muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/10642, Karar No: 2021/12772, Tarih: 16.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2017/10642 E.  ,  2021/12772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter, kayıt ve belgeleri gizleme

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun ‘Muhafaza ve İbraz Ödevleri ve Defter ve Vesikaları Muhafaza’ başlıklı 253. maddesinde yer alan “Bu Kanuna göre defter tutmak mecburiyetinde olanlar, tuttukları defterlerle üçüncü kısımda yazılı vesikaları, ilgili bulundukları yılı takip eden takvim yılından başlayarak beş yıl süre ile muhafaza etmeye mecburdurlar.” hükümle kanun koyucu, vergi mükelleflerine tutmak zorunda oldukları defter ve belgeleri, yapılması muhtemel vergi incelemeleri için, 5 yıl boyunca saklama ve istendiğinde ibraz yükümlülüğü getirmiş olup bu yükümlülük vergi mükellefine aittir. Defter, kayıt ve belgeleri gizleme suçunun oluşabilmesi için,"..varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit olan" defter ve belgelerin, saklama zorunluluğu olan 5 yıllık süre içerisinde usulüne uygun olarak yapılan tebligata rağmen vergi incelemesi için yetkili memura ibraz edilmemesi gerekmektedir. Sanık hakkında vergi incelemesine konu edilmek üzere yetkilisi olduğu ... Metal Gıda San. Tic. Ltd.Şti’nin 2008 takvim yılına ait defter ve belgelerin ibrazı için 20.02.2013 tarihli tebliğe rağmen defter ve belgelerini incelemeye ibraz etmediği iddiası ile açılan davada; sanığın yetkilisi olduğu şirketin 2008 takvim yılına ait defterlerinin noter tasdik bilgilerine rastlanılmadığı ancak matbaa basım bilgilerinden 04.05.2007, 06.03.2008 ve 02.03.2009 tarihlerinde fatura bastırdığı, varlığı sabit olan belgelerinin mevcut olduğu anlaşılmakla; vergi incelemesi sırasında faaliyeti devam etmeyen sanığın saklamakla yükümlü olduğu 2008 takvim yılına ait belgeleri ibraz etmemesi nedeniyle üzerine atılı suçun sübut bulduğu gözetilmeden, mahkûmiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet savcısı ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4655, Karar No: 2024/1938, Tarih: 20.02.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/4655 E.  ,  2024/1938 K.**

**"İçtihat Metni"**

B O Z M A Ü Z E R İ N E

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/71 E., 2023/492 K.

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Düzeltilerek onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığınca 05.11.2010 tarih ve 2010/20138 Esas sayılı iddianame ile sanığın suç tarihinde üzerine atılı suçu işlediğinden bahisle eylemine uyan sevk maddeleri ile cezalandırılmasına karar verilmesi kamu adına talep ve iddia edilmiş, sanık hakkında bozma üzerine Küçükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 02.11.2018 tarihli ve 2018/396 Esas, 2018/504 Karar sayılı dosyası üzerinde yapılan yargılama sonrasında verilen beraat kararı Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 01.12.2021 tarihli ve 2021/14648 Esas, 2021/11340 Karar sayılı ilamı ile bozulmuştur. Bozma sonrasında Küçükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2023 tarihli ve 2022/71 Esas, 2023/492 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan beraat kararı verilmiştir .

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebebi vekalet ücreti verilmemesinin yanlış olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanık müdafiinin beraat eden sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğine yönelik temyizi ile sınırlı olarak yapılan incelemede;

Avukatlık Asgari Ücret Tarifelerinin yasal dayanağı, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'dur (1136 sayılı Kanun). Anılan Kanun'un 169 uncu maddesinde yer alan "karşı tarafa yükletilme" kuralının ceza muhakemesi bakımından kanuni dayanağı ise 5271 sayılı Kanun'un 324 üncü maddesi olup bu maddenin birinci fıkrasında belirtilen; "tarifesine göre ödenmesi gereken avukatlık ücretleri" ifadesi ile Ceza Muhakemesi Kanunu'nda yargılama gideri olarak kabulen edilen avukatlık ücretinin Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'ne göre ödeneceği kabul edilmiştir.

1136 sayılı Kanun’un 168 inci maddesi uyarınca Türkiye Barolar Birliği tarafından hazırlanan ve karar tarihinde yürürlükte olan 3 Eylül 2022 tarihli ve 31942 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 2023 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin "Ceza Davalarında Ücret" başlıklı 14 üncü maddesinin dördüncü fıkrasında "Beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren sanık yararına Hazine aleyhine maktu avukatlık ücretine hükmedilir." şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir.

Bu düzenlemeden anlaşılacağı üzere, sanığın müdafiliği görevini özel vekâletnameli avukatın yürütmesi halinde avukatlık ücretine hükmedilecektir.

1136 sayılı Kanun'un 177 nci maddesi ve 5271 sayılı Kanun'un 150, 234 ve 239 uncu maddeleri ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 13 üncü maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Görevlendirilen Müdafi ve Vekillere Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin "Ücret" başlıklı 8 inci maddesinde; "Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince baro tarafından görevlendirilen müdafi veya vekile Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinden ayrık olarak hazırlanacak "Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Görevlendirilen Müdafi ve Vekillere Yapılacak Ödemelere İlişkin Tarife" gereğince ödenecek meblâğ Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanır." hükmüne yer verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dosya içerisinde bulunan belgelere göre sanığın müdafiinin Baro tarafından zorunlu müdafii olarak görevlendirildiği, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan yargılanan ve beraatine karar verilen sanığa talebi üzerine 5271 sayılı Kanun'un 150 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince baro tarafından görevlendirilen müdafiin ücretinin, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Görevlendirilen Müdafi ve Vekillere Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8 inci maddesi gereğince Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılandığı gözetildiğinde ve karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre sanık yararına maktu vekalet ücretine hükmedilebilmesi için sanığın vekaletname ile atadığı bir vekille temsilinin gerekli olması karşısında sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Küçükçekmece 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2023 tarihli ve 2022/71 Esas, 2023/492 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/431, Karar No: 2025/500, Tarih: 13.02.2025

**6. Hukuk Dairesi         2025/431 E.  ,  2025/500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 15. Hukuk Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 16.12.2024

SAYISI : 2023/957 E., 2024/1047 K.

DAVALILAR : 1-... 2-... vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 27.11.2018

HÜKÜM/KARAR : Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Büyükçekmece 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/827 E., 2023/234 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince verilen hükmün davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi'nce istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince 16.12.2024 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin miktardan reddine karar verilmiştir.

Ek karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, temyiz konusu miktar veya değerin kesinlik sınırının altında olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin reddine yönelik Bölge Adliye Mahkemesinin 16.12.2024 tarihli ek kararına ilişkindir.

Miktar veya değeri temyiz kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken dava konusu taşınmazın değerinin esas alınacağı ve bilirkişi raporuyla belirlenen 247.500,00 TL üzerinden eksik harcın ikmal edildiği, temyize konu edilen taşınmazın değerinin Bölge Adliye Mahkemesi'nin karar tarihi itibari ile kesinlik sınırı olan 378.290 ,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmıştır.

Temyiz dilekçesinin reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Bölge Adliye Mahkemesince verilen 16.12.2024 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

13.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14412, Karar No: 2024/11024, Tarih: 05.12.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/14412 E.  ,  2024/11024 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/106 E., 2021/281 K.

SUÇ : 4733 sayılı Tütün, Tütün Mamulleri ve Alkol Piyasasının Düzenlenmesine Dair Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, eşya müsaderesi, nakil aracının müsaderesine yer olmadığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi’nden temin olunan güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 14.09.2024 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, bu durumun Mahkemece taraflar haberdar edilip duruşma açılmak suretiyle araştırılarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 64 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının düşürülüp düşürülmeyeceğinin karar yerinde değerlendirilmesinde zorunluluk bulunduğu anlaşılmıştır.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

05.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14457, Karar No: 2022/18990, Tarih: 12.12.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/14457 E.  ,  2022/18990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hükümlü ve tutuklunun kaçması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazının reddine, ancak;

Tüm dosya kapsamından sanığın 28.11.2014 tarihinde cezaevinden kaçtığı, 13 gün sonra 11.12.2014 tarihinde kendiliğinden teslim olduğu, mahkemenin TCK.nın 293/1. maddesi gereği sanığın etkin pişmanlık göstermesi sebebiyle cezasında 4/6 oranında indirim yaptığı, ancak, anılan maddede verilecek cezanın 5/6'sından 1/6'sına kadar olan etkin pişmanlık indiriminin ölçütünün sanığın kaçtığı günden itibaren teslimin gerçekleştiği güne kadar geçen süre olduğu dikkate alınmadan mahkemece 5/6 oranında indirim yapılması gerekirken 4/6 oranında indirim yapılarak sanığın yazılı şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken CMUK.nın 321 maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6576, Karar No: 2016/14454, Tarih: 12.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/6576 E.  ,  2016/14454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

.

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü :

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; müvekkili dağıtım şirketinin, davalı abone adına düzenlediği faturalarda yer alan, kayıp-kaçak vb. bedelleri ilgili mevzuat çerçevesinde aboneye yansıttığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek, davalı aboneden tahsil edilen kayıp kaçak vb.bedellerin davalıya iadesine yönelik verilen .... Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararının İptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı elektrik şirketi tarafından kayıp kaçak vb bedellerin davalı aboneden tahsil edilmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar karar verilmiş,hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin tüketiciye iadesine yönelik Tüketici Hakem Heyeti kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığından bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği özellikle kaçak

(elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devleti nin vazgeçilmez unsuru olduğundan EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ancak Uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da ) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., Geçici 19. ile 20.maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/321, Karar No: 2021/4541, Tarih: 11.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2018/321 E.  ,  2021/4541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Sanıklar Gülbin Çatal ve ... hakkında hakaret eylemlerinden kurulan kararlarda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildikleri tarih itibariyle hükümlerin temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, tebliğnameye uygun olarak, sanıklar Gülbin Çatal, ... ve katılan ...'ün TEMYİZ İSTEKLERİNİN REDDİNE,

B-Sanık ... hakkında tehdit ve hakaret suçlarından kurulan hükümler ile sanıklar Gülbin Çatal ve ... hakkında tehdit suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde ise;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ... hakkında, 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümlerinin yeniden düzenlenmesi, sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunması, hakaret suçunun ise, suç tarihi itibariyle 5271 sayılı CMK’nın 253/3-son cümlesi uyarınca tehditle birlikte işlenmesi nedeniyle uzlaşma kapsamında bulunmadığının anlaşılması ve yeni düzenleme karşısında, hakaret suçu yönünden de uzlaştırma önerisinde bulunulmasının gerektiği anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2-Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Çorum 3 Asliye Ceza Mahkemesinin 19/02/2009 tarih ve 2007/149 esas, 2009/101 karar sayılı ilam ile verilen 1 yıl 3 ay hapis cezasının 19/06/2009 tarihinde kesinleştiği, 05/10/2010 tarihinde ise infaz edilmiş olup, infaz tarihinden itibaren TCK'nın 58/2-b. maddesinde düzenlenen 3 yıllık sürenin dolmasından sonra yargılamaya konu suçun işlenmesi sebebiyle tekerrüre esas alınamayacağının anlaşılması karşısında, sanığın başkaca tekerrüre esas sabıkası olup olmadığı da belirlenerek sonucuna göre hakkında TCK'nın 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmemesi,

3-Sanıklar ... ve ...'ün katılan ...'e facebook üzerinden mesaj atmak suretiyle birlikte tehdit ettiklerinin kabul edilmesi karşısında, eylemin TCK'nın 106/2-c maddesinde gösterilen tehdit suçunu oluşturmayacağı, TCK'nın 106/1-2. cümlesi kapsamındaki tehdit suçunu oluşturacağı gözetilmeden, suçun vasıflandırılmasında hataya düşülerek, yazılı şekilde hükümler kurulması,