muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/14904, Karar No: 2018/27190, Tarih: 13.12.2018

Somut olayda; işyerinde keşfen düzenlenen raporda davacı tarafından kullanılan malzemelerin kurşun ve arsenik içermediği,ancak kullanılan kimyasalların kanserojen ve toksik etkileri olduğu ve geri dönüşü olmayan zarara neden olması muhtemel maddeler olduğu ve özellikle ortamın havalandırmasının da yetersiz olduğu dikkate alındığında günde azami 7.5 saat çalışılması gereken işler kapsamda değerlendirilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Davacının kullandığı her bir boya, astar malzemesinin insan ve çevre için zararlı, teneffüs edildiğinde ve deriye temas edildiğinde tehlikeli olduğu, deri ile temasında hassasiyet oluşturduğu, gözleri ve cildi tahriş edici olduğu, ayrıca ortamda bulunmasının zararlı etkilere yol açtığı dosyaya sunulan bilgi güvenlik belgelerinden anlaşılmıştır.

İŞGÜM’ün en son tarihli 28.05.2015 tarihli görüşünde ise; "MADDE 4 - (1) Bir çalışanın günde ancak yedi buçuk saat çalıştırılabileceği işler aşağıda belirtilmiştir.

a) Kurşun ve arsenik işleri:

...

6) İçinde kurşun ve arsenik bulunan boya ve vernik gibi maddelerin kullanıldığı emaye, güderi, meşin, kauçuk, çini, cam, yapma süs taşları, yapma çiçek ve oyuncak yapımı işleriyle bina, dokuma ve otomobil boyacılığı ile dar mekanlarda, iç mekanlarda veya sağlığa uygun olarak havalandırılmayan mekanlarda yapılan boyacılık, renkli baskı ve harf matbaacılığı (tipografi) işleri.

Yukarıda verilen madde metni incelendiğinde "dar mekanlarda, iç mekanlarda veya sağlığa uygun olarak havalandırılmayan mekanlarda yapılan boyacılık, renkli baskı ve harf matbaacılığı (tipografi) işlerinde içinde kurşun veya arsenik bulunması durumundan bağımsız olarak günde ancak 7,5 saat çalışılabileceği değerlendirilmekle birlikte söz konusu görüşümüz halihazırda Ek-1 de yer alan yazımızla da Milli Savunma Bakanlığına iletilmiştir.

Dolayısıyla içinde kurşun veya arsenik bulunsun veya bulunmasın; dar mekanlarda, iç mekanlarda veya sağlığa uygun olarak havalandırılmayan mekanlarda yapılan boyacılık, renkli baskı ve harf matbaacılığa (tipografi) işlerinde çalışma ortamında her ne kadar havalandırma, kişisel koruyucu ekipmanların kullanımının sağlanması vb. önlemler alınsa dahi ortamdaki tehlikenin mevcut bulunduğu ve söz konusu tedbirlerin tehlikenin varlığını değiştirmediği, ancak bu önlemler yoluyla çalışanların sağlık ve güvenliği açısından riskin azaltıldığı mütalaa edilmekte, bu işlerin de Yönetmelik hükümleri içerisinde yer aldığı ve günde ancak 7,5 saat çalışılabileceği değerlendirilmektedir şeklinde görüş bildirilmiştir.

İŞGÜM’nün 25.09.2014 tarihli önceki görüşünde “... iç mekan, dar mekan, sağlığa uygun havalandırılmayan mekanlardan çalışılan ortam havasında söz konusu işyerinde sağlığa zararlı maddelerin bulunuyor olmasının anlaşılması gerektiği, bunların tespitinde de yapılacak ortam ölçümleri sonuçlarının belirleyici olacağı” ibaresi geçtiğinden ortamda zararlı maddelerin olması durumunda bu mekanın da 7,5 saat çalışılması gereken işler kapsamına girdiği düşünülebilir.

İŞGÜM’nün 25.09.2014 tarihli önceki görüşünde “... iç mekan, dar mekan, sağlığa uygun havalandırılmayan mekanlardan çalışılan ortam havasında söz konusu işyerinde sağlığa zararlı maddelerin bulunuyor olmasının anlaşılması gerektiği, bunların tespitinde de yapılacak ortam ölçümleri sonuçlarının belirleyici olacağı” ibaresi geçtiğinden ortamda zararlı maddelerin olması durumunda bu mekanın da 7,5 saat çalışılması gereken işler kapsamına girdiği düşünülebilir.

Ayrıca, İzmirdeki gemi boyama atölyesinde başka bir dosyadan yapılan keşif ve bilirkişi raporlarında da her türlü önlem alınsa dahi ortamdaki tehlikenin mevcut bulunduğu ve söz konusu tedbirlerin tehlikenin varlığını değiştirmediği görüşüne varılmıştır. Boyacılıkta kullanılan boya, reçine, astar v.b maddelerin vücuda zararlı olan bir çok kimyasal bileşikten oluştuğu, uygulama sırasında zehirli-uçucu gazlar çevreye yayıldığından ortamda zarar riskinin mevcut olduğu, sınır değerlerin altında kalması durumunda yasal olarak çalışmanın yapılabileceği sınırı aşan değer mevcutsa işyeri kapatılmasına kadar giden yaptırım uygulanacağı göz ardı edilemez.

Dairemizden geçen emsal dava dosyalarında da davacı ile aynı işi yapan işçiler bakımından yaptıkları işin bu Yönetmelik kapsamındaki işlerden sayılması gerektiği kabul edilmiştir.(Dairemizin 2015/23996 2015/24002 2015/24003... esas sayılı dosyalar)

Bu nedenle davacının çalıştığı işyerinin Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması/Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamındaki işlerden sayılması gerektiği, fazla çalışma ve kısa çalışma primi alacağının kabulü yönünde hüküm kurulması gerekirken davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

2-Uyuşmazlık konusu dönemde davalı işyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesi olan 24. ve 25. dönem toplu iş sözleşmesinin 52. maddesinde tüm primler düzenlenmiş ve maddenin ğ-(4) bendinde “Bu maddede sayılan primler fazla sürelerle çalışma ve fazla çalışma süreleri için ödenemez” denilerek tüm primler bu kapsama alınmıştır.

24. ve 25. dönem toplu iş sözleşmesinin 52. maddesinin (c) bendinde “Sağlık Kuralları Bakamından Günde Azami Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamında istihdam edilen işçilerin fiili çalışma sürelerine %14 kısa çalışma primi ödeneceği,aynı maddenin (ç) bendinde işçilerin çalıştıkları normal mesai günleri için işbaşında kaldıkları saat başına saat ücretlerinin %15'i oranında verimliliği teşvik primi ödeneceği düzenlenmiştir.

24. ve 25. dönem toplu iş sözleşmesinin 52. maddesinin (c) bendinde “Sağlık Kuralları Bakamından Günde Azami Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmelik kapsamında istihdam edilen işçilerin fiili çalışma sürelerine %14 kısa çalışma primi ödeneceği,aynı maddenin (ç) bendinde işçilerin çalıştıkları normal mesai günleri için işbaşında kaldıkları saat başına saat ücretlerinin %15'i oranında verimliliği teşvik primi ödeneceği düzenlenmiştir.

Bu düzenleme dikkate alındığında Mahkemece belirlenen fazla çalışma ücretinden, toplu iş sözleşmesi uyarınca bu çalışması sebebiyle ödenen verimliliği teşvik primi ve kısa çalışma priminin mahsup edilmesi gerekmektedir.Açıklamak gerekirse toplu iş sözleşmesinde “Fazla sürelerle çalışma ve fazla çalışma yapılan süreler için belirtilen primler ödenmez” denildiği dikkate alındığında, belirlenen fazla çalışma ücretinden mahsup yapılırken ödenen verimliliği teşvik primi ve kısa çalışma priminin bütünü değil sadece fazla çalışma süresine isabet eden saatler için ödenen verimliliği teşvik primi ve kısa çalışma priminin mahsubu gerekir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgulara göre fazla çalışma olarak değerlendirilen yedi buçuk saat üzeri çalışmalar için varsa ödenen verimliliği teşvik primi ve kısa çalışma primi belirlenerek fazla çalışma ücretinden mahsubu gerekirken eksik inceleme ve araştırmaya göre karar verilmesi hatalı olup bozma sebebidir.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13530, Karar No: 2014/20193, Tarih: 20.10.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/13530 E.  ,  2014/20193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Gaziantep 5. Aile Mahkemesi

TARİHİ :16.01.2014

NUMARASI :Esas no:2013/722 Karar no:2014/27

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı (baba) dava dilekçesiyle, boşanmaya ilişkin hüküm ile müşterek çocukları Ö.. G..'ün velayetinin kendisine, Ö.. N.. ile E.. S..'ın velayetinin ise davalı anneye verildiğini, velayeti davalı anneye verilen müşterek çocuk Ö.. N..'a kendisinin baktığını belirterek, Ö.. N..’ın velayet hakkının değiştirilmek suretiyle kendisine verilmesini, müşterek çocuklar için takdir edilen iştirak nafakalarının kaldırılmasını talep etmiş, bilahare 16.01.2014 tarihli celsede davasını ıslah ettiğini belirerek diğer müşterek çocuk E.. S..'ın velayetinin de kendisine verilmesini talep etmiştir. Mahkemece yapılan yargılama sonucunda ıslah da dikkate alınarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Anne ve babanın, deneyimsizliği, hastalığı, başka bir yerde bulunması veya benzeri sebeplerle velayet görevini gereği gibi yerine getirememesi, ana ve babanın çocuğa yeterli ilgiyi göstermemesi veya ona karşı yükümlülüklerini ağır biçimde savsaklamaları halinde hakim velayet hakkını kaldırabilir (TMK md. 348). Toplanan delillerle yukarıda açıklanan şekilde bir durumun varlığı ispatlanabilmiş değildir. Kaldı ki ıslahla talep sonucuna yeni bir talebin eklenmesi de mümkün bulunmamaktadır. O halde küçük E.. S.. yönünden talebin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde velayet hakkının değiştirilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Velayet kamu düzenine ilişkindir. Davalı (anne) tarafından temyiz dilekçesine eklenen 19.02.2014 tarihli, polis karakolunda düzenlenmiş ifade tutanağından; küçük Ö.. N..'ın üvey annesinin kendisine çok kötü davrandığını, babasının da kendisine fiziksel şiddet uyguladığını ve 18.02.2014 tarihinde tek başına otobüse bindirerek annesinin bulunduğu Malatya'ya gönderdiğini bildirerek şikayetçi olduğu ve okul kaydının da Malatya Y... Necatibey İlköğretim Okuluna aldırıldığı anlaşılmaktadır. Küçük Ö.. N..'ın velayetine ilişkin bu yeni durumun da değerlendirilerek bir karar verilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. ve 2. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre iştirak nafakasının kaldırılmasına yönelik hükme ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 20.10.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2020/27443, Karar No: 2023/816, Tarih: 06.02.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/27443 E.  ,  2023/816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesi'nin kararı ile sanığın hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125 inci maddesinin 3 üncü fıkrasının (a) bendi, 62 nci maddesinin 1 inci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesinin 6 ncı fıkrası uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mükerrirlere özgü infaz rejimi uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin katılanın keyfi davranışları ve siyasi görüşü nedeni ile mektupta geçen ifadelerin suç sayılmayacağı dolayısıyla suçun sübut bulmadığı ve ceza infaz kurumunda kendisine karşı yapılan can güvenliğine yönelik eylemler nedeni ile psikolojisinin bozulduğu gerekçeleri ile beraat kararı verilmesi gerektiği ve re'sen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın hükümlü olarak bulunduğu ceza infaz kurumunda istediği kitapların incelenmesinin gecikmesi ve belirtilen günde kendisine verilmemesi üzerine katılana yönelik yazdığı mektup içeriğinde "Hükümlülerden rüşvet olarak kitaplar alıp karşılığında etkinliklerde ayrımcılık yaptığı, hükümlü yakınları ile illegal temas kurup mahkum parası ile tatlı aldığı, keyfi olarak kitaplara yasak uyguladığı..." ve "...böyle mi işini şerefli yapıyorsun... tipik bir solcu; vatan haini davranışı.." dediği iddiası ile hakaret suçundan açılan davada sanığın savunmasında mektubu kendisinin yazdığını ikrar ettiği, mektup içeriğinde geçen "Vatan haini." ve "Rüşvet alma." sözleri nedeni ile hakaret suçunun sübut bulduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Tarafından İleri Sürülen Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık hakkında kurulan hüküm, mektup içeriği, katılanın aşamalardaki beyanları ve sanığın 23.02.2016 tarihli duruşmadaki savunmasında, bu mektubu kendisinin yazdığını kabul etmesi gözetildiğinde temyiz itirazları yerinde bulunmamıştır.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Sanık Tarafından İleri Sürülen Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık hakkında kurulan hüküm, mektup içeriği, katılanın aşamalardaki beyanları ve sanığın 23.02.2016 tarihli duruşmadaki savunmasında, bu mektubu kendisinin yazdığını kabul etmesi gözetildiğinde temyiz itirazları yerinde bulunmamıştır.

B. Sair Temyiz Sebepleri Yönünden

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiş olup, bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 5271 sayılı Kanun'a 7188 sayılı Kanun'la eklenen geçici 5 inci maddenin birinci fıkrasının (d) bendinde yer alan “hükme bağlanmış” ibaresinin, Anayasa Mahkemesi'nin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı kararıyla "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38 inci maddesine aykırı görülerek iptaline karar verilmesi karşısında, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı Kanun'un 251 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamına giren suç yönünden; Anayasa'nın 38 inci maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 7 ve 5271 sayılı Kanun'un 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması gerektiğinden hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenle Yere Mahkeminin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,

06.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12992, Karar No: 2012/4173, Tarih: 19.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/12992 E.  ,  2012/4173 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11/02/2010 tarih ve 2007/771-2010/47 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ihale ile Güllük Limanı yükleme boşaltma hizmet alanı sözleşmesini yüklendiğini, 31.12.2005 tarihinde sona eren sözleşmeyle ilgili olarak alacağı bulunduğunu ileri sürerek, davacının 128.827,53 TL hakediş alacağının fatura tarihlerinden, 8.885,21 TL teminat mektubu alacağının 27.09.2006 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte ve fiyat farkından kaynaklanan alacağına ilişkin olarak, fazlaya ilişkin haklarını saklı turarak 10.000 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hakedişin haklı sebeplerle ödenmediğini, davacının iş sahasını süresinde terketmemesi nedeniyle komisyon marifetiyle belirlendiği üzere 139.707,31 TL alacakları olduğunu, fiyat farkı hakedişlerinin yapıldığını, işçilikten kaynaklanan fiyat farkı alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, uyuşmazlığın davalının inhisarında bulunan Gülük Deniz Limanı İşletmesindeki gemilere yükleme ve boşaltma hizmet alım sözleşmesinden kaynaklandığı, yükleme ve boşaltmaya ilişkin hukuki uyuşmazlık yönünden 5136 sayılı yasa ile Denizcilik İhtisas Mahkemelerinin görevli kılındığı gerekçesiyle, dava dilekçesinin görevsizlik nedeniyle reddine, talep halinde dosyanın Denizcilik İhtisas Mahkemesi olarak yetkilendirilen İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, hizmet alım sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Mahkemece, 15.02.2007 tarihinde verilen ilk kararla davanın mahiyeti itibariyle Denizcilik İhtisas Mahkemesinde görülmesi gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verilmiş ve dosyanın karar kesinleştiğinde istek halinde Denizcilik İhtisas Mahkemesi olarak görevlendirilen İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine hükmedilmiş, anılan mahkeme de dava dilekçesini görev yönünden reddetmiştir. İzmir 1. ve 2. Asliye Ticaret Mahkemeleri arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığı ise, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 01.11.2007 tarih, 2007/14814-13691 E-K sayıyı merci tayini ilamı ile çözümlenmiş, davanın ilk açıldığı İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerektiğine karar verilmiştir.

Karar tarihinde yürürlükte bulunan 1086 sayılı HUMK'nun 25/3. maddesinde Yargıtay'ca verilen merci tayini kararları ile temyiz incelemesi sonucu kesinleşen göreve ilişkin kararların, davaya ondan sonra bakacak mahkemeyi bağlayacağı belirtilmiş olup, İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesince anılan hüküm nazara alınmadan 2. kez görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamış, kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 19/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/651, Karar No: 2023/3601, Tarih: 04.07.2023

**2. Hukuk Dairesi         2023/651 E.  ,  2023/3601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çerkezköy 2. Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, kararın kaldırılmasına ve dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Gönderme kararı sonrasında İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalı erkeğin alkol aldığını, birlik görevlerini ihmal ettiğini, evi ve eşi ile ilgilenmediğini, davalı erkeğe şeker hastalığı teşhisi konulduktan sonra taraflar arasında cinsel sorunlar olduğunu, cinsel birliktelik yaşayamadıklarını, 2005 yılından bu yana da ayrı odalarda uyuduklarını, müvekkiline fiziksel şiddet uyguladığını, sinkaflı küfürler ettiğini, evdeki eşyaları kırıp döktüğü, cinsel şiddet uyguladığını, müvekkilinin ayrılma talepleri karşısında, müvekkiline hitaben " ben yaşadığım sürece benden ayrılamazsın, bu evin altında çürüyeceksin, en ufacık bir haraketinde seni öldürürüm" şeklinde cümleler sarfettiğini, 25.02.2018 tarihinde durduk yere evde bulunan eşyaları kırmaya başlayıp, müvekkiline karşı küfürler ve hakaretler savurduğunu iddia ederek tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, müvekkili yararına 500.000,00 TL manevî 250.000,00 TL maddî tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde öne sürülen iddialarının doğru olmadığını, davacı kadının sürekli evde olay çıkartma çabasında olduğunu, 25.02.2018 günü yaşanan olayın iddia edildiği gibi gerçekleşmediğini, şeker hastası olan müvekkilinin şekerinin 38'e düştüğünü ve elindeki tabağın yere düşerek kırıldığını, davacının henüz babasının vefatının üzerinden 6 ay geçmemişken içki masalarında canlı yayın yaparak eğlendiğini, müvekkilinin her zaman eşine destek olduğunu, davacı kadının astım hastası olduğunu, 4 yıl boyunca tedavi gördüğünü, müvekkilinin davacı kadının ilacını temin ettiğini, alınan ilacın yurtdışından geldiğini, müvekkilinin eşini çok sevdiğini, boşanmak istemediğini beyan ederek, davacının boşanma ile maddî ve manevî tazminat taleplerinin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

A. İlk Derece Mahkemesinin Birinci Kararı

Çerkezköy 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinin 30.04.2019 tarih ve 2018/218 Esas, 2019/648 Karar sayılı kararı ile davalı erkeğin, davacı kadına yönelik şiddet eylemlerinde bulunduğu, alkol aldığı, geceleri eve geç geldiği, davacı kadına ise atfedilebilecek herhangi bir kusur olmadığı gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, davacı kadın yararına 10.000,00 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmiştir.

B.Bölge Adliye Mahkemesinin Gönderme Kararı

1.İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından hükmün tamamı yönünden istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2.Bölge Adliye Mahkemesinin 24.11.2021 tarih, 2019/1704 Esas, 2021/1891 Karar sayılı kararı ile davalı erkek vekilinin, istinaf talebinin diğer yönler incelenmeksizin kabulüne, davanın yargı çevresi içindeki görevli ve yetkili aile mahkemesine devredilmek üzere İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

C.İlk Derece Mahkemesinin Son Kararı

İlk Derece Mahkemesinin yukarıdaki başlıkta tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı erkeğin, davacı kadına yönelik şiddet eylemlerinde bulunduğu, alkol aldığı, davalının geceleri eve geç geldiği, davacı kadına ise atfedilebilecek herhangi bir kusur olmadığı, tarafların belirlenen sosyal ve ekonomik durumları, günün ekonomik koşulları itibarıyla paranın satın alma gücü, boşanmaya neden olan olaylardaki kusurlu davranışlar, davacıya yönelik fiziksel şiddet eylemleri, bununla birlikte davalıyı ekonomik yıkıma sürüklememek, tazminata esas olan fiilin ağırlığı ile hakkaniyet kuralı dikkate alınarak davacı kadın yararına maddî ve manevî tazminata hükmedildiği gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, davacı kadın yararına 10.000,00 TL maddî ve 10.000,00 TL manevî tazminata hükmedilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar