muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1744, Karar No: 2024/4930, Tarih: 11.06.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/1744 E.  ,  2024/4930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI :2022/2809 Esas, 2022/2817 Karar

HÜKÜM :Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ :Kayseri 3. Asliye Hukuk Mahkemesi (Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi Sıfatıyla)

SAYISI :2021/122 E., 2022/216 K.

Taraflar arasındaki markanın hükümsüzlüğü ve sicilden terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili ve Yargıtayca duruşma istemli olarak davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne, dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan davalı vekilinin duruşma isteğinin reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacı şirketin kurulduğu 2002 yılından bugüne kadar gerçekleştirdiği faaliyetler neticesinde sektöründe meşhur ve maruf hale geldiğini, davalı şirketin kurucusu Zafer Değer'in 01.07.2005 tarihinde müvekkilinin işyerinde işe başladığını, 21.09.2010 tarihinde işyerinden ayrıldıktan sonra müvekkilinin sınai mülkiyet haklarını ele geçirmeye çalıştığını, 2012/32789 sayılı “myt mümessillik”, 2012/32777 sayılı “myt” ibareli markaları kötüniyetli olarak tescil ettirdiğini, müvekkilinin fark etmesi üzerine markalardan feragat ettiğini, davalının müvekkiline gönderdiği Kayseri 5. Noterliğinin 12.11.2019 tarihli ihtarnamesinden müvekkilinin uzun yıllardır kullandığı “RF reiners fürst” markasını adına 2012/55132 numara ile tescil ettirdiğinin anlaşıldığını, tescilin kötüniyetli olduğunu, dava konusu markanın tescili için 15.06.2012 tarihinden önce başvurulduğunu, kötüniyetli başvuru tarihinden önce müvekkilinin markayı tescilli logo ile birlikte kullandığını, müvekkilinin davalının başvuru tarihinden sonra da markayı etkin bir biçimde kullandığını, buna dair faturaların, reklam ve ilanların, katalogların sunulduğunu, davalının kötüniyetle tescil ettirdiği markasını kullanmadığını ileri sürerek davalı adına tescilli 2012/55132 numaralı markanın kötüniyetli tescil edilmiş olması nedeniyle hükümsüzlüğüne, bu taleplerinin kabul edilmemesi halinde söz konusu markanın 04.03.2019 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere kullanmama nedeniyle iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; müvekkili şirketin 15.06.2012 tarihli tescil talebi üzerine 2 yıl boyunca gerekli araştırmaların yapılarak itiraz süreçlerinin tamamlandığını, gerekli ilanların yapılarak söz konusu markanın müvekkili şirket adına tescil edildiğini, davacının marka hakkına ilişkin itiraz ve dava haklarını yasal süresi içerisinde kullanmadığını, bu nedenle hak düşürücü süre ve zamanaşımı itirazında bulunduklarını, müvekkili şirket yetkilisi Zafer Değer'in 01.07.2005-21.09.2010 tarihleri arasında davacı firmada çalışmış olmakla birlikte müvekkilin çalışmaya başladığı tarihten önce davacının, dava konusu markayı halihazırda kullandığı hususunun hiçbir şekilde gerçeği yansıtmadığını, söz konusu R+F markasının fikir babası ve marka sahibi müvekkil şirket yetkilisi Zafer Değer olup önce adına kurduğu şahıs şirketi adına bu markayı tescil ettirdiğini, daha sonra kurduğu limited şirkete bu tescili taşıdığını, müvekkil şirketin davaya konu markayı uzun yıllardan beri kullandığını, eski tarihli sunacak oldukları faturalar incelendiğinde fatura antetinde söz konusu markanın mevcut olduğunu, müvekkili şirket yetkilisinin 15.06.2012 tarihinde 2012/55132 numara ile Türk Patent ve Marka Kurumu'na (TÜRKPATENT) R+F markasının tescili amacıyla başvuruda bulunduğunu, bu tarihten önce R+F markasına ilişkin hiçbir başvuru yapılmadığını, davacının, uzun yıllar boyunca söz konusu markanın müvekkil şirket adına kayıtlı olduğunu bilmesine rağmen bu hususta hiçbir itirazda ve beyanda bulunmaması, müvekkili şirket tarafından kendilerine 2019 yılında gönderilen ihtarname üzerine işbu davayı açmış olmasının açıkça davacının kötüniyetini gösterdiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile toplanan deliller ve aldırılan bilirkişi raporuna göre davaya konu edilen davalı adına kayıtlı 2012/55132 sayı ile tescilli "Reiners+Fürst" markasının tüm mal ve hizmetler açısından 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 9 uncu maddesi kapsamında ciddi kullanımı ispat edilemediğinden, söz konusu markanın kullanmama nedeniyle hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın terditli olarak öncelikle markanın kötüniyetle tescil nedeniyle hükümsüzlüğünü, bu taleplerinin kabul edilmemesi halinde kullanmama nedeniyle iptaline karar verilmesi talebiyle açıldığını, öncelikle kötüniyetli tescil talepleri hakkında karar verilmesi gerektiğini, Mahkemenin başvurunun kötüniyetli olup olmadığı konusunda gerekli incelemeyi yapmadığını, davalı şirketin kurucusu Zafer Değer'in 01.07.2005 tarihinde müvekkiline ait işyerinde işe girerek 21.09.2010 tarihine kadar çalıştığını, davalının, müvekkiline Kayseri 5. Noterliği'nin 12.11.2019 tarihli ihtarnamesini gönderdiğini, bu ihtarname üzerine davalının müvekkilince uzun yıllardan bu yana kullanılan markasını 2012/55132 numara ile tescil ettirdiğinin anlaşıldığını belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak kötüniyetli tescil nedeniyle markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; markanın iptali sebeplerinin oluşmadığını, dava konusu markanın 2012 yılında tescil edilmesi nedeniyle 556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname hükümlerinin uygulanması gerekirken 6769 sayılı Kanun'a göre değerlendirme yapılmasının hukuka aykırı olduğunu, somut olayda uygulanması gereken kanun hükümlerine göre davanın süresinde açılmadığını, davacının, davalı şirkette çalıştığı dönemde davalının dava konusu markayı bir kere bile kullanmadığını, o dönemde markayı kullandığına dair herhangi bir fatura dahi sunulmadığını, R+F markasının ilk faturada kullanımının 28.02.2012 tarihinde müvekkili şirketin yetkilisi Zafer Değer tarafından olduğunu, Mahkemenin eksik inceleme ve yetersiz gerçeklendirmelerle hazırlanan bilirkişi raporuna istinaden karar verdiğini, bilirkişi raporuna itirazlarının görmezden gelindiğini, ek bilirkişi raporu alınması yoluna gidilmediğini belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemece konusunda uzman bilirkişiden alınıp hükme esas alınan 24.04.2022 tarihli bilirkişi heyeti raporundaki tespit ve değerlendirmelerin ayrıntılı, bilimsel, denetimine elverişli, somut olayın özelliklerine uygun nitelikte olduğu, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

2.Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesindeki sebepleri tekrar ederek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, markanın hükümsüzlüğü ve sicilden terkini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 5 inci, 6 ncı, 9 uncu, 24 üncü, 26 ncı, 27 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Dava, davalı adına tescilli markanın kötü niyetli tescil edilmiş olması nedeniyle hükümsüzlüğü, kullanmama nedenine dayalı olarak da markanın iptali istemine ilişkin olup, İlk Derece Mahkemesince Mahkemece kötü niyet yönünden herhangi bir inceleme ve değerlendirme yapılmadan davalının dava tarihinden geriye doğru 5 yıl süre ile markayı tescilli olduğu mallar ve hizmetlerde kullandığını ispat edemediği gerekçesiyle markanın hükümsüzlüğüne karar verilmiştir. Bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince de, tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir. Kötü niyet 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinde marka tescilinde nispi ret nedeni, 25 inci maddesinde ise bir hükümsüzlük sebebi olarak düzenlenmiş olup, 25 inci maddenin üçüncü fıkrasında düzenlenen susma ile hak kaybının ise kötü niyetli tescillerde uygulanmayacağı hükme bağlanmıştır. Markanın 5 yıl süre ile kullanılmaması ise markanın iptali sebebi olarak 6769 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesinde düzenlenmiştir. Markanın kullanılması hususu anılan Kanun'un 9 uncu maddesinde düzenlenmiş olup, söz konusu hüküm uyarınca markanın tescil edildiği mal veya hizmetler bakımından marka sahibi tarafından Türkiye’de ciddi biçimde kullanılması gerekmektedir.

Somut olayda davacı Almanya'da bulunan Reiners + Fürst Gmbh u.Co.KG şirketinin Türkiye'de tek temsilcisi olup, dava konusu markalı ürünlerin Türkiye'de dağıtımını yaptığı anlaşılmaktadır. Davalı ise, anılan markanın aynısını kendi adına tescil ettirdikten hemen sonra markayı kullanmaması için davacıya ihtarname göndermiştir. Diğer taraftan davalı şirketin kurucusu 2005-2010 döneminde davacı yanında çalışmakta iken davacıdan ayrıldıktan sonra davalı ... kurmuştur. Davalının ayrıca dava konusu markayı tescil ettirdikten sonra kanunda öngörülen şekilde kullanmadığı da saptanmış bulunmaktadır. Davalının kullanma amacı olmaksızın markayı tescil ettirip, davacının ticaretini engellemek için ihtar çekmiş olması marka tescilinde kötüniyet ve dolayısıyla hükümsüzlük sebebi olup, öncelikle bu yönde bir değerlendirme yapılıp hüküm verilmesi gerekirken kullanmama nedeniyle hükümsüzlük kararı verilmesi doğru olmamıştır. Kabule göre de markanın kullanılmaması hükümsüzlük değil, iptal sebebi olduğundan markanın iptaline karar verilmesi gerekirken hükümsüzlüğüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin bozma kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının REDDİNE,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

3. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde davacıya iadesine,

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

11.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14338, Karar No: 2010/17155, Tarih: 30.12.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/14338 E.  ,  2010/17155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalı Hazine ve Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1- Davacı ... yönünden ... Köyü çalışma alanı içerisinde belgesizden zilyetliğe dayalı olarak tesbit ve tescil edilen taşınmaz olup olmadığı, varsa cinsi, parsel numaraları ve miktarı, Tapu Sicil ve Kadastro Müdürlüklerinden ve yine, ... tarafından açılan tescil davası olup olmadığı Hukuk Mahkemesi Yazı İşleri Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak, tesbit tutanak örnekleri ve tapu kayıtları ya da tescil dava dosyalarının,

2- Çekişmeli taşınmaza komşu 1919 parsel sayılı taşınmazın davalı olduğu mahkemenin 2008/6 sayılı dava dosyasının,

3- Yörede yapılan orman kadastrosu sonucunda orman sınırları içerisine alınan yerler hakkında arazi kadastrosunda kadastro tutanağı düzenlenip düzenlenip düzenlenmediği, 6831 Sayılı Yasanın 11. maddesi gereğince tapuya tescil edilip edilmediği ilgili yerden sorularak alınacak cevabın,

bu dosya içerisinde yer alması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 30.12.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5695, Karar No: 2016/15270, Tarih: 03.10.2016

**18. Ceza Dairesi         2016/5695 E.  ,  2016/15270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı ... Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

A- Deniz Kirliliği 2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentleri, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlemiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

A- Deniz Kirliliği 2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentleri, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlemiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.

Öte yandan Su Kirliliği Kontrolü Yönetmeliği, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8, 9, 11, 12, 15 ve 20. maddelerine dayanılarak “Ülkenin yeraltı ve yerüstü su kaynakları potansiyelinin korunması ve en iyi bir biçimde kullanımının sağlanması için, su kirlenmesinin önlenmesini sürdürülebilir kalkınma hedefleriyle uyumlu bir şekilde gerçekleştirmek üzere gerekli olan hukuki ve teknik esasları  belirleme” amacıyla kabul edilmiştir.

Bu yönetmeliğin 16 ilâ 21. maddelerinde içme ve kullanma suyu temin edilen yüzeysel sularla ilgili kirletme yasaklarına, 23. maddesinde denizlerle ilgili kirletme yasaklarına yer verilmiş, 25 ilâ 36. maddelerinde ise atıksuların boşaltım ilkeleri açıklanmıştır.

Yine Yönetmeliğin 6. maddesinde alıcı su ortamını kirleten en önemli kaynaklar ve etkenler dokuz bent halinde örnekleme yoluyla sayılmış, sınırlayıcı bir belirleme yapılmamıştır. Buna göre; fekal atıklar, organik atıklar, kimyasal atıklar, aşırı üretim artışına neden olan besin maddelerinin alıcı ortamın dengesini bozacak şekilde aşırı boşaltımı, atık ısı, radyoaktif atıklar, deniz dibinden taranan malzeme, çamur, çöp ve hafriyat artıklarının ve benzeri atıkların boşaltımı, gemilerden kaynaklanan petrol türevli katı ve sıvı atıklar (sintine suyu, kirli balast, slaç, slop, yağ ve benzeri atıklar), Tehlikeli Maddelerin Su ve Çevresinde Neden Olduğu Kirliliğin Kontrolü Yönetmeliğinin eklerinde belirtilen maddeler, örnekleme yoluyla sayılmış kirletici unsurlardır.

Yönetmeliğin tanımlar kenar başlıklı 3. maddesinde alıcı ortam; “Atıksuların deşarj edildiği veya dolaylı olarak karıştığı göl, akarsu, kıyı ve deniz suları ile yeraltı suları gibi yakın veya uzak çevre” şeklinde tüm su kaynaklarını kapsayacak şekilde tanımlanmıştır. Aynı maddede atık “Her türlü üretim ve tüketim faaliyetleri sonunda, fiziksel, kimyasal ve bakteriyolojik özellikleriyle karıştıkları alıcı ortamların doğal bileşim ve özelliklerinin değişmesine yol açarak dolaylı veya doğrudan zararlara yol açabilen ve ortamın kullanım potansiyelini etkileyen katı, sıvı veya gaz halindeki maddelerle atık enerji”, atıksu ise “Evsel, endüstriyel, tarımsal ve diğer kullanımlar sonucunda kirlenmiş veya özellikleri kısmen veya tamamen değişmiş sular ile maden ocakları ve cevher hazırlama tesislerinden kaynaklanan sular ve yapılaşmış kaplamalı ve kaplamasız şehir bölgelerinden cadde, otopark ve benzeri alanlardan yağışların yüzey veya yüzeyaltı akışa dönüşmesi sonucunda gelen sular” şeklinde tarif edilmiştir.