muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/21210, Karar No: 2014/16235, Tarih: 28.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/21210 E.  ,  2014/16235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak,

Kısa süreli hapis cezaları ertelenen sanıklar hakkında TCK'nin 53/1. maddesindeki güvenlik tedbirlerine hükmedilmek suretiyle TCK'nin 53/4. maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı BOZULMASINA, ancak bu husus CMUK'un 322. maddesi gereğince yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında TCK'nin 53. maddesinin tatbikine ilişkin kısımların hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10033, Karar No: 2020/16934, Tarih: 18.11.2020

**7. Ceza Dairesi         2019/10033 E.  ,  2020/16934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi olan 25.10.2005 tarihi itibarıyla temyiz inceleme gününde 5237 sayılı TCK'nun 66. ve 67. maddelerinde öngörülen 12 yıllık uzatılmış zamanaşımı süresi tamamlanmış olduğundan, sanık müdafiinin temyiz istemi bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca kaçakçılık ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarına ilişkin olarak kurulan hükmün BOZULMASINA, 5237 sayılı TCK'nun 66, 67 ve 5271 sayılı CMUK'nun 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, dava konusu eşyanın 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi yollamasıyla TCK'nun 54/4. maddesi gereğince MÜSADERESİNE, nakil vasıtası olan 76 AK 920 plakalı aracın sicili üzerindeki şerhin kaldırılması suretiyle sahibine İADESİNE, 18/11 /2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4477, Karar No: 2019/14418, Tarih: 14.11.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/4477 E.  ,  2019/14418 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'na aykırılık eyleminden dolayı kabahatli...hakkında 1609,00 ve 189,00 Türk lirası olmak üzere toplam 1.798,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Kemer İlçe Emniyet Müdürlüğü’nün 08/11/2013 tarihli ve ... sayılı idarî para cezası karar tutanağına yönelik başvurunun reddine ilişkin Kemer Sulh Ceza Hakimliğinin 08/02/2016 tarihli ve 2015/586 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 27/06/2018 gün ve 13415 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/07/2018 gün ve KYB-2018-56753 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre;

1-Muterizin oğlu kabahatli ....’in, sürücü belgesi olmadığı halde araç kullanması sebebiyle ... sayılı idarî para cezası karar tutanağı ile 2918 sayılı Kanunu’nun 36/3-a maddesi uyarınca 1.609,00 Türk lirası idari para cezası uygulandığı, aynı tutanakta kabahatli hakkında sürücü belgesini yanında bulundurmama ve yetkililere ibraz etmemeden dolayı da 2918 sayılı Kanun’un 44/1-b maddesi gereğince 189,00 Türk lirası idari para cezası uygulandığı, Kemer İlçe Emniyet Müdürlüğünün 20/11/2015 tarihli ve 51897309.74144./64085)-1978 sayılı cevabi yazısında da 2918 sayılı Kanun’un 44/1-b maddesi gereğince uygulanan idari para cezasının sehven yazıldığının belirtildiği, mahkemesince kabahatli hakkında 2918 sayılı Kanunu’nun 36/3-a maddesi uyarınca verilen idari para cezasının usulüne uygun olduğu, aynı Kanun’un 44/1-b maddesi uyarıca uygulanan idari para cezasının ise sehven yazıldığı gerekçesiyle başvurunun reddine karar verilmiş ise de, sürücü belgesi bulunmayan kabahatli hakkında 2918 sayılı Kanun’un 44/1-b maddesi uyarınca idari yaptırım kararı uygulanamayacağı cihetle, bahse konu cezaya yönelik başvurunun bu yönden kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

2-5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 11/1. maddesindeki "Fiili işlediği sırada onbeş yaşını doldurmamış çocuk hakkında idarî para cezası uygulanamaz." şeklindeki düzenleme dikkate alındığında, kayden 07/08/2001 doğumlu olan kabahatli.....'in, olayın gerçekleştiği 08/11/2015 tarihi itibariyle onbeş yaşını doldurmadığının anlaşılması karşısında, bu yönden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde, isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309.maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarnamesinin (2) nolu içeriği yerinde görüldüğünden, Kemer Sulh Ceza Hakimliğinin 08/02/2016 tarihli ve 2015/586 değişik iş sayılı kararının CMK’nin 309/4-d maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, idari para cezalarının kaldırılmasına, bozma sebebine göre kanun yararına bozma isteminin (1) no’lu nedeni yönünden KARAR VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 14/11/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10218, Karar No: 2015/17143, Tarih: 03.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/10218 E.  ,  2015/17143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KAYSERİ 5. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/04/2015

NUMARASI : 2015/118-2015/301

Taraflar arasındaki iştirak nafakasının artırımı davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; tarafların 2009 yılında boşandıklarını, boşanma neticesinde müşterek çocuk Enes lehine aylık 225 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, 2012 yılında yapılan artışla iştirak nafakasının aylık 325 TL'ye yükseltildiğini, müşterek çocuğun özel okulda eğitim gördüğünü, servis, kırtasiye, giyim vb. masrafları bulunduğunu, davacının kafeteryada işçi olduğunu, davalının ise astsubay olarak görev yaptığını belirterek, aylık 325 TL'lik iştirak nafakasının aylık 650 TL'ye yükseltilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde; yeniden evlendiğini, üç çocuğu bulunduğunu, maaşından her ay 1.175 TL'nin nafaka ve aleyhine hükmedilen cezalar için kesildiğini, geriye kalan 2.500 TL ile hayatını devam ettirmeye çalıştığını, davacının SGK kayıtlarına göre aylık gelirinin 2.130 TL'ye tekabül ettiğini, müşterek çocuğun özel okulda okuması nedeniyle özel okul devlet katkı payından faydalandığını, okul ücretinin 3.500 TL'sinin devlet tarafından karşılandığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece;davanın kısmen kabulü ile;aylık 325 TL olan iştirak nafakasının dava tarihinden itibaren aylık 50 TL'lik artış ile aylık 375 TL'ye yükseltilmesine karar verilmiş,hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; iştirak nafakasının artırımı istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanunu'nun 182/2 maddesi gereğince; velayet kendisine tevdi edilmeyen taraf ekonomik imkanları ölçüsünde müşterek çocuğunun giderlerine katılmakla yükümlüdür.

İştirak nafakası takdir edilirken; çocuğun yaşı, ihtiyaçları, okul seviyesi, sosyal çevreye göre yaşam seviyesi, velayet tevdi edilen tarafın ekonomik durumu ile nafaka yükümlüsünün mali gücü birlikte değerlendirilip, hakkaniyete uygun bir nafakaya karar verilmelidir.

Dosya içeriğinden; velayet hakkı annede olan müşterek çocuk Enes'in 2004 doğumlu olup özel okulda 5.sınıfta eğitim gördüğü; davacı annenin baro kafeteryasında çalışıp aylık 1000 TL geliri olduğu ve kendisine ait evde oğlu ile yaşadığı; davalının ise, astsubay olup aylık 3.685,38 TL geliri bulunduğu, yeniden evlendiği ve eşi ve bir çocuğu ile yaşadığı, üzerine kayıtlı iki adet dairesi ve bir aracı bulunduğu anlaşılmaktadır.

Dosya içeriğinden; velayet hakkı annede olan müşterek çocuk Enes'in 2004 doğumlu olup özel okulda 5.sınıfta eğitim gördüğü; davacı annenin baro kafeteryasında çalışıp aylık 1000 TL geliri olduğu ve kendisine ait evde oğlu ile yaşadığı; davalının ise, astsubay olup aylık 3.685,38 TL geliri bulunduğu, yeniden evlendiği ve eşi ve bir çocuğu ile yaşadığı, üzerine kayıtlı iki adet dairesi ve bir aracı bulunduğu anlaşılmaktadır.

Nafaka artırım davasının açılması belli bir zaman geçmesine bağlı tutulmadığı gibi, her dava açıldığı tarihe göre değerlendirilmelidir. Önceki dava tarihi ile bu davanın açıldığı tarih arasında 3 yıldan fazla süre geçmiştir. Bu süre içinde tarafların sosyal ve ekonomik durumları değiştiği gibi, müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaçları da doğal olarak artmıştır.

Tarafların gerçekleşen sosyo-ekonomik durumları, nafakanın niteliği ve müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu ve ihtiyaçları gözetildiğinde; yerel mahkemece takdir edilen iştirak nafakası miktarı az olup, hakkaniyete uygun bulunmamıştır.

O halde, mahkemece yapılacak iş; müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, davacı anne ile nafaka yükümlüsü babanın ekonomik durumu gözetilerek, TMK'nun 4.maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun bir nafakaya hükmetmek olmalıdır. Yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3951, Karar No: 2016/6310, Tarih: 21.04.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/3951 E.  ,  2016/6310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ölüm geliri bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı ... Başkanlığı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Geçirdiği iş kazası nedeniyle %17,2 meslekte kazanma gücü kayıp oranı üzerinden sürekli iş göremezlik geliri almakta iken, iş kazasına bağlı olmaksızın 2003 yılında yaşamını yitiren sigortalının hak sahibi eşi konumundaki davacıya 506 sayılı Kanun hükümleri gereğince ölüm aylığı bağlandığı, 02.05.2009 günü işbu davayı açan davacının bu kez kendisine ölüm geliri bağlanmasını istediği anlaşılmakta olup mahkemece yapılan yargılama sonunda talep kabul edilip dava tarihinden itibaren aylık bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanaklarından olan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 20/3. maddesinde, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünü %50 oranının altında kaybetmesi nedeniyle sürekli iş göremezlik geliri bağlanmış iken ölenlerin, ölümün iş kazası veya meslek hastalığına bağlı olmaması durumunda, sigortalının almakta olduğu sürekli iş göremezlik gelirinin, 34. madde hükümlerine göre hak sahiplerine gelir olarak bağlanacağı açıklanmış, diğer taraftan anılan Kanunun 97/1. maddesinde, bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan durumlarda, iş kazası, meslek hastalığı, görev malûllüğü ve ölüm hallerinde bağlanması gereken gelir ve aylıkların, hakkın kazanıldığı günden itibaren 5 yıl içinde istenmeyen kısmının zamanaşımına uğrayacağı belirtilerek her bir gelir ve aylık için 5 yıllık zamanaşımı süresi benimsenmiştir.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, sürekli iş göremezlik derecesi %50’nin altında olan sigortalının ölümü iş kazasına bağlı bulunmadığından davacıya 20/3. madde gereğince ölüm geliri tahsisi zorunlu olup gelir başlangıcının ise 97/1. madde düzenlemesi karşısında, dava tarihinden itibaren geriye doğru 5 yıllık süre gözetilerek 01.06.2009 tarihi olması gerektiği belirgindir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu 01.10.2008 tarihini izleyen aybaşından itibaren tahsis kararı verilmesi isabetsiz olduğu gibi, sosyal sigorta yardımının türü “gelir” olmasına karşın maddi hataya bağlı olarak “aylık” şeklinde hüküm kurulması da usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece yanılgılı değerlendirme sonucu 01.10.2008 tarihini izleyen aybaşından itibaren tahsis kararı verilmesi isabetsiz olduğu gibi, sosyal sigorta yardımının türü “gelir” olmasına karşın maddi hataya bağlı olarak “aylık” şeklinde hüküm kurulması da usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Hükmün 1 numaralı bendinde yer alan “01.10.2008 tarihini izleyen aybaşından” sözcüklerinin çıkartılarak yerine “01.06.2009” tarihinin, “aylık” sözcüğünün çıkartılarak yerine “gelir” sözcüğünün yazılmasına ve bu şekliyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2123, Karar No: 2022/2583, Tarih: 28.02.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/2123 E.  ,  2022/2583 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 29. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 19. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilin hizmet alım sözleşmesi kapsamında ... ... Eğitim ve Araştırma Hastanesinde çalışmakta iken 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname kapsamında davalı kurumda sürekli işçi kadrosuna atandığını, taşeron çalışanı iken asgari ücretin belli bir yüzdenin fazlasının ödeniyor olduğunu, kadroya geçtikten sonra da güncel asgari ücretin aynı yüzdelik rakamın fazlasının ödeneceğinin hüküm altına alındığını, davalı kurum tarafından güncel asgari ücret dikkate alınmaksızın ve yüzdelikler uygulanmaksızın ücretinin belirlendiğini, aylık ücretin asgari ücrete sözleşme ile belirlenen yüzdelik oran uygulandıktan sonra % 4 + 4 oranındaki zam oranlarının uygulanması sonucu belirlenmesi gerektiğini, ücretin eksik belirlendiğini ve Nisan/2018 tarihinden itibaren ücretlerin eksik ödendiğini iddia ederek fark ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı itirazında bulunduklarını, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile sürekli işçi kadrosuna geçirilen personellerin geçiş yapmadan önce sahip oldukları mali ve sosyal hakların kadroya geçtikten sonra da uygulamaya devam edeceğini, 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararname ile geçiş işlemi yapılırken bireysel iş sözleşmesi ve Toplu İş Sözleşmesi'nden kaynaklanan haklarının ödenmeye deve ettiğini, her 6 aylık dönemde %4'lük zam yapıldığını, davacının 31.12.2018 tarihindeki ücreti korunarak %4 zam yapıldığını, ücretinde herhangi bir indirim yapılmadığını, bu nedenlerle davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:

İlk Derece Mahkemesince, davacı ile davalı idare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde davacının temel ücretinin asgari ücretin %7 fazlası olacağının kararlaştırıldığının belirlendiği gerekçesiyle ve bilirkişi raporundaki hesaplamalar doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:

İlk Derece Mahkemesince, davacı ile davalı idare arasında imzalanan belirsiz süreli iş sözleşmesinde davacının temel ücretinin asgari ücretin %7 fazlası olacağının kararlaştırıldığının belirlendiği gerekçesiyle ve bilirkişi raporundaki hesaplamalar doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı taraf istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının kamu işçiliğine geçişteki bireysel iş sözleşmesinde ücretinin açıkça asgari ücretin %7 fazlası ile ödeneceğinin kararlaştırıldığı, davalı kurumun her asgari ücret döneminde bu hükümle bağlı olacağı, davacının ücretinin 2019/Ocak sonrasında da asgari ücretin %7 fazlası ile belirlendikten sonra toplu iş sözleşmesi hükümlerine göre %4’lük artışlar uygulanarak ödenmesi gerektiği, buna karşın sözleşmeye aykırı olacak şekilde davacıya ücretlerinin eksik ödendiği, İlk Derece Mahkemesinin kararında isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle, davalı tarafın istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 3/1 maddesi uyarınca "Kanuna, bireysel veya toplu iş sözleşmesine dayanan işçi veya işveren alacağı ve tazminatı ile işe iade talebiyle açılan davalarda, arabulucuya başvurulmuş olması dava şartı" olarak düzenlenmiş olup, maddenin 2. fıkrasında ise "Arabulucuya başvurulmadan dava açıldığının anlaşılması hâlinde herhangi bir işlem yapılmaksızın davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilir." denilmiştir.

2-7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 3/1 maddesi uyarınca "Kanuna, bireysel veya toplu iş sözleşmesine dayanan işçi veya işveren alacağı ve tazminatı ile işe iade talebiyle açılan davalarda, arabulucuya başvurulmuş olması dava şartı" olarak düzenlenmiş olup, maddenin 2. fıkrasında ise "Arabulucuya başvurulmadan dava açıldığının anlaşılması hâlinde herhangi bir işlem yapılmaksızın davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilir." denilmiştir.

Somut olayda; davacı vekili tarafından, davalı Bakanlığa bağlı işyerinde ihale ile hizmet alımı yapılan alt işveren şirketler nezdinde çalışmakta iken, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararname’nin 127. maddesi ile 375 sayılı Kanun Hükmün Kararname’ye eklenen geçici 23. maddesi kapsamında 02.04.2018 tarihinde sürekli işçi kadrosuna geçirilmiş olan davacı işçinin geçiş esnasında tanzim edilen belirsiz süreli iş sözleşmesinin aylık ücretin düzenlendiği 7. maddesinde yazılı bulunan oran dikkate alınmaksızın temel ücretinin 01.01.2019 tarihinden itibaren hatalı belirlenmesinden kaynaklı olarak fark ücret alacağının eksik ödendiği iddiasıyla arabulucuya başvurulmuş, sürecin anlaşamama ile sonuçlanması üzerine 27/07/2020 tarihli son tutanak dava dilekçesine eklenerek dava açılmıştır. Bununla birlikte mahkemece hükme esas alınan ve davacının ıslahına dayanak oluşturan bilirkişi raporundaki hesaplamalar ise 01.01.2019 ile dava tarihi olan 18/09/2020 tarihleri arası dönem esas alınarak yapılmıştır. Arabuluculuk faaliyeti ise, tarafların anlaşamadığına ilişkin düzenlenen son tutanak tarihinden önce muaccel olan alacaklar için gerçekleştirilmiştir.

Arabuluculuk son tutanak tarihinden sonra ihtilaf konusu olan, son tutanak tarihi ile 18/09/2020 tarihi arasında kalan talep dönemi için arabuluculuk dava şartının yerine getirilmediği dikkate alındığında, bu dönem yönünden davanın, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 28.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/16062, Karar No: 2011/3041, Tarih: 21.03.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/16062 E.  ,  2011/3041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Yargıtayca temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) 178 sayılı Kararnamenin 13/d maddesi gereğince orman olarak yetiştirilmek üzere Maliy Bakanlığı'nca ...'ne tahsis edildiğine ilişkin tüm belge, yazı ve kararlar ile haritasının,

2) Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen ... ve orman bilirkişilerine verilerek keşif sırasında uygulandığı bildirilen orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının (1/10000 ve 1/25000 ölçekli olarak ayrı ayrı) ölçeğini kadastro paftası ve ağaçlandırma sahası paftasının ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ve ağaçlandırma sahası tahsis haritasının ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her üç harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu ... parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri müşterek imzalı rapor kendilerinden alınarak,

bu dosya içine konulması; ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksikliklerin giderilmesi için, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 21/03/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13234, Karar No: 2017/12593, Tarih: 25.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2017/13234 E.  ,  2017/12593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET)MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı şirketin, elektrik abonesi olan davacı şirketten düzenlediği faturalar ile hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000 TL kayıp/kaçak bedelinin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 26.05.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 62.057,18 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, istirdadı istenilen bedelin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı şirketin, elektrik abonesi olan davacı şirketten dava konusu kayıp-kaçak bedeli tahsil etmesinin yasal olmadığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.