muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/16589, Karar No: 2018/3435, Tarih: 09.04.2018

3-04.10.2000 tarihli KHK Anayasa Mahkemesi'nin 26.10.2000 gün ve 61/34 sayılı kararı ile iptal edilmiştir.

4-4956 sayılı Yasa, 08.08.2001 tarihi itibarıyla yürürlüğe girmiş ve bu kez 1479 sayılı Yasa'nın 45/c maddesi; “ yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine %25'i ” oranında aylık bağlanır şeklinde değiştirilmiştir.

Aynı Yasa ile 1479 sayılı Yasa'nın 46/2 maddesine; “ Ancak, evliliğin son bulması ile kocasından da aylık almaya hak kazanan kız çocuklarına bu aylıklardan fazla olan ödenir. ” hükmü getirilmiştir. Kurum'un bu yasal değişiklikler sırasında kız çocukları bakımından uygulamasına gelince; davalı Kurum, 4956 sayılı Yasa ile 08.08.2003 tarihinde yapılan değişiklikten sonra, 45/2. madde hükmünde yer alan “ bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine aylık bağlanır ” hükmünü dikkate alarak; 08.08.2003 tarihinden sonra hak sahipleri yararına getirilen yasal düzenleme uyarınca bu tarihten önce ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına da ölüm aylığı bağlamıştır. Kurum; farklı sigortalılık kanunlarına göre bağlanan aylıklar söz konusu olduğundan, 1479 sayılı Yasa'nın 46/2 maddesini hiçbir zaman uygulamamıştır. Zira; 1479 Yasa'nın 46/2. maddesi aynıYasa kapsamında hem ana veya baba ile kocadan hak edilen aylıklardan fazla olanın bağlanacağını ifade etmektedir.

Sosyal Güvenlik Kurumu, 2011/58 sayılı Genelgesi'nin 90. sayfasında yer alan örnek:3'te; “5434 sayılı Yasa'ya göre eşten ve 1479 sayılı Yasa'ya göre babadan 5510 sayılı Yasa'nın 4/1-a maddesinden aynı anda ölüm aylığı alınabileceğini, aynı genelgenin 99. sayfasında; eşten 506, anneden 5434 ve babadan 1479 sayılı Yasalar kapsamında her üç aylığın tam olarak bağlanabileceğini” örnek göstermiştir.

Davalı Kurum; yeni bir yasal düzenleme olmadığı halde 2013/26 sayılı Genelgesiyle farklı uygulamaya başlamış, 1479 sayılı Yasa ile ilgili olarak, 01.10.1972 – 03.10.2000 ve 08.08.2001 – 01.08.2003 dönemleri içerisinde ölen sigortalılar yönünden, sigortalının geçimini sağlayacak bir geliri bulunmama koşulu varsa aylık bağlanacağını kabul etmiştir. Genelge; 04.10.2000 – 07.08.2001 ve 08.08.2003 – 01.10.2008 döneminde ölen sigortalılar bakımından da “ 1479 sayılı Yasa ve diğer sosyal güvenlik yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamında kendi çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan ” kız çocuklarına aylık bağlanacağını düzenlemiştir.

Davalı Kurum, 04.10.2000 – 01.08.2001 ve 07.08.2003 – 01.10.2008 döneminde ölen Bağ-Kur sigortalılarının kız çocuklarına aylık bağlamış ve daha önce bağlanan aylıklara, ölen eşlerinden dolayı 5434 veya 506 sayılı Yasalardan bağlanan ölüm aylığının engel olmadığını kabul etmiştir. Kız çocuklarına söz konusu dönemlerde ölen ana veya babalarından dolayı 1479 sayılı Yasa kapsamında bağlanan aylıklar için iptal işlemi yapılmamıştır.

Davalı Kurum, diğer aylıklara dokunmazken 01.10.1972 – 03.10.2000 ve 08.08.2001 – 01.08.2003 döneminde ölen sigortalıların hak sahibi kız çocuklarına sonraki lehe olan yasal düzenlemeler gereğince bağladığı ölüm aylıklarını, diğer sosyal güvenlik kanunlarına göre eşlerinden bağlanan ölüm aylıklarını gelir testine tabi tutmuştur. Kurum, geçimini sağlayacak gelirleri bulunduğu gerekçesiyle bağlanan aylıkları iptal etmiş ve ödenen aylıklar nedeniyle borç tahakkuk ettirmiştir.

Son olarak; Sosyal Güvenlik Kurumu Emeklilik İşlemleri Genel Müdürlüğü 22.09.2016 gün ve 333-03003-E-5040387 tarihle “ Genel Yazı ” ile 01.10.1972 – 03.10.2000 ve 08.08.2001 – 01.08.2003 dönemlerinde ölenlerin kız çocuklarına gelir testi yapılmadan, kendi sigortalılıkları veya kendi sigortalılıkları nedeniyle bağlanan gelir ve aylık almamaları halinde ölüm aylıklarının bağlanmasına Yönetim Kurulunca karar verildiğini bildirmiştir.

Gerçekten, davalı Kurum bu son işlemi ile kız çocuklarına bağladığı aylıkları, 1479 sayılı Yasa'ya aykırı olarak kestiğini veya bağlamadığını kabul etmiştir. Ancak SGK kestiği aylıkları yönetim Kurulu Kararı uyarınca 2016 Ekim ayından itibaren yeniden bağlamasına karşın, daha önce ödediği aylıkları borç kaydetmiş ve tahsil ettiği aylıkları da iade etmemiştir.

Gerçekten, davalı Kurum bu son işlemi ile kız çocuklarına bağladığı aylıkları, 1479 sayılı Yasa'ya aykırı olarak kestiğini veya bağlamadığını kabul etmiştir. Ancak SGK kestiği aylıkları yönetim Kurulu Kararı uyarınca 2016 Ekim ayından itibaren yeniden bağlamasına karşın, daha önce ödediği aylıkları borç kaydetmiş ve tahsil ettiği aylıkları da iade etmemiştir.

Davanın reddine karar veren mahkemeler, Yargıtay 10. Hukuk Dairesi kararlarına dayalı olarak; 1479 sayılı Yasa'nın 4956 sayılı Yasa ile değişik 46/2 maddesine göre hem kocadan hem ana veya babadan aylığı hak kazanılması durumunda fazla ödeneceği gerekçesine dayanmaktadır. Bu değerlendirme, sosyal güvenlik hukukunun genel yapısını gözden kaçırmaktadır. 5510 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girmesinden önce Sosyal Sigortalar Kurumu, Bağ-Kur ve T.C. Emekli Sandığı ayrı ayrı tüzel kişiliğe sahip ayrı ayrı yasalara göre sosyal güvence sağlayan kurumlardır. Her bir Yasa kendi sigortalıları açısından hüküm ifade eder. Açıkça atıf yapılmadıkça diğer yasa hükümleri dikkate alınamaz. Zira 45/3. maddedeki “ 1479 sayılı Kanun ve diğer sosyal güvenlik kanunları kapsamında çalışmayan, bu kanunlar kapsamında çalışmalarından dolayı gelir ve aylık almayan ” kız çocuklarına aylık bağlanacağı ifadesi bu niteliktedir. Bu ifade dahi kız çocuklarının, diğer sosyal güvenlik kurumlarından kendi çalışmaları dışında ( kocalarından-çocuklarından ) aylık almalarını 1479 sayılı Yasa'ya tabi ana veya babadan ölüm aylığı bağlanmasına engel olarak kabul etmemektir. Özetle; 1479 sayılı Yasa'nın 46/2. maddesi hükmü sadece 1479 sayılı Yasa'ya göre hem kocadan hem ana veya babadan ölüm aylığına hak kazanılması halinde uygulanabilir. Öte yandan, 5510 sayılı Yasa'nın geçici 1. maddesine göre; ölüm aylıklarının bağlanmasında vs..yürürlükten kalkan 1479, 506, 2926, 2925 sayılı Yasa hükümleri uygulanacağından, 5510 sayılı Yasa'nın 54. maddesinin de somut uyuşmazlıkta uygulama yeri yoktur.

Sigortalılık hakkı veya sigortalılıktan kaynaklanan yaşlılık aylığı hakkı veya ölüm aylığı hakkı asla tamamen hakdüşürücü süreye tabi olmadığı gibi zamanaşımına da uğramaz. 1479 sayılı Yasa'nın 43. maddesine göre; ölüm aylıklarının beş yıl geçtikten sonra talep edilmesi halinde talep tarihinden itibaren ölüm aylığının bağlanması gerekmektedir. T.C. Anayasası'nın 10. maddesine göre; “ Herkes ...kanun önünde eşittir. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun hareket etmek zorundadırlar ”. 1479 sayılı Yasa'nın 4956 sayılı Yasa ile değişik 45/c maddesinde yer alan “yaşları ne olursa olsun evli olmayan, evli olmakla beraber sonradan boşanan veya dul kalan ve bu Yasa ile diğer sosyal güvenlik Yasaları kapsamında çalışmayan, bu yasalar kapsamındaki çalışmalarından dolayı gelir veya aylık almayan kız çocuklarının her birine %25'i oranında aylık bağlanır” hükmü Yasa'nın yürürlük tarihinden önce ölen sigortalıların kız çocukları için de uygulanmalıdır. Çeşitli yasal değişiklikler nedeniyle hak sahipleri açısından ölüm tarihlerine göre dört ayrı dönemin ikisi yönünden aylık bağlanması diğer iki dönem yönünden aylık bağlanmaması gerektiği yönündeki yorum açıkça T.C. Anayasası'nda yer alan eşitlik kuralına aykırı olduğu gibi genel hukuk ilkelerine de aykırıdır.

Kurum'un, yukarıda sözü edilen genel yazı ile hak sahiplerine sonraki bir tarihte aylık bağlaması uyuşmazlığı sona erdirmemektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; davanın kabulü ile davacının ölüm aylığının kesildiği tarihten itibaren bağlanmasına, davacının davalı Kurum'a borçlu olmadığının tespitine karar vermek gerekirken, davacının Yasa'dan kaynaklanan sosyal güvenlik hakkını ortadan kaldıracak biçimde yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 09.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24314, Karar No: 2014/11672, Tarih: 02.05.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/24314 E.  ,  2014/11672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan dolayı da danışmanlık tedbirine hükmedilmesi nedeniyle mala zarar verme suçundan kurulan hükmün de temyizi kabil olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Hırsızlık ve mala verme suçlarından kurulan hükümlerde, sanık hakkında hükmolunan adli para cezası 5237 sayılı TCK.nun 52/4. maddesi uyarınca taksitlendirilirken hükümde taksit aralıkları gösterilmemiş ise de taksitlerin birer ay ara ile ödeneceği kabul edilmiş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5395 sayılı Kanun’un 11. maddesi ve Çocuk Koruma Kanununa Göre Verilen Koruyucu ve Destekleyici Tedbir Kararlarının Uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 8. maddesi uyarınca, fiili işlediği sırada oniki yaşını bitirmiş onbeş yaşını doldurmamış bulunan çocukların işledikleri fiilin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamamaları veya davranışlarını yönlendirme yeteneklerinin yeterince gelişmemiş olması hâlinde mahkemece suça sürüklenen ve ceza sorumluluğu olmayan çocuklarla korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında çocuklara özgü güvenlik tedbirlerine hükmolunacağı gözetilmeden, ceza sorumluluğu olan ve hakkında mahkumiyet hükmü kurulan suça sürüklenen çocuk hakkında 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu’nun 5.maddesi uyarınca tedbire hükmedilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, “5395 sayılı kanunun 5/1-a maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk hakkında danışmanlık tedbiri uygulanmasına, tedbirin ...Hizmetler ve ... Kurumu tarafından yerine getirilmesine, karardan iki suretin tedbirin uygulanması yönünden ... Hizmetler Müdürlüğüne gönderilmesine, 5395 sayılı çocuk koruma kanununun 8/3. maddesi uyarınca tedbir kararının uygulanmasına ilişkin olarak üçer aylık süreler ile mahkememize rapor verilmesine, 5395 sayılı çocuk koruma kanununun 36/1. maddesi uyarınca 1 yıl süre ile denetim altına alınmasına, 5395 sayılı çocuk koruma kanununun 37/1 maddesi uyarınca denetim süresi içinde aynı yasanın 38/1. maddesinde sayılan görevleri yerine getirmek ve sanığa rehberlik etmek üzere bir denetim görevlisi görevlendirilmesine” ilişkin bölümlerin hüküm fıkrasından çıkartılmasına karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4255, Karar No: 2016/5825, Tarih: 18.05.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/4255 E.  ,  2016/5825 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Burdur 2. Asliye Hukuk ve İstanbul Anadolu 5. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tüketici hakem heyeti tarafından verilen kararın iptali istemine ilişkindir.

Burdur 2. Asliye Hukuk Mahkemesince (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla), 6502 sayılı Kanunun 70/3. maddesi gereğince uyuşmazlığın Üsküdar Tüketici Hakem Heyetinin bağlı bulunduğu İstanbul Anadolu Nöbetçi Tüketici Mahkemesince görülmesi gerektiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İstanbul Anadolu 5. Tüketici Mahkemesi ise 6502 sayılı Kanunun 70/3. maddesi gereğince uyuşmazlığın Burdur Valiliği Tüketici Hakem Heyetinin bağlı bulunduğu Burdur 2. Asliye Hukuk Mahkemesince (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla) görülmesi gerektiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 70. maddesinin üçüncü fıkrasında "Taraflar, tüketici hakem heyeti kararlarına karşı tebliğ tarihinden itibaren on beş gün içinde tüketici hakem heyetinin bulunduğu yerdeki tüketici mahkemesine itiraz edebilir." şeklinde tüketici hakem heyeti kararlarına karşı itiraz yolunda özel bir düzenleme öngörülmüştür.

Somut olayda, davanın 25.08.2015 tarihinde açıldığı, davacının Üsküdar Tüketici Sorunları Hakem Heyetince verilen 10.07.2015 tarih ve 33351 sayılı kararına itiraz ettiği anlaşılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın, İstanbul Anadolu 5. Tüketici Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İstanbul Anadolu 5. Tüketici Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 18/05/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8432, Karar No: 2011/1441, Tarih: 10.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/8432 E.  ,  2011/1441 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bucak Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 20.01.2009 tarih ve 2005/405 - 2009/36 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar, murisleri olan .....'ın davalı bankadan aldığı kredinin yanında diğer davalı nezdinde de hayat sigortası yaptırdığını, davalı banka tarafından poliçenin yenilenmesi işlemi yerine getirilmediğinden hak kaybına uğradıklarını ileri sürerek, poliçe vefat teminatı olan 62.500,00 YTL'nın davalılardan faiziyle tahsilini talep ve dava etmişlerdir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, davanın 3.kez takipsiz bırakıldığı gerekçesiyle 3. kez takipsiz bırakılma tarihi olan 20.01.2009 tarihi itibariyle davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, alacak istemine ilişkin olup, mahkemece davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş ise de davacılar vekilinin usulüne uygun olarak mazeret dilekçesi gönderdiği, dilekçesi ekinde mazeretini belgelemiş olduğu ve mazeret dilekçesinde duruşma saatinin öğleden sonraya bırakılmasını istediği anlaşılmıştır. Bu durumda, mahkemenin davacılar vekilinin belgelendirilmiş mazeretinin kabulüne karar verilmesi gerekirken bu durumun davalı vekillerinin kabulüne bağlanması, onlar tarafından kabul edilmediği ve Antalya’dan duruşmanın yapıldığı saate kadar yetişilmesinin mümkün olduğu yönündeki yasal olmayan gerekçeler ile mazeretin reddine karar verilerek yazılı şekilde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3103, Karar No: 2018/3269, Tarih: 05.04.2018

**10. Ceza Dairesi         2016/3103 E.  ,  2018/3269 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı, yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadığı, kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddi bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında atılı suçu işlediğine ilişkin soyut beyanı dışında kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 05.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/622, Karar No: 2021/7793, Tarih: 13.07.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/622 E.  ,  2021/7793 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

3. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/06/2021 tarihli ve 196 sayılı kararıyla: 4721 sayılı TMK'nın Miras Hukuk başlıklı 3. Kitabında yer alan Vasiyetname hükümlerinden (TMK m. 520-526, 542-544, 550-556, 557-559, 600-604 ve 595-597) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlara ait dava dosyalarının inceleme görevi, 01/07/2021 tarihi itibariyle Yargıtay 7. Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın temyiz incelemesinin yapılması için Yargıtay 7. Hukuk Dairesine UYAP bilişim sistemi üzerinden DEVRİNE karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1248, Karar No: 2017/4772, Tarih: 30.03.2017

**8. Hukuk Dairesi         2017/1248 E.  ,  2017/4772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Babalığın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün müdahil Hazine vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde, davacının bekarlık hanesinde kayıtlı kızı Yağmur'un babasının davalı ... olduğunun tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Mahkemece, mahkemenin istemi üzerine Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı İl Müdürlüğü'nden gönderilen ve kayyım sıfatı ile duruşmalarda hazır bulunan kişinin katılımı ile yargılama yapılarak, mevcut delil durumu dikkate alınıp, anne ... ve küçük ...'ın hastaneye sevkleri sağlanmasına karşın babalık davasının davalısı ... yargılamayı takip etmediği gibi DNA incelemesi için hastaneye sevki amacıyla kendisine ulaşılması mümkün olmadığından yargılamanın usul ekonomisi ve Türk Medeni Kanunu'nun 284/2-2. bendi gereğince bu husus davalının aleyhine ispatlanmış kabul edilerek DNA incelemesinden vazgeçilerek davanın kabulüne, Yağmur'un babasının ... olduğunun tespitine, aylık 200 TL nafakanın davalıdan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dava, babalık istemine ilişkindir.

1-Evlilik haricinde doğan çocukla baba arasındaki soybağı hakim hükmüyle de kurulabilir. Bunu sağlayan dava ise babalık davasıdır. (TMK.nun 301. md). Bu dava, ana ve çocuk tarafından babaya, baba ölmüş ise mirasçılarına karşı açılır.

Soybağına ilişkin hükümler 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 282. maddesi ve devamında düzenlendiğinden buna ilişkin davalarda 4787 sayılı Aile Mahkemeleri'nin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanunun 4. maddesi uyarınca görevli mahkeme aile mahkemesidir.

Aile mahkemesi kurulmayan yerlerde Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nca belirlenen asliye hukuk mahkemelerinde davanın aile mahkemesi sıfatı ile görülüp karara bağlanması gerekir. Bu açıklama karşısında, davaya aile mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, bu husus düşünülmeden asliye hukuk mahkemesi olarak yargılamaya devam edilip davanın reddine karar verilmesi,

2-Türk Medeni Kanunu'nun 426 maddesinin 2. fıkrasınada”Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün yada kısıtlının menfaati çatışıyorsa” kayyım atanacağının belirlendiği, aynı Yasa'nın 430. maddesinde ise “temsil kayyımı, kendisine kayyım atanacak kimsenin yerleşim yeri vesayet makamı karafından atanır” hükmünü içermektedir. Bu yasal düzenleme dikkate alınarak küçük Yağmur Yalçın'ı temsil etmek üzere Sulh Hukuk Mahkemesi'nce atanacak bir kayyım huzuru ile yargılama yapılması gerekirken bu usule uyulmadan Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı İl Müdürlüğü'nden görevlendirilen kişi katılımı ile yargılama yapılması,

3-Davalı ... yargılamayı takip etmediği gibi DNA incelemesi için hastaneye sevki amacıyla kendisine ulaşılması mümkün olmadığından yargılamanın usul ekonomisi ve Türk Medeni Kanunu'nun 284/2-2. bendi gereğince bu husus davalının aleyhine ispatlanmış kabul edilerek DNA incelemesinden vazgeçilerek davanın kabulüne karar verilmiş ise de, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 292/1. maddesi uyuşmazlığın çözümü bakımından zorunlu ve bilimsel verilere uygun olmak, ayrıca sağlık yönünden bir tehlike oluşturmamak şartıyla, herkes, soybağının tespiti amacıyla vücudundan kan veya doku alınmasına katlanmak zorundadır. Haklı bir sebep olmaksızın bu zorunluluğa uyulmaması hâlinde, hâkim incelemenin zor kullanılarak yapılmasına karar verir hükmünü taşımaktadır. Mahkemece açıklanan yasa hükmü gözetilerek işlem yapılması gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 30.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4954, Karar No: 2017/10843, Tarih: 17.10.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/4954 E.  ,  2017/10843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Suça sürüklenen çocuklar yakalandıktan sonra kolluk görevlilerine müşteki ...'e ait motosikletin takım çantası ve bir kısım eşyalarını attıkları yeri göstermek suretiyle müştekiye iadesini sağladığının anlaşılması karşısında; müşteki ...'e kısmi iade nedeniyle ceza indirimine muvafakat edip etmediği sorularak, sonucuna göre suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükmünün uygulama olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Dosya kapsamından suça konu motosikletlerin alındığı müşteki ...'un ikametinin alt katında bulunan bina vasfındaki boş dükkanın her hangi bir işyerinin yahut ikametin eklentisi niteliğinde olup olmadığı anlaşılamadığından, her hangi bir ikametin yahut işyerinin eklentisi niteliğinde olmaması halinde konut dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla, suça konu yere ilişkin araştırma yapılıp öncelikle suça konu motosikletlerin bulunduğu boş dükkanın herhangi bir ikametin veya işyerinin eklentisi içerisinde yer alıp almadığı hususları tespit edilerek sonucuna göre, suça sürüklenen çocukların hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

3- Konut dokunulmazlığının ihlali için kurulan hükümde, TCK'nın 119/1-c maddesi ile cezalarda arttırma yapılırken 12'şer ay hapis cezası yerine, 1'er yıl hapis cezası uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.