muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10453, Karar No: 2015/35088, Tarih: 08.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/10453 E.  ,  2015/35088 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/212508

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1.Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/03/2013

NUMARASI : 2012/120 (E) ve 2013/61 (K)

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar hakkında TCK'nin 62 maddesince takdiren (1/6) oranında indirim uygulanırken yapılan hesaplamanın doğru olduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1)Sanıklar tüm aşamalarda suçlamayı kabul etmeyerek karşı taraf ile kavga ettiklerini, ellerinde sopa veya bıçak olmadığını söyledikleri, karşı taraf olan mağdurlar ve yakınları beyanlarında sanıkların ellerinde bıçak gördüklerini söylemedikleri, mağdur Adnan ilk ifadesinde kavga sırasında arkadan birisinin bıçakladığını, bıçaklayan kişiyi görse tanıyacağını belirtmesi üzerine 12.05.2008 tarihinde kollukça temin edilen ve sanıklarında aralarında bulunduğu şahısların fotoğrafları teşhis için gösterilince, kendisini bıçaklayanı teşhis edemediğini bildirmiş, duruşmalarda kendisini kimin bıçakladığını bilmediğini ve görmediğini belirtmiştir. Olay sırasında kollukça olay yerine gidilmesi üzerine mağdurun yakını M.. T..'nun elindeki sallama tabir edilen bıçak ele geçirilmiş ve adli emanete alınmıştır. Mağdur Adnan'ı bıçakla hayati tehlike geçirecek şekilde yaralamak suçundan sanıkların akrabaları olan suça sürüklenen çocuklar Halis ve Hüsamettin haklarında dava açılmış ve 5560 sayılı yasa ile değişiklikten önceki 5395 sayılı Yasanın 24.maddesince uzlaşma sağlandığından kamu davasının düşürülmesine karar verildiği anlaşılmıştır. Suça sürüklenen çocuk Halis'in tanık olarak alınan ve mağdur Übeyit'i bıçakla kendisinin yaraladığına dair ifadesine dayanılarak, sanıkların mağdur Übeyit'e yönelik yaralama eylemlerinden beraat kararı verildiği görülmüştür. Sanıkların mağdur Adnan'ı bıçakla yaralamadıklarına dair savunmalarının aksine herhangi bir delil edilemediği halde, atılı suçu işlediklerine dair yeterli gerekçe gösterilmeden, sanıklar hakkında yazılı

şekilde cezalandırılmasına karar verilmesi,

2)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14117, Karar No: 2016/16288, Tarih: 26.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/14117 E.  ,  2016/16288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

.

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ...Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalının elektrik abonesi olduğunu,davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli,sözleşme gücü,sayaç okuma bedeli ve PSH adı altında haksız bedeller tahsil ettiğini ileri sürerek;fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 2.500,00 TL'nin yasal faizi ile birlikte davalılardan müşterek müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiş;09.02.2016 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 17.339,02 TL'ye yükseltmiştir.

Davalılar ayrı ayrı sundukları cevap dilekçeleri ile,kayıp-kaçak vd. bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak vd. bedelleri elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak vb. bedellerin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bent ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak , dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı ... Elektrik Dağıtım A.Ş. vekili diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı ...Elektrik Dağıtım A.Ş. yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davalı ...Elektrik Dağıtım A.Ş. 'nin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15795, Karar No: 2017/1224, Tarih: 20.02.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/15795 E.  ,  2017/1224 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50, 52/4, 53/6, 63. maddeleri gereğince

mahkûmiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında hükmolunan uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine dayanak teşkil eden uygulama maddelerinin eksik gösterilmesi sureti ile CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2- Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesine ilişkin hüküm fıkrasında, TCK'nın 52/4. maddesi gereğince, tayin olunan adli para cezasına ilişkin taksitlerden birinin ödenmemesi halinde, geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtar edilmesi yerine, infazı kısıtlar şekilde ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrilmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak; yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının, (4). paragrafında yer alan "50" ibaresinin çıkarılarak yerine "50/1-a-4 ve 52/2" ibaresinin yazılması; (5). paragrafından “tahsiline ve ödenmeyen para cezasının HAPİS CEZASINA ÇEVRİLECEĞİNE” ibaresinin çıkarılarak yerine “tahsil edileceğinin ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin sanığa bildirilmesine”, ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/02/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16889, Karar No: 2013/5341, Tarih: 04.03.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/16889 E.  ,  2013/5341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davalı kocanın aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Mahkemece müşterek çocuklardan ...'ın velayeti anneye, müşterek çocuk ...'ın velayeti babaya bırakılmış ve kişisel ilişki düzenlenmiştir. Düzenlenen kişisel ilişki çocukların birbirlerini göremeyecekleri şekilde tesis edildiğinden doğru görülmemiştir. Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün bu yönden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir (HUMK. md. 438/7)

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple gerekçeli kararın hüküm fıkrasının 8 ve 9 nolu bentlerinin hüküm fıkrasından çıkarılmasına yerine 8. bent olarak, " tarafların ayrı il mülki sınırları içerisinde oturmaları halinde küçük ...'ın okul durumuna engel olmayacak şekilde her yıl 1 Ağustos saat 10.00'dan 30 Ağustos günü 19.00'a kadar, dini bayramların üçüncü günü saat 09.00'dan akşam 19.00'a kadar anne ile kişisel ilişki kurulmasına" sözcüklerinin, 9. bent olarak " tarafların aynı il mülki sınırları içinde oturmaları halinde küçük ...'ın okul durumuna engel olmayacak şekilde her hafta Cumartesi günü saat 10.00'dan akşam 19.00'a kadar, dini bayramların 3. günü saat 10.00'dan akşam 19.00'kadar ve her yıl 1 Ağustos saat 10.00'dan 20 Ağustos saat 19.00'a kadar anne ile kişisel ilişki kurulmasına" sözcüklerinin eklenmesine, hükmün bu bölümlerinin düzeltilmiş şekliyle , temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.04.03.2013 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2006/6712, Karar No: 2007/7015, Tarih: 07.11.2007

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/6712 E.  ,  2007/7015 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu iptâli ve tescil istemiyle açılmış, mahkemece mahkeme veznesine yatırıldığı bildirilen eksik iş bedelinin arsa sahibi mirasçılarına ödenmesine, dava konusu bağımsız bölümün yüklenici adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, karar davalı arsa sahibi mirasçıları tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu, davacı yüklenici tarafından tescili istenilen (3) numaralı bağımsız bölümün yükleniciye ait son bağımsız bölüm olduğu anlaşılmaktadır. Yüklenicinin son bağımsız bölümün adına tescilini isteyebilmesi için edimini tam olarak yerine getirmiş olması gerekir. Ancak eksik işlerin bulunması ve bunların işin tamamına göre oranının çok düşük olması durumunda eksik iş bedellerinin arsa sahibine ödenmesi kaydıyla son bağımsız bölümün yüklenici adına tesciline karar verilmesi mümkündür. Mahkemece bu kuraldan hareket edilerek davacı yüklenicinin tescil istemi kabul edilmiştir.

Taraflar arasındaki 07.05.1993 tarihli arsa karşılığı satış vaadi ve inşaat sözleşmesinin 3.sayfasında iskân ruhsatının alınması yüklenicinin edimleri arasında sayılmış, 4.sayfasında her türlü sigorta primleri, stopaj ve vergilerin yüklenici tarafından ödeneceği belirtilmiş, 5.sayfasında ise yüklenicinin SSK Bölge Çalışma Müdürlüğü'ne ve ilgili vergi dairesine işyeri ve vergi kayıtlarının yaptırılacağı düzenlemesine yer verilmiştir. Davacı yüklenici tarafından yapılan binanın iskân ruhsatının alınmadığı anlaşılmaktadır. Davacı yüklenici bunun nedenini vekâletten azledilmesi olarak göstermiştir. Davacı yüklenici tarafından arsa sahibine gönderilen 16.12.1997 tarihli ihtarnamede bunu doğrulamaktadır. Davacı yüklenicinin ihtarına rağmen kendisine iskân ruhsatının alınması için vekâletname verilmemiştir. Davacı yüklenicinin iskân ruhsatını alamama nedeni bu olsa dahi, bu durum davacı yükleniciyi iskân ruhsatının alınması için gerekli giderleri ödemekten kurtarmaz. Dolayısıyla iskân ruhsatının alınması için gerekli giderler de eksik iş kapsamında değerlendirilmelidir. Mahkemece iskân ruhsatının alınması için gerekli giderler konusunda araştırma yapılıp bilirkişilerden rapor alınmaması doğru olmamıştır.

Davalı arsa sahipleri temyiz dilekçelerinde inşaat nedeni ile yüklenicinin SSK ve vergi dairesine başvuruda bulunmadığını, kaydının olmadığını bildirmişlerdir. İnşaat nedeniyle SSK ve vergi dairesine yapılacak prim ve vergi ödemelerinin sorumlusu yüklenicidir. İskân ruhsatının alınabilmesi için bu ödemelerin tam olarak yapılması zorunludur. Dolayısıyla mahkemece SSK’dan ve ilgili vergi dairesinden dava konusu inşaat nedeniyle davacı yüklenicinin ödenmemiş prim borcu, vergi borcu ve bunların işlemiş faiz ve cezaları olup olmadığı araştırılmadan ve bu bedeller de eksik iş kapsamında değerlendirilmeden tescil kararı verilmesi de hatalı olmuştur.

Birlikte ifa kuralına göre son bağımsız bölümün yüklenici adına tesciline karar verilebilmesi için, eksik iş bedellerinin karara en yakın tarih itibariyle hesaplattırılması ve bulunacak bu bedelin arsa sahiplerine ödenmesi kaydıyla tescil kararının verilmesi gerekir. Mahkemece bilirkişi raporunda belirtilen eksik işlerin dava tarihi itibariyle belirlenen bedellerinin arsa sahiplerine ödenmesi karşılığı tescil kararı verilmesi de yanlış olmuştur.

Yapılacak iş, yüklenicinin bu iş nedeniyle SSK ve vergi dairesine ödemediği prim ve vergi borcu bulunup bulunmadığının araştırılmasından, ödenmemiş prim borcu ve vergi borcu varsa bunların her türlü gecikme faizi ve cezaları ile birlikte miktarlarının belirlenmesinden, iskân ruhsatının alınması için gereken tüm giderlerin ilgili belediyeden araştırılmasından, daha sonra bilirkişilerden raporlarında bildirdikleri eksik işlerin hazırlayacakları rapor tarihi itibariyle giderilme bedeli konusunda ek rapor alınmasından ve bulunacak bu miktarların toplamı yükleniciye depo ettirilerek, davacı yüklenicinin tescil isteminin kabul edilmesinden ibarettir.

Mahkemece eksik araştırma, yanlış değerlendirme ile davanın yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davalı arsa sahibi mirasçıları yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, 07.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2041, Karar No: 2006/4238, Tarih: 23.05.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/2041 E.  ,  2006/4238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davalı Vek.Av.... geldi. Aleyhine temyiz olunan davacı adına gelen olmadı. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece, dava konusu taşınmazın tarım arazisi olarak kabulüyle bu niteliğine göre değerinin tespitinde bir isabetsizlik yoktur.

Ancak;

1-Dosyada toplanan bilgi ve belgelerden dava konusu edilen 1728 parsel sayılı taşınmazın mülkiyetinin tapu kayıt maliki davalı ... ile Maliye Hazinesi arasında çekişmeli olup, Ceyhan 1.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/48 Esas sayılı tapu iptali davasının derdest bulunduğu anlaşılmaktadır. 2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasayla değişik 18. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca eldeki bu davada taraf olmayan, mülkiyet çekişmesiyle ilgili davanın tarafı bulunan Hazine'ye anılan yasanın 10. maddesi uyarınca gerekli tebligatın ve ilanın yapılması, taşınmazın tespit edilen kamulaştırma bedelinin mülkiyet çekişmesiyle ilgili davanın sonucunda belli olacak hak sahibine ödenmek üzere idarece mahkemenin belirttiği bankaya 10. madde uyarınca ve üçer aylık vadeli hesaba yatırtılıp bu bedelin ileride belli olacak hak sahibine ödenmesine karar verilmesi gerekirken, mahkemece yukarıda değinilen hususlar gözetilmeden, tespit edilen kamulaştırma bedelinin doğrudan davalıya ödenmesine hükmedilmiş olması,

2-Dava konusu taşınmazın tapu kaydı üzerinde T.C.Ziraat Bankası lehine konulmuş bulunan ipoteğin kamulaştırma bedeline yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.5.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5045, Karar No: 2020/547, Tarih: 17.01.2020

**14. Hukuk Dairesi         2019/5045 E.  ,  2020/547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Devrek 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 05/06/2017 tarihinde verilen dilekçeyle komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesi ve kal talep edilmesi üzerine yapılan duruşma sonunda, davanın kısmen kabulüne kısmen reddine dair verilen 06/03/2019 tarihli hükmün istinaf yoluyla incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından talep edilmiştir. Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'nce istinaf talebinin HMK'nın 352/1-b maddesi gereğince ayrı ayrı reddine dair verilen karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'nce 04/12/2019 tarihli ek karar ile temyiz dilekçesinin reddine karar verilmiş olup bu ek kararın davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içeriğindeki tüm kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü

KARAR

Davacı vekili, komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesi ve kal talebinde bulunmuştur.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın kısmen kabul, kısmen reddine karar verilmiş, davacı vekili ve davalı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'nce 31/10/2019 tarihinde istinaf başvurusunun HMK'nın 352/1-b maddesi gereğince ayrı ayrı reddine, 6100 Sayılı HMK'nın 352. maddesi uyarınca kesin olmak üzere karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyiz talebi üzerine Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesinin 04/12/2019 tarihli ek kararı ile davacı vekilinin 02/12/2019 tarihli temyiz dilekçesinin, HMK'nın 366. maddesinin yollaması ile, HMK'nın 346. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili ve davalı vekili temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararı temyiz etmiştir.

Somut olayda; Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'nin 31/10/2019 tarihli Kararıyla, yerel mahkeme kararının HMK 352. maddesi gereğince kesin olarak reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. HMK 352. maddesinde de açıkça belirtildiği üzere verilen karar kesin nitelikte olduğundan davacı vekilinin temyiz talebinin ilgili bölge adliye mahkemesince reddedilmesine dair verilen ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, 04/12/2019 tarihli ek kararın onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine ve temyiz olunan ek kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi ek kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, dosyanın İLK DERECE MAHKEMESİNE, kararın bir örneğinin ilgili Bölge Adliye Mahkemesine GÖNDERİLMESİNE, 17/01/2020 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.