muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/30457, Karar No: 2015/13429, Tarih: 24.04.2015

Mahkemece, davacının aidatları ödemediği ve tatil hakkını kullanmak için müracaat etmediği gerekçesi ile davacının maddi tazminat isteğinde bulunamayacağı açıklanmıştır.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu ile benzer dosyalardaki emsal bilirkişi raporlarında; dava konusu olan bölümün 5 yıldızlı tatil köyü olarak herşey dahil sistemi ile işletildiği, odalarda yapılan düzenlemelerle yiyecek içecek üretimi için alanın kaldırıldığı açıklanmıştır. Davalı tarafça davacı gibi devre sahiplerine gönderilen ve emsal dosyalara da ibraz edilen tarihsiz yazıda, tesiste herşey dahil sistemine geçildiği, kişi başı 20 euro ödenmesi halinde bu sistemden yararlanabilecekleri ancak zorunlu olmadığı, tesisin devam eden inşaat ve yenileme işleri nedeniyle 2007 sezonunda hizmete açılamadığı, devam eden işler nedeni ile otelin açılış tarihinin 15.7.2007 günü olarak belirlendiği, yenileme ve bakım bedellerini ödenmesi gerektiği bildirilmiş, 15.3.2008 tarihli yazıda da yenileme ve bakım bedellerinin ödenmesi ve kişi başı 25 euro ödeme yapılarak herşey dahil sisteminden yararlandırılacağı ve tesise gelip tatil yapabilecekleri belirtilmiştir.

Devre tatil sözleşmelerinde; tesis işletmecisi ve yatırımcısı bu sözleşme ile tatilciye belli dönemlerde tesisten yararlanma, kullanma, konaklama, kiralama hakkını belli bir bedel karşılığı tanımakta, devre tatilci de, başlangıçta peşin yada kısa süreli taksitle sözleşme bedelini ödemekte ayrıca her yıl tesisin bakım ve işletme bedeli olarak da cüz'i bir bedel ödemektedir. Bu hali ile, devre tatil sisteminden yararlanmak üzere sözleşme yapanlar genellikle, mütavazi bir bütçeye sahip, makul seviyede harcanacak bir bedel ile her yıl belli bir dönemde tatil yapmak isteyen kimselerdir.

Davalı taraf davacı ile müzakere etmeden, yeni sözleşme yapmadan veya mevcut sözleşmeyi karşılıklı olarak müzakere ile tadil etmeden oteli herşey dahil sistemine çevirmiş ve devre tatilcilerden bu sisteme geçiş için yaptırdığı yenileme ve lüks sayılabilecek iyileştirme bedellerini aidat olarak talep etmiştir. Bu hali ile, devre tatilcilerin rızaları dışında, sözleşme ile öngörülen amaç aşılarak ek külfet getirecek şekilde artırılan aidat bedellerini ödeme yapmaları şartı ile, tatil hakkından yararlanmaya zorlanamayacaklarının kabulü gerekir. Kaldı ki, tatilcilerin kullanımına tahsis edilen odalardaki mutfak sisteminin değiştirilmesi nedeni ile kullanım zorluğu getirildiği de açıktır. O halde, devre tatilcilerin değiştirilen sistemle tatil hakkını kullanma zorunlulukları bulunmadığının kabulü ile talep edilen yıllar için de maddi tazminata ilişkin olarak talebe haklarının bulunduğu kabul edilerek davacının sözleşme gereğince ödenmesi gereken yıllık aidat tutarları da mahsup edilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 25,20 TL harcın istek halinde iadesine, 24/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16560, Karar No: 2017/3787, Tarih: 07.06.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/16560 E.  ,  2017/3787 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar aleyhine 06/11/2014 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 21/06/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dava, haksız eylem nedeniyle uğranılan maddi zararın giderilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı şirketlerin bünyesinde,kesimi demiryolu inşaat çalışmaları sırasında dinamit ve diğer patlayıcı maddeler kullanılması nedeni ile evinin muhtelif yerlerinde hasar meydana geldiğini belirterek, binada meydana gelen zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalılar ise, iddiaların yerinde olmadığını belirterek, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, demiryolu inşaatı çalışmaları esnasında dinamit ve diğer patlayıcı maddeler kullanıldığı, dava konusu binada davalı şirketler tarafından usulsüz ve kotrolsüz dinamit patlatılması sonucu hasarın oluştuğu gerekçesi ile istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dosyasının incelenmesinde; dava konusunun 107 ada 85 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan binada meydana gelen hasar nedeniyle oluşan zararın giderilmesi istemine ilişkin olduğu, davaya dayanak sayılı tespit dosyasında alınan bilirkişi raporunda, evin taş duvarlarla örülmüş yığma bina olduğu, binanın belirli bölümlerinde duvarlar arasında ayrılmaların meydana geldiği ve yapının bazı duvarlarında ise bombe (yana kayma) meydana geldiği, yapının onarım şeklinin, ayrılan duvarların sökülüp yeniden örülerek yapılması ve bombe olan duvarlarında aynı şekilde sökülüp yeniden yapılması şeklinde olacağı, ayrıca ahır tavanının ahşap çatı olduğu ve çatıda da hasar meydana geldiği için desteklenmesi gerektiği, yine yana kayan ahır duvarlarının da sökülüp yeniden yapılması gerektiği belirtilerek evin aşınma payının % 70 ve ahırların ise % 90 olarak tespit edildiği, yapının onarım bedelinin hesaplandığı, mahkemece yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporunda ise, tespit raporunda yer

Bu haliyle, dosya arasında bulunan değişik iş dosyaları kapsamında alınan raporlar ile mahkemece yapılan keşif sonrası alınan bilirkişi raporu arasında çelişki meydana geldiği, keza raporların keşif mahalli ile olan uyumunun denetlenemediği, onarım bedelinin hesaplanmasında esas alınan dayanak birim fiyatlarının belirtilmediği, aşınma payının farklı hesaplandığı, hükme esas alınan inşaat bilirkişisi raporunun, zarar kalemlerinin belirlenmesi noktasında tespit raporlarını tekrarlamaktan öte gitmediği, aşınma paylarının ve birim fiyatlarının farklı esas alınmasının gerekçesinin ve çelişkisinin açıklığa kavuşturulmadığı, bu haliyle eksik inceleme sonucu hazırlanan inşaat bilirkişi raporunun hüküm vermeye yeterli ve elverişli olmadığı anlaşılmaktadır.

Şu durumda, mahkemece mahallinde yeniden keşif heyeti ile inceleme yapılarak; keşif mahalli ile alınan raporlar arasında uyumun denetlenebilmesi için yapılan gözlemin keşif tutanağına geçirilmesi, raporun hazırlanmasında esas alınan birim fiyatların dayanağının raporda açıklanması, tespit raporu ile mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu arasındaki çelişkinin giderilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Açıklanan nedenler gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

2-Dosya kapsamından ve alınan bilirkişi raporlarından dava konusu yapının mühendislik ve fenni kurallara uygun yapılıp yapılmadığı ve bu durumun zararın artmasına neden olup olmadığı hususu bilirkişi raporunda incelenmemiştir. Şu halde, davaya konu binanın niteliğinin zarararın artmasında etken olup olmadığı hususu araştırılarak müterafik kusurun varlığının tespiti halinde 6098 sayılı TBK'nın 52. maddesi (818 sayılı BK'nın 44. maddesi) nazara alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (1 ve 2) nolu bentlerde açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4749, Karar No: 2022/3776, Tarih: 29.06.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/4749 E.  ,  2022/3776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki elatmanın önlenmesi davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hüküm süresi içinde taraflar vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak talebine ilişkin olup mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı, 09.01.2001 tarihli sözleşme ile Gerede Deri OSB Evsel ve Endüstriyel Atıksu Arıtma Tesisi yapımı işini üstlenip tamamladıklarını, nihai teslime hazır olduklarını davalıya bildirdikleri halde davalının toplam 613.605,88 TL alacaklarını ödememek için işin kabulünü yapmaktan kaçındığını belirterek taraflar arasındaki murazanın meni ile kesin kabul ve kesin hesap işlemlerinin yapılarak hüküm altına alınmasını, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 613.605,00 TL'lik alacaklarından 10.000,00 TL'lik kısmının davalıdan tahsilini ve teminat mektuplarının iadesini talep etmiş, yargılama sırasında verdiği 25.06.2014 tarihli dilekçe ile talebini ıslah ederek 1.174.322,00 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı ise işin eksik ve kusurlu yapıldığını, TKN parametresinin çıkış parametreleri ile farklılık gösterdiğini, tesisin deşarj standartlarını sağlamadığını, açıklanan nedenle tesis geçici kabul standartlarına getirilmediğinden tesisin davacının üzerinde olağan süreden daha fazla kalması nedeni ile tesisin işletme masraflarının talep edilemeyeceğini ve teminat mektuplarının iade edilemeyeceğini beyan edilerek davanın reddine karar verilmesi talep edilmiştir.

Davalı ise işin eksik ve kusurlu yapıldığını, TKN parametresinin çıkış parametreleri ile farklılık gösterdiğini, tesisin deşarj standartlarını sağlamadığını, açıklanan nedenle tesis geçici kabul standartlarına getirilmediğinden tesisin davacının üzerinde olağan süreden daha fazla kalması nedeni ile tesisin işletme masraflarının talep edilemeyeceğini ve teminat mektuplarının iade edilemeyeceğini beyan edilerek davanın reddine karar verilmesi talep edilmiştir.

Mahkemece; uyuşmazlığın eser sözleşmesinden kaynaklanan ifanın sözleşme gereğine uygun olarak yerine getirilip getirilmediği ve davalının tesisin geçici kabulünü yapmamasının haklı bir nedene dayanıp dayanmadığı ile dava konusu arıtma tesisinin performans testinden geçememe nedeninin davacının eksik ifasından mı kaynaklanıp kaynaklanmadığına ilişkin olduğunu, sözleşme tarihinin 09.01.2001 tarihi olup bu tarihte geçerli yönetmeliğin 01.07.1999 tarih ve 23742 Sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan Su Kirliliği ve Kontrolü Yönetmeliği olduğunu, 1999 tarihli yönetmelikte TKN değerlerinde herhangi bir sınırlama yapılmamışken 24.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanan 27914 sayılı yönetmelikte sınırlamalar getirildiğini, tesisin sözleşme tarihinden farklı olarak teslim tarihindeki deşarj limitlerine uygun olmasını beklemenin iyi niyet kuralına aykırı olduğunu, arıtma tesisinin sözleşme tarihinden sonraki süreçte belirlenen parametrelere uygun olmamasının davacının sorunluluğunda olmadığını, bu değişikliklerin önceden bilinebilmesinin müteaahhit firmadan beklenemeyeceğini, davacının bu süreçte ödenmesi gereken alacağın kendi kusurundan kaynaklanan bedel düşüldüğünde kalan alacağı haketmiş olduğunu, teminat mektuplarının iade edilebilmesi için SSK'dan ilişiksizlik belgesi alınması gerektiği belirtilmiş ise de bu belgenin verilmesi için öncelikle geçici kabulün yapılması zorunlu olduğundan ve geçici kabulün yapılmamasında davalı ... OSB'nin de kusuru mevcut olduğundan teminat mektuplarının iadesinin gerektiğini, davacı tarafın 01.08.2008-30.09.2010 tarihleri arasında yapmış olduğu masrafları karşı tarafın kusuru oranında talep edebileceği, her ne %10 nakit teminat ile ilgili kesintiler talep edilse de bu şekilde bir kesinti bulunmadığından davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sözleşmenin “Geçici Kabul Belgesi” başlıklı 48.3 maddesine göre performans testlerinden geçilir geçilmez müteahhitin yazılı müracaatta bulunarak geçici kabulün yapılmasını talep edeceği, testlerin sözleşme ve eklerinde garanti edilen değerler ile aynı olduğu ve eksik iş kalmadığı tespit edildiğinde geçici kabul belgesinin verileceği, “İşletme Masrafları” başlıklı 48.7 maddesinde ise; geçici kabul belgesi verilmesi ile başlayacak 12 aylık deneme süresinde kullanılacak kimyasal maddeler ile diğer sarf malzemeleri ve diğer harcamalar için yükleniciye herhangi bir bedel ödenmeyeceği, bu sürede yüklenicinin kendi elemanlarının maaşlarını, sigortalarını, sosyal yardımları ile tüm harcamalarını karşılayacağının hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır.

Tüm dosya kapsamı incelendiğinde; 07.09.2006 tarihinde yapılan geçici teslimde su çıkış değerleri dışındaki eksik işlerin tamamlandığına dair taraflar arasında bir belge imzalanmış olmasa da 14.04.2008 tarihli durum tespit tutanağında; sözleşmenin 48.3 maddesine göre eksikliklerin tamamlanmadığının belirtilip laboratuvardan alınacak sonuçlara göre deşarj standardının sağlanması için yükleniciye 15.05.2008 tarihinde kadar süre verildiğinden yüklenicinin bu tarih itibari ile eksik ve kusurlu işinin kalmadığı, eksik ve kusurlu işlerin yalnızca su deşarj değerleri ile ilgili olduğu görülmektedir. Yine, davacının daha sonraki geçici kabul yapılması taleplerinin de su deşarj değerlerinin sağlanmadığı gerekçesi ile idarece reddedildiği anlaşılmaktadır. Ayrıca hakem heyeti tarafından verilen 25.03.2010 tarihli raporda da geçici kabulün yapılması gerektiği bildirildiği açıklanan nedenlerle 12 aylık masrafların yükleniciye ait olduğu deneme işletme süresi başlangıcının 14.04.2008 tarihli durum tespit tutanağı tarihi olarak alınması gerektiği, buna göre de 14.04.2009 tarihinden sonraki işletme giderini yüklenicinin talep edebileceğine karar verilmesi gerekirken deneme süresinin sonunda yüklenicinin tesise iki ay yetecek kimyasal maddeyi depo edeceği, davalı vekilinin 12.11.2013 tarihli dilekçesi ekinde tesise 2008 yılı içinde kimyasal madde alındığına dair tutanak sunulduğu, son malzeme alım tarihinin 07.08.2008 olduğu, buna göre 2007 yılı başından 31.07.2008 tarihine kadar olan sürede tesisin deneme işletme süresi olarak kabul edilebileceği, davacı tarafından 01.08.2008 tarihinden önce yapılan harcamalar ile ilgili herhangi bir talepte bulunamayacağı, bu tarihten sonra ise tesisin çalıştırılarak davalının yarar sağlaması nedeni ile tesise yapılan masrafların davalıdan atlep edilebileceğine karar verilmesi hatalı olmuştur.

Bununla birlikte, hükme esas alınan raporda davacının işin uzamasında eksiklikleri yapmayarak %40, davalının ise işin esasına yansıyan olumsuzluklardan dolayı % 60 kusurlu olduğu kanaatine varılmış ve işletme masraflarının tahsilinde bu kusur oranı dikkate alınmıştır. Sözleşmenin 48.6. maddesi uyarınca geçici kabulün yapılması ile garanti süresinin başlayacağı, 48.7 madde uyarınca da bu süreç içerisindeki 12 aylık deneme işletme süresindeki masraflardan davacı sorumlu olacağı hüküm altına alınmıştır. Bu durumda, eksik işler tamamlanıp gecici kabul belgesi alındıktan sonra 12 ay süre ile davacının sözleşme kapsamındaki tüm sorumlulukları devam etmektedir. Bu süre bittiğine ise davacı işletme masraflarından sorumlu tutulamaz. Açıklanan nedenlerle mahkemece deneme süresinden sonraki süreçte eksik işler olduğundan bahisle davacının masraflardan %40 oranında sorumlu olduğuna karar verilmesi hatalı olmuştur.

Ayrıca, sözleşmenin 60.13. maddesinde, keşif özetindeki birim fiyatlara KDV’nin dahil olmadığı, ödeme sırasında iş veren tarafından yükleniciye KDV de eklenerek ödeme yapılacağı düzenlendiğinden mahkemece KDV hariç bedele hükmedilmesi hatalı olmuştur.

Sözleşme tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı BK’nın 101, dava tarihinde yürürlüğe girmiş olan 6098 sayılı TBK’nın 117. maddesi hükmü gereğince bir alacağa temerrüt faizi yürütülebilmesi için alacağın muaccel olması yeterli olmayıp alacaklarının usulüne uygun temerrüt ihtarı ile borçlunun temerrüde düşürülmüş ya da alacağın kararlaştırılan kesin vadede ödenmemiş olması gerekir. Somut olayda, davacı, Beyoğlu 16 Noterliği’nin 01.12.2010 tarihli ve 62194 yevmiye nolu ihtarnamesi ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile tahakkuk eden hakedişler, teminat için yapılan kesintiler, işletme için yapılan harcamalardan oluşan 613.605,88 TL’nin tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içerisinde ödenmesini talep etmiş, ihtar davalıya 08.12.2010 tarihinde tebliğ edilmiş ve davalı 613.605,88 TL yönünden 15.12.2010 tarihi itibari ile TBK’nın 117. maddesi uyarınca temerrüde düşürülmüştür. Açıklanan nedenlerle mahkemece ıslah edilen kısma 15.12.2010 tarihinden itibaren faiz işletilmesi gerekirken ıslah tarihinden faize hükmedilmesi de usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Bu durumda mahkemece yapılacak iş; konusunda uzman yeniden oluşturulacak teknik bilirkişi kurulundan rapor alınarak geçici kabulün 14.04.2008 tarihinde yapılması gerektiğinin kabulü ile davacının 14.04.2008 ila 14.04.2009 tarihleri arasındaki sürede işletme bedellerinden sorumlu olduğu dikkate alınarak işletme bedelinin 15.04.2009-30.09.2010 tarihleri arası için hesap edilmesi, talep edilen bedellerin gerçekten işletme bedeli olup olmadığının Yargıtay denetimine açık şekilde açıklanarak tespit edilmesi, tespit edilen bedelin tamamından davalı sorumlu olduğundan tespit edilen işletme bedelin tamamına ve hakediş bedellerine KDV de dahil edilip bulunacak bedelin 10.000,00 TL’sinin 08.12.2010, taleple bağlı kalınarak fazla kısım olması halinde bu kısmın 15.12.2010 tarihinden avans faizi ile birikte tahsili ile teminat mektuplarının iadesine, diğer taleplerin reddine karar verilmesinden ibarettir.

Hatalı değerlendirme yazlışı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentta açıklanan nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacı ve davalıya iadesine,

karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine, 29.06.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25753, Karar No: 2015/2165, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/25753 E.  ,  2015/2165 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/31050, Karar No: 2016/17900, Tarih: 13.10.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/31050 E.  ,  2016/17900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ (İŞ)

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret alacağı, kötüniyet tazminatı ile yıllık izin ücreti ve fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, dava hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı; davalıya ait eczanede 11.04.2005 tarihinden itibaren eczacı kalfası olarak çalıştığını, ilk 4 ay için aylık 750,00 YTL sabit ücret, sonraki 4 ay için aylık 500,00 YTL sabit ücret ile değişen oranlarda prim sistemi ile çalışacağının düzenlendiğini, iş akdinin 19.01.2007 tarihinde haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı, kötü niyet tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai ve yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı; davacının hiçbir zaman çalışma şartlarına uymadığını, hem de geçimsizlik yaptığını, işyerinde çalışanlara hakaret ettiğini, kasadan davalının rızası dışında kontör parası alıp kullandığını, peşin dışı ilaç verdiğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Bozma İlamı ve Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Yerel Mahkemenin ilk kararı, Dairemizin 22/01/2013 tarih ve 2010/39646 Esas, 2013/2358 Karar sayılı ilamıyla “1-… davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Tanık beyanlarına göre hesaplanan fazla çalışma ücretine hükmedilmiş ise de dosyada bulunan ... İlçe Temsilciliği kaşeli, Eczacı ... imzalı, belgede eczanelerin 6 ay boyunca 5 gün çalıştığı açıklaması mevcuttur.

Mahkemece, ... İlçesindeki eczacıların 5 gün açık olduğu iddiasının Kaymakamlık, Emniyet Teşkilatı gibi birimlerden araştırılarak 6 ay boyunca 5 gün çalıştığının saptanması halinde fazla çalışma açısından ek rapor alınıp sonuca gidilmesi gerekirken eksik araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olduğu” gerekçesiyle bozulmuştur.

Yerel mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Gerekçeli kararda dava tarihinin 31/01/2007 yerine 14/01/2014 yazılması mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.