muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4078, Karar No: 2013/21122, Tarih: 21.11.2013

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin ise aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, davalı nezdinde sigortalı iş makinesinin teminat süresi içinde hasara uğraması nedeniyle meydana gelen zararın poliçe kapsamında tazmini istemine ilişkindir.Davaya konu iş makinesi Garanti Finansal Kiralama A.Ş. tarafından davacı şirkete finansal kiralama sözleşmesi ile kiralanmış olup, poliçede sigortalı olarak finansal kiralama şirketi gösterilmiştir. Davacı şirket, poliçeden doğan hakları ileri sürme yetkisine sahip bulunan finansal kiralama şirketinin verdiği izin ve muvafakate dayalı olarak işbu davayı açmıştır. Bu durumda, davanın poliçe uyarınca hak sahibi olan finansal kiralama şirketinin hakkına dayalı olarak açıldığının kabulü ile uyuşmazlığın bu kapsamda görülmesi gerekmektedir. Davaya konu hasarlanan iş makinesinin maliki olan finansal kiralama şirketinin söz konusu makineyi poliçede belirtilen rizikolara karşı sigorta örtüsü altına almaktaki amacı kendi menfaatini korumak olduğundan davalı sigorta şirketinin kiracının finansal kiralama sözleşmesine aykırı davrandığı iddiasıyla meydana gelen hasarın sigorta teminatı dışında kaldığı yönündeki savunması, finansal kiralama sözleşmesi ile sigorta sözleşmesi hükümlerine ve finansal kiralama şirketinin bu sözleşmelerle gerçekleştirmek istediği amaca aykırıdır. Bu itibarla somut olaya gelindiğinde, poliçede sigorta teminatı altına alınan iş makinesinin kiracı tarafından başka birine kiralanarak kullandırılması sırasında meydana gelen zararların sigorta teminatı dışında kaldığı açıkça belirtilmemiş olduğundan meydana gelen zarar poliçe teminatı kapsamında olup, meydana gelen zararın tamamının poliçe kapsamında tazminine karar verilmesi gerekirken, finansal kiralama sözleşmesine aykırı davranıldığından bahisle davalı sigorta şirketinin meydana gelen zararın %70'inden sorumlu tutularak sigorta tazminatının buna göre belirlenmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin ise diğer temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davacıya iadesine, aşağıda yazılı bakiye 5.774,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıya alınmasına, 21.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8248, Karar No: 2012/2998, Tarih: 06.03.2012

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/8248 E.  ,  2012/2998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş)Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının temyizine gelince;

Davacının, 24.07.2002 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu %45.2 oranın da işgöremezliğe uğradığı,olayda davacının % 40 oranında , davalı işverenin % 60 oranında kusurlu olduğu dosyadaki bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

B.K'nun 47. maddesinde hakimin bedensel bütünlüğün bozulması halinde olayın özelliklerini göz önünde tutularak zarar görene adalete uygun bir miktar paranın manevi tazminat olarak ödenmesine karar vereceği öngörülmüştür. Bedensel bütünlük eş deyişle vücut bütünlüğü kavramının fizik bütünlük yanında ruhsal bütünlüğü ve sağlığı da kapsadığı tartışmasızdır. Olayın özelliklerinin neler olduğu 22.6.1966, 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında açıklanmıştır. Bunlar her olayda değişebilir. Bu nedenle hakiminin kararında bu özellikleri objektif ölçülere göre göstermesi gerekir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı davacının sürekli iş göremezlik oranı, işçinin yaşı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen 7.000,00-TL manevi tazminatın az takdir edildiği ortadadır.

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı yararına hükmedilen 7.000,00-TL manevi tazminatın az takdir edildiği ortadadır.

3-Dava, işkazası sonucu davacının, uğramış olduğu zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Kusurun aidiyeti ve oranı uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, tazminatın belirlenmesi noktasında toplanmaktadır. Tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, işgörebilirlik çağı, işgörmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır. Öte yandan tazminat miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu yönü ise söz götürmez. Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tesbit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.Kuşkusuz, kusursuzluk veya kusurun ağırlığı gibi nedenler le Borçlar Kanununun 43.44.maddeleri gereğince zarardan indirim yapılacağı ve en son olarakta, aktif ve pasif dönemde, elde edilen kazançlar toplamından, Sosyal Sigortalar Kurumu tarafından bildirilen peşin sermaye değerinin indirileceği, böylece belirlenen tazminata olay tarihinden itibaren yasal faiz yürütüleceği gibi,hususların gözönünde tutulacağı hukuksal gerçeğide ortadadır.

Hal böyle olunca, hükme dayanak alınan hesap raporunun yukarıda açıklanan ilkeleri içermediği giderek Yargıtay denetim ve izlemesine elverişli nitelikte olmadığı ve raporun aktüerya uzmanı olmayan hukukçu bilirkişi tarafından düzenlendiği de ortadadır.

Yapılacak iş; Davacı da iş kazası sonrasında oluşan sürekli iş göremezlik zararının seçilecek ve konusunda uzman aktüerya bilirkişisinden hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan veriler esas alınarak düzenlenecek hesap raporu alıp ,hesaplanan tazminattan hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan SGK peşin sermaye değerini bu miktardan indirdikten sonra oluşacak sonuca göre maddi tazminat ile açıklanan ilkeler gereği takdir edilecek manevi tazminata karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmektedir.

Kabule göre de;yargılama giderlerinin hesaplanması sırasında peşin alınan 810,00 TL harç giderinin yargılama giderine dahil edilerek kabul ve ret oranına göre davacının sorumlu tutulması da kabül şekli ile usul ve yasaya aykırıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmektedir.

Kabule göre de;yargılama giderlerinin hesaplanması sırasında peşin alınan 810,00 TL harç giderinin yargılama giderine dahil edilerek kabul ve ret oranına göre davacının sorumlu tutulması da kabül şekli ile usul ve yasaya aykırıdır.

O halde,davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davalıya yükletilmesine, 06/03/2012 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3819, Karar No: 2012/9591, Tarih: 18.12.2012

**1. Ceza Dairesi         2012/3819 E.  ,  2012/9591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, olası kastla yaralama, kasten öldürme suçuna yardım.

HÜKÜM : 1- Sanık ... için; T.C.K.nun (81, 29, 53), (86/1-3-e, 21/2, 53), 63.maddeleri uyarınca (16 yıl hapis cezası), (9 ay hapis cezası).

2- Sanık ... için; T.C.K.nun 81, 39/2-b-1, 29, 62, 53, 63.maddeleri uyarınca; (4 yıl 2 ay hapis cezası).

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in maktül ...'yı öldürme ve mağdur ...'ı olası kast ile yaralama, sanık ...'nın adam öldürmeye yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçlarının niteliği tayin, sanık ... yönünden cezayı azaltıcı tahrike ilişen, sanık ... için tahrike ve takdire ilişen sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin sübuta, sanık ... ... müdafiinin bir sebebe dayanmayan, müdahiller vekilinin eksik incelemeye sanık ... için tahrikin bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

1- Sanık ... hakkında adam öldürmeye yardım suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında adam öldürme ve olası kast ile yaralama suçlarından kurulan hükümler yönünden;

Sanık ... hakkında ... Ağır Ceza Mahkemesinin 2002/147 Esas ve 2003/221 sayılı kararı ile 19.06.2003 tarihinde verilen ve 20.10.2004 tarihinde kesinleşen 14 yıl hapis cezası nedeni ile, 5237 sayılı TCK.nun tekerrüre ilişkin 58.maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve müdahiller vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 18/12/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4759, Karar No: 2017/438, Tarih: 02.02.2017

**14. Ceza Dairesi         2016/4759 E.  ,  2017/438 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz

HÜKÜM : Basit cinsel saldırı suçundan mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 02.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11937, Karar No: 2015/2400, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/11937 E.  ,  2015/2400 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/161, Karar No: 2013/8468, Tarih: 22.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/161 E.  ,  2013/8468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜ : 213 sayılı Yasanın 359/a-2, 5237 sayılı TCK.nun 62, 51. maddelerine göre 5 ay hapis cezasının ertelenmesine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına

1)213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığı önceden belirlenmeden, faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan sanığa yapılan tebligatın hukuki geçerliliğinin bulunmaması nedeniyle yüklenen suçun yasal unusurlarının oluşmadığı ve sanığın beraati gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2)Kabule göre de;

a- Defter ve belge gizlemek suçunun işlendiği tarih itibariyle 5728 sayılı Yasa ile değişik 213 sayılı Yasanın 359/a-2. maddesinin yürürlükte olduğu ve yapılan değişiklik sonucu eylem için maddede "1 yıldan 3 yıla" kadar hapis cezasının öngörüldüğü, bu düzenlemeye göre temel hapis cezasının 1 yılın altında hükmedilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde eksik ceza belirlenmesi;

b- Kendini vekili ile temsil ettiren katılan idare lehine hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre maktu vekalet ücreti yerine yazılı şekilde dilekçe yazım ücretine hükmolunması,

c-Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hakim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hakimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır.

2

2

Zira 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2011 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 5369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında "vergi ziyaının varlığı" suçun unsuru olmaktan çıkarılmış, defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olaya gelince; 2004 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi suçu raporunda somut bir zarara yer verilmediği anlaşılmakla, sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK.nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açılanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, sanığın müdahil idarenin zararını gidermediğinden bahisle yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itarazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

A.A.
Yargıtay — Esas No: 2016/19913, Karar No: 2017/6590, Tarih: 29.05.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/19913 E.  ,  2017/6590 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143/1, 151/1,168/1 ( iki kez) ve 62. ( iki kez) maddeleri gereğince 7 ay 23 gün hapis ve 33 gün adli para cezaları ile cezalandırılmasına ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair, İzmir 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/12/2011 tarih, 2011/391 Esas ve 2011/854 Karar sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, deneme süresi içinde kasten Karşıyaka 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 08/09/2015 tarih, 2013/471 Esas ve 2015/387 Karar sayılı ilamına konu suçu işlediğinden bahisle yapılan yargılama sonucunda, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143/1, 151/1, 168/1 (iki kez) ve 62. ( iki kez) maddeleri gereğince 7 ay 23 gün hapis ve 33 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin aynı Mahkemenin 11/02/2016 tarih, 2015/1004 Esas ve 2016/127 Karar sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı'nın 07/12/2016 tarih ve 94660652-105-35-11780-2016-Kyb sayılı Kanun Yararına bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 19/12/2016 tarih ve 2016/397922 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderilmekle incelendi:

MEZKUR İHBARNAMEDE:

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Kanun'un 52/3. maddesinde yer alan "Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir." hükmüne aykırı olarak, sanık hakkında mala zarar verme suçu bakımından verilen 33 gün adli para cezasına dair hüküm açıklanırken gün karşılığı para miktarının belirtilmemesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararların bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

5237 sayılı Kanun'un 52/3. maddesinde yer alan "Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir." hükmüne aykırı olarak, sanık hakkında mala zarar verme suçu bakımından verilen 33 gün adli para cezasına dair hüküm açıklanırken gün karşılığı para miktarının belirtilmemesi yasaya aykırı olduğundan kararın BOZULMASINA, TCK 51-a, 52. maddeleri uyarınca günlüğü 20,00 TL adli para cezasının takdiren 660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, Yasa'nın amir hükmü uyarınca eksik hususun mahal mahkemesinde giderilmesi uygun olacağından gereğinin takdir ve ifası için dosyanın mahal mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 29/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10309, Karar No: 2013/12364, Tarih: 30.09.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/10309 E.  ,  2013/12364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 25.04.2011 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydında kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine dair verilen 22.02.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tapu kaydında yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı, murisi Rifat Kuş'un maliki olduğunu belirttiği dava konusu 590, 595, 854, 882, 895, 897, 954, 987, 1016, 1038, 1044, 1083, 1247, 1248, 1274, 1278, 1414, 1442, 1503, 1862, 1858, 1649, 1650, 1662, 1737, 1755, 1758, 1817, 1846, 1900, 1962, 1964, 1966, 1973, 1975, 1990, 2087, 2091, 2093, 5395, 5543, 5978, 6024, 6191, 6193, 6200, 6210 ve 6257 parsel sayılı taşınmazların maliki olarak görünen Rıfat oğlu Hasan Kuşdemir'in soyadının Kuş olarak düzeltilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının murisinin dava konusu 854, 1278, 5395 ve 5543 parsel sayılı taşınmazlarda malik olmadığı anlaşıldığından bu taşınmazlara yönelik davanın reddine, diğer taşınmazlara yönelik davanın ise kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin isim, soyadı, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir. Ayrıca nüfus kimlik bilgileri bir bütündür. Bu tür davalarda amaç tapuda malik olarak görünen kişilerin kimlik bilgilerinin nüfus kayıtlarına uygun hale getirilmesidir.

Somut olaya gelince, davacının nüfus kaydında “... oğlu ...” olarak kayıtlı olduğu ve dava konusu 882, 895, 897, 954, 987, 1016, 1038, 1044, 1083, 1247, 1248, 1274, 1414, 1442, 1503, 1862, 1858, 1649, 1650, 1662, 1737, 1755, 1758, 1817, 1846, 1900, 1962, 1964, 1966, 1973, 1975, 1990, 2087, 2091, 2093, 5978, 6024, 6191, 6193, 6200, 6210 ve 6257 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarında malik olarak görünen “... oğlu ... ...” ile aynı şahıs olduğu kanıtlandığına göre, kimlik bilgilerinin nüfus kaydındaki gibi “... oğlu ...” olarak düzeltilmesine karar verilmesi gerekirken nüfus kaydına aykırı biçimde “... oğlu ...” olarak düzeltilmesi doğru görülmediği gibi dava konusu 590 ve 595 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarında “... oğlu ...” adına kayıtlı olduğu halde bu kayıt malikinin davacının murisi ile aynı kişi olup olmadığı hususunda gerekli araştırma ve değerlendirme yapılmadan diğer taşınmazlardaki gibi kimlik bilgilerinin “... oğlu ...” olarak düzeltilmesine karar verilmesi de yerinde bulunmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı idare vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 30.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.