muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/7169, Karar No: 2020/8409, Tarih: 12.10.2020

**12. Hukuk Dairesi         2020/7169 E.  ,  2020/8409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi

karar dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay Hukuk ve Ceza Dairelerinin görevleri 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi gereğince Yargıtay Başkanlar Kurulu tarafından 10/01/2020 tarih ve 2020/1 sayılı kararla hazırlanan ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 23/01/2020 tarih ve 2020/1 sayılı kararıyla kabul edilen Yargıtay İş Bölümünde gösterilmiştir.

Bu iş bölümünde Yargıtay 14.Hukuk Dairesinin görevleri arasında; "4721 sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK 3.kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar"ın temyiz incelemesini yapmak yer almıştır.

Ayrıca daha önce belirtilen görev Yargıtay 2.Hukuk Dairesine ait iken, Yargıtay Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulunun 2012/2895 esas - 2012/3908 karar nolu ve 03.10.2012 tarihli kararında; terekenin tasfiyesine yönelik yapılan ihalenin feshi istemine ilişkin hükmün temyiz inceleme görevinin Yargıtay 2.Hukuk Dairesine ait olduğu belirtilerek Yargıtay 2.Hukuk Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına hükmedilmiştir.

Bununla birlikte, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 60. maddesi gereğince, dosya kendisine gönderilen ilgili hukuk dairesi bir ay içinde yapacağı ön inceleme sonucunda işbölümü bakımından kendisini görevli görmez ise gerekçesiyle birlikte dosyayı görevli olduğu kanısına vardığı ilgili Hukuk Dairesine gönderecektir.

İnceleme konusu Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar, terekenin tasfiyesine yönelik olarak yapılan ihalenin feshi talebine ("4721 sayılı TMK'nın “Miras Hukuku” (TMK 3. Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararlar"ın temyizine) ilişkin olup, yukarıda sözü edilen Yargıtay Büyük Genel Kurulu İş Bölümü kararına göre, belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 14. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 60. maddesi gereğince dosyanın görevli Yargıtay 14. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 12/10/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11247, Karar No: 2012/17929, Tarih: 12.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/11247 E.  ,  2012/17929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 8. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/02/2011 tarih ve 2005/220-2011/63 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 19.06.2004 tarihinde aşırı yağış nedeniyle oluşan sel sularının, davalının sorumluluğunda bulunan şehir kanalizasyon şebekesi tesisatının yetersiz kalması sonucu müvekkili şirket tarafından sigortalanan sigortalı Şekerbank Finansal Kiralama A.Ş.'ne ait elektronik cihazların bulunduğu sigorta ettiren Pan Tekstil Ürünleri San Tic. Ldt. Şti.'inin iş yerine sirayet ettiğini, elektronik cihazlarda meydana gelen 9.997,60 TL hasar bedelini sigortalıya ödeyen müvekkilinin, TTK.'nun 1301. md. uyarınca sigortalının haklarına halef olduğunu iddia ederek, 9.997,60 TL hasar bedelinin 28.01.2005 ödeme tarihinden itibaren TCMB.'nın kısa vadeli kredilere uyguladığı en yüksek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, olguların hizmet kusuru niteliğinde bulunması sebebiyle, davanın idari yargıda açılabileceğini ileri sürerek görev itirazında bulunmuş, hasara neden olan şebeke sistemi yağmur suyu kanalına bağlı ise, davanın İstanbul Büyükşehir Belediyesi'ne yönlendirilmesi gerektiğini ileri sürerek husumet itirazında bulunmuş, hasarın meydana gelmesinde davalı idarenin kastı, kusuru, ihmali ve sorumluluğunun bulunmadığını, zarar ile davalı arasında bir illiyet bağı kurulmasının mümkün olmadığını, talep edilen hasar bedelinin fahîş olduğunu, hasar tarihinde temerrüdün oluşmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunama, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre;Davalıya ait atık su borusu, BK.'nun 58. maddede açıklanan imal olunan şey kavramına dahil olup, davalının bu boruların kötü yapılmasından veya muhafazasından kaynaklanan zarardan kusursuz sorumlu bulunduğu, hasara neden olan kanalizasyon borusunun da davalıya ait olması nedeniyle, yağmur suyu kanalının yapılmamasından veya yetersiz kalmasından, davalıya ait kanalizasyon borusuna yağmur suyunun bağlanmasından davalı idarenin bina maliki olarak sorumlu bulunduğu, davalının kusursuz sorumluluğunu ortadan kaldıran ve illiyet bağını kesen nedenlerin davalı tarafından ispat edilememesi nedeni ile, davalının BK.'nun 58. md. hükmüne göre kusursuz sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 9.997,60 TL rücu tazminat bedelinin 28.01.2005 ödeme tarihinden itibaren yürütülecek değişken oranlarda avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı şirkete verilmesine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 443,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5329, Karar No: 2011/5138, Tarih: 28.04.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/5329 E.  ,  2011/5138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- K A R A R -

Dosya kapsamına, sav ve savunmaya, mahkemece saptanan hukuki niteliğe göre uyuşmazlık, imar uygulaması yolu ile Hazine adına oluşan tapu kaydının iptali istemine ilişkindir. Davacı zilyetliğe dayanmıştır. Orman Yönetimi davada taraf değildir. Her ne kadar orman araştırması yapılmışsa da sınırda orman bulunmadığı gibi, orman iddiası da buulunmamaktadır. 2797 Sayılı Yargıtay Yasasının 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca temyiz incelemesi Yargıtay Yüksek 8 Hukuk Dairesine ait olup, Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 8. Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 28/04/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12690, Karar No: 2016/11984, Tarih: 03.10.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/12690 E.  ,  2016/11984 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 2009-2014 yılları arasında ücretli öğretmen olarak görev yaptığını, bu yıllar arasında Milli Eğitim Müdürlüğü tarafından tam gün üzerinden bildirim yapılması gerektiği halde sadece çalıştığı saatler hesaplanarak sigorta primlerinin yatırıldığını belirterek eksik bildirilen günlerin tespitini talep etmiş, Mahkemece, ilamında belirtilen şekilde sömestr ve yaz tatili dönemi haricinde tam süreli çalıştığı kanaati ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın 5510 sayılı Kanun’un 4/I-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu, geçiş hükümlerini içeren aynı Kanunun Geçici 7’nci maddesi hükmünde “Bu Kanunun yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun’un geçici 20’nci maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibarî hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler” hükmü gözetildiğinde, eldeki somut uyuşmazlığın dayandığı mevzuat hükümleri 506 sayılı Kanunu’nun 79’uncu maddesi ile 5510 sayılı Kanunun 4/2-f, 80/1-j, 86/9. maddeleri ile 4857 sayılı İş Kanunu hükümleri olup ücretli öğretmenlerin çalışma esasları ve çalışmaları sırasında tabi olacakları statü, bu mevzuat kapsamında düzenlenmiştir.

5510 sayılı yasanın usta öğretici ve uzman olarak çalışanların prim ödeme gün sayısını düzenleyen 80/j maddesine göre ise; Milli Eğitim Bakanlığına bağlı her

derece ve türdeki örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ek ders ücreti karşılığında ilgili mevzuatı çerçevesinde uzman ve usta öğretici olarak çalıştırılanların prim ödeme gün sayısı 30 günü aşmamak kaydıyla, bir takvim ayı içerisinde hak kazandıkları brüt ek ders ücreti toplam tutarının, prime esas günlük kazanç alt sınırına bölünmesi sonucu bulunur. Bu şekilde yapılacak hesaplamalarda tam sayıdan sonraki küsuratlar ise dikkate alınmayacaktır.

derece ve türdeki örgün ve yaygın eğitim kurumlarında ek ders ücreti karşılığında ilgili mevzuatı çerçevesinde uzman ve usta öğretici olarak çalıştırılanların prim ödeme gün sayısı 30 günü aşmamak kaydıyla, bir takvim ayı içerisinde hak kazandıkları brüt ek ders ücreti toplam tutarının, prime esas günlük kazanç alt sınırına bölünmesi sonucu bulunur. Bu şekilde yapılacak hesaplamalarda tam sayıdan sonraki küsuratlar ise dikkate alınmayacaktır.

4857 sayılı Kanunun 13. maddesinde, işçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşmenin kısmî süreli iş sözleşmesi olduğu belirtilmiş, 63. maddesinde, genel bakımdan çalışma süresinin haftada en çok 45 saat olduğu, aksi kararlaştırılmamışsa bu sürenin, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanacağı açıklanmıştır. 13. madde hükmü, anılan mevzuattaki düzenlemelere egemen olan ilkelerle birlikte ele alındığında, ücretli öğretmenlerin çalışma ilişkilerinde, “tam süreli iş sözleşmesi” olarak nitelendirilmeye olanak verecek bir bağımlılığın bulunmadığı, bunların, öngörülen ve önceden belirlenen süre içerisinde bir çalışma yükümlülüğünü kabullendikleri ve ders saati karşılığında da ücrete hak kazandıkları belirgindir. Davacının, çalışma esasları ile çalışması sırasında tabi olacağı statü yukarıda sıralanan mevzuat çerçevesinde ayrıntılı bir düzenlemeye tabi tutulmuş olup; anılan düzenlemelere egemen ilkeler ve 4857 sayılı İş Kanunu’nun 13’üncü maddesinde yer alan “İşçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşme kısmi süreli iş sözleşmesidir.” hükmü de gözetildiğinde; çalışma ilişkisinde, “tam süreli iş sözleşmesi” olarak nitelenmeye olanak verecek bir bağımlılık ilişkisinin bulunmadığı, ücretli öğretmenlerin öngörülen ve önceden belirlenen süre dâhilinde bir çalışma yükümlülüğünü kabullendikleri ve ders saati karşılığında da ücrete hak kazandıklarını göstermektedir.

Mahkemece yukarıda değinilen bilgiler dahilinde, davacının gösterdiği delillerle yetinilmeyip, kendiliğinden araştırma yapılarak davacının çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliğiyle süresinin belirlenebilmesi amacıyla davacının şahsi dosyası ile davalı işyeri dosyası ve dönem bordroları celp edilmeli, işbu belgelerden sigortalının imzasını içerenler yönünden, imzanın kendisine aidiyeti sigortalı tarafından kabul edilenler ile inkâr edilip de aidiyeti ehil bilirkişi incelemesiyle saptananlardan yine sigortalıca hata-hile-ikrah durumu iddia ve ispat edilemeyenler bakımından, işbu yazılı belgelerin aksi eşdeğerde delillerle kanıtlanmalı; re'sen seçilecek dönem bordro tanıkları ile aynı çevrede işyeri olan işveren ya da bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler emniyet ve kurumdan sorulmak suretiyle saptanarak bilgi ve görgülerine başvurulmalı, işyerinde yaşayanlar yine kolluk araştırması ile tespit edilerek bilgi ve görgülerine başvurulmalı; davacının çalıştığını iddia ettiği okullarda görev yapan müdür ve müdür yardımcıları ile muhasebe elemanı gibi idari personel dinlenmeli, sigortalının kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu ile çalışma gün ve saatleri gereğince yeterince araştırılmalı; dinlenen tanık beyanları arasında çelişki bulunması halinde bu çelişki giderilmeli; bu sayede davacının hangi ay kaç saat çalıştığı açıkça tespit edilmelidir.

Yukarıda ayrıntılı olarak açıklandığı üzere, ücretli öğretmen statüsünde ki davacının prim ödeme gün sayıları hesaplanırken, 5510 sayılı yasanın 80/j maddesinin uygulama alanının bulunmadığı göz önüne alınmalı ve toplam aylık çalışma saatleri, 1 gün = 7,5 saat esası üzerinden aylık çalışma gün sayısına dönüştürülerek hesaplanmalıdır. Mahkemece yapılan değerlendirme, davanın yukarıda sıralanan nitelikleri uyarınca iddianın kanıtlanması açısından gerekli olan araştırma ilkeleri karşılamaktan uzak olup; eksik araştırma ve yetersiz kanıtlardan hareketle davanın kabulü yönünde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5109, Karar No: 2018/15565, Tarih: 13.12.2018

**1. Hukuk Dairesi         2017/5109 E.  ,  2018/15565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, adına kayıtlı 54 parsel sayılı taşınmazının davalı oğlu tarafından kandırılmak suretiyle elinden alındığını ileri sürerek tapu iptali tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Bir yıllık hak düşürücü sürenin geçtiğinden bahisle davanın reddine ilişkin olarak verilen mahkeme kararına karşı davacı tarafından yapılan istinaf başvurusu Bölge Adliye Mahkemesince kabul edilerek değişik gerekçe ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davacının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 4.50.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 13.12.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21449, Karar No: 2024/1991, Tarih: 20.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/21449 E.  ,  2024/1991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/857 E., 2016/613 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin ikinci fıkrası yollamasıyla birinci ve dördüncü fıkraları, 62 nci ve 52 nci maddeleri uyarınca 7.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin; sözlerinin eleştiri niteliğinde olduğu, katılanın kamu görevi nedeniyle bu sözleri söylemediğine, alt sınırdan ayrılarak cezanın belirlenmesine, hapis cezası tercih edilmesinin ve lehe hükümlerin uygulanmamasının hukuka aykırı olduğuna, bu nedenlerle ve resen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması gerektiğine yöneliktir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın yerel seçimlerinde bir partiden belediye başkanı adayı olduğu, sanığın da bu yerel seçimde katılan ile birlikte çalıştığı, Belediye Başkanı seçilen katılanın, yaklaşık 5 ay sonra başka partiye geçtiği, bu durumu kabullenemeyen sanığın, olay tarihinde facebook isimli sosyal paylaşım sitesi üzerinden, katılanı kasdederek, "Adamsın adam büyük başkan keşke senin gibi bir başkan Finike'den çıksaydı. ne yazık ki olmadı bizim seçtiğimiz şahıs MHP görünümlü gevşek mi gevşek yavşak mı yavşak dönek mi dönek sadece menfaat uğruna ak itlere ak çakallara ne yazık ki geçiş yaptı onca yolsuzluklara katılıp ait olduğu yere gitti. iyi ki de gitmiş bizim davamızda döneklerin ve de korkakların yeri yoktur." şeklinde mesaj yazdığı, katılanın beyanı, sanığın savunması, tutanak ve tüm dosya kapsamı karşısında eylemin sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Sanığın katılana yönelik söylediği sözlerin hakaret suçunu oluşturduğu, adli sicil kaydında bulunan ilam nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmaması hususunda Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmayıp sanık hakkında adli para cezası tercih edilerek 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanması karşısında sanığın bozma sebebi dışındaki temyiz isteği ile vesair nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Sanığa ek savunma hakkı verilmeden, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesinin ikinci fıkrasına aykırı davranılması,

Nedeniyle hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/13681, Karar No: 2019/11291, Tarih: 30.05.2019

**5. Hukuk Dairesi         2018/13681 E.  ,  2019/11291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Arsa niteliğindeki ... Mahallesi 415 ada 29 parsel sayılı taşınmazın değerinin belirlenmesi için bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesine göre arsa niteliğindeki taşınmazlara değer biçilirken dava konusu taşınmaz ile emsalin zaruret olmadıkça yakın bölgelerde ve benzer yüzölçümlü olması ve değerlendirme tarihine yakın satışların emsal alınması gerekir.

Hükme esas bilirkişi kurulunca somut emsal alınan taşınmazların ... İli, ... ve ... İlçelerinde olduğu, çevrelerinin gelişmişlik durumları ve dava konusu taşınmaza uzaklığı dikkate alındığında emsal incelemesi uygun olmadığı gibi, imar parseli oldukları belirtildiği halde düzenleme ortaklık payı konusunda herhangi bir değerlendirme yapılmadığı, bilirkişi kurulunca emsal alınan taşınmazların, satışına ilişkin akit tabloları Tapu Müdürlüğünden istenilip, dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların 2014 yılında, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından resen belirlenen emlak vergisine esas olan m² değerleri ilgili Belediye Başkanlığı Emlak Müdürlüğünden getirtilip, dava konusu taşınmazın değerlendirme tarihi itibariyle; hükme esas alınan bilirkişi raporunda somut emsal kabul edilen taşınmazların

ise bilirkişilerce değerlendirmeye esas alınan satış tarihi itibariyle fiili imar uygulaması sonucu oluşan imar parselleri mi, yoksa imar planına dahil olmakla birlikte olduğu gibi bırakılan kadastro parselleri mi oldukları ilgili Belediye İmar Müdürlüğü ile Tapu Müdürlüğünden ayrı ayrı sorulup, alınacak cevaplara göre bilirkişi kurulu raporu denetlenmeden eksik inceleme ile karar verildiğinden rapor inandırıcı görülmemiştir.