muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2574, Karar No: 2017/1905, Tarih: 20.12.2017

Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usuli kazanılmış haktan söz edilemez (Kuru B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü – C. V, 6. b İstanbul 2001, s 4738 vd).

Usuli kazanılmış hakkın hukuki sonuç doğurabilmesi için bir davada ya taraflar ya mahkeme ya da Yargıtay tarafından açık biçimde yapılmış olan ve istisnalar arasında sayılmayan bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan bir hakkın varlığından söz edilebilmesi gerekir.

Tüm bu hususlar bir arada değerlendirildiğinde somut olayda, taraf vekillerinin temyizi üzerine verilen Yargıtay bozma kararı üzerine yerel mahkemenin bu karara uyması ile davalı yararına usuli kazanılmış hak oluşmuştur. Burada usuli kazanılmış hakkın gerçekleşmesine engel olacak istisnai bir durum da bulunmadığına göre, artık önceki kararda direnilmesi usulen mümkün değildir. Usuli kazanılmış hak ilkesi kamu düzeni ile ilgili olup temyiz aşamasında kendiliğinden dikkate alınması gerekir.

Açıklanan nedenlerle mahkemece bozmaya uyulmakla gerçekleşen usuli kazanılmış hak nazara alınarak hükmüne uyulan bozma gereklerinin yerine getirilmesi gerekirken, direnme kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, direnme kararının bozulması gerekir.

S O N U Ç: Taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı usulden BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, karar düzeltme yolu açık olmak üzere 20.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10406, Karar No: 2019/4203, Tarih: 20.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/10406 E.  ,  2019/4203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan Atlas Servis Otomasyon Tem Gıda Sağl. Hizm. Doğ. San. Ve Tic. Ltd. Şti., Avrupa Gurubu Temizlik Gıda Yem Ürt. San. Ve Tic. Ltd. Şti. ve ... vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalılar Atlas Servis Otomasyon Tem Gıda Sağl. Hizm. Doğ. San. Ve Tic. Ltd. Şti. ve Avrupa Gurubu Temizlik Gıda Yem Ürt. San. Ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin tüm, davalı Üniversite vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- 492 Sayılı Harçlar Kanunu uyarınca harçtan muaf olan davalı Üniversite aleyhine harca hükmedilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç:

Temyize konu kararın hüküm fıkrasındaki 5 numaralı bendinin çıkartılarak yerine;

"5- Davalı Üniversite harçtan muaf olduğundan davacı tarafından yapılan ilk harçlar 54,20 ile ıslah harcı 66,73 TL olmak üzere toplam 120,93 TL harcın davalılar Avrupa Grubu Tem. Gıda yem. Ür. San. Tic. Ltd. Şti., Atlas Servis oto Tem. Gıda Sağ. Hiz. Tic. Ltd. Şti.' den,

Davacı tarafından yapılan 677,00 TL yargılama giderinden kabul oranına göre belirlenen 638,60 TL.sinin ise davalılar Avrupa Grubu Tem. Gıda yem. Ür. San. Tic. Ltd. Şti., Atlas Servis Oto Tem. Gıda Sağ. Hiz. Tic. Ltd. Şti. İle Gaziosmanpaşa Üniversitesinden müştereken müteselsilen alınarak davacıya verilmesine," bendinin yazılmasına, hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu’ nun 28.09.2018 tarih ve 2018/2 E. 2018/ 8 K. sayılı İBK. uyarınca onama harcı alınmasına yer olmadığına, peşin temyiz harcının isteği halinde davalılardan Atlas Servis Otomasyon Tem Gıda Sağl. Hizm. Doğ. San. Ve Tic. Ltd. Şti. ve Avrupa Gurubu Temizlik Gıda Yem Ürt. San. Ve Tic. Ltd. Şti.'ne iadesine, 20/02/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/528, Karar No: 2013/1618, Tarih: 21.02.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/528 E.  ,  2013/1618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Mahallesi, 165 ada 37 parsel sayılı 13875.49 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, 2859 sayılı Kanun uyarınca yenileme kadastrosu ve aplikasyon nedeniyle davalılar adlarına tesbit edilmiştir. Davacı ... Yönetimi, yenileme öncesinde 3017 m2 olan taşınmaz miktarının ormana elatmak suretiyle 13875.49 m2’ye çıktığı, miktar fazlasının orman olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parselin davalılar adlarına tapuya tesciline karar verilmiş;

Davacı ... Yönetimi tarafından temyizi üzerine hükmün Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2002/3350 - 5443 sayılı kararında “orman savıyla açılan tapu iptali ve tescil istemi yönünden görevsizlik kararı verilmesi gerektiği”ne işaret edilmesi üzerine kadastro mahkemesince görevsizlik kararı verilerek dosya asliye hukuk mahkemesine gönderilmiş, asliye hukuk mahkemesi ise davalının dava tarihinden çok önce öldüğü, ölü kişi aleyhine dava açılamayacağı ve mirasçılarının da davaya dahil edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar vermiştir.

Orman Yönetiminin temyizi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2005/11118- 15440 sayılı kararında “somut olayda kadastro tesbiti 1988 yılında yapılmıştır. Davalının bu tarihten önce öldüğü bellidir. Kadastro Kanunu niteliği itibariyle bir Tasfiye Kanunu olup, yargılamanın süratle bitirilmesine yönelik yargılama usûlleri öngörülmüş, buna göre ölü tesbit maliklerinin mirasçılarının katılımıyla davanın yürütülmesine olanak sağlanmış, somut davada da yargılama sırasında mirasçılara tebligatlar yapılarak Kadastro Kanununun 29. maddesine uygun olarak yargılama yürütülmüştür. Bu durumda mahkemece usûl ekonomisi düşünülmeden ve kadastro mahkemesinde Kanun gereği taraf oluşturulduğu gözönünde bulundurulmadan tekrar başa dönülerek kanuna uygun yürütülen usûlü işlemlerin yok sayılması ve davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir. Mahkemece yapılacak işin, davanın esasına girerek taşınmazın en eski tarihli resmî belgelere göre orman sayılan yerlerden olup olmadığını belirlemekten ibaret olduğu” gereğine değinilerek red kararı bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra davanın kabulüne ve dava konusu ... İlçesi, ... Mahallesi 165 ada 37 nolu parselin tapu kaydının iptali ile 28.05.2010 günlü fen bilirkişi krokisinde (A) harfi ile işaretli 8400,30 m²'lik kısmın son parsel numarası verilerek orman niteliğiyle Hazine adına tesciline, krokide (B) harfi ile işaretli 5475,19 m²'lik kısmın son parsel numarası verilerek davalılar adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, pafta yenileme, askı ilân süresinde açılmış olan orman savına dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

Çekişmeli 44 parsel ( yeni 165 ada 37 sayılı parsel) 3017 m2, tarla niteliğinde 1986 yılında yapılan tapulama çalışması sırasında ... Cansız adına belgesizden tesbit ve tescil edilmiştir. Daha sonra 766 sayılı Kanuna göre yapılan ilk tapulama sırasında oluşan sınırlandırma ve konum hatalarından dolayı zemindeki sınırlara göre aplikasyonunun yapılamadığı, paftanın zemine uygulanamadığı ve güncelliği kalmadığı, zemindeki sınırlarda şahıslar arasında uyuşmazlık bulunmadığı, bu sınırlara göre yeniden kadastro yapılması gerektiği belirtilerek yenileme kadastrosu yapılmıştır. Kadastro mahkemesince yaptırılan bilirkişi incelemesinde, pafta yenilemeleri sırasında teknik bir hata yapılmadığı belirlenmiştir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine 21/02/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3759, Karar No: 2014/21168, Tarih: 24.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/3759 E.  ,  2014/21168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8335, Karar No: 2011/1198, Tarih: 07.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/8335 E.  ,  2011/1198 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 10. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 06/06/2008 tarih ve 2003/863-2008/294 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili bankanın eski genel müdürü, genel müdür yardımcısı, yönetim kurulu üyesi ve çalışanları olan davalıların görevde bulundukları dönemde bankacılık yasa ve teamüllerine aykırı işlemleriyle müvekkilini zarara uğrattıklarını ileri sürerek, şimdilik 674.202.601.483 TL'nin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın usul ve esas yönünden reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna göre, davacı Bankanın Fona devredilip tasfiye işlmlerinin TMSF tarafından yürütüldüğü gerekçesiyle, davadilekçesinin 5411 sayılı Kanun'un 142 nci maddesi hükmünce görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalılardan ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacı Tasfiye Halinde T.Emlak Bankasının, usul ve yasa hükümlerine aykırı kredi kullandırdıkları iddiasına dayalı olarak eski yöneticilerine karşı açmış olduğu tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece, yazılı gerekçelerle dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmiştir.

Oysa, 5411 Sayılı Bankacılık Kanunu’nun 142 nci maddesi görevli ve yetkili mahkemeyi düzenlemiş olup, buna göre, fon, fon bankaları ve faaliyet izni kaldırılan bankaların iflas veya tasfiye idareleri tarafından açılacak hukuk davalarına o yerde birden fazla asliye ticaret mahkemesi bulunması halinde 1 veya 2 numaralı asliye ticaret mahkemesince bakılması gerektiği düzenlenmiştir. Mahkemenin kabulünün aksine uyuşmazlık 5411 Sayılı Bankacılık Kanunu’nun uygulanmasından doğmadığı gibi tasfiyesi genel hükümlere göre yürütülen davacı Banka Fona devrilen bankalardan da değildir.

Bu durumda, mahkemece, davacı bankanın, 5411 sayılı yasanın anılan hükmünde sayılan bankalardan olmadığı gözden kaçırılarak denetlenebilir yasal dayanağı da gösterilmeden yazılı gerekçelerle görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılardan ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 07.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2596, Karar No: 2006/5922, Tarih: 14.04.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/2596 E.  ,  2006/5922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın görev yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, Araç orman işletmesi sınırları içerisinde bulunan Sümenler-Türbeli-Geriş köyleri arasındaki ormanlık alandan 12.250 m2 lik alanda davalı lehine enerji nakil hattı tesis edildiğini, taraflar arasında irtifak hakkı izin bedelinin ödenmesine ilişkin protokol imzalanmasına rağmen 2003 yılı irtifak hakkı bedelinin davalı tarafından ödenmediğini ileri sürerek 5.625.79 YTL irtifak hakkı bedelinin yasal faizi ile davalı borçludan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, görev itirazında bulunmuş, esas yönden de davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yargılamanın hakem sıfatı ile yapılması gerektiğinden açılan davanın görev yönünden reddine, karar kesinleştiğinde dosyanın talep halinde davanın hakem sıfatı ile görülmesi için kıdemli Hakimliğe gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

3533 sayılı yasanın birinci maddesinde, umumi, mülhak ve hususi bütçelerle idare edilen daire ve belediyelerle, sermayesinin tamamı, devlete veya belediyeye ya da hususi idarelere ait olan daire ve müesseseler arasında çıkan ihtilaflardan, adliye mahkemelerinin vazifesi dahilinde bulunanların bu kanunda yazılı tahkim usulüne göre halledileceği hükme bağlanmıştır.

Davacı ... Genel Müdürlüğünün 3533 sayılı yasanın 1. maddesinde tanımlanan kurumlardan olduğu tartışmasızdır. Davalı ... ise, 233 sayılı kanun hükmünde kararnameye göre kurulmuş bir kamu iktisadi teşebbüsüdür. Aynı kararnamenin 4. maddesine görede, ... hukuk hükümlerine tabidir. Davalı bu nedenlerle, 3533 sayılı yasa kapsamında kalan idare ve kuruluşlardan değildir.

Uyuşmazlığa 3533 sayılı yasanın uygulanma olanağı yoktur. Taraflar arasındaki uyuşmazlığın genel mahkemelerde çözümlenmesi gerekir. Bu durumda mahkemece işin esasının incelenmesi gerekirken aksine düşüncelerle ve yazılı şekilde görevsizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 14.4.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9777, Karar No: 2019/8326, Tarih: 23.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2017/9777 E.  ,  2019/8326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 01/06/2006 tarihinden 25/01/2009 tarihine kadar ... plaka sayılı takside şoför olarak çalıştığını, 25/01/2009 tarihinde aniden işten çıkarıldığını, davalı tarafından hiçbir işçilik alacağının ve yasal tazminatlarının ödenmediğini, çalışma saatlerinin 06.00 dan 16.00 ya kadar olduğunu, haftanın 7 günü çalıştığını belirterek, fazlaya ilişkin hak ve talepleri saklı kalmak kaydıyla 250,00 TL kıdem tazminatı, 250,00 TL ihbar tazminatı, 50,00 TL fazla mesai ücreti, 150,00 TL hafta tatili ücreti, 150,00 TL dini ve milli bayram çalışma ücreti, 100,00 TL yıllık izin ücreti alacağının faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, yargılama sırasında alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davasını ıslah etmiştir.

Davalı cevap dilekçesinde özetle; taraflar arasında hizmet ilişkisinin bulunmadığını, davacının aracı kendi istek ve iradesi ile kullandığını belirterek davanın reddini dilemiştir.

Bakırköy 10. İş Mahkemesi nezdinde yapılan yargılama neticesinde, mahkemece bilirkişi raporu aldırılmış ve bilirkişi raporu doğrultusunda davacı tarafça yapılan ıslah dikkate alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; davalının temyizi üzerine hüküm, Yargıtay 7. Hukuk Dairesi’nin 2013/7745 E 2013/14989 K sayılı ilamı ile uyuşmazlığın hasılat kirasına ilişkin olduğu ve iş mahkemesinin görevsiz olduğu gerekçesiyle bozulmuş, bunun üzerine mahkemece verilen görevsizlik kararı yine Yargıtay 7. Hukuk Dairesince onanarak kesinleşmiş ve asliye hukuk mahkemesince yargılamaya devam edilmiştir.

Mahkemece; hasılat kirası sözleşmesi ilişkisine dayanıldığında talep edilen alacak kalemlerinin BK 357-378 hükümleri uyarınca değerlendirilmesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; Hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Bozma kararı ve davacı tanıklarının beyanları doğrultusunda uyuşmazlık hasılat kirasına ilişkin olup her ne kadar dava açılırken iş hukuku alanına mahsus birtakım tazminat ve alacaklar talep edilmiş ise de 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 33. maddesi gereğince hâkim, tarafların hukuki nitelendirmeleriyle bağlı olmayıp, Türk Hukukunu resen uygular. Buna göre dosya kapsamından taraflar arasında hasılat kirasına dair sözleşme

2-) Bozma kararı ve davacı tanıklarının beyanları doğrultusunda uyuşmazlık hasılat kirasına ilişkin olup her ne kadar dava açılırken iş hukuku alanına mahsus birtakım tazminat ve alacaklar talep edilmiş ise de 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 33. maddesi gereğince hâkim, tarafların hukuki nitelendirmeleriyle bağlı olmayıp, Türk Hukukunu resen uygular. Buna göre dosya kapsamından taraflar arasında hasılat kirasına dair sözleşme

bulunduğu anlaşılmakla davacının talebinin kira sözleşmesinin haksız feshi dolayısıyla tazminat talebine ilişkin olduğu kabul edilmelidir. Davacı tanıklarının beyanlarından davacının günlük bedel karşılığında davalıya ait taksiyi işlettiği anlaşılmaktadır. Bu durumda davalı kiraya verenin feshi haksız olup, davacı kiracının aynı nitelikte bir taksinin benzer koşullarla kiralanabileceği makul süre kadar kazanç kaybına dair tazminat isteyebileceği gözetilmelidir. Burada kârdan yoksun kalan kiracının zararı haksız fesih sebebiyle malvarlığında ortaya çıkacak çoğalmadan mahrum kalmasıdır. Bu nedenle mahkemece; kazanç kaybının belirlenmesi, kazanç kaybı hesabı yapılırken davacı kiracının dava konusu kiralanan taksi ile aynı vasıf ve özelliklere sahip başka bir aracı aynı şartlarda ne kadar sürede kiralayabileceğinin ve taksinin işletildiği dönem ile fesih tarihi arasında sosyo-ekonomik yönden aynı çevrede işletilen benzer taksinin muhtemel kârının esnaf odaları gibi ilgili yerlerden elde edilebilecek verilerle birlikte değerlendirilip bilirkişi aracılığıyla tespit edilmesi, bozma öncesi ıslah edilerek dava değeri haline gelen toplam tutar da dikkate alınmak suretiyle hükmedilmesi gerekirken yazılı şekilde, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440. maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 23/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.