muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7141, Karar No: 2022/1723, Tarih: 10.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7141 E.  ,  2022/1723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 4. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Trabzon 3. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 30.01.2020 tarih ve 2016/728 E- 2020/50 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi'nce verilen 08.09.2020 tarih ve 2020/488 E- 2020/582 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile davalının aynı sektörlerde faaliyet gösterdiğini, davalının TPMK nezdinde 2014/07452 no ile adına tescil ettirdiği galvanizli çatı yağmur oluğu ve kar kıran karlık tasarımlarının yenilik ve ayırt edicilik unsurlarını taşımadığını, söz konusu tasarımların müvekkili ve başkaca firmalar tarafından tescil tarihinden önce üretilip satılan, kamuya mal olmuş tasarımlar olduğunu, bu nedenle tescil şartlarının oluşmadığını ileri sürerek davalı adına TPMK nezdinde 2014/07452 noda tescilli endüstriyel tasarımların hükümsüzlüğüne, sicil kayıtlarının terkinine ve kararın ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili adına tescilli tasarımların yenilik ve ayırt edicilik unsurlarını taşıdığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, dava konusu 2014/07452-1(karlık) sıra no.lu tasarımın yenilik ve ayırt ediciliği iddiasına yönelik değerlendirilebilecek nitelikte bir delil bulunmadığı için söz konusu tasarımın hükümsüzlüğü koşullarının oluşmadığı, davacı tarafından sunulan deliller karşısında dava konusu 2014/07452-2 nolu çatı oluğu, yağmur oluğu tasarımın yeni olmadığı ve ayırt ediciliği bulunmadığı, söz konusu tasarımın hükümsüzlüğü koşulları oluştuğunun tespit edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüyle davalı adına kayıtlı 2014/07452 tescil numaralı Endüstriyel Tasarımlarından "Çatı Oluğu" koruma şartlarını taşımadığından hükümsüzlüğüne ve sicil kaydının "çatı oluğu, yağmur oluğu" ile sınırlı kalmak kaydıyla sicil kaydından terkinine, davacının 2014/07452 tescil numaralı hükümsüzlüğünü ve terkinini talep ettiği "Karkıran, Karlık, ve Kar tutan" yönüyle davasının reddine, hüküm özetinin Türkiye çapında yayınlanan tirajı en yüksek bir gazetede yayınlanmasına karar verilmiş, hükme karşı davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlara, yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle; yargılama sırasında alınan bilirkişi raporlarının somut olaya uygun, taraf ve yargı denetimine açık olmasına, davalı adına TPMK nezdinde 2014/07452-2 noda tescilli yağmur oluğu tasarımının yenilik ve ayırt edicilik unsurlarının bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm istinaf itirazlarının esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 10/03/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7801, Karar No: 2015/3633, Tarih: 05.02.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/7801 E.  ,  2015/3633 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Katılanın, önceden tanıdığı sanık ile sohbet ettiği sırada işsiz olduğunu anlattığı, bunun üzerine, sanığın katılanın telefon numarasını alıp, bir kaç gün sonra arayarak tanıdıkları vasıtasıyla kendisini ... Belediyesi'nde işe yerleştirebileceğini söylediği, sanıktan ikametgah belgesi, sabıka kaydı gibi belgelerin yanında aracı olan şahsa verilmek üzere bir zarf içerisine 170,00 TL para koyarak kendisine vermesini istediği, bir süre sonra ... Belediyesi'ndeki tanıdıklarını yemeğe götürme bahanesi ile 200,00 TL daha para aldığı, katılana işe başlayacağını söyleyen sanığın aracıların Ankara'ya gittiğini söyleyip katılandan 70,00 TL daha para aldığı, arada sırada da borç adı altında çeşitli miktarlarda para alarak toplam 760,00 TL haksız menfaat temin ettiği somut olayda; katılanın beyanı ve bu beyanı doğrulayan tanık anlatımlarına göre dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine,ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 40 tam gün olarak tayin edilmesi;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamasına rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 40 tam gün olarak tayin edilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “40 gün”, “50 gün”, “41 gün” ve “820,00 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün”, “6 gün”, “5 gün” ve “100,00 TL” ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3667, Karar No: 2019/6340, Tarih: 23.09.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/3667 E.  ,  2019/6340 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 04.05.2010 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının haksahibi eşine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelir nedeniyle oluşan Kurum zararının rücuan tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21/1. maddesidir.

1-Kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Eldeki davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin ilk fıkrasında, iş kazası, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği belirtilmiş olmakla, anlaşılacağı üzere işverenin rücu alacağından sorumluluğu belirlenirken, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekmektedir.

Bu tür davalarda gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar, ölüm halinde destekten yoksun kalma tazminatı hesabı dikkate alınmalıdır. Gerçek zararın belirlenmesinde, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan sigortalının net geliri, kalan ömür süresi, iş görebilirlik çağı, iş göremezlik derecesi, kusur ve destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı gibi tüm veriler ortaya konulmalıdır. Gerçek zarar, sigortalının kaza tarihi itibarıyla kalan ömür süresine göre aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin kalan ömür süreleri yönünden ise, Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, ... Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve ... Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen Ulusal Mortalite Tablosu hazırlanarak Sosyal Güvenlik Kurumunca 2012/32 sayılı Genelgeyle ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında uygulamaya konulmuş olup özü itibarıyla varsayımlara dayalı gerçek zarar hesabında gerçeğe en yakın verilerin kullanılması gerektiğinden ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosu kalan ömür sürelerinde esas alınmalıdır.

Sigortalının 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra kalan ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtayın yerleşmiş görüşlerindendir. Günlük net gelir saptanarak rapor tarihi itibarıyla bilinen dönemdeki kazanç, var olan verilere göre iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmaktadır. Bilinmeyen dönemdeki kazanç bakımından ise tazminatların peşin olarak hesaplanmasına karşın gelirlerin taksit taksit elde edilmesi sonucunda tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar, reel faiz kadar olduğundan şu durumda enflasyon dışlanmak suretiyle değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da gözetilerek %10 yerine Kurum ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranı uygulanmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibi eşin kalan ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, sigortalının kalan ömrü ile sınırlı olup çocuklardan erkeğin 18, ortaöğretimde 20, yüksek öğretim durumunda 25 yaşını doldurduğu tarih itibarıyla gelirden çıkacağı kabul edilmeli, evlenme tarihine kadar gelire hak kazanacağı belirgin bulunan kızın, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik duruma, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre evlenme yaşı değişkenlik arz ettiğinden bu konuda Türkiye İstatistik Kurumunca bölgelere göre hazırlanan istatistiklerden yararlanılmalıdır.

Mahkemece, davalı yönünden gerçek zararın yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenmesi ve hak sahibine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirle karşılaştırılarak düşük (az) olan tutara göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23.09.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1514, Karar No: 2021/161, Tarih: 21.01.2021

**4. Hukuk Dairesi         2020/1514 E.  ,  2021/161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Moda Konfeksiyon San. Tic. AŞ aleyhine 08/05/2014 gününde verilen dilekçe ile 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkında Kanun'un 79. maddesine dayalı alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 24/12/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, 6183 Sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkındaki Kanun'un 79. maddesine dayalı alacak istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; dava dışı ... Tekstil San. Tic. ve Pazarlama AŞ’nin vergi borçları nedeniyle hakkında 6183 sayılı Kanun’a göre takibe geçildiğini, bu nedenle davadışı vergi borçlusu şirket ile ticari ilişkisi bulunan davalı şirkete de anılan Kanun’un 79. maddesi kapsamında haciz ihbarnamesi gönderildiğini, ihbarnameye davalı şirket tarafından yasal süresinde itiraz edilmediğini, dava dışı vergi borçlusu şirketin haciz ihbarnamesinin tebliğ tarihinden sonra 2013 yılı Temmuz döneminde davalı şirkete 346.338 TL tutarında mal ve hizmet satışı yaptığının tespit edildiğini, davalı şirketin haciz ihbarnamesi tebliğinden sonra kesilen bu fatura nedeniyle vergi dairesine ödeme yapmadığını belirterek haciz ihbarnamesindeki tutar olan 196.604,50 TL’nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; dava dışı şirketle aralarında kira sözleşmesinin bulunduğunu, kira borcuna karşılık, kira sözleşmesinin yapıldığı 13/01/2007 tarihinde 120 adet bononun (15.000$x120) dava dışı vergi borçlusu şirkete verildiğini, söz konusu 346.338 TL tutarındaki faturanın 2013 yılı kira bedeline ilişkin olarak dava dışı şirket tarafından davalı şirket adına kesildiğini, ancak bu fatura nedeniyle dava dışı şirkete yeni bir ödeme yapmadıklarını, kira borcunu daha önce ödemiş bulunduklarını, dava dışı şirketin davalı şirketten bir alacağının kalmadığını bu nedenle davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; dosya kapsamında alınan bilirkişi raporlarının hüküm kurmaya elverişli olduğu kabul edilerek davalı şirketin, vergi borçlusu dava dışı şirkete borçlu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece; dosya kapsamında alınan bilirkişi raporlarının hüküm kurmaya elverişli olduğu kabul edilerek davalı şirketin, vergi borçlusu dava dışı şirkete borçlu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde; dava dışı... Tekstil San. Tic. ve Pazarlama AŞ’nin vergi borcu nedeniyle, ticari ilişkisi olduğu tespit edilen davalı ...’ye 6183 Sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkındaki Kanun'un 79. maddesi uyarınca 196.604,50 TL miktarında haciz ihbarnamesinin 10/05/2013’te tebliğ edildiği, davalı şirketin haciz ihbarnamesine 7 günlük yasal süresinde itiraz ettiği, bunun üzerine davacının bir yıllık yasal süresi içinde anılan Kanun’un 79. maddesi kapsamında davalıya karşı alacak davası açtığı anlaşılmıştır.

Davalı şirket haciz ihbarnamesine karşı yaptığı itirazda, 13/01/2007 tarihinde 10 yıl müddetle dava dışı vergi borçlusu şirkete ait taşınmazı kiraladığını, aylık 15.000 $’lik 120 adet bonoyu (10 yıllık kira bedeli için) kira sözleşmesinin yapıldığı tarihte dava dışı şirkete teslim ettiğini, söz konusu taşınmazın 16/06/2011 tarihinde açık artırma ile satıldığını, bu tarih itibariyle dava dışı şirketin kiralayan ve kira alacaklısı sıfatını kaybettiğini, bu nedenle haciz ihbarnamesinin tebliğ edildiği 10/05/2013 tarihinde davalı şirketten bir alacağının olmadığını beyan etmiştir.

Dosya kapsamında muhasebeci mali müşavir ve hukukçu bilirkişiden alınan kök ve ek raporlarda; davalı şirketin 2012 ve 2013 yılına ait ticari defterlerinin incelendiği, ticari defterlerin noter tarafından açılış ve kapanış onaylarının yapıldığı, davalı şirket ile vergi borçlusu şirket arasında 2012 ve 2013 yıllarında düzenlenen kira faturalarından başka mal ve hizmet teslimine dair ticari ilişki bulunmadığı, vergi borçlusu şirket tarafından davalı şirket adına düzenlenen 31/07/2013 tarihli KDV hariç 346.338 TL(KDV dahil 408.678,84 TL) bedelli faturanın 2013 yılı kira gelirine ilişkin olduğu, davaya konu faturanın, daha önce kira bedeli için düzenlenmiş ve ciro edilerek şirket kayıtlarına geçmiş senetlere karşılık cari olarak kesildiği, anılan faturaya karşılık 2013 yılı içerisinde bir ödeme yapılmadığı, sadece vergi borçlusu şirketin, davalı şirkete olan borcundan düşüldüğü, sonuç olarak davalı ...’nin, vergi borçlusu ... Tekstil San. Tic. ve Pazarlama AŞ’nin vergi borcu nedeniyle davacı kuruma ödeme yapmasını gerektiren bir bedelin olmadığı kanaati bildirilmiş, mahkemece söz konusu bilirkişi raporları hükme esas alınarak davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davalı şirket ile vergi borçlusu şirket arasında ticari bir ilişkinin mevcut olduğu hususu sabittir. Bu cümleden olmak üzere taraflar arasında 13/01/2007 tarihinde vergi borçlusu şirkete ait taşınmazın davalı şirket tarafından kiralanmasına ilişkin kira sözleşmesinin imzalandığı, bu sözleşmenin 15/01/2007 tarihinde başlayıp 15/01/2017 tarihinde sona ereceği, kira karşılığının ödenme şekli olarak her ayın kira bedeli için toplam 120 adet 15.000 $ miktarlı bono senetlerinin kiraya verene teslim edilmesinin kararlaştırıldığı ve sözleşmenin ekinde kira sözleşmesi ile aynı tarihli (13/01/2007) Firma Senedi Tevdi Bordrosuna göre 13/01/2007 tanzim tarihli her ayın 15. günü vadeli olan 120 adet 15.000 $ miktarlı bononun, davalı şirket tarafından dava dışı şirkete teslim edildiği, hususları da çekişmeli değildir. Bununla birlikte davalı şirket Temmuz 2013 tarihli 346.338 TL tutarındaki faturanın, borçlu şirket tarafından 2013 yılı kirasına ilişkin kesildiği iddiasında bulunduğu ve asıl uyuşmazlık da bu noktada olduğu halde, dosya kapsamında vergi borçlusu şirketin ticari defterleri hiç incelenmemiş ve davalı şirketin de yalnızca 2012 ve 2013 yıllarına ilişkin ticari defterlerinin incelenmesi ile yetinilmiş dolayısıyla davaya konu bonolar kapsamında kiraya veren borçlu şirkete davalı şirket tarafından ne zaman ve ne miktarda kira ödemesi yapıldığı tespit edilememiştir. Davalı şirketin haciz ihbarnamesinin tebliği tarihi itibariyle vergi borçlusu şirkete borcunun olup olmadığı hususu açıklığa kavuşturulmadan, hüküm kurmaya elverişli olmayan yetersiz bilirkişi raporuyla yetinilerek karar verilmesi doğru değildir.

Şu durumda; mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu yetersiz kaldığından, konusunda uzman bilirkişi marifetiyle, davalı ... ile birlikte dava dışı vergi borçlusu... Tekstil San. Tic. ve Pazarlama AŞ’nin ticari defter ve kayıtlarının, kira sözleşmesinin akdedildiği tarih olan 13/01/2007’den başlayarak 2013 yılını da kapsayacak şekilde, her iki şirketin kayıtları karşılaştırılmak suretiyle incelenmesi, davalı şirketin ödediğini iddia ettiği kira bedellerinin ne zaman ve ne miktarda vergi borçlusu şirkete ödediğinin tespiti ile, davacının davalıya gönderdiği haciz ihbarnamesinin tebliği tarihinden sonra, davalı ... tarafından, davadışı... Tekstil San. Tic. ve Pazarlama AŞ’ye herhangi bir ödeme yapılıp yapılmadığı hususunun belirlenmesi, daha sonra dosyadaki tüm bilgi, belge ve deliller birlikte değerlendirilerek ayrıntılı, tarafların, mahkemenin ve Yargıtay’ın denetimine elverişli bir rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya uygun düşmemiş, bu durum kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 21/01/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.