muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16326, Karar No: 2014/2718, Tarih: 03.02.2014

Yine, başka bir İçtihadı Birleştirme Kararında;

“Harç, Devletin mahkemeler aracılığı ile yaptığı adli hizmete ondan yararlananların katkısıdır. Ancak yasada belirtilen durumlarda harç alınacağı biçiminde karar vermiştir”(16.11.1983 gün ve 5/6 sayılı İçt.Birl.K. RG.7.1.1984 sayı 18274 sh.5- 13).

Başvuru harcı; dava açılırken veya davaya müdahale, ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti talebinde bulunanlar tarafından peşin olarak ödenmesi gereken harçtır.

Karar ve ilam harcı; konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda, hüküm verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden nispi olarak karar ve ilam harcı alınır. Nispi karar ve ilam harcının 1/4’ü başvurma harcında olduğu gibi, dava açarken davacı tarafından peşin olarak ödenir. Peşin olarak ödenecek 1/4 oranında karar ve ilam harcı dava dilekçesinde gösterilen değer üzerinden hesaplanır. Şayet yargılama sırasında dava değerinin daha fazla olduğu anlaşılırsa, yalnız o oturum için davaya devam edilir. Ondan sonraki oturuma kadar noksan değer üzerinden peşin karar ve ilam harcı tamamlanmazsa davaya devam olunmaz. Yani dava işlemden kaldırılır. (Harçlar Kanunun m. 16/IV, 30, HUMK’nun 409) Nispi karar ve ilam harcının geri kalan 1/3’ü hükmün verilmesinden itibaren iki ay içinde ödenir (Harçlar Kanunun 28/a,1 30 m.).

Harca tabi davalarda harç ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz (Harçlar K.m. 32, 27/III) Yine harca tabi bir davanın harç alınmadan incelenmiş ve karara bağlanmış ve kararın bu şekilde kesinleşmesi halinde kanun yararına temyiz (HUMK’nun m. 427/VI-VIII) üzerine karar yalnız harç nedeniyle kanun yararına bozulur. Harçtan muaf olan dava ve işlerin bazıları Harçlar Kanunun 13, 14, 123/II. Maddelerinde, diğer bazıları da özel kanunlarında gösterilmiştir (Harçlar Kanunun m. 123/1.).

Yargılama giderleri hakkında hüküm verilebilmesi için tarafların dilekçelerinde yargılama giderlerini açıkça istemiş olmalarına gerek yoktur. Mahkeme talep olmasa dahi yargılama giderlerine ve vekalet ücretine de kendiliğinden karar vermekle yükümlüdür. Nitekim, 29.05.1957 gün ve 4/16 sayılı İçtihadı birleştirme kararı da bu yöndedir. Mahkeme hükmünde yargılama giderlerini tamamen veya kısmen unutmuş ve hüküm bu şekilde kesinleşmiş ise, davayı kazanmış olan taraf yargılama giderleri için ayrı bir dava açamayacaktır. Çünkü, yargılama giderlerine yalnız asıl davada ve kendiliğinden karar verilir.

492 sayılı Harçlar Kanunun 2. maddesinde;

“Yargı işlemlerinden bu kanuna bağlı (1) sayılı tarifede yazılı olanları, yargı harcına tabidir.”

11. maddesinde;

“Genel olarak yargı harçlarını davayı açan veya harca mevzu olan işlemin yapılmasını isteyen kişiler ödemekle mükelleftir”

27. maddesinde;

“(İ) sayılı tarifede yazılı maktu harçlar ilgili bulunduğu işlemin yapılmasından önce peşin olarak ödenir.”

28. maddesinde;

“Karar ve ilam harçlarının dörtte biri peşin, geri kalan kararın verilmesinden itibaren iki ay içinde ödenir.”

31. maddesinde;

11. maddesinde;

“Genel olarak yargı harçlarını davayı açan veya harca mevzu olan işlemin yapılmasını isteyen kişiler ödemekle mükelleftir”

27. maddesinde;

“(İ) sayılı tarifede yazılı maktu harçlar ilgili bulunduğu işlemin yapılmasından önce peşin olarak ödenir.”

28. maddesinde;

“Karar ve ilam harçlarının dörtte biri peşin, geri kalan kararın verilmesinden itibaren iki ay içinde ödenir.”

31. maddesinde;

“Peşin alınan karar ve ilam harcının işin hitamında ödenmesi gerekenden fazla olduğu anlaşılırsa fazlalık istek üzerine geri verilir.”

32. maddesinde;

“Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz.”

123. maddesinde;

Özel kanunlarla harçtan muaf tutulan kişilerle, istisna edilen işlemlerden harç alınmaz.”

Yapılan açıklamalardan anlaşılacağı üzere, harca tabi işlemlerden harç alınması Harçlar Kanunu uyarınca emredici niteliktedir. Harç miktarı ve ücreti vekalet de dava değerine göre belirlenmektedir. Davacı taraf harca tabi olup karşı taraf harca tabi değilse de, yasanın aradığı şart davayı açan tarafın harca tabi olup olmadığıdır. Harca tabi ise, mutlaka yasanın belirlediği oran ve miktarda harç alınması yasa gereği olduğundan, mahkemece bu hususun re’sen dikkate alınması gerekmektedir. Karşı taraf harçtan muaf olması yasal sonucu değiştirmeyecektir. Kanunda yer alan bir husus da, davalı taraf harçtan muaf olduğundan, mahkemece davacıdan da harç alınmasına gerek yoktur yorumu ile TMK’nun 1. maddesine göre boşluğun içtihatla doldurulduğundan söz edilemez. Zira ortada yasal bir boşluk söz konusu değildir. Özel nitelikteki bir kısım davalardaki harçlarla ilgili hususu genelleştirerek, yasanın emredici hükmüne aykırı uygulamaya geçmek usul ve yasaya aykırıdır.

Nispi karar ve ilam harcına tabi davalarda ıslah ile dava değerinin arttırılması halinde artan dava değeri üzerinden karar ve ilam harcının tamamlanması (ıslah harcı) gerekir.

Harçlar Kanunu'nun 32.maddesi hükmünce, yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılamayacağından, dolayısıyla ıslah edilen miktar yönünden bakiye nispi karar ve ilam harcı ödenmeksizin sonraki işlemlerin yapılmasına olanak bulunmamaktadır(Y.HGK. 04.12.2013 gün ve 2013/21-445 Esas, 2013/1625 Karar sayılı ilamı).

Somut olayda davacı, dava dilekçesinde belirlediği ilave tediye alacağı talebini ıslah beyanı ile arttırmış ise de ıslah harcının yatırılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, tamamlama harcı yatırılmayan ve dolayısıyla yok hükmünde olan ıslah beyanına değer verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yargılamaya dair karar alma görev ve yetkisi bulunmayan Adalet Komisyonu kararı bulunması da harç konusunda sonuca etkili değildir.

Yapılacak iş, harcı yatırılmayan ıslah işlemi yok sayılarak karar vermekten ibarettir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarda belirtilen nedenle BOZULMASINA, 03.02.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3126, Karar No: 2014/6012, Tarih: 02.06.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/3126 E.  ,  2014/6012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında...Köyü, 109 ada 7 parsel sayılı 3311,54 m² yüzölçümündeki taşınmaz, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle kargir ev ve bahçe niteliğiyle davalı ... adına tesbit edilmiştir.

Davacı Hazine vekili 02/07/2007 havale tarihli dava dilekçesiyle; dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve zilyetlik yoluyla iktisap edilmesi mümkün olmayan yerlerden olduğu iddiasıyla, davalı adına senetsizden yapılan kadastro tespitinin iptali ile taşınmazın Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, davalı gerçek kişi lehine zilyetlikle mülk edinme koşullarının oluştuğu gerekçesiyle, Hazinenin açtığı davanın reddine ve dava konusu ...Köyü, 109 ada 7 sayılı parselin tespit gibi davalı gerçek kişi adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir. Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir. Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parsel orman alanı dışında bırakılmıştır.Mahkemece, Hazinenin açtığı davanın reddine karar verilmiş ise de, verilen karar usûl ve kanuna aykırıdır. Şöyle ki; Hazine çekişmeli taşınmazın 3402 sayılı Kanunun 14, 16 ve 18. maddeleri gereğince özel mülkiyete konu olamayacak, devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Hükme dayanak yapılan orman ve fen bilirkişi tarafından düzenlenen aplikeli 1975 tarihli memleket haritasında çekişmeli taşınmaz yayla evleri belirtmesi bulunan açık alanda işaretlenmiştir. Taşınmaz başında yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi beyanında taşınmazın yurt yatağı ve bahçesi olarak eklemeli olarak en az 50 yıl süreyle kullanıldığını bildirmiştir. Ancak, Ulusal Yargı Ağı Bilişim sisteminde (UYAP) yapılan sorgulamada davacı Hazinenin çekişmeli taşınmaza komşu olan ve ...adına kargir ev ahır ve bahçe niteliğiyle tespit edilen 109 ada 6 sayılı parsele karşı eldeki bu davada öne sürdüğü aynı iddialarla açtığı davada, ... Kadastro Mahkemesince Hazinenin davasının kabul edildiği ve 109 ada 6 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespiti iptal edilerek taşınmazın otlak niteliği ile sınırlandırılmasına karar verildiği ve temyiz üzerine bu kararın Dairece onandığı görülmüştür (... Kadastro Mahkemesinin 28/05/2010 gün 2007/170 -128 sayılı kararı – Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 01/12/2010 gün gün ve 2010/10678 – 14941 sayılı kararı). Yine çekişmeli taşınmaza bitişik olmamakla beraber aynı bölgede bulunan 106 ada 4, 108 ada 2 ve 109 ada 3 sayılı parsellere karşı Hazine tarafından açılan davalarında kabul edildiği ve Dairece bu kararların onandığı görülmüştür (sırasıyla ... Kadastro Mahkemesinin 04/03/2009 gün 2007/163 - 2009/287 sayılı kararı; 02/03/2011 gün, 2007/27-2011/91 sayılı kararı; 07/04/2010 gün ve 2007/201 - 2010/47 sayılı kararı ve Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin sırasıyla, 17/02/2010 gün ve 2009/14510 - 2010/1903 sayılı kararı; 26/04/2012 gün ve 2011/14193 - 2012/6430 sayılı kararı ve 23/02/2011 gün 2010/14813 – 1665 sayılı kararı)

... Kadastro Mahkemesinin 04/03/2009 gün 2007/163 - 2009/287 sayılı kararı; 02/03/2011 gün, 2007/27-2011/91 sayılı kararı; 07/04/2010 gün ve 2007/201 - 2010/47 sayılı kararı ve Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin sırasıyla, 17/02/2010 gün ve 2009/14510 - 2010/1903 sayılı kararı; 26/04/2012 gün ve 2011/14193 - 2012/6430 sayılı kararı ve 23/02/2011 gün 2010/14813 – 1665 sayılı kararı). Yine aynı bölge içinde yer alan 107 ada 1 sayılı parsele karşı Hazine tarafından açılan dava mahkemece bu dosya gibi red edilmiş ise de Dairece, “çekişmeli taşınmazın 3402 sayılı Kanunun 16/B maddesi uyarınca kamu malı niteliğinde yayla olduğu, bu nitelikteki yerlerin özel mülkiyete konu olamayacağı” belirtilerek Hazinenin davasının kabul edilmesi gerektiği yönünde hükmün bozulduğu, yine UYAP’ta yapılan inceleme ile görülmüştür (Fethiye Kadastro Mahkemesinin 04/03/2009 gün ve 2007/172 - 2009/266 sayılı kararı; Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 29/03/2012 gün ve 2011/17457 - 2012/4775 sayılı kararı). Aynı bölgede bulunan 109 ada 2, 4 sayılı parsellerin ise taşlık niteliğiyle Hazine adına tesbit edildiği de dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Yukarıda verilen bilgilerden anlaşılacağı üzere, 132 ada 1 sayılı mera parseli ile komşu olan çekişmeli taşınmazın bulunduğu alan içindeki aynı nitelikte olan ve aynı şekilde ve yine aynı soyadını taşıyan kişiler tarafından kullanılan taşınmazlara karşı Hazinenin dava açtığı ve tüm davaların Hazine lehine sonuçlandığı, dava konusu 109 ada 7 sayılı parselin komşu, 109 ada 6 sayılı parsel ve aynı alan içinde yer alan diğer taşınmazlar gibi yaz aylarında serinlemek ve hayvan otlatmak amacıyla yayla niteliğiyle kullanıldığı, ayrıca, çekişmeli taşınmazların bulunduğu mevkiinin herkesçe bilinen ... olduğu ve memleket haritasında dahi yayla evleri belirtmesi bulunduğu anlaşılmaktadır. Bu itibarla, çekişmeli taşınmaz çevresiyle birlikte değerlendirildiğinde öncesinde yayla olduğu ve üzerindeki yapılaşmanın da yayla evleri olduğu ve sürekli kalınan yerleşim yeri niteliğinde olmadığı anlaşılmıştır. Ancak, yayla nitelikli taşınmazlar üzerine evler yapılmak suretiyle yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi taşınmaz ile etrafının öncesinin kadim yayla olduğu gerçeğini ortadan kaldırmayacaktır.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 29.05.1996 tarih 1996/17-294 E. - 426 K. sayılı ve 1996/7-295 E. - 425 K. sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 gün 2000/8-1836 E. - 2001/13 K. sayılı ilâmlarında yaylaların özellikleri açıklanmış ve “…öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken, sonradan yaygın bir yapılaşma ve yerleşme haline getirilerek daha serin olduğu için halk arasında yayla olarak anılmaktadır şeklindeki gerekçe ve düşünceyle taşınmazın özel mülkiyete konu hale getirilmesi, öncesinin yayla olmadığının kabulüne yeterli değildir..” görüşüne yer verilmiştir

. - 425 K. sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 gün 2000/8-1836 E. - 2001/13 K. sayılı ilâmlarında yaylaların özellikleri açıklanmış ve “…öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken, sonradan yaygın bir yapılaşma ve yerleşme haline getirilerek daha serin olduğu için halk arasında yayla olarak anılmaktadır şeklindeki gerekçe ve düşünceyle taşınmazın özel mülkiyete konu hale getirilmesi, öncesinin yayla olmadığının kabulüne yeterli değildir..” görüşüne yer verilmiştir. Davalı ve murislerinin komşu 132 ada 1 sayılı mera parselinin bütünlüğü içinde yer alan yayla yerinde eskiden beri tasarruf ettikleri bu yeri yaz aylarında hayvan otlatmak ve bahçe tarımı yapmak suretiyle kullanmaları onlara zamanaşımı süresinin dolması suretiyle iktisap sağlamayacaktır. Zira bu tür taşınmazlar özel mülkiyete geçirilemezler.

Açıklanan bu nedenlerle, mahkemece, çevresinde bulunan parseller ile aynı özellik ve nitelikte olan ve aynı şekilde kullanılan dava konusu 109 ada 7 sayılı parselin zilyetlik yoluyla edinilemeyecek yerlerden olduğu gözetilerek Hazine tarafından açılan davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddi yolunda hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 02/06/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9414, Karar No: 2015/12075, Tarih: 03.06.2015

**5. Ceza Dairesi         2013/9414 E.  ,  2015/12075 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2012/273369

MAHKEMESİ : Bakırköy 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/06/2012

NUMARASI : 2010/1383 Esas, 2012/2836 Karar

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Bakırköy 13. İcra Müdürlüğünde zabıt katibi ve aynı yer 4. Aile Mahkemesinde mübaşir olan sanıklar İ.. Ö.. ve S.. S.. tarafından, Bakırköy Adliye ve Merkez PTT şubelerinde posta kabul görevlisi olarak görev yapan diğer sanıklar R.. Y.. ve K.. Ş..’e teslim edilen dört adet tebligat üzerinde bulunan pulların ikinci kez kullanıldığının belirlenmesi üzerine, kimden alındığının belirlenmesini sağlamadan kullanılmış pulu kabul etmek suretiyle ihmali davranışla görevi kötüye kullanma suçunu işlediklerinden bahisle haklarında kamu davası açıldığı, pulları iğfal kabiliyetine sahip olacak biçimde kimyasal işlemden geçirerek veren kişilerin belli olmadığı, sanıkların bu durumu bildiklerini kabule yeter kanıt bulunmadığı gibi, görevleri gereği koruma ve gözetimiyle de yükümlü olmadıkları anlaşıldığından tebliğnamedeki “eylemin zimmet suçunu oluşturabileceği ve bu suça ilişkin yargılama görevi ağır ceza mahkemesine ait olduğundan görevsizlik kararı verilmesi gerektiği” yönündeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 03/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6589, Karar No: 2016/14435, Tarih: 12.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/6589 E.  ,  2016/14435 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü :

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; müvekkili dağıtım şirketinin, davalı abone adına düzenlediği faturalarda yer alan,kayıp-kaçak vb. bedelleri ilgili mevzuat çerçevesinde aboneye yansıttığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek, davalı aboneden tahsil edilen kayıp kaçak vb.bedellerin davalıya iadesine yönelik verilen .... Tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı elektrik şirketi tarafından kayıp kaçak vb bedellerin davalı aboneden tahsil edilmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar karar verilmiş,hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin tüketiciye iadesine yönelik Tüketici Hakem Heyeti kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “ Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür .Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır . Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre kayıp-kaçak , sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri

çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığından bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması ) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı , bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devleti nin vazgeçilmez unsuru olduğundan EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ancak, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış , bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da ) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., Geçici 19. ile 20.maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.