muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5405, Karar No: 2023/1302, Tarih: 23.03.2023

II. CEVAP

Davalı kadın vekili cevap dilekçesinde özetle; davacı tarafın iddialarının asılsız olduğunu, davacı erkeğin kızlarının müvekkiline hakaret ettiğini, babalarına boşanması için baskı yaptıklarını, davacının bir çok hastalığı olduğunu, her gün içki içtiğini, her sarhoşluğundan sonra komşularını ve davalıyı tehdit ettiğini, geceleri uyanıp insanların üstüne geldiğini, yukarıdan sesler geldiğini, kendisine zarar vereceğini belirttiğini, akıl sağlığından şüphe duyduğunu, müvekkilinin fiziksel şiddete ve hakaretlere maruz kaldığını, davacının kumar oynadığını, 40.000 USD kaybettiğini, davacıya vasi atanmasını talebinin haklı bir sebebe dayandığını, davacının kızının davacının mal varlığını tüketmeye çalıştığını, her ay davacıdan para aldığını beyan ederek davanın reddine karar verilmesini boşanma kararı verilmesi halinde müvekkili yararına aylık 8.000,00 TL tedbir nafakası ile 500.000,00 TL maddî ve 250.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "...taraflar arasındaki asıl geçimsizliğin davalı ...'nın davacının mal varlığını vekâletname ile yönetirken davacı ...'in daha geniş yetkiler taşıyan bir vekâletnameyi kızına vermesi ve bunun üzerinde de davalı ...'nın davacı ...'in yaptığı işlemleri geçersiz kılmak için aslında öyle olmadığını bilmesine rağmen davacı ...'i savurgan olduğu, alkol bağımlısı olduğu, akıl sağlığının yerinde olmadığını beyan ederek ...'in kısıtlanmasını sağlamaya çalıştığı, davalı ...'nın ...'in son iki yılda yurt dışına çıkmadığını bilebilecek durumda olması, davacı ...'in akıl sağlığının yerinde olduğunu bilebilecek durumda olmasına rağmen kısıtlanması için girişimde bulunmasının güven sarsıcı hareket niteliğinde olduğu, taraflar arasındaki evlilik birliğinin davalının bu kusurlu hareketleriyle temelinden sarsıldığı..." gerekçesi ile davalı kadının tam kusurlu olduğu belirtilerek tarafların 4721 sayılı Türk Kanun'un 166 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, davalı kadının tazminat taleplerinin reddine hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili tarafından hükmün tamamı yönünden istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 11.01.2021 tarih ve 2018/3249 esas, 2021/9 sayılı kararı ile ile hükmün usul ve yasaya uygun olduğu belirtilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı kadın vekili tarafından hükmün tamamı yönünden temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 11.01.2021 tarih ve 2018/3249 esas, 2021/9 sayılı kararı ile ile hükmün usul ve yasaya uygun olduğu belirtilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı kadın vekili tarafından hükmün tamamı yönünden temyiz isteminde bulunulmuştur.

2. Dairemizin 28.12.2021 tarihli ve 2021/9047 esas, 2021/10207 karar sayılı kararı ile davacı ... boşanma kararı verilmesinden sonra hüküm henüz kesinleşmeden 03.11.2021 tarihinde öldüğü, evliliğin ölümle sona erdiği ve boşanma davasının konusuz kaldığı, ancak mirasçılar kusurun tespiti yönünden davaya devam edebileceklerinden ve bu yönde iradelerini de bildirdiklerinden, Mahkemece yargılamaya devamla, ölüm nedeniyle konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve 4721 sayılı Kanun'un 181 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kusur yönünden bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı kadının erkeğin ruh sağlığının yerinde olduğunu bildiği ancak buna rağmen ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/872 Esas sayılı dosyasıyla kısıtlanması için dava açtığı, davanın reddedildiği, bu davadan sonra tarafların bir araya geldikleri, erkek tarafından davalı kadına verilen vekâletname ile erkeğin mal varlığını yönetirken kendisine verilen vekâletnameden daha geniş yetkiler içeren bir vekâletnamenin erkek tarafından kızına verilmesi üzerine erkeğin yaptığı işlemleri geçersiz kılmak için tekrar kısıtlanması amacıyla ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesine 2015/525 Esas sayılı davayı açtığı, davanın reddine karar verildiği ve bundan sonra tarafların bir araya gelmedikleri; davalı kadının erkeğin yapmış olduğu tasarrufların geçersiz olması için davacı erkeğin savurgan, alkol bağımlısı olduğu, akıl sağlığının yerinde olmadığını beyan ederek kısıtlanmasını sağlamaya çalıştığı, erkeğin son iki yılda yurt dışına çıkmadığını ve akıl sağlığının yerinde olduğunu bilebilecek durumda olmasına rağmen kısıtlanması için birden fazla dava açarak erkek eşin güvenini sarstığı, söz konusu durumun hakkın kullanılması mahiyetinde olmadığı, erkeği zor durumda bırakma amacının açık olduğu kanaatiyle evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda davalı kadın tam kusurlu olduğu belirilerek ölüm nedeniyle konusuz kalan dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına, 4721 sayılı Kanun'un 181 inci maddesi ikinci fıkrası uyarınca sağ kalan eşin evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında tam kusurlu olduğunun tespitine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kadın vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kadın vekili temyiz dilekçesinde; müvekkilinin 15 yıl hayat arkadaşlığı yaptığı, asla boşanmak istemediği ve ölümü ile derin üzüntü yaşadığı eşinin yasal mirasçısı olmaktan ve bir anlamda davacının değerli hatırasından yoksun kalacağını, boşanmayı istemediğini ve boşanmaya sebebiyet verecek kusurunun olmadığını, her aşamada boşanma talebini reddettiklerini, kusurunun ispatlanmadığını, müvekkilinin davacıyı ve evlilik birliğini korumak amacıyla davacıya vasi atanmasını talep ettiğini, eksik inceleme sonucunda vasi talebinin reddedildiğini, bir hakkın kullanımından dolayı kusurlu bulunmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu, müvekkilinin bizzat davacının kızının vasi atanmasını talep ettiğini, kötü niyetli olmadığını ileri sürerek; hükmün tamamı yönünden kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, erkek tarafından açılan, yargılama sırasında erkeğin ölümü ile konusuz hale gelen ve mirasçılar tarafından kusur tespitine ilişkin devam eden boşanma davasında sağ kalan davalı eşin boşanmaya sebebiyet verecek derecede bir kusurunun ispatlanıp ispatlanmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6 ncı ve 181 inci maddesinin ikinci fıkrası 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı, 194 üncü maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesinin hukuken mümkün olmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı kadın vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Duruşma için takdir olunan 8.400,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

23.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7758, Karar No: 2014/6976, Tarih: 07.04.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/7758 E.  ,  2014/6976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren sekiz gün içinde temyiz olunabilir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesinin 1. fıkrasında; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2. fıkrasında ise; "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." denmiştir.

6100 sayılı Kanun'un hükmü düzenleyen 294. maddesinde de aynen;

"(1)Mahkeme, usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdirir. Yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar, hükümdür.

(2)Hüküm, yargılamanın sona erdiği duruşmada verilir ve tefhim olunur.

(3)Hükmün tefhimi, her hâlde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur.

(4)Zorunlu nedenlerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hâllerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir.

(5)Hükmün tefhimini, duruşmada bulunanlar ayakta dinler.

(6)Hükme ilişkin hususlar, niteliğine aykırı düşmedikçe, usule ilişkin nihai kararlar hakkında da uygulanır." denmiştir.

Yukarıda yazılı kanun hükümleri kapsamında, mahkemece duruşmada tefhim edilen hüküm gerekçe taşımayıp sadece hüküm sonucunu (kısa kararı) içeriyorsa gerekçeli kararın her halükarda davanın taraflarına (taraflar kendilerini vekille temsil ettiriyorlar ise vekillerine) tebliğ edilmesi gerekmektedir. Bir başka anlatımla, sadece hüküm sonucunun (kısa kararın) tefhim edildiği durumlarda, taraflar (ya da vekilleri) duruşmada hazır olsalar dahi gerekçeli kararın taraflara veya vekillerine tebliğ edilmesi gerekir.

Somut olay açısından yapılan tespit ve değerlendirmede, gerekçeli kararın davacı vekiline tebliğ edilip edilmediği dosya kapsamından anlaşılamamaktadır.

Bu sebeple;

1-Davacı vekiline gerekçeli karar tebliğ edilmişse tebliğe ilişkin evrakın dosyaya eklenmesi,

2-Tebliğ edilmemişse gerekçeli kararın davacı vekiline tebliği ile buna ilişkin evrakın dosya içine alınması ve temyiz süresinin beklenmesi,

3-Davacı vekilin hükmü temyiz etmesi halinde, temyiz dilekçesinin hukuki dinlenilme hakkının sağlanması açısından karşı tarafa tebliğ edilmesi ve bu şekilde temyiz ve tebliğe ilişkin usuli işlemler tamamlanarak gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11519, Karar No: 2018/4731, Tarih: 24.04.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/11519 E.  ,  2018/4731 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK 179/3-2, 62, 50, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın evde alkol aldığına, annesi hastalanınca mecburen alkollü araç kullandığına, hakkında verilen kararın bozulması gerektiğine ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine dayanak teşkil eden uygulama maddesinin TCK'nın 50/1-a maddesi olarak gösterilmesi gerekirken TCK'nın 50. maddesi şeklinde gösterilmesi ve adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi sureti ile TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 75 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1500.00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12079, Karar No: 2020/4459, Tarih: 12.03.2020

**5. Hukuk Dairesi         2019/12079 E.  ,  2020/4459 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.Arsa niteliğindeki ... ili, ... ilçesi, ... mahallesi 3280 ada 13 parsel sayılı taşınmaz ile emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak zeminine; resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek yapılara değer biçilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.Ancak;

1-Bozma ilamı sonrası tespit edilen bedel mahkemece ilk kararla tespit edilen bedel ile aynı olup, ilk karar ile tespit edilen bedelin davalıya ödenmesine dair hüküm kurulduğu anlaşıldığından, infazı mümkün olmayacak şekilde kıymet taktir raporundaki bedelin ödenmesine, bakiye bedelin karar kesinleştiğinde ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesapta nemalandırılmasına karar verilmesi,

2- Tespit edilen bedele 20.04.2015 tarihinden, ilk karar tarihi olan 05.11.2015 tarihine kadar faiz yürütülmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının; 3. bendinin 1. ve 2. parağrafı ile 4. bendinin a ve b harfi ile gösterilen parağraflarının tümüyle çıkartılmasına, yerlerine sırasıyla,

a)Tespit edilen bedelin kararın kesinleşmesi beklenmeksizin tapu maliki ... mirasçıları davalılara veraset ilamındaki hisseleri oranında ödenmesine, cümlesinin yazılmasına,

b)Tespit edilen bedele 20.04.2015 tarihinden, ilk karar tarihi olan 05.11.2015 tarihine kadar faiz yürütülmesine, cümlesinin yazılmasına,Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 12/03/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18458, Karar No: 2015/28311, Tarih: 16.11.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/18458 E.  ,  2015/28311 K.**

* İMZAYA İTİRAZ

* İCRA VE İFLAS KANUNU (İİK) (2004) Madde 68

* İCRA VE İFLAS KANUNU (İİK) (2004) Madde 170

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 309

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 310

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 311

* HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) (1086) Madde 312

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 211

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 447

**"İçtihat Metni"**

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından iki adet bonoya dayalı olarak başlatılan kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine karşı borçlu şirket vekili icra mahkemesine yaptığı başvuruda, takip konusu bonodaki imzaya itiraz ettiği, mahkemece, İİK'nun 68/a-5. maddesinde yazılı meşruhatı taşıyan davetiyenin borçlu şirket yetkilisine tebliğine rağmen duruşmaya katılmadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verildiği görülmektedir.

Bilindiği üzere; kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz İİK’nun 170. maddesinde düzenlenmiş olup, bu maddenin üçüncü fıkrasında, icra mahkemesince imza incelemesinin aynı Kanun'un 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiğine işaret edilmiştir. İİK’nun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasında ise; “İmza tatbikında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun bilirkişiye ait hükümleri ile 309 uncu maddesinin 2 nci, 3 üncü ve 4 üncü fıkraları ve 310, 311 ve 312 nci maddeleri hükümleri uygulanır” düzenlemesi öngörülmüştür. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 447/2. maddesinde yer alan “Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18.6.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanununun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır” hükmü nedeniyle uygulanması gereken aynı Kanun'un 211. maddesinde ise; imza incelemesinin yöntemi gösterilmiş olup, buna göre hakim bilirkişi incelemesine karar verir ise; ''önce, mevcutsa, o tarafa ait olan karşılaştırma yapmaya elverişli yazı ve imzalar, ilgili yerlerden getirtilir. Bilirkişi, bu yazı ve imzalarla, o mahkemede elde edilen yazı ve imzaları esas alarak inceleme yapar. Bilirkişi, inceleme için gerekli görürse, kendi huzurunda tarafın yeniden yazı yazması veya imza atmasını mahkemeden talep edebilir.''

Vurgulamakta yarar vardır ki, anılan belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olduğu gözardı edilmemeli ve ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir (Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 sayılı kararı).

Somut olayda, mahkemece temin edilen ve mukayese imzaların bulunduğu belge asılları üzerinde yaptırılan bilirkişi incelemesi neticesinde takibe konu iki adet bonodaki imzaların borçlu şirket yetkilisin eli ürünü olmadığı tespit edilmiş, alacaklı bu rapora itiraz etmemiş ve yeniden rapor alınmasına ilişkin talepte bulunmamıştır.

Yukarıda belirtilen yasa hükmü ve açıklamalar gözetilerek, mahkemece; takibe konu bonolardaki imzanın borçlu şirket yetkilisinin eli ürünü olmadığı belirlendiğinden imzaya itirazın kabulü yerine, borçlu şirket yetkilisinin tatbike medar imzalarının alınması gerektiğinden bahisle mazeretsiz gelmediği için İİK'nun 68/a-5 maddesi uyarınca davanın usulden reddi yönünde yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6472, Karar No: 2020/11901, Tarih: 14.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/6472 E.  ,  2020/11901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkili işçinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan feshedildiğini, işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar, davanın reddine karar verilmesini talep etmişlerdir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ... Tic. Ltd. Şti.’nin sebepleri bildirilmiş olmayan temyiz itirazlarının tümü; davalı ...Ş.’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, davalı şirketler arasındaki hukuki ilişkinin niteliği ve bunun sonucu olarak davalı ...Ş.’nin dava konusu alacaklardan sorumlu olup olmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde "bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur." denilmektedir.

Asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığı için öncelikle işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına devredilen iş dolayısıyla sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de, tamamının bir bütün halinde ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.