muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23740, Karar No: 2014/3910, Tarih: 13.02.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/23740 E.  ,  2014/3910 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Trabzon 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 16/07/2013

Numarası : 2013/570-2013/24

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacılar davalı ile yaptıkları sözleşme gereğince Vakfıkebir Yalı Köyünde dereyatağına yapılacak taş duvar işini beş kişi birlikte 14.000,00 TL bedelle üstlendiklerini, 38 gün çalıştıktan sonra davalının bu işten zarar ettiği gerekçesiyle işi bıraktırdığını, kendilerine hakedişlerini vermediğini bildirerek alacaklarının ödenmesini istemişlerdir.

Davalı davaya karşı cevap vermemiştir.

Mahkemece taraflar arasında hizmet akdi değil eser sözleşmesi bulunduğu, davaya genel hükümlere göre genel mahkemede bakılması gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

4857 sayılı Kanunun 16.maddesi uyarınca takım sözleşmesi, birden çok işçinin meydana getirdiği bir takımı temsilen bu işçilerden birinin takım kılavuzu sıfatıyla işverenle yaptığı sözleşmedir. Takım sözleşmesinin yapılması ile ilk önce takım kılavuzu ile işveren arasında iş sözleşmesi ilişkisi meydana gelir.

Takım sözleşmesinde yazılı işçilerden herbiri açısından ise, işe başladıkları anda iş sözleşmesi kurulmuş olur. Takım kılavuzu, takım sözleşmesinin yapılması ile, diğer işçiler ise işe başladıklarında iş sözleşmesinden doğan tüm haklara ve borçlara sahip olur. İşveren işe başlayan her bir işçinin takım sözleşmesinde ayrı ayrı belirtilen ücretini, her birisine ayrı ayrı ödemek zorundadır. İşçi ücretlerinin takım kılavuzuna toptan ödeme yapılması işvereni ücret borcundan kurtarmaz. Takım sözleşmesinin geçerli olabilmesi için yazılı yapılmalıdır. Takım kılavuzu, takıma dahil işçilere karşı, işveren vekili sıfatına sahip değildir. Ayrıca takım kılavuzu alt işveren de değildir.

Somut olayda davalı ile takım kılavuzu olan davacı İ.. A.. arasında takım sözleşmesi yapılmış olup açılan sözleşmede taşduvarın metreküpünün 14,00 TL'ye örüleceği, takım sözleşmesinde çalışacak işçilere asgari ücret ödenip sigortaya bildirilecekleri, yemeğin lokantada yeneceği parasının taşeronun hakedişinden kesileceği, araç servisi için taşerona mazot verileceği ayrıca araca günlük 15,00 TL verileceği ilk 2 işgünü malzeme nedeniyle yevmiye talep edilmeyeceği, 3.işgünü yevmiye talep edebilecekleri kararlaştırılmıştır.

Taraflar arasında takım sözleşmesi akdedilmiş olup takım kılavuzu olan İ.. A..'den sözleşmede taşeron olarak, davalı şirketten ise müteahhit olarak sözedilmesi takım sözleşmesinin niteliğini değiştirmeyeceğinden davacı İ.. A.. bu sözleşmeyi imzalamakla diğer davacılarda işe başlamakla taraflar arasında iş ilişkisi kurulmuştur.

Mahkemece işin esasının incelenerek çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

Taraflar arasında takım sözleşmesi akdedilmiş olup takım kılavuzu olan İ.. A..'den sözleşmede taşeron olarak, davalı şirketten ise müteahhit olarak sözedilmesi takım sözleşmesinin niteliğini değiştirmeyeceğinden davacı İ.. A.. bu sözleşmeyi imzalamakla diğer davacılarda işe başlamakla taraflar arasında iş ilişkisi kurulmuştur.

Mahkemece işin esasının incelenerek çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, 13.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/10130, Karar No: 2007/10325, Tarih: 18.05.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/10130 E.  ,  2007/10325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fethiye İcra Mahkemesi

TARİHİ : 18/10/2006

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin (İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin) olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 18.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14766, Karar No: 2010/17170, Tarih: 13.10.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/14766 E.  ,  2010/17170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13905, Karar No: 2015/535, Tarih: 19.01.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/13905 E.  ,  2015/535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

TALEP EDEN : ...

KÜÇÜK : ...

Taraflar arasındaki koruyucu ve destekleyici tedbir istemine ilişkin davada ...Çocuk Mahkemesi ve ...Çocuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava, küçük ... hakkında 5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanunu uyarınca bakım tedbiri kararı verilmesi istemine ilişkindir.

...Çocuk Mahkemesince Aile Danışma Merkezi Müdürlüğü'nün 07.11.2013 tarihli yazısına göre küçük ...'ın ve ailesinin ... ilinde ikamet ettiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

...Çocuk Mahkemesi ise küçük ...'ın ... ... ...Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi'nde öğrenci olduğu ve aynı okulun pansiyonunda yatılı kaldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

5395 Sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 8/1 maddesine göre; “Korunma ihtiyacı olan çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirler, çocuğun menfaatleri bakımından kendisinin, ana, baba, vasisi veya birlikte yaşadığı kimselerin bulunduğu yerdeki çocuk hâkimince alınır.“

Dosya kapsamından, nüfus kayıt örneği ve küçük hakkında ... ... ... Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi Müdürlüğü'nün düzenlediği öğrenci belgesinde küçük ...'ın vasisi ile birlikte “...Mahallesi ... Sokak No:... ...... Apartmanı Kat.. Daire ... .../... adresinde ikamet ettiği anlaşılmakla, uyuşmazlığın ...Çocuk Mahkemesi'nde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nun 21. ve 22. maddeleri gereğince ...Çocuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10437, Karar No: 2016/16308, Tarih: 26.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/10437 E.  ,  2016/16308 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak , dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 10.103.94.- TL bedelin işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 08/01/2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 23.202.17.-TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davacının, süresi içinde itiraz etmediği faturaların içeriğini kabul etmiş sayılacağını, ayrıca kayıp-kaçak vb bedelinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak, dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelini elektrik abonesi olan davacıdan tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişe de etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti ve iletim bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3979, Karar No: 2017/3738, Tarih: 25.04.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/3979 E.  ,  2017/3738 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, aksine kurum işleminin iptali ile yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece ilamında belirtilen gerekçelerle; davanın reddine, karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İsteğe bağlı sigortalılığı düzenleyen 506 sayılı Yasa'nın 85 ve devamı maddeleri, ilk yürürlük tarihinden itibaren çeşitli Kanunlar ile değişikliğe uğramış, ancak hiç bir dönemde isteğe bağlı sigortalı olabilmek için sigortalının Türkiye'de ikamet etmek koşulu aranmamıştır.

01.10.2008 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın konuya ilişkin isteğe bağlı sigorta ve şartlarını düzenleyen 50.maddesi “İsteğe bağlı sigorta; kişilerin isteğe bağlı olarak prim ödemek suretiyle uzun vadeli sigorta kollarına ve genel sağlık sigortasına tâbi olmalarını sağlayan sigortadır.

(Değişik fıkra:17.04.2008-5754 S.K./30.mad) İsteğe bağlı sigortalı olabilmek için Türkiye'de ikamet edenler ile Türkiye'de ikamet etmekte iken ... sözleşmesi imzalanmamış ülkelerdeki Türk vatandaşlarından;

a) Bu Kanuna tâbi zorunlu sigortalı olmayı gerektirecek şekilde çalışmamak veya sigortalı olarak çalışmakla birlikte ay içerisinde 30 günden az çalışmak ya da tam gün çalışmamak,

b) Kendi sigortalılığı nedeniyle aylık bağlanmamış olmak,

c) 18 yaşını doldurmuş bulunmak,

d) İsteğe bağlı sigorta talep dilekçesiyle Kuruma başvuruda bulunmak,şartları aranır.”hükmünü; ortak geçiş hükümlerini düzenleyen 5510 sayılı Yasanın Geçici 7. maddesi ise “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17/7/1964 tarihli ve 506 sayılı, 02/09/1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17/10/1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17/10/1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08/06/1949 tarihli ve 5434 sayılı kanunlar ile 17/07/1964 tarihli ve 506 sayılı Kanunun geçici 20 nci maddesine göre sandıklara tabi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları kanun hükümlerine göre değerlendirilir...” hükmünü içermektedir.

Yukarıda bahsedilen yasal düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, 01.10.2008 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 50’inci madde hükmüyle, isteğe bağlı sigortalılık için Türkiye’de ikamet etme şartı getirilmiştir. Bu düzenlemeyle yasa koyucu, yurt dışında ikamet eden Türk Vatandaşlarının Türkiye’de isteğe bağlı sigortalı olmalarına kural olarak imkân vermemiştir. Aynı yasanın ortak geçiş hükümlerini düzenleyen ve yukarıda bahsedilen Geçici 7.Madde hükmü, bu duruma bir istisna getirmediği gibi, 01.10.2008 tarihi sonrası isteğe bağlı sigortalılık için ikamet şartını gerekli kılan 50’inci maddeyi destekler niteliktedir

Eldeki davada ise mahkemece öncelikle, 28.08.2014 tarihinde tahsis talebinde bulunan 18.04.1965 doğumlu davacıya davalı Kurumca “yurtdışında bulunduğunuz dönemdeki isteğe bağlı sigortalılığınız iptal edilmiştir” yazısı ile verilen cevap içeriğine göre, hangi tarihler arasındaki sigortalılığın iptal edildiği hususu belirlenmeli, iptal gerekçesi ve dönemi açığa kavuşturulduktan sonra, 01.10.2008 tarihi öcesindeki sigortalılık bakımından yurtdışında bulunmanın başka bir geçerli sebep yoksa iptal edilme sebebi olamayacağı, ne varki 01.10.2008 tarihinden sonraki dönemler bakımından ise, ikamet kaydının yasal şart olarak öngörülmesi nedeniyle geçerli olup olmadığı hususunda bir değerlendirme yapılmalı ve sonucuna göre davacının zorunlu sigortalılığının da bulunup bulunmadığı hususu da irdelenmek suretiyle, talebine göre tahsis şartlarını taşıyıp taşımadığı hususunda yapılacak irdeleme ile bir karar verilmelidir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak, elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken, eksik inceleme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davacıya iadesine, 25.04.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14935, Karar No: 2014/7532, Tarih: 26.03.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/14935 E.  ,  2014/7532 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle Yaralama

Hüküm :TCK'nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında CMK’nın 232/2-c maddesi uyarınca suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi mahallinde tamamlanabilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusura, ertelemeye, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve eksik incelemeye ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi esnasında, adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 4. paragrafında yer alan “TCK.nın 52/2 maddesi dikkate alınarak günlüğü takdiren 20,00.TL.den 6.000. TL. ADLİ PARA CEZASINA ÇEVRİLMESİNE” ibaresinin çıkarılarak yerine, “adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 300 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 6.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4054, Karar No: 2022/6261, Tarih: 12.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2020/4054 E.  ,  2022/6261 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanunu'na aykırılık

Sahte fatura kullanma suçunda suç tarihinin sahte faturanın kullanıldığı beyannamenin verilme tarihi olduğu; sahte fatura düzenleme suçunda ise suç tarihinin düzenlenen son fatura tarihi olduğu nazara alındığında; 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma suçunda suç tarihinin "25.06.2009" olduğu, 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçunda suç tarihinin ise en son faturanın düzenlendiği "10.03.2010" olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Her takvim yılında işlenen sahte fatura düzenleme ve sahte fatura kullanma suçlarının ayrı suçları oluşturduğu ve ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, 2009 takvim yılında sahte fatura kullanma ve 2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçlarından tek hüküm kurulması yasaya aykırı ise de; zamanaşımının olumsuz muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında;

Sanığa yüklenen “2009 takvim yılında sahte fatura kullanma" ve "2010 takvim yılında sahte fatura düzenleme” suçlarının Kanundaki cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, 25.06.2009 ve 10.03.2010 olan suç tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği ve bu itibarla sanık ile katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun’un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE, 12.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.