muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/449, Karar No: 2014/2058, Tarih: 11.02.2014

Dava konusu edilen alacakların gerçekte belirli bir alacak olduğu ve dolayısıyla belirsiz alacak davasına konu edilemeyecekleri anlaşılmakla, hukuki yarar yokluğundan davanın reddi gerekirken yazılı şekilde esasa girilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.02.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, kararın onanması gerekir görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılamıyorum.11.02.2014
Yargıtay — Esas No: 2011/3464, Karar No: 2012/5379, Tarih: 02.04.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/3464 E.  ,  2012/5379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vdl. aleyhine 31/10/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 30/06/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, basın yoluyla kişilik haklarına saldırıdan dolayı uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar tarafından temyiz olunmuştur.

Davacı, "...... Lisesinin ...... Anlayışı" başlıklı yazıda geçen "sayın öğretmenim ...! şayet çöpe atmadıysanız ( ki attıysanız bedelini isteyeceğim) lütfen benim kravatımı yıkayın ütüleyin ve oğluma verin. Ben o kravatı siz el bezi, mendil, peçete... olarak kullanasınız diye almadım, ihtiyacınız varsa size her türlü; el, yüz, vb. temizliğinizi yapacak malzeme gönderebilirim." şeklindeki yazı nedeni ile gazetenin sahibi ..., gazete yazı işleri müdürü ... ve yazıyı yazan ... aleyhine manevi tazminat talep etmiştir.

Davalılar davacının ve okul yönetiminin uygulamalarının eleştirildiğini, yazıda suç oluşturacak hiçbir sözcük ve söylem bulunmadığını, yazının haber verme ve bilgilendirme amaçlı olduğunu belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Yerel mahkemece Davalı köşe yazarının yazıda kullandığı "sayın öğretmenim ...! şayet çöpe atmadıysanız (ki attıysanız bedelini isteyeceğim) lütfen benim kravatımı yıkayın ütüleyin ve oğluma verin. Ben o kravatı siz el bezi, mendil, peçete... olarak kullanasınız diye almadım, ihtiyacınız varsa size her türlü; el, yüz, vb. temizliğinizi yapacak malzeme gönderebilirim." şeklindeki ibarelerin davacının şeref ve onuruna saldırı niteliği taşıdığı, amaçla araç arasındaki dengenin korunmadığı sonucuna varılarak davalı köşe yazarı ve müteselsil sorumluluğu bulunan gazetenin sahibi ve yazı işleri müdürü davalılar hakkında açılan davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1- Davalı ...'ün temyizi yönünden;

26.06.2004 günü yürürlüğe giren ve eldeki davada da göz önünde tutulması gereken 5187 sayılı Basın Yasası'nın 13. maddesi gereğince "Basılmış eserler yoluyla işlenen fiillerden doğan maddî ve manevî zararlardan dolayı süreli yayınlarda, eser sahibi ile yayın sahibi ve varsa temsilcisi, süresiz yayınlarda ise eser sahibi ile yayımcı, yayımcının belli olmaması halinde ise basımcı müştereken ve müteselsilen sorumludur.

1- Davalı ...'ün temyizi yönünden;

26.06.2004 günü yürürlüğe giren ve eldeki davada da göz önünde tutulması gereken 5187 sayılı Basın Yasası'nın 13. maddesi gereğince "Basılmış eserler yoluyla işlenen fiillerden doğan maddî ve manevî zararlardan dolayı süreli yayınlarda, eser sahibi ile yayın sahibi ve varsa temsilcisi, süresiz yayınlarda ise eser sahibi ile yayımcı, yayımcının belli olmaması halinde ise basımcı müştereken ve müteselsilen sorumludur.

Bu hüküm, süreli veya süreli olmayan yayınlarda yayın sahibi, marka veya lisans sahibi, kiralayan, işleten veya herhangi bir sıfatla yayımlayan, yayımcı gibi hareket eden gerçek veya ...... kişiler hakkında da uygulanır. ...... kişi şirketse, anonim şirketlerde yönetim kurulu başkanı, diğer şirketlerde en üst yönetici, şirket ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur."

Yukarıda gösterilen yasa gereğince, dava konusu yayın nedeniyle hukuki sorumluluğu bulunmayan davalılardan yazı işleri müdürü ... yönünden istem husumet yönünden reddedilmesi gerekirken yazı işleri müdürü olarak diğer davalılarla birlikte müştereken sorumlu tutulması doğru değildir.

2- Diğer davalılar ... ve ...'ün temyizine gelince;

Basın özgürlüğü, Anayasanın 28. maddesi ile 5187 sayılı Basın Yasasının 1. ve 3. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu düzenlemelerde basının özgürce yayın yapmasının güvence altına alındığı görülmektedir. Basına sağlanan güvencenin amacı; toplumun sağlıklı, mutlu ve güvenlik içinde yaşayabilmesini gerçekleştirmektir. Bu durum da halkın dünyada ve özellikle içinde yaşadığı toplumda meydana gelen ve toplumu ilgilendiren konularda bilgi sahibi olması ile olanaklıdır. Basın, olayları izleme, araştırma, değerlendirme, yayma ve böylece kişileri bilgilendirme, öğretme, aydınlatma ve yönlendirmede yetkili ve aynı zamanda sorumludur. Basının bu nedenle ayrı bir konumu bulunmaktadır. Bunun içindir ki, bu tür davaların çözüme kavuşturulmasında ayrı ölçütlerin koşul olarak aranması, genel durumlardaki hukuka aykırılık teşkil eden eylemlerin değerlendirilmesinden farklı bir yöntemin izlenmesi gerekmektedir. Basın dışı bir olaydaki davranış biçiminin hukuka aykırılık oluşturduğunun kabul edildiği durumlarda, basın yoluyla yapılan bir yayındaki olay hukuka aykırılık oluşturmayabilir.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Ne var ki basın özgürlüğü sınırsız olmayıp, yayınlarında Anayasanın Temel Hak ve Özgürlükler bölümü ile Türk Medeni Kanununun 24 ve 25. maddesinde yer alan ve yine özel yasalarla güvence altına alınmış bulunan kişilik haklarına saldırıda bulunulmaması da yasal ve hukuki bir zorunluluktur.

Basın özgürlüğü ile kişilik değerlerinin karşı karşıya geldiği durumlarda; hukuk düzeninin çatışan iki değeri aynı zamanda koruma altına alması düşünülemez. Bu iki değerden birinin diğerine üstün tutulması gerektiği, bunun sonucunda da, daha az üstün olan yararın daha çok üstün tutulması gereken yarar karşısında o olayda ve o an için korumasız kalmasının uygunluğu kabul edilecektir. Bunun için temel ölçüt kamu yararıdır. Gerek yazılı ve gerekse görsel basın bu işlevini yerine getirirken, özellikle yayının gerçek olmasını, kamu yararı bulunmasını, toplumsal ilginin varlığını, konunun güncelliğini gözetmeli, haberi verirken özle biçim arasındaki dengeyi de korumalıdır. Yine basın, objektif sınırlar içinde kalmak suretiyle yayın yapmalıdır. O anda ve görünürde var olup da sonradan gerçek olmadığı anlaşılan olayların yayınından da basın sorumlu tutulmamalıdır.

Somut olayda, davacı öğretmen, davalılardan ... öğrenci velisi ve ......'de yayımlanan ...... isimli yerel gazetede köşe yazarı, diğer davalı ... ise gazete sahibidir. İlgili gazetenin 24/09/2008 tarihli sayısında "...... Lisesinin ...... Anlayışı" başlıklı yazıda gazeteci aynı zamanda öğretmen olan yazarın, oğlunun başına gelen olaylarla ilgili olarak okulun disiplin uygulamaları hakkında eleştirilerini dile getirdiği, bu eleştirilerin bir kısmında dosya kapasımına ve dinlenen tanık beyanlarına göre doğruluk payı bulunduğu mahkeme kabulünde olmasına rağmen; yerel mahkemece, davacının kişilik haklarına saldırıda bulunulduğu kanaatine varılak bölümünün haberin bütünlüğü içinde ayrıntı niteliğinde kalması ve yukarıda açıklanan ilkeler dikkate alındığında özle biçim arasındaki dengenin davacı aleyhine bozulmadığı sonucuna varılarak, istemin tümden reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, davalıların manevi tazminat ile sorumlu tutulmuş olmaları usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (1) no'lu bentde gösterilen nedenle davalılardan ... yararına, (2) no'lu bentde gösterilen nedenlerle diğer davalılar ... ve ... yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 02/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14489, Karar No: 2016/16446, Tarih: 26.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/14489 E.  ,  2016/16446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kayıp kaçak bedelinin istirdadı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı satış şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000 TL bedelinin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 15.04.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 74.440.75 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı satış şirketinin, kayıp-kaçak ( var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak (var ise dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim) bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.12..2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13701, Karar No: 2016/19550, Tarih: 27.06.2016

**22. Hukuk Dairesi         2015/13701 E.  ,  2016/19550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ücret alacağı, yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine, karşı davacı ise ihbar tazminatının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, asıl davayı kabul etmiş, karşı davayı ise reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı-Karşı Davalının İsteminin Özeti:

Davacı-karşı davalı vekili, davacının iş sözleşmesini sağlık sebebiyle haklı olarak feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı-Karşı Davacının Cevabının Özeti:

Davalı-karşı davacı vekili, asıl davanın reddini, karşı davanın kabulünü savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, yazılı gerekçeyle asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı her iki taraf vekili süresinde temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacı-karşı davalı ve davalı-karşı davacı vekillerinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında davacının iş sözleşmesini haklı sebeple feshedip feshetmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

3-4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/I-a maddesine göre ; iş sözleşmesinin konusu olan işin yapılması işin niteliğinden doğan bir sebeple işçinin sağlığı veya yaşayışı için tehlikeli olursa işçi haklı sebeple derhal fesih hakkını kullanabilir.

Davacı fesih sebebiyle bağlıdır, sonradan değiştiremez.

Somut olayda, davacı-karşı davalı iş sözleşmesini bel rahatsızlığı sebebiyle 23.03.2013 tarihli dilekçesiyle 01.04.2013 tarihinde feshetmiş ve dosyaya 20.12.2012 tarihli raporu sunmuştur.

Her ne kadar mahkemece feshin haklı olduğuna karar verilmişse de, işçinin fesih sebebi yaptığı hastalığın 4857 sayılı Kanun'un 24/I-a maddesi kapsamına göre işin niteliği ve işin devamı halinde sağlığı ve yaşamı açısından ciddi bir tehlike oluşturan hastalık olup olmadığının araştırılması için bir ünüversite, devlet veya meslek hastalıkları hastanesinden heyet raporu alınarak sağlık sebebinin haklı fesih sebebi oluşturup oluşturmadığı açıklığa kavuşturularak davacının kıdem tazminatı ile karşı davada istenen ihbar tazminatının buna göre değerlendirilmesi gerekir.

4-Dosyaya 01.12.2014 tarihinde sunulan bir kısım imzalı ücret bordrolarınında bulunduğu halde, bunlar değerlendirilmeden sonuca gidilmiştir. Fazla mesai tahakkuku bulunan imzalı bordro dönemi dışlanmak suretiyle, fazla mesai hesabı yapılması gerekirken, bu dönemin dışlanmaması hatalıdır.

5-Takdiri indirim sebebiyle yapılan red miktarına göre davalı lehine vekalet ücreti hükmedilmeside hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Dosyaya 01.12.2014 tarihinde sunulan bir kısım imzalı ücret bordrolarınında bulunduğu halde, bunlar değerlendirilmeden sonuca gidilmiştir. Fazla mesai tahakkuku bulunan imzalı bordro dönemi dışlanmak suretiyle, fazla mesai hesabı yapılması gerekirken, bu dönemin dışlanmaması hatalıdır.

5-Takdiri indirim sebebiyle yapılan red miktarına göre davalı lehine vekalet ücreti hükmedilmeside hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

6-Kabule göre de 2013 yılı ilk 3 aylık dönem için fazla mesai hesaplanmaması hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 27.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6641, Karar No: 2012/6649, Tarih: 24.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/6641 E.  ,  2012/6649 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kartal 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 23/12/2009 tarih ve 2008/468-2009/588 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı .vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 24/04/2012 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ..... ile davalılar vekili Av. ..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin gayrimenkul tellallığı ile uğraşan bir şirket olduğunu, davalıların sözleşmeye rağmen müvekkilini saf dışı bırakarak taahhüt ettikleri komisyon ücretini ödemediklerini ileri sürerek, şimdilik 69.000,00 TL nin tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, alım satımın hiçbir aşamasında davacının bir katkısı olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre, davacı şirketinin mülk sahibi ile alıcıyı bir araya getirip anlaştırmadığı, salt yer göstermenin ücrete hak kazandırmayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin davalılardan ...'a yönelik tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün bu davalı yönünden onanmasına karar vermek gerekmiştir .

2-Davacı vekilinin davalı şirkete ilişen temyiz temyiz itirazlarına gelince; dava, tellallık sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkin olup, mahkemece, yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiştir.

BK.nun 404 ncü maddesi uyarınca, tellallık, ücret karşılığında, bir sözleşmenin yapılması olanağının hazırlanması veya sözleşmenin uygulanmasına aracı olma edimlerini tellala yükleyen bir sözleşme olup, vekalet hükümlerine tabidir.Taşınmaz satışının tellallığı sözleşmesi tellal ile alıcı arasında düzenlenen bir sözleşmedir. Sözleşmede taşınmaz sahibinin imzasının bulunması gerektiğini belirleyen bir yasal koşul bulunmamaktadır. Bu bağlamda tellal ile alıcının imzasıyla yapılmış olan sözleşmenin geçerli olduğu sonucuna varılmalıdır.

Somut olaya gelince,davalı şirketi temsilen davalı ...' ile davacı arasında 06.11.2007 tarihli tellalık sözleşmesinin imzalandığı, esasen mahkemenin de kabulünde olduğu üzere davalı şirketin sözleşmede belirtilen taşınmazı, davacı tellalın göstermesinden sonra tapu ile 02.06.2008 tarihinde iktisap etttiği dosya kapsamı ile sabittir. BK.nun 404 ncü maddesinde belirtildiği üzere, " tellallık bir akittir ki, onunla tellal ücret mukabilinde bir akdin yapılması imkanını hazırlamayı veya akdin icrasına tavassut etmeyi" üstlenir. Yine B.K.nun 405 nci maddesi gereği de "yaptığı hazırlık veya icra eyledigi tavassut akdin icrasına müncer olunca da tellal ücrete mustehak olur". Olayımızda, davacı tellal, davalı şirket temsilcisine taşınmazı göstermiş ve davalı şirket taşınmazı tapu ile satın almış olup,sözleşmede bir süre kısıtlaması da bulunmaması karşısında artık tellalın üzerine düşen görevi yerine getirdiğinin ve sözleşmede belirtilen oran üzerinden ücrete hak kazandığının ilke olarak kabulü gerekir.

Bu durumda, mahkemece, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda, davanın dayanağı olan sözleşmeye dayalı olarak davacı telllalın davalı şirketten ücret talep edebileceğinin kabulü ile sonucuna göre bir karar verilmek gerekirken yanlış ilkeye, yanılgılı değerlendirmeye ve eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiştir.

3-Öte yandan, davacı tarafın bir an için sözleşmeye dayalı olarak telllallık ücreti isteyemeyeceği kabul edilse bile davacının ve davalı şirketin tacir olmasına ve davacının davalı şirketin satın aldığı taşınmazın satımında bir takım hizmetlerde bulunduğunun sabit olmasına göre, "çoğun içinde az da vardır" ilkesinden hareketle, TTK.nun 22 nci maddesi hükmü gözetilerek, davacının bu yöndeki delilleri değerlendirilip, yukarda anılan hükme göre uygun bir miktar ücrete hak kazanacağının dahi mahkemece gözden kaçırılması kabul şekli bakımından doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin davalılardan ...'a yönelik tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün bu davalı yönünden ONANMASINA,(2) ve (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin davalı şirkete ilişkin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 900,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınıp davalı ...'e, davalı şirketten alınıp davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, 24/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.