muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3695, Karar No: 2025/3374, Tarih: 18.06.2025

II. CEVAP

1.Davalılardan ... vekili; müvekkilinin davaya konu alacağın tahsil edildiği icra dairesinde müdür yardımcısı olarak çalıştığını, takibin yabancı bir tüzel kişiye karşı yapılması nedeniyle takibe dair talimatın icra müdürü olan davalılardan ... tarafından verilip, ödeme emrinin de müdür yardımcısı olan davalılardan ... tarafından düzenlenmesinden sonra, müvekkilinin sadece ceza hükümlerini çıkardıktan sonra oluşan metnin ve diğer belgelerin tercüme ettirilmesi için alacaklıya verdiğini, müvekkili tarafından düzenlenmiş bir ödeme emrinin bulunmadığını, kaldı ki, icra müdürünün talimatı ile düzenlenen ödeme emrinin de Kanuna uygun olduğunu, zira Yargıtayın yerleşik içtihatlarında belirtildiği üzere takip talebini alacaklının düzenlediğini, icra memurunun ise takip talebine göre ödeme emrini düzenlediğini, takip talebinin yasal olmadığı iddia ediliyor ise bunu borçlunun itirazen bildirmesi gerektiğini, böylece icra memurunun usulü bilgileri içeren takip talebini kabul etmemesi yönünde bir yetkisi bulunmadığını ve icra memurlarının yeterli usulü bilgi ve koşulları içeren takip talebini işleme koymak zorundu olduğunu, ayrıca 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun (2004 sayılı Kanun) 58. maddesine göre takip talebinde yabancı para üzerinden istenilen alacağın Türk Lirası karşılığının ayrıca gösterilmesi zorunlulun alma nedeninin harçlarının doğru hesaplanması ve tahsilinin sağlanması olduğunu, alacaklının ise İcra Mahkemesinden “adli yardım” kararı aldığından harç alınmayacağından ödeme emrinde talep edilen yabancı para cinsinden alacağın TL karşılığının gösterilmemesinin Kanuna aykırı bir yönü bulunmadığını, bu şekilde düzenlenen ödeme emrinin borçluya 02.06.2005 tarihinde tebliğ edildiği hususunun ... tarafından bildirilmesi üzerine takibin kesinleştirilip haciz işlemlerinin uygulandığını, borçlunun da yaklaşık 6 ay sonra tebligatın usulsüz olduğu iddiası ile itirazda bulunduğunu, oysa tebligatın icra dairesi işlemi olmayıp posta işlemi olduğunu, ayrıca somut olayda söz konusu tebligatın davacı Bakanlık aracılığı ile yapıldığını,icra dosyasında bu yönde açık bir usulsüzlük saptanmadığı sürece tebligatın usulsüzlüğünü icra memurunun saptaması ve dikkate almasının söz konusu olamayacağını, bunu borçlunun usulünce ve şikayet yolu ile dile getirmesi talebinin reddedilmesi halinde dava açması gerektiğini, meydana gelen olayda müvekkiline atfedilebilecek bir kusur bulunmadığını, ayrıca böyle bir kusur bulunsa dahi kusurlu işlem ile zarar arasındaki illiyet bağının üçüncü kişinin kusuru ile kesildiğini, zira paranın TCMB.'nın hesabından dosyaya aktarılmasını müteakip borçluya 2004 sayılı Kanun'un 103. maddesi uyarınca tebligat gönderilmesi ve bundan sonra alacaklıya ödenmesi ve böylece borçluya itiraz olanağı sağlanması gerekirken bunun yapılmadığını, bu işlemdeki kusurunun da icra müdüründe olduğunu, bu kusurlu işlem nedeniyle müvekkilinin işlemi ile zarar arasındaki illiyet bağının kesildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

2. Davalı ... vekili; müvekkiline atfedilecek kusur bulunmadığını, davanın öncelikle zamanaşımı, sonra da müvekkilinin kusurunun bulunmaması, icra işlemi ile zarar arasında illiyet bağının olmaması, davalı alacaklı ile müvekkili arasında menfaat ilişkisin bulunmaması, takibin icra müdürünün talimatı ile kabul edilip işlemlerinin de onun denetiminde yapılması nedenleriyle reddi gerektiğini, şöyle ki, davalılardan ...'un takibini kabul edip takip işlemelerini başlatan kişinin davalılardan ... olduğunu, incelemeleri yapıp takibin UYAP'a kaydedilmesi ve numara verilmesi talimatı ile evrakları müvekkiline havale ettiğini, müvekkilinin de talimat uyarınca belirtilen işlemleri yaptığını, ödeme emrinin de müvekkili tarafından değil, bizzat alacaklı tarafından düzenlendiğini, davalı ...'un İcra Müdürlüğüne gelip doğrudan icra müdürünün odasına geçerek elindeki senet, takip talebi ve ödeme emrini icra müdürüne verdiğini ve onun da belgeleri inceleyip kabul ettiğini, davalılardan ...'nin de daktilo ile yeni bir takip talebi yazdığını ve adli yardım kararı uyarınca harç alınmaması yönünde karar aldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

3. Davalı ...; icra dairesi olarak yaptıkları işlemlerde usul ve kanuna aykırı hiçbir unsur bulunmadığını, takip talebi hatalı alınmış olsa dahi şikayet yolu ile iptal ettirilinceye kadar yapılan tüm işlemlerin geçerli olacağını, öte yandan icra müdür ve yardımcılarının takip talebini kabul etmeme yetkileri bulunmadığını, yapılan işlemler hukuka aykırı olmadığı gibi, kast ve ihmal de bulunmadığını, kesinleşen takipte haciz talebini kabul ve icra etmeye de zorunlu olduklarını, olayla ilgili ceza soruşturmasında savcılıkça kovuşturmaya yer olmadığına karar verdiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

4.Davalı ...; davaya cevap vermemiş; yargılama sürecinde 06.06.2017 tarihinde vefat etmesi üzerine, mirasçıları davaya dahil edilmiş, mirasçıları 21.08.2019 tarihli dilekçe ve ekli belgeler sunarak, murisleri ...'un mirasını reddettiklerini, davayı takip etmeyeceklerini ve haklarındaki davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmesini istemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

4.Davalı ...; davaya cevap vermemiş; yargılama sürecinde 06.06.2017 tarihinde vefat etmesi üzerine, mirasçıları davaya dahil edilmiş, mirasçıları 21.08.2019 tarihli dilekçe ve ekli belgeler sunarak, murisleri ...'un mirasını reddettiklerini, davayı takip etmeyeceklerini ve haklarındaki davanın husumet yokluğundan reddine karar verilmesini istemişlerdir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 18. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/100 E. sayılı dosyası ile davacısı dava dışı KCMB'nın davalılardan ... ve davacı ... aleyhine açtığı dava sonunda, davacıya ait paranın usulsüz ve haksız haciz işlemleri ile davalılardan ...'a ödenmesi nedeniyle 156.808,50 USD'nin faizi ile birlikte müştereken tahsiline karar verildiği, kararın kesinleşmesi üzerine hüküm altına alınan miktarın tamamının davacı ... tarafından ödendiği ve sonrasında da eldeki rücu davasının açıldığı, davalılardan ...'un 18. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2013/100 E. sayılı kesinleşmiş kararı gereğince sorumlu olduğu, usulsüz icra takibi sonucu parayı yersiz olarak tahsil ettiğinden hakkındaki davanın kabulü gerektiği, ancak vefat edip mirası reddedildiğinden hüküm altına alınan miktarın davalılardan ...'un terekesinden tahsili gerekeceği, diğer davalı icra memurlarının ise, gelen icra takiplerini reddetme ve verdikleri kararlardan rücu etmelerinin mümkün olmadığı, dosyaya para geldikten sonra takibin durdurulmasına, ödeme yapılmamasına ilişkin olarak herhangi bir talep ve Mahkeme kararının icra dosyasında bulunmadığı gözetilerek takibin alınması ve sonrasında verilen kararların Kanuna uygun olduğu gerekçesiyle, davalılardan ..., ... ve ... hakkındaki davanın reddine, davalılardan ... mirasçıları ..., ... ... ... ve ... ... hakkındaki davanın husumet yokluğundan reddine, muris (davalı) ... için terekesinin tasfiyesine ilişkin açılan dava dosyasında muris ...'un terekesinden davacının 638.071,35TL alacaklı olduğunun ve bu alacağa ödeme tarihi olan 04.12.2015 tarihinden yasal faiz işletilmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; yerleşik Yargıtay içtihatlarına göre alacaklı takip talebini düzenleme hakkına sahip olduğundan icra müdürlüğünün takip talebini kabul etmeme yetkisinin bulunmadığı, ödeme emrini tebliğ alan borçlunun takip talebinin yasal koşulları taşımadığı yönünde şikâyet hakkı olduğu, ayrıca icra müdürlüğünce verilmiş bir karardan daha sonra resen dönülerek yeni bir karar verilmesinin kural olarak mümkün bulunmadığı, yine hakkı muhtel olanların şikâyet hakkının olduğu, icra dosyası kapsamında icra takibinin iptali istemli yargılama dışında, takibin durdurulması, icra dosyasına para geldiğinde icra alacaklısına ödenmemesi vb. yönde herhangi bir talep ve Mahkeme kararı bulunmadığı, takip talebinin alınması ve sonrasında verilen kararların Kanun ve yerleşik içtihatlara uygun olduğu, öte yandan aleyhine istinaf yoluna başvurulan icra dairesi görevlilerinin davalı icra alacaklısı ile menfaat ilişkisi içinde oldukları, bilerek onun yararına borçlu dava dışı KCMB aleyhine işlemler yaptıkları hususunda da iddia ve ispat bulunmadığı, aksine görevi kötüye kullanma suçundan bir kısım icra dairesi görevlileri hakkında başlatılan ceza soruşturmasının kovuşturmaya yer olmadığına dair karar ile sonuçlandığı, bu itibarla İlk Derece Mahkemesince icra dairesi görevlileri olan ve davacı Bakanlık tarafından aleyhlerine istinaf kanun yoluna başvurulan davalılardan ..., ... ve ...'nın rücu sorumluluklarını gerektirecek kusurları bulunmadığı gerekçesiyle bu kişiler yönünden verilen ret kararında bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; kabul edilen kısım itibariyle karara karşı bir diyeceklerinin bulunmadığını, bir kısım davalılar olan icra memurların Devlete verdikleri zarardan dolayı müvekkili İdarenin rücu hakkının bulunduğunu, davalılardan ... dışındaki kamu görevlileri olan davalıların sorumluluk oranlarının Mahkemece tespiti gerektiğini, Derece Mahkemelerinin davalı icra memurları hakkındaki tespit ve değerlendirmelerinin yerinde olmadığını, ayrıca istinaf sebeplerine ilaveten haklarında husumetten ret kararı verilen davalılar lehine vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalılardan İcra ve İflas Dairesi görevlileri yönünden 2004 sayılı Kanunun 5. maddesine, davalı icra alacaklısı ... mirasçıları yönünden haksız fiile dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davalılardan İcra ve İflas Dairesi görevlileri yönünden 2004 sayılı Kanunun 5. maddesine, davalı icra alacaklısı ... mirasçıları yönünden haksız fiile dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir.

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında; hukuki ilişkinin ve bu ilişki nedeniyle ortaya çıkan uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarının doğru şekilde belirlendiği, dosya kapsamında alınan bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamı ve Yerleşik içtihatlar da nazara alındığında eldeki rücu davasına dayanak icra dosyasında takip talebinin alınması ve sonrasında verilen kararların takip alacaklısının adli müzaharet kararı bulunduğu da dikkate alındığında yerleşik içtihatlara uygun olduğu, yine davalı icra memurlarının davalı icra alacaklısı ... ile menfaat ilişkisi içinde oldukları ve onun yararına ve takip borçlusu olan dava dışı KCMB aleyhine işlemler yaptıkları hususunda dosya kapsamında delil ve emare bulunmadığı, istinafta ileri sürülmeyen nedenlerin temyiz incelemesinde ileri sürülemeyeceği anlaşılmakla, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.06.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3206, Karar No: 2011/6613, Tarih: 31.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/3206 E.  ,  2011/6613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 27.11.2008 gün ve 2007/209-2008/338 sayılı kararı onayan Daire’nin 15.12.2010 gün ve 2009/6713-2010/12969 sayılı kararı aleyhinde davalı ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline Ticari Sınai İşletme Sigorta Poliçesi ile sigortalı işyerine, davalıların maliki olduğu binanın aydınlık kısmına inşaat yaptıkları sırada, yağmur suyu atık borusunu açık olarak davacı sigortalısının işyerinin çatısının bulunduğu yere vermesi, sigortalı işyerinin çatı kısmındaki giderin davalılar inşaatının atıkları ve fazladan gelen yağmur suyunu taşımaması sonrasında taşarak davacı sigortalısına ait işyerine sirayet etmesi sonucunda hasara neden olduğunu ileri sürerek, sigortalıya ödenen 26.713,38 TL'nın temerrüt faiziyle davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalıların hisseleri oranında oluşan zarardan sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile 26.713,38 TL'nın 24.902,21 TL'nın davalılardan...'dan, 1.111,28 TL'nı ...'dan, 379,33 TL'nı Fehmi'den, 320,56 TL'nı Adnan'dan temerrüt faiziyle tahsiline dair verilen karar davalılar vekilince temyizi üzerine Dairemizin 15.12.2010 tarihli kararı ile onanmıştır.

Davalı ... vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı ... vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ... vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 31.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6524, Karar No: 2016/5939, Tarih: 23.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/6524 E.  ,  2016/5939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, anılan yıllara ait fatura ayrıntılarının Vergi Dairesi'nden sorularak her takvim yılı için kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı sureti istenerek incelenmek suretiyle sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı olup sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2606, Karar No: 2019/8685, Tarih: 03.12.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/2606 E.  ,  2019/8685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Sanık hakkında 2006 takvim yılında işlenen suçtan; mahkumiyet

2007-2008 takvim yıllarında işlenen suçtan; beraat

1- 2006 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmü ile 2008 takvim yılı için aynı suçtan verilen beraat hükmüne yönelik olarak, katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen “sahte fatura kullanma'' suçunun 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesindeki cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu TCK’nin 66/1-e ve 67/4 maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, 2006 takvim yılı için suç tarihinden itibaren 12 yıllık zamanaşımı süresi ile 2008 takvim yılı için süreyi kesen son işlem tarihi olan sanığın sorgusunun yapıldığı 19.08.2011 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki 2006 ve 2008 takvim yıllarına ilişkin açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e, 67/4 ve 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE,

2- 2007 takvim yılı için verilen beraat hükmüne yönelik olarak, katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

213 sayılı Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan 16.03.2011 tarihli vergi dairesi başkanlığı mütalaası ve dayanağı olan VDENR-2011-865/9 sayılı vergi suçu (kaçakçılık) raporunun sahte belge düzenleme suçuna ilişkin olduğu, iddianameye konu edilen “sahte fatura kullanma” suçundan usulüne uygun olarak verilmiş dava şartı olan mütalaa bulunmadığı, sahte fatura düzenlemek ve kullanmak eylemlerinin birbirinden bağımsız ve ayrı suçları oluşturduğundan sahte fatura kullanma suçundan mütalaa verilip verilmeyeceği hususunun sorulması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yargılamaya devam edilerek hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.12.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/21306, Karar No: 2024/4065, Tarih: 04.03.2024

**9. Hukuk Dairesi         2023/21306 E.  ,  2024/4065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3255 E., 2023/3605 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 60. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/668 E., 2023/252 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı Bakanlığa bağlı işyerinde çalıştığını, sendika üyesi olduğunu, davacının ticaret meslek lisesi mezunu olduğunu, işe alındığı tarihte yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri uyarınca deneme süresi sonunda kesin kabul esnasında davacının 2 (iki) üst dereceye intibak ettirilmesi gerektiğini; ancak davalı Kurum tarafından ticaret meslek liselerinin lise muadili teknik öğrenim veren okul olmadığı gerekçesiyle kesin kabul sırasında 2 (iki) derece yerine 1 (bir) derece verildiğini, bu nedenle ücret alacaklarının da eksik ödendiğini ileri sürerek davacının kesin kabul esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile fark ücret, fark akdi ikramiye ve fark ilave tediye alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının işe alındığı tarihte işyerine ibraz ettiği diploma gereği alındığı iş ve meslek kolu ile herhangi bir ilişkisi bulunmadığından deneme süresinde bir kademe artırıldığını, müvekkili ile Millî Eğitim Bakanlığı arasında yapılan koordineye göre 6764 sayılı Millî Eğitim Bakanlığının Teşkilat ve Görevleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun (6764 sayılı Kanun) ile 3795 sayılı Bazı Lise, Okul ve Fakülte Mezunlarına Unvan Verilmesi Hakkında Kanun'un (3795 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinde yapılan değişiklik ile 09.12.2016 tarihinden önce meslek lisesi mezunu olarak işe başlatılan işçilerin, lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunu olarak sayılamayacağını ve bu nedenle de toplu iş sözleşmeleri gereğince deneme süresi sonucunda verilen ilave bir üst ücret derecesine hak kazanmalarına imkân bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacının ticaret meslek lisesi mezunu olduğu, davalı Kuruma bağlı işyerinde işe alındığı ve 3 aylık deneme süresinden sonra 1 (bir) üst derece ile kesin kabulünün yapıldığı, taraflar arasındaki uyuşmazlığın işyerinde yürürlükte bulunan toplu iş sözleşmesi hükümleri gereğince davacının kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılıp yapılmayacağı yönünde olduğu, dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden ticaret meslek liselerinin, lise muadili teknik öğrenim veren okul statüsünde olduğu gerekçesiyle davacının işe kesin kabulü esnasında 2 (iki) üst dereceye intibakının yapılması gerektiğinin tespiti ile fark alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; alacakların zamanaşımına uğradığını, davacının işe girerken ibraz ettiği diplomasının çalışacağı meslek kolu ile bağlantılı olmadığını, 09.12.2016 tarihi öncesinde ticaret meslek lisesi mezunu olarak işe başlatılan işçilerin (davacının bu tarihten önce işe başladığını), işe başladığı tarihte teknisyen ünvanında olmadığını, dolayısıyla bu işçilerin işe başlangıç tarihinde lise muadili teknik öğrenim veren okul mezunu olarak sayılmaması gerektiğini ve buna bağlı olarak da deneme süresi sonunda bu işçilere teknik öğrenim veren okul mezunlarına verilen ilave bir üst ücret derecesi verilmesine yer olmadığını, bilirkişi raporunun eksik incelemeye dayalı olduğunu, belirlenen temerrüt tarihleri ve alacaklara işletilen faizin türü ile başlangıç tarihlerinin hatalı olduğunu, İdarenin temerrüdünün söz konusu olmadığını, davanın reddi gerektiğini belirterek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç