muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3619, Karar No: 2016/9122, Tarih: 26.05.2016

Bu hükümle başkası adına tapulu veya tapusuz bir taşınmazın kamulaştırılması halinde, taşınmazda malik olmayan ancak üzerindeki muhtesatı meydana getiren kişilere muhdesatın kamulaştırma bedelinin kendisine verilmesini sağlama amacıyla zilyetliği tespit davası açma hakkı tanınmıştır. Nitekim öğreti ve uygulamada muhdesatın üzerinde bulunduğu taşınmazın ortaklığının giderilmesi için açılmış ve görülmekte olan bir dava bulunması halinde muhdesatı meydana getiren malik veya paydaşların bu olgunun tespiti istemiyle, yine muhdesat veya üzerinde bulunduğu taşınmazın kamulaştırılması halinde muhtesatı meydana getiren kişi veya kişilerin zilyetliğin tespiti istemiyle dava açmaları halinde hukuki yararın var olduğunun kabul edilmesi gerektiği, bu iki ayrık hal dışında muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespiti istemiyle açılan tespit davalarının dinlenebilmesi için ise kural olarak az yukarıda açıklanan tespit davalarının kendine özgü koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediğinin araştırılması gerektiği tartışmasız kabul edilmektedir.

Somut olayda, geri çevirme üzerine getirtilen ve dosya arasında yer alan Orman ve Su İşleri Bakanlığı'nın 17.02.2016 tarihli müzekkeresine göre, dava konusu taşınmazın .... Genel Müdürlüğü tarafından ..... Baraj alanı ve müştemilatı olarak Hazineden tahsis alınacağı anlaşılmakta olup, taşınmazın bir bölümünün ..... Barajı Rezervuar (Göl) alanında, bir kısmı ise şantiye alanı kapsamında kaldığı anılan yazıda belirtilmiştir. Şu halde Hazineye ait taşınmazlar için bu taşınmazların kamulaştırma planında gösterilmesi hukuki yarar için yeterlidir. Diğer deyişle davacının eldeki davayı açmada hukuki yararı bulunmaktadır. Taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespit edilmesi halinde ileride açacağı eda davası sonucu 2942 sayılı Yasa'nın 19/2 maddesi gereğince bedelinin kendisine ödenmesini sağlayacaktır.

Mahkemece yapılması gereken iş; taraf delillerinin toplanması, yerel bilirkişi ve taraflarca bildirilen tanıkların mahallinde keşif yapılarak dinlenilmesi, muhdesatın ne zaman kim tarafından meydana getirildiğinin belirlenmesine çalışılması, bu hususta gerekirse ziraat ya da inşaatçı bilirkişilere de tespit yaptırılması suretiyle rapor düzenlettirilmesi, ondan sonra toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir karar verilmesi olmalıdır. Hatalı nitelendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle usul ve yasa hükümlerine uygun bulunmayan hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4 (HMK.m 297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 25,20 TL peşin harcın temyiz edene iadesine, 26.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10286, Karar No: 2012/6257, Tarih: 05.06.2012

**5. Ceza Dairesi         2011/10286 E.  ,  2012/6257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın aşamalardaki savunmaları, tanık beyanları, resmi tutanaklar ve tüm dosya kapsamına göre sanığın suça konu .... Ltd. Şirketine ait kimya fabrikasının alüminyum sülfat üretim sorumlusu olup fabrikanın bu işle ilgili bölümüne faaliyetten men etmek amacıyla konulan mühürlerin bozulması ve mühürlerin konuluş amaçlarına aykırı faaliyetleri bizzat gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında şirket yetkililerinin tanık olarak dinlenilmemiş olması, tanıklar ... ve...'ün mühürlerin tellerinin bir noktadan kesilmiş olduğunu gördüklerine dair beyanları ile sistemin üretime hazır vaziyette bulunduğuna dair 19/09/2007 tarihli ve ilgili bölümde çalışmakta olan işçilerin sanık tarafından gizlice boşaltılmaya çalışıldığına ve reaktörlerden birinin üretime geçirilmiş olduğuna dair 31/10/2007 tarihli tutanaklar başta olmak üzere mevcut delillere göre sanığın mühürlerin kimyasal maddelerin tesiriyle kopmuş olabileceğine dair savunmasının aksi kanıtlanmış olduğundan bu konuda bilirkişi görüşüne başvurulmamış olması ve sanığın birleşen 2007/627 Esas sayılı dosyada aylık gelirini 3.000 TL olarak beyan etmesi, kimya mühendisi olup fabrikada sorumlu pozisyonunda görev yapması nedeniyle 24/04/2008 tarihli celsedeki 1.000 TL aylık geliri olduğuna dair beyanının hayatın olağan akışına uygun düşmemesi ve ayrıca üzerine kayıtlı iki evinin bulunduğunu da beyan etmiş olması dikkate alındığında "sanığın yaşı, şahsi ve sosyal hali, ekonomik durumu dikkate alınarak" bir gün karşılığı adli para cezasının miktarının "30 TL" olarak belirlenmesinde TCK'nın bu miktarın belirlenmesinde "kişinin ekonomik ve diğer şahsi hallerinin göz önünde bulundurulmasını" amir 52/2. maddesine ve faile işlediği fiilin ağırlığıyla orantılı ceza verilmesini öngören 3. maddesine aykırılıktan bahsedilemeyecek olması nedeniyle sanık hakkında fahiş ceza tayin edildiği gerekçeleriyle bozma isteyen tebliğnamedeki düşüncelere iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 05/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24372, Karar No: 2017/4174, Tarih: 11.04.2017

**2. Hukuk Dairesi         2015/24372 E.  ,  2017/4174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, 15.07.2015 tarihli ek karar ile reddedilen manevi tazminat, kusur belirlemesi, nafakaların ve maddi tazminatın miktarı yönünden, davalı erkek tarafından ise, nafakalar ve maddi-manevi tazminat yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kadının ek karar yönünden temyiz itirazının incelenmesinde;

Davacı kadın tarafından 13.07.2015 tarihli temyiz dilekçesi ile, hüküm boşanma yönünden temyiz edilmediği gerekçesi ile mahkemeden hükmün boşanma kısmı yönünden kesinleştirilmesi talep edilmiştir. Mahkemece, 15.07.2015 tarihli ek karar ile kusur durumuna göre boşanma ilamı Yargıtay incelemesinden geçtikten sonra kesinlik arz edeceği gerekçesi ile kısmi kesinleştirme talebi reddedilmiştir. Davacı kadın, ek kararı süresinde temyiz etmiştir. Mahkeme kararlarının kesinleştirilmesi idari bir işlem olup, temyize tabi değildir. Açıklanan nedenle davacının ek karara yönelik temyiz talebinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Tarafların boşanmanın fer'ilerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı kadının 15.07.2015 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazlarının 1. bentte gösterilen sebeple REDDİNE, tarafların boşanmanın fer'ilerine yönelik temyiz itirazlarının ise 2. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 136.00'şar TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.

11.04.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2022/14183, Karar No: 2023/9719, Tarih: 16.11.2023

**10. Ceza Dairesi         2022/14183 E.  ,  2023/9719 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

İNCELEME KONUSU KARAR: Kamu davasının durması

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet

Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Bursa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.09.2021 tarihli ve.... Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan kamu davasının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca "durma"sına karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin 15.10.2021 tarihinde kesinleştirildiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 28.07.2022 tarihli ve 2022/5838 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.10.2022 tarihli ve KYB-2022/110847 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 11.10.2022 tarihli ve KYB-2022/110847 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Sanık hakkında Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 29.09.2014 tarihli ve 2014/49816 soruşturma, 2014/247 sayılı kamu davasının açılmasının ertelenmesi kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın erteleme süresi zarfında 07.01.2015 tarihinde aynı nev'iden suçu yeniden işlemesi nedeniyle, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığının 17.02.2015 tarihli ve 2014/49816 Soruşturma, 2015/3598 Esas, 2015/3308 sayılı iddianame ile kamu davasının açıldığı, Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2015 tarihli ve 2015/188 Esas, 2015/362 Karar sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verildiği, bu kararın temyiz edilmesi üzerine; basit yargılama usulünün uygulanmaması, temel cezanın yanlış belirlenmesi ve hatalı gerekçe yazılması nedenleriyle, Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 17.09.2020 tarihli ve 2019/5672 Esas, 2020/3765 Karar sayılı ilamı ile bozulmasını müteakip, yeniden yapılan yargılamada Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 07.12.2021 tarihli ve 2020/619 Esas, 2021/1065 Karar sayılı kararı ile sanığın mahkumiyetine karar verildiği anlaşılmakla,

Dosya kapsamına göre, Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca 28.11.2018 tarihli iddianame ile Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2015/188 Esas sayılı dosyası gerekçe gösterilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nu 191 inci maddesinin altıncı fıkrası gereğince dava açıldığı ve Bursa 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 14.09.2021 tarihli kararı ile sanık hakkında Bursa 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2015 tarihli ve 2015/188 Esas, 2015/362 Karar sayılı kararının Yargıtay'ca bozulması nedeniyle 14.09.2021 tarihli kararı ile durma kararı verilmiş ise de, sanığın adli sicil kaydı incelendiğinde Bursa 26. Asliye Ceza Mahkemesinin 05.02.2019 tarihli ve 2018/617 Esas, 2019/53 Karar sayılı kararı ile aynı nev'iden suçtan mahkumiyetine karar verildiği ve bu kararın istinaf edilmesi üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 28.10.2020 tarihli ve 2019/1206 Esas, 2020/1520 Karar sayılı kararı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilerek kesinleşmiş bulunması karşısında, yargılamaya devamla işin esasına girilerek hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde durma kararı verilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

A. 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesi uyarınca kanun yararına bozma yoluna, istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeden kesinleşen hüküm ve kararlar aleyhine gidilebilir.

B. 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinde yer alan, ''(1) Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartıyla her yerde tebligat yapılması caizdir. (2) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." şeklindeki düzenleme ile aynı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasında; "Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." düzenlemesi ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsendiği dikkate alındığında; tebligatın öncelikle bilinen en son adrese, MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin, 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrasına göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23 üncü maddesinin birinci ve sekizinci fıkraları ve Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16 ncı maddesinin ikinci fıkrası hükümlerine göre, "Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre bu adrese yapılması" gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği, somut olayda, kanun yararına bozma incelemesine konu kararın sanığın doğrudan MERNİS adresine tebliğe çıkarılarak tebligatın 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre yapıldığı, tebligatın usulsüz olması nedeniyle inceleme konusu kararın kesinleşmediği anlaşılmıştır.

C. Henüz kesinleşmediği belirlenen inceleme konusu kararın, 5271 sayılı Kanun’un 267 vd. maddeleri uyarınca itiraz yoluna tabi olduğu, olağanüstü kanun yolu olan kanun yararına bozma talebine konu edilemeyeceği belirlenmekle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin, bu aşamada reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE;

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE;

Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17205, Karar No: 2018/10302, Tarih: 03.07.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/17205 E.  ,  2018/10302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜMLER : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Sanıklar ..., ... hakkında verilen hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun ve takdire dayalı bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Oluşa, dosya içeriğine, olay günü müştekinin evinin önünde oturur iken yardım bahanesi ile 3 şahsın bir beyaz kasa bir kamyonet ile geldiğini şahıslardan birinin yanına gelerek erzak ve 100 TL para yardımı dağıttığını ve müştekiye 200 TL para verip 100 TL olan üzerini istemesi üzerine müştekinin eve girip yastığının altında bulunan 1500 TL paranın içinden 100 TL yi alıp şahsa verdiği, şahısların bir süre daha kendisini oyaladıklarını ve şahıslar gittikten sonra eve girip kontrol ettiğinde 1500 TL parasının ve kendisine verilen yardım erzağının yerinde olmadığını gördüğünü, 02/04/2014 tarihinde şüpheli şahısların kullandığı araca benzer aracın yolda seyir halindeyken görevlilerce durdurulması üzerine sanığın araç içerisinde yakalandığı, müştekinin kollukta ve mahkeme huzurunda sanık İbrahimi teşhis ederek olay günü yanına gelerek yardım vaadiyle kendisinden para isteyen şahsın sanık ... olduğunu kullandıkları aracı da tanıdığını belirtmesi hususları kül halinde nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçların sabit olması karşısında, anılan suçlardan mahkumiyeti yerine delillerin takdirinde hataya düşülerek sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz istemi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 03/07/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9696, Karar No: 2025/2627, Tarih: 07.04.2025

**9. Ceza Dairesi         2024/9696 E.  ,  2025/2627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2024/314 E., 2024/293 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

Sanığın, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sisteminden temin edilen güncel nüfus kayıt örneğine göre hüküm tarihinden sonra 12.02.2025 tarihinde vefat ettiğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 64/1 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223/8. maddeleri uyarınca bir karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlerin bu itibarla 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 321/1. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususta yeniden duruşma yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı Kanun'un 64/1 ve 5271 sayılı Kanun'un 223/8. maddeleri uyarınca, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4634, Karar No: 2022/15043, Tarih: 01.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/4634 E.  ,  2022/15043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ: Eskişehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda; ilk derece mahkemesince verilen kararın istinaf incelemesi üzerine bölge adliye mahkemesinin yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmünün Yargıtayca incelenmesi davacı idare vekilince istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanun'la değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu’nun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davacı idare vekilince yapılan istinaf başvurusunun Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince kabulü ile; hükmün ödeme ve faize ilişkin bendinin 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında hüküm kurulmasına dair verilen karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; arsa niteliğindeki İli, İlçesi, Mahallesi 13353 ada 11 parsel sayılı taşınmazın zeminine 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun 11/1-g maddesi uyarınca emsalin üstün ve eksik yönleri belirlenip kıyaslaması yapılarak; üzerindeki yapıya ise aynı Kanun’un 11/1-h maddesi uyarınca resmi birim fiyatları esas alınıp yıpranma payı düşülerek değer biçilmesine ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun kabulü ile üçer aylık vadeli hesaba bloke edilen kamulaştırma bedelinin derhal ödenmesi ve faize ilişkin bölümleri yönünden hükmün 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK'nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01.11.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2779, Karar No: 2010/3347, Tarih: 25.03.2010

**21. Hukuk Dairesi         2010/2779 E.  ,  2010/3347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/11/2009

Davacı,davalı işveren nezdinde 14.8.2002 tarihinde geçirdiği kazanın iş kazası olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri  tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının 14.08.2002 tarihinde davalıya ait işyerinde geçirdiği olayın iş kazası olduğunun tespiti  istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir

Hükmün davalılar vekilleri  tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının 14.08.2002 tarihinde davalıya ait işyerinde geçirdiği olayın iş kazası olduğunun tespiti  istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalı işyerinde bakımcı olarak görev yaptığı, 14/08/2002 tarihinde dokuma bölümünde Jakar Makinelerinin başlıklarının aşağı indirilmesi işinde çalışmakta iken asansör butonunda elektrik kaçağı olması nedeni ile elektrik akımına maruz kaldığı,meydana gelen kazadan sonra davacının hastaneye sevk edildiği,hastanede  muayene edildiği ve aynı gün yine işbaşı yaptığı,işverence kaza ile ilgili tüm belgelerin, sevk kağıdı ile birlikte  tanzim edilerek 14/08/2002 tarihinde kuruma verildiği,14.08.2002 tarihli iş kazası raporunda, asansör butonunda elektrik kaçağı olması nedeniyle davacının iş kazası geçirdiğinin,bakım sorumlusu olduğunun ustabaşı görevinde bulunduğunun,kazanın jakar makinelerin aşağıya indirilmesi sırasında işverenin işi görülürken meydana geldiğinin belirtildiği,davacının 10.06.1998-11.06.2008 tarihleri arasında davalı işyerinde kesintisiz çalıştığı, 01.07.2008  tarihinde MS hastalığı nedeniyle malüliyet aylığı bağlandığı, 26.05.2009 tarihli SSK müfettiş raporunda “davacının çalışmasının eylemli ve gerçek olduğu,hizmet akdine dayalı olduğu,davalı işyeri sigortalısı olduğu,14.08.2002 tarihinde meydana gelen olayın iş yerinde ve sigortalının işveren tarafından yürütülmekte olan işi yapmakta olduğu sırada meydana geldiği, bu olayın iş kazası sayılabilmesi için kaza olayı ile uğranılan zarar arasında uygun illiyet bağı bulunup bulunmadığının Kurum sağlık Kurullarınca ortaya çıkarılması gerektiği,kaza olayı ile davacının bedensel ve ruhsal arızaları arasında uygun illiyet bağının bulunması halinde olayın iş kazası sayılması gerektiği,aksi halde iş kazası sayılmaması gerektiğinin bildirildiği,dinlenen davacı ve davalı tanıklarının 14.08.2002 tarihinde davacıyı elektrik çarpması  şeklinde cereyan eden olayın gerçekleştiğini beyan ettikleri,işyeri hekiminin,kaza olayından hemen sonra davacının bir arkadaşının refakatinde yürüyerek işyeri revirine geldiği,elektrik çarptığının söylendiği,şurunun açık  genel durumunun iyi olarak gözlemlendiği,tedbir olsun diye sağlık memuru refakatinde Çekirge Devlet Hastanesine sevk ettiği,aynı gün 1-2 saat sonra hastane acil servisinde yapılan ayakta muayene ve tedavi sonrasında işyerine geri geldiği, kendisini iyi hissettiğini söyleyerek yeniden çalışmaya başladığının beyan edildiği anlaşılmıştır.