muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/7997, Karar No: 2011/7387, Tarih: 16.06.2011

Davalı vekili, dava konusu gayrimenkulün ... tarafından 03.04.2004 tarihinde ...' ndan satın alındığını, adı geçen kişinin davacının bacanağı olan ...' nın oğlu olduğu, gayrimenkulün tarla vasfında iken 30.04.2002 tarihinde cins tashihi ile arsa vasfına dönüştürülerek çiftlik evinin inşa edildiği ve Kavaklı Beldesinden 25.03.2004 tarihli Yapı Ruhsatı alındığını, ... tarafından çiftlik evi ve eklentilerinin 23.05.2003 başlangıç tarihli Evim Sigorta Poliçesi ile Axa Oyak Sigorta A.Ş'ne

sigorta ettirildiğini, anılan sigortalının meydana gelen hasar nedeniyle sigorta şirketine başvurarak hasarın tazminini talep ettiğini, ancak yapılan inceleme sonucunda, tarım toprağının yaklaşık 80-90 cm alınarak dökülen yaklaşık 20 cm’lik grobeton üzerine yapıldığı anlaşılmış olup meydana gelen hasarların yapı temelinin zemine oturması (batması) sebebiyle meydana geldiği belirlendiğinden talebin reddedildiğini, talebin reddedilmesine rağmen hiçbir yasal yola başvurulmadığı ve taşınmazın davacıya satıldığı, Axa Oyak Sigorta A.Ş’den olan taleplerin bu kez davacı tarafından bacanağı ... vasıtası ile Türkiye Genel Sigorta A.Ş’ne yöneltildiğini, bunun üzerine yapılan ekspertiz incelemesi sonucunda hasarın poliçe başlangıç tarihinden çok önce olduğu kanaati ile davacının talebinin reddedildiğini savunarak davanın reddine talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taşınmazın önceki malik ... adına kayıtlı iken hasarlandığı, o tarihteki sigorta şirketi tarafından, hasarın karşılanmadığı ve davacının, adı geçen kişinin babasının bacanağı olduğu, sigortalı taşınmazı önceki malik adına kayıtlı ve Axa Oyak A.Ş nezdinde sigortalı iken, 25.09.2003 tarihinde, binanın duvarında çatlaklar meydana geldiği bildirilerek hasar ihbarında bulunulması üzerine ayni tarihte ekspertiz talep edilerek yapılan ekspertiz incelemesi sonucunda, olayın binanın temelinin oturması nedeniyle meydana geldiği, sigorta genel şartları teminat maddelerinden herhangi biri ile doğrudan ilişkisi bulunmadığının bildirildiği, bunun üzerine sigorta şirketince 22.12.2003 tarihli yazı ile sigortalıya hasarın teminat dışında kaldığının bildirildiği, davacı tarafından 22.04.2005. tarihli dilekçe ile sigortalı çiftlikte kış aylarında doğal kaynaklardan veya çiftlik ana su borusu kaçağından dolayı yer boşalması ve toprak kaymasından dolayı binalarda çatlaklar, hasarlar meydana geldiğinin bildirilmesi üzerine açılan hasar dosyasında sigortalı akrabası “Yılmaz Bey” olarak gösterilen kişinin taşınmazın önceki malikinin babası olduğu, davacı adına taşınmazda meydana gelen hasar için başvuruda bulunduğu, bu durumda davacı daha önceki sigorta şirketine bildirilen hasarı, hasar sonrası yapılan incelemeleri ,düzenlenen raporları bilmediğini ileri süremeyeceği, mevcut deliller itibariyle davacının para ile ölçülebilir bir menfaatinin varlığının şüpheli olduğu, öte yandan hasarların tipik yer hareketinin zamanla üst yapılar üzerindeki etkisi sonucunda oluştuğu, taraflar arasında düzenlenen poliçe ,emredici hüküm olan TTK’nun 1269 ve 1279. maddeleri uyarınca, geçerli olmayıp, TTK’nun 1264 maddesi gereğince batıl olduğundan, poliçenin mutabakatlı olduğunun ileri sürülemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine oyçokluğu ile karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir edilen 825,00 TL duruşma vekillik ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 16.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12905, Karar No: 2014/22781, Tarih: 04.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12905 E.  ,  2014/22781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5069, Karar No: 2018/2160, Tarih: 27.02.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/5069 E.  ,  2018/2160 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 31/3, 62/1, 50/1-a, 52/2-4, 5275 sayılı

yasanın 106. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Asli kusurlu olan suça sürüklenen çocuk hakkında hak ve nesafete uygun bir şekilde alt sınırdan bir miktar uzaklaşılarak ceza verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuk müdafiinin hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümleri ile erteleme hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi

2-5275 sayılı Kanunun 106/4. maddesi gereğince, çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, bu cezanın hapse çevrilemeyeceği ve aynı maddenin on birinci fıkrası hükmü gereğince uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi

2-5275 sayılı Kanunun 106/4. maddesi gereğince, çocuklar hakkında hükmedilen adlî para cezasının ödenmemesi hâlinde, bu cezanın hapse çevrilemeyeceği ve aynı maddenin on birinci fıkrası hükmü gereğince uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu hususun aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün (4) numaralı bendinin hükümden çıkarılarak yerine “Suça sürüklenen çocuğa verilen 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının suça sürüklenen çocuğun kişiliği, sosyal ve ekonomik durumu ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alınarak TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine; TCK'nın 52/3. maddesi gereğince adli para cezasının belirlenmesine esas tam gün sayısının 405 tam gün olarak belirlenmesine; TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 8.100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” paragrafının yazılması ile (6) numaralı bendin hükümden çıkarılarak yerine “5275 sayılı Kanun'un 106/4. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuklar hakkında tayin edilen adli para cezasının ödenmemesi halinde hapse çevrilmeyeceği, bu durumda hükmolunan adli para cezasının 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre tahsil edileceği anlaşılmakla, adlî para cezasının kısmen veya tamamen ödenmemesi halinde, geri kalan kısmının 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanuna göre tahsil edileceğinin ihtarına” şeklinde değiştirilmesi suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20947, Karar No: 2018/16090, Tarih: 25.10.2018

**3. Ceza Dairesi         2017/20947 E.  ,  2018/16090 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ...'dan ele geçirilen bıçağın 6136 sayılı Kanun'un 4. maddesi kapsamında olduğu belirtilmiş ve bu nedenle sanığın aynı kanunun 15/1 maddesinde düzenlenen suçu işlediği anlaşılmış ise de; bu konuda açılmış bir kamu davası olmadığı görülmekle, zaman aşımı süresi içinde kamu davasının açılmasının mümkün olduğu değerlendirilmiştir.

Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

1) Müşteki hakkında düzenlenen Bingöl Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 27.10.2014 tarihli rapor içeriğinde, toraksa nafiz hemopnömotoraksa neden olan yaralanmanın hayatını tehlikeye sokan bir duruma neden olmadığının belirtildiği, Fırat Üniversitesi Adli Tıp Ana Bilim Dalının 20.02.2015 tarihli rapor içeriğinde de hemopnömotoraksa ve iç kanamaya neden olan göğse nafiz delici kesici alet yaralanmasının şahsın yaşamını tehlikeye soktuğunun bildirildiği, mevcut raporlar arasında çelişki olduğu anlaşılmakla, müştekiye ait tüm tıbbi evrakın ve adli raporların temini ile birlikte Adli Tıp 2. İhtisas Kurulundan 5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerine uygun şekilde rapor aldırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Eğlenmek amacıyla gittikleri lunaparkta gondol sırası yüzünden tarafların tartışmaya başlamaları üzerine, tanık beyanlarına ve sanık savunmasına göre, müştekinin sanığı aşağılar şekilde konuştuğu, daha sonra onu omzundan tutarak götürdüğü arka kısımda sanığa vurduğu, sanığın da karşılık verdiği ve bıçakla üç ayrı yerinden göğse nafiz olacak ve yaşamını tehlikeye sokacak şekilde yaraladığı olayda; üç ayrı bıçak yaralanmasından hangisi ya da hangilerinin yaşamı tehlikeye sokacak nitelikte olduğu hususunda Adli Tıp 2. İhtisas Kurulundan 5237 sayılı TCK'nin 86. ve 87. maddelerine uygun şekilde rapor aldırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yetersiz nitelikteki rapor hükme esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

3) Kovuşturma aşamasında dinlenen tanık beyanlarına ve sanık savunmasına göre, olayın öncesinde müştekinin sanığı aşağılar şekilde konuştuğu, daha sonra omzundan tutarak götürdüğü arka kısımda sanığa yumruk ve kafa atmak suretiyle onu yaraladığı olayda; ilk haksız hareketinden müştekiden geldiği anlaşılmakla, müştekiden gelen haksız hareketin ağırlığı karşısında, TCK'nin 3. maddesinde yazılı orantılılık ilkesi de gözetilerek TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik nedeniyle uygulanacak indirimin (1/4) asgari orandan fazla olması gerektiğinin gözetilmemesi,

4) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, CMUK'un 326/son maddesi gereği kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla, istem gibi BOZULMASINA, 25.10.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/10951, Karar No: 2015/16247, Tarih: 29.09.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/10951 E.  ,  2015/16247 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/252316

MAHKEMESİ : Çatalca Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2012/518 (E) ve 2013/335 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Temyiz isteminin reddine dair 24.04.2014 tarih ve 2012/518 E.-2013/335 K sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın istem gibi ONANMASINA, 29/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34346, Karar No: 2015/6011, Tarih: 12.02.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/34346 E.  ,  2015/6011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine, işe iadesine ve yasal sonuçlarına hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin tıbbi görüntüleme teknisyeni olarak çalışırken iş akdinin haklı ve geçerli neden olmadan feshedildiğini iddia ederek, feshin geçersizliğine ve davacının işe iadesine karar verilmesini talep istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının ... polikliniğinde radyoloji teknisyeni olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, şirketin özel ... Aile hekimliği merkezinde ihtiyaç olması nedeniyle 11/02/2013 - 20/03/2013 tarihleri arasında 37 günlük süre için davacının görevinde değişiklik olmadan geçici görevlendirildiğini, görevlendirmenin 01/02/2013 tarihinde tebliğ edildiğini, davacının küçük çocuğunun olması, annesinin kalp hastası olması nedeniyle görevlendirmeyi kabul etmediğini, iş sözleşmesinde iş yeri değişikliğine yönelik hüküm olduğunu, davacının hatırlatılmasına rağmen görevini yapmadığını, sözleşmenin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının ... semtinde oturduğu, görevlendirmenin ... yakası ....deki işyerine yapıldığı, personel çalışma belgelerine göre, özellikle ... yakasındaki iş yerinden rotasyonla radyoloji teknisyenlerinin ...deki merkezde görevlendirildikleri, davacıya geçici görevlendirme yapıldığı dönemde tanık beyanlarına göre, ... yakasında bulunan davalı şirketin diğer birimlerinde çalışan başka görevlendirme yapılabilecek teknisyenlerin bulunduğu, davacının küçük çocuğunun bulunduğu ve annesinin rahatsız olduğuna ilişkin mazeretine rağmen, bu mazereti değerlendirilmeden feshin son çare olması ilkesi gözetilmeden iş akdinin sona erdirilmesinin geçerli bir neden taşımadığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Somut uyuşmazlıkta, davacı vekili, müvekkilinin iş akdinin haklı ve geçerli neden olmadan feshedildiğini iddia etmiş, davalı vekili ise, radyoloji teknisyeni olarak çalışan davacının iş akdinin, şirketin ... Aile Hekimliği Merkezinde ihtiyaç nedeniyle 11.02.2013-20.03.2013 tarihleri arasında 37 gün süre ile yapılan geçici görevlendirmeyi kabul etmediğini, bu sebeple hatırlatılmasına rağmen görevini yapmaması nedeni ile İş Kanunu 25/II-h maddesi uyarınca haklı olarak feshedildiğini savunmuştur.

Somut uyuşmazlıkta, davacı vekili, müvekkilinin iş akdinin haklı ve geçerli neden olmadan feshedildiğini iddia etmiş, davalı vekili ise, radyoloji teknisyeni olarak çalışan davacının iş akdinin, şirketin ... Aile Hekimliği Merkezinde ihtiyaç nedeniyle 11.02.2013-20.03.2013 tarihleri arasında 37 gün süre ile yapılan geçici görevlendirmeyi kabul etmediğini, bu sebeple hatırlatılmasına rağmen görevini yapmaması nedeni ile İş Kanunu 25/II-h maddesi uyarınca haklı olarak feshedildiğini savunmuştur.

Mahkeme, davacının ... semtinde oturduğu, çalışma yerinin ... olduğu, görevlendirmenin ...'deki iş yerine yapıldığı, görevlendirme yapıldığı dönemde ... bulunan davalı şirketin diğer birimlerinde çalışan başka görevlendirme yapılabilecek teknisyenlerin bulunduğu, davacının küçük çocuğu olduğu ve annesinin rahatsız olduğuna ilişkin mazeretine rağmen bu mazeretin değerlendirmediği ve feshin son çare olması ilkesi gözetilmediği gerekçesi ile davacının işe iadesine karar vermiştir.

Davalı işveren tarafından geçici görevlendirmenin davacı işçi tarafından kabul edilmemesi nedeniyle İş Kanunu 25/II-h maddesi uyarınca yapılan fesih, bu maddede belirtilen şartları taşımadığından haklı değilse de feshin geçerli olup olmadığının tartışılması gerekmektedir.

Buna göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, görev değişikliğinin, çalışma koşullarında esaslı değişiklik niteliğinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Dosya içinde yer alan 01.02.2013 tarihli geçici görevlendirme yazısında; “07.12.2004 tarihinden itibaren ... Polikliniğinde tıbbi görüntüleme teknisyeni olarak çalışmaktasınız. Rotasyon nedeniyle 11.02.2013- 20.03.2013 tarihleri arasında ... Aile Hekimliği Merkezin'de aşağıda belirtilen şekilde geçici süreli olarak görevlendirilmeniz konusunda mutabakat sağlanmıştır.” denilmiş, davacı bu belgenin altına el yazısı ile “ Yukarıda belirtilmiş geçici süreli görevime küçük çocuğumun bulunması ve annemin kalp hastası olması, çocuğuma annemin bakması nedeniyle kabul edemeyeceğimi bildirir, gereğinin yapılmasını rica ederim” diyerek geçici görevlendirmeyi kabul etmemiştir.

Davacı imzası bulunan 07.12.2014 tarihli iş sözleşmesinin genel hükümler başlığı altında “işveren; personeli şirket bünyesinde görevlendirebileceği gibi sözleşme ile yüklendiği hizmetlerinin görülmesi için başka kurum ve kuruluşların Genel müdürlük, şube ve eklentilerinde de veya kurumun uygun göreceği diğer birimlerinde çalıştırılabilecektir” şeklinde hüküm bulunduğu anlaşılmıştır.

Davacı imzası bulunan 07.12.2014 tarihli iş sözleşmesinin genel hükümler başlığı altında “işveren; personeli şirket bünyesinde görevlendirebileceği gibi sözleşme ile yüklendiği hizmetlerinin görülmesi için başka kurum ve kuruluşların Genel müdürlük, şube ve eklentilerinde de veya kurumun uygun göreceği diğer birimlerinde çalıştırılabilecektir” şeklinde hüküm bulunduğu anlaşılmıştır.

Dosya içeriğindeki bilgi ve belgeler ile tanık beyanlarından da davalı iş yerine ait ... Aile Hekimliği Merkezine yine davalıya ait değişik iş yerlerinden radyoloji teknikerlerinin rotasyonla geldiği, davacının geçici olarak görevlendirildiği dönemde ... Aile Hekimliği Merkezinde görev yapan radyoloji teknikerinin 18.02.2013-20.03.2013 tarihleri arasında şua iznine çıktığı ve davacının geçici görev değişikliğini kabul etmemesi nedeni ile yine davacının çalıştığı iş yerinden başka bir rayoloji teknikerinin geçici olarak görevlendirildiği anlaşılmaktadır.

Çalışma koşullarındaki değişiklik, işverenin yönetim hakkı ile doğrudan ilgilidir.

İş sözleşmesinde, gerektiğinde çalışma koşullarında değişiklik yapabileceğine dair düzenlemeler bulunması halinde, işverenin genişletilmiş yönetim hakkından söz edilir. Bu halde işveren, yönetim hakkını kötüye kullanmamak ve sözleşmedeki sınırlara uymak kaydıyla işçinin çalışma koşullarında değişiklik yapma hakkını sürekli olarak kazanmış olmaktadır. Örneğin, işçinin gerektiğinde işverene ait diğer işyerlerinde de görevlendirilebileceği şeklindeki sözleşme hükümleri, işverenin bu konuda değişiklik yapma hakkını saklı tutar. Anılan hak objektif olarak kullanılmalıdır. İşçinin iş sözleşmesinin feshini sağlamak için sözleşme hükmünün uygulamaya konulması, işverenin yönetim hakkının kötüye kullanılması niteliğindedir (9. HD. 7.7.2008 gün, 2007/24548 E, 2008/19209 K.).

İşveren işyerinin kârlılığı, verimliliği noktasında işin yürütümü için gerekli tedbirleri alır. İş görme ediminin yerine getirilmesinin şeklini, zamanını ve hizmetin niteliğini işveren belirler. İşverenin yönetim hakkı, taraflar arasındaki iş sözleşmesi ya da işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesinde açıkça düzenlenmeyen boşluklarda uygulama alanı bulur.

İşverenin yönetim hakkı kapsamında kalan ya da geçerli nedene dayanan değişiklikler, çalışma koşullarında esaslı değişiklik olarak nitelendirilemez.

Tüm bu açıklamalar uyarınca, davalı işveren tarafından yapılan geçici görevlendirmenin yönetim hakkı kapsamında yapıldığı anlaşılmakla, davacı işçinin bu geçici görevlendirmeyi kabul etmemesi işverene geçerli fesih hakkı vereceğinden mahkemece davanın reddi yerine yanılgılı değerlendirme ile kabulüne karar verilmesi hatalıdır.

4857 sayılı İş Yasasının 20/3 maddesi uyarınca Dairemizce aşağıdaki şekilde karar verilmiştir.

HÜKÜM :

Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1. Mahkemenin kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. Davanın REDDİNE,

3. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,