muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/817, Karar No: 2014/14801, Tarih: 16.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/817 E.  ,  2014/14801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; Failin bir kimseyi kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

TCK'nın 158/1-d bendinde belirtilen kamu kurum ve kuruluşlarının, kamu meslek kuruluşlarının, siyasî parti, vakıf veya dernek tüzel kişiliklerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunun işlenmesi nitelikli hâl kabul edilmiştir. Söz konusu kurum yada kuruluşların konumunun suçun işlenmesinde kolaylık sağlayacağı düşüncesi, bu kurum ve kuruluşların bu suçta araç olarak kullanılmasının ağırlaştırıcı neden olmasını gerektirmiştir.

Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için, bunların isminin kullanılması yeterli olmayıp maddi varlığının kullanılması gerekmektedir. Araç olarak kullanılma, bu kurum veya kuruluşlara ait yazı veya belgeleri amaç dışı olarak kullanmak şeklinde olabilir. Bu kurumlara ait kimlik belgesinin gösterilmesi, basılı evraklarının, kıyafetlerinin, taşıtlarının kullanılması mağdurda güven oluşumunu sağlayacaktır.

Bu nitelikli halin uygulanabilmesi için, bunların isminin kullanılması yeterli olmayıp maddi varlığının kullanılması gerekmektedir. Araç olarak kullanılma, bu kurum veya kuruluşlara ait yazı veya belgeleri amaç dışı olarak kullanmak şeklinde olabilir. Bu kurumlara ait kimlik belgesinin gösterilmesi, basılı evraklarının, kıyafetlerinin, taşıtlarının kullanılması mağdurda güven oluşumunu sağlayacaktır.

Somut olayda; sanık ile katılan arasında müşterek mülkiyet sahibi oldukları taşınmaz nedeniyle bir çok hukuk davası bulunduğu, katılan lehine karar verilen bu davalardan dolayı katılana haksız yere bedel ödediğine inanan sanığın, açık kimlik ve adres bilgilerini veremediği ... ... isimli bir şahıstan 44.000 TL bedel ödeyerek ciro yoluyla devraldığını beyan ettiği, 05/06/2007 tanzim, 26/07/2007 ödeme günlü, 80.000 TL bedelli, borçlusu katılan ..., alacaklısı ... ... olarak görünen sahte senedi Mersin 2. İcra Müdürlüğü'nün 2007/2708 esas sayılı dosyası ile katılan aleyhine icra takibine koyduğu, katılanın borca ve imzaya itirazı üzerine alınan bilirkişi raporu ile senetteki imzanın katılana ait olmadığının belirlenmesinden sonra, Mersin 1. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2007/512 esas, 2008/591 karar sayılı ilamı ile takibin durdurulmasına ve iptaline karar verildiği anlaşılmakla; sanığın eylemlerinin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-d, 35. maddelerinde düzenlenen “kamu kurum ve kuruluşlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılığa teşebbüs” ve aynı kanunun 204/1. maddesinde yer alan “resmi belgede sahtecilik” suçlarını oluşturduğuna yönelik kabul ve uygulamada bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 16/09/2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26253, Karar No: 2015/9193, Tarih: 05.05.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/26253 E.  ,  2015/9193 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Velayetin Değiştirilmesi - Nafakanın Kaldırılması

Taraflar arasındaki “velayetin değiştirilmesi” davası ile aynı davacı tarafından bağımsız olarak açılan "iştirak nafakasının kaldırılması”na ilişkin davanın birleştirilerek yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından her iki dava yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşterek çocuk 21.03.2011 doğumlu olup, boşanma kararıyla velayeti davalıya bırakılmış, karar 08.03.2013 tarihinde kesinleşmiş, eldeki dava ise 19.06.2013 tarihinde açılmıştır.

Mahkemece, “velayetinin davalıdan alınmasını gerektiren bir durumun mevcut olmadığı, davalının Mardin'de kendi yaşam ortamında ve şartlarında çocuğuyla yeterince ilgilendiği” kabul edildiği halde, “çocuktaki geniz eti sorunun giderilmesi için davalının herhangi bir girişimde bulunmadığı, ...'de bulunan davacı (baba) yanında çocuğun sağlık sorununun çözümlenmesinin sağlık imkanları bakımından daha kolay ve elverişli olacağı” gerekçesiyle velayetin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Davacının, kişisel ilişki tesisi için 03.06.2013 tarihinde çocuğu alıp ...'e götürdüğü, bir daha davalıya teslim etmediği, toplanan delillerden anlaşılmaktadır. Çocuğun sağlık sorunlarına kayıtsız kaldığına ilişkin bir delil mevcut değildir. Çocuğu ile yeterince ilgilendiği mahkemece de esasen kabul edilmiştir. Çocuğun baba yanındaki yaşam ortamına uyum sağlamış olması, tek başına velayetin değiştirilmesini gerektirmez. Dosyadaki deliller, velayetin değiştirilmesini haklı gösterecek yeterlikte bulunmamaktadır. Bu sebeple davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, iştirak nafakası, velayetin değişikliğine ilişkin karara bağlı olarak kaldırıldığına göre, bozma sebebi karşısında bu hususta yeniden hüküm tesis edileceğinden, bu yönün bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.05.2015 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2021/24967, Karar No: 2023/4089, Tarih: 02.05.2023

**7. Ceza Dairesi         2021/24967 E.  ,  2023/4089 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/3857 E., 2019/5904 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak sanığın mahkûmiyetine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Tekirdağ 1.Asliye Ceza Mahkemesinin, 31.01.2018 tarihli ve 2016/628 Esas, 2018/58 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na (6831 sayılı Kanun) muhalefet suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

2.Katılan ... İdaresi vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvuruları üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 03.12.2019 tarihli ve 2018/3857 Esas, 2019/5904 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak sanık hakkında 6831 sayılı Kanun'un 110 uncu maddesinin üçüncü fıkrası ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin

birinci fıkrası, aynı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci ve üçüncü fıkraları uyarınca hapis cezasından çevrilen 6.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın imzasını taşımayan suç tutanağının delil olarak değerlendirildiğine, sanığa zararı gidermesi için imkan tanınmadığına, sanık ile olay arasında kusurluluk yönünden gerekli bağ kurulamadığına, tanık beyanlarının çelişkili olduğuna, olayı gören tanık olmadığına ve suç tutanağının olay tarihinden sonra düzenlendiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.04.08.2016 tarihli suç tutanağına göre, 03.08.2016 tarihinde 287 nolu bölmede, özel ağaçlandırma sahasında çıkan yangına ... hareket eden toprak muhafaza şefi Serkan Karali ve müdahale ekibi olay yerine geldiğinde özel ağaçlandırma sahası sahibi sanık ...'ın yangını söndürmeye çalıştığı, sanığın yangının semaverde çay yaparken ateşin sıçraması sonucu çıktığını Serkan Karali'ye belirttiği, orman muhafaza memurları tarafından yapılan incelemede yangının semaverden çıktığı ve 1000 m2 lik alanda etkili olduğu tespit edilmiştir.

2.Sanık savunmalarında olay günü araç muayenesi için Tekirdağ'a gittiğini, arkadaşının haber vermesi üzerine olay yerine geldiğini, yangının nasıl ve neden çıktığını bilmediğini beyan etmiştir.

3.Suça konu yere ilişkin saha teslim tutanağı ve ortaklık taahhüt senedi dosyada mevcuttur.

4.Mahallinde yapılan keşif sonucu orman bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda yangın mahallinde çekilen fotoğraflarda semaver ve odun ateşinde yemek yapıldığını gösteren alanın açıkça görüldüğü, semaverin otlardan temizlenmiş alanda olmadığı, yangının çıktığı yerin kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları içinde olduğu, sahanın ağaçlandırma yapılmak üzere sanığın da aralarında bulunduğu ortaklığa 2014 yılında teslim edildiği, sahadan içinden geçip gidilen yerlerden olmadığı, saha yakınından çobanların geçmesinin mümkün olmadığı, olay tarihinde çekilmiş fotoğraflara göre yangının semaverden kaynaklandığı ve rüzgarın etkisiyle yayıldığının açıkça görüldüğü, yangından etkilenen fidanların kurumadığı, gerçek zararın hafif nitelikte olduğu tespit edilmiştir.

5.Tutanak tanığı ve tanık Serkan Karali'nin beyanları dosyada mevcuttur.

6.İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama neticesinde, sanığın aksi kanıtlanamayan savunmaları dışında atılı suçu işlediklerine dair soyut iddiadan başka cezalandırılmalarına yeterli, kesin ve somut bir delil bulunmadığından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Dinlenen tanıklardan Serkan Karali görevi gereği ihbar üzerine gittiğinde sanığın olay yerinde olup yangını söndürmeye çalıştığı, yangın söndükten sonra sanığın kendisine "yangının semaverden çıktığını" beyan ettiği, buna göre tutanak tuttuğunu söylemesi, yine yasa gereği aksi sabit olana kadar geçerli olan

suç tutanağına göre olay yerine gidildiğinde yapılan tespitte yangının çay semaverinden çıktığının ve sanığın semaverinde çay yaparken ateşin sıçraması ile olayın meydana geldiğinin tutanağa dercolunması, olay yerini gösterir CD nin bilirkişi tarafından da yapılan incelemesi neticesi ile odun ateşinde yemek yapıldığını gösterir kap-kacakların, semaverin bulunduğunun belirlenmesi karşısında sanığın aksi yöndeki savunmaları suçtan kurtulmaya yönelik olup ... ve inandırıcı görülmediğinden eylemin taksir sonucu sanık tarafından gerçekleştirildiği anlaşılarak mahkemenin sübuta yönelik değerlendirmesi yerinde görülmediğinden sanığın 6831 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

Yangın sahasında yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporu ile, yangından dolayı zarar gören fidanların kurumadığı, 1568 m2 lik alanın yangından etkilendiği, gerçek zararın hafif miktarda olduğu tespit edilmiş olup, 6831 sayılı Kanun'un 110 uncu maddesinin üçüncü fıkrasında düzenlenen gerçek zararın hesabında yanan sahada hasar gören ağaç ve ağaçcıklarla, bitki örtüsüne göre oluşan zarar, ağaç ve ağaçcıkların hayatiyetini kaybedip etmediği, geride kalan emvalin değerlendirilme miktarı, yok olan canlı varlıktan ve toprağın verim gücündeki azalma gibi hususların nazara alınması gerekip ağaçlandırma gideri ve yangın söndürme masraflarının dikkate alınmaması gerektiğine göre; gerçek zararın tespiti ile bu miktarın ödenmesi halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanması imkanı bulunduğu adlî sicil kaydı bulunmayan ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasını talep eden sanığa bildirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken "cezayı ödemediği" şeklindeki yerinde olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi, hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 03.12.2019 tarihli ve 2018/3857 Esas, 2019/5904 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca takdîren İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

02.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5387, Karar No: 2019/15579, Tarih: 09.09.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/5387 E.  ,  2019/15579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 26.09.2012–31.12.2013 tarihleri arasında davalı Üniversitenin Göğüs Hastalıkları servisinde hemşire olarak taşeron şirketler bünyesinde ilave tediye ücreti hak edecek şekilde çalıştığını, davalı hastanenin uzmanlık gerektiren hizmetlerini taşeron şirketler vasıtasıyla yürüttüğünü, Dev-Sağlık İş Sendikasının başvurusu sonucunda Çalışma Bakanlığı İş Müfettişlerince davalı işyerinde yapılan incelemede 01.01.2008-31.12.2010 tarihleri arasındaki temizlik hizmetleri işi ile 01.01.2009-31.12.2010 tarihleri arasındaki biyomedikal aletlerin temizlik işi sözleşmelerindeki asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğunun tespit edildiğini, kesinleşen rapor sonucunda davacının davalı işyerinin işçisi konumuna geldiğini, 6772 sayılı Kanunu'nun 1. ve 3. maddesi gereğince ödenmesi gereken ilave tediye alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkili Üniversiteye bağlı Balcalı Hastanesinde 2010 yılından itibaren her hizmet için ayrı ayrı ihale yapıldığını, hangi işte kaç işçinin çalışacağının belirlendiğini, muvazaa raporu düzenlenen dönemden sonrası için ihale ve sözleşme şartlarının düzeltildiğini, davacının ilave tediye ücreti talebinin hukuka aykırı olduğunu beyanla davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, yapılan yargılama sonucu yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında, öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kanunen geçerli olup olmadığı ve muvazaaya dayalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara dayanılarak, yapılan yargılama sonucu yazılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında, öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin kanunen geçerli olup olmadığı ve muvazaaya dayalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davacının 26.09.2012–31.12.2013 tarihleri arasında davalı Üniversitenin Göğüs Hastalıkları servisinde, taşeron ... Tur.Tem.Gıda ve Taş A.Ş. bünyesinde hemşire olarak çalıştığı sabittir. 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu’nun 36. maddesinin “III-Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfı” kısmına eklenen, “Bu sınıfa dahil personel tarafından yerine getirilmesi gereken hizmetler, lüzumu halinde bedeli döner sermaye gelirlerinden ödenmek kaydıyla, Bakanlıkça tespit edilecek esas ve usullere göre hizmet satın alınması yoluyla gördürülebilir” şeklindeki düzenleme nazara alındığında, davalı üniversitenin bu kapsamda, hizmet alım suretiyle sağlık personeli çalıştırması mümkündür. Bu halde, asıl işin tamamı ya da bir kısmı, 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde öngörülen sınırlamalara tabi olmaksızın alt işverene verilebilir. Bu durumda sadece 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 7. fıkrası ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 19. maddesi çerçevesinde muvazaa denetimi yapılabilir.

Dava dilekçesinde, Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından düzenlenmiş muvazaa tespitine ilişkin inceleme raporuna dayanılmakta ise de, söz konusu rapor 01.01.2008-31.12.2010 tarihleri arasındaki hizmet alım sözleşmelerine ilişkindir. Davacı işçi ise, 26.09.2012–31.12.2013 tarihleri arasında çalıştığından, muvazaa tespitine ilişkin raporun davacıya bir etkisi bulunmamaktadır.

Dosyaya sunulan 2012-2013 yıllarına ilişkin hizmet alım sözleşmesi ve teknik şartnamesi incelendiğinde hizmet alım sözleşmesinin sağlık hizmetlerine ilişkin olduğu, teknik şartnamenin hemşirelik hizmetlerinin yürütülmesi işini kapsadığı, hemşirelik hizmetinde 300 elemanın çalıştırılacağına ilişkin düzenlemeler bulunduğu, bu kapsamda davacının çalışma dönemi olan 26.09.2012–31.12.2013 tarihlerine ilişkin ihale döneminde herhangi bir muvazaalı işlem bulunmadığı anlaşılmaktadır. Tüm dosya kapsamından, davacının fiilen hemşire olarak görev yaptığı sabittir. Yukarıda yapılan açıklamalar uyarınca, geçerli bir alt işveren-asıl işveren ilişkisine bağlı olarak çalışan alt işveren işçisi davacı 6772 sayılı Yasadan dolayı ilave tediye ücreti talep edemeyecektir. Mahkemece, davacının ilave tediye istemine ilişkin talebin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile ilave tediye isteminin kabulüne dair hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, 09.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17964, Karar No: 2015/35467, Tarih: 13.10.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/17964 E.  ,  2015/35467 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/96096

MAHKEMESİ : Konya 11. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2013

NUMARASI : 2012/836 (E) ve 2013/736 (K)

SUÇLAR : Tehdit, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılan Hamza'nın “beyaz Ford marka 42 plakalı araç içindeki şahısların benim evimin dış kapısına pompalı tüfek sıkıp kaçarken aracın önüne çıktım. Aracın direksiyonunda İ.. K..'yı gördüm ancak yanındaki şahsı tam olarak göremedim. İbrahim'in 05.. nolu hattını aradım. Bana Çumra ilçesinde evde bulunduğunu söyledi. Ben de arkasından Çumra'da bulunan kayınbiraderimi arayıp, İbrahim'in aracının orda olup olmadığını kontrol etmesini istedim. Kontrol ettiğinde aracın orda olmadığını tespit etti. Akşam saatlerinde tekrar arayıp aracın Çumra İlköğretim Okulu önünde park halinde olduğunu bildirdi. Sanık Nurhan da bana “ibreti alem için seni ayaklarından vururum” demişti. 18.09.2012 günü Nurhan'ın ağabeyi ile karşılaştım. Ona kız kardeşine olan borcu ödemem için süre vermesini söylemiştim. “Tamam halledeceğim” demişti. Aynı akşam evim kurşunlandı.” şeklindeki beyanı, sanık H.. İ.. alınan beyanında, 18.09.2012 günü Çumra'dan çıkıp Konya'ya gezmek için geldiğini, Hamza'nın evinin Karaman yolu üzerinde olduğunu, mecburen evin önünden geçtiğini, gece 23:30 sıralarında Çumra ilçesinde bulunduğunu, 19.09.2012 günü gece saat 01:00 sıralarında Hamza'nın aradığını, kendisine evde olduğunu söylediğini belirtmesi karşısında, katılan Hamza'nın HTS raporları alınarak olay günü telefon görüşmesi yapıp yapmadığının ve sanık H.. İ..'in olay tarihi ve saatindeki baz istasyonu kaydı ile nerede olduğunun tespiti yapılmadan, eksik inceleme ile sanıklar hakkında beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan H.. Ö.. vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine 13/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26159, Karar No: 2018/708, Tarih: 16.01.2018

**17. Ceza Dairesi         2015/26159 E.  ,  2018/708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Karar tarihinde, başka suçtan Diyarbakır E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda hükümlü olan ve duruşmalardan vareste tutulmaya dair bir talebi de bulunmayan sanık ...'in her ne kadar hükmün kanun yolu kısmında ''Sanık ve katılan yüzünde verilen kararın tefhiminde itibaren'' denilmişse de, kısa kararın okunduğu duruşma tutanağına göre gelen olmadığı anlaşılmakla, kısa kararın okunduğu oturuma getirtilmeyerek savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA,16.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.