muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3546, Karar No: 2021/13919, Tarih: 10.11.2021

B. Usul açısından;

5. Somut uyuşmazlıkta, İlk Derece Mahkemesi davalı Hazine yönünden “vakıf yönünden ise (açıkça tek taraflı düzenleme olan vakıf statüsü ile) ödeme yükümlülüğünün kaynağı vakıf amacına uygun olarak sosyal sigorta yardımlarından aşağı kalmamak üzere yardım sağlama taahhüdünden kaynaklandığı, Vakıf iştirakçilerine statüsünün 4. maddesi ile bu yardımları vakfın aynen sağlayacağı düzenlenmiş olup vakfın kendi öz kaynağı ile bu yardımları yapacağı 5510 sayılı Yasanın Ek 18. maddesi yürürlüğe girmeden önce düzenlendiği, bu kapsamda anayasal eşitlik ilkesi gerekçe gösterilerek vakıf emeklileri yönünden de hazinenin sorumluluğuna gitmenin hakkaniyete aykırı olacağı, zira vakfın sorumluluk esası kendi iştirakçilerine iç düzenlemesi olan vakıf statüsüne dayalı olarak verdiği taahhütten kaynaklandığı” gerekçesi ile Hazine yönünden gerekçede esastan reddine karar verilirken, Bölge Adliye Mahkemesi İlk Derece Mahkemesinin bu gerekçesine katılmamış ve “Hazinenin davalı vakfa Ek madde 18. kapsamında bayram ikramiyesi ödeme yükümlülüğünün bulunup bulunmadığı, giderek anılan maddede geçen Kurum ifadesinin, 506 sayılı Yasanın Geçici 20. maddesine göre Sosyal Güvenlik Kurumunun görevini üstlenen (Yasa gereği muadili olan) sandıkları da kapsayıp kapsamadığının, bayram ikramiyelerinin ödenmesinden sonra davalı vakıfla Hazine arasında görülmesi muhtemel bir davanın konusu olduğunun belli bulunmasına göre, görülmekte olan davada hazineye yönelik davanın husumet yokluğundan reddinin sonucu itibarıyla doğru bulunduğu” gerekçesi ile sonuç itibari ile davacı ve davalı Yardım Sandığı Vakfının istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir. Öncelikle Bölge Adliye Mahkemesi esastan reddi usulden redde çevirdiğine göre İlk Derece Mahkemesi kararını kaldırması gerekirdi. Esastan ret ile İlk Derece Mahkemesinin kararı inceleneceğinden Bölge Adliye Mahkemesinin Hazine yönünden usulden ret gerekçesi yok sayılacaktır. Oysa bu usule aykırıdır. Öncelikle Bölge Adliye Mahkemesi kararının usule aykırı olması nedeni ile bozulması gerekir. Zira Bölge Adliye Mahkemesi Hazine yönünden usulden ret kararı verdiğine göre ilk derece mahkemesinin esastan ret kararını ortadan kaldırması gerekirdi.

C. Esas yönünden;

5. Somut uyuşmazlıkta davanın yasal dayanaklarına gelince;

11.05.2018 tarih ve 7143 sayılı Kanunun 23. maddesi ile eklenen 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunun Ek 18/1 maddesi uyarınca “Kurumca bu Kanun ve ilgili mevzuat uyarınca gelir ve aylık ödemesi yapılanlara, bayramın içinde bulunduğu ayda gelir ve aylık alma şartıyla, Ramazan Bayramı ve Kurban Bayramında 1.000’er TL tutarında bayram ikramiyesi ödenir”. Anılan maddenin son fıkrasına göre ise “Bu madde kapsamında yapılacak ödemeleri karşılamak amacıyla gerekli olan tutar, yazılı talebe istinaden ayrıca fatura aranmaksızın Hazinece Kuruma ödenir”.

Aynı Kanunun 104. maddesine göre “Bu Kanunla yürürlükten kaldırılmayan hükümleri saklı kalmak kaydıyla, 17/7/1964 tarihli ve 506 sayılı, 2/9/1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17/10/1983 tarihli ve 2925 sayılı, 17/10/1983 tarihli ve 2926 sayılı ve 8/6/1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlara yapılan atıflar ile ilgili mevzuatında emeklilik, malûllük, vazife malûllük ve sosyal sigorta haklarına, yardımlarına ve yükümlülüklerine, iştirakçiliğe ve sigortalılığa, dul, yetim ve hak sahipliği şartlarına, emekli ikramiyesine, ek ödemelere, sağlık hizmetleri veya tedavi bedellerinin ödenmesine ilişkin yapılan atıflar bu Kanunun ilgili maddelerine yapılmış sayılır”.

Keza, aynı Kanunun Geçici 20. maddesi uyarınca “506 sayılı Kanunun Geçici 20 nci maddesi kapsamındaki bankalar, sigorta ve reasürans şirketleri, ticaret odaları, sanayi odaları, borsalar veya bunların teşkil ettikleri birlikler personeli için kurulmuş bulunan sandıkların iştirakçileri ile aylık veya gelir bağlanmış olanlar ile bunların hak sahiplerinin Sosyal Güvenlik Kurumuna devir tarihini belirlemeye Cumhurbaşkanı yetkilidir. Devir tarihi itibarıyla sandık iştirakçileri bu Kanunun 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı sayılırlar”.

Yardım Sandıklarının statüsünü düzenleyen 506 sayılı SSK’un Geçici 20. maddesi uyarınca “Bankalar, sigorta ve reasürans şirketleri, ticaret odaları, sanayi odaları,borsalar veya bunların teşkil ettikleri birlikler personelinin malûllük, yaşlılık ve ölümlerinde yardım yapmak üzere, bu kanunun yayımı tarihine kadar tesis veya dernek olarak kurulmuş bulunan sandıklar, bu kanunun yayımı tarihinden itibaren en geç altı ay içinde: a) ilgili bulundukları banka, sigorta şirketi, reasürans şirketi, ticaret odası, sanayi odası, borsa veya bunların birliklerinin bütün personelini kapsayacak, b) Bu personelin, iş kazalarıyla meslek hastalıkları, hastalık, analık, malûllük, yaşlılık ve ölüm, eşlerinin analık, eş ve çocuklarının hastalık hallerinde, en az bu kanunda belirtilen yardımları sağlayacak, c) Sandıkların statülerine tabi personelin bu madde şümulüne giren banka, sigorta şirketi, reasürans şirketi, ticaret odası, sanayi odası, borsa veya bunların birliklerinden birinden diğerine geçmesi halinde bu gibi personelin kendi sandıklarındaki müktesep haklarının da diğer ilgili sandığa veya aralarında kuracakları müşterek bir sandığa intikalini temin edecek, birer tesis haline getirildiği ve bunu tevsik eden statülerini, bu kanunun yayımı tarihinden en geç altı ay içinde Çalışma Bakanlığına verdikleri takdirde, bu teşekküllerin ve sandıkların personeli işbu kanunun uygulanmasında sigortalı sayılmazlar. Şu kadar ki, bu sandıkların statüleri ve statü değişiklikleri Çalışma Bakanlığınca onaylanmak suretiyle tekemmül eder. Mali durumları da Çalışma, Maliye ve Ticaret Bakanlıklarınca müşterek kontrol ve murakabe edilir. Mali durumlarının kontrol ve murakabesi sonunda alınmasına bu Bakanlıklarca müştereken lüzum gösterilecek tedbirleri, sandıklar ve ilgili bulundukları teşekküller yerine getirmekle yükümlüdür. Sözü edilen sandıkların mevzuatına tabi olarak geçen hizmetler ile emekli sandıkları kanunlarına veya malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortalarına tabi olarak geçen hizmetler yazılı istek halinde, 5/1/1961 tarihli 228 sayılı kanunun aylık bağlanmasına ilişkin esasları dairesinde birleştirilerek tahsis yapılır. (Ek fıkra: 13/2/2011-6111/53 md.) Birinci fıkranın (b) bendinin uygulanmasında, yardımların sağlanması ve bağlanması yönünden alt sınırın belirlenmesinde muadil miktar karşılaştırması esas alınır. Ancak, gelir ve aylıkların artırılmasında 506 sayılı Kanuna göre bağlanan gelir ve aylıkların artırımına ilişkin hükümler devir tarihine kadar uygulanmaz. 5510 sayılı Kanunun Geçici 20 nci maddesinin on ikinci fıkrasında yer alan sınırlama dahilinde sandıkların kuruluş senetlerinde yer alan hükümler ve sandıkların uygulamaları saklıdır. Bu hüküm, yürürlüğe girdiği tarihten önceki artışlarda ve görülmekte olan davalar hakkında da uygulanır”.

6. Davacı vakfın, vakfın senedinin 3. ve 4. maddeleri incelendiğinde, iştirakçilerine 506 ve 5510 sayılı Kanun uyarınca getirilen haklardan yararlandırılacağı anlaşılmaktadır.

6. Davacı vakfın, vakfın senedinin 3. ve 4. maddeleri incelendiğinde, iştirakçilerine 506 ve 5510 sayılı Kanun uyarınca getirilen haklardan yararlandırılacağı anlaşılmaktadır.

7. Anayasa’nın 10. maddesi uyarınca, “Herkes, dil, ırk, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir(1. fıkra)”. Devlet organları ve idare makamları bütün işlemlerinde kanun önünde eşitlik ilkesine uygun olarak hareket etmek zorundadırlar (son fıkra). Anayasanın 10. maddesinde düzenlenen eşitlik ilkesi aynı hukuki durumda bulunanların aynı kurallara tâbi olmasını gerektirir.

Anayasada öngörülen eşitlik herkesin aynı hak ve yükümlülüklere sahip olması anlamında değildir. Eşitlik her yönüyle aynı hukuki durumda olanlar arasında söz konusudur. Anayasa’nın 10. maddesinde yer verilen eşitlik ilkesi ile eylemli değil, hukuksal eşitlik öngörülmektedir. Eşitlik ilkesinin amacı, aynı durumda bulunan kişilerin kanunla aynı işleme bağlı tutulmalarını sağlamak ve kişilere kanunlar karşısında ayrım yapılmasını ve ayrıcalık tanınmasını önlemektir. Bu ilkeyle, aynı durumda bulunan kimi kişi ve topluluklara ayrı kurallar uygulanarak kanun karşısında eşitliğin ihlali yasaklanmıştır. Kanun önünde eşitlik ilkesi herkesin her yönden aynı kurallara bağlı tutulacağı anlamına gelmez. Durum ve konumlardaki özellikler, kimi kişiler ya da topluluklar için değişik kurallara bağlı tutulursa Anayasa’nın öngördüğü eşitlik ilkesi ihlal edilmiş olmaz”(Anayasa Mahkemesi, 31.10.2013 tarihli E.2013/23, K.2013/123, sayılı karar, R.G.15.03.2014 – 28942).

8. Vakıf statüsündeki yardım sandıklarının hukuki konumu:

8. Vakıf statüsündeki yardım sandıklarının hukuki konumu:

Anayasanın 60. maddesi, sosyal güvenliği sağlayacak tedbirleri alma ve teşkilâtı kurma ödevini devlete yüklemiştir. Her ne kadar sosyal güvenlik kurumlarının bizzat devlet tarafından kurulması asıl olsa da malî kaynaklarının yetersizliği halinde devlet sosyal güvenlik örgütlerini, kurdurmak yoluna da gidebilir. Zira devlete yüklenen bu anayasal görev, yine aynı anayasayla devletin mali olanaklarıyla sınırlı tutulmuştur (m.65).Bunun en temel örneklerinden birini vakıf ya da dernek şeklinde örgütlenen özel yardımlaşma sandıkları oluşturur. Gerçekten de devlet, sosyal güvenlik çatısı altına alamadığı kişilerin kurmuş oldukları bu nitelikteki yapılara izin vermiş ve onları yasal düzenlemelerle güvence altına almıştır. Bu anlamda Geçici 20. maddede düzenlenen sandıklar aslında, devletin sosyal güvenliği sağlama ödevini onun adına yerine getiren kuruluşlardır(Y10HD.12.12.1989, 1989/5047-9068, (Yargıtay Kararları Dergisi, 1990/4, 560-564). Bu yapıları nedeniyle anılan kuruluşlar, isteğe bağlı olan sandıklardan farklı olarak, üyelerinin zorunlu sosyal güvenlik kurumu niteliğindedir(Müjdat Şakar, Sosyal Sigortalar Uygulaması El Kitabı, ... 2002, 66. Coşkun Saraç, Sosyal Sigortalar Hukukunda Kuruluş ve Üyelik Yönünden Banka, Sigorta Sandıkları, Çimento İşveren Dergisi, Kasım 2004, 38). Nitekim öğretide, daha önce özel hukuk hükümlerine göre kurulmuş bulunan bu sandıkların,Geçici 20.maddede düzenlenerek kamu hukuku alanına çekildikleri, bu şekilde de bir anlamda sosyal güvenlikteki dağınıklığa son verildiği kabul edilmektedir(Utkan Araslı, Sosyal Güvenlik ve Sosyal Sigortalar, C.2, ... 2002, 1520. Yazara göre tümüyle özel hukuk alanında oluşturulan bu sosyal güvenlik kuruluşları, kendi statülerini korurken Devletin de vesayeti altına sokulmuş, sosyal güvenliğin sağlanması yolunda karma bir sistem ortaya çıkarılmıştır. Akın, L. 4784 sayılı Yasa ile Getirilen Sosyal Destek Ödemesi Karşısında Banka Zorunlu Sandıklarının Durumu. AÜHFD Yıl 2005 s: 100 vd).

9. 5510 sayılı Kanunun ek 18. maddesindeki düzenleme ile kanun kapsamındaki gelir ve aylık bağlananların (emeklilerin) yılda iki kez dini bayramlar için ikramiye ödenmesinin ve bu gelir ve aylıkları alanlara kurum tarafından ödenen bu ikramiyelerin kurumun başvurusu halinde, Hazinece karşılanacağı kurala bağlandığı açıktır. 506 sayılı Kanunun Geçici 20. maddesi kapsamında davalı bankanın yardım sandığı vakfından aylık bağlanan davacı da gerek Vakıf statüsü ve gerekse 5510 sayılı Kanun kapsamında ikramiye ödenmesi kurala bağlanan kişiler gibi aynı hukuki durumdadır. Dolayısı ile İlk Derece Mahkemesinin, Bölge Adliye Mahkemesi ve temyiz üzerine çoğunluğun davacı yardım sandığı vakıf iştirakçisinin bayram ikramiyesinden yararlanabileceği yönündeki kabulü, hem açıklanan mevzuat hükümlerine hem de Anayasa’nın 10. maddesindeki eşitlik ilkesi düzenlemesine uygundur.

10. Ancak İlk Derece Mahkemesinin Hazine yönünden “iştirakçilere ödenecek ikramiyeleri karşılamak amacıyla gerekli olan tutar, yazılı talebe istinaden ayrıca fatura aranmaksızın Hazinece Kuruma ödenir” düzenlemesi yönünden ilk derece mahkemesinin ret gerekçesi ve bu gerekçeyi kaldıran ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesi tartışılmadan Hazine yönünden esastan ret kararının çoğunluk görüşü ile onanması kararına katılınmamıştır.

11. Zira, nasıl ki aynı hukuki duruma sahip gelir ve aylık bağlananlara bayram ikramiyesi ödemesi eşitlik ve yasal düzenleme uyarınca yapılması gerektiği kabul edilmiş ise 5510 sayılı Kanun ile aslında Sosyal Sigortalar Kurumuna devri kabul edilen, ancak henüz devri sağlanmayan Yardım Sandıklarının, kurumla aynı hukuki statüde olmalarının da kabulü gerekmektedir.

12. Her ne kadar yasal düzenleme nedeni ile davacı iştirakçi açısından doğrudan muhatap Yardım Sandığı ve bu davada Hazinenin davacı yönünden aktif husumeti yok ise de, Yardım Sandığı Vakfı’nın kurum gibi Hazineye başvurması halinde Hazinenin Vakıfça iştirakçilerine ödediği ikramiyelerin karşılığı bedeli Vakfın Hazine aleyhine açacağı davaya bırakılması gerekirdi. Vakfın iştirakçilerine ödeyeceği ikramiyenin Hazineden tahsili yolunun İlk Derece Mahkemesi kararı ile kapatılması açıkça yasaya ve usule aykırıdır. Zira 5510 sayılı Kanunun Ek 18. maddesindeki kurum ifadesi, bu şekli ile aynı kanun hükümlerine tabi olduğu kabul edilen Yardım Sandığı Vakfını da kapsamaktadır. Bölge Adliye Mahkemesinin bu yöndeki gerekçesi ve yorumu isabetli olduğundan, çoğunluğun İlk Derece Mahkemesinin bu yöndeki kararını onaması hatalı olmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2024/329, Karar No: 2024/5921, Tarih: 04.07.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/329 E.  ,  2024/5921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/224 E., 2023/650 K.

SUÇ : 6136 sayılı Kanun'a aykırılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında Yargıtay Bozma İlamı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Denizli Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 18.02.2014 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12.05.2015 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a aykırılık suçundan 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddenin birinci fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ve 400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına , hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Yargıtay 8.Ceza Dairesi'nin 12.04.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında basit yargılama usulünün değerlendirilmesi zorunluluğu nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

4. Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada;Denizli 5.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 14.09.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında basit yargılama usulünün uygulanmasına ve 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

5. Sanığın itirazı üzerine yapılan yargılama da Denizli 5.Asliye Mahkemesi'nin, 16.12.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkumiyetine karar verilmiştir.

6. Yargıtay 8.Ceza Dairesi'nin 01.12.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında seri muhakeme usulünün değerlendirilmesi zorunluluğu ve takdiri indirim yapıldığı sırada uygulama maddesi olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 inci maddesinin birinci fıkrasının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

6. Yargıtay 8.Ceza Dairesi'nin 01.12.2022 tarihli kararı ile sanık hakkında seri muhakeme usulünün değerlendirilmesi zorunluluğu ve takdiri indirim yapıldığı sırada uygulama maddesi olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62 inci maddesinin birinci fıkrasının gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması nedeniyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

7. Yargıtay bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 12.10.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'un 15 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası ve 53 üncü maddenin birinci,ikinci ve üçüncü fıkrasının birinci cümlesi ve 54 üncü maddesinin 4.fıkrası uyarınca 5 ay hapis cezası ve 400 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sustalı bıçağın müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık temyiz istemi; kendisine verilen cezayı temyiz etmek istediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İncelemeye konu olay; sanık ... ve temyiz dışı sanıklar İ. E. ile İ. Ö.'nün 04.01.2014 tarihinde 22.00 sıralarında Pamukkale Birahanesine gidip burada 05.01.2014 saat 00.30'a kadar alkol aldıkları, birahane dışına çıktıkları sırada aralarında nedeni belli olmayan şekilde bir tartışma yaşandığı, bu sırada sanık ...'ın elinde 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak olduğu tespit edilen sustalı bıçak bulunduğu, sanıklar arasındaki tartışmanın kolluk birimine intikali sonrasında olay yerine kolluk ekibinin geldiği, bu esnada temyiz dışı sanık İ. E.'nin sanık ...'ın elinde bulunan bıçağı aldığı, polis memuru müşteki ... Kahraman'ın İ. E.'ye elindeki bıçağı bırakması yönünde birden fazla kere ikazda bulunduğu halde İ. E.'nin bıçağı yere atmadığı, polis memuru olan müşteki ... Kahraman'ın jopla İ. E.'nin sağ eline vurmak suretiyle bıçağın yere düşmesini sağladığı, sanıkların polis memurlarına karşı direnmesi akabinde elleri kelepçelenerek emniyet birimine intikal ettirildiği iddiasına ilişkin kamu davası açılmıştır.

2- 15.01.2014 tarihli İzmir Kriminal Ekspertiz Raporu'na göre; metal sapının bir yanında kemere takmaya yarayan mandal bulunan, 9 cm uzunluğunda, tek ağızlı, sivri uçlu, sırt kısmı meyilli, düz ve küt namluya sahip bir adet bıçak (söz konusu bıçağın sol kaplamasında, bir adet tespit vidası yoktur.) ekpertiz incelemesine verilmiştir. Yapılan bu inceleme de ;söz konusu bıçağın genel yapısı ve mekanik aksamı bakımından sustalı çakı olduğu ve namlusunun sapı içerisinden otomatik olarak açılmasını sağlayan susta mandalı ile açılan, namluyu sapa tespit eden susta kilidinin sağlam ve işler durumda olduğu görülmüştür. Sustalı çakının 6136 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesinde belirtilen yasak niteliğe haiz bıçaklardan olduğu, ancak bahse konu bıçağın nitelikleri itibariyle vehamet arz etmez şeklinde ekspertiz raporundan anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Tanık olarak dinlenen ve olay yerine intikal eden kolluk görevlilerinin beyanları,bıçağın 6136 sayılı Kanun kapsamında yasak niteliği haiz sustalı çakı olduğuna ilişkin 15.01.2014 tarihli İzmir Kriminal Polis Laboratuvarı Ekspertiz Raporu, temyiz dışı sanık İ.E.'nin soruşturma aşamasında alınan ifadesinde bıçağın sanık ...'a ait olduğu yönündeki ifadesi ve bu ifadeyi doğrulayan sanık ...'ın ikrarı karşısında; sanığın temyiz gerekçeleri yerinde görülmemiştir.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanaatin dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, Denizli 5. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2023/224 Esas, 2023/650 Karar sayılı 12.10.2023 tarihli kararında, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesi'ne gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 04.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2805, Karar No: 2019/5816, Tarih: 04.12.2019

**4. Hukuk Dairesi         2019/2805 E.  ,  2019/5816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı aleyhine 27/05/2014 gününde verilen dilekçe ile idarenin hizmet kusurundan kaynaklanan maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19/03/2019 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, hizmet kusurundan kaynaklanan maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, davacının maliki olduğu ... plakalı aracın, 28/01/2011 tarihinde dava dışı üçüncü kişinin sevk ve idaresinde, ... Bulvarı üzerinde seyrederken sağanak yağışın etkisiyle dere yatağına sürüklendiğini, bu nedenle aracın büyük hasar gördüğünü ve kullanılamayacak hale geldiğini, davacıya ait aracın hasar görmesine neden olan olayın, yağmur sularını tahliye edecek alt yapı tesislerinin yetersizliğinden kaynaklandığını belirterek oluşan maddi zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, alınan bilirkişi raporu esas alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde, dava tarihi itibarıyla 6360 sayılı On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi Ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun Ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un yürürlüğe girdiği ve bu kanun ile ... ilinde büyükşehir belediyesinin kurulduğu, olay tarihi itibarıyla zarardan sorumlu olan ... Belediyesinin anılan Kanunun yürürlüğe girmesiyle tüzel kişiliğinin sona erdiği anlaşılmaktadır.

Şu durumda; mahkemece, 6360 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesiyle tüzel kişiliği sona eren Bitez Belediyesinin dava konusu olayı kapsayan hak ve borçlarının hangi kuruma devredildiğinin araştırılarak, husumetin kime düşeceğinin belirlenmesi ve bu şekilde taraf teşkili sağlandıktan sonra yargılamayı devamla oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken bu hususta araştırma yapılmaksızın eksik incelemeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Açıklanan nedenle kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/12/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.