muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10331, Karar No: 2022/1147, Tarih: 08.03.2022

**3. Ceza Dairesi         2021/10331 E.  ,  2022/1147 K.**

**"İçtihat Metni"**

İlk Derece Mahkemesi : Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.10.2019 tarih ve 2017/261 - 2018/301 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etmek

Hüküm : Sanık hakkında TCK’nın 220/7 maddesi delaletiyle 314/2, 220/7-son c., 3713 sayılı Kanunun 5/1., TCK’nın 62/1, 53/1-2-3. maddeleri gereğince mahkumiyetine dair istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçuna ilişkin kesin olarak verilen hükmün, 24.10.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 29. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 286. maddesine eklenen üçüncü fıkradaki düzenleme gereğince temyiz yolunun açılması üzerine anılan Kanuna eklenen geçici 5. maddenin 1/f bendinde belirtilen süre içinde temyiz edilmekle, sanık hakkındaki suça ilişkin olarak;

Temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Ceza süresi yönünden yasal şartları oluşmadığından; sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin CMK'nın 299. maddesi uyarınca REDDİNE,

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüte bilerek ve isteyerek yardım etme suçunda suç tarihinin yardım teşkil eden eylem ve faaliyetin son olarak gerçekleştiği tarih olduğu kabul edildiğinden, Bölge Adliye Mahkemesinin ve İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli karar başlıklarında, suç tarihinin "23.03.2015" yerine “15.07.2016” olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hatalar olarak kabul edilmiştir.

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddine, ancak;

Hükmün birinci fıkrasında, sanık hakkında silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etmek suçunun sabit olduğu kabul edildikten sonra, temel cezanın “5237 sayılı TCK’nın 314/3. ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2. maddesi” olarak tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden uygulama maddesinin “TCK'nın 220/7 maddesi delaletiyle TCK'nın 314/2 maddesi” olarak gösterilmesi,

Hükmün birinci fıkrasında, sanık hakkında silahlı terör örgütüne bilerek ve isteyerek yardım etmek suçunun sabit olduğu kabul edildikten sonra, temel cezanın “5237 sayılı TCK’nın 314/3. ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2. maddesi” olarak tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden uygulama maddesinin “TCK'nın 220/7 maddesi delaletiyle TCK'nın 314/2 maddesi” olarak gösterilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMK'nın 303/1-c maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün ikinci fıkrasından “TCK'nın 220/7 maddesi delaletiyle TCK'nın 314/2 maddesi” ibaresinin çıkarılarak yerine “314/3. ve 220/7. maddeleri delaletiyle TCK’nın 314/2. maddesi” ibaresinin yazılması suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Gaziantep 2. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.03.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5401, Karar No: 2025/3832, Tarih: 29.05.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/5401 E.  ,  2025/3832 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 43. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/886 Esas, 2024/997 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: İstanbul Anadolu 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2017/221 E., 2021/27 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacılar vekili dava dilekçesinde; müvekkillerinin toplamda %75 ortağı bulunduğu davalı şirketin 2015 yılında kurulduğunu, şirketin 4 ortaktan oluşmakta olup, her bir ortağın 1/4 oranında payı bulunduğunu, şirketin yönetim kurulunun 4 kişiden oluştuğunu, davalı ...'un yönetim kurulu başkanı olduğunu, ..., ... ve ... ile birlikte müşterek imza ile şirketi temsil ve ilzam ettiklerini, şirket adına kuruluştan sonra tescil edilmiş bir karar bulunmadığını, ... tarafından elinde bulunan banka şifreleri ile fiilen tekelinde bulunan yetkiler kapsamında bugüne kadar yapmış olduğu iş ve işlemlere yönelik olarak yönetim kurulu üyelerine herhangi bir açıklama yapılmadığını, finansal raporların sunulmadığını, şirketin finansal olarak ne durumda olduğu, sermaye akıbeti, vergisel yükümlülükleri vs. hususların müvekkilleri tarafından bilinmediğini, söz konusu hususlara ilişkin noter kanalı ile ihtarname keşide edilerek muhataptan şirketin iş ve işlemleri hakkında bilgi ve belge istendiğini, ihtarname ekinde yer alan gündem ile genel kurul toplantısı yapılması için çağrı yapıldığını, ancak bu talebin ve çağrının da muhatap tarafından yanıtsız bırakıldığını belirterek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak üzere davalı şirkete kayyım atanmasına, bilgi ve belgelerin toplanarak şirketin tasfiyesinin sağlanmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacıların yönetim kurulu üyeleri olup, her birinin eşit paya sahip olduğunu, dolayısıyla şirketin yönetimi, her ne kadar yönetim kurulu başkanı davalı müvekkil olarak görünse de, yönetim kurulu çoğunluğunun davacılarda olduğunu, davacıların çoğunluğa sahip olmalarına ve genel kurul ve hatta yönetim kurulu toplantısı yapabilecek olmalarına rağmen bu toplantıları gerçekleştirmediğini, davalının seçtiği bir muhasebeci ile çalışıldığını, şirketin hesabının bulunduğu Vakıfbank hesabında tek yetkili olmadığını, davacıların şirket merkezinin bulunduğu yerdeki Asliye Ticaret Mahkemesinden genel kurulun toplantıya çağrılmasına karar verilmesi için başvurabileceklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile ileri sürülen iddiaların 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 531. maddesi uyarınca haklı sebep oluşturmadığı, davalı ... davalı şirkette yönetim kurulu başkanı ise de davacıların da şirket yönetiminde bulunduğu ve sahip oldukları pay oranına istinaden şirket yönetimini istedikleri gibi şekillendirebilecekleri, şirket yönetiminin hukuka aykırı işlem yaptığı iddialarının sorumluluk davasında ileri sürülebileceği, davacıların bilgi alma haklarının kısıtlandığı iddialarının ve şirket faaliyetlerinin alınan kararlara uygun olmadığı iddialarının da fesih ve tasfiye istemi ile açılan işbu davanın değil özel denetçi atanması istemli davanın konusu edilebileceği gerekçesiyle davalı ... aleyhine açılan davanın pasif husumet yokluğundan davalı şirket aleyhine açılan davanın ise esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacılar vekili tarafından istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dosya kapsamına göre şirketin feshini gerektirir haklı sebeplerin ispatlanamadığı, davacıların sermayenin %75'ine sahip ortaklar ve aynı zamanda yönetim kurulu üyeleri oldukları, şirketin tasfiyesine karar verecek çoğunluğa sahip oldukları gibi yönetim kurulu üyesi oldukları gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava; anonim şirketin haklı nedenle feshi ve şirkete kayyım atanması istemine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davacılara yükletilmesine, 29.05.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17272, Karar No: 2013/12524, Tarih: 03.07.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/17272 E.  ,  2013/12524 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

...

Vekili Av. ...

Dava Türü : İşe İade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespitine, işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücretine karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili ise davacının facebook sayfasında " Willcare insulün pompası artık Türkiye'de, LG ve Samsung ürünü setlerde ve cihazda fark ödemenize gerek yok", " rezervuar ve infizyon setlerine para vermiyorsunuz, fark yok çünkü biz bu işi fark çıkmasın sizlere yardımcı olabilmek adına iki yıldır kopartmaya çalışıyorduk ve başardık artık hizmetinizde...paranız sizde kalsın Türkiye Cumhuriyetinin ödediği miktar yetiyor, fark alınacak bir durum kalmadı", " ... Hanım, ilginiz için teşekkür ederiz pek yakında Willcare Türkiye Facebook adresinde veya ...adresinden de bizlere ulaşabilirsiziniz" şeklinde yazılar yazdığı, bu durumun iş sözleşmesine aykırılık olup yapılan feshin geçerli nedene dayandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, " ...yazının ... tarafından yazıldığı, bir an için davacı tarafından yazıldığı kabul edilse bile davalı şirketin bahsedilen insülün pompalarını üretip ve satışını yapmadığı, işverenle rekabet içine girmediği, bu durumun başka bir işte çalışma olarak da değerlendirilemeyeceği, iş sözleşmesinin feshinin geçerli ve haklı nedene dayanmadığı" gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında uyuşmazlık iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmıştır.

Davacı, tıbbi tanıtım sorumlusu olarak yaklaşık 16 yıldan beri davalı şirket bünyesinde çalışmıştır.

İş sözleşmesi, cevap dilekçesinde de belirtildiği üzere davacıya ait facebook kişisel sayfası üzerinden yazılan yazılar ve içeriklerinin iş sözleşmesinin 4. maddesine aykırı davranış olup şirket dışında bir firma adına yaptığı tanıtım ve faaliyetler nedeniyle iş sözleşmesinin temelini teşkil eden güven ilişkisinin zedelendiğinden bahisle feshedilmiştir.

Davacı, fesih öncesi alınan savunmasında " bahsi geçen facebook profilinin herkese açık olup bahsedilen işin muhatabı ve sahibinin eczacı ..... olduğunu, kendisinin aile dostları olduğunu, facebook şifresi ve kullanıcı adını başta eşi, birçok kuzeni ve Eczacı ...da mevcut olduğunu, söz konusu kişilerin zaman zaman bilgisi dahilinde ya da dışında paylaşımlarda bulunduklarını, bahsi geçen birçok paylaşımın kendisi tarafından değil Eczacı ....'a ait olduğunu, şirket ve ürünleri dışında hiçbir şirket adına resmi ve gayri resmi olarak hiçbir tanıtım ve pazarlama faaliyetinde bulunmadığını, kimseden çıkar sağlamadığını, özel de olsa facebook adresini aktif kullanmamakta olduğunu" beyan etmiştir.

Dinlenen davacı tanıklarından ..., söz konusu yazıları kendisinin yazdığını, gerek davacının gerekse ise kendisinin ürünün alım-satım işinin olmadığını beyan etmiş iken diğer davacı tanıklarının ise yazılan yazılar ile ilgili bilgileri olmadığı anlaşılmıştır.

Taraflar arasında imzalanmış iş sözleşmesinin 4.maddesinde "... görevli olduğu süre içinde ivazlı veya ivazsız başka hibçir yan işte çalışamaz" hükmü bulunduğu görülmüştür.

Davalı işveren tarafından feshe konu yazılarda bahsedilen insulin pompası üretimi veya satışının şirket ve grup şirketlerince hem Türkiye'de hem de dünyada üretiminin yapılmadığı bildirilmiştir.

Davacıya özel/kişisel bilgiler içeren facebook kişisel sayfasının şifresinin eşi dışında kuzenleri ve aile dostları olan eczacı tarafından bilinmesi ve bu şifre ile söz konusu eczacının, davacının kişisel sayfasına giriş yapıp tıbbi bir ürün ile ilgili yazılar yazması ve yorum yapmasının ve özellikle de iki yıl boyunca uğraştık ve başardık gibi

açıklamaların, hayatın olağan akışına aykırılık oluşturduğu bir gerçektir. Kaldı ki davacının savunmasının kabul edilmesi halinde dahi davalı şirkette uzun yıllar tıbbi tanıtım sorumlusu olarak çalışan davacının facebook kişisel sayfasının şirketin üretmediği ve ancak yazıların içeriğinden başka firmalar tarafından üretildiği belirtilen ürünlerin tanıtımlarına ilişkin yazıların yazılmasına müsaade etmesi ve olayın işverence tespitine kadar bu yönde hiçbir tedbir almamış olması dahi davalı şirket ile davacı arasındaki güven ilişkisini zedeleyeci nitelikte bir davranış olup iş sözleşmesinin de 4.maddesine aykırılık oluşturmaktadır. Bu haliyle davalı işveren tarafından yapılan feshin geçerli nedene dayandığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup davacının işe başlatmama tazminatının miktarına yönelik temyiz itirazı yerinde değildir.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki şekilde karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkeme kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Alınması gereken 24,30 TL harçtan peşin alınan 21,15 TL harcın mahsubu ile kalan 3,15 TL harç giderinin davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 70,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT'ne göre 1.320,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Artan gider ve delil avansının ilgilisine iadesine,

7-Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde davalıya iadesine, temyiz harcı peşin alındığından davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, 03.07.2013 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7172, Karar No: 2019/7432, Tarih: 03.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/7172 E.  ,  2019/7432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kiracılık sıfatının tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde taraflarca temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; dava konusu taşınmazları ... mirasçıları adına ...’den kiraladığını, kira bedellerini ise peşin ödediğini, taşınmazların kendisine satılacağının taahhüt edilmesine rağmen haricen davalılardan ... ve ... ’e satıldığını, kira bedeli olarak peşin ödenmiş tutarların hesaplanmasında 2019 -2020 sezonu sonuna kadar kira borcu bulunmadığı anlaşılacağından bu süre sonuna kadar kiracılığın ve kira bedellerinin ödenmiş olduğunun tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar; dava konusu taşınmazların 2011-2012 dönemi için bir yıllığına davacıya kiraya verilmesi konusunda tarafların anlaştığını, icar bedelinin ise 11.10.2011 tarihinde 5.007.00 TL, 05.12.2011 tarihinde ise 5.002.00 TL olarak ... tarafından gönderildiğini, 2012-2013 dönemi için banka havale ücreti düşülerek toplam 15.988,50 TL ödendiğini, 2013-2014 icar bedelinin ise 15.000 TL olması konusunda anlaşıldığını ve 20/11/2013 tarihinde 14.995,50 TL olarak ödendiğini, bu yılın sonrasında dava konusu yerlerin kiralanmasının düşünülmediğinden anlaşma gereğince davacının 2014 yılı icar sezonu sonunda taşınmazları boş olarak teslim etmesini istediklerini, davacının taşınmazlarda fuzuli şagil olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; davaya konu kiraya verilen yerlerin niteliği gereği T.B.K.’nun 299-338. maddelerinde düzenlenen adi kira hükümlerinin uygulanacağı, taraflardan her birinin yasal fesih dönemlerine ve fesih bildirim sürelerine göre sözleşmeyi feshedebileceği ancak somut olayda dava tarihi itibari ile belirtilen süre dolmadığından kiracılık ilişkisinin tespitine fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

1-) Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

1-) Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-)Kiracılık sıfatının tespitine ilişkin kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; daha önce taraflar arasında görülüp sonuçlandırılan ve güçlü delil niteliğinde olan Mustafakemalpaşa Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/213 Esas-2016/597 Karar sayılı ilamı ile; taraflar arasında 10.12.2010 başlangıç tarihli ve 1 yıl süreli sözlü kira sözleşmesinin bulunduğu ve davacı/kiracıya iki adet tarlanın kiralandığı hususu tespit edilmiş olup, bu sözleşmenin Mahkemece hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Kiralananın niteliği itibariyle ürün kirası söz konusu olup, bu husus Türk Borçlar Kanununun 357. vd maddelerinde düzenlenmiştir. Türk Borçlar Kanununun 367.maddesi hükmü uyarınca belirli süreli ürün kirasında kira sözleşmesi süre bitiminde kendiliğinden sona erer. Süre bittiği halde tarafların açık veya örtülü rızasıyla kiracının kiralananı kullanmaya devam etmesi veya kira sözleşmesinde kararlaştırılan feshi ihbarı iki taraftan birinin yapmamış olması durumunda sözleşme birer yıl için yenilenmiş sayılır. Yenilenen kira sözleşmesi yasal bildirim süresine uyularak her kira yılının sonu için feshedilebilir.

Somut olayda; yeni malikler tarafından davacı/kiracıya hitaben 09.09.2014 tarihinde düzenlenip, 15.09.2014 tarihinde tebliğ edilen ihtarname ile sözleşmenin yenilenmeyeceği hususu bildirilmiş ise de, ilgili ihtarnamenin ancak 10.12.2014 tarihinden sonra yenilenen dönem için sonuç doğuracağı tartışmasızdır. Bu nedenle dava tarihi itibariyle taraflar arasında geçerli olan kira sözleşmesi, 10.12.2013 tarihinde başlayıp 10.12.2014 tarihinde biten döneme ilişkin olup, bu tarih itibariyle davacı dava konusu taşınmazlarda kiracı olduğundan, dava tarihi itibariyle kiracılığın tespiti isteminin bu gerekçe ile kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile karar verilmiş olması doğru değil ise de sonucu itibariyle karar doğru olduğundan hükmün gerekçesinin düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle tarafların sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hüküm gerekçesi değiştirilerek ve düzeltilerek, hükmün değiştirilen gerekçe ve düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 03.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7897, Karar No: 2022/8812, Tarih: 15.09.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/7897 E.  ,  2022/8812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı

ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. "hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;