muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/15310, Karar No: 2012/5377, Tarih: 02.04.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/15310 E.  ,  2012/5377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı; Körfez İcra Müdürlüğünün 2010/865 esas sayılı dosyası ile aleyhine takip başlatıldığını, takibe konu çeki 05/01/2010 tarihinde bizzat davalının iş yerine giderek ödediğini, buna karşılık makbuz aldığını, çeki istediğinde ise bir başkasına ciro edildiğini en kısa zamanda kendisine iade edileceğinin söylendiğini, ancak çekin iade edilmediğini, davalıya hiç bir borcunun bulunmadığını belirterek borcunun bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacı tarafın herhangi bir ödeme yapmadığını, müvekkili ile davacı taraf arasında başka ticari ilişki de olduğunu, kendisine verilen tahsilat makbuzunun başka bir borç için olabileceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan deliller, dosya kapsamı ve özellikle dinlenen tanık beyanına göre; takibe ve davaya konu 31/12/2009 tarihli, 8000753 no.lu, 2.900,00-TL. bedelli çekin davalı şirkette müdür olarak görev yapan ... tarafından tahsil edilerek 05/01/2010 tarihli tahsilat makbuzunun düzenlendiği, bu tahsilatın tanığın beyanında belirttiği Yapı ve Kredi Bankasına ait keşidecisi Murat Kurtlu olan 20/12/2009 tarihli çek'e istinaden yapıldığına dair makbuzda bir açıklama olmadığı, aksine tahsilat makbuzu içeriğinden de takip konusu çek için düzenlendiğinin anlaşıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının Körfez İcra Müdürlüğünün 2010/865 esas sayılı dosyasında takibe konu 31/12/2009 keşide tarihli, 8000753 no.lu, 2.900,00-TL bedelli çekten dolayı borçlu olmadığının tespitine, takibe konu alacağın %40 oranında tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplereve özellikle şirket kaşesinin kullanıldığı tahsilat makbuzunun davalı şirkette satış ve pazarlama müdürü olarak çalışan ... tarafından imzalanmış olmasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 02.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4641, Karar No: 2009/9235, Tarih: 29.12.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/4641 E.  ,  2009/9235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki görülen davada İstanbul 11. Asliye Ticaret ve Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, davacının davalı şirketteki ortaklık payının tespitine ilişkindir.

İstanbul 11. Asliye Ticaret Mahkemesince, davacının ortağı bulunduğu davalı şirketin adresinin, HSYK’nun 19.07.2007 gün ve 336 sayılı kararı ile düzenlenen Bakırköy Asliye Ticaret Mahkemesinin yetki alanında kaldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi ise, Bakırköy Ticaret Mahkemesinin yetki alanının Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesi ile aynı olması, HSYK ‘nun 03.04.2008 gün ve 104 sayılı kararı ile Silivri Adliyesinde Ağır Ceza Mahkemesi kurulması ve 23.07.2008 tarihinde faaliyete başlaması ile Çatalca’nın Bakırköy Ağır Ceza Mahkemesinin yargı çevresi dışında kalması nedeniyle, yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Somut olayda, davacı tarafından davalı şirketteki ortaklık payının tespiti istenmekte olup, yetkili mahkeme HUMK’nun 17. maddesi uyarınca davalı şirketin ikametgahı addolunan mahal mahkemesidir. Davalı şirketin adresinin bulunduğu Çatalca İlçesi Silivri Ağır Ceza Mahkemesi yetki alanındadır. HSYK’nun 23.10.2008 gün ve 360 sayılı kararı ile Bakırköy Ticaret Mahkemesinin yargı çevresinin ... ve

Gaziosmanpaşa (Bayrampaşa) Adliyelerinin yargı alanı hariç olmak üzere Bakırköy ve Silivri Ağır Ceza Mahkemesi (Marmaraereğlisi yargı çevresi hariç olmak üzere) yargı çevresi ile aynı olarak, İstanbul Ticaret Mahkemelerinin yargı çevresi ise Kadıköy, Beyoğlu ve Bakırköy Ticaret Mahkemelerinin dışındaki yerler olarak belirlenmiştir. Bu durumda uyuşmazlığın Bakırköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Bakırköy 1.Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 29.12.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/26200, Karar No: 2024/21710, Tarih: 23.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2023/26200 E.  ,  2024/21710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

ASIL KARAR TARİHİ : 15.11.2017

EK KARAR TARİHİ : 21.06.2023

ŞİKÂYETÇİ : ...

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ek karar onama

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 21.06.2023 tarihli ve 2017/1700 Esas, 2017/2207 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 21.06.2023 tarihli ve 2017/1700 Esas, 2017/2207 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden suça sürüklenen çocuğun temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Denizli Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18601, Karar No: 2018/4746, Tarih: 14.05.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/18601 E.  ,  2018/4746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlerle, temyiz kapsamı ve nedenlerine göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, sigortalının 22.05.2006 tarihinde geçirdiği iş kazasından sürekli iş göremezliği nedeniyle maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı lehine 135.173,53 TL maddi ve 15.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden faiziyle davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre, davacının davalı asıl işveren şirket nezdinde dava harici alt işveren nezdinde limanda yükleme boşaltma işinde çalışırken olay günü vinç yardımıyla yapılan taşıma işi esnasında elini vincin sapanında asılı yük ile zemindeki yük arasında sıkıştırarak %25 oranında malul kaldığı, hükme esas alınan kusur raporunda davacının %20 oranında müterafik kusurlu olduğu kabul edildiği, 16.05.2016 tarihli hesap raporunda %25 maluliyet oranına itibar edildiği işaret edilmekle beraber, 10.09.2008- 18.05.2016 tarihleri arasında yapılan hesapta ve yine 19.05.2016-31.12.2016 tarihleri arasında yapılan hesapta da %75 oranındaki maluliyet oranı esas alınarak tazminat alacağının belirlendiği anlaşılmıştır.

Tazminatın saptanmasında, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, PMF yaşam tablosuna göre bakiye ömrü, işgörebilirlik çağı, sürekli işgöremezlik oranı ve müterafih kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

Tazminatın saptanmasında, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, PMF yaşam tablosuna göre bakiye ömrü, işgörebilirlik çağı, sürekli işgöremezlik oranı ve müterafih kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır.

Tazminat miktarı, işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşur. Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tesbit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir. Geçici iş göremezlik dönemi için yapılacak hesapta davacının istirahat döneminde olması nedeniyle %100 malul kaldığı kabul edilmek suretiyle sürekli iş göremezlik oranında indirim yapılmadan hesap yapılması gerekirken; sürekli iş göremezliğe giriş tarihinden sonra yapılacak hesapta ise tespit olunan maluliyet oranı üzerinden indirim yapılarak hesap yapılması, yapılacak bu hesapların tamamından davacının müterafik kusuru oranında indirim yapılarak sonuca gidilmesi gerekmektedir.

Yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda somut olay incelendiğinde, davacının %25 oranında sürekli iş göremezlik oranının tespit edilmiş olmasına karşın mahkemece hesap bilirkişiden alınan raporda sürekli iş göremezlik devresinin tamamında bu maluliyet oranının esas alınması gerekirken; hesap devrelerinin bir kısmında %75 oranında maluliyet oranı esas alınmak suretiyle maluliyet oranıın üzerinde hesap yapılarak sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş davalı lehine oluşan usuli kazanılmış haklar dikkate alınarak 16.05.2016 tarihli mevcut hesap raporunda sürekli iş göemezlik devresinin tamamında davacının %25 oranında malul kaldığı kabul edilerek yapılacak hesabın hükme esas alınmak suretiyle bir karar veremkten ibarettir.

O halde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde davalıya iadesine, 14.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13177, Karar No: 2015/2505, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/13177 E.  ,  2015/2505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11337, Karar No: 2022/3648, Tarih: 07.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2020/11337 E.  ,  2022/3648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman tahdidi içinde kaldığından, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı Hazine vekilinin istinaf başvurusu üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Kocaeli 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2015/394 Esas - 2017/42 Karar sayılı kararının Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman tahdidi içinde kaldığından, tapu kaydının mahkeme kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uğranılan zararın 4721 sayılı TMK'nın 1007. maddesi uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karara karşı, davalı Hazine vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi’nce esastan reddine karar verilmiş olup; hüküm, davalı Hazine vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; dava konusu Kocaeli İli, İzmit İlçesi, Şirintepe Mahallesi, (nakil öncesi Derince İlçesi, Çınarlı Köyü) 743 parsel sayılı 5.680 m² yüzölçümlü taşınmazın Orman Genel Müdürlüğü tarafından açılan dava sonucunda Kocaeli 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2010/381 Esas – 2011/604 Karar sayılı ilamı ile tamamının orman tahdit sınırı içinde kaldığı gerekçesiyle tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tesciline karar verildiği, kararın temyiz incelemesinden geçerek 12.12.2013 tarihinde kesinleştiği, eldeki davanın 30.09.2015 tarihinde 10 yıllık zamanaşımı süresi içerisinde açıldığı anlaşılmaktadır.

Dava konusu taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesine ve taşınmazın gerçek bedelinin TMK'nın 1007. maddesi gereğince davalı Hazine’den tahsiline ilişkin ilk derece mahkemesinden verilen karara karşı yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK’nın 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun olan hükmün HMK’nın 370. maddesi gereğince ONANMASINA, davalı Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 07/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8271, Karar No: 2014/21191, Tarih: 24.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/8271 E.  ,  2014/21191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19014, Karar No: 2016/10852, Tarih: 19.12.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/19014 E.  ,  2016/10852 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar vermek, görevli memura direnmek, hakaret

HÜKÜM :1-TCK'nın 265/1, 43/2, 31/3, 62/1, 50/1-a, 52/2 maddeleri uyarınca 2.500 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 10 eşit taksitte tahsiline.

2-TCK'nın 125/3-a, 31/3, 62/1, 50/1-a, 52/2 maddeleri uyarınca 4.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 20 eşit taksitte tahsiline.

3-TCK'nın 152/1-a, 168/2, 31/3, 62/1, 50/1-a, 52/2 maddeleri uyarınca 2.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, 10 eşit taksitte tahsiline.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin temyiz talebinin vekalet ücretine münhasır olduğu anlaşılmakla yapılan temyiz incelemesinde;

Olay tarihinde Tekirdağ Kapalı Cezaevinde tutuklu olan suça sürüklenen çocuk ...'in yeşil reçete ilaç yazdırma talebinin kurum doktorunca reddedilmesi üzerine sinirlenerek cezaevinde infaz koruma memuru olarak görev yapan mağdur ...'a sinkaflı küfür ettiği, koğuşundaki kapı camını kırması üzerine infaz koruma memurları koğuşa girmek istedikleri, suça sürüklenen çocuk ...'in eline aldığı cam parçası ile kamu görevlilerini tehdit etmek suretiyle infaz koruma memurlarının koğuşa girmesini engelleyerek görevlerini yapmaya engel oldukları, bu şekilde suça sürüklenen çocuğun kamu malına zarar verme, kamu görevlisine hakaret ve görevliye direnme suçlarını işlediği iddia ve kabul edilen olayda;

Savunma içeriği, mağdur anlatımları, tanık beyanları, olaya ilişkin tutanaklar ve tüm dosya kapsamına göre suça sürüklenen çocuğun eyleminin kamu görevlisine hakaret, kamu malına zarar verme ve görevliye direnme suçlarını oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Suça sürüklenen çocuk ...'ın görevliye direnme suçunu silahtan sayılan kesici özelliği olan cam parçası ile mağdurları tehdit ettiğinin anlaşılması karşısında TCK 265/4 maddesi uyarınca cezasının arttırılması gerekirken uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekili ve suça sürüklenen çocuğun yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

1136 sayılı Kanun'un 168. ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, mahkumiyet kararı verilmesi halinde kendisini vekille temsil ettiren katılan lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

1136 sayılı Kanun'un 168. ve hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, mahkumiyet kararı verilmesi halinde kendisini vekille temsil ettiren katılan lehine maktu avukatlık ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 5320. sayılı Kanun'un 6723. sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasına "katılanın kendisini vekil ile temsil ettirdiği anlaşıldığından, hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümlerine göre belirlenen 1320TL vekalet ücretinin sanık ...'ten alınarak katılana verilmesi" cümlesinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.