muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/529, Karar No: 2014/20320, Tarih: 20.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/529 E.  ,  2014/20320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı işveren vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19542, Karar No: 2018/4928, Tarih: 15.10.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/19542 E.  ,  2018/4928 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalı tarafından davacı şirket aleyhine 4 adet kambiyo senedi dolayısıyla icra takibi başlatıldığını, senetlerdeki imzaların davacı şirket yetkilisine ait olmadığını, davacı şirketin alacaklı olarak gözüken şirkete herhangi bir borcu bulunmadığını ileri sürerek, davacı şirketin borçlu olmadığının tespiti ile %20'den aşağı olmamak üzere tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu senetleri..... isimli kişinin imzaladığını ,bu kişinin davalı şirket adına münferiden hareketle müdür olan .... isimli kişi tarafından ... 13.Noterliği 04917 yevmiye nolu vekaletnamesi ile yetkilendirildiğini belirterek davanın reddine ve davalı aleyhine %20 'den aşağı olmamak üzere tazminata hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, senet metnindeki imzanın davacıya ait olmadığı davacıya ait olmayan imzayı içeren senede dayanarak yapılan icra takibi dikkate alınarak, ispat yükünün davalıda olduğu ve davalı tarafından dosya içerisinde bulunan bilgi ve belgeler dışında hiçbir delil ileri sürülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, sahtelik nedeniyle icra takibine konulmuş bonolardan dolayı borçlu bulunmadığının tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece verilen karar gerekçesinde, "davaya konu bonolardaki imzaların davacıya ait olmadığı, davacıya ait olmayan imzayı içeren bonoya dayanarak icra takibinin yapılması olgusu dikkate alındığında ispat yükünün davalıda olması nedeniyle davalı tarafından dosya içerisinde bulunan bilgi ve belgeler dışında hiçbir delil ileri sürülmediğinden" şeklinde gerekçe oluşturulmuş ise de gerekçe içeriğine uygun olmayacak şekilde davanın reddine karar verilmesi gerektiği belirtilerek gerekçe kendi içerisinde çelişkili olmuştur. Bu husus yerinde olmadığı gibi davalı tarafından davaya konu bonolardaki imzanın..... tarafından atıldığı ve bu kişinin davacı şirketin temsilcisi tarafından yetkilendirildiği savunulmuş olup bu husus üzerinde hiçbir araştırma yapılmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 15/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11500, Karar No: 2012/11700, Tarih: 18.06.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/11500 E.  ,  2012/11700 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :388-153

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozma ilamına uyarak ilâmında belirtildiği şekilde isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 01.06.2000-30.03.2005 tarihleri arasında, davalı işveren nezdinde temizlik ve ayak işlerinde çalıştığının tespitini talep etmiş ise de; mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmesinden sonra, davacı asil ile vekaletnamesinde yetkisi bulunan davacı vekilinin davadan feragat ettiğine ilişkin 02.05.2012 havale tarihli dilekçe verdiği görülmüştür.

Davanın, yasal dayanağı 5510 sayılı Yasanın Geçici 7. maddesi kapsamında uygulama alanı bulan 506 sayılı Yasanın 79/10 maddesidir.

Anılan Yasanın 6. maddesinde, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve feragat edilemez.” hükmü öngörülmüş olup; sigortalı olmak, kamu düzenine ilişkin, kişiye bağlı, vazgeçilemez ve kaçınılamaz hak ve yükümlülük doğuran bir hukuksal statü meydana getirmektedir. Kişilerin ve sosyal güvenlik kuruluşlarının bu statünün oluşumundaki rolü, yenilik doğurucu ve iradi bir durum değil, kanun gereği kendiliğinden oluşan statüyü belirlemekten ibarettir. Dolayısıyla, sosyal güvenlik hakkından HMK. 307. (HUMK. 91.) maddesi kapsamında feragat olanaksızdır ve açılan sigortalılığın ve sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davadan da vazgeçilemez. Davacı ancak, HMK. 123. maddesinde düzenlenen hakkını kullanabilir ve ileride yeniden dava açabilme hakkını saklı tutarak, davalının rızası ile davanın takibinden vazgeçebilir veya HMK. 150. maddesi hükmü gereğince davayı takip etmeyerek yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılması ve giderek davanın açılmamış sayılması sonucunu elde edebilir.

Bu nedenle; inceleme konusu davada mahkemece, davadan feragat edilemeyeceği davacıya bildirilmeli, feragat beyanının HMK. 123 veya 150. maddelerinde düzenlenen haklardan birinin kullanımı niteliğinde olup olmadığı kendisine sorulmak suretiyle belirlenmeli, beyanın, anılan anlamlarda kullanıldığı saptandığı takdirde duruma göre 123 veya 150. maddelerde öngörülen prosedür işletilmeli, aksi durumda ise, elde edilecek sonuca göre dava konusu istem hakkında karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan ve hükümden sonra ortaya çıkan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda, mahkemece, verilen kararın, usul ve yasaya aykırı olduğu belirgin olup, bozulması gerekmektedir.

O hâlde, davalı SGK Başkanlığı avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17126, Karar No: 2013/15146, Tarih: 09.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/17126 E.  ,  2013/15146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 12.06.2012 tarih ve 2012/86-2012/107 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “LIQUID TOOL” ibaresi için Madrid Protokolü çerçevesinde TPE nezdinde tescil başvurusunda bulunduğunu, başvurunun KHK’nın 7/1-c hükmü gerekçe gösterilerek kısmen reddedildiğini, bu ibarenin Madrid Protokolü çerçevesinde 16 ülkede 01, 04, 35, 42 ve 45. sınıflar için tescilli olduğunu, Liquid Tool ibaresinin tüketici kitlesi de dikkate alındığında tanımlayıcı nitelikte sayılmayacağını, markanın hedef aldığı kitlenin sanayide kimyasal ve özellikle gres yağlarını kullanan kişiler olduğunu, marka tescil başvurusunun reddine ilişkin kararın hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek, TPE YİDK kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, “LIQUID TOOL” ibaresinin 01, 04 ve 42. sınıfta yer alan bir kısım emtialar bakımından cins, çeşit, vasıf ve amaç belirten bir özelliğe sahip olduğunu ve kullanılacağı mal ve hizmetler yönünden ayırt ediciliği sağlamaktan uzak bulunduğunu, KHK’nın 7/1-c maddesi uyarınca başvurunun kısmen reddine karar verildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, davanın kabulü ile, TPE YİDK’nun 30/10/2008 tarih 2008/M/5292 sayılı kararının 4. sınıfta “Endüstriyel Yağlar ve gres yağları; yağlayıcılar, soğutma yağlayıcıları, plastik deformasyon ve kesme deformasyonu için endüstriyel yağlar” yönünden iptaline, diğer sınıflarla ilgili bozmadan önce verilen karar onandığından 01-42 sınıflarla ilgili yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6555, Karar No: 2021/2934, Tarih: 27.04.2021

**16. Ceza Dairesi         2020/6555 E.  ,  2021/2934 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : TCK’nın 314/2, 3713 sayılı Kanunun 5/1. maddesi,

TCK’nın 53, 58/9, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine

dair kararın temyizi üzerine, sanık müdafiinin süresi

içerisinde temyiz talebinde bulunmadığından,

süresinde olmayan temyiz talebinin 5271 sayılı

CMK'nın 296/1. maddesi gereğince reddine ilişkin ek

karar

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

7201 sayılı Tebligat Yasasının 11. maddesine göre "vekil ile takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılacağının" düzenlendiği, bu kapsamda sanık müdafiine İlk Derece Mahkemesinin gerekçeli kararının Şanlıurfa 6. Ağır Ceza Mahkemesince yapılan tebligat ile iş yerinde daimi çalışan olduğu belirtilen ... adlı kişiye 20.05.2019 tarihinde tebliğ edildiği, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin 19.06.2019 gün, 2019/1015 Esas ve 2019/855 Karar sayılı kararının 04.07.2019 tarihinde tebliğ edildiği, sanık müdafiinin ise CMK'nın 291/1. maddesinde öngörülen 15 günlük süreden sonra 10/09/2019 tarihinde temyiz başvurusunda bulunduğu, temyiz dilekçesinde... adlı çalışanının bulunmadığını ve tebligatın usulsüz olduğunu beyan etmiş ise de; İlk Derece Mahkemesince İ. Halil

Gök adlı kişiye yapılan tebligat için istinaf aşamasında herhangi bir itirazı bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz isteminin 5271 sayılı CMK’nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE ve redde ilişkin 10.09.2019 tarihli ek kararın ONANMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304. maddesi uyarınca dosyanın Şanlıurfa 6. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9898, Karar No: 2015/1810, Tarih: 09.06.2015

**21. Ceza Dairesi         2015/9898 E.  ,  2015/1810 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 25.07.2014 gün ve 2014/15322/51785 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 03.09.2014 gün ve KYB.2014/291713 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür fekki suçundan sanık ...’in, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 274/1, 72, 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun’un 4. maddeleri uyarınca 872,31 yeni Türk lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına, 647 sayılı Kanun’un 6. maddesi gereğince cezasının ertelenmesine dair .... Asliye Ceza Mahkemesinin 16/03/2005 tarihli ve 2003/811 esas, 2005/347 sayılı kararını müteakip, sanığın deneme süresi içerisinde yeniden suç işlediğinden bahisle dosyanın ele alınarak, adı geçen sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203/1, 62 ve 52/2. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin aynı Mahkemenin 02/04/2014 tarihli ve 2014/88 esas, 2014/205 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre;

1- 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 51. maddesinde sadece hapis cezalarının ertelenmesi ve erteli hapis cezasının aynen infazına ilişkin hususların düzenlendiği, anılan maddede para cezalarının ertelenmesi ve aynen infazı konusunda ise bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2- ... Asliye Ceza Mahkemesinin 16/03/2005 tarihli ve 2003/811 esas, 2005/347 sayılı ilk kararında, hapis cezasının 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun’un 4. maddesi uyarınca ağır para cezasına çevrilerek, sanık hakkında neticeden 872,31 yeni Türk lirası ağır para cezasına hükmedildiği ve bu cezanın sanık için kazanılmış hak oluşturduğu gözetilmeden, erteli cezanın aynen infazına ilişkin kararda, bu kez 150 gün karşılığı 3.000,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayin olunmasında, isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 02.04.2014 günlü hükümde, gerekçeleri gösterilerek alt sınırdan para cezası verildiğinin belirtilmiş olmasına göre, 5237 sayılı TCK'nun, mühür bozma suçunu düzenleyen 203. maddesinde hapis veya adli para cezası olarak seçenekli cezaların öngörülmesi ve 5560 sayılı Yasa yürürlüğe girmeden önce işlenen suçlarda, adli para cezasının alt sınırının açıkça gösterilmediği durumlarda, alt sınırın 5 gün olarak belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde 180 gün olarak belirlenmesinde isabet bulunmadığı anlaşılmakla, belirtilen konuda da kanun yararına bozma yoluna gidilip gidilmeyeceği hususunda gereğinin takdir ve ifası için dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/3435, Karar No: 2008/3528, Tarih: 17.03.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/3435 E.  ,  2008/3528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Miras Payının Devri Nedeniyle İptal-Tescil

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Karar davalılara Tebligat Yasasının 21. maddesine göre tebliğ edilmiştir.

Tebligat yasasının 20,21 ve özellikle tüzüğün 28. maddesi uyarınca muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan her biri gösterilen adreste bulunmaz iseler tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek, beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak imzalaması gerekir. Gösterilen şekil geçerlilik koşuludur. (Y.H.G.K.nun 29.12.1993 tarihli 1993/18-778-876 sayılı kararı) Bu halde, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza mukabilinde teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber, adreste bulunmama halinde tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir. (Tebligat Yasası md. 21)

Kararın davalılara tebliğine ilişkin tebligat evrakında bir tane imza bulunmakta olup bu imzanın tebligat evrakı kendisine bırakılan muhtara mı yoksa davalıların yakın komşusu Mehmet ...’e mi ait olduğu saptanamamaktadır. Açıklanan nedenle yapılan tebligat usulsüzdür. Davalılar ...’e kararın usulüne uygun tebliği ile bunlar yönünden de temyiz süresi beklenerek gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE oybirliğiyle karar verildi. 17.03.2008
Yargıtay — Esas No: 2015/16442, Karar No: 2016/12952, Tarih: 21.11.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/16442 E.  ,  2016/12952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Sorunları Hakem Heyeti Kararının iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı tüketicinin başvurusu üzerine, ... Kaymakamlığı Tüketici Hakem Heyeti Başkanlığı'nın 13/10/2014 tarih ve 2014/2570 sayılı kararı ile tüketicinin elektrik faturalarında tahsil edilen 94,83 TL kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedellerinin tüketiciye iadesine dair verilen kararın haksız ve hukuki dayanaktan yoksun olduğunu ileri sürerek, söz konusu kararın iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacı şirket tarafından tahsil edilen kayıp kaçak bedellerinin hukuka aykırı olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan tüketiciden tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedellerinin abonelere iadesine yönelik olarak verilen Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptali istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti

ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.