muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8841, Karar No: 2018/4999, Tarih: 27.06.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/8841 E.  ,  2018/4999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oto kiralama işi yapan katılan ...'in ... plakalı aracı sanık ...'a kiraladığı, çeşitli tarihlerde sözleşmeyi uzattıkları, ancak son uzatma tarihinden itibaren kira bedelinin ödenmemesi üzerine katılanın araçta bulunan GPRS sisteminden faydalanarak aracın Beylikdüzü tarafında, sanık ...’ın iş ortağı olduğunu beyan eden ...’nın kullanımında bulunduğunu tespit ettiği, yedek anahtarı kullanmak suretiyle aracı alarak diğer araçlarında bulunduğu ... sokağındaki otoparka bıraktığı, ertesi gün ... tarafından telefon edilip aracın yerinde olmadığı söylendiğinde zabıt tutulmasını bildirdiği, ardından sanık ... ile arkadaşlarının katılanın iş yerine görüşme amaçlı geldikleri, katılanın aracı kendisinin aldığını ve otoparka koyduğunu söylemesi üzerine ‘sen nasıl bir boka battın, bizim kim olduğumuzu biliyor musun, biz adamın karısını alırız’diyerek tehdit ettikleri, aracın yanına gidip, sanık ...’a ait eşyaları almak istedikleri, araçta ceket, çorap, telefon kutusu vs ile 2.750 TL parayı buldukları, ancak sanık ...’ın çantasının gizli bölmesine koyduğunu beyan ettiği 20.000 Euro’nun bulunmadığını ve alındığını ileri sürdüğü, buna karşılık bu alacaklarını tahsil amacıyla katılana ‘kim vurduya gidersin ve seni kimse bulamaz’diyerek 20.000 Euro karşılığı 32.000 TL bedelli senet düzenlettirdikleri, sanık ...’ın aracın yerinde bulunmaması nedeniyle aracın çalındığından şüphelenerek emniyete başvurduğu ilk ifadesinde araç içerisinde orijinal teybi, bagaj içerisinde 4 takım elbisesi, 2 adet deri montu, 4 çift ayakkabısı ve şahsına ait özel çantasında 3.750 TL para ile şahsına ait evraklar ve 2 adet cep telefonunun bulunduğunu ileri sürdüğü,

20.000 Euro dan bahsetmediği ancak olaydan yaklaşık 1 ay kadar sonra vermiş olduğu ifadesinde çantasının gizli bölmesinde 20.000 Euro’nun bulunduğunu ileri sürdüğü anlaşılan olayda, sanığın eyleminin bütün halinde yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, delillerin takdirinde ve suçun vasıflandırılmasında hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekili ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 27.06.2018 tarihinde Üye ...’un muhalefeti ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

Sanık ... hakkında yerel mahkeme tarafından hukuki ilişkiye dayanan alacak temeline dayalı olarak, yağmada daha az cezayı gerektiren hal başlıklı TCK'nın 150/1.maddesi gereğince, aynı Kanunun 106/2. maddesi ile tehdit suçundan hüküm kurulmasının yerinde olduğu düşüncesindeyim. Bu nedenle yüksek çoğunluğun eylemin yağma suçunu oluşturduğuna ilişkin bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/2256, Karar No: 2015/18119, Tarih: 04.06.2015

**13. Hukuk Dairesi         2015/2256 E.  ,  2015/18119 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat Pınar S. Gök ile 1-..., 2-..., 3-... vekilleri avukat ... aralarındaki dava hakkında . Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 12/12/2013 gün ve 2009/104-2013/359 sayılı hükmün Dairemizin 25/09/2014 tarih ve 2014/10135-2014/29243 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalılar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. Maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 250.00 (ikiyüzelli) Lira para cezası ile aşağıda dökümü yazılı 5,20 TL. kalan harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 04/06/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/544, Karar No: 2025/930, Tarih: 26.02.2025

**1. Hukuk Dairesi         2024/544 E.  ,  2025/930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1683 E., 2023/2051 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/320 E., 2023/317 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar; mirasbırakanları ...'ın 29.10.2015 tarihinde vefat ettiğini, ölümünden önce mal kaçırmak amacı ile davalı oğlu tarafından Kadınhanı Noterliğinin 4975 yevmiye numaralı ve 16.12.1998 tarihli vekâletnamesi ile tüm işlemleri yapmak için kendi adına çok kapsamlı bir vekalet alındığını, söz konusu vekaletname ile mal kaçırma amacıyla 475 ada 194 parsel sayılı taşınmazdaki 1, 3 ve 4 numaralı bağımsız bölümler ile 275 parsel sayılı taşınmazı davalının kendi adına tescil ettirdiğini, ayrıca dava konusu taşınmazların davalı tarafından murisin ölümünden itibaren haksız yere işgal edilmekte olduğunu ileri sürerek dava konusu taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile payları oranında mirasçılar adlarına tesciline, olmadığı takdirde tenkisine, o da olmazsa bedele, ayrıca haksız işgal nedeniyle murisin ölümünden itibaren belirlenecek olan ecrimisil tazminatının yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

II. CEVAP

Davalı; anne ve babası ile birlikte yaşadıklarını, her türlü ihtiyaçlarını karşıladığını ve hastalıklarında baktığını, onların da kendisine vekalet verdiklerini ve taşınmazlara ilişkin yapılan işlemlerden davacıların haberlerinin olduğunu, dava konusu işlemlerde mal kaçırma amacının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla

; tapu iptali ve tescil talebi yönünden tüm dosya kapsamı ve toplanan deliller itibariyle mirasbırakanın mal kaçırma amaçlı olarak taşınmazları davalıya devrettiği gerekçesiyle talebin kabulüne; ecrimisil talebi yönünden davalının davaya konu taşınmazları kullandığı konusunda bir ihtilafın bulunmadığı, ecrimisillerin bilirkişiye hesaplattırıldığı ve her bir davacı yönünden ayrı ayrı 62.521,96 TL olmak üzere belirlenen toplam ecrimisil bedeli olan 312.609,08 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davaya konu 275 parsel sayılı taşınmaz murise ait iken murisin 28.08.2015 tarih 39324 yevmiye numaralı resmi akit ile taşınmazdaki payını davalı oğluna satış suretiyle temlik ettiği, yine Medrese Mahallesi 475 ada 194 parsel 1, 3 ve 4 nolu bağımsız bölümleri satış suretiyle davalı oğluna temlik ettiği, murisin 29.10.2015 tarihinde vefat ettiği, adına kayıtlı olup mirasçılarına intikal eden 13 parça daha taşınmaz bulunduğu, davalının muris annesi ve ölen babası ile birlikte yaşadığı ve bakımları ile ilgilendiği hususlarının dosya kapsamı ile sabit olduğu, öncelikle davalı tarafın Medrese Mahallesi 475 ada 194 parsel 1, 3 ve 4 nolu bağımsız bölümlerinden evveliyatı itibariyle kendisine ait iken annesi adına kayıtlandığını, bu taşınmazları dedesinin kendisine vasiyetname ile verdiğini ileri sürüp vasiyetname sunduğu, aynı zamanda davacıların söz konusu taşınmazların kendisine ait olduğuna ilişkin imzası davacılar tarafından inkar edilmeyen yazılı belgeyi sunduğu, dinlenen tanıkların murisin mal kaçırma kastıyla hareket ettiğine, davacı mirasçıları ile arasında küslük veya beşeri ilişkilerde bir anormallik olduğuna dair beyanda bulunmadığı gibi davalının sunduğu 29.06.2012 tarihli belge de dikkate alındığında murisin bu taşınmazları mal kaçırma kastıyla temlik etmediğinin sabit olduğu; Dokuz köyü 275 parsel sayılı taşınmaza gelince, murisin bakımının davalı tarafça yapıldığı, muris adına kayıtlı olup mirasçılara intikal eden bir çok taşınmaz olduğu, dinlenen tanık beyanlarından ve diğer delillerden murisin mal kaçırma kastıyla temlik yapıldığının ispatlanamadığı, bu nedenle Mahkemece muris muvazaası ve ecrimisil davasının reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesinin yerinde olmadığı, aynı zamanda yapılan temliklerin mirasçıların saklı paylarını zedelemek kastıyla yapıldığı da ispatlanamadığından tenkis davasının da reddine karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile Yerel Mahkemece verilen kararın kaldırılmasına ve davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacılar vekili temyiz dilekçesi ile; dosya kapsamında muvazaa ve mal kaçırma olgusunu ortaya koyan onlarca delil olmasına rağmen İstinaf Mahkemesince aksi yönde tespit yapılarak davanın reddine ilişkin olarak verilen kararın hatalı olduğunu, davalının anne ve babasına bakmasının karşılığı olarak 4 adet taşınmazı adına kaydedilmesini sağlamasının hukuki tek bir izahının olmayacağını, davaya konu olayda mirasbırakanın bu yönde, yani davalıya bir taşınmaz verme gibi bir iradesi olmuş olsa idi davalının kendi üzerine kaçırdığı taşınmazları sağlıklarında davalıya bağışlayacağını ya da ölünceye kadar bakma sözleşmesi yolu ile davalıya bırakmış olacağını, İstinaf Mahkemesinin fahiş bir yanılgı ile sanki mirasbırakan sağlığında kendisi taşınmazları bizzat davalıya devretmiş gibi hukuki bir dayanak olmaksızın niyet okuma yolu ile verdiği ret kararına bu gerekçeyi sunmasının asla kabul edilemeyeceğini, İstinaf Mahkemesinin diğer bir ret gerekçesinin ise davalı tarafça dosyaya sunulan ve imzası davacılar tarafından inkar edilmeyen, 29.06.2012 tarihli belge olduğunu, mirasbırakan henüz hayatta iken, mirasbırakanın katılmadığı, hiçbir bilgisi ve imzasının olmadığı, davalı tarafından davacılar yanıltılarak alınmış hiçbir hukuki geçerliliği olmayan belgenin hükme esas alınmasının kabul edilebilir olmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, muris muvazaası hukuki nedenine dayalı tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tenkis, o da olmazda bedel ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; 1933 doğumlu muris ...'ın 29.10.2015 tarihinde öldüğü, geriye mirasçı olarak davacı kızları ile davalı oğlu ...'in kaldığı, murisin adına kayıtlı 275 parsel sayılı taşınmazdaki 1/4 payının muris adına vekaleten davalı ... tarafından 28.08.2015 tarihli satış işlemi ile davalı ...'e (davalı adına vekaleten ... İnan isimli şahsın hareket ettiği) devredildiği, yine murisin adına kayıtlı 475 ada 194 parsel sayılı taşınmazdaki 1, 3 ve 4 nolu bağımsız bölümlerinin murise vekaleten davalı ... tarafından 18.09.2012 tarihli satış işlemi ile davalı ...'e (davalı adına vekaleten ... isimli şahsın hareket ettiği) temlik edildiği anlaşılmaktadır.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacılar vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 187,80 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.02.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/30031, Karar No: 2012/6197, Tarih: 14.03.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/30031 E.  ,  2012/6197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/52139

MAHKEMESİ : Diyarbakır(K apatılan) 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/11/2008

NUMARASI : 2007/350 (E) ve 2008/574 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mühürleme tutanığına göre, 27.10.2004 tarihinde, 1640 numaralı kırmızı plastik mühürle mühürlendiği anlaşılan sayacın, 22.12.2005 tarihli kaçak tespit tutanağı ile üç adet akım gerilim trafosunun canlı uçlarının köprü haline getirilerek değer kaydetmesinin engellendiğinin tespit edildiği, bilirkişi raporuna göre de, tutanak tarihinden önceki elektrik tüketimleri düzensiz ve kurulu güce göre düşük olduğunun anlaşılması karşısında, oluşa uygun olarak, elektrik enerjisi hırsızlığı suçunun sübut bulduğu kabul edildiği halde, mühürleme tutanağına neden itibar edilmediği karar yerinde açıklanmadan ve sayacın mührü bozulmadan atılı suçun işlenemeyeceği gözetilmeden, sanığın mühür bozma suçundan cezalandırılması yerine, "sanığın kaçak elektrik kullandığının sabit olması, mührü suç işleme kastıyla bozduğunu göstermediği ve cezalandırılması için yeterli kanıt bulunmadığı" şeklinde dosya içeriğine uygun olmayan gerekçelerle beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 14.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21914, Karar No: 2015/20130, Tarih: 19.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/21914 E.  ,  2015/20130 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01.10.2008 tarihine kadar geçen çalışmalarının göz önünde bulundurularak itibari hizmet süresinin sigortalılık sürelerine eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum ve davalı .... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 4-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu ancak, geçiş hükümlerini içeren aynı Yasa'nın Geçici 7. maddesi hükmünde "bu Kanun"un yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun'un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibari hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler.” hükmü ve genel olarak yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın Ek 5. maddesidir.

Anayasa Mahkemesi’nin 27.03.2007 tarihli 26475 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 04.10.2006 tarihli ve 2002/157 Esas 2006/97 Karar sayılı kararı ile 506 sayılı Yasa'ya 2098 sayılı Yasa ile Ek 1. madde olarak eklenen, 3395 sayılı Yasayla kapsamı genişletildikten sonra 3520 sayılı Yasa ile Ek. 5. madde olarak numaralandırılan düzenlemede yer alan "azotlu gübre ve şeker sanayii" ibaresi iptal edilmiş ise de, Anayasa’nın 153/5. maddesi uyarınca Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının geriye yürümeyeceği ilkesi de gözetildiğinde, davacının Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararının yürürlük tarihi olan 27.03.2007 tarihinden önceki dönem yönünden itibari hizmetten yararlandırılması mümkün değildir. İtibari hizmet süresi olanağından 27.03.2007 tarihinden önceki dönemde yararlanmak için, Yasanın öngördüğü biçimde, işkolu ve işyeri koşullarının birlikte gerçekleşmesi zorunluluğu vardır.

Dava konusu olan. 28.03.2007 – 30.09.2008 tarihleri arasındaki dönem yönünden ise, iş koluna ilişkin koşul dışındaki unsurlarda (işyeri koşullarında) bir değişiklik olmamıştır. İptal kararı ile 28.03.2007 – 30.09.2008 tarihi arasındaki dönemde, anılan madde koşullarının davacı yönünden gerçekleşip gerçekleşmediğinin incelenmesi amacıyla düzenlenerek karara dayanak yapılan bilirkişi raporundan işyerinde, davacının, doğrudan ek 5. maddede sayılan çelik, demir ve tunç döküm, zehirli, boğucu, yakıcı, öldürücü ve patlayıcı gaz, asit, boya işleriyle ve patlayıcı maddeler yapılmasında ve kaynak işlerinde çalışmasının bulunmadığı, tütün işleme işi yapan fabrikada çalıştığı anlaşılmaktadır. Öte yandan işyerinde tütün tozlarından dolayı eczaneden alınan maskelerin kullanıldığı tanık ifadelerinde belirtilmektedir. Davacının, 28.03.2007 – 30.09.2008 tarihleri arasındaki işyeri, çalıştığı birim ve yaptığı iş tereddüde mahal vermeksizin belirlenmeden, işyerinin fiziki durumu keşifle tespit edilmeden, davacının yaptığı işin, gaz maskesiyle çalışmayı gerektiren iş olup olmadığı hususunda gerekli araştırma ve yeterli inceleme yapılmadan, mahkemece, yazılı şekilde karar verilmesi, eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Mahkemece, 28.03.2007 – 30.09.2008 tarihleri arasında davacının, çalıştığı birim ile yaptığı iş (üretim, bakım, aşçı, teknik eleman, temizlik elemanı, odacı, bahçıvan, yazıcı, güvenlik görevlisi, sevkiyatçı, ambarcı vs.), işverenden davacının işyeri şahsi dosyası da celbedilerek tereddüde mahal vermeyecek şekilde tespit edilmeli; davacının çalışmasına konu davalı işverenin işyeri ile ilgili denetimlerin yapıldığı müfettiş raporları araştırılıp celbedilmeli; işyerinin bölümleri, nitelikleri ve buralardaki çalışma süreleri somutlaştırılmalı; işyerinin fiziksel koşulları keşif ile tespit edilmeli; davalı işveren vekilince, eldeki dava dosyası ile emsal nitelikte olduğu belirtilen ... İş Mahkemesinin 2008/823E – 2011/25 K. Sayılı dosyası celbedilmeli; işlenilen tütün miktarı, işleme esnasında kullanılan kimyasal maddeler ( zehirler vs.) ve kimyasal maddelerin kullanılma dönemleri işverenden sorulup, kullanılan maddelerin insan sağlığına etkileri ve gaz maskesi ile korunmanın şart olup olmadığı hususlarını da değerlendiren işgüvenliği konularında uzman bilirkişiden rapor alınmalı; alınan rapor mevcut delillerle birlikte değerlendirilerek sonucuna göre davacının 506 sayılı Yasa’nın Ek 5. maddesinin IV.bendin (1.2.3.4.) alt bentlerinde belirtilen işleri yaparken fiziksel dış etkenlerin ve olumsuz çalışma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği irdelenerek karar verilmelidir

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz, edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMAS1NA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... A.Ş.'ye iadesine, 19.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12609, Karar No: 2014/22775, Tarih: 04.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12609 E.  ,  2014/22775 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.