muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2979, Karar No: 2011/6274, Tarih: 24.10.2011

Ticaret şirketlerinin vergi hukuku açısından mükellefiyetinin sona erdirilmesi de, Türk Ticaret Kanunu hükümlerine göre yapılması gereken işlemlere göre getirilen tasfiye ve iflasın sona erdiğinin tescil ve ilanına bağlıdır. Başka bir anlatımla, ticaret şirketinin işi bırakması ancak tüzel kişiliğinin ortadan kaldırılması ile mümkündür. Bu nedenle tüzel kişiliği sona erdirilmemiş bir ticaret şirketinin ticari işletmeyi kapattığından, dağıttığından (terk ettiğinden) söz edilemeyecektir. Nitekim Danıştay 4. Dairesinin 2004/602 -2021 sayılı kararında da tüzel kişiliği sona erdirilmemiş şirketin mükellefiyetinin sona erdirilemeyeceği belirtilmiştir.

Öte yandan, İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin ikinci fıkrası, mal beyanının ticaret sicili gazetesinde ilan tarihinden itibaren bir sene içinde, ticareti terk eden tacir hakkında iflas yolu ile takip yapılabileceğini içermektedir. Buradaki tacirden maksat, gerçek kişi olan tacirlerdir. Yani, tüzel kişi tacirler (ticaret şirketleri) hakkında 44 üncü maddenin 2. fıkrasının uygulama kabiliyeti yoktur. Ticaret şirketleri, ticareti terk edince tasfiyeye gireceklerinden ve tasfiye sonunda şirketin ticaret sicilindeki kaydının silinmesinden sonra tüzel kişiliği son bulacağından, artık, ticaret şirketlerini sicilden silindikten sonra iflas yolu ile takip etmeye imkan yoktur. Esasen, ticaret şirketleri bakımından buna lüzum da yoktur. Zira, tasfiyede şirketin bütün malları tasfiye edilmiştir. (Prof. Dr. ..., Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi Cilt XXVII, 1970, Sayı 1-2) Bu açıklama ile İİK’nun 44. maddesinin ikinci fıkrasındaki düzenlemenin, ticareti terk suçunun gerçek kişi tacirler için geçerli olduğunun, ticaret şirketleri yönünden geçerliliği bulunmadığının net olarak ifade edildiği anlaşılmaktadır.

Her ne kadar İİK'nun 44. maddesinin gerekçesinde, ticareti terk eden kötü niyetli borçluların işyerlerini terkederek ve ellerindeki mallarını başkalarına devrederek alacaklılarını zarara uğratmaları nedeniyle İİK'nun 337/a maddesindeki yaptırım düzenlendiği belirtilmekte ise de, ticaret şirketleri yönünden ticareti terk değil ortaklık ilişkisinin sona erdirilebileceğinden, buradaki borçlu ifadesiyle gerçek kişi tacirin kastedildiğinin kabulü zorunludur. Kaldı ki, Kanun’un 345. maddesi uyarınca sorumlu tutulması gereken ticaret şirketlerinin müdür/yetkilileri tarafından alacaklıları zarara uğratmaya yönelik eylemlerinin cezasız bırakılmadığı, nitekim Kanun’un 331, 333/a, 345/a maddelerinde gerekli yaptırımlar düzenlendiği gibi, unsurları bulunduğu takdirde 5237 sayılı Türk Ceza Kanununda müeyyideye bağlanan hileli iflas veya dolandırıcılık suçlarından da cezalandırılabilmeleri mümkün olduğundan, diğer bir deyişle ticaret şirketlerinin müdür/yetkililerinin alacaklıyı zarara uğratan bu tür davranışlarının yaptırımsız kaldığından söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalardan anlaşılacağı üzere, İİK’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan eylem, yalnızca ticareti terk keyfiyetinin ticaret sicili memurluğuna bildirilmemesi değil, bununla birlikte İİK’nun 44. maddesine uygun olarak bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerinin bulunduğu bir mal beyanında bulunulmamasıdır. Bu durumda, Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan ticaret şirketlerinde ticaretin terki söz konusu olmayıp, ortaklık ilişkisinin sona erdirilmesi nedeniyle İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesi ile getirilen mal beyanında bulunma yükümlülüğünün, gerçek kişi tacirlere yönelik olduğu, yukarıda sayılan ticaret şirketlerini kapsamadığı, eş anlatımla ticaret şirketlerinin müdür veya yetkililerinin İcra ve İflas Kanunu’nun 337/a maddesinde yaptırıma bağlanan ticareti terk suçunu işlemeleri yasal olarak mümkün olmadığı kabul edilmelidir. Hal böyle olunca sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Antalya 6.İcra Müdürlüğünün 2007/22426 esas sayılı dosyasında, ödeme emrinin borçlu şirketin ticaret sicili memurluğundaki kayıtlı adresinde bulunamaması nedeniyle 09.03.2008 tarihinde Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edildiği; aynı adrese bu defa duruşma davetiyesinin de Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ edildiği; sanığın üzerine atılı ticareti terk suçunun özelliği dikkate alındığında,bu suçtan dolayı yapılan yargılamada duruşma davetiyesinin sanığın terk ettiği bildirilen adresine Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre tebliğinin usulüne uygun olduğundan söz edilemeyeceği, zira terk edilen adrese bu şekilde yapılan tebligatın zaten sanığın eline geçmeyeceğinin şikayetçi ve hatta mahkeme tarafından da öngörülmekte olduğu, Anayasa'nın 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde belirtilen adil yargılanma hakkı gözönünde bulundurularak, ticareti terk suçlarında duruşma davetiyesinin ya da mahkeme kararının Tebligat Kanununun 35. maddesine göre terk ettiği ileri sürülen adresine yapılan tebligatın geçersiz olup, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracağı,hal böyle olunca tespit edilecek adresine usulüne uygun olarak (Tebligat Kanununun 35. maddesi dışında) duruşma davetiyesinin tebliğini müteakip yargılamaya devam edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı olup hükmün bu sebeplerle kısmen istem gibi BOZULMASINA, 24.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12388, Karar No: 2011/9750, Tarih: 25.10.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/12388 E.  ,  2011/9750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın açılmamış sayılmasına dair verilen hükmün süresi içinde davacı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davalı şirkete Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası ile sigortalı araçta yolcu olarak bulunan davacılar murisini vefat ettiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 410,00 TL. tazminatın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın işlemden kaldırılmasına karar verildiği tarihten itibaren üç ay içinde yenilenmediği gerekçesi ile açılmamış sayılmasına karar verilmiş hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatına ilişkindir. Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 409/1. maddesi hükmüne göre, "usulüne uygun biçimde çağrıldıkları halde" davanın taraflarından hiçbiri gelmediği veya gelip de takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dava yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılmasına karar verilir. Dava konusu olayda davacı vekili 1.6.2006 tarihli oturuma katılamayacağına dair mazeret beyanının içeren faks göndermiş, söz konusu oturumda davacı vekilinin mazeretinin kabulüne karar verilip, mazeret dilekçesine ekli pul ile duruşma gününün davacı vekiline bildirilmesine karar verilmiş yargılama 27.9.2006 tarihine

ertelenmiştir. 27.9.2006 tarihli oturuma davacı vekili katılamamış, dava takip edilmediğinden işlemden kaldırılmış ve yasal süresi içinde yenilenmediğinden davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Mazereti kabul edilen tarafa ileri bir tarihe bırakılan oturum gününün mutlaka usulüne uygun şekilde bildirilmesi gerekir. Davacı vekili 1.6.2006 tarihli oturuma katılamayacağına dair mazeret dilekçesini faks ile bildirmiştir. Mazeret beyan eden davacı vekiline bir sonraki oturum gün ve saatini bildiren davetiye tebliğ edildiği veya tebliğ masraflarının yatırıldığına dair dosyada bilgi ve belgeye rastlanmamış olup, davacı vekili son oturuma usulüne uygun çağrılmadığından davayı takipsiz bırakmış sayılmayacağından, mahkemece davacı vekilinin mazeret beyanı üzerine bir sonraki oturum tarihinin davacı vekiline usulüne uygun olarak tebliğ edilip edilmediği araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ...'a geri verilmesine 25.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7375, Karar No: 2022/14104, Tarih: 27.12.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/7375 E.  ,  2022/14104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi/ihale alıcısı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Şikayetçi vekilinin, ihalesi yapılan taşınmazlar ile ilgili olarak taşınmazların ilanında taşınmazın KDV oranın %18 olarak belirlenmesine karşın KDV’den muaf olması nedeniyle ödenen KDV'nin iadesini talep ettiği, İlk Derece Mahkemesince şikayetin reddedildiği, şikayetçinin istinaf yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, kararın şikayetçi ihale alıcısı tarafından temyiz edildiği görülmüştür.

Dairemiz içtihatları; Uyuşmazlık Mahkemesi Hukuk Bölümünün 03.5.2021 tarih ve 2021/259 E. - 2021/316 K. sayılı ilamı gereğince, KDV’ye ilişkin işlemin kaynağının icra müdürlüğünün tesis etmiş olduğu karara ilişkin olduğundan bahisle, işlemin yasaya uyarlılığının, şikayet yoluyla, icra mahkemelerinin denetiminde olduğunun kabulü gerektiği yönünde iken, Uyuşmazlık Mahkemesinin 28.02.2022 tarih ve 2021/524 E. - 2022/120 K. sayılı kararı ile; “ihale yoluyla satışı yapılan taşınmaza ilişkin olarak tahakkuk ettirilen %18 oranlı KDV’nin vergi dairesince tahsil edildiği noktasında tartışma bulunmadığı, bu durumda satış memurluğunun vergi sorumlusu sıfatının sona erdiği, verginin iadesinin muhatabının vergi dairesi olduğu, bu kapsamda açılan davada da, 3065 sayılı Kanun hükümleri gereğince katma değer vergisine ilişkin uyuşmazlığın görüm ve çözümü görevinin, 2576 sayılı Kanun uyarınca idari yargı içerisinde yer alan vergi mahkemelerine ait bulunduğu” şeklindeki son kararı gereğince Dairemizce görüş değişikliğine gidilerek, ihalenin gerçekleşmesinden sonra yapılan “KDV ödemesinin iadesi” talepleri hakkında, vergi mahkemelerinin görevli olduğu ve icra mahkemelerinin bu talepler hakkında istemin usulden reddine karar vermeleri gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.

Somut olayda; şikayete konu KDV’nin, şikayet tarihi olan 05.04.2021 tarihinden önce 26.02.2021’de ödendiği görülmekte olup, verginin iadesinin muhatabı da artık vergi dairesidir. Bu kapsamda açılan davada da; uyuşmazlığın çözümü görevi idari yargı içerisinde yer alan vergi mahkemelerine aittir.

Her ne kadar İlk Derece ve Bölge Adliye Mahkemelerinin karar tarihleri itibariyle yukarıda yer alan vergi mahkemelerinin görevli olduğuna dair Uyuşmazlık Mahkemesi kararı henüz mevcut değil ise de; HMK’nun 114/1-b maddesi gereğince yargı yolunun caiz olmasına ilişkin dava şartı ile aynı Kanunun 115. maddesine göre mahkemenin, dava şartlarının mevcut

Her ne kadar İlk Derece ve Bölge Adliye Mahkemelerinin karar tarihleri itibariyle yukarıda yer alan vergi mahkemelerinin görevli olduğuna dair Uyuşmazlık Mahkemesi kararı henüz mevcut değil ise de; HMK’nun 114/1-b maddesi gereğince yargı yolunun caiz olmasına ilişkin dava şartı ile aynı Kanunun 115. maddesine göre mahkemenin, dava şartlarının mevcut

olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı ile dava şartı noksanlığının tespit edilmesi halinde HMK’nun 115/2. maddesi gereğince dava şartı yokluğundan usulden ret kararı verilmesi gerektiğine ilişkin düzenlemeler gereğince, temyiz incelemesi aşamasında yargı yolunun değerlendirilmesi gerekmiştir.

O halde mahkemece yargı yolunun caiz olmaması nedeniyle istemin usulden reddine karar verilmesi gerekirken işin esasının incelenerek yazılı şekilde hüküm kurulması, istinaf başvurusu üzerine de Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun esastan reddine karar verilmesi isabetsiz olup İlk Derece Mahkemesi kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda yazılı nedenlerle 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nin 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nin 373/1. maddesi uyarınca, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesinin 06.04.2022 tarih ve 2021/1878 E. - 2022/1192 K. sayılı kararının KALDIRILMASINA, İstanbul 3. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 11.05.2021 tarih ve 2021/569 E. - 2021/515 K. sayılı kararının re'sen BOZULMASINA, bozma nedenine göre şikayetçi/ihale alıcısının temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 27.12.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6426, Karar No: 2010/14496, Tarih: 02.11.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/6426 E.  ,  2010/14496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı ve davalı ... A.Ş avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, bayi olan davalı ... Oto Ltd.Şti’nden 29.9.2006 tarihinde davaya konu aracı satın aldığını, diğer davalı ... Oto AŞ’nin de aracın ithalatçısı olduğunu, aracı satın aldıktan sonra aradan bir ay geçmeden arıza yaptığını, 30.10.2006 tarihinde ...’de bulunan yetkili servise aracı götürdüğünü, arızanın ilk başta anlaşılamadığını, daha sonra yağ lambasında arıza olduğu söylenerek komple motorun indirildiğini, aracın henüz daha onbin km de dahi olmadığını, bir aydan fazla bir süre aracın yetkili serviste kaldığını, aracın Kasım ayı sonunda teslim edildiğini, arızaların halen devam ettiği gibi araçta dörtten fazla ayıp meydana geldiğini belirterek aracın yenisi ile değiştirilmesi, mümkün olmadığı takdirde bedelinin iadesi, bu da mümkün değilse araçtaki motor arızasından dolayı oluşan değer düşüklüğünün verilmesi ve 1 ayı aşkın süre serviste beklediği zaman diliminde beklenen faydayı sağlayamadığı için uğranılan zararın tazminini istemiş, bilahare bilirkişi raporu alındıktan sonra 19.6.2009 tarihli dilekçesi ile aracın ... Oto servisinde kaldığı süre içinde aracı kullanamamaktan dolayı oluşan zarardan vazgeçtiğini, bilirkişi raporu doğrultusunda değer kaybı ile birlikte serviste beklediği süreye ilişkin kullanamama nedeniyle oluşan zararın tazminini istediğini beyan etmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ile davalılardan ... Oto AŞ. tarafından temyiz edilmiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ile davalılardan ... Oto AŞ. tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, satın aldığı araçta oluşan motor arızası ayıbı ve bir yıl içinde araçta oluşan dörtten fazla ayıptan ötürü terditli olarak ileri sürdüğü taleplerle eldeki davayı açmıştır. Mahkemece, bilirkişiden rapor alınmış ve kısmen rapor benimsenmek suretiyle serviste beklemeden dolayı meydana gelen zarar ile parça değişiminden oluşan değer kaybı miktarından davalının sorumlu olmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir. Bilirkişi vermiş olduğu rapor ile, bir yıl içinde dörtten fazla farklı arıza şartının oluşmadığını, ancak meydana gelen motor arızasının imalat hatası olup kullanımdan meydana gelmediğini, her ne kadar arızanın orijinal parçalarla tamir edilmiş ise de, araçta 1.500 TL değer düşüklüğü meydana getirdiğini, yine aracın tamiri için serviste beklediği süre için davacının günlük 75 TL zararı oluştuğunu belirtmiştir. Davalılar, 4077 sayılı yasa kapsamında ayıplı malın satıcı ve ithalatçısı olup ... süresi içinde meydana gelen ayıplardan sorumludurlar. Davacı, 19.6.2009 tarihli dilekçesi ile de araçta oluşan değer kaybının tazmini ile serviste beklediği süreye ilişkin aracı kullanamamaktan oluşan zararın tazminini talep etmiş olmakla, davacının bu talepleri doğrultusunda davanın kabulü gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davalı ... Oto AŞ.’nin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte belirtilen nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte belirtilen nedenle davalı ... Oto AŞ.’nin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 17.15 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 2.11.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4625, Karar No: 2015/5020, Tarih: 29.05.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/4625 E.  ,  2015/5020 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada .... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

Dava, ... Aile Mahkemesinde ... tarafından, ... aleyhine açılan boşanma davasında, ...'nın zihinsel, ruhsal ve davranışsal bozukluk kapsamında olması nedeniyle, vasi atanması istemine ilişkindir.

.... Sulh Hukuk Mahkemesince, ... Emniyet Müdürlüğünün kısıtlı adayı ... ile yaptığı telefon görüşmesi ile "...'da" ikamet ettiği ve ...'a ne zaman geleceğinin belli olmadığı beyan edildiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesi ise, kısıtlı adayı ...'in duruşma gününden haberdar edilmek amacıyla cep telefonu ile arandığında, kendisinin geçici olarak "..." ilinde bulunduğunu "...'da" ikamet etmediğini, ikamet adresinin "...'da" olduğunu ve yakın zamanda tekrar ...'a gideceğini beyan ettiği, gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca da; “Yerleşim yeri, bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir."

Dosya kapsamından, kısıtlı adayı ...'in, ... Aile Mahkemesinin 10.04.2014 tarihli ihbar dilekçesi, ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 28.01.2015 tarihli telefon görüşme tutanağı ve ... İlçe Emniyet Müdürlüğünün 04.03.2015 tarihli menfaat çatışması araştırma tutanağı ile nüfus kaydı yerleşim yeri adresi olan ".../..." adresinde ikamet ettiği anlaşılmıştır.

Bu durumda uyuşmazlığın, .... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince .... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 29/05/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10854, Karar No: 2013/9243, Tarih: 30.09.2013

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2013/10854 E.  ,  2013/9243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KULLANIM KADASTROSU

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dava konusu 205 ada 2 sayılı parselin Çatalca Kadastro Mahkemesinin 2010/175 esas sayılı dava dosyasında da davalı olduğu anlaşılmakla Kadastro Mahkemesinin 2010/175 Esas sayılı dava dosyasının getirtilerek dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2904, Karar No: 2024/2237, Tarih: 24.06.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/2904 E.  ,  2024/2237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/651 E., 2023/532 K.

HÜKÜM/KARAR : Yapılmamış Sayılmasına

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2022/15 E., 2022/950 K.

Taraflar arasındaki rücuen tazminat istemine dayalı itirazın iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, ilk derece mahkemesi tarafından ek karar ile istinaf harç ve giderlerinin ödenmemesi sebebiyle istinaf başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından istinaf edilmekle; İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi tarafından; yatırılması gereken harç ve giderlerin muhtırada açıkça gösterilmiş olması ve davalı vekiline yapılan tebligatın usulüne uygun olması gerekçesi ile davalı vekilinin ilk derece mahkemesinin ek kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiş, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi tarafından 14.06.2023 t. Ek karar ile harç ve giderlerinin ödenmemesi sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Ek karar davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Temyiz istemi, başvuru için gerekli harç ve giderlerin süresinde ödenmediği gerekçesiyle davalı vekilinin temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına yönelik İstanbul Bölge Adliye Mahkemesinin 14.06.2023 tarihli ek kararına ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi gereğince, temyiz dilekçesi verilirken ödenmeyen temyiz harç ve giderlerinin muhtıranın tebliğ tarihinden itibaren bir haftalık kesin süre içerisinde ödenmesi gerekir. 6100 sayılı Kanun’un anılan hükümleri gereğince, verilen kesin süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, temyiz başvurusu yapılmamış sayılır.

Dosya içeriğine göre Bölge Adliye) Mahkemesince ödenmeyen temyiz harç ve giderlerinin bir haftalık kesin sürede ödenmesi için usulüne uygun olarak düzenlenen muhtıra, davalı vekiline 26.05.2023 tarihinde usulüne uygun tebliğ edilmiştir. Temyiz harç ve giderleri, davalı vekili tarafından bir haftalık yasal süre içerisinde mahkeme veznesine yatırılmamıştır.

Temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olduğundan temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesince verilen 14.06.2023 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.