muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/556, Karar No: 2023/209, Tarih: 05.04.2023

Güveni kötüye kullanma suçunda malın teslimi, belirli biçimde kullanılmak için hukuka ve yöntemine uygun, aldatılmamış özgür bir iradeye dayanılarak tesis edilmektedir. Söz konusu suçun oluşabilmesi için eşya üzerinde mülkiyet hakkına sahip olan kişi ile lehine zilyetlik tesis edilen fail arasında bir sözleşme ilişkisi mevcut olmalı ve bu hukuki ilişkinin gereği olarak taraflar arasında oluşan güvenin korunması gerekmektedir. Bu amaçla, eşya üzerinde mevcut sözleşme ilişkisiyle bağdaşmayan kasıtlı tasarruflar ve devir olgusunu inkâr kanun koyucu tarafından cezai yaptırım altına alınmıştır. Eğer mülkiyet hakkına sahip olan kişi ile lehine zilyetlik tesis edilen fail arasında hukuken geçerli bir sözleşme ilişkisi yoksa usulüne uygun bir teslim olmayacağı için güveni kötüye kullanma suçu da oluşmayacaktır. Zira, hukuksal anlamda geçerli bir sözleşmeden söz edilebilmesi için tarafların iradelerinin aldatılmamış olması gerekmektedir.

Bu suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde ise, daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hâli söz konusu olacaktır.

Meslek ve sanat, kişinin geçimini sağlamak için uğraştığı ve devamlılık gösteren işlerdir. Genellikle meslek ve sanat serbestçe yapılan ve bireylerin belli bir hizmeti almak veya yaptırmak için başvurdukları iş alanını ifade eder. Örneğin, televizyon tamirciliği, terzilik, dizgicilik, kuru temizlemecilik, matbaacılık, grafikerlik vs. Bu örneklerde de görüldüğü gibi, genellikle meslek ve sanatta, aralarında hizmet ilişkisi olmayan kişiler bu mesleği yapanlardan bir hizmet satın almaktadırlar.

Ticaret, kişilerin özel ilişkilerini ilgilendiren alanlarda yapılan ve bir mal değişimini konu alan hareketlerdir. Failin ticari amaçla hareket etmesi yeterlidir. Tacir olması aranmaz. Ancak, mal sahibi olan mağdurun ticaret amacıyla hareket etmesine gerek bulunmamaktadır.

Hizmet ise hizmeti yapanla yaptıran arasında bir ilişkinin olmasını ifade eder. Hizmet ilişkisinin daimi olması zorunlu değildir. Ayrıca, suça konu eşya faile sürekli olarak ve tüm sorumluluğu ona ait olmak koşulu ile teslim edilmelidir.

Bu nitelikli hâlin uygulanabilmesi için, failin işi, mesleği, eşyanın hangi amaçla faile verildiği araştırılmalıdır.

Suçun nitelikli halleri arasında sayılan bir başka durum ise hangi nedenden doğmuş olursa olsun "başkasının mallarını idare etmek yetkisine sahip kimselerin" güveni kötüye kullanmasıdır. Maddede de açık bir şekilde belirtildiği gibi idare yetkisinin hangi nedenden doğmuş olduğu önemli değildir. Sözleşmeden doğmuş olabileceği gibi yasadan veya resmî makam veya merciler tarafından verilen bir karardan da bu yetki doğmuş olabilir (... Yaşar/Hasan Tahsin Gökcan/Mustafa Artuç, Yorumlu-Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, 4. Cilt, Adalet Yayınevi, 1. Baskı, 2010, Ankara, s. 4531-4532.).

Cezanın ağırlaştırılması sonucunu doğuran bu hâllerde, fail ile mağdur arasındaki hukuki ilişkiye dayanan güven ilişkisi daha yoğundur. Failin sıfatı, onun hukuki ilişkiye uyma konusunda daha özenli davranacağının bir göstergesi olmaktadır. Belli sıfata sahip kişilere karşı toplumda daha fazla güven duygusu vardır. Kişiler, meslek ve sanat icra edenlere, ticaret veya belli hizmeti görenlere, belli bir işi görüyor olmaları nedeniyle normal bir kişiye nazaran daha fazla güven beslerler ve bu güvene dayalı olarak zilyedi veya malik bulundukları malı fazlaca sorgulamadan belli bir maksatla muhataplarına teslim ederler. Suçu nitelikli hale getiren bu unsur, taraflar arasında güven ilişkisinin tesisini kolaylaştıran hâllerin kötüye kullanılmasını esas almaktadır. Bu ağırlaştırıcı nedenin uygulanması, malın teslimi ile failin sıfatı arasında nedensellik ilişkisi bulunmasına bağlıdır. Mal, faile, sadece sıfatından değil, aynı zamanda sıfatının doğurduğu bir ilişkiden dolayı teslim edilmiş olmalıdır (Centel/Zafer/Çakmut, s. 478; Özbek/Doğan/Bacaksız, s. 704, Mahmut Koca/İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Adalet Yayınevi, 7. Baskı, Ankara 2020, s. 728-729.).

3- Dolandırıcılık suçu:

Dolandırıcılık suçu ise 5237 sayılı TCK'nın 157. maddesinde;

"Hileli davranışlarla bir kimseyi aldatıp, onun veya başkasının zararına olarak, kendisine veya başkasına bir yarar sağlayan kişiye bir yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası verilir." şeklinde düzenlenmiş, 158. maddesinde ise suçun nitelikli hâlleri sayılmıştır.

Mal varlığının yanında irade özgürlüğünün de korunduğu dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için;

a) Failin bir takım hileli davranışlarda bulunması,

b) Hileli davranışların mağduru aldatabilecek nitelikte olması,

c) Failin hileli davranışlar sonucunda mağdurun veya başkasının aleyhine, kendisi veya başkası lehine haksız bir yarar sağlaması,

Şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

Fail kendisi veya başkasına yarar sağlamak amacıyla bilerek ve isteyerek hileli davranışlar yapmalı, bu davranışlarla bir başkasına zarar vermeli, verilen zarar ile eylem arasında uygun nedensellik bağı bulunmalı ve zarar da, nesnel ölçüler göz önünde bulundurularak belirlenecek ekonomik bir zarar olmalıdır.

Görüldüğü gibi dolandırıcılık suçunu diğer mal varlığına karşı işlenen suç tiplerinden farklı kılan husus, aldatma temeline dayanan bir suç olmasıdır. Birden çok hukuki konusu olan bu suç işlenirken, sadece mal varlığı zarar görmemekte, mağdurun veya suçtan zarar görenin iradesi de hileli davranışlarla yanıltılmaktadır. Madde gerekçesinde de aldatıcı nitelik taşıyan hareketlerle, kişiler arasındaki ilişkilerde var olması gereken iyiniyet ve güvenin bozulduğu, bu suretle kişinin irade serbestisinin etkilendiği ve irade özgürlüğünün ihlâl edildiği vurgulanmıştır.

5237 sayılı TCK'nın 157. maddesinde yalnızca hileli davranıştan söz edilmiş olmasına göre her türlü hileli davranışın dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağının belirlenmesi gerekmektedir.

Kanun koyucu anılan maddede hilenin tanımını yapmayarak suçun maddi konusunun hareket kısmını oluşturan hileli davranışların nelerden ibaret olduğunu belirtmemiş, bilinçli olarak bu hususu öğreti ve uygulamaya bırakmıştır.

Hile, Türk Dili Kurumu sözlüğünde; "Birini aldatmak, yanıltmak için yapılan düzen, dolap, oyun, desise, entrika" (Türk Dil Kurumu, Türkçe Sözlük, s. 891.) şeklinde, uygulamadaki yerleşmiş kabule göre ise; "Hile nitelikli yalandır. Yalan belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun denetleme olanağını ortadan kaldırmalıdır. Kullanılan hile ile mağdur yanılgıya düşürülmeli ve yanıltma sonucu kandırıcı davranışlarla yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hileli davranışın aldatacak nitelikte olması gerekir. Basit bir yalan hileli hareket olarak kabul edilemez." biçiminde tanımlanmıştır.

Öğretide de hile ile ilgili olarak; "Olaylara ilişkin yalan açıklamaların ve sarf edilen sözlerin doğruluğunu kuvvetlendirecek ve böylece muhatabın inceleme eğilimini etkileyebilecek yoğunluk ve güçte olması ve bu bakımdan gerektiğinde bir takım dış hareketler ekleyerek veya böylece var olan halden ve koşullardan yararlanarak, almayacağı bir kararı bir kimseye verdirtmek suretiyle onu aldatması, bu suretle başkasının zihin, fikir ve eylemlerinde bir hata meydana getirmesidir." (Sulhi Dönmezer, Kişilere ve Mala Karşı Cürümler 2004, s. 453.), "Hile, oyun, aldatma, düzen demektir. Objektif olarak hataya düşürücü ve başkasının tasavvuru üzerinde etki doğurucu her davranış hiledir." (Nur Centel/Hamide Zafer/Özlem Çakmut, Kişilere Karşı İşlenen Suçlar, Cilt I, Beta Yayınevi, 4. Baskı, Eylül 2017, İstanbul, s. 502-503.) biçiminde tanımlara yer verilmiştir.

Yerleşmiş uygulamalar ve öğretideki baskın görüşlere göre ortaya konulan ilkeler göz önünde bulundurulduğunda; hile, maddi olmayan yollarla karşısındakini aldatan, hataya düşüren, düzen, dolap, oyun, entrika ve bunun gibi her türlü eylem olarak kabul edilebilir. Bu eylemler bir gösteriş biçiminde olabileceği gibi, gizli davranışlar olarak da ortaya çıkabilir. Gösterişte, fail sahip bulunmadığı imkânlara ve sıfata sahip olduğunu bildirmekte, gizli davranışta ise kendi durum veya sıfatını gizlemektedir. Ancak sadece yalan söylemek, dolandırıcılık suçunun hile unsurunun gerçekleşmesi bakımından yeterli değildir. Kanun koyucu yalanı belirli bir takım şekiller altında yapıldığı ve kamu düzenini bozacak nitelikte bulunduğu hallerde cezalandırmaktadır. Böyle olunca hukuki işlemlerde, sözleşmelerde bir kişi mücerret yalan söyleyerek diğerini aldatmış bulunuyorsa bu basit şekildeki aldatma, dolandırıcılık suçunun oluşumuna yetmeyecektir. Yapılan yalan açıklamaların dolandırıcılık suçunun hileli davranış unsurunu oluşturabilmesi için, bu açıklamaların doğruluğunu kabul ettirebilecek, böylece muhatabın inceleme eğilimini etkisiz bırakabilecek yoğunluk ve güçte olması ve gerektiğinde yalana bir takım dış hareketlerin eklenmiş bulunması gerekir.

Failin davranışlarının hileli olup olmadığının belirlenmesi noktasında öğretide şu görüşlere de yer verilmiştir: "Hangi hareketin aldatmaya elverişli olduğu somut olaya göre ve mağdurun içinde bulunduğu duruma göre belirlenmelidir. Bu konuda önceden bir kriter oluşturmak olanaklı değildir." (Veli Özer Özbek/Koray Doğan/Pınar Bacaksız, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Seçkin Yayınevi, 15. Baskı, Ankara 2020, s. 717.), "Hileli davranışın anlamı birtakım sahte, suni hareketler ile gerçeğin çarpıtılması, gizlenmesi ve saklanmasıdır." (Doğan Soyaslan, Ceza Hukuku Özel Hükümler, Yetkin Yayınevi, 13. Baskı, Ankara 2020, s. 439.), "Hilenin, mağduru hataya sürükleyecek nitelikte olması yeterlidir; ortalama bir insanı hataya sürükleyecek nitelikte olması aranmaz. Bu nedenle, davranışın hile teşkil edip etmediği muhataba ve olaya göre değerlendirilmelidir." (Centel/Zafer/Çakmut, s. 509.).

Esasen, hangi davranışların hileli olup olmadığı konusunda genel bir kural koymak oldukça zor olmakla birlikte, bu konuda olaysal olarak değerlendirme yapılmalı, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmak suretiyle sonuca ulaşılmalıdır.

Esasen, hangi davranışların hileli olup olmadığı konusunda genel bir kural koymak oldukça zor olmakla birlikte, bu konuda olaysal olarak değerlendirme yapılmalı, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmak suretiyle sonuca ulaşılmalıdır.

Uyuşmazlık konusunu ilgilendiren "Kamu kurum ve kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının siyasi parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle" dolandırıcılık suçu ise; suç tarihinde yürürlükte bulunan TCK'nın 158/1-d maddesinde; "(1) Dolandırıcılık suçunun; ...d- kamu kurum ve kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının, siyasî parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi hâlinde, iki yıldan yedi yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur." şeklinde iken, suç tarihinden sonra 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 14. maddesiyle iki yıldan yedi yıla kadar hapis şeklindeki yaptırım üç yıldan on yıla kadar hapis olarak değiştirilmiştir.

Bu düzenleme ile toplumda yaşayan insanlar üzerinde güven etkisi oluşturan kurum, kuruluş ve tüzel kişiler aracı kullanılmak suretiyle kişilerin istismar edilmesinin önlenmesi amaçlanmış ve maddenin bu bölümüne ilişkin gerekçesinde de; "Birinci fıkranın (d) bendinde, dolandırıcılık suçunun kamu kurum ve kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının, siyasi parti, vakıf veya dernek tüzel kişilerinin araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi, bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Çünkü, kamu kurum veya kuruluşları, kamu kurumu niteliğindeki meslek kuruluşları, siyasi parti, vakıf veya dernek tüzel kişilikleri toplumda güven beslenen müesseler olarak kabul edilmiştir." şeklinde açıklamalara yer verilmiştir.

Kamu kurum ve kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının, siyasî parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin suçun işlenmesinde kolaylık sağlayacağı düşüncesi, dolandırıcılık suçunda araç olarak kullanılmalarının cezayı ağırlaştıran nitelikli hâller arasında düzenlenmesine neden olmuştur (Özbek, Doğan, Bacaksız, s. 721.). Bu nitelikli hâlin uygulanabilmesi bakımından kamu kurum ve kuruluşları ile kamu meslek kuruluşlarına, siyasi parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerine zarar verilmesi gerekli değildir. Önemli olan hileli davranışların icrasında bu kurum ve kuruluşların araç olarak kullanılmış olmasıdır. Kurum ve kuruluşların araç olarak kullanılmasından maksat, bu kurum ve kuruluşların adını geçirmek suretiyle dolandırıcılık fiilinin gerçekleştirilmesi değildir. Hileli davranışların icrasında bu kamu kurum ve kuruluşlarının maddi olarak kullanılmış olması gerekir (Mahmut Koca, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, Adalet Yayınevi, 7. Baskı, Ekim 2020, Ankara, s. 748-749.). Araç olarak kullanmanın anlamı mağduru aldatmak için kamu kurumuna ait araç, bilgi ve belgelerin kullanılmasıdır. Kanun koyucu bunların hileli hareketle menfaat temin etme aracı olmasını istememiştir (Soyaslan, s. 447.).

Mağdur çeşitli hilelerle kandırılıp mal varlığı aleyhine haksız bir menfaat temin edilmek istenildiğinde kamu kurum ve kuruluşları hilenin bir parçası olarak kullanılmakta ve mağdur dolandırılmaktadır. TCK'nın 158/1-d bendinin uygulanması ve işlenilen dolandırıcılık suçunun nitelikli sayılması için dolandırıcılıkta yapılan hilede kamu kurum ve kuruluşlarının herhangi bir maddi varlığı kullanılmadan sadece isimlerinin kullanılması yeterli değildir. Bu nitelikli halin uygulanması için kamu kurum ve kuruluşlarının bir maddi varlığının-değerinin hilede vasıta olarak kullanılması gerekir. Basılı evrak, antetli kâğıt, ruhsat, rozet, kimlik, diploma gibi varlıkların kullanılması gerekir. Örneğin nüfus cüzdanları nüfus müdürlüğünün, polis kimliği, rozeti, rütbesi, elbisesi emniyet genel müdürlüğünün, diploma milli eğitim bakanlığının-ilgili üniversitenin, vergi dairesine ait kimlik ya da basılı evrak yine ilgili kurumun maddi varlıklarıdır. Tapunun araç olarak kullanılmasında sıklıkla; bir taşınmaz yerine başka bir taşınmaz gösterilmekte ve tapuda değeri düşük başka bir taşınmazın satışı yapılmaktadır. Sahte mahkeme kararıyla bir taşınmazla aidiyet oluşturulmakta ve tapuda satış yapılabilmektedir (Sami Öztürk, Açıklamalı-İçtihatlı Güveni Kötüye Kullanma Bedelsiz Senedi Kullanma Dolandırıcılık Suçları ve TCK Genel Hükümler, Adalet Yayınevi, 1. Baskı, Mayıs 2022, Ankara, s. 421-422.).

B. Somut Olaylarda Hukuki Nitelendirme

B. Somut Olaylarda Hukuki Nitelendirme

Katılan ...'ün ...'de bulunan ... Otel'in sahibi olduğu ayrıca kendisine ait birçok iş yerini de kiraya verdiği, 1993 yılında ... Otel'de muhasebeci olarak işe başlayan sanık ...'nın 1997 yılından sonra katılan tarafından tüm gelir ve gider işlerini yapmak ile görevlendirildiği, bu kapsamda sanık ...'in iş yerlerinin kiraya verilmesi, kira gelirlerinin toplanması ve paraların bankaya yatırılması yanında elektrik, su, telefon ve katılanın sair giderleri için harcama yapılması işlerini de gördüğü, katılanın 2002 yılından itibaren ...'da yaşamaya başlaması nedeniyle de ...'deki bütün işlerini sanık ... vasıtasıyla takip ettiği ayrıca katılanın, sanık ...'i ... ve ...'de bulunan mal varlıklarının idaresi, borçlarının ödenmesi, alacaklarının tahsili gibi tüm hususlarda yetkili ve temsilci kıldığına dair 06.01.2005 tarihli bir yazıyı da sanık ...'e verdiği, katılanın zaman zaman ...'e geldiğinde imzalaması gereken belgeleri sanık ...'in katılana imzalattığı ve katılan ile sanık ... arasında bir hizmet ilişkisinin bulunduğu tüm dosya kapsamı ile sabittir.

1- Olay-1'e İlişkin Hukuki Nitelendirme:

Katılanın 2006 yılı başlarında sattığı bir gayrimenkulün bedeli olan 1.650.000 Euro'yu o tarihlerde ... Bankası ... Şube müdürü olan sanık ...'in girişimiyle söz konusu şubede açılan hesabına yatırdığı, katılanın 2007 yılı içerisinde bir kısım ödemelerinde aksaklık olduğunu öğrenmesi üzerine ...'e gelip banka hesabını kontrol ettiğinde hesabından 03.03.2006 tarihinde çekilen 141.427,51 Euro ile 21.08.2006 tarihinde çekilen 100.000 Euro'ya ilişkin dekontlardaki imzaların kendisine ait olmadığını belirterek şikâyetçi olması üzerine başlatılan soruşturmada 06.01.2005 tarihli para çekme yetkisi vermeyen yazı fotokopisine istinaden banka görevlileri olan sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın katılanın hesabından sanık ...'e 03.03.2006 – 21.08.2006 tarihleri arasında toplam 331.582,51 Euro ödeme yaptıkları, bu şekilde sanıklar ..., ... ..., ... ve ...'un banka zimmeti suçunu işlediklerinin iddia edildiği, sanık ...'in ise hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği kabul olunduğu (1) numaralı olayda her ne kadar Özel Dairece eksik araştırmaya dayalı olarak Yerel Mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmiş ise de;

Katılanın hesabına 01.06.2006 ve 28.02.2006 tarihlerinde yatan toplam 1.650.000 Euro'dan sanık ...'in hesabına 03.03.2006 tarihinde 141.427,51 Euro, 14.04.2006 tarihinde 65.000 Euro, 19.04.2006 tarihinde 10.000 Euro, 20.04.2006 tarihinde 10.000 Euro ve 01.05.2006 tarihinde 5.155 Euro havale edildiği ayrıca 21.08.2006 tarihinde 100.000 Euro'nun sanık ...'e ödendiği, katılanın bankaya müracaat ederek 141.427,51 Euro havale ile 100.000 Euro ödeme işlemlerindeki imzaların kendisine ait olmadığını belirttiği, yapılan imza incelemesinde 03.03.2006 tarihli dekonttaki imzanın ise katılanın eli ürünü olduğu ve 21.08.2006 tarihli dekonttan birindeki imzanın katılanın eli ürünü olmadığı diğerindeki imzanın sanık ...'in eli ürünü olduğunun belirlendiği, dava konusu diğer işlemlere ilişkin katılanın herhangi bir müracaatının bulunmadığı ve bu işlemlerde imza olmadığının banka müfettişi tarafından tespit edildiği, banka müfettişi tarafından düzenlenen raporda katılanın 2006 yılı içerisinde banka müdürü olan sanık ...'e telefonda sanık ...'e 150.000 Euro ödenmesi talimatı verdiğini beyan ettiği, üç gün arayla çekilen 141.427,51 Euro ve 8.573,25 Euro'nun toplamının 150.000,76 Euro olup katılanın ödenmesi talimatını verdiği tutara denk geldiği, 21.08.2006 tarihinde sanık ...'e yapılan 100.000 Euro ödeme işlemine ilişkin olarak da aynı gün işlemden önce katılanın cep telefonunun aranıp görüşme gerçekleştirildiği, banka kayıtları ve sanık ...'in hesap hareketlerinin incelenmesinde 141.427,51 Euro'nun 8.389,28 TL'lik kısmının katılan, kalanının ise tümüyle sanık ...'in muhtelif ödemelerinde kullanıldığı, 100.000 Euro'nun 35.866,58 TL'sinin katılan, kalan kısmının ise sanık ... ile ilgili ödemelerde kullanıldığı, 90.155 Euro'nun 41.325 Euro ve 30.575 TL'sinin katılan, kalanının ise sanık ... ile ilgili çeşitli ödemelerde kullanıldığı, sanık ...'e yapılan ödemelerin katılanın sanık ...'i yetkilendirdiğine ilişkin 06.01.2005 tarihli yetki belgesine istinaden gerçekleştirildiği, dolayısıyla katılanın hesaplarından sanık ...'e yapılan ödemelere ilişkin katılanın bilgisi, onayı ve talimatının bulunduğu, ancak sanık ...'in aldığı paraların büyük bir kısmını zilyedliğin devri amacı dışında kendi menfaatinde kullandığı, olay nedeniyle bankanın bir zararı olmadığı gibi şube müdürü olan sanık ... ile banka görevlisi olan sanıklar ..., ... ve ...'un sanık ... ile birlikte hareket ederek atılı bankacılık zimmeti suçunu işlediklerine dair her türlü şüpheden uzak kesin, somut ve inandırıcı delil de bulunmadığı ve (1) numaralı olay kapsamındaki suçlar bakımından eksik araştırma ile hüküm kurulmadığı,

Ancak, Yerel Mahkemenin direnme kararından önce CMK'nın 253. maddesinde 24.10.2019 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile yapılan değişiklik sonucu TCK'nın 155/2. maddesinde düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun uzlaştırma kapsamına alınması karşısında, mahkemesince CMK'nın 223. maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca durma kararı verilerek, aynı Kanun'un 253 ve 254. maddelerinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanık ...'nın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle sanık ...'nın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan mahkûmiyetine ilişkin hükmün bozulmasına karar verilmesi gerektiği,

Kabul edilmelidir.

2- Olay-2'ye İlişkin Hukuki Nitelendirme:

Sanık ...'in, katılanın imzalaması gereken belgeler arasında fark ettirmeden katılana 06.09.2005 düzenleme, 06.03.2007 vade tarihli ve 7.658.000 Euro tutarında suça konu senedi de imzalattığı ve bu senedi sanık ...'a teslim ettiği, sanık ...'nin de senet arkasına imzasını atarak senedi sanık ...'e verdiği, sanık ...'in katılan ile sanık ... aleyhinde Kemer İcra Müdürlüğünün 2007/849 esas sayılı dosyasında icra takibi başlattığı, ödeme emrinin katılanın yanından çalışan sanık ... tarafından 18.04.2007 tarihinde tebliğ alındığı ancak katılana verilmeyerek icra takibinin kesinleşmesinin sağlandığı, akabinde katılanın banka hesaplarından 1.373.198,26 TL'ye haciz işlemi yapılarak alacaklı sıfatıyla sanık ...'e ödendiği ve bu şekilde sanıklar ..., ..., ... ... ve ...'ın nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia ve kabul edildiği (2) numaralı olayda her ne kadar Özel Dairece; sanık ... tarafından dosyaya aslı ibraz edilen "Fesih Sözleşmesi ve Taahhütname" başlıklı belge içeriğini katılanın kabul etmemesi karşısında anılan belgede katılan adına atılmış imzanın katılanın eli ürünü olup olmadığı yönünde inceleme yapılması, ayrıca suça konu senet aslının Adli Tıp Kurumuna gönderilerek senedin düzenlendikten sonra mı katılan tarafından imzalandığının, yoksa önce boş kağıda kağıda imza alınıp sonra mı üstünün doldurulduğunun tespitinden sonra sanıklar ..., ..., ... ve ...'ın hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi gerekçesiyle, eksik araştırmaya dayalı olarak Yerel Mahkemenin nitelikli dolandırıcılık suçundan verdiği hükümlerin bozulmasına karar verilmiş ise de;