muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/7728, Karar No: 2021/133, Tarih: 12.01.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/7728 E.  ,  2021/133 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereği beraat hükmüne yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar (katılan sanık ... hakkında)

Taksirle yaralama suçundan katılan sanığın beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin ek kararın temyiz isteminin reddine ilişkin ek karar müşteki sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 315 ve 317 maddeleri gözetildiğinde ek kararın temyiz incelemesinin Yargıtay tarafından yapılması gerektiği anlaşılmakla, bu hususta verilen 29.03.2016 tarihli ikinci ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu ve yok hükmünde olduğu değerlendirerek yapılan incelemede;

Müşteki sanığın, yokluğunda 21.12.2015 tarihinde verilen ve 15.02.2016 tarihinde tebliğ olunan hükmü 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde öngörülen yasal bir haftalık süre geçtikten sonra 24.02.2016 tarihinde temyiz ettiğinin ve 14.04.2014 tarihli celsede açıkça katılma talebinin olmadığını beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; süresinde başvuruda bulunulmadığı gerekçesiyle temyiz isteminin reddine ilişkin Didim (Yenihisar) 3.Asliye Ceza Mahkemesinin 02.03.2016 gün ve 2015/940 sayılı ek kararında bu yönüyle herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden, müşteki sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Temyiz isteminin reddine dair ek kararın 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 315. maddesine göre verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, henüz uygulanma olanağı bulunmayan 5271 sayılı CMK'nın 296. maddesi uyarınca karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, müşteki sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, kararın bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; kararda yer alan, “Sanık ...'ın talebinin” ibaresinden sonra, “5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 315/1. Maddesi gereğince” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan kararın DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12474, Karar No: 2020/789, Tarih: 24.01.2020

**14. Hukuk Dairesi         2016/12474 E.  ,  2020/789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 26/06/2015 gününde verilen dilekçe ile ehil mirasçılık nedeniyle taşınmazların devrinin talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; bir kısım parseller yönünden mahkemenin yetkisizliğine, diğer kısım parseller yönünden dosyanın tefrikine dair verilen 09/03/2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili ve davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yapılan yargılamaya ve dosya içeriğine göre mahkeme kararı ve dayanılan gerekçeler usul ve yasaya uygun bulunduğundan yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harçlarının temyiz edenlere yükletilmesine, 24/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1920, Karar No: 2022/2573, Tarih: 28.02.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/1920 E.  ,  2022/2573 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 7. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 34. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının, davalı idareye ait işyerinde 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname kapsamında sürekli işçi kadrosunda çalıştığını, davacının sürekli işçi kadrosuna geçerken davalı idare ile belirsiz süreli hizmet sözleşmesi imzalandığını, imzalanan sözleşmenin ücret kısmında belirli bir rakam yazılmadığını, davacının sürekli işçi kadrosuna geçirilmeden önceki ücretinin asgari ücretin %36 oranda fazlası olarak belirlendiğini, kadroya geçişten sonra da bu ücretin kabul edilerek söz konusu ücrete Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklı zamların yansıtıldığını, 2019 yılında ise davacının rızası hilafına temel ücretinin düşürüldüğünü, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye eklenen geçici 23. madde gereğince 2018 yılında yapılan ödeme ile davacı lehine kazanılmış hak oluştuğunu, 4857 sayılı yasanın 62. maddesi gereğince ücretin düşürülemeyeceğini, ücretten indirime gidilmesi halinde bunun çalışma şartlarında esaslı değişiklik niteliği taşıdığını, bu değişikliğin işçi tarafından yazılı olarak kabul edilmesinin yasal zorunluluk olduğunu, işveren tarafından bu kurallara uyulmadığını iddia ederek fark işçilik ücreti, ilave tediye, ikramiye, fark fazla mesai ve fark ulusal bayram genel tatil alacaklarına ilişkin talebin hüküm altına alınmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile sürekli işçi kadrosuna geçirilen personellerin geçiş yapmadan önce sahip oldukları mali ve sosyal hakların kadroya geçtikten sonra da uygulamaya devam edeceğini, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile geçiş işlemi yapılırken bireysel iş sözleşmesi ve Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan haklarının ödenmeye deve ettiğini, her 6 aylık dönemde %4'lük zam yapıldığını, davacının 31.12.2018 tarihindeki ücreti korunarak %4 zam yapıldığını, ücretinde herhangi bir indirim yapılmadığını, bu nedenlerle davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:

İlk Derece Mahkemesince, davacı ile davalı idare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde davacının temel ücretinin asgari ücretin %36 fazlası olacağının kararlaştırıldığının belirlendiği gerekçesiyle ve bilirkişi raporundaki hesaplamalar doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:

İlk Derece Mahkemesince, davacı ile davalı idare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde davacının temel ücretinin asgari ücretin %36 fazlası olacağının kararlaştırıldığının belirlendiği gerekçesiyle ve bilirkişi raporundaki hesaplamalar doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının kamu işçiliğine geçişteki bireysel iş sözleşmesinde ücretinin açıkça asgari ücretin %36 fazlası ile ödeneceğinin kararlaştırıldığı, davalı kurumun her asgari ücret döneminde bu hükümle bağlı olacağı, davacının ücretinin 2019/Ocak sonrasında da asgari ücretin %36 fazlası ile belirlendikten sonra toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre %4’lük artışlar uygulanarak ödenmesi gerektiği, buna karşın sözleşmeye aykırı olacak şekilde davacıya ücretlerinin eksik ödendiği, ilk derece mahkemesinin kararında isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 3/1 maddesi uyarınca "Kanuna, bireysel veya toplu iş sözleşmesine dayanan işçi veya işveren alacağı ve tazminatı ile işe iade talebiyle açılan davalarda, arabulucuya başvurulmuş olması dava şartı" olarak düzenlenmiş olup, maddenin 2. fıkrasında ise "Arabulucuya başvurulmadan dava açıldığının anlaşılması hâlinde herhangi bir işlem yapılmaksızın davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilir." denilmiştir.

2-7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 3/1 maddesi uyarınca "Kanuna, bireysel veya toplu iş sözleşmesine dayanan işçi veya işveren alacağı ve tazminatı ile işe iade talebiyle açılan davalarda, arabulucuya başvurulmuş olması dava şartı" olarak düzenlenmiş olup, maddenin 2. fıkrasında ise "Arabulucuya başvurulmadan dava açıldığının anlaşılması hâlinde herhangi bir işlem yapılmaksızın davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilir." denilmiştir.

Somut olayda; davacı vekili tarafından, davalı Bakanlığa bağlı işyerinde ihale ile hizmet alımı yapılan alt işveren şirketler nezdinde çalışmakta iken, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 127. maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmün Kararname’ye eklenen geçici 23. maddesi kapsamında 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçirilmiş olan davacı işçinin geçiş esnasında tanzim edilen belirsiz süreli iş sözleşmesinin aylık ücretin düzenlendiği 7. maddesinde yazılı bulunan oran dikkate alınmaksızın temel ücretinin 01.01.2019 tarihinden itibaren hatalı belirlenmesinden kaynaklı olarak fark ücret, fark ikramiye ve fark ilave tediye, fark fazla mesai ve fark ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarının eksik ödendiği iddiasıyla arabulucuya başvurulmuş, sürecin anlaşamama ile sonuçlanması üzerine 27/05/2019 tarihli son tutanak dava dilekçesine eklenerek dava açılmıştır. Bununla birlikte mahkemece hükme esas alınan ve davacının ıslahına dayanak oluşturan bilirkişi raporundaki hesaplamalar ise 01.01.2019 ile dava tarihi olan 12/06/2019 tarihleri arası dönem esas alınarak yapılmıştır. Arabuluculuk faaliyeti ise, tarafların anlaşamadığına ilişkin düzenlenen son tutanak tarihinden önce muaccel olan alacaklar için gerçekleştirilmiştir.

Arabuluculuk son tutanak tarihinden sonra ihtilaf konusu olan, son tutanak tarihi ile 12/06/2019 tarihi arasında kalan talep dönemi için arabuluculuk dava şartının yerine getirilmediği dikkate alındığında, bu dönem yönünden davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 28.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19809, Karar No: 2016/7615, Tarih: 12.04.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/19809 E.  ,  2016/7615 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2015

NUMARASI : 2012/694-2015/264

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1)Kamulaştırma işlemlerinin, davacılardan M.. T..’a 07.05.1998 gününde tebliğine ilişkin Çatalca 2. Noterliğinin 17.02.1998 tarih ve 1669 yevmiye nolu tebliğ mazbatasının onaylı örneği bu Noterlik’ten getirtildikten,

2)Çekişmesiz kamulaştırma bedelinin M.. T..’a ödenip ödenmediğinin, ilgili bankadan (Z.... B..... Ç...... Şubesi) ve davalı idareden sorulduktan,

3)Davacılardan M.. T.. ile kardeşi N.... E.....’ün 07.05.1998 gününde kamulaştırma işlemlerinin tebliğ edildiği (Sazlıbosna köyü Çatalca/İSTANBUL) adresinde birlikte çalışıp çalışmadıkları ilgili mahalle muhtarlığı, işyeri ve emniyet müdürlüğünden araştırıldıktan,

4)İncelenen tapu kaydından, davacılardan M.. T.. ile bir kısım davacılar murisi B.....S.....E....)’in iştirak halinde malik oldukları anlaşılmakla, (paylarının tespiti bakımından) kök muris Ü.... E.....’ün veraset ilamı davacılar vekilinden istenilip, dosya içerisine konulduktan,

Sonra, alınacak cevaplarla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 12/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5196, Karar No: 2019/1939, Tarih: 13.02.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/5196 E.  ,  2019/1939 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hükümler : .... hakkında: TCK’nın 85/1, 62, 50/4, 52/4, 63, 53/6.maddeleri gereğince mahkumiyet

.... hakkında: TCK’nın 85/1, 62, 50/4, 52/4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ..., sanık ... müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre, sanık ...’in kusuru olmadığına, kararın hakkaniyete aykırı olduğuna, raporlar arasında çelişki olduğuna, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması gerektiğine, sürücü belgesinin 1 yıldan fazla geri alınamayacağına yönelik, katılanlar vekilinin, işverenin de kusurlu olduğuna, cezaların miktarına, sanık ... hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine, eksik inceleme ile yetersiz bilirkişi raporuna dayalı olarak hüküm verildiğine yönelik ve süre tutum dilekçesi vererek kararı temyiz ettiği anlaşılan sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Her ne kadar sanık ... hakkında TCK’nın 85/2. maddesi uyarınca kamu davası açılmış ise de, olayda yaralanan şikayetçilerin şikayetinden vazgeçmiş olması nedeniyle mahkemece, sanığın üzerine atılı suçun taksirle bir kişinin ölümüne neden olması dikkate alınarak TCK'nın 85/1. maddesi kapsamında kaldığının kabul edilmesi ve TCK’nın 85/1. maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verildiği halde temel cezanın tayin edildiği hüküm fıkrasında “TCK'nın 85/1. maddesi uyarınca suçun işleniş biçimi, bir kişinin ölümüne ve birden fazla kişinin yaralanmasına neden olunması” şeklinde hatalı yazılması,

2-Sanıklar hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddelerinin TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi yerine TCK'nın 50/4. maddesi olarak gösterilmesi ve adli para cezasına esas alınan tam gün sayılarının belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2-Sanıklar hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezalarının adli para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddelerinin TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK'nın 50/1-a maddesi yerine TCK'nın 50/4. maddesi olarak gösterilmesi ve adli para cezasına esas alınan tam gün sayılarının belirtilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün sanık ... hakkında olan “A-3” bendinin çıkarılarak yerine “Sanığın kişiliği ve suçun işleniş biçimi ile sanığın sosyal ekonomik durumları dikkate alınarak hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK’nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının 20 TL olarak hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılması, yine hükmün sanık ... hakkında olan “B-1” bendinde yer alan “ve birden fazla kişinin yaralanmasına” ibaresinin çıkarılması ve “B-3” bendinin de çıkarılarak yerine “Sanığın kişiliği ve suçun işleniş biçimi ile sanığın sosyal ekonomik durumları dikkate alınarak hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle TCK’nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 760 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince bir gün karşılığı adli para cezasının 20 TL olarak hesabıyla 15.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin yazılması suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2943, Karar No: 2014/1936, Tarih: 17.02.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/2943 E.  ,  2014/1936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkilleri ... ve...eşi olan yaya ... 'ın 09.11.2007 tarihinde davalıların trafik sigortacısı, işleteni ve sürücüsü olduğu aracın çarpması neticesinde hayatını kaybettiğini ileri sürerek fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla her bir davacı için ayrı ayrı 500 TL maddi, 7.000 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiş, birleştirilen davada fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile eş ... için 667,00 TL, baba ... için 4.995,00 TL, anne ... için 6.262,00 TL daha destekten yoksun kalma tazminatının kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, kazada davalı sürücü ... ’nın %25, muris ... ’nın %75 oranında kusurlu olduğu, davacı eş ... için 1.167 TL, anne ... için 6.762 TL, baba ... için 5.495 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalılardan, eş ... için 5.000 TL, diğer davacılar için 3.500'er TL manevi tazminatın davalılar ... ve ...'den müteselsilen tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davacılar vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 0,90 TL kalan onama harcının temyiz eden davacılardan alınmasına 17.2.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/436, Karar No: 2022/4583, Tarih: 07.06.2022

**1. Hukuk Dairesi         2022/436 E.  ,  2022/4583 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... 19. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 19. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 06.02.2020 tarihli ve 2019/407 Esas - 2020/34 Karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 02.11.2021 tarihli ve 2020/2092 Esas - 2021/6339 Karar sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davacılar (S.. Ç.. hariç) vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Karar düzeltme dilekçesinde yazılı nedenler HUMK'un 440. maddesinde gösterilen dört halden hiçbirine uymamaktadır. Bu nedenle, 6100 sayılı Yasa'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla karar düzeltme isteğinin REDDİNE, davacılardan (S.. Ç.. hariç) HUMK'un 442/3. maddesi ve 4421 sayılı Yasa gereğince takdiren 660,00 TL para cezası alınmasına ve 492 sayılı Harçlar Kanunu uyarınca fazlaca yatırılan 123,60 TL karar düzeltme harcının davacılara iadesine, 07/06/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4704, Karar No: 2015/12284, Tarih: 28.05.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/4704 E.  ,  2015/12284 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre; tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan sigortalının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, maddi tazminat isteminin kabulüne, manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından davacının iş kazası sonucu %41,00 oranında sürekli iş göremezliğinin bulunduğu ve kazanın meydana gelişinde davacı sigortalının %10, davalının %90 oranında kusurlu oldukları anlaşılmaktadır.

3-Gerek mülga BK’nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı TBK’nun 56. maddesinde hakimin bir kimsenin bedensel bütünlüğünün zedelenmesi durumunda, olayın özelliklerini göz önünde tutarak, zarar görene uygun bir miktar paranın manevi zarar adı ile ödenmesine karar verebileceği öngörülmüştür. Hakimin manevi zarar adı ile zarar görene verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin Duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.