muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/10694, Karar No: 2011/4600, Tarih: 10.05.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/10694 E.  ,  2011/4600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline kasko sigortalı özel otomobile davalıların işleten ve sürücüsü olduğu ambulansın çarparak hasarladığını belirterek, davacının sigortalı araç hasarı için ödemek zorunda kaldığı 11.768 TL.nin %75 kusura göre 8826 TL sinin 30.12.2006 olan ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan kanıtlara göre; davanın kısmen kabulü ile, 7.281,25 TL.nin ödeme tarihi olan 30.12.2006 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen karar verilmiş, hüküm davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı ... vekilinin tüm, davalı ... vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/j maddesi uyarınca Genel Bütçeye dahil idarelerin harçlar yasasının 1 ve 3 sayılı tarifelerine giren bütün işlemleri harçtan muaf olmasına rağmen hükmedilen karar ve ilam harcından davalı valiliğin de sorumlu tutulması doğru değil bozma nedeni ise de; bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün HUMK’nun 438/7 maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin tüm, davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davalı Valilik vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 6. bendinin sonuna “(hükmedilen harçtan davalı ... valiliğinin muaf tutulmasına)” tümcesinin eklenmesine ve hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 322,50.-TL kalan onama harcının temyiz eden davalı ...'tan alınmasına, 492 sayılı Harçlar Yasasının 13/J maddesi uyarınca Düzce Valiliğinden harç alınmamasına 10.5.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23752, Karar No: 2014/6640, Tarih: 24.03.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/23752 E.  ,  2014/6640 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Hatay İş Mahkemesi(Müstemir Yetkili)

Tarihi : 19/09/2012

Numarası : 2009/229-2012/375

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Davacı 06.01.2004-06.06.2009 tarihleri arasında davalının yanında çalıştığını ve hiçbir haklı neden olmaksızın işten çıkarıldığını belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile ödenmeyen işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı firma vekili davalının Hatay Devlet Hastanesinin yemekhane bölümünde ihale ile iş aldığını, davalının işyeri disiplinini bozarak kavga ettiğini iş akdinin haklı olarak feshedildiğini ileri sürerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davalının iş akdini haklı nedenlerle feshetmediği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Tarafların duruşmalarda hazır olmaları halinde bir sonraki duruşma günü ve saati taraflara tefhim edilmek suretiyle bildirilir. Taraflardan biri veya vekili mazereti nedeniyle belirtilen gün ve saatte duruşmaya gelmemiş, mazeret dilekçesi göndermiş, mahkemece de bildirilen mazeret kabul edilmiş ise, mazeret bildirilen tarafa tensip edilecek duruşma gününün davetiye ile bildirilmesi gerekir.

Gelmeyen tarafın mahkeme gününü kalemden öğrenmesine veya masrafı yatırıldığında bildirilmesine şeklinde karar verilemez. Duruşmaya mazereti sebebiyle gelemeyen taraf mazeret dilekçesinde bu yönde bir talepte bulunsa ve mahkeme gününü kalemden öğreneceğini veya masrafını sonra yatıracağını bildirse dahi mahkemece bu yönde bir karar alınamaz. Zira duruşma gününün gelmeyen tarafa davetiye ile bildirilmesinde yasal zorunluluk bulunmaktadır. Yasada bulunmayan bir kurala dayanılarak duruşma gününün kalemden öğrenilmesi veya UYAP sistemi üzerinden öğrenmesi taraflardan istenemez.

Davalı vekili süresinde sunmuş olduğu delil dilekçesiyle tanık listesini bildirmiştir. Davalı vekilinin mazeret dilekçesi verdiği 27.10.2010 tarihli duruşmada davacı ve davalıya her bir tanık için 20.00 TL ücretin yatırılması hususunda önel verilmiş ve bu öneli de davalının mazereti kabul edildiğinden UYAP sistemi üzerinden öğrenmesine karar verilmiştir. Hukuk usulünde UYAP sistemi üzerinden öğrenme şeklinde bir müessese düzenlenmemiştir. 23.11.2011 tarihli duruşmada davalı vekiline tebligat yapılarak tanık ücreti ve tebligat giderini yatırması, aksi halde bu delile dayanmaktan vazgeçmiş sayılacağının bildirilmesine karar verilmişse de dosya içerisinde bu ara kararının davalı vekiline tebliğ edildiğine ilişkin bir belge bulunmamaktadır.

Yapılacak iş; davalı vekiline muhtıra tebliğ edilerek, tanıklık ücreti ve tebligat giderlerini yatırması için önel verilerek ara kararı yerine getirildikten sonra tanıkları dinlemek ve çıkacak sonuca göre bir karar vermektir. Mahkemece bu hususlar yerine getirilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 24.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14871, Karar No: 2011/1006, Tarih: 24.01.2011

**5. Hukuk Dairesi         2010/14871 E.  ,  2011/1006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 24.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23781, Karar No: 2014/9972, Tarih: 02.04.2014

**13. Hukuk Dairesi         2013/23781 E.  ,  2014/9972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 23/05/2013

NUMARASI : 2010/1496-2013/425

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, özel okul olarak eğitim hizmeti verdiğini, davalının, oğlu 2001 doğumlu B.. B..' u 2007 – 2008 eğitim öğretim döneminde imzaladığı sözleşme ile 1. sınıfa kaydettirdiğini ve bu dönemin ücretinin davalı tarafından ödendiğini, davalının oğluna 2008 – 2009 eğitim öğretim döneminde eğitim hizmeti verilmesine ve ödenmesi gereken toplam 6.800.00.TL' dan 4.200.00.TL' nın davalı tarafından ödenmesine rağmen bakiye 2.600.00.TL' yı davalının ödemediğini, bu paranın tahsili için yapılan icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek vaki itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Her ne kadar mahkemece, davalının 06.06.2003 tarihinde boşandığı ve müşterek çocuk B.. B..' un velayetinin dava dışı anneye verildiği, 2008 yılı ve sonrasında yapılan sözleşmede davalının imzasının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş ise de; Adana 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.06.2003 tarih ve 2002/721 Esas 2003/537 Karar sayılı ilamı ile davalı D.. B..' un eşi İ.. B..' tan boşandığı, ve müşterek çocuk 19.11.2001 doğumlu B.. B..' un velayetinin anneye verildiği, 2007 -2008 eğitim öğretim döneminde davalı tarafından oğlu B.' ın

davacı şirkete ait olduğu özel okulun 1. sınıfına kaydettirildiği, bu konuda davalının veli olarak 19.11.2007 tarihli taahhütnameyi imzaladığı, 2007 – 2008 eğitim öğretim dönemi ücretinin ödendiği, 2008 – 2009 yılı eğitim öğretim dönem ücreti olan 6.800.00.TL' nın, 4.200.00.TL' sının davalı tarafından ödendiği, bakiye 2.600.00.TL' nın ödenmediği dosya kapsamı ile sabittir. 19.11.2001 doğumlu B.. B..' un velayetinin mahkeme ilamı ile dava dışı anneye verilmesine rağmen 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu' na göre çocukların eğitim giderlerinden anne ve babanın sorumlu olması, davacı şirkete ait okula davalının velisi olduğunu beyan ederek oğlunu yazdırması ve uyuşmazlık konusu miktardan önceki dönem taksitlerin tamamını davalının ödediği de dikkate alındığında bakiye 2.600.00.TL eğitim giderinden de davalının sorumlu olduğunun kabulü gerekirken az yukarıda yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 02.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1765, Karar No: 2012/2334, Tarih: 14.03.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2012/1765 E.  ,  2012/2334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Davada Hazine taraf olup, çekişmeli taşınmazın yakın çevresinde Devlet ormanı bulunduğundan, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 09.02.2012 gün ve 1 sayılı kararı gereğince temyiz inceleme görevi 20. Hukuk Dairesine ait bulunmaktadır. Bu nedenlerle dosyanın Yargıtay Yüksek 20. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 14.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/177, Karar No: 2013/213, Tarih: 30.04.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/8-177 E.  ,  2013/213 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2010/218238

Yargıtay Dairesi : 8. Ceza Dairesi

6136 sayılı Kanuna muhalefet suçundan sanık C.E..'ın aynı kanunun 13/1, 5237 sayılı TCK'nun 62, 50/1-a, 52 ve 54. maddeleri uyarınca hapisten çevrilen 6.000 Lira, doğrudan hükmolunan 500 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, müsadereye ilişkin, Diyarbakır 4. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 23.03.2010 gün ve 102-160 sayılı hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 8. Ceza Dairesince 04.09.2012 gün ve 6322-25228 sayı ile onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 02.10.2012 gün ve 218238 sayı ile; Özel Dairece onama kararının verildiği tarihten önce sanığın ölmesi nedeniyle hükmün bozulmasına ve sanık hakkındaki kamu davasının düşmesine ve müsadereye karar verilmesi gerektiği görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Özel Dairece 24.12.2012 gün ve 30485-39356 sayı ile; "Sanığın 18.11.2010 tarihinde öldüğü nüfus kayıt örneğinden anlaşılmakla,  yerel mahkemece yargılama yapılıp gerektiğinde ilgililer de dinlenerek 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi gereğince sanığın hukuki durumun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle hükmün bozulmasına, davanın düşürülmesi ve müsadere hususlarının değerlendirilmesi için dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesine" karar verilmesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; çıkartılan nüfus kaydında sanığın temyiz aşamasında öldüğünün belirtilmesi halinde  yapılması gereken işlemin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;

Temyiz aşamasında Yargıtay C.Başsavcılığınca UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak çıkarılan nüfus kayıt örneğinde, sanığın yerel mahkeme hüküm tarihinden sonra 18.11.2010 tarihinde öldüğü bilgisinin yer aldığı anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlünün ölümü halinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderlerine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

5237 sayılı TCK’nun 64. maddesinde; sanığın ölümü durumunda kamu davasının düşürüleceği, sadece niteliği itibarıyla müsadereye tâbi olan eşya ve yararlar hakkında yargılamaya devam edileceği, hükümlünün ölümü halinde ise cezanın ortadan kaldırılmasına karar verilmekle birlikte, müsadere ve yargılama giderlerine ilişkin hükmün infaz edileceği belirtilmek suretiyle hükümlü ile sanığın ölümüne farklı sonuçlar yüklenmiştir.

Buna göre, kamu davası açılmadan önce şüphelinin ölmesi halinde kovuşturma imkanının bulunmaması nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığı kararı, kamu davası açıldıktan sonra sanığın ölmesi halinde ise mahkemece düşme kararı verilecektir. Ölümün ceza ilişkisini sadece ölen kişi bakımından sona erdirdiğinden iştirak halinde işlenen suçlarda diğer sanıklar hakkında davaya devam edilecek, sanığın ölümü niteliği itibarıyla müsadereye tâbi eşya ve maddi menfaatler hakkında davaya devam olunarak müsadere kararı verilmesine engel olmayacaktır. Sanığın ölümü ceza ve infaz ilişkisini düşürürken, hakkındaki mahkûmiyet hükmü kesinleşmiş olan hükümlünün ölümü sadece hapis ve henüz infaz edilmemiş adli para cezalarının infaz ilişkisini ortadan kaldıracaktır. Buna bağlı olarak ölümden önce tahsil edilmiş bulunan para cezaları mirasçılarına iade edilmeyecek, buna karşın tahsil edilmemiş bulunan para cezaları da mirasçılardan istenmeyecek, bunun yanında müsadereye ve yargılama giderlerine ilişkin hükümler ölümden önce kesinleşmiş olmak kaydıyla infaz olunacaktır.

Görüldüğü gibi, suç teşkil eden bir fiilin işlenmesiyle fail ile devlet arasında doğan ceza ilişkisi, bu fiili işleyen sanığın ya da hükümlünün ölümüyle cezaların şahsiliği ilkesi nedeniyle başkası sorumlu tutulamayacağından, düşmektedir. Ölüm, bir vakıa olan suçu ortadan kaldırmayacak, suçtan sorumlu tutulacak kişi olmadığından, devletin suçla birlikte ortaya çıkan cezalandırma sorumluluk ve yetkisini sona erdirecektir.

Temyiz aşamasında sanığın öldüğüne ilişkin bir iddianın ortaya çıkması ya da UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) vasıtasıyla alınan nüfus kaydında öldüğü bilgisinin yer alması veya sanık adına tebliğnamenin tebliğ edilmesi için çıkarılan evrakın öldüğünden bahisle iade edilmesi gibi durumlarda, ölümün kamu davasının düşürülmesini gerektiren bir neden olduğu da göz önüne alınarak, ölüm nedeniyle düşme kararının temyiz merciince dosya üzerinde yapılan inceleme sırasında verilmesi yerine, ölüm bilgisi nedeniyle diğer yönleri incelenmeyen hükmün bozulmasına karar verilerek yerel mahkemelerce mahallinde yapılan araştırmada sanığın öldüğünün kesin olarak belirlenmesinden sonra düşme kararı verilmesinin sağlanması gerekmektedir. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 05.03.2013 gün ve 1560-81, 05.03.2013 gün ve 131-75, 13.03.2012 gün ve 360-95, ile 06.05.2008 gün ve 97-101 sayılı kararları başta olmak üzere birçok kararında da aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazı üzerine Özel Dairece, UYAP (Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi) kullanılarak alınan nüfus kayıt örneğinde, sanığın hükümden sonra 18.11.2010  tarihinde öldüğü bilgisi yer aldığından, gerekli araştırmanın yapılarak sonucuna göre TCK’nun 64 ile 5271 sayılı CMK'nun 223. maddeleri uyarınca müsaderesine hükmolunan eşyayı da kapsayacak şekilde gereken hükmün mahkemesince verilmesinin temini için itirazın kısmen kabulü ile hükmün bozulmasına karar verilmesinde  bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının ölüm nedeniyle düşme ve müsadere kararının Özel Dairece verilmesi gerektiğine ilişkin kısmının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının düşme ve müsadere kararının Özel Dairece verilmesi gerektiğine ilişkin kısmının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.04.2013 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3185, Karar No: 2020/826, Tarih: 14.07.2020

**9. Ceza Dairesi         2020/3185 E.  ,  2020/826 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Görevi kötüye kullanmak, taksirle yaralama

Hüküm : 1- Sanık ... hakkında görevi ihmal ve taksirle yaralama suçlarından beraat,

2- Sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında görevi ihmal suçundan 5237 sayılı TCK'nın 257/2, 62/1, 53, 63 maddeleri gereğince 2'şer ay 15'er gün hapis cezası ve sanıklara verilen cezanın TCK'nın 51 maddesi gereğince ertelenemesine,

3- Sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında taksirler yaralama suçundan ceza verilmesine yer olmadığına

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında taksirle yaralama, sanık ... hakkında ise görevi kötüye kullanma ve taksirle yaralama suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde,

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen sanık ... ile diğer sanıklar ..., ... ve ... müdafiileri ile katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında görevi kötüye kullanma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde ise,

Bahse konu koter cihazının arızası sonrasında 07.10.2008 ve 21.10.2008 tarihli teknik servis bildirim formunda hakkında dava açılan sanıklardan yalnızca ...'ın imzasının bulunması, formda imzası bulunup mahkemede tanık olarak dinlenen ...'ın ''Koter kablosunda arıza olduğu zaman ilgili teknisyen arkadaş kabloyu tamir etmemiz için bize getirir. Cihaz arıza yaparsa biz cihazın yanına gideriz. Koter kablosuna izolasyon yaptıktan sonra bantla da sararız'' şeklindeki beyanı karşısında, somut olayda cihazı kimin tamir ettiği ve eylem nedeniyle kimin ya da kimlerin cezai sorumluluğunun bulunduğu tespit edilmeden, dosyadaki bilgi ve belgeler, Adli Tıp Kurumu Raporu ve bilirkişi raporuna dayanılarak sorumlu departmanda çalışan tüm teknisyenlerin kusurunun bulunduğu kanaatiyle sanıklar hakkında mahkumiyet hükmü kurulması,

3- Kabule göre;

Tayin olunan kısa süreli hapis cezası ertelenmesine rağmen haklarında TCK'nın 53.maddesi gereğince hak yoksunluklarına hükmolunması suretiyle TCK'nın 53/4.maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı, sanık ... ile diğer sanıklar ..., ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.07.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10021, Karar No: 2016/15101, Tarih: 15.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/10021 E.  ,  2016/15101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, tarımsal sulama abonesi olduğunu, abonelik sözleşmesine aykırı olarak abone tarihinden dava tarihine kadar kayıp kaçak bedeli adı altında tahsil edilen fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 100,00 TL'nin, ıslah ile 4.973,02 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketi tarafından kayıp kaçak vb. bedellerin davacı aboneden tahsil edilmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile 4.973,02 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonesinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin iadesi istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K.sayılı kararı ile Anayasanın Vergi Ödevi Başlıklı 73.maddesindeki “Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür.Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır. Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığından bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği özellikle kaçak .../...

-2-

(elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğundan EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.