muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15225, Karar No: 2016/16125, Tarih: 22.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/15225 E.  ,  2016/16125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Kayıp Kaçak Bedelinin İadesine Yönelik Davanın mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne , yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra , dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak , bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 4.012,97 TL bedelinin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 17.02.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 16.257,97 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak, bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

./.

-2-

./.

-2-

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26766, Karar No: 2015/4470, Tarih: 11.03.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/26766 E.  ,  2015/4470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş ise de dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik Kamulaştırma Kanununun 10.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Taşınmazın arsa olarak kabulünde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmeşitir. Ancak;

1- Dava konusu taşınmaz ile somut emsal olarak alınan taşınmazın Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen emlak vergisine esas olan m2 değerlerinin karşılaştırılmasında; dava konusu taşınmazın emsal taşınmazla eş değerde ve yakın bölgede olduğu anlaşılmasına rağmen, bilirkişi kurulunca dava konusu taşınmazın emsal taşınmazdan 10 kat değerli kabul edilerek inandırıcı olmayan rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın mahalden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde re'sen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parselleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların re'sen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak, alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Arazi niteliğindeki taşınmazlara objektif değer artırıcı unsur ilavesi mümkün iken arsa ve yapılara objektif değer artırıcı unsur ilavesi mümkün olmadığı halde yapılara objektif değer artırıcı unsur ilave edilmek sureti ile fazla bedel tepiti,

3-Acele el koyma ile tespit edilen kamulaştırma bedelinin yeniden yatırılmasına ilişkin hüküm kurulmaması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Arazi niteliğindeki taşınmazlara objektif değer artırıcı unsur ilavesi mümkün iken arsa ve yapılara objektif değer artırıcı unsur ilavesi mümkün olmadığı halde yapılara objektif değer artırıcı unsur ilave edilmek sureti ile fazla bedel tepiti,

3-Acele el koyma ile tespit edilen kamulaştırma bedelinin yeniden yatırılmasına ilişkin hüküm kurulmaması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 11.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10131, Karar No: 2015/17146, Tarih: 03.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/10131 E.  ,  2015/17146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 15. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/12/2014

NUMARASI : 2014/543-2014/987

Taraflar arasındaki yardım nafakası davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece, hüküm altına alınan yardım nafakasının, tedbir nafakası olarak isimlendirilmiş olması sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılamamıştır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 74,70 TL bakiye temyiz harcının temyiz eden davalıya yükletilmesine, 03.11.2015 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19140, Karar No: 2015/1232, Tarih: 21.01.2015

**3. Hukuk Dairesi         2014/19140 E.  ,  2015/1232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı S.. İ.. ile davalı S.. Ö.. aralarındaki itirazın iptali davasına dair Mut Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 19.10.2012 günlü ve 2012/212 E-2012/407 K.sayılı hükmün onanması hakkında dairece verilen 12.06.2014 günlü ve 2014/1801 E-2014/9493 K. sayılı ilama karşı davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiştir.

Düzeltme isteğinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında benimsenen mahkeme kararındaki gerekçelere göre düzeltme dileğinde ileri sürülen sebepler HUMK.nun 440.nci maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından vaki düzeltme isteğinin REDDİNE ve 248.00 TL para cezası ile 57.60.TL karar düzeltme harcının mahallinde düzeltme isteyenden alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine, 21.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20145, Karar No: 2016/185, Tarih: 18.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/20145 E.  ,  2016/185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/02/2014

NUMARASI : 2013/921-2014/201

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. ve 18. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Taşınmaz malın tarım arazisi niteliğinde kabulü ile olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri üzerinden bilimsel yolla değerinin tesbit edilmesinde; üzerinde bulunan yapılara resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı düşülerek değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin mülkiyet ihtilafına ilişkin dava sonunda hak sahibi olduğunu ispat edene ödenmek üzere bankada üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasında bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Taşınmazın dosyada ve bilirkişi raporunda yazılı özelliklerine göre objektif değer artırıcı unsur oranı % 50' den fazla olamayacağı halde, bu oran daha yüksek alınmak suretiyle fazla bedele hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 18/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8008, Karar No: 2024/10456, Tarih: 06.11.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/8008 E.  ,  2024/10456 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/244 E., 2024/1075 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Marmaris İş Mahkemesi

SAYISI : 2018/3 E., 2018/63 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde özetle; davacının davalıya ait bağ evinde 01.04.1996 - 07.09.2015 tarihleri arasındaki her yılın 7 aylık dönemine ilişkin (1 Nisan - 31 Ekim) asgari ücretle çalıştığının tespitini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı ile arasında işçi işveren ilişkisi bulunmadığını, herhangi bir emir ve talimat almadan kendisinin belirlediği günlerde ve kendisinin belirlediği şekilde ... sözleşmesi ile kararlaştırılan bahçe bakım işini yaptığını, ... sözleşmesi niteliğinde olduğundan davacının iddia ettiği gibi çalışma olmadığını, herhangi bir iş akdi kurulmadığından SGK'ya bildirilmediğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulü ile; davacının 2000 - 2015 yılları arasında her yıl 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında sezonluk olarak davalı yanında,

2000 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2001 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2002 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2003 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2004 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2005 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2006 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2007 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2008 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2009 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2010 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2011 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2012 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2013 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2014 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

Toplam:2475 gün asgari ücretle çalıştığının ve bildirimlerinin yapılmadığının tespitine,

2015 yılında davalı yanında çalıştığı dönemlerde bildirimlerinin yapıldığı ve primlerinin yatırıldığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

2011 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2012 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2013 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

2014 yılı 1 Mayıs - 15 Ekim tarihleri arasında 165 gün

Toplam:2475 gün asgari ücretle çalıştığının ve bildirimlerinin yapılmadığının tespitine,

2015 yılında davalı yanında çalıştığı dönemlerde bildirimlerinin yapıldığı ve primlerinin yatırıldığının tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Davacı asil, 1996 yılından 07.09.2015 tarihine kadar kışın davalıya ait villada bekçilik yaptığını yazın ise villanın tüm işlerinden sorumlu olduğunu, tanık beyanları ile de çalışmalarının kanıtlandığını, keşif taleplerinin Mahkeme tarafından dikkate alınmadığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kısmen redde ilişkin kısmının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacı ile aralarında herhangi bir iş ilişkisinin kurulmadığını, ... sözleşmesine dayanan bir ilişkinin olduğunu, davacının zamanını kendi belirlediği saatlerde anlaşmaya konu işleri yaptığını, davacı ile davalı işveren arasında bir hiyerarşi ilişkisinin olmadığını, davacı ile aralarında bir iş ilişkisinden söz edilse bile bu ilişkinin sürekli bir çalışmadan söz edilemeyeceğini, hak düşürücü sürenin dolduğunu, davacının hizmet süresinin tespitinin hatalı olduğunu, davalı işverenin her yıl Haziran ayının 2. haftasından eylül ayının son haftasına kadar yazlıkta kaldığını, yazılı delillerin dikkate alınmadan tanık beyanları ile davanın çalışma süresi başlangıç tarihinin 1 Mayıs olarak kabul edildiğini, davacının davalı yanında çalıştığı dönemlerde başka bir kişi yanında sigorta kaydının bulunduğunu, davacının 2000 yılından 2004 yılı 8. ayına kadar başka bir iş yerinde sigorta kaydının bulunduğunu belirterek kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesi istemiyle istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

Fer'i müdahil Kurum vekili, davacının davalıya ait villada işe giriş tarihinin 15.04.2015 tarihi olarak gözüktüğünü, hizmet tespiti davalarının kamu düzenini ilgilendirdiğini ve özel bir duyarlılık ile yürütülmesi gerektiğini, İlk Derece Mahkemesi tarafından eksik inceleme ile karar verildiğini belirterek kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesi istemiyle istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Fer'i müdahil Kurum vekili, davacının davalıya ait villada işe giriş tarihinin 15.04.2015 tarihi olarak gözüktüğünü, hizmet tespiti davalarının kamu düzenini ilgilendirdiğini ve özel bir duyarlılık ile yürütülmesi gerektiğini, İlk Derece Mahkemesi tarafından eksik inceleme ile karar verildiğini belirterek kararın kaldırılarak davanın reddine karar verilmesi istemiyle istinaf yasa yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davalıya ait Marmaris'te bulunan villa ve bahçesi ile havuzunun bakım, temizlik, boya v.s gibi işlerinde, her yıl davalının Haziran ayında İstanbul ilinden Marmaris'e gelmeden önce villanın boya badanası, evin yılık temizlik ve bakımı, bahçenin bakımı için Mayıs ayı itibariyle çalışmaya başladığı, davalı Marmaris'te bulunan evine geldikten sonra da tam zamanlı olarak evin işleri ve davalının hizmetini gördüğü, davacının çalışmasının ekim ayı ortasına kadar devam ettiği, her yıl bu şekilde çalışmanın tekrarlandığı, davacının eşinin de zaman zaman gelerek yemek ve ev temizliği işleri yaptığı, davacının iddia ettiği çalışmasının gerçek ve fiili olduğu anlaşıldığından mahkemece verilen hüküm dosya kapsamına uygun bulunmuş, aksi yöndeki davacı asilin, davalı vekilinin ve fer'i müdahil Kurum vekilinin istinaf başvurusunun esas yönünden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf gerekçelerini tekrarla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının davalıya ait bağ evinde 01.04.1996 - 07.09.2015 tarihleri arasındaki her yılın 7 aylık dönemine ilişkin (1 Nisan - 31 Ekim) asgari ücretle çalıştığının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile

2. 506 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin 10 uncu fıkrası ile 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin 9 uncu fıkrası hükümleridir.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili ile davalı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.