkilerinin yenilenmesini haklı kılacak nesnel gerekçeler tespit edilmesi,

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

1.(b) Yinelenen belirli süreli iş sözleşmeleri veya istihdam ilişkilerinin azamî toplam süresini belirlenmesi,

1.(c) Bu türden sözleşme veya istihdam ilişkisin kaç kez yenilenebileceğinin saptanması.

1.2. Sosyal taraflara danıştıktan sonra, üye devletler elverişli olan durumlarda belirli süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisinin,

1.(a) Yenilenmiş sayılacağına,

2.(b) Belirsiz süreli iş sözleşmesi veya istihdam ilişkisi sayılacağına dair koşullar belirleyeceklerdir.

Öte yandan 1999/70 sayılı Konsey Direktifinin önsözünde, Essen Konseyi sonuç bildirgesinde “çalışanların istemleri ve rekabetin gereklerini karşılayacak daha esnek bir iş örgütlenmesini özellikle göz önünde tutan istihdam yoğun büyüme” anlayışına uygun olarak alınması gerekli önlemler vurgulanmaktadır. 1999 yılı İstihdam Politikası Ana Hatları Hakkında 9 Şubat 1999 tarihli Konsey Tavsiye Kararı, “Sosyal tarafları işletmeleri daha verimli ve rekabetçi kılmak ve esneklik ile iş güvenliği arasında gereken dengeyi sağlayabilmek amacıyla, bulundukları her düzeyde esnek çalışma düzenlemeleri dahil, iş örgütlenmesinin modernize edilmesi için sözleşme görüşmeleri yapmaya” davet etmiştir. Ayrıca, Hizmet ilişkisine İşveren Tarafından Son Verilmesi Hakkında 158 sayılı Uluslararası Çalışma Sözleşmesine göre; bu sözleşmenin koruyucu hükümlerinden kaçınmak amacıyla belirli süreli iş sözleşmesi yapılmasına karşı yeterli güvenceler alınması gerektiği vurgulanmıştır (m 2/3).

Gerek 158 sayılı İLO Sözleşmesi gerekse 1699/70 sayılı Konsey Direktifi, bir taraftan esnek çalışmayı özendirirken diğer taraftan güvenliğe önem vererek bir denge amaçlamıştır. Başka bir anlatımla esnek çalışma modellerinin kötüye kullanılmaması gerektiğini özenle vurgulamıştır.

Sözü edilen normatif dayanaklar uyarınca, işçinin niteliğine göre sözleşmenin belirli ya da belirsiz süreli olarak değerlendirilmesi imkânı ortadan kalkmıştır. Buna karşın, yapılan işin niteliği belirli süreli iş sözleşmesi yapılabilmesi için önem arzetmektedir. Belirli bir işin tamamlanması veya belirli bir olgunun ortaya çıkması gibi objektif koşullara bağlı olarak “belirli süreli iş sözleşmesi” yapılabilecektir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 430 uncu maddesinde ilk defa yapılacak olan sözleşmelerde objektif neden öngörülmemiş oluşu, önceki özel kanun olan İş Kanunu’nun 11 inci maddesindeki objektif nedenlerin varlığını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

4857 sayılı İş Kanununun 11 inci maddesinde, esaslı bir neden olmadıkça belirli süreli iş sözleşmelerinin birden fazla üst üste (zincirleme) yapılamayacağı kuralı ile bir ölçüde koruma sağlanmak istenilmiştir. Belirli süreli iş sözleşmesinin yapılması ve yenilenmesi, işçinin iş güvencesi dışında kalması sonucunu doğurmamalıdır. Belirli süreli iş sözleşmelerinde, 4857 sayılı Yasanın 15 inci maddesinde değinilen sürenin aşılmaması koşuluyla deneme süresi konulabilir.

2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanununun 23 üncü maddesinin birinci fırkasında; “bir üniversite biriminde açık bulunan yardımcı doçentlik, isteklilerin başvurması için rektörlükçe ilan edilir. Fakültelerde ve fakültelere bağlı kuruluşlarda dekan, rektörlüğe bağlı enstitü ve yüksekokullarda müdürler; biri o birimin yöneticisi, biri de o üniversite dışından olmak üzere üç profesör veya doçent tespit ederek bunlardan adayların her biri hakkında yazılı mütalaa isterler. Dekan veya ilgili müdür kendi yönetim kurullarının görüşünü de aldıktan sonra önerilerini rektöre sunar. Atama, rektör tarafından yapılır” kuralı öngörülmüş; aynı maddenin ikinci fıkrasında, yardımcı doçentlerin bir üniversitede her seferinde ikişer veya üçer yıllık süreler için en çok 12 yıla kadar atanabilecekleri, her atama süresi sonunda görevin kendiliğinden sona ereceği düzenlenmiştir. Kanunun daha sonra yürürlüğe giren geçici 47 nci maddesinin ikinci fıkrasında ise yardımcı doçentlik kadrosunda görev yapan öğretim elemanlarının çalışma sürelerindeki sınırlamanın kaldırıldığı belirtilmiştir. Buna göre 2547 sayılı Kanunda yardımcı doçentlerle belirli süreli sözleşme yapılması yolunda bağlayıcı bir düzenleme bulunmamaktadır. Kanunun 23 üncü maddesinde belirtilen ikişer veya üçer yıllık süreler, atama tasarrufu ile ilgili olup, vakıf üniversitelerinde çalışacak yardımcı doçentlerle iş sözleşmesinin belirsiz süreli olarak yapılmasına engel bir durum teşkil etmemektedir. Dairemizin uygulaması da bu yöndedir (Yargıtay 9. HD. 23.2.2009 gün ve 2008/12778-2009/3194 sayılı kararı).

Somut olayda, davacının iş yerinde belirli süreli hizmet sözleşmesi ile çalışmasını gerektirir objektif neden bulunmadığı, buna göre sözleşmenin baştan beri belirsiz süreli olduğu gözetilmeksizin yazlı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, hükmün açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1228, Karar No: 2019/6888, Tarih: 03.07.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/1228 E.  ,  2019/6888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVACI (Üçüncü Kişi) : ...

DAVALI (Alacaklı) : ...,

DAVALI (Borçlular) :

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş olup hükmün davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı üçüncü kişi vekili, haczedilen menkullerin müvekkiline ait olduğunu açıklayarak davanın kabulü ile haczin kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, 06/05/2014 tarihli oturumda takipsiz bırakılarak, HMK'nın 150/1 maddesi uyarınca işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosyanın 07/05/2014 tarihinde yenilendiği, ancak yenilenmesinden sonra yapılan celselere davacı vekilinin sürekli olarak mazeret dilekçesi gönderdiğinden, 24.03.2015 tarihli celsede mazeretinin reddine karar verildiği, buna göre 24/03/2015 tarihli oturumda davacı tarafça yeniden takipsiz bırakıldığı gerekçesi ile davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş, karar davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK'nın 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Tarafların Duruşmaya Gelmemesi, Sonuçları ve Davanın Açılmamış Sayılması” başlığını taşıyan 150. maddesinin 2. fıkrasında “Usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflardan biri duruşmaya gelir, diğeri gelmezse, gelen tarafın talebi üzerine, yargılamaya gelmeyen tarafın yokluğunda devam edilir veya dosya işlemden kaldırılır. Geçerli bir özrü olmaksızın duruşmaya gelmeyen taraf, yokluğunda yapılan işlemlere itiraz edemez.” hükmüne, 320. maddesinin 4. fıkrasında; "Basit yargılama usulüne tabi davalarda, işlemden kaldırılmasına karar verilmiş olan dosya, yenilenmesinden sonra takipsiz bırakılırsa, dava açılmamış sayılır" hükmüne yer verilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un “Hukuki Dinlenilme” başlıklı 27. maddesi, Anayasa’nın hak arama hürriyetini düzenleyen 36. maddesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin adil yargılanma hakkına ilişkin 6. maddesi nazara alındığında, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Yargılama ile ilgili bilgi sahibi olunmasını, açıklama ve ispat hakkını mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini içeren bu hakkın ve yargılamanın aleniliği ilkelerinin gerçekleşmesinin en önemli aracı duruşma yapılmasıdır. Duruşma günü celseye katılma imkanı olmayan taraf buna ilişkin mazeretini bildirip, belgeleyerek duruşmanın ertelenmesini isteme olanağına sahiptir. O halde, 6100 sayılı Kanun'un 150. maddesi kapsamında duruşma tayin edilerek, usulüne uygun şekilde davet edilmiş olan taraflardan yalnız biri duruşmaya katılırsa gelmeyen tarafın geçerli mazeret gönderip göndermediği incelenerek; mazeretin kabulü ya da reddine göre dosyanın işlemden kaldırılıp kaldırılmayacağına karar verilecektir.

Somut olayda, davacı vekili 06.05.2014 tarihli mazeret dilekçesini ve mazeretini belgelendirecek belgeleri 06.05.2014 tarih, saat 9:18'de e-imza ile imzalayarak UYAP-avukat portalından mahkemeye göndermiş, havalesiz ancak ıslak imzalı mazeret dilekçesi dosya içerisinde de yer almaktadır. Ne var ki Mahkemece, 06.05.2014 tarihli oturumda davacı vekilinin mazeret dilekçesine değinilmediği gibi mazeretin reddi veya kabulü hakkında da karar verilmemiş olup, davalı taraf da davayı takip etmediklerini belittiğinden dosyanın HMK'nın 150. maddesi uyarınca işlemden kaldırılmasına karar verilmiştir. Bu durumda, mazeretin kabulü ya da reddine dair değerlendirme yapmaksızın dosyanın işlemden kaldırılması ve sonrasında davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olduğunda kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı üçüncü kişi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nın 366 ve HUMK'un 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca İİK'nın 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 03.07.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6296, Karar No: 2009/6948, Tarih: 20.05.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/6296 E.  ,  2009/6948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki muarazanın giderilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, eczacı sözleşmesi ile davalı kurum mensuplarına ilaç verdiğini eczanede yapılan denetimde sahipsiz küpür bulunması nedeniyle sözleşmenin tek taraflı haksız olarak fesih edildiğini ileri sürerek haksız feshin iptalini sözleşmenin devamına karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Hükmü temyiz eden davacı 18.5.2009 tarihli dilekçe ile davasından feragat ettiğini bildirmiştir. Ferafat davayı sona erdiren işlem olup yargılamanın her aşamasında yapılabilir. Mahkemece feragata göre işlem yapılmak üzere hükmün bozulması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine, 20.5.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4745, Karar No: 2015/24861, Tarih: 05.05.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/4745 E.  ,  2015/24861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Temyiz talebinin süreden reddine dair ek karar

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık...’nın, mala zarar verme suçundan hakkında verilen ek karara karşı temyiz talebinde bulunduğunun anlaşılmasına rağmen, tebliğnamede buna ilişkin görüş belirtilmediğinden, bu sanık hakkında verilen hükümle ilgili olarak ek tebliğname düzenlendikten sonra dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 05.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/328, Karar No: 2013/7412, Tarih: 25.04.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2013/328 E.  ,  2013/7412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine 22 adet bonoya dayalı takip başlattığını, takibe konu bonolarda asıl borçlunun ..., 1. kefilin ..., 2. kefilin ise müvekkili olarak göründüğünü, adı geçen bu kişilerin fabrikalardan 36 ay vadeli un almayı teklif ettiklerini ve her biri 10.000 TL bedelli 36 adet bonoyu hazırlayıp müvekkiline 2. kefil olarak imzalattırdıklarını, bu kişilerin gerçek amacının müvekkilini kandırarak dolandırmak olduğunu, müvekkilinin takibe konu bonolarda alacaklı olan davalı ile arasında ticari ilişki bulunmadığını, müvekkilinin alacaklı şirketi ve yetkililerini tanımadığını, davalı şirket ile bonolarda borçlu ve 1. kefil olarak adı geçen kişilerin ortak ve danışıklı hareket ederek müvekkilini dolandırmaya çalıştıklarını, Hatay Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından yaptırılan tespit işleminde dava konusu bonoların davalı şirket kayıtlarında yer almadığını, yine davalı şirketin bonolarda borçlu ve kefil gözüken şahıslara satış yaptığına ya da bu kişilerden alacaklı olduğuna dair kayıt bulunmadığını belirterek müvekkilinin takip dosyası nedeniyle davalıya borçlu bulunmadığının tespitine ve %40 oranında tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin dava dışı ... Fırıncılık Ltd. Şti.’ne 14 adet fatura ile un sattığını, bu şirketin borçları için dava konusu bonoların verildiğini, adı geçen şirketin ortaklarının ...ve ... olup, bu kişilerin bonolarda borçlu olan ...’ın babası ve eşi olduğunu, takipten sonra borçluların 11.03.2010 tarihinde borcu kabul ederek borcun tasfiyesine yönelik taksitlendirme yaptıklarını, ayrıca müvekkili ile borçlular arasında düzenlenen 12.03.2010 tarihli protokolde de borcun kabul edildiğini bildirerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının bonoların hile ile kandırılmak suretiyle alındığı ve bonoların sonradan anlaşmaya aykırı doldurulduğu iddialarını ispatlayamadığı, davacının 11.03.2010 tarihinde borcu ödeme taahhüdünde bulunduğu ve 12.03.2010 tarihli protokolle de dosya borcunun taksitlendirildiği, bu durumun borcun kabulü anlamına geldiği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 25.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22029, Karar No: 2014/25179, Tarih: 11.09.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/22029 E.  ,  2014/25179 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/121771

MAHKEMESİ : Gaziantep 15. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2012

NUMARASI : 2011/312 (E) ve 2012/572 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

27.10.2009 tarihli kaçak elektrik tespit tutanağına göre meskende sayaç olmadan kaçak elektrik kullanıldığının tespit edilmesi, kovuşturma aşamasının 27.11.2012 tarihli celsesinde sanık A.. A..' ün alınan beyanında, kendisinin suça konu apartmanın 6 nolu dairesinde ikamet ettiğini; 9 nolu, kaçak elektrik tespit işleminin yapıldığı dairede ise M.. A.. isimli kişinin oturduğunu beyan etmesi ile Gaziantep 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 02/12/2010 tarih, 2010/543 esas ve 2010/808 karar sayılı M.. A.. hakkında verdiği beraat kararının gerekçe bölümünde, sanık M.. A..' ün tutanak tutulan yerde kendisinin olmadığına yönelik iddiasının araştırılması sonucu suç tarihinde tutanak tutulan yerde K.. A..' ün ikamet ettiğinin belirlendiğinin belirtilmesi karşısında, esaslı bir şekilde araştırma yapılıp olayla ilgili olarak bilgilerinin sorulması, varsa telefon ve su aboneliğine ilişkin belgeler getirtilip incelenerek ve kolluk araştırması da yaptırılarak meskende suç tarihinde kim veye kimlerin ikamet ettiğinin belirlenmesi, sanık haricinde meskende ikamet eden kişi veya kişilerin de tespit edilmesi halinde bu kişiler hakkında da suç duyurusunda bulunularak kamu davası açıldığı takdirde bu dosya ile birleştirilip yapılacak yargılama sonucunda sanığın ve varsa başka kişilerin hukuki durumunun tespiti yerine eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 11/09/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.