muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2630, Karar No: 2018/413, Tarih: 17.01.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/2630 E.  ,  2018/413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1-Sanık hakkında; sahtecilik suçundan; TCK'nın 204/1, 62 maddeleri gereğince mahkumiyet

2-Sanık hakkında; dolandırıcılık suçundan; TCK'nın 158/1-f-son, 35/1-2, 62, 52/2 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından, sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın mağdur ... adına resimli giriş istek kaydı, Silivri 3. Noterliğince onaylı İstanbul Üniversitesi Eczacılık Fakültesi tarafından verilen diploma, öz geçmiş ve odaya kaydolma istediğini belirten el yazılı iki adet dilekçeyle başvurusu üzerine ...'na 24/12/2008 tarihinde 10320 sicil numarası ile kaydının yapıldığı, 18/09/2011 tarihinde üye bilgileri güncellenirken, ... TC kimlik numarası ile yapılan iki adet kaydın bulunduğu, aynı TC kimlik numarasına sahip olan diğer kişinin adının da ... olduğu, ...'in dosyası ile sanığın sahte belgeler ile İstanbul Eczacı Odasına sunmuş olduğu dosya birlikte incelendiğinde sanığın gerçek eczacı mağdur ...'in kimlik ve diplomasını kullandığının saptandığı, bu şekilde sanığın sahtecilik ve dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

1-Dosya icerisinde sahteliği iddia olunan Silivri 3. Noterliği'nce onaylı İstanbul Üniversitesi Eczacılık Fakültesi tarafından verilen diplomanın fotokopisinin bulunduğu, bilirkişi incelemesinin fotoğraf ve imzaların mağdura ait olup olmadığının tayin ve tespiti bakımından yapıldığı, mahkeme tarafından sahte belgelerin iğfal kabiliyeti yönünden gözlem yapılmadığı ve aldatma yeteneğinin ne şekilde oluştuğunun karar yerinde açıklanıp tartışılmadığı anlaşılmakla; gerçeğin hiçbir kuşkuya yer vermeksizin tespiti bakımından; diplomanın aslının ya da onaylı suretinin bulunup bulunmadığının araştırılması, bulunması halinde iğfal kabiliyeti açısından incelemenin yapılması suretiyle hüküm kurulması gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi,

2-Sanığın mağdur ... adına kayıt yaptırdıktan sonra herhangi bir eczane açmadığı sadece T.E.B. 1. Bölge İstanbul Eczacı Odasından Bulgaristan Konsolosluğuna verilmek üzere odaya kayıtlı üye olduğuna dair 06/02/2009 tarihli yazı aldığı, kurumun sanığın eylemi nedeniyle oluşan bir zararının bulunmadığı ve sanık tarafından kamu zararına elde edilen haksız bir menfaatin de söz konusu olmadığı ayrıca denetim imkanının da ortadan kalkmadığı anlaşıldığından; nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın beraati yerine mahkumiyetine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın sübuta dair temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. Maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17/01/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/430, Karar No: 2020/7062, Tarih: 10.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/430 E.  ,  2020/7062 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.01.2016 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 19.07.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, İcra ve İflas Kanununun 121. maddesi uyarınca alınan yetki belgesine dayalı olarak açılan ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı vekili, davalılardan ...’nin davacıya olan borcundan dolayı Tekirdağ 1. İcra Müdürlüğünün 2013/661 Esas sayılı dosyası ile takip başlattıklarını, borçlunun murisi ...'den miras yoluyla kendisine intikal etmiş sekiz adet taşınmazda elbirliği mülkiyeti bulunması nedeniyle yetki belgesi alarak dava açtıklarını, taşınmazlardaki ortaklığın satış yoluyla giderilmesini talep etmiştir.

Davalılar davaya cevap vermemişlerdir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazlardan 2315 ada 161 parsel ve 1956 ada 162 parsel sayılı taşınmazlar yönünden davanın reddine; dava konusu diğer taşınmazlar yönünden davanın kabulü ile satış suretiyle ortaklığın giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

1)Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2)Borçlunun elbirliği halinde ortak olduğu taşınmazlarda borçlu ortağın alacaklısı İcra Hakimliğinden İcra İflas Kanununun 121. maddesine göre alacağı yetki belgesine dayanarak borçlunun ortağı olduğu taşınmaz için ortaklığın giderilmesi davası açabilir. Bunun için icra hakiminden yetki belgesi alınması zorunludur. İcra hakiminden yetki belgesi almadan doğrudan doğruya veya yetkisi olmayan icra müdürünün verdiği yetki belgesine dayanılarak dava açılması halinde dava hemen reddedilmeyip davacı tarafa icra hakiminden yetki belgesi almak üzere süre verilmelidir.

Öte yandan hükmün hangi hususları kapsayacağı 6100 sayılı HMK’nın 297. maddesinde belirtilmiştir. Ayrıca hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, yeni tereddüt ve ihtilaflar yaratır, hükmün hedefine ulaşmasını engeller, kamu düzeni ve barışı oluşturulamaz.

Somut olayda; ortaklığın giderilmesine karar verilen taşınmazların satış bedeli üzerinden binde 11,38 (% 011,38) oranında harç alınmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik olmasa da bu harcın kimlere nasıl yükletileceğinin hüküm sonucunda gösterilmemesi infazda tereddüt oluşturacağından doğru görülmemiştir. Ancak bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nun 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bentte açıklanan nedenlerle diğer temyiz itirazlarının reddine, (2.) bentte açıklanan nedenlerle hüküm sonucunun (2) numaralı bendinin 8. paragrafındaki “harç alınmasına,” ibaresinin çıkarılarak yerine “harcın paydaşlardan satış bedelinin dağıtılmasındaki oranlarda tahsiliyle Hazineye irat kaydına,” ibaresinin yazılmasına; hükmün HUMK'nın 438/7 maddesi gereğince DEĞİŞTİRİLMİŞ ve DÜZELTİLMİŞ bu şekliyle ONANMASINA, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 10.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5351, Karar No: 2024/15919, Tarih: 19.12.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/5351 E.  ,  2024/15919 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/1680 E., 2023/553 K.

SUÇ : Defter,kayıt ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Defter ve belgeleri gizleme suçunda suç tarihinin, sanığa ibraz için verilen 15 günlük sürenin bitimini izleyen tarih olduğu cihetle; sanığa 04.08.2015 tarihinde tebligat yapıldığı gözetildiğinde 20.08.2015 olan suç tarihinin karar başlığında 05.11.2015 olarak yanlış yazılması isabetsizliğinin mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp gerekçeli kararda gösterilerek tartışılan delillere, Mahkemenin oluşa uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre, sanık müdafiinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir, ancak;

Defter, kayıt ve belgelerin ibraz edilmemesi hâlinde bir vergi ziyaı oluşmadığı gibi tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir cezanın da bulunmadığı, söz konusu eylemden dolayı 213 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının aynı Kanun'un 359 uncu ve 371 inci maddelerinde belirtilen tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen bir ceza olmadığı nazara alındığında; 213 sayılı Kanun'un 359 uncu maddesine 7394 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi ile eklenen "Tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı durumlarda verilecek ceza yarı oranında indirilir." şeklindeki hüküm uyarınca sanık hakkında, alt sınırdan tayin edilen temel ceza üzerinden 1/2 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan ve sanığın adli sicil kaydı da gözetilerek hükmün birinci paragrafından sonra gelmek üzere "7394 sayılı Kanun’un 4 ve 5. maddeleriyle değişik 213 sayılı Kanun’un 359. maddesinin 4. fıkrası gereğince tarh edilen vergi ve vergi aslına bağlı olarak kesilen cezanın bulunmadığı anlaşılmakla sanığın cezasında yarı oranda indirim yapılarak 9 AY HAPİS CEZASI İLE CEZALANDIRILMASINA," fıkrasının eklenmesi ve 5237 sayılı TCK'nın 62. Maddesinin uygulandığı fıkrada yer alan "15 AY" ibaresi çıkarılarak yerine "7 AY 15 GÜN" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18113, Karar No: 2015/2333, Tarih: 08.06.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/18113 E.  ,  2015/2333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, kasten yaralama, tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın savunmasında beyan ettiği bilinen son adresi yerine, önceki adresine yapılan tebligatın usulsüz olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek, temyiz isteminin reddine dair ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Sanığın eşi olan ... ’nın gelinlik üzerine iş yapan şikayetçiye ait işyerinde çalıştığı, bu süre zarfında gönüllü olarak katalog çekimlerine katıldığı, eşinin katalog çekimlerine ilişkin resimlerinin bahse konu işyerine ait internet sitesi üzerinden yayınlanmasına öfkelenen sanığın şikayetçilere ait işyerine giderek işyerinin camlarına ve işyerinde bulunan cansız mankenlere zarar verdiği, şikayetçi ... ve oğlu ...’ı basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı, ayrıca şikayetçi ...’ı falçata tabir edilen bıçakla yaralamaya teşebbüs ettiği, işyerinden ayrılıp giderken de “sizinle daha sonra görüşeceğiz 30 kişi ile tekrar geleceğim” biçiminde ifade kullanmak suretiyle tehdit ettiği iddia ve kabul olunan olayda;

a) Sanık hakkında tehdit ve mala zarar verme suçları ile şikayetçi ...'a karşı işlediği silahla basit yaralama suçu bakımından yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığın tek eylemle birden fazla şikayetçiye karşı tehdit suçunu işlemiş olduğunun kabul edilmesine rağmen TCK 43/2 maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın tek eylemle birden fazla şikayetçiye karşı tehdit suçunu işlemiş olduğunun kabul edilmesine rağmen TCK 43/2 maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

TCK’nın 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasında yer alan TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılıp yerine, “TCK'nın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkilerinin koşullu salıverilme tarihine, 1. fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

b) Sanık hakkında şikayetçi ...'a karşı silahla basit yaralama suçu bakımından yapılan temyiz incelemesinde;

Sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanığın şikayetçi ... ’ya karşı tabure fırlatmak suretiyle silahla kasten yaralama suçunu işlemiş olduğunun kabul edilmesi karşısında, maket bıçağı ile gerçekleştirmeye teşebbüs ettiği yaralama eyleminin aynı suç kastı içerisinde gerçekleştiğinin kabulü ile tek suçtan hüküm kurulması gerekirken sanığın her iki eylemden ötürü ayrı ayrı cezalandırılması suretiyle fazla ceza tayini,

2- 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 3.fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki “velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3499, Karar No: 2014/21145, Tarih: 24.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/3499 E.  ,  2014/21145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6778, Karar No: 2022/9443, Tarih: 20.06.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/6778 E.  ,  2022/9443 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Acıpayam 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen karara karşı davalı ve feri müdahil Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince verilen kararın temyizen incelenmesi, davalı ve feri müdahil Kurum vekili tarafından istenilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı vekili dava dilekçesindeki beyanında özetle, davacının, 15/04/2013-15/11/2015 tarihleri arasında davalı kooperatifte kesintisiz ve sürekli olarak Alaattin Mahallesi bölgesinde çivarcı olarak çalıştığını, davalı kooperatif yöneticilerin müvekkiline sigortalı olarak çalışacağını söylemiş ise de bu yükümlülüklerini yerine getirmediklerini, sigorta primlerinin yatırılmadığını belirterek müvekkilinin 15/04/2013-15/11/2015 tarihleri arasında davalı kooperatifte çalıştığının tespitine dair; karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP:

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının iddialarının doğru olmadığını, davacının davalı kooperatifte 06/06/2013 tarihinde civarcı olarak işe başladığını, bu hususun defterde mevcut olup tutanak altına alındığını, ancak o zamanki kooperatif yönetimi tarafından davacı için işverence kuruma verilmesi gereken belgelerin verilmediğini, davacının 30/12/2013 tarihli istifa ve alacak durumun bildirir yazılı dilekçe verdiğini, davacının 06/06/2013-30/10/2013 tarihleri arasında çalıştığını, bu tarihler dışında asla çalışmadığını belirterek davanın reddi gerekliliğini savunmuştur.

Fer-i müdahil SGK vekili cevap dilekçesindeki beyanında özetle, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile; davacının, ... Kooperatifi ünvanlı davalı işyerinde 15/04/2013-30/10/2013; 15/04/2014-30/09/2014; 15/04/2015-30/09/2015 tarihleri arasında kesintisiz ve sürekli olarak aylık net 1.000,00 TL ücret üzerinden hizmet akdi ile çalıştığının, bu tarihler arasında SGK'ya bildirilmeyen toplam 525 gün hizmeti bulunduğunun ve bu hizmet süresine ait primlerin davalı işveren tarafından ödenmesi gerektiğinin tespitine, fazlaya dair talebin reddine, dair karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, dosya kapsamı, mevcut delil durumu çerçevesinde yapılan inceleme sonucu ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, davalı ve feri müdahil Kurum vekillerinin istinaf başvurusunun , Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine; dair karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı vekili; istinaf istemi ile aynı doğrultuda kararın bozulmasını talep etmiştir.

Fer-i müdahil SGK vekili temyiz dilekçesindeki beyanında özetle, eksik inceleme ve araştırma ile; gerekçesiz hükmün bozulmasını taelp etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Hizmet tespitine ilişkin talebin yasal dayanağı 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun geçiş hükümlerini içeren Geçici 7. maddesi gereğince 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddeleri olup Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin bu tür davalar kamu düzeni ile ilgili olduğundan özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmeleri zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip gerek görüldüğünde kendiliğinden araştırma yapılarak delil toplanabileceği açıktır.