muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/616, Karar No: 2015/2527, Tarih: 19.02.2015

Boşanma kararı ile velayet kendisine verilmeyen eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır.(TMK m.182) Anne ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder.(TMK m.328/1) Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile anne ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Ayrıca nafakanın takdirinde birlik devam ederken çocuğun alıştığı yaşam şeklide dikkate alınır.

Diğer taraftan nafaka miktarı belirlenirken, velayet hakkı kendisine tevdi olunmuş tarafın, bu görev nedeniyle emeğinin ve yüklendiği sorumlulukların karşılığı olan harcamaların da dikkate alınması zorunludur.

Her ne kadar, nafakanın takdirinde; davalı babanın hayat koşulları ve ödeme gücünün de dikkate alınması zorunluluğu var ise de; davalının gelir seviyesinin düşüklüğü nafakanın artırılması gerekliliğini büsbütün ortadan kaldırmaz. Hakim, nafaka takdirinde; nafaka alacaklısı çocuğun ihtiyaçları ile nafaka yükümlüsü davalı babanın gelir durumu arasındaki dengeyi kurarak, hakkaniyet ölçüsünde nafakayı artırmalıdır.

Tüm bu bilgiler ışığında somut olay irdelendiğinde; tarafların 14.06.1996 tarihinde kesinleşen ilamla boşandıkları, müşterek çocuğun velayetinin anneye bırakıldığı, davacı annenin en son 17.10.2011 tarihinde nafakanın artırılması için dava açtığı, 05.06.2012 tarihli ilamla nafakanın 150,00 TL daha artırılarak 300,00 TL'ye yükseltildiği, ilamın taraflarca temyiz edilmeksizin 25.07.2012 tarihinde kesinleştiği, davacının 12.11.2013 günü eldeki artırım davasını açtığı, davacının ev hanımı olduğu, davalıdan aylık 200,00 TL yoksulluk nafakası aldığı ayrıca babasından dolayı 770,00 TL yetim aylığı aldığı, başkaca bir gelirinin bulunmadığı, müşterek çocuğun 15.08.1996 doğumlu olduğu, devlet okulunda okuduğu, dershaneye gittiği, obezite tedavisi gördüğü, davalı babanın ise polis olduğu, aylık 3.000,00 TL gelirinin bulunduğu, yeniden evlendiği, ikinci evliliğinden 4 çocuğunun daha olduğu anlaşılmaktadır.

Görüldüğü üzere, iştirak nafakasının en son artırıldığı 17.10.2011 tarihinden, eldeki artırım davasının açıldığı 12.11.2013 tarihi arasında 2 yıl geçtiği, bu süre içerisinde tarafların sosyal ve ekonomik durumlarının değiştiği, müşterek çocuğun yaşının büyüdüğü, ihtiyaçlarının ve eğitim giderlerinin doğal olarak arttığı, paranın alım gücünün azaldığı açıktır.

Hal böyle olunca mahkemece; tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları, nafakaların niteliği, müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaçları, günün ekonomik koşulları nazara alınarak, TMK'nın 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun şekilde daha fazla artırıma karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yalnızca aylık 50,00 TL artırıma karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Hal böyle olunca mahkemece; tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları, nafakaların niteliği, müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaçları, günün ekonomik koşulları nazara alınarak, TMK'nın 4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun şekilde daha fazla artırıma karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yalnızca aylık 50,00 TL artırıma karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

O halde mahkemece yapılacak iş; çocuğun yaşı, okul ve sağlık durumu ile zorunlu ihtiyaçları, özellikle velayet kendisinde bulunan annenin de nafakaya ihtiyaç duyduğu hususu dikkate alınarak "hakkaniyete" uygun oranda daha yüksek bir miktar artırıma karar vermek olmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26205, Karar No: 2012/30064, Tarih: 09.10.2012

**8. Ceza Dairesi         2012/26205 E.  ,  2012/30064 K.**

**"İçtihat Metni"**

6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kasten yaralama suçlarından sanıklar ... ve ...'ün yapılan yargılamaları sonunda; sanık ...'ün 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve kavgada silah boşaltma suçlarından hükümlülüğüne ve müsadereye, kavgada silah boşaltma suçundan verilen cezanın ertelenmesine, sanık ...'nun kasten yaralama suçundan hükümlülük ve ertelemeye dair (KARAYAZI) Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 25.05.2006 gün ve 2002/134 esas, 2006/162 karar sayılı kararın temyiz incelemesi sonunda; Dairemizce verilen 12.05.2010 gün ve 2008/7608 esas, 2010/7426 sayılı kararda maddi hata yapıldığından bahisle iş bu hatanın düzeltilmesine yönelik Yargıtay C.Başsavcılığının 27.07.2012 gün ve MHD-2011/96671 sayılı talebi üzerine dosya yeniden incelendi;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dairemizin özgün kararının yazımında, maddi hata sonucu 2 numaralı bölümdeki düzeltilerek onamanın sonuç kısmında sanık adı olarak ''...'' yerine ''...'' ve 3 numaralı başlığına ''sanık ...'ün kavgada silah boşaltmak suçu'' şeklindeki ibarede de ''sanık adı olarak ''...'' yazıldığı anlaşılmakla; yerinde görülen talebin kabulü ile Dairemizin 12.05.2010 tarih ve 2008/7608 esas, 2010/7426 karar sayılı ilamının 2 nolu bölümündeki düzeltilerek onamanın sonuç kısmında yer alan ''...'' ibaresini çıkartılarak yerine ''...'' ibaresinin ve 3 numaralı bölümün başlığı bütünüyle çıkartılarak yerine, ''Sanık ...'nun mağdur Kutbettin Büyük'e yönelik kasten yaralama ve sanık ...'ün kavgada silah boşaltmak suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyizlerin incelemesine gelince;'' ibaresinin eklenmesi suretiyle, 5320 sayılı Kanunun 5560 sayılı Kanunla değişik 8/1. madde ve fıkrası uyarınca maddi hatanın düzeltilmesine, ilamdaki diğer hususların aynen korunmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına (TEVDİİNE), 09.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/769, Karar No: 2025/2841, Tarih: 19.03.2025

**9. Hukuk Dairesi         2025/769 E.  ,  2025/2841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 30. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/276 E., 2024/1618 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 9. İş Mahkemesi

SAYISI : 2019/907 E., 2020/516 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalıya ait işyerinde işçi olarak çalıştığını, davalı işverenin kamu hukuku tüzel kişisi olup 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması ve 6452 Sayılı Kanunla 6212 sayılı Kanunun 2 nci Maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun (6772 sayılı Kanun) gereği müvekkiline ilave tediye yapılması gerektiği hâlde ödemediğini, davacının 11.05.2016 tarihi öncesi ilave tediye alacağını mahkeme kararıyla aldığını, 11.05.2016 sonrasında ise ödeme yapılmadığını ileri sürerek ilave tediye alacağının faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Vakıf temsilcisi cevap dilekçesinde; Vakfın, 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu doğrultusunda kurulduğunu, özel hukuk tüzel kişiliğini haiz olduğunu, her ne kadar kamu görevi ifa etse de kamu kurumu niteliğinde bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı Vakfın nitelik itibarıyla 6772 sayılı Kanun kapsamında Devlete bağlı bir kuruluş olduğu ve Vakıfta çalışan işçinin 6772 sayılı Kanun'da düzenlenen ilave tediye alacağından yararlanması gerektiği gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı Vakfın nitelik itibarıyla 6772 sayılı Kanun kapsamında Devlete bağlı bir kuruluş olduğu ve Vakıfta çalışan işçinin 6772 sayılı Kanun'da düzenlenen ilave tediye alacağından yararlanması gerektiği gerekçesiyle bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirlenen kararı ile; davacının çalıştığı Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı'nın 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'na (4721 sayılı Kanun) göre kurulmuş özel hukuk tüzel kişisi olduğu, 4721 sayılı Kanun'un 111. maddesi ve 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 33. maddesi gereği Vakıflar Genel Müdürlüğünün denetimine tâbi olduğu, Vakfın gelir kaynakları arasında Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Fonundan aktarılan miktarların yer almasının, Vakıf yönetiminin kararlarında Bakanlığın ilke kararlarını göz önünde bulundurmasının ve Vakıfların Bakanlığın denetimine bağlı olmasının kanunun açık hükmü karşısında Vakıfların özel hukuk tüzel kişiliğini ortadan kaldırmadığı, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu tüzel kişisi olduğuna yönelik kanuni bir düzenleme, Anayasa Mahkemesi iptali kararı yahut aksi yönde içtihadı birleştirme kararı bulunmadığından 09.06.2017 tarihli İçtihadı Birleştirme Kararı ve emsal olarak yukarıda gösterilen Hukuk Genel Kurulu Kararı doğrultusunda davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesinin hatalı olduğu, Yargıtayın önceki görüşüne güvenerek dava açanlar yönünden (dava tarihi de gözetilerek) hukuki güvenlik, hukuki belirlilik, hukuki öngörülebilirlik ilkelerinin ihlaline yol açacağı değerlendirilmekle davalı lehine yargılama gideri ve vekâlet ücreti takdir edilmediği belirtilerek davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kaymakamlıklar bünyesinde çalıştığını, mütevelli heyeti üyelerinin kamu kurumlarının birim amirlerinden oluştuğunu, bütçesinin Kamu tarafından sağlandığını, Kurumun kamu işvereni olarak kabul edilmemesinin hatalı olduğunu ileri sürmüştür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının 6772 sayılı Kanun kapsamında bulunup bulunmadığına, buna göre davacının ilave tediye alacağına hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, sosyal yardımlaşma ve dayanışma vakıflarının 6772 sayılı Kanun kapsamında bulunup bulunmadığına, buna göre davacının ilave tediye alacağına hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23865, Karar No: 2013/9312, Tarih: 15.04.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/23865 E.  ,  2013/9312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1- Katılan vekilinin sanık ...'ya yönelen temyizi ve sanık ... müdafiinin temyizine göre yapılan incelemede;

UYAP aracılığıyla elektronik ortamda MERNİS'ten alınan nüfus kayıt örneğine göre, sanık ...'nun hükümden sonra 22.02.2013 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, sanığın hukuki durumunun yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

2- Katılan vekilinin sanık ...'ya yönelen temyizine göre yapılan incelemede ise;

Dava konusu balık ve kuşların yurda yasal olmayan yoldan getirildiklerine ve yabancı menşeli olduklarına, dolayısıyla sanığın isnat edilen suçtan mahkumiyetine yeterli, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı cihetle beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.04.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/30800, Karar No: 2010/183, Tarih: 18.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2009/30800 E.  ,  2010/183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA :Davacı vekili, davacı işçinin iş sözleşmesinin kötüniyetli olarak

feshedildiğini belirterek kıdem, ihbar, Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan kötüniyet

tazminatı ile yıllık ücretli izin ve Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan işçilik

alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, kıdem, ihbar ve kötüniyet tazminatları ile yıllık

ücretli izin alacağının kabulüne, diğer alacakların reddine karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı vekili, davacının davalı ... Belediyesi’nde uzun süredir sendika üyesi olarak çalıştığını, davalı Belediyenin 08.11.2005 tarihli yazısında Kırşehir Valiliğinin 15.09.2005 tarihli oluru ile alınan ek geçici işçi vizesinin bitimi nedeniyle 08.11.2005 tarihinde davacının iş akdinin askıya alındığını, iş hukukunda iş akdinin askıya alınması yolunda bir uygulama olmayıp işçinin istek ve rızası dışında işverence akdin askıya alınmasının işveren feshi niteliğinde olduğunu, feshin tamamen siyasi ve sendikal nedenlere dayalı olduğunu, davalı Belediyede siyasi yönden kadrolaşma yoluna gidildiğini, Toplu İş Sözleşmesinde üye işçilere iş güvencesi sağlandığını, Toplu İş Sözleşmesinden doğan hakların da davacıya ödenmediğini, 2004-2005 yıllarına ait ücretli izinlerin kullandırılmadığını belirterek, kıdem, ihbar, Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan kötüniyet tazminatı ile yıllık ücretli izin ve Toplu İş Sözleşmesinden kaynaklanan işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, İçişleri Bakanlığı uygulaması gereği vize yaptırılmaksızın geçici işçi çalıştırılamayacağını ve bunlara bir ödeme yapılamayacağını, davacının iş akdinin siyasi ve sendikal nedenlerle feshedildiğini, davacı dahil 15 geçici işçinin iş akitlerinin Kırşehir Valiliğinin oluruyla 2006 yılı geçici işçi vizesi alınıncaya kadar askıya alındığını, 2006 yılı geçici işçi vizesi alındıktan sonra iş akdi askıya alınan işçilerin işe davet edildiğini, bir kısım işçiler başladıkları halde davacının işe başlamadığını ve iş akdini kendisinin feshetmiş olduğunu, bu nedenle ihbar, kıdem ve kötüniyet tazminatına hak kazanamadığını, davacının tüm izinlerini kullandığını, diğer işçilik haklarının ödendiğini, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, idari bir tasarruf vize uygulamasının iş sözleşmesinin kurulması ya da feshedilmesi ile ilgilendirilmesinin olanağının bulunmadığı, davalı tarafından yapılan işlerin yılın her mevsimi ve ayında yapılması gereken asli ve sürekli işlerden olduğu, bu işlerin geçici/mevsimlik iş olarak nitelendirilmesi ve davacının geçici/mevsimlik işçi olarak kabul edilmesinin doğru olmadığı, İş Kanununda iş sözleşmesinin işverence tek taraflı olarak askıya alınabileceğini öngören bir düzenleme bulunmadığı, Yüksek Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin yerleşik uygulamaları doğrultusunda işverence tek taraflı olarak iş sözleşmesinin askıya alınması halinde bu uygulamanın işçi tarafından kabul edilmediği taktirde iş sözleşmesinin işveren tarafından feshedildiğinin kabul edildiği, davalı işverenin daha önce de vizeye tabi işçilerin iş sözleşmelerini askıya aldığı ve daha sonra yeniden işe başlattığı, bununla birlikte işverence gerçekleştirilen ve dava konusu olan işlemde askı süresinin bildirilmediği, davacı işçinin işverenin bu işlemi üzerine 30/12/2005 tarihine kadar işe başlatılmasını beklediği ve nihayet bu davayı açarak çeşitli alacak/tazminat taleplerinde bulunduğu, davacının tazminat isteklerini de kapsayan bu davayı açmasının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshi niteliğinde bulunduğu, bu durumda kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanıldığının kabulü gerektiği, ayrıca 6 ayı aşkın kıdemi olan davacı işçinin çalıştığı işyerinde 2005 yılında 7 işçi çalıştırılmasından dolayı iş güvencesi kapsamında olmadığı, davalı tanıklarının Belediye Başkanının tavsiyesiyle sendika değiştirdiklerini belirtmeleri ve davacı ile birlikte “iş akitleri askıya alınan” diğer dava açan işçilerin üyesi oldukları sendikadan dolayı iş akitlerinin askıya alındığı, TİS’nin 15. maddesine göre sendikaya üye olmak gibi sebeplerle işten çıkarma halinde tazminat ödeneceğinin kararlaştırılmış olması sebebiyle TİS’den kaynaklanan kötüniyet tazminatına da hak kazanıldığı sonucuna varıldığı, kullanılmayan yıllık izinleri bulunduğu gerekçesi ile kıdem, ihbar ve kötüniyet tazminatları ile yıllık ücretli izin alacağının kabulüne, diğer alacakların reddine karar verilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nda mevsimlik ve kampanya ile çağrı usulü çalışma uygulanan işler dışında, askı haline yer verilmiş değildir. Bu nedenle genel olarak, iş sözleşmesinin işveren tarafından tek taraflı olarak as¬kıya alınmasını, işin niteliğinden veya yasadan kaynaklanmıyorsa, fesih anlamında de¬ğerlendirmektedir. Ancak doktrin ve yargı kararlarında özellikle kurumların vize uygulaması sonucu işçi ve işverenin iradelerinin birleştiği yerde iş sözleşmesinin askıya alınması kabul görmektedir. Bazı kamu kurumlarında özellikle Belediyelerde vize uygulaması ile belirli bir kadroya bağlı olmaksızın yapılan işlere geçici iş ve bu işlerde çalışan işçilere geçici işçi adı verildiği görülmektedir. Vize uygulaması nedeni ile yılsonu ve yılbaşlarında iş sözleşmeleri askıya alınmaktadır. Bu askıya alınma mevsime bağlı değildir. Tamamen idari bir tasarruf olan vize uygulamasına bağlıdır.

Gerek belirli gerekse belirsiz süreli iş sözleşmelerinde, işçiye yüklenmeyen nedenlerden dolayı, geçici olarak(mevsimsel) iş görme ediminin ifa edilmemesi sonucu askıya alınan iş sözleşmesi, sözleşmesel ilişkiye devamın çekilmez hale geldiği ana kadar işverence feshedilmeyecektir. Ancak dürüstlük kuralları gereği, devamın beklenemez hale geldiği durumlarda, iş sözleşmesi haklı nedenle feshedilebilir.

Somut uyuşmazlıkta davalı ... işyerinde vize uygulaması ile işçi çalıştırıldığı, davacının da bu kapsam içinde yer aldığı ve iş sözleşmesinin vize onayının bitmesi nedeni ile genelde yıl sonuna doğru daha önce iş sözleşmesinin askıya alındığı ve yıl

başında alınan vize onayı nedeni ile de tekrar işe başlatıldığı anlaşılmaktadır. O halde davalı işyerinde vize uygulaması Bakanlığın uygulaması ile işyeri uygulaması haline gelmiştir. Davacının iş sözleşmesi ilk defa 08.11.2008 tarihinde askıya alınmış değildir. Daha öncede davacının iş sözleşmesi askıya alındığından, askı işleminin mahkemece fesih olarak nitelendirilmesi yerinde görülmemiştir. Zira davacı işçi vize onayı sonrası işe davet edilmiş, diğer işçiler vize onayı sonrası yargılama sırasında işe başladıkları halde davacı işe başlamamıştır.

Ancak davacının iş sözleşmesinin 2005 yılında iki kez askıya alındığı, daha önce askıya alma işlemi genelde yıl sonunda gerçekleştirilir ve askıya alma süresi kısa tutulurken, bu kez daha erken askıya alınma işleminin gerçekleştiği, askı süresinin de diğer yıllara göre uzun sürdüğü, bu nedenle askıya almanın davacı açısında iş koşullarında esaslı değişiklik teşkil ettiği, objektif iyiniyet kuralı gereği bunun davacı açısından beklenmez bir hal aldığı, davacının bu nedenle dava açmakla iş sözleşmesinin 4857 sayılı İş Kanunu’nun 24/II.e maddesi uyarınca haklı nedenle feshettiğinin kabulü gerekir. Aslında bu olgu “davacı işçinin işverenin bu işlemi üzerine 30/12/2005 tarihine kadar işe başlatılmasını beklediği ve nihayet bu davayı açarak çeşitli alacak/tazminat taleplerinde bulunduğu, davacının tazminat isteklerini de kapsayan bu davayı açmasının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshi niteliğinde bulunduğu” gerekçesi ile mahkemenin de kabulündedir. Ne var ki iş sözleşmesini kendisi fesheden haklı neden olsa dahi ihbar ve buna bağlı olarak kötüniyet tazminatlarını talep edemez. Zira ihbar tazminatına hak kazanma karşı tarafın iş sözleşmesini feshetmesi koşuluna bağlıdır. O halde davacı işçi ihbar tazminatına hak kazanamayacağı gibi işveren feshi bulunmadığından ve işveren feshine bağlı olan Toplu İş Sözleşmesinin 15. maddesindeki kötüniyet tazminatına da hak kazanamaz. İhbar ve kötüniyet tazminat isteklerinin reddi yerine yazılı şekilde kabulü hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,18.1.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.