muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/8920, Karar No: 2010/81, Tarih: 11.01.2010

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Ancak, dava taşıma rizikolarına karşı sigortalı bulunan emteanın uğradığı zarar bedelinin rücuen tazmini amacıyla girişilen icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece de kabul edildiği üzere, uyuşmazlığa uygulanması gereken Karayolu ve Milletlerarası Mal Nakliyatı Mukavelesi İle İlgili Anlaşma (CMR)’nin 17/1. maddesi uyarınca kural olarak taşıyıcı malları teslim aldığı andan teslim edilinceye kadar, bunların tamamen veya kısmen kaybından ve vukubulacak hasardan sorumlu ise de, aynı Konvansiyon'un 17/4-b bendinde malların hatalı ambalajlanmış olması, "c" bendinde ise malların gönderici, alıcı veya bunlar adına hareket eden şahıslar tarafından taşınması, yüklenmesi, istif edilmesi veya boşaltılması hallerinde oluşan hasarlardan taşıyıcının sorumlu olmayacağı düzenlenmiştir.

Somut uyuşmazlıkta da davalılar vekilince hasarın ambalaj, yükleme ve boşaltma kusurundan kaynaklandığı ve müvekkillerinin hasardan sorumlu olmadığı savunulmuştur. Mahkemece dava konusu olayda ambalaj yetersizliğinden söz edilemeyeceği ve davalı taşıyıcıların sorumluluktan kurtulamayacağı kabul edilmişse de, bu konuda görüşüne başvurulan bilirkişinin mesleği avukatlık olup, uzmanlık alanı dava konusu cam emteasının ambalajının mevcut taşımaya uygun bulunup bulunmadığı konusunda görüş bildirmek için yeterli değildir. Yine mahkemece dava konusu taşıma işinde yükleme ve boşaltmanın kime ait olduğu ve hasarın yükleme veya boşaltma kusurundan kaynaklanıp kaynaklanmadığı da incelenmemiştir.

Bu durumda mahkemece, zararın öncellikle ambalaj, yükleme veya boşaltma hatasından mı yoksa taşıma kusurundan mı kaynaklandığı tartışmasız bir şekilde ortaya konulduktan sonra, eğer zararlı sonuç ambalaj, yükleme veya boşaltma hatasından kaynaklanmışsa ambalaj, yükleme veya boşaltmanın kime ait olduğunun tespit edilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olmuştur.

SONUÇ: Yukarıda (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalılar yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 11.01.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7576, Karar No: 2011/13980, Tarih: 14.09.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/7576 E.  ,  2011/13980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre; üzerinde bulunan yapılara, resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21921, Karar No: 2012/26284, Tarih: 20.12.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/21921 E.  ,  2012/26284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava dilekçesinde 20.000 TL maddi, ıslah ile 267.693,71 TL maddi tazminat ile 60.000 TL manevi tazminatın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacılar vekili dilekçesinde; davalı ... AŞ'ye ait elektrik nakil hatlarından birinin davacı ...'ın üzerine düşmesi nedeniyle, davacının %100 oranında meslekte kazanma gücünü kaybettiğini, yardımcı kişilerin yardımıyla hayatına devam ettiğini, davacı ... için bakıcı gideri olmak üzere 20.000 TL maddi tazminat ile bu olay nedeniyle derin üzüntü duyan davacı eş için 20.000 TL, çocuklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... için 10000'şer TL olmak üzere 60000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile talep ve dava etmiştir.Davalı vekili, davaya cevap vermemiştir.Alınan bilirkişi raporunda, bakıcı gideri 267.693.71 TL olarak hesaplanmıştır. Davacı vekili bilirkişi raporuna göre davasını ıslah ederek, müddeabih miktarını 267.693,71 TL'ye yükseltmiştir. Mahkemece bilirkişi raporuna itibar edilerek, davacının elde ettiği kazançtan bir miktarını kendi bakımına ayıracağı ve yakınları tarafından da bakımının yapılacağı nazara alındığında, belirlenen bakıcı giderinden hakkaniyet gereği % 50 oranında indirim yapılması gerektiği belirtilerek, neticede bakıcı gideri olarak 133.846.85 TL maddi tazminata, davacı eş için 15.000 TL, çocuklar için ayrı ayrı 7500 TL manevi tazminata hükmedilmiştir. Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Davacı, davalı şirketin elektrik hatlarından birinin üzerine düşmesi nedeniyle malul kaldığını belirterek, bakıcı giderinin ödetilmesini istemiştir. Yerel mahkemece, davacının tedavi gördüğü sürede bakıcıya ihtiyaç duyacağı belirtilerek, “brüt asgari ücret” üzerinden yapılan hesaplama sonucu belirlenen bakıcı gideri hüküm altına alınmıştır. “Net Asgari Ücret” esas alınarak hesaplanacak bakıcı giderinin hüküm altına alınması gerekirken, yazılı şekilde yapılan hesaplamaya göre belirlenen miktara karar verilmiş olması doğru değildir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 20.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7667, Karar No: 2022/16629, Tarih: 22.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/7667 E.  ,  2022/16629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

İLK DERECE

MAHKEMESİ : Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü;

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazların yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince esastan reddine, davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun ise kısmen kabulü ile ilk derece mahkemesi kararı kaldırılarak HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında hüküm kurulmuş olup, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arazi niteliğindeki Bursa İli, Nilüfer İlçesi, Badırga Köyü 2043 ve 2044 parsel sayılı taşınmazlara 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-f maddesi uyarınca gelir metodu esas alınarak değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun davacı idare vekili yönünden reddine, davalı vekili yönünden ise kısmen kabulü ile Bursa 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2017/577 Esas, 2018/429 Karar sayılı kararının kaldırılarak, ilk derece mahkemesince dava konusu taşınmazların belirlenen m² birim fiyatına uygulanan % 200 objektif değer artış oranının % 300’e çıkartılması ile hesaplanan bedel üzerinden ve davacı idare lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin bendinin kaldırılması suretiyle 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-3 maddesi uyarınca yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davacı idare harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, davalıdan peşin alınan temyiz harcının Hazine'ye irad kaydedilmesine, 22.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/830, Karar No: 2014/3087, Tarih: 10.02.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/830 E.  ,  2014/3087 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 31/12/2012 tarih ve 2011/499-2012/760 sayılı hükmün Dairenin 02.10.2013 tarih ve 2013/11698-24004 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı eczacı, davalı kurumca yapılan denetimler sonucunda 2009 protokolünün 6.3.7 maddesi ihlal ettiği gerekçeleri ile aralarındaki sözleşmenin 6 ay süre ile feshi ile 12.738,30 Tl cezai şartın tahsilene karar verildiğini, bu fesih ve cezai şartın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek fesih işleminin iptali ile muarazanın giderilmesini istemiştir.

Davalı yapılan işlemin hukuka uygun olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece,2012 yılı protokolünde davanın açılmasına neden olan hükümlerin kaldırıldığı nazara alınarak konusuz kalan davanın reddine karar verilmiş;hüküm,davacı tarafından temyiz edilmiştir.Temyiz üzerine hükmün dairemizce onanması üzerine davacı bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Davacıya ait eczanede yapılan denetim sonucunda reçete karşılığı bulunmayan ve kime ait olduğu İspatlanamayan kupürler ve kupürü kesik ilaçlar bulunması sebebiyle 2009 protokolünün 6.3.7 maddeleri uyarınca sözleşmesinin fesh ile tarafına cezai şart uygulandığını ileri sürerek fesih ve cezai şartın iptali istemi ile eldeki davayı açmıştır.1.02.2012 tarihli ... Güvenlik Kurumu Protokolünün, davaya konu eylemlerle ilgili 2009 protokolünün 6.3.7 maddelerinin protokolün yürürlüğe girdiği 01.02.2012 tarihinden itibaren yürürlükten kaldırıldığı sabit olmakla beraber 6.12 maddesinde "Bu protokolün yürürlük tarihinden Önce herhangi bir nedenle Kurumca veya Kuruma devredilen kurumlarca sözleşmesi feshedilen eczacının yazılı talebi halinde ;Kurumca tespit edilen ve sözleşmesinin feshedilmesine neden olan fiil/fiiler için bu protokolün (5) ve (6) numaralı maddelerinde yer alan hükümler uygulanır.Bu protokolün yürürlük tarihinden önce (5.3) numaralı maddede 2014/830-3087

sayılan fiilerden dolayı sözleşmesi feshedilen eczanelerin yazılı talebi üzerine,bu protokoldeki cezai şart ve fesih hükümleri uygulanır. Yine 2012 S.G.K protokolüne eklenen ek Protokolün 7.maddesi uyarınca; "01.02.2012 tarihinde imzalanan protokolden önceki protokollerde sözleşmenin feshi ve cezai şartı gerektiren maddelerden bu protokolde kaldırılmış olanlar nedeniyle sözleşme feshi ve/veya cezai şart uygulanmış olan işlemler, konusu kalmadığından durdurulur ve işlem yapılmaz" hükmünün düzenlendiği yazılıdır. Hal böyle olunca 2012 protokolünde yazılı müracaat şartı arandığına göre davacı eczacının davalı kuruma müracaat edip etmediği araştırılmalı yapılan araştırma sonucunda kuruma müracaat etmediğinin anlaşılması halinde davacıya kuruma müracaat etmesi için süre tanınmalı ve diğer 2012 S.G.K Protokolüne eklenen ek protokol 7.maddesİ de birlikte mahkemece değerlendirilip sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken hiç bir araştırma yapılmadan, cezai şart ve feshin durdurulup durdurulmadığı belirlenmeden yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma gerekirken, Dairemizce zuhulen onandığı bu kez yapılan inceleme ile anlaşılmış olduğundan, davacının karar düzeltme talebinin kabulüne, Dairemizin onama ilamının kaldırılmasına, hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının karar düzeltme isteminin KABULÜNE,Dairemizin 02.10.2013 tarih 2013/11698-24004 E.K. sayılı “onama” kararının kaldırılmasına, hükmün yukarda açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 10.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2263, Karar No: 2019/3722, Tarih: 13.05.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2263 E.  ,  2019/3722 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 13/07/2017 tarih ve 2016/81 E.- 2017/272 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 22/02/2018 tarih ve 2017/1335-2018/189 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin 1915 yılında İngiltere’de kurulduğunu, "DUREX" markasının 1929 yılında tescil edildiğini, 1985 yılından itibaren de ülkemizde tescilli olarak korunduğunu ve “tanınmış marka” statüsünde tescilli olduğunu, “DUREX” esas ibareli markalarının bulunduğunu, davalı şirketin 2014/78196 sayılı “FUREX” ibareli marka için yaptığı başvuruya müvekkilinin itirazının, davalı TPMK YİDK’nın 2015-M-12576 sayılı kararıyla reddedildiğini, başvuru markası ile müvekkiline ait markaların ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, tescili halinde müvekkiline ait markalarını itibarına ve ayırt edici niteliğine zarar vereceğini, tanınmışlıktan haksız yararlanma amacıyla yapılan başvurunun kötü niyetli olduğunu ileri sürerek YİDK'nın 2015-M-12576 sayılı kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili; markaların benzer olmadığını, karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, 556 sayılı KHK'nın 8/4 maddesi koşullarının oluşmadığını, kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili; markaların kapsamındaki ürünler ve hitap edilen tüketici kitleleri nedeniyle karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, başvuru markasının reçete ile satılabilen ürünleri içerdiğini, markalar arasında ayırt edilebilecek seviyede farklılığın bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili; markaların kapsamındaki ürünler ve hitap edilen tüketici kitleleri nedeniyle karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, başvuru markasının reçete ile satılabilen ürünleri içerdiğini, markalar arasında ayırt edilebilecek seviyede farklılığın bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; taraf markaları arasında benzer oldukları tespit edilen “İnsan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler, kimyasal elementler. Tıbbi ve veterinerlik amaçlı olan diyet maddeleri, tıbbi amaçlı bitkiler ve bitkisel içecekler. Diş hekimliği için ürünler (aletler/cihazlar hariç). Dezenfektanlar, antiseptikler (mikrop öldürücüler), tıbbi amaçlı deterjanlar.” emtialarının, hitap ettiği tüketici kitlesi olan doktorlar, eczacılar, medikalciler, diş hekimleri gibi yüksek algı ve bilinç düzeyine sahip tüketiciler nezdinde karıştırılmaya yol açabilecek düzeyde benzer olmadığı, taraf markalarının “Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler. İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı tazeleyici kokular” emtialarının ise benzer olmadığı, davacı markalarının tanınmışlığının bulunduğu “cinsel amaçlı aletler ve malzemeler” emtiaları ile “Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler. İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı tazeleyici kokular.” emtialarının, doğrudan ilişkilendirilebilir, tüketicinin markayı gördüğünde davacı markasını aklına getirmesi çok da mümkün olmayan, birbirlerinden tamamen farklı amaçlara yönelik ürünler olduğu, 556 sayılı KHK.'nın 8/4 maddesi çerçevesinde davacı markasının tanınmışlığının “Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler. İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı tazeleyici kokular” emtialarına sirayet etmeyeceği, kötü niyetin söz konusu olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davacı vekilinin istinaf başvurusunun, mahkemece alınan ek bilirkişi raporunda, davalı şirketin marka tescil başvurusunda yer alan "Tıbbi amaçlı olmayan diyet maddeleri, besin takviyeleri, zayıflatıcı ürünler, bebek mamaları, Zararlı bitkileri, hayvanları ve mantarları imha edici maddeler. İnsan ve hayvanlar için olanlar hariç deodorantlar, havayı tazeleyici kokular.” emtialarının, davacı markalarının kapsamında bulunan emtiayla benzer olmadığının bildirildiği, anılan tüm emtialar açısından davacı markasının tanınmışlığının, 556 sayılı KHK.'nın 8/4 maddesi uyarınca davacı yararına davalı şirket markasının tesciline engel olmayacağı, ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden kanuna uygun olduğu gerekçesiyle esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13/05/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/463, Karar No: 2012/1820, Tarih: 13.02.2012

**20. Hukuk Dairesi         2012/463 E.  ,  2012/1820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca incelenmesine gerek görülen;

1) Davaya konu taşınmaz dava tarihinden sonra yapılan genel arazi kadastrosunda 540 ada 15 sayılı parselde tespit gördüğü anlaşılmakla 540 ada 15 sayılı parselin tutanak aslının,

2) Asliye 2. Hukuk Mahkemesinin 2001/326 esas sayılı dava dosyasının,

3) Dava tarafın dayandığı 18.11.1950 tarih 410 cilt 62 sayfa 88 sıra sayılı tapu kaydının genel arazi kadastrosunda parsel/parsellere revizyon görüp görmediğinin kadastro müdürlüğü ve tapu sicil müdürlüğü'nden sorularak alınacak cevabi yazıların, revizyon görmüş ise dava konusu taşınmaz ile revizyon gördüğü parsel/parselleri bir arada gösterir birleşik kadastro paftasının Kadastro Müdürlüğü'nden getirtilerek,

bu dosya arasında yer alması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Yasanın geçici 3. maddesi göndermesiyle H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 13/02/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/54, Karar No: 2011/315, Tarih: 18.05.2011

**Hukuk Genel Kurulu         2011/19-54 E.  ,  2011/315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yargıtay 19.Hukuk Dairesi (İlk Derece)

TARİHİ : 03/12/2010

Taraflar arasındaki “tazminat” davasının yapılan incelemesi sonucunda ilk derece mahkemesi sıfatıyla Yargıtay 19. Hukuk Dairesi’nce 07.07.2009 gün ve 2009/984 E. 2009/6944 K. sayılı kararla, “Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 573. maddesindeki koşullar gerçekleşmediğinden davanın reddine” karar verilmiştir.

Davacıların adli müzaheret talebi, Özel Daire’nin 18.11.2009 tarihli 1. Ek kararıyla reddedilmiş; Temyiz harcının verilen kesin süre içerisinde de yatırılmamış olması sebebiyle “hükmün temyiz edilmemiş sayılmasına ve temyiz dilekçesinin reddine” dair verilen 14.12.2009 tarihli 2. Ek karar ise, davacıların temyizi üzerine Hukuk Genel Kurulu’nun 27.01.2010 gün ve 2010/19-49 E. 2010/10 K. sayılı kararı ile, “… ilk derece mahkemesi sıfatıyla davacı tarafın adli yardım talebi yönünden işin esasına girilerek yasal şartların bulunup bulunmadığının değerlendirilmesi ve bu şartların varlığı halinde davacı tarafın bu kurumdan yararlandırılması; adli yardım talebinin şartlarının bulunmadığının tespiti halinde ise, usulünce temyiz harç ve giderlerinin yatırılması için süre verilip sonucuna göre bir karar verilmesi” gereğine işaretle bozulmuştur.

Bozma ilamına uyulmasına karar veren Özel Daire’nin “…Adli yardım isteminde bulunan davacılarla ilgili olarak kolluk kuvvetleri aracılığıyla sosyo ekonomik durumları araştırılmış, davacı Arif Türkoğlu tarafından Beypazarı İlçesi Köseler Köyü İhtiyar Heyetince düzenlenen fakirlik belgesi ve davacı şirkete ait Yenimahalle Belediye Başkanlığınca verilen ekonomik durumla ilgili belge dosyaya ibraz edilmiş, davacı şirkete ait ticaret sicil kayıt örneği getirtilmiştir.

Adli yardım HUMK.’nun 465.-472.maddelerinde düzenlenmiş olup, 465.maddede belirtilen fakirlik ve haklı olma şartlarının varlığının ispatı halinde adli yardımdan gerçek kişilerin yararlandırılması gerekmektedir. Yasa sadece hayır müesseselerinin adli yardım isteğinde bulunabileceklerini öngörmektedir (Bkz. Prof. Dr. B.. K.., HMUK. Cilt 4, shf 3755-3756). Bu nedenle tüzel kişiler adli yardımdan yararlanamaz.

Dairemizce toplanan deliller neticesinde, davacı asil A... T..’nun, dosyaya ibraz edilen fakirlik belgesi içeriğinden adli yardıma muhtaç olduğu, HUMK. 465/1.maddesinde öngörülen adli yardıma ilişkin koşulların davacı asil yönünden gerçekleştiği anlaşılmakta, davacı asil A...T..nun adli yardım isteminin kabulüne, davacı T..D.. San. Ltd. Şti. ise sermaye şirketi olup, sermaye şirketlerinin adli yardımdan yararlanmaları mümkün olmadığından davacı şirketin adli yardım verilmesine ilişkin isteminin ise reddine karar vermek gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1- Davacı asil A..T.’nun adli yardım isteminin kabulü ile adli müzaheretten yararlandırılmasına,