muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3996, Karar No: 2015/18805, Tarih: 20.10.2015

Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulacağı, eğer davacının emekli olduğu tarih belli ise bu tarihe kadar aksi halde ise 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı, hesap raporunun Yargıtay denetimine elverişli olması gerektiği Yargıtay’ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Hal böyle iken somut olayda, kazalının muhtemel yaşama süresinin PMF 1931 yaşama tablosu yerine Dairemizce kabul görmeyen TRH-2010 yaşama tablosuna göre tespit edildiği ve yine sigortalının bilinmeyen dönem kazancının yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskonto yapılmak suretiyle belirlenmesi yerine %5 arttırılıp %5 iskonto yapılarak belirlendiği hesap bilirkişisi raporuna itimat ile neticeye varılması doğru olmamıştır.

Yapılacak iş; davacının maddi zararını yukarıda belirtilen hususları dikkate alarak yeniden hesaplatmak, 08.07.2014 tarihli ilk karar ile hüküm altına alınan maddi tazminat miktarlarının artık davalı yararına usuli kazanılmış hak oluşturduğunu da gözeterek bu miktarları aşmayacak şekilde yeni bir karar verilmekten ibarettir.

O halde, davalı N.. D.. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, Davalılardan N.. D.. yararına takdir edilen 1.100.00TL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davalılardan N.. D..'na iadesine

20.10.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12410, Karar No: 2015/2496, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/12410 E.  ,  2015/2496 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8632, Karar No: 2015/295, Tarih: 19.01.2015

**14. Ceza Dairesi         2014/8632 E.  ,  2015/295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilerek dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hüküm kurulurken TCK.nın 109/1, 109/3-f ve 109/5. maddelerinin tatbiki ile bulunan 3 yıl 18 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanunun 62. maddesi ile indirim yapıldıktan sonra 3 yıl 9 ay hapis cezası yerine 2 yıl 21 ay hapis cezası tayini aleyhe temyiz olmadığından, mağdureye ait onaylı nüfus kayıt örneğinin getirtilmemesi Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin edildiğinden bu hususlar bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin eleştiri dışında unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 19.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5850, Karar No: 2024/2271, Tarih: 01.04.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/5850 E.  ,  2024/2271 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/350 E., 2023/693 K.

DAVA TARİHİ : ...

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 25. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/300 E., 2021/195 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı kadın vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; davalının son yıllarda geçimsiz davranışlarını ve onur kırıcı davranış ve hakaretlerini artırdığını, evinin eşinin çocuklarının ihtiyacını hiç gözetmedğini, sürekli para hesabı yaptığını, sürekli psikolojik şiddet uyguladığını, aksi ve kırıcı davranışlarda bulunduğunu, şeref ve haysiyeti ile ilgili ağır ithamlarda bulunarak, yüksek sesle bağırarak, azarlayarak, aşağılamak suretiyle onurunu kişilik haklarını ve şahsi menfaatlerini ağır surette haleldar ettiğini, bu tutumunu çevresinin ve akrabalarının yanında da gösterdiğini, çocukların evlenmesi, düğününün bile kabus olduğunu, en küçük çocuklarının babasının bu durumundan dolayı ayrı eve taşındığını, evinde huzuru kalmadığını, evli olan çocuklarının da evliliğine müdahale ettiğini, damadına eşini ve çocuklarını kötülediğini, defalarca sustuğunu, evliliğini sürdürmeyi denediğini ancak uyguladığı psikolojik şiddetin giderek arttığını, evlilik birliğinin temelden sarsılması ve şiddetli geçimsizlik sebebi ile kusursuz olan müvekkili tarafından açılmış olan işbu boşanma davasının kabulü ile tarafların boşanmalarına, şimdilik 500.000,00 TL maddî tazminatın kabulüne ve dava tarihinden itibaren faiz işletilmesine, 500.000,00 TL manevî tazminat taleplerinin kabulüne, dava tarihinden itibaren faiz işletilmesine hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde; davacının ihtiyaçlarını hiçbir zaman karşılamadığı ve çocukları ve eşini hiçbir zaman düşünmediğinin, sahip oldukları evin taksiti, sigortası ve diğer tüm giderlerinin ödendiğini, ayrıca müşterek banka hesaplarından alınma banka kartları ile evin ve ailenin her türlü ihtiyaçları için ayrı ayrı her zaman harcama da yapılabildiğini, davacının iddiasının tam aksine evine bağlı, eşine ve çocuklarına düşkün bir aile babası olduğunu, çevresi tarafından da böyle bilinen sevgi ve saygı gösterilen bir kişi olduğunu, evlilik birliği boyunca eşine ve çocuklarına her zaman sevgi ve saygı gösterdiğini, onların ihtiyaçlarını karşılamak için mücadele ettiğini, çocuklarının düğünlerini yaptığını, askerlik bedellerini ödediğini, eşine ve çocuklarına daha rahat bir hayat sunabilmek için gerek Almanya'da gerekse Türkiye'de mal edindiğini ve davacının ve kendisinin hem Almanya'dan hem de Türkiye'den emekli olmasını sağladığını, taraflar arasında herhangi bir somut sorun, geçimsizlik ve huzursuzluk bulunmadığı halde, davacının psikolojik baskı ve aşağılama, azarlama, hakaret, bağırma kişilik haklarına ve menfaatlerine saldırı gibi asla ispatı mümkün olmayan ve gerçekle de bağdaşmayan soyut, dayanaktan yoksun, asılsız sebeplere sarıldığını, haksız ve yersiz davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların 26.07.1972 tarihinde evlendikleri, bu evliliklerinden 29.03.1977 doğumlu, 16.12.1979 ve 20.09.1991 doğumlu olmak üzere müşterek 3 çocuklarının olduğu, tarafların delillerinin toplandığı, tanıkların dinlendiği, dinlenen tanık beyanlarının bilgi ve görgüye dayalı beyanlar olmadığı, davacının iddialarını ispat edemediği anlaşılmakla ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesince reddedilen boşanma davası yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesince reddedilen boşanma davası yönünden İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; İlk Derece Mahkemesince davanın esasıyla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin toplanıp değerlendirildiği, usulü işlemlerin Hukuk Muhakemeleri Kanununa uygun olarak yerine getirildiği, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, davacı tanıklarının beyanlarının görgüye dayalı olmayıp duyuma dayalı ve soyut olduğu, bu itibarla ispatlanamayan davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, usul ve kanuna uygun olan hükme karşı davacının istinaf taleplerinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1)inci alt bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacının evlilik birliği ile bağdaşmayan kötü niyetli, davranışları, evlilik birliği içerisindeki yaşamış olduğu sıkıntılarla sağlığının bozulduğu, akrabaları ile görüştürülmemesi, fiilen ayrı oturdukları, tolum karşısında utanç verici davranışlarda bulunduğunu ve bunların ispatlandığını beyanla reddedilen davası yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadın tarafından açılan boşanma davasının reddi kararının doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Kanun’un 190 ıncı maddesi, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadın vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2021/1574, Karar No: 2021/8697, Tarih: 27.10.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/1574 E.  ,  2021/8697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mağdurenin aşamalarda başka delillerle desteklenmeyen çelişkili beyanları Marmaris Devlet Hastanesinde görevli uzman doktor ile adli tıp uzmanınca düzenlenen doktor raporlarında mağdurede darp, cebir izine ve vajinal sürüntü örneğinde canlı veya cansız sperm hücresine rastlanılmadığı gibi mağdurenin ruh sağlığının da bozulmadığının belirtilmesi, savunma ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığı üzerine atılı suçu işlediğine dair soyut iddia dışında cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 27.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13620, Karar No: 2019/6719, Tarih: 23.10.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/13620 E.  ,  2019/6719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Davacı ..., ... İlçesi ... Köyü çalışma alanında bulunan ve kadastro sırasında dere yatağı vasfıyla tespit harici bırakılan taşınmaz bölümleri hakkında, adına tapuda kayıtlı bulunan 271 ada 1 parsel sayılı taşınmazın devamı olduğu iddiası ile, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak adına tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, TMK'nın 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14. ve 17. maddelerine dayalı tescil isteğine ilişkindir. Davacı 2011 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında tescil harici bırakılan taşınmaz bölümleri hakkında hak kazandırıcı süreye ulaşan zilyetliği bulunduğunu ileri sürerek 2015 yılında dava açmıştır. Mahkemece, davanın, çekişmeli taşınmazın tescil harici bırakıldığı tarihten itibaren makul süre geçtikten sonra açıldığı ve yine tespit tarihinden itibaren dava tarihine kadar 20 yıllık zilyetlik süresinin dolmadığı gerekçesiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş ise de varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 36. maddesi uyarınca herkes, yargı mercileri önünde hak arama özgürlüğüne sahip olup, bu özgürlüğün en yaygın kullanılma şekli dava açma hakkıdır. Yine Anayasamızın 13. maddesi uyarınca, "Temel hak ve hürriyetler, özlerine dokunulmaksızın yalnızca Anayasanın ilgili maddelerinde belirtilen sebeplere bağlı olarak ve ancak kanunla sınırlanabilir." 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 12/3. maddesinde, kadastro sırasında haklarında tutanak düzenlenen taşınmazlar yönünden, kadastrodan önceki nedenlere dayanılarak dava açma hakkı 10 yıl ile sınırlanmış ise de, kadastro sırasında haklarında kadastro tutanağı düzenlenmeyen taşınmazlar yönünden kadastrodan önceki nedenlere dayanılarak dava açma hakkını sınırlayan herhangi bir yasa hükmü bulunmamaktadır. Hukuk Genel Kurulu'nun 22.04.2015 tarih, 2013/8-2061 Esas ve 2015/1256 Karar sayılı ilamında da, kadastrodan önceki nedenlere dayalı olarak açılacak tescil davalarını sınırlayan bir sürenin olmadığı açıklanmıştır. Açıklanan nedenlerle mahkemece davanın esasına girilerek, iddia ve savunma doğrultusunda inceleme ve araştırma yapılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yasal olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olup, davacılar vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine,

yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 23.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8219, Karar No: 2016/8495, Tarih: 04.10.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/8219 E.  ,  2016/8495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52/2, 53, 63 maddeleri gereğince 1 yıl hapis ve 1.500 TL adli para cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suç tarihinde sanığın katılanın müdür olarak görev yaptığı okula giderek anaokuluna öğrenci kayıt etmek için geldiğini, bununla birlikte okula güvenlik kamerası ile plazma televizyon alacağını söylediği, katılanın da kabul etmesi üzerine birlikte işhanına gittikleri, katılanın kameralardan birinin ücretini ödemek için bankadan 1.500 TL para çekip sanığa verdiği, sanığın parayı aldıktan sonra katılana aracın camının açık olduğunu, kapatıp gelmesini söylediği, katılanın geri döndüğünde ise sanığı bulamadığı, bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği ikrar, teşhis ve tüm dosya kapsamından anlaşıldığından mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının, Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulamasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 75 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “75 gün” ve “1.500 TL” terimlerinin tamamen çıkartılarak yerine, sırasıyla “5 gün” ve “100 TL” ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/10/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1238, Karar No: 2011/5113, Tarih: 28.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/1238 E.  ,  2011/5113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Antalya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.12.2008 gün ve 2008/249-2008/506 sayılı kararı onayan Daire’nin 01.11.2010 gün ve 2009/4318-2010/11036 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete sigortalı işyerine aracını tamir ettirmek için getiren davalının aracında bulunan kimyasal gübreden çıkan gazların patlamasının yangına neden olduğunu, oluşan hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini ve zararın oluşumunda davalının tam kusurlu olduğunu ileri sürerek, (12.700) TL’nin davalıdan rücuen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 02,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 185.00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 28.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2190, Karar No: 2017/8731, Tarih: 21.03.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/2190 E.  ,  2017/8731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki ... İlçesi, ... Mahallesi parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.