muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7448, Karar No: 2022/1119, Tarih: 15.02.2022

Davalılar cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplananan delillere, dosya kapsamına ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı banka tarafından dava dışı Gök Tarım Ürünleri Çiçekçilik AŞ'ye kullandırılan 07.07.2014 kat tarihi itibariyle Türk Lirası borçlu cari hesap kredilerinden 1.185.531,17 TL, döviz kredisinden TL karşılığı 1.195.824,00 TL olmak üzere toplam 2.381.355,17 TL asıl alacak olarak belirlenen banka alacağının davalı kefillerin kefalet limitleri içerisinde bulunması nedeniyle kefillerin banka alacağının tamamından ve kendi temerrüdünden sorumlu olduğu, davalılara bir hafta ödeme süresi tanıyan 08.07.2014 tarihli kat ihtarnamesinin davalılara tebliğinin beklenmeksizin davacı banka tarafından 11.07.2014 tarihi itibariyle icra takibine geçildiği dikkate alındığında, davalıların icra ödeme emrini tebellüğ etmeleriyle temerrüt halinde olmalarından ve davacı banka tarafından icra ödeme emrinde işlemiş faiz talebi bulunmadığından her birinin ayrı ayrı olmak üzere ve tahsilde tekerrüre yer verilmemek kaydıyla, davalılar ...'ün 21.07.2014, ..., ..., ... ve ...'ün 24.07.2014 olan temerrüt tarihlerinden itibaren kefalet sorumluluklarının 2.381.355,17 TL asıl alacak ve temerrüt tarihlerinden itibaren işletilecek %22,1 temerrüt faizi ve faiz üzerinden %5 gider vergisi olduğu, davalı ... Gıda Tarım Ltd. Şirketinin kefalet sorumluluğunun 24.07.2014 olan temerrüt tarihi itibariyle 2.381.355,17 TL asıl alacak ve temerrüt tarihlerinden itibaren işletilecek %22,1 temerrüt faizi ve faiz üzerinden %5 gider vergisine tabi bulunduğu, davalı ...'ün sözleşmelerde herhangi bir kefalet imzasının bulunmadığı, onun adına vekili ... tarafından kredi sözleşmelerinin imzalandığı ancak vekaletnamenin kredi sözleşmesinden iki gün sonra alındığı dolayısıyla davalı ...’ün kefalet sorumluluğundan söz edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın ... yönünden reddine, diğer davalılar yönünden kısmen kabulü ile davalıların Antalya 7. İcra Müdürlüğü'nün 2014/7420 sayılı dosyasına itirazlarının kısmen iptali ile takibin, cari hesap kredisinden kaynaklanan 1.185.531,17 TL, döviz hesap kredisinden kaynaklanan 1.194.824,00 TL olmak üzere toplam 2.381.355,17 TL üzerinden takip tarihinden itibaren %22,1 oranında faizi ve takip giderleri ile birlikte tahsiline imkan verecek şekilde devamına, fazlaya ilişkin taleplerin reddine, alacağın %20'sine tekabül eden 476.271,00 TL icra inkar tazminatının ... dışındaki davalılardan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Karar, bir kısım davalılar vekili ve diğer davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, bir kısım davalılar vekili ile diğer davalıların 22.09.2010 tarihli genel kredi sözleşmesindeki ibarelerin sıhhatine ilişkin temyiz itirazları ile aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, bir kısım davalılar vekili ile diğer davalıların 22.09.2010 tarihli genel kredi sözleşmesindeki ibarelerin sıhhatine ilişkin temyiz itirazları ile aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Davacı tarafça başlatılan icra takibi nedeniyle davalılara gönderilen ödeme emri üzerine davalılar vekili tarafından icra dosyasına sunulan itiraz dilekçesinde, davalıların TBK uyarınca geçerli şekil ve şartlara uygun kefaletlerinin alınmadığı, sözleşmedeki yazı ve rakamların bir kısmının davalılara ait olmadığı belirtilmiş, temyiz dilekçelerinde de bir kısım davalılar vekili ve diğer davalılar tarafından benzer hususlar temyiz sebebi olarak ileri sürülmüş olup, Mahkemece bahsedilen iddialara yönelik yeterli inceleme yapılmadığı anlaşılmıştır. Özellikle 02.07.2012 tarihli sözleşme açısından o tarihte yürürlükte olan mevzuat dikkate alınarak davalıların kefaletinin geçerliliğine ilişkin olarak davalılar isticvab edilerek re’sen inceleme yapılması, 2012 tarihli sözleşmenin geçerli olması halinde 2010 ve 2012 tarihli sözleşme birlikte ele alınarak davalıların temyiz dilekçelerindeki ödemeye taalluk eden beyanları da dikkate alınarak yaptırılacak hesap sonucuna göre karar verilmesi; şayet 2012 tarihli sözleşmenin geçerli olmadığı sonucuna varılırsa sadece 2010 tarihli sözleşme ve davalıların ödemeye yönelik iddiaları birlikte ele alınıp yaptırılacak hesap sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekili ile diğer davalıların sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle bir kısım davalılar vekili ile diğer davalıların temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 15/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/33694, Karar No: 2017/10991, Tarih: 15.05.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/33694 E.  ,  2017/10991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesinin geçerli bir neden bulunmaksızın 11.12.2013 tarihinde belirli süreli iş sözleşmesinin sona ermesi gerekçesiyle feshedildiğini öne sürerek feshin geçersizliğinin tespitine, davacının işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücretine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Savunmasının Özeti:

Davalı vekili, davacı ile imzalanan iş sözleşmesinin belirli süreli olduğundan davacı hakkında işe iade hükümlerinin uygulanamayacağını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, fesih bildiriminin davacı tarafça öğrenildiği tarihin araştırılması ve davanın süresinde açılıp açılmadığının belirlenmesine yönelik bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın 10.01.2014 tarihinde ikame edildiği, fesih tarihinden itibaren 1 aylık süre dolmadan davanın yasal süresi içinde açıldığı ve feshin geçerli bir nedeni bulunmadığı gerekçesiyle davacının işe iadesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davacının şahsi dosyasında yer alan 20.11.2013 tarihli gizli ibareli ve iş sözleşmesinin 11.12.2013 tarihinde süresinin dolacağı, sözleşmenin 1. maddesinde belirtildiği şekilde sona ereceği ve devam etmeyeceğini hatırlatır yazının davacıya tebliğ edilmediği, edilmiş ise tarihi ve buna göre 10.01.2014 tarihinde açılan davanın süresinde açılıp açılmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 20. maddesi uyarınca iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini ileri süren işçinin, fesih bildiriminin tebliği tarihinden itibaren bir ay içerisinde feshin geçersizliği ve işe iade istemi ile dava açması gerekir. Bu süre hak düşürücü süre olup, re'sen dikkate alınması gerekir.

İşveren fesih bildiriminde bulunmuş, ancak bunu tebliğ etmemiş olmasına rağmen, örneğin, işçi, işvereni şikayet ederek, fesih bildiriminin yapıldığı tarihi kesin olarak belirleyecek bir işlem yapmışsa, artık bu tarihin esas alınması uygun olacaktır. Bu anlamda işverenin fesih bildiriminin tebliğden imtina edildiği tutanakların tutulduğu tarih, tutanak düzenleyicilerinin doğrulaması halinde tebliğ tarihi sayılacaktır. Eylemli fesih halinde dava açma süresi, eylemli feshin yapıldığı tarihten itibaren işler. Fesih bildirimine karşı idari itiraz yolu öngören personel yönetmeliği ya da sözleşme hükümleri, dava açma süresini kesmeyeceği gibi, işçinin bu süre içinde hastalığı nedeni ile rapor alması da bu süreyi durdurmayacaktır.

İş sözleşmesinin önel verilerek feshi halinde, dava açma süresi önelin sona ereceği tarihte değil, işverenin fesih bildirimini tebliğ ettiği tarihten başlar.

Somut uyuşmazlıkta, davalı bankanın şubesinde müdür olarak çalışan davacı, iş akdine 11.12.2013 tarihinde son verildiğini öne sürmekte, davalı banka ise iş akdine son verileceğinin davacıya 20.11.2013 tarihindeki iç yazışma ile bildirildiğini, 20.11.2013 tarihinden itibaren de davacının idari izinli olduğunu yerine vekil şube müdürü görevlendirildiğini savunmaktadır.

Dosya içeriğine göre, her ne kadar davacıya gönderilen feshi bildirir e-mailin davacı tarafından okunup okunmadığı teknik olarak belirlenememiş ise de; iş sözleşmesinin süre bitiminde sona ereceği ve süre bitim tarihine kadar izinli olduğuna yönelik e-mail, davacının e-mail adresine 20.11.2013 tarihinde saat 15.45.48 de gönderilmiş, davacının bilgisayar açılış kapanış kayıtlarına göre davacı 16.04.59 da bilgisayarını kapatarak çıkış yapmıştır. İnsan Kaynakları Müdürü, 20.11.2013 tarihinde tüm Genel Müdür Yardımcılarına mail göndererek davacının 21.11.2013 tarihi itibariyle izne ayrıldığını, 11.12.2013 tarihinde de görevden ayrılacağını, 25.11.2013 tarihi itibariyle ... Şubesi Ticari Pazarlama Yönetmeni ...'un yerine vekalet etmeye başlayacağını, Pazartesi günü banka geneline duyuru yapılacağını bildirmiştir. 29.11.2013 tarihli e-mail ile ise tüm bankaya davacının görevden ayrılacağı ve yerine bahsedilen kişinin vekalet edeceği duyurulmuştur. 25.11.2013 tarihli işyeri giriş bildirgesinden, davalı banka tarafından vekil müdürün davacı yerine şubede çalışmaya başladığının Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirildiği anlaşılmaktadır. Davacı tanık bildirmemiş, davalı tanığı İnsan Kaynakları Yönetmen Yardımcısı ise, iç yazışma şeklindeki fesih bildirimini hazırlayan kişi olup içeriğini 20.11.2013 tarihinde davacıya bildirildiğini doğrulamıştır.

Tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde, davacının 20.11.2013 tarihinde kendisine gelen e-mailden sonra bilgisayarını kapatarak işyerinden ayrıldığı anlaşıldığından feshin davacı tarafça 20.11.2013 tarihinde öğrenildiğinin kabulü gerekir. Dava ise 10.01.2014 tarihinde açılmıştır. Bildirim tarihine göre davanın bir aylık dava açma süresi geçtikten sonra açıldığı anlaşılmaktadır. Dava hak düşürücü süre içinde açılmamıştır. Davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

4857 sayılı Kanun'un 20/3. maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda açıklanan gerekçe ile;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 31,40 karar ve ilam harcından, peşin alınan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 6,20 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 1.120,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-Davanın REDDİNE,

3-Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 31,40 karar ve ilam harcından, peşin alınan 25,20 TL harcın mahsubu ile bakiye 6,20 TL karar ve ilam harcının davacıdan tahsili ile hazineye gelir kaydına,

4-Davacının yapmış olduğu yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına, davalının yaptığı 1.120,00 TL yargılama giderinin davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine,

5-Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen 1.980,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,

6-Yatırılan gider avanslarından varsa kullanılmayan bakiyelerinin ilgili tarafa iadesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.05.2017 tarihinde oybirliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12694, Karar No: 2008/17710, Tarih: 16.12.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/12694 E.  ,  2008/17710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman tahdidine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, İzmit Derince- ... Köyü 170 sayılı parselin davacılar adına tesbit ve tescil edildiği ve orman olmadığı halde, 1988 yılında yapılan orman kadastrosu sırasında, orman sınırları içine alındığını bildirerek orman sınırlamasının iptalini istemiştir. Mahkemece, davacıların tutunduğu makiye ayırma işleminin yasa ve yönetmelik hükümlerine uygun olmadığı gibi tapu kaydının da özel yasalara göre oluşturulmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 10 yıllık sürede açılan orman tahdidine itiraz davasıdır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3302 Sayılı Yasaya göre yapılıp 01/07/1988 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B uygulaması vardır. 1951 yılında 5653 Sayılı Yasaya göre makiye ayırma işlemi yapılmıştır. Genel arazi kadastrosu işlemi 18/01/1960 tarihinde kesinleşmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman orman ve ... bilirkişi tarafından yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırma sonucunda çekişmeli taşınmazın (B) bölümünün 3302 ve 3373 sayılı hükümlerine göre yapılıp kesinleşen orman sınırlama tutanak ve haritası içinde kaldığı, eğiminin % 20 olduğu, üzerinde halen maki elemanları bulunduğu, 1960 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında dava dışı bir çok parsele de uygulanan T.Sani 1341 tarih 35 numaralı sicilden gelen Ocak 1957 tarih 119 numaralı tapu kaydı nedeniyle davalılar adına tespit tutanağı düzenlendiği, 1950 yılında 5653 Sayılı Yasa hükümlerine göre makiye ayrılmış ise de yasa ve yönetmeliklere aykırı olarak ... ve ... isimli iki kişiden oluşan komisyonun 17.09.1951 ve 20.09.1951 tarihleri arasında herhangi bir ölçüm ve açı değerine bağlı kalmadan Gebze Merkezi de dahil bir çok köyün yerleşim yerini, tapulu-tapusuz arazilerini,meraları, dağları, yolları, tahdidi yapılmış ve yapılmamış ormanları 1/25.000 ölçekli memleket haritasında kabataslak çizerek yaptıkları makiye ayırma işleminin hiçbir hukuki sonuç doğurmayacağı, makiye ayırma işleminin orman

-2-

2008/12694-17710

-2-

2008/12694-17710

kadastro sınırları (orman rejimi) dışına çıkarma işlemi olmadığından, taşınmazın hukuken orman sayılan yer olma olgusunun devam ettiği, dayanılan tapu kaydının 4785 Sayılı Yasa karşısında hukuki değerinin bulunmadığı belirlenerek davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 16/12/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16605, Karar No: 2015/19947, Tarih: 08.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/16605 E.  ,  2015/19947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren 8 gün içinde temyiz olunabilir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesinin 1. fıkrasında; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26.09.2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2. fıkrasında ise; "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." denmiştir.

6100 sayılı Kanun'un hükmü düzenleyen 294. maddesinde de aynen;

(1)Mahkeme, usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdirir. Yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar, hükümdür.

(2)Hüküm, yargılamanın sona erdiği duruşmada verilir ve tefhim olunur.

(3)Hükmün tefhimi, her hâlde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur.

(4)Zorunlu sebeplerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hâllerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir.

(5)Hükmün tefhimini, duruşmada bulunanlar ayakta dinler.

(6)Hükme ilişkin hususlar, niteliğine aykırı düşmedikçe, usule ilişkin nihai kararlar hakkında da uygulanır." denmiştir.

Yukarıda yazılı kanun hükümleri kapsamında, mahkemece duruşmada tefhim edilen hüküm gerekçe taşımayıp sadece hüküm sonucunu (kısa kararı) içeriyorsa gerekçeli

kararın her halükarda davanın taraflarına (taraflar kendilerini vekille temsil ettiriyorlar ise vekillerine) tebliğ edilmesi gerekmektedir. Bir başka anlatımla, sadece hüküm sonucunun (kısa kararın) tefhim edildiği durumlarda, taraflar (ya da vekilleri) duruşmada hazır olsalar dahi gerekçeli kararın taraflara veya vekillerine tebliğ edilmesi gerekir.

Somut olay açısından yapılan tespit ve değerlendirmede, gerekçeli kararın davalı ...'ye tebliğ edilip edilmediği dosya kapsamından anlaşılamamaktadır.

Bu sebeple;

1-Davalı ... 'ye gerekçeli karar tebliğ edilmişse tebliğe ilişkin evrakın dosyaya eklenmesi,

2-Tebliğ edilmemişse gerekçeli kararın anılan tarafa tebliği ile buna ilişkin evrakın dosya içine alınması ve temyiz süresinin beklenmesi,

3-Davalı ... 'nin hükmü temyiz etmesi halinde, temyiz dilekçesinin hukuki dinlenilme hakkının sağlanması açısından karşı tarafa tebliğ edilmesi ve bu şekilde temyiz ve tebliğe ilişkin usuli işlemler tamamlanarak gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/21486, Karar No: 2007/8513, Tarih: 24.05.2007

**21. Hukuk Dairesi         2006/21486 E.  ,  2007/8513 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi      : Divriği Asliye Hukuk  (İş)  Mahkemesi

Tarih                : 30.05.2006
Yargıtay — Esas No: 2015/11995, Karar No: 2015/13301, Tarih: 30.06.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/11995 E.  ,  2015/13301 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : İşe iade

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekilince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı işverenin, duruşma tarihinden 1 hafta önce tanzim edilen vekaletname örneğinden mazeret dilekçesi ibraz eden Av... dışında ayrıca Av... tarafından da vekil olarak temsil edildiğinin, ancak mazeret dilekçesinin sadece Av. ... tarafından imzalanıp sunulduğunun, diğer vekil tarafından mazeret ileri sürülmediğinin, neticede davalının birden fazla vekil ile temsil edildiği mazeret dilekçesi ibraz etmeyen Av. ..'nın duruşmaları mazeretsiz olarak takip etmediği de görülmekle mahkemece diğer vekile ait mazeret dilekçesinin reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığının anlaşılmasına göre davalının yerinde olmayan tüm temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan hükmün bu gerekçe ile ONANMASINA, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, 30.06.2015 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12381, Karar No: 2017/12420, Tarih: 23.11.2017

**2. Ceza Dairesi         2016/12381 E.  ,  2017/12420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun ilköğretim okulundan cep telefonu çalması şeklindeki eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e ve 66/2 maddelerinde belirtilen 4 yıllık dava zamanaşımının, hükmün verildiği 04/10/2012 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı oalarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 23/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2028, Karar No: 2025/3699, Tarih: 22.04.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/2028 E.  ,  2025/3699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 28. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/816 E., 2024/2695 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 13. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/507 E., 2024/71 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin çalıştığı işyerinde Sağlık Kuralları Bakımından Günde Azami Yedi Buçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkındaki Yönetmelik'te (Yönetmelik) belirtilen değerlerin üzerinde gürültü ölçüldüğünü ve 8,5 saat çalışan davacının buna göre günde 7,5 saat çalıştırılmayı ve buna bağlı haklarının ödenmesini beklerken, yeni bir ölçüm yapılacağı söylenerek uygulamaya devam edildiğini, toplu iş sözleşmesinin ilgili hükümlerine rağmen kısa çalışma primi ödenmediğini, ayrıca günlük 8,5 saat çalıştırıldığı ve ara dinlenmesi hariç günde 0,5 saat fazla çalışma yaptığı hâlde ücretinin ödenmediğini ileri sürerek günde 7,5 saati aşmayacak şekilde çalıştırılması gerektiğinin tespiti ile kısa çalışma primi ve fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; işyerinde Yönetmelik hükümleri dışındaki işler için haftanın beş günü, günde 8,5 saat olmak üzere 42,5 saat çalışma yapıldığını ve 45 saat üzerinden ücretinin ödendiğini, ölçümlerin usulüne uygun bir şekilde yapıldığını, davacının 7,5 saat çalıştırılmasının maddi koşullarının oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yapılan keşif neticesinde davacının Yönetmelik kapsamında günde 7,5 saati aşmayacak şekilde çalıştırılması gerektiği tespit edildiğinden toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre %14 kısa çalışma priminden yararlandırılması gerektiği, puantaj kayıtlarının incelenmesinde ise davacı işçinin çalışmasının haftalık 45 saati aşmasa da günlük 7,5 saat sınırını aşan sürenin Yönetmelik ve toplu iş sözleşmesi gereği fazla çalışma niteliğinde olduğu, yarım saat ara dinlenmesi ile 8,5 saat çalışılan günler için davacı yönünden 8 saat 7,5 saat = 0,5 saat fazla çalışma hesabı yapılması gerektiği, fazla çalışmalar için prim ödenemeyeceğinden %14 kısa çalışma priminin 7,5 saat ve daha az çalışılan süreler için hesaplandığı ve %15 oranında verimliliği teşvik primi ödendiğinden mükerrer olmaması için yapılan hesaplamadan tenzil edildiği gerekçeleriyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF