muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/216, Karar No: 2023/222, Tarih: 15.03.2023

B. Temyiz Sebepleri

Bir kısım davalılar, kök muris ...’nin vefatıyla birlikte oğlu ... tarafından mirasının reddedilmediğini, ...’nin mirasının yasal olarak ...’a intikal ettiğini, somut olayda 743 sayılı Kanun'un 551 inci maddesinin uygulanması gerektiğini, mahkemenin nitelendirmesinin ...’nin mirasının ... tarafından reddedilmiş olsaydı yerinde olacağını ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Uyuşmazlık

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; mirasçılık belgesinin iptaline ilişkin eldeki davada, ...'ın eşi ... ile çocukları ... ile ...'ın ...'ın mirasını reddetmekle, ...'in torunlarının kök muris ...’nin mirasçısı olup olamayacakları noktasında toplanmaktadır.

D. Gerekçe

1. İlgili Hukuk

1. 4722 sayılı Türk Medeni Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 17 nci maddesi:

"Mirasçılık ve mirasın geçişi, mirasbırakanın ölümü tarihinde yürürlükte olan hükümlere göre belirlenir" şeklindedir.

2. Mülga 743 sayılı Türk Kanunu Medenisi'nin 551, 552 ve 553 üncü maddeleri;

" Madde 551 - Ölüme bağlı bir tasarrufta bulunmaksızın vefat eden kimsenin mirasçılarından biri, mirası reddederse bunun hissesi murisin vefatında hayatta değilmiş gibi diğer mirasçılara intikal eder.

Ölüme bağlı bir tasarruf bulunupta, hilafına bir kaydı ihtiva etmediği takdirde mirası reddeden mansup mirasçının hissesi, müteveffanın en yakın kanuni mirasçısına, intikal eder."

"Madde 552 - En yakın kanuni mirasçıların cümlesi tarafından reddolunan miras, sulh mahkemesince karı kocadan sağ olana tebliğ olunur. Ve onun tarafından ancak bir ay içinde miras kabul olunabilir."

"Madde 553 - Miras füruların cümlesi tarafından reddedilmiş ise, ret keyfiyeti sulh mahkemesince karı kocadan sağ olana tebliğ olunur ve onun tarafından ancak bir ay içinde miras kabul olunabilir." şeklindedir.

2. Değerlendirme

1. Uyuşmazlığın çözümünde öncelikle ilgili mevzuat hükümlerinin ve kavramların açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

2. 4722 sayılı Kanun’un 17 nci maddesine göre; miras, miras bırakanın ölüm günündeki hükümlere tabi kılınmıştır.

3. Buna göre, gerçek bir kişinin ölümü ile onun hak ve borçlarının mirasçılarına geçiş şekli ve içeriği hakkında uygulanması gereken hükümler, ölüm olayının gerçekleştiği tarihte yürürlükte bulunan kanun hükümleridir.

4. Somut olay ve dosya kapsamına göre, kök muris ..., 05.05.1969 tarihinde vefat etmiş olup, altsoyu olarak kızı ... (bekar-çocuksuz olarak 1935 yılında vefat etmiştir), kızı ... (evli ve çocuksuz olarak 1951 yılında vefat etmiştir), kızı ... ve oğlu ...'in kaldığı anlaşılmaktadır.

5. Kök muris ...'nin oğlu ... 18.08.1988 yılında vefat etmiş, geriye mirasçı olarak eşi ... ve çocukları ... ve ... kalmış olup, anılan mirasçılar ...'ın mirasını ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 22.09.1988 tarihli ve 1988/768 Esas, 1988/895 Karar sayılı kararı ile kayıtsız şartsız reddetmişlerdir.

6. Kök muris ...'nin kızı ... 18.11.1995 tarihinde vefat etmiş olup, geride mirasçı olarak ..., ... ve ... kalmıştır.

5. Kök muris ...'nin oğlu ... 18.08.1988 yılında vefat etmiş, geriye mirasçı olarak eşi ... ve çocukları ... ve ... kalmış olup, anılan mirasçılar ...'ın mirasını ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 22.09.1988 tarihli ve 1988/768 Esas, 1988/895 Karar sayılı kararı ile kayıtsız şartsız reddetmişlerdir.

6. Kök muris ...'nin kızı ... 18.11.1995 tarihinde vefat etmiş olup, geride mirasçı olarak ..., ... ve ... kalmıştır.

7. ... mirasçıları ..., ... ve ..., kök muris ...'nin mirasçılık belgesinin verilmesi talebi ile mahkemeye başvurmaları üzerine, ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2016/137 Esas, 2016/124 Karar sayılı kararı ile; talebin kabulüne, kök muris ...'nin mirası 12 pay kabul edilerek 2'şer paydan 6 payın ...'nin kızı ...'ın üç çocuğu olan ..., ... ve ...'a, 1'er paydan 3 payın ...'in kızı ...'nin üç çocuğu olan ..., ... ve ...'e, 1'er paydan 3 payın ...'in kızı ...'nın üç çocuğu olan ..., ... ve ...'ya aidiyetine karar verilmiştir. Eldeki davada davacılar ..., ... ve ...; ... Sulh Hukuk Mahkemesinin anılan mirasçılık belgesinin iptalini talep etmişlerdir.

8. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu, 01.01.2002 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Bu nedenle mirasbırakan 01.01.2002 tarihinden önce ölmüşse 743 sayılı Kanun hükümleri, 01.01.2002 tarihinden sonra ölmüşse 4721 sayılı Kanun'un ilgili hükümleri uygulanır. Kök muris ... 05.05.1969 tarihinde, oğlu ... ise 18.08.1988 tarihinde vefat ettiğine göre somut olayda, 743 sayılı Kanun'un uygulanması gerekmektedir. ...'ın mirası ise en yakın kanuni mirasçılar (§ 5) tarafından reddedilmiştir. 743 sayılı Kanun'un 552 nci maddesinde en yakın kanuni mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras, sulh mahkemesince karı kocadan sağ olana tebliğ olunur ve onun tarafından ancak bir ay içinde miras ret olunabilir denildikten sonra 553 üncü madde de miras, füruun tamamı tarafından ret edilmiş ise, ret keyfiyeti sulh mahkemesince karı kocadan sağ olana tebliğ olunur ve onun tarafından ancak bir ay içinde kabul olunabilir şeklinde bir hüküm konulmuştur. Görülüyor ki iki maddenin kapsadığı hükümler birbirlerinin benzeridir. Sadece 552 nci maddede de (en yakın bütün mirasçılar) deyimi yerine, 553 üncü madde de (füruların cümlesi) sözleri yer almıştır. Bu değişik ifadelere rağmen sonucu itibariyle iki hüküm birbirine eş bulunmaktadır. 20.09.1950 tarihli ve 1950/4 Esas, 1950/10 Karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının gerekçe bölümünde açıklandığı gibi, Medeni Kanunun uygulanmasında metinlerin, kaynak kanuna uygun olarak yorumlanması gerekir.

9. 743 sayılı Kanun'un 552 nci maddesinin, mehaz İsviçre Medeni Kanunu'ndaki karşılığı olan 573 üncü maddesinde ise, "en yakın kanuni mirasçıların hepsi tarafından reddolunan miras, iflas dairesinde tasfiye olunur. Borçların ödenmesinden sonra tasfiye bakiyesi, red vaki olmamış gibi hak sahiplerine ait olur" hükmüne yer verilmiştir.

9. 743 sayılı Kanun'un 552 nci maddesinin, mehaz İsviçre Medeni Kanunu'ndaki karşılığı olan 573 üncü maddesinde ise, "en yakın kanuni mirasçıların hepsi tarafından reddolunan miras, iflas dairesinde tasfiye olunur. Borçların ödenmesinden sonra tasfiye bakiyesi, red vaki olmamış gibi hak sahiplerine ait olur" hükmüne yer verilmiştir.

10. Yukarıdaki açıklamalar ışığında her ne kadar mahkemece somut olayda 743 sayılı Kanun'un 552 nci maddesinin uygulanmasının gerektiği kabul edilmişse de, yukarıda anılan içtihadı birleştirme kararı (§ 8) uyarınca, 552 nci maddedeki çeviri yanlışlığı dikkate alındığında anılan hükmün, "ölenin en yakın mirasçıları tarafından red edilen mirasın tasfiye edileceği, borçlar ödendikten sonra geriye kalan kısmın bulunması halinde, red vaki olmamış gibi hak sahibi olanlara verileceği" şeklinde yorumlanmasının gerekeceği izahtan varestedir. Bu nedenle mahkemece varılan sonuç, 743 sayılı Kanun hükümlerine uygun düşmemektedir.

11. O hâlde mirasçılık belgesinin, aksi ispat edilinceye kadar geçerli olan, adına düzenlenmiş bulunan kişi ve kişilerin mirasçılığı lehine bir karine oluşturacağı, bu belgenin mirasbırakanla mirasçıları arasındaki irs (soy) ilişkisini göstermesi yanında, mirasın (terekenin) mirasçılara intikalini de sağlayıcı bir işleve sahip olduğu cihetle, mahkemece mirasın reddi durumunda da irs ilişkisini kesmeyecek şekilde hüküm kurulmasının zorunlu olduğu, bu bağlamda mirasçılık sıfatını kaybedenlerin ve bunların payının akıbetinin de (kime kalacağının) hükümde gösterilmesi, ayrıca kök muris ... mirasçısı ...'ın mirasının en yakın mirasçılar tarafından reddedilmesi nedeniyle 743 sayılı Kanun'un 552 nci maddesi uyarınca ...'den ...'a kalan payın tasfiyesine karar verilmesi, borç ödendikten sonra da bakiye kısmın bulunması hâlinde ret vaki olmamış gibi hak sahiplerine ödenmesi gerekmektedir.

12. Bu nedenle direnme kararının yukarıda açıklanan bu değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı bozulması gerekmiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bir kısım davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda belirtilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesi gereğince BOZULMASINA,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine,

Dosyanın 6100 sayılı Kanun’un 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

15.03.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5290, Karar No: 2019/5044, Tarih: 15.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/5290 E.  ,  2019/5044 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62, 50/4, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hüküm, sanık ... müdafii ve sanık ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafiilerinin, sanıkların kusurunun olmadıklarına, beraat etmeleri gerektiğine, verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıklar hakkında hükmolunan uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi sureti ile TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanıklar müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 3. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanıkların kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanıklara verilen hapis cezasının TCK'nın 50/4 delaletiyle TCK’nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanıklara verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanıkların ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18200 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17042, Karar No: 2015/2104, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/17042 E.  ,  2015/2104 K.**

**"İçtihat Metni"**

TÜRK MİLLETİ ADINA VERİLEN

YARGITAY KARARI

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16310, Karar No: 2021/7890, Tarih: 22.06.2021

**10. Ceza Dairesi         2020/16310 E.  ,  2021/7890 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : BURSA Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi

Suç : Uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma

Hükümler : 1- Mahkûmiyet: Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 21.06.2019 tarihli 2016/ 181 esas ve 2019/ 225 sayılı kararı 2- İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi: Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi’nin 02.06.2020 tarihli 2020/993 esas ve 2020/505 sayılı kararı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, temyiz edenlerin sıfatı, başvurularının süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak 7242 sayılı kanunla yapılan değişikliklerin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

5271 sayılı CMK'nın 288. ve 294. maddelerinde yer alan düzenlemeler ile 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri dikkate alınarak, sanıklar müdafilerinin temyiz dilekçelerinde belirttikleri temyiz sebeplerinin hükmün hukuki yönüne ilişkin olduğu değerlendirilerek, anılan sebeplere bağlı olarak yapılan incelemede,

Sanıklar hakkında uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf talebinin düzeltilerek esastan reddine dair Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'nin kararı hukuka uygun bulunduğundan, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE,

28/02/2019 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Çanakkale 2. Ağır Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesi'ne gönderilmesine, 22.06.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3889, Karar No: 2021/11569, Tarih: 06.12.2021

**11. Ceza Dairesi         2020/3889 E.  ,  2021/11569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığının 13.09.2007 tarihLİ 2007/9084 Esas sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme, sanık ... hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenleme, Kadıköy Cumhuriyet Başsavcılığının 03.08.2012 tarihli 2012/9489 Esas sayılı iddianamesi ile sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçlarından da kamu davaları açıldığı halde, Mahkemece bu suçlardan hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, Mahkemesince her zaman hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Sanık müdafilerinin temyizlerinin sanıklar hakkında verilen düşme ve mahkumiyet hükümlerine yönelik, katılan vekilinin temyizinin ise sanık ... hakkında verilen düşme hükmüne yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

A) Sanıklar hakkında "2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme" suçundan verilen düşme hükümlerine yönelik sanık müdafilerinin ve katılan vekilinin temyizlerinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nin 7 ve 5252 sayılı TCK'nin Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri karşısında; sanıklara yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçunun Kanundaki cezasının miktarı ve üst sınırına göre, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nin 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden hüküm tarihine kadar gerçekleştiği ve sanıklar hakkındaki kamu davalarının düşmesine karar verilmesi gerektiği Mahkemece gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış olmakla; sanık müdafilerinin ve katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden hükümlerin ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında "2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme", Sanık ... hakkında "2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme" suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafilerinin temyizlerinin incelenmesinde;

Sanık ...’e yüklenen “2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme”, Sanık ...’a yüklenen “2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezalarının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 06.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27259, Karar No: 2016/5787, Tarih: 22.03.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/27259 E.  ,  2016/5787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : T. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazların, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki taşınmazlara emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tespiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA davalı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmamasına, 22/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/20451, Karar No: 2007/22784, Tarih: 04.12.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/20451 E.  ,  2007/22784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 13/06/2007

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 04.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/18024, Karar No: 2020/2815, Tarih: 13.02.2020

**3. Ceza Dairesi         2019/18024 E.  ,  2020/2815 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, 6136 Sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan ...'ın, diğer müştekilere yönelik kasten yaralama ile 6136 sayılı Kanuna muhalefet suçularından açılan kamu davalarına katılma ve bu suçlardan kurulan hükümleri temyize yetkisi bulunmadığından, temyiz talebinin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

1)Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna Muhalefet suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Hükmolunan hapis cezası yönünden, Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2)Sanık hakkında katılan ...'e ve diğer müştekilere karşı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelen temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a)Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın birden çok ateş etmesi sonucu katılan ...'i göğsünden vurarak, adli rapor içeriğinde belirtilen "göğsün sağ tarafında giriş çıkış deliği, sağ kol iç tarafta 1 cm'lik kesi sağ tibiada giriş çıkış deliği, tibia üzerinde 1 adet kurşun çekirdeği görüldüğü toraks BT'de minimal pünomotoraks ve 7. kotta fraktür görüldüğü, batın BT'de karaciğerde hematom görüldüğü, ateşli silah yaralanması sonucunda tedavisinin yapıldığı, kot fraktürü, fibula fraktürü" bulgularla hem kemik kırığı hem de hayati tehlike geçirecek şekilde yaraladığı olayda, suçta kullanılan aracın elverişliliği, hedef alınan vücut bölgesi, meydana gelen yaralanmaların ağırlığı nazara alınarak, sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olup olmadığı hususunda delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

b)Sanığın aşamalardaki istikrarlı beyanlarında müşteki Barış'ın olay tarihinden bir ay önce kendisini bıçakla yaraladığı için tabanca ile müştekiyi yaralamak istediğini beyan etmesi karşısında, sanık hakkında müşteki Barış'a yönelik eylemi nedeniyle mahkumiyet hükmü kurulurken 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Sanığın aşamalardaki istikrarlı beyanlarında müşteki Barış'ın olay tarihinden bir ay önce kendisini bıçakla yaraladığı için tabanca ile müştekiyi yaralamak istediğini beyan etmesi karşısında, sanık hakkında müşteki Barış'a yönelik eylemi nedeniyle mahkumiyet hükmü kurulurken 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

c)Tarafların aşamalardaki beyanlarına ve sanığın ikrar içerikli beyanlarına göre, sanığın diğer müştekilere ateş açması sonucu teravih namazına gitmekte olan mağdur ...'yi yaralaması şeklinde gerçekleşen olayda, sanık lehine TCK'nin 21/2. maddesinde düzenlenen olası kast hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre de;

d)5237 sayılı TCK'nin 53. maddesi gereğince hak yoksunları uygulanırken, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas - 2015/85 Kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve katılanın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu nedenlerden  6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, 13.02.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9075, Karar No: 2016/1744, Tarih: 29.03.2016

**20. Ceza Dairesi         2015/9075 E.  ,  2016/1744 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı, yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddî bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında, sanığın atılı suçu işlediğine ilişkin, soyut beyanı dışında, kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 29.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

C. K