muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/13356, Karar No: 2011/2864, Tarih: 29.03.2011

Yukarıda açıklanan hususlar, yeterli ve gerekli bir araştırmayla ve deliller hep birlikte değerlendirilerek aydınlığa kavuşturulduktan sonra o çalışmanın sigortalı çalışma niteliğinde olup olmadığı, ya da ne zaman bu niteliğe kavuştuğu yönü üzerinde durulmalı ve çalışmayı kapsama alan yasanın yürürlük tarihinden sonraki dönem için hizmetin tespitine karar verilmelidir.

Somut olayda davalı işyerinden davacı adına sicil numarasız olarak 1984/1 dönem bordrosunda 01.04.1984 giriş tarihi ile 15 gün bildirimde bulunulduğu görülmektedir. Davalı işyerinden başkaca verilmiş bordro bulunmadığı verilmediği anlaşıldığından, işyerinin Kuruma verdiği bordrolarda çalışmaları bulunan tanık dinletilmesi mümkün değilse de, davalı işyerinin komşusu olan işyerlerinin sahipleri ile bu işyerlerinin kayıtlara geçmiş çalışanları veya benzer işi yapan işyerlerinin sahipleri ile kayıtlara geçmiş çalışanları tespit edilip dinlenmeden, işyerinin vergi kayıtları, muhtasar beyannameleri getirtilerek incelenmeden, eksik araştırma ve inceleme ile yetersiz tanık anlatımları esas alınarak yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve kanuna aykırı olup bozma nedenidir.

Öte yandan davacı 30.04.1984-30.07.1984 tarihleri arasında kalan süredeki çalışmanın tespiti istemi ile dava açtığı halde HUMK’nun 74 maddesinde düzenlenen istemle bağlılık ilkesine aykırı biçimde 01.04.1984 tarihinden itibaren hizmet tespitine karar verilmesi de kabul şekli bakımından hatalı olmuştur.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6782, Karar No: 2013/7827, Tarih: 27.05.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/6782 E.  ,  2013/7827 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili müvekkiline ait aracın davalılardan ...’ın maliki, ...’nin sevk ve idaresindeki aracın çarpması sonucu hasarlandığını, aracın tamirinden sonra araçta değer kaybı meydana geldiğini belirtip fazlaya dair hakları saklı kalmak üzere 5.000,00 TL değer kaybı tazminatının 27.03.2012 kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, kusura itiraz ederek, meydana gelen zararın kullandığı aracın trafik sigortası tarafından karşılandığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... adına kayıtlı olsa da işleten olmadığı sevk ve idaresinde bulunmayan aracın karıştığı trafik kazasından sorumlu olmadığını bildirerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre davacının meydana gelen kazadan sonra aracının piyasa değerinin düşmesi nedeniyle davalılardan talep ettiği maddi tazminat yönünden hukuki menfaatinin bulunmadığı, davacının dava açmakta hukuki yararının bulunması dava şartı olduğundan davanın dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava trafik kazasından kaynaklanan değer kaybı tazminatı istemine ilişkindir.

Somut olayda mahkeme tarafından kaza neticesi davacı aracında meydana gelen hasarın giderildiği, davacının aracın piyasa değerinin düşmesi nedeniyle talep ettiği maddi tazminat yönünden hukuki menfaatinin olmadığı, aynı zarardan dolayı iki kez tazminat ödenmesinin mümkün olmayacağı bildirilmiştir.

Dava trafik kazasından kaynaklanan değer kaybı tazminatı istemine ilişkindir.

Somut olayda mahkeme tarafından kaza neticesi davacı aracında meydana gelen hasarın giderildiği, davacının aracın piyasa değerinin düşmesi nedeniyle talep ettiği maddi tazminat yönünden hukuki menfaatinin olmadığı, aynı zarardan dolayı iki kez tazminat ödenmesinin mümkün olmayacağı bildirilmiştir.

Davacının olaydan sonraki mal varlığının değeri, zarar verici olayın meydana gelmemesi halinde değerinden daha az ise, zarar var demektir. Gerçekten bir şeyin tahrip edilmesi veya zarar görmesi halinde nesnel zararı tayin etmek için kural olarak objektif değeri esas almak gerekir. Bu ise mübadele (rayiç) değeridir. Davaya konu olan olayda davacıya ait araç 7.500,00 TL harcanmasını gerektirecek derecede hasara uğramıştır. Bu halde sözü edilen aracın onarıldıktan sonra mübadele (rayiç) değerinin olaydan önceki mübadele değerinden az olacağının kabulü gerekir. Çünkü tamamen onarılmış olsa bile bu araba tahribatın izlerini taşımaktadır. Onarılmış durumdaki değeri, ne kadar iyi onarılmış olursa olsun kural olarak aynı nitelikteki hiç hasara uğramayan araç değerinden düşüktür ve bu da cari değerinden kaybettirmektedir. Zararı tazminle yükümlü olan kimse, tazmin borcunu doğuran eylemin meydana gelmesinden önceki durumu iadeye mecburdur. Bu ilke, zarar, ister haksız eylemden doğsun, isterse sözleşmeye aykırı hareketten meydana gelsin, aynen uygulanır. Bu durumda davacının trafik kazası sonucu aracında meydana gelen hasar nedeniyle gerçekleşen değer kaybının tazminini istemekte hukuki yararı bulunduğu gözetilmeden yazılı biçimde aksi kanaatle hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 27.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1322, Karar No: 2015/2145, Tarih: 08.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/1322 E.  ,  2015/2145 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/97033

MAHKEMESİ : Kocaeli 1. Ağır ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 14/01/2014, 2013/350 (E) ve 2014/6 (K)

SUÇ : Eşini kasten öldürmeye teşebbüs

1- Sanığın eşi mağduru kot kesilerine, karaciğer yaralanmasına ve hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde öldürmeye teşebbüs ettiği olayda; 13 yıldan 20 yıla kadar hapis cezası öngören TCK’nun 35. maddesi uyarınca meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığına göre, üst sınıra yakın bir ceza verilmesi yerine, 15 yıl ceza verilerek eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmaması ve sanığın kazanılmış hakkı nazara alınarak bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın eşini kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafıinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, T.C. Anayasasının 90.maddesi son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK’nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13.maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8.maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeksizin, yazılı şekilde tahsiline karar verilmesi yasaya aykırı ise de, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasındaki yargılama giderleri ile ilgili bölümdeki sanığa soruşturma ve kovuşturma aşamasında atanan zorunlu müdafii ücretlerinden ibaret 375,39 TL lik kısmın çıkarılmasına ve yargılama gideri toplamının “191,20 TL” olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak DÜZELTİLEN, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 08/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19101, Karar No: 2019/7991, Tarih: 08.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/19101 E.  ,  2019/7991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işverenin ... 'nin ... 'taki üslerinde hizmet gören ... Şirketinin yemekhane alt işvereni olduğunu, işçilerini yurt içinde ... caddesi ... /... adresinde temin ederek ... 'taki işyerlerinde çalıştırdığını, aylık 1.200 USD net ücret ile çalıştığını ayrıca üç öğün yemek verildiğini, ücretinin bir kısmının elden kendisine ödendiğini, kalanın müvekkilinin ailesi fertlerinden birinin ... şubesinde açılan döviz hesabına yatırıldığını, iş sözleşmesinin herhangi bir neden olmaksızın feshedildiğini ve Türkiye'ye gönderilmesine rağmen kıdem ve ihbar tazminatı ödenmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; kendilerine husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının davalı şirketin yurtdışındaki işyerinde 24.06.2005- 04.05.2007 tarihleri arası aşçı olarak çalıştığı, davalının haklı fesih olgusunu ispatlayamadığı buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davalının pasif husumet ehliyeti bulunup bulunmadığı bir başka deyişle uyuşmazlık konusu dönemde davacının işvereni olup olmadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.Mahkemece davalının pasif husumet ehliyeti bulunduğu kabul edilmiş ise de; yapılan araştırma karar vermeye yeterli değildir.Davacının davalı işveren tarafından uyuşmazlık konusu dönemde Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirilen bir çalışmasının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Dava dışı .... Şirket vekili davacının müvekkiline ait işyerinde işçi olarak çalıştığını beyan etmiştir. Davacının 24.06.2005- 04.05.2007 tarihleri arasında yırtdışı giriş ve çıkış kayıtları bulunmaktadır. Dava dilekçesine ekli olarak sunulan ... antetli ... başlıklı sertifikanın davacı ...'e verildiği, ... ın ve ... un yönetici sıfatı ile imzaladığı anlaşılmaktadır. 2007 yılı Nisan ayı ... başlıklı diğer sertifikada ... Şirketine ait antet mevcuttur. Öte yandan davacı aylık ücretinin bir kısmının elden bir kısmının ise davacının izin verdiği aile fertleri adına, Türkiye’deki banka hesabına yatırıldığını bildirmiş olup davacının ücretinin yatırıldığı banka hesabına kim tarafından para yatırıldığı, masraf kesintilerinin kim adına yapıldığı, özellikle davacının Türk Ekonomi bankasında bulunan hesabına 26.01.2006 tarihinde para gönderen hesabın kime ait olduğu, para yatıran kişi ile masraf kesintilerinin adına yapıldığı kişi ve davalı arasında davalının sorumluluğunu gerektirecek hukuki bir ilişki bulunup bulunmadığı, ... isimli şirket ile davalı şirket arasındaki hukuki ilişki, Sertifikada imzası bulunan ... yöneticisi ... ve ... 'un davalı şirket ile aralarında bağlantı bulunup bulunmadığı, 2005-2007 tarihleri arasında davalı şirkette her hangi bir görevi olup olmadığı araştırılarak çıkacak sonuca göre tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek davalının talep edilen alacaklardan sorumlu tutulup tutulamayacağı belirlenmelidir.Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6615, Karar No: 2016/7813, Tarih: 05.04.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/6615 E.  ,  2016/7813 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davalı-k.davacı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 05.04.2016 Salı günü belirlenen saatte davalı-k.davacı ... vekili Av.... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı-karşı davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı (karşı davalı) vekili, müvekkilinin davalı (karşı davacı) işyerinde 2004 yılından itibaren eczacı teknisyeni olarak çalıştığını, fesih tarihindeki ücretinin net 1.250,00 TL olduğunu, yıllık izinlerini eksik kullandığını, haftanın 5 günü 08.00-19.00 saatleri arasında ayda iki kez tutulan nöbetlerde 24 saat çalıştığını, fazla mesai ücretlerinin ödenmediğini, yıllık izinlerinin kullandırılmaması, fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile iş akdini 03.10.2014 tarihinde feshettiğini iddia ederek kıdem tazminatı, yıllık izin ve fazla mesai ücretlerinin faizleri ile birlikte tahsilini talep etmiş; karşı davanın reddini istemiştir.

Bu dava ile birleştirilen İş Mahkemesi'nin 2014/1055 Esas sayılı davasında davacının ücretlerinin 10 aydır 500,00 TL olarak ödendiğini iddia ederek ücret alacağının tahsilini istemiştir.

Bu dava ile birleştirilen İş Mahkemesi'nin 2014/1055 Esas sayılı davasında davacının ücretlerinin 10 aydır 500,00 TL olarak ödendiğini iddia ederek ücret alacağının tahsilini istemiştir.

Davalı-karşı davacı vekili, davacı (karşı davalı)nın 08.10.2014 tarihinden 13.10.2014 tarihine kadar devamsızlık yaptığını, 13.10.20104 tarihinde noterden gönderilen ihtarname ile mazeretini belgelendirilmesinin aksi halde iş akdinin feshedileceğinin ihtar edildiğini, davacı- karşı davalı işçinin ihtara rağmen işe gelmediği gibi cevap da vermediğini, bu nedenle iş sözleşmesinin 20.10.2014 tarihinde feshedildiğinin aynı tarihli noter ihtarı ile kendisine bildirildiğini, bu nedenle kıdem tazminatı hakkı olmadığını, haftalık çalışma süresinin 45 saat olduğunu, kalifiye eleman olmayan, alanında eğitim almadığı için teknisyen olması mümkün olmayan davacının asgari ücret aldığını, yıllık izinlerinin eksiksiz kullandırıldığını beyanla davanın reddini istemiş; karşı dava olarak davacı-karşı davalının.... isimli işyeri ile konsinye anlaşması (eczaneye satılmak için bırakılan, ürün satılınca parası ödenen ürün ) yaptığını, bu durumun 25.10.2014 tarihinde.... isimli işyerinin 244,00 TL para isteyince öğrenildiğini, ayrıca davacı-karşı davalının eczaneden ilaç alan müşterilere parasını almadan ilaç verdiğini, bu ilaçların bedelinin 844,00 TL olduğunu, bu zararın tespit tarihinin 17.09.2014 tarihi olduğunu, ayrıca muafiyet raporu kullanan hastaların ilaç farklarını da almadığını, bu zararın tespitinin bu aşamada mümkün olmadığını, bu hali ile toplam zararın 1.050,00 TL olduğunu, bu miktarın ve ayrıca ihbar önellerine uymadan işi terkeden davacı-karşı davalıdan 1.000,00 TL ihbar tazminatının tahsilini istemiştir

Birleşen davanın ise davacı-karşı davalının tüm ücretlerinin ödenmiş olması, 10 ay boyunca ücret almadan çalışılmasının hayatın olağan akışına aykırı olması nedenleri ile reddini talep etmiştir.

Mahkemece davacı (karşı davalı) işçinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği, kıdem tazminatına hak kazandığı, ayrıca fazla mesai yaptığı, yıllık izinlerinin kullandırıldığının ispat edilemediği, eksik ödendiği iddia edilen ücretin ödendiğinin kanıtlanamadığı, karşı davaya konu iddiaların da yerinde olmadığı gerekçesi ile asıl davanın kısmen kabulüne; birleşen davanın kabulüne, karşı davanın ise reddine karar verilmiştir.

Yıllık izin ücreti ihtilaflıdır.

Mahkemece davacı (karşı davalı) işçinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiği, kıdem tazminatına hak kazandığı, ayrıca fazla mesai yaptığı, yıllık izinlerinin kullandırıldığının ispat edilemediği, eksik ödendiği iddia edilen ücretin ödendiğinin kanıtlanamadığı, karşı davaya konu iddiaların da yerinde olmadığı gerekçesi ile asıl davanın kısmen kabulüne; birleşen davanın kabulüne, karşı davanın ise reddine karar verilmiştir.

Yıllık izin ücreti ihtilaflıdır.

Davacı (karşı davalı) vekili, davacının yıllık izinlerini eksik kullandığını iddia ederek yıllık izin ücreti talep etmiştir. Davalı (karşı davacı) yıllık izinlerin kullandırıldığına dair belge ibraz edememiş ise de, davacı (karşı davalı) vekilinin dava dilekçesindeki beyanı ve davacı (karşı davalı) işçinin kardeşi olan tanığın davacının yıllık izinlerinin bir kısmını kullandığına dair beyanı dikkate alındığında, davacı (karşı davalı) işçiden ne kadar yıllık izin kullandığı sorulup bu husus açıklığa kavuşturularak çıkacak sonuca göre bu alacak hakkında karar verilmesi gerekirken, bu yöne ilişkin davalı-karşı davacının itirazları da dikkate alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

O halde davalı-karşı davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı-karşı davacıya iadesine, Yargıtay duruşmasında kendisini vekille temsil ettiren davalı-karşı davacı yararına takdir olunan 1.350,00 TL avukatlık ücretinin davacı-karşı davalıdan alınarak davalı-karşı davacıya verilmesine, 05.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/461, Karar No: 2023/2771, Tarih: 04.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/461 E.  ,  2023/2771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1046 E., 2019/841 K.

SUÇ : Sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı

KARAR : Direnme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 12.06.2019 tarihli ve 2019/1046 Esas, 2019/841 Karar sayılı kararı ile Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin, 20.02.2019 tarihli ve 2018/7890 Esas, 2019/7399 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının,Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin, 04.06.2020 tarihli ve 2019/7616 Esas, 2020/2495 Karar sayılı ilamıyla yerinde görülmeyerek direnme talebiyle ilgili karar verilmek üzere dosyanın gönderildiği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 17.05.2022 tarihli ve 2020/ (Kapatılan) 14-248 Esas, 2020/359 Karar sayılı ilamıyla Bölge Adliye Mahkemesinin duruşma açmaksızın dosya üzerinden yaptığı inceleme neticesinde İlk Derece Mahkemesince mahkûmiyetine hükmedilen ve eylemi sabit görülen sanığın kastının bulunmadığından bahisle beraatine karar verebileceğinin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesinin direnme gerekçesinin isabetli olduğuna karar verilerek esasının incelenmesi için dosyanın Dairemize gönderildiği belirlenmiştir.

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.02.2018 tarihli ve 2017/749 Esas, 2018/120 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin birinci fıkrasının ikinci ve üçüncü cümlesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü ve 58 inci maddesi uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 29.05.2018 tarihli ve 2018/1296 Esas, 2018/1148 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii, katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının duruşma açılmaksızın dosya ve dosya ile birlikte sunulan delillerin incelenmesi sonucunda İlk Derece Mahkemesince sanığın katılan mağdure ...’e yönelik eylemi nedeniyle sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine ilişkin hüküm fıkrasının kaldırılarak yerine "...sanığın mağdurlardan ...'e yönelik ilk dükkâna geldiğinde omzuna elini koymak istemesi ancak mağdurun izin vermemesi, ikinci geldiklerinde ise bu sefer elini tutup çekmesinin cinsel amaçla yapıldığı ve bu mağdura yönelik cinsel arzularını tatmini amacına yönelik vücut dokunulmazlığının ihlali niteliğinde olduğunun her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delillerle anlaşılamadığı," şeklindeki gerekçeyle 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi maddesi gereğince beraatine denilmek suretiyle aynı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca hukuka aykırılığın düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

3. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 29.05.2018 tarihli ve 2018/1296 Esas, 2018/1148 Karar sayılı kararı kararının, katılan Bakanlık vekili ile katılan mağdure vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 14. Ceza Dairesinin 20.02.2019 tarihli ve 2018/7890 Esas, 2019/7399 Karar sayılı oy çokluğuyla verilen kararı ile İlk Derece Mahkemesince sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçunun işlendiği kabul edilerek sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmü ile ilgili istinaf yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün sanığın eylemini cinsel amaçla gerçekleştirdiğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delillerle anlaşılmadığı hususundaki değerlendirmenin delil takdirine ilişkin olması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi maddesi kapsamına girmediği ve bu husustaki değerlendirmenin aynı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi maddesi uyarınca duruşmalı yapılarak karar verilmesi gerektiğinden bahisle bozulmasına karar verilmiştir.

4. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin, 12.06.2019 tarihli ve 2019/1046 Esas, 2019/841 Karar sayılı kararı ile 5271 sayılı Kanun’un 307 nci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca önceki hükümde direnilmesi ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii, katılan mağdure vekili ile katılan Bakanlık vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.