muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3497, Karar No: 2014/9493, Tarih: 24.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/3497 E.  ,  2014/9493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/12/2013

NUMARASI : 2012/633-2013/787

DAVA :Davacı vekili, davacı işçinin davalıya ait hastane işyerinde muvazaalı işlemlerle taşeron işçisi olarak çalıştırıldığını, muvazaanın tespit edildiğini, davacıya 6772 Sayılı Yasa uyarınca ilave tediye alacağının ödenmesinin gerektiğini belirterek, bu alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesine talep etmiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında ıslah harcı yatırılmasının gerekip gerekmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Devletin, mahkemelerin faaliyetlerine karşılık olmak üzere harç pulu yapıştırılmak suretiyle aldığı paraya harç denir.

Mahkemelerin yürüttükleri yargısal faaliyet ve işlemler parasız değildir. Devlet, mahkemeleri işler bir şekilde hak arayanların hizmetinde tutabilmek için, bazı giderler yapar (hakim ve diğer memur aylıkları, bina gideri, kırtasiye ve demirbaş ücreti vs. gibi) bu giderlerin bir kısmı mahkemelerin faaliyetlerinden yararlananlardan harç olarak alınır.

Nitekim Yargıtay bir İçtihadı Birleştirme Kararında;

“Harcın, özel ve tüzel kişilerin, özel çıkarlarına ilişkin olarak kamu kuruluşlarının hizmetinden yararlanmaları karşılığında yaptıkları ödemeler olduğunu belirtmiştir” (7.12.1964 gün ve 3/5 Sayılı İçt.Birl.K. RG.12.l2.1964 sayı 11880).

Yine, başka bir İçtihadı Birleştirme Kararında;

“Harç, Devletin mahkemeler aracılığı ile yaptığı adli hizmete ondan yararlananların katkısıdır. Ancak yasada belirtilen durumlarda harç alınacağı biçiminde karar vermiştir”(16.11.1983 gün ve 5/6 sayılı İçt.Birl.K. RG.7.1.1984 sayı 18274 sh.5- 13).

Başvuru harcı; dava açılırken veya davaya müdahale, ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti talebinde bulunanlar tarafından peşin olarak ödenmesi gereken harçtır.

Yine, başka bir İçtihadı Birleştirme Kararında;

“Harç, Devletin mahkemeler aracılığı ile yaptığı adli hizmete ondan yararlananların katkısıdır. Ancak yasada belirtilen durumlarda harç alınacağı biçiminde karar vermiştir”(16.11.1983 gün ve 5/6 sayılı İçt.Birl.K. RG.7.1.1984 sayı 18274 sh.5- 13).

Başvuru harcı; dava açılırken veya davaya müdahale, ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti talebinde bulunanlar tarafından peşin olarak ödenmesi gereken harçtır.

Karar ve ilam harcı; konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda, hüküm verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden nispi olarak karar ve ilam harcı alınır. Nispi karar ve ilam harcının 1/4’ü başvurma harcında olduğu gibi, dava açarken davacı tarafından peşin olarak ödenir. Peşin olarak ödenecek 1/4 oranında karar ve ilam harcı dava dilekçesinde gösterilen değer üzerinden hesaplanır. Şayet yargılama sırasında dava değerinin daha fazla olduğu anlaşılırsa, yalnız o oturum için davaya devam edilir. Ondan sonraki oturuma kadar noksan değer üzerinden peşin karar ve ilam harcı tamamlanmazsa davaya devam olunmaz. Yani dava işlemden kaldırılır. (Harçlar Kanunun m. 16/IV, 30, HUMK’nun 409) Nispi karar ve ilam harcının geri kalan 1/3’ü hükmün verilmesinden itibaren iki ay içinde ödenir (Harçlar Kanunun 28/a,1 30 m.).

Harca tabi davalarda harç ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz (Harçlar K.m. 32, 27/III) Yine harca tabi bir davanın harç alınmadan incelenmiş ve karara bağlanmış ve kararın bu şekilde kesinleşmesi halinde kanun yararına temyiz (HUMK’nun m. 427/VI-VIII) üzerine karar yalnız harç nedeniyle kanun yararına bozulur. Harçtan muaf olan dava ve işlerin bazıları Harçlar Kanunun 13, 14, 123/II. Maddelerinde, diğer bazıları da özel kanunlarında gösterilmiştir (Harçlar Kanunun m. 123/1.).

Yargılama giderleri hakkında hüküm verilebilmesi için tarafların dilekçelerinde yargılama giderlerini açıkça istemiş olmalarına gerek yoktur. Mahkeme talep olmasa dahi yargılama giderlerine ve vekalet ücretine de kendiliğinden karar vermekle yükümlüdür. Nitekim, 29.05.1957 gün ve 4/16 sayılı İçtihadı birleştirme kararı da bu yöndedir. Mahkeme hükmünde yargılama giderlerini tamamen veya kısmen unutmuş ve hüküm bu şekilde kesinleşmiş ise, davayı kazanmış olan taraf yargılama giderleri için ayrı bir dava açamayacaktır. Çünkü, yargılama giderlerine yalnız asıl davada ve kendiliğinden karar verilir.

492 sayılı Harçlar Kanunun 2. maddesinde;

“Yargı işlemlerinden bu kanuna bağlı (1) sayılı tarifede yazılı olanları, yargı harcına tabidir.”

11. maddesinde;

“Genel olarak yargı harçlarını davayı açan veya harca mevzu olan işlemin yapılmasını isteyen kişiler ödemekle mükelleftir”

27. maddesinde;

“(İ) sayılı tarifede yazılı maktu harçlar ilgili bulunduğu işlemin yapılmasından önce peşin olarak ödenir.”

28. maddesinde;

“Karar ve ilam harçlarının dörtte biri peşin,geri kalan kararın verilmesinden itibaren iki ay içinde ödenir.”

31. maddesinde;

11. maddesinde;

“Genel olarak yargı harçlarını davayı açan veya harca mevzu olan işlemin yapılmasını isteyen kişiler ödemekle mükelleftir”

27. maddesinde;

“(İ) sayılı tarifede yazılı maktu harçlar ilgili bulunduğu işlemin yapılmasından önce peşin olarak ödenir.”

28. maddesinde;

“Karar ve ilam harçlarının dörtte biri peşin,geri kalan kararın verilmesinden itibaren iki ay içinde ödenir.”

31. maddesinde;

“Peşin alınan karar ve ilam harcının işin hitamında ödenmesi gerekenden fazla olduğu anlaşılırsa fazlalık istek üzerine geri verilir.”

32. maddesinde;

“Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz.”

123. maddesinde;

Özel kanunlarla harçtan muaf tutulan kişilerle, istisna edilen işlemlerden harç alınmaz.”

Yapılan açıklamalardan anlaşılacağı üzere, harca tabi işlemlerden harç alınması Harçlar Kanunu uyarınca emredici niteliktedir. Harç miktarı ve ücreti vekalet de dava değerine göre belirlenmektedir. Davacı taraf harca tabi olup karşı taraf harca tabi değilse de, yasanın aradığı şart davayı açan tarafın harca tabi olup olmadığıdır. Harca tabi ise, mutlaka yasanın belirlediği oran ve miktarda harç alınması yasa gereği olduğundan, mahkemece bu hususun re’sen dikkate alınması gerekmektedir. Karşı taraf harçtan muaf

olması yasal sonucu değiştirmeyecektir. Kanunda yer alan bir husus da, davalı taraf harçtan muaf olduğundan, mahkemece davacıdan da harç alınmasına gerek yoktur yorumu ile TMK’nun 1. maddesine göre boşluğun içtihatla doldurulduğundan söz edilemez. Zira ortada yasal bir boşluk söz konusu değildir. Özel nitelikteki bir kısım davalardaki harçlarla ilgili hususu genelleştirerek, yasanın emredici hükmüne aykırı uygulamaya geçmek usul ve yasaya aykırıdır.

Nispi karar ve ilam harcına tabi davalarda ıslah ile dava değerinin arttırılması halinde artan dava değeri üzerinden karar ve ilam harcının tamamlanması (ıslah harcı) gerekir.

Harçlar Kanunu'nun 32.maddesi hükmünce, yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılamayacağından, dolayısıyla ıslah edilen miktar yönünden bakiye nispi karar ve ilam harcı ödenmeksizin sonraki işlemlerin yapılmasına olanak bulunmamaktadır(Y.HGK. 04.12.2013 gün ve 2013/21-445 Esas, 2013/1625 Karar sayılı ilamı).

Somut olayda davacı, dava dilekçesinde belirlediği ilave tediye alacağı talebini ıslah beyanı ile arttırmış ise de ıslah harcının yatırılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, tamamlama harcı yatırılmayan ve dolayısıyla yok hükmünde olan ıslah beyanına değer verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Yargılamaya dair karar alma görev ve yetkisi bulunmayan Adalet Komisyonu kararı bulunması da harç konusunda sonuca etkili değildir.

Yapılacak iş, harcı yatırılmayan ıslah işlemi yok sayılarak karar vermekten ibarettir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarda belirtilen nedenle BOZULMASINA, 24.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7821, Karar No: 2019/8376, Tarih: 20.03.2019

**14. Ceza Dairesi         2018/7821 E.  ,  2019/8376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (sanıklar ile suça sürüklenen çocuklar)

HÜKÜM : Sanık ...'ın beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...'ın çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından mahkûmiyetlerine, suça sürüklenen çocuk ...'ın ise atılı suçtan beraatine

İlk derece mahkemesince verilen hükümlerin sanıklar ve suça sürüklenen çocuklar müdafileri ile katılan ... vekili tarafından temyiz edilmesi ve sanık ... müdafisince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğnameyle Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte sanık ... müdafisinin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan incelemede gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında 30.03.2011 tarihli iddianameyle reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan açılan dava hakkında mahkemesince zamanaşımı süresi içinde hüküm kurulması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia, savunma ve duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, beraati ve sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanıklar ile suça sürüklenen çocuklar müdafileri ve katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazları ile sanık ... müdafisinin duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunmasının reddiyle, sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... haklarında çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarından kurulan mahkûmiyet hükümleri ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan verilen beraat kararının ONANMASINA, 20.03.2019 tarihinde üye ...'in karşı oyu ve oy çokluğuyla karar verildi.

(Karşı Oy)

KARŞI OY

(Karşı Oy)

KARŞI OY

Mağdurenin nüfus kaydında 01.01.1991 tarihinde doğduğu ancak nüfusa diğer 1991 yılı sonrasında doğan diğer üç kardeşiyle birlikte 14.02.1996 yılında babasının beyanıyla tescil edildiği, mağdurenin abilerinin ise yine babalarının beyanıyla 05.09.1998 yılında nüfusa tescillerinin yapıldığı, yine mağdure,annesi,babası ve abisinin aşamalarda alınan beyanlarında nüfusa küçük yazıldığını, aslında 1986 doğumlu abisi ......'den bir buçuk yaş küçük olduğunu beyan ettikleri, getirtilen okul kayıtlarına göre de mağdurenin 1996 yılında okula kayıt olduğu, nüfusa kayıtlı doğum tarihine göre beş yaşının içinde olmasına rağmen okula kayıt edildiği tarihte sunulan nüfus cüzdanı örneğinde bulunan fotoğrafında dahi beş yaşından büyük gösterdiği, yine mağdurenin yaşına ilişkin alınan Adli Tıp Kurumu raporlarında mağdurenin 11.05.2009 ve 29.07.2009 tarihlerinde çekilen grafilerinin dayanak yapılarak mağdurenin 2005 yılı yaz aylarında onbeş yaşını doldurmadığının bildirildiği görülmüş ise de, yaş tayininde kullanılan atlaslara göre değerlendirilebilme kısıtlılıkları, büyüme evresinde fiziksel gelişimin hızlanması veya gelişme geriliği oluşturan genetik,hormonal, coğrafik yaşam alanı, beslenme farklılıkları gibi faktörlerin varlığı nedeniyle yapılan bilimsel çalışmalarla ortaya konan gerçek yaş ile kemik yaşı arasında artı/eksi bir yaş farkı olabileceğinin bilinen bilimsel bir gerçek olması hususları birlikte değerlendirildiğinde, mağdurenin eylemler tarihinde onbeş yaşını doldurmadığı hususunda şüphe oluştuğu ve oluşan şüphenin sanıklar lehine yorumlanması gerektiği anlaşılmakla sanıklar ve suça sürüklenen çocukların hukuki durumlarının buna göre tayin edilmesi gerekirken yazılı gerekçeyle mağdurenin onbeş yaşından küçük olduğunu kabul eden ilk derece mahkemesinin kararının onanması yönündeki çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/15744, Karar No: 2015/3536, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/15744 E.  ,  2015/3536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3601, Karar No: 2011/2418, Tarih: 07.03.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/3601 E.  ,  2011/2418 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Davacı ... ve ... (Z... 'ya velayeten) vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 12/02/2008 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 02/06/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacının diğer temyiz itirazına gelince; a)Dava, resmi nikah olmadan yaşadığı eşinden ayrılan davacının, eşi tarafından senetle verilen ziynet ve diğer eşya ile davacının baba evinden getirdiği eşyanın geri alınması, olmadığı takdirde bedellerinin ödetilmesi istemine ilişkindir. Yerel mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davacı tarafından temyiz olunmuştur.

Dosya içeriğinden, davacının baba evinden getirdiği eşyanın, yargılama aşamasında, taraflar arasında yapılan anlaşmaya göre, davacı tarafa geri verildiği anlaşılmaktadır.

Yargılama sırasında davacıya geri verilen eşya hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verildiğine göre, bunlar yönünden de karar gününde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 7. maddesi gereğince davacı yararına avukatlık ücreti ve yargılama gideri takdir edilmesi gerekir.

Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeden yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA; öteki temyiz itirazlarının ilk bentteki nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/03/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4074, Karar No: 2012/13760, Tarih: 10.12.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/4074 E.  ,  2012/13760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuan tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araç, park halinde iken davalının evinde meydana gelen doğalgaz patlaması nedeniyle evin duvarlarının yıkılması sonucu kaskolu aracın hasarlandığını, sigortalı araçta meydana gelen 9.719,92 TL hasar bedelinin müvekkili tarafından sigortalısına ödendiğini, olayın meydana gelmesinde davalının kusurlu olduğunu belirterek TTK'nun 1301. maddesi gereğince 9.719,92 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, olayın meydana gelmesininde müvekkilinin hiçbir kusurunun bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, binanın elektrik tesisatından kaynaklanan patlama sonucu meydana gelen zarardan davalının sorumlu tutulamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 6762 sayılı TTK'nun 1301. maddesinden (6102 sayılı TTK'nun 1472. maddesi) kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda, davalının kiracısı olduğu dairede meydana gelen patlama sonucu, park halindeki davacıya kasko sigortalı araç hasarlanmıştır. Mahkemece benimsenen bilirkişi raporu, davacının olayda kusuru olup olmadığı hususunu aydınlatıcı

nitelikte değildir. Bu durumda mahkemece, davalının kiracısı olduğu evde İGDAŞ tarafından önerilmeyen doğalgaz sobası bulunduğu ve bu sobaya bağlı doğalgaz esnek borusunun standart dışı olduğu tespit edildiğine göre bu tesisatın kiracıya ait olup olmadığı belirlenmeli, bununla birlikte standart dışı kullanılan bu tesisatın veya doğalgaz esnek borusu ile buzdolabı kablosunun temas eder şekilde kullanılmasının tekniğine uygun olup olmadığının ve bunların olayın meydana gelmesindeki etkisinin belirlenmesi, binanın genelinde olduğu iddia edilen elektrik tesisatı sorunu için davalı kiracının ne gibi önlemler alabileceği hususlarında İTÜ Makine ve Elektrik Bölümünden seçilecek bilirkişi kurulundan ayrıntılı, gerekçeli ve denetime açık rapor alınarak sonucuna göre davalının sorumluluğunun değerlendirilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 10.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/262, Karar No: 2009/51, Tarih: 10.03.2009

**Ceza Genel Kurulu         2008/1-262 E.  ,  2009/51 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 242852

Yargıtay Dairesi  : 1. Ceza Dairesi

Hükümlü M..A..’in

1- Taammüden öldürmek suçundan; 765 sayılı TCY’nın 450/4-7 ve 59. maddeleri uyarınca müebbet ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hakkında aynı Yasanın 31 ve 33. maddelerinin uygulanmasına,

2- Silahlı yağma suçundan; 765 sayılı TCY’nın 497/1, 522 ve 59. maddeleri uyarınca 13 yıl 9 ay ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hakkında aynı Yasanın 31 ve 33. maddelerinin uygulanmasına,

3- Sahtecilik suçundan; 765 sayılı TCY’nın 342/1 ve 59. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına,

4- 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan; 6136 sayılı Yasanın 13/1 ve 59. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 50.000.000 TL. ağır para cezasıyla cezalandırılmasına,

5- Cezalarının 765 sayılı TCY’nın 73. maddesi uyarınca içtiması ile 3 ay geceli gündüzlü bir hücrede tecrit edilmek suretiyle müebbet ağır hapis cezasıyla cezalandırılmasına, para cezasının aynı Yasanın 75/2. maddesi uyarınca infazına,

6- Hakkında 40. maddenin uygulanmasına, karar kesinleştiğinden koşullu salıverilme kararının geri alınması için mahkemesine yazı yazılmasına,

7- Sürücü belgesinin delil olarak saklanmasına, suça konu tabanca boş kovan ve mermilerin 765 sayılı TCY’nın 36. maddesi uyarınca müsaderesine ilişkin Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesince verilen 19.09.2002 gün ve 123-331 sayılı hüküm, Yargıtay 1. Ceza Dairesince 21.10.2003 gün ve 679-2437 sayılı ilam ile onanmak suretiyle 21.10.2003 tarihinde kesinleşmiştir.

Hükümlünün hukuki durumunu istem üzerine evrak üzerinde inceleyen Tekirdağ Ağır Ceza Mahkemesince 04.01.2006 gün ve 123-231 sayılı ek karar ile;

5237 sayılı Yasada cezaların içtimaına yer verilmediği, 647 sayılı Yasanın infaza ilişkin hükümlerinin de, 5275 sayılı Yasaya göre daha lehe olduğu gerekçesiyle yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmek suretiyle, uyarlama istemi red edilmiştir.

Hükümlü tarafından temyiz edilen hükmün, dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 08.02.2007 gün ve 4288-283 sayı ile;

5237 sayılı Yasada cezaların içtimaına yer verilmediği, 647 sayılı Yasanın infaza ilişkin hükümlerinin de, 5275 sayılı Yasaya göre daha lehe olduğu gerekçesiyle yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmek suretiyle, uyarlama istemi red edilmiştir.

Hükümlü tarafından temyiz edilen hükmün, dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 08.02.2007 gün ve 4288-283 sayı ile;

“765 sayılı Türk Ceza Yasası uygulanarak verilmiş ve kesinleşmiş olan hükmün, 5237 sayılı Türk Ceza Yasası’nın 7/2 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 9. maddesi gereğince yeniden ele alınıp, lehe olan yasanın belirlenmesi ve uygulanmasında; hükümlü hakkındaki 5237 sayılı Yasa’nın uygulanması durumunda verilebilecek cezalar bakımından içtima olanağı bulunmadığından, 765 sayılı Yasaya göre verilmiş hükmün, içtimanın sonucuna göre koşullu salıverme hükümleri dikkate alındığında özgürlüğünü daha az kısıtlayacağı, dolayısıyla lehte bulunduğu açıkça anlaşıldığından, 765 sayılı Türk Ceza Yasası ile yapılan uygulamanın lehe olduğu anlaşıl¬makla, duruşma yapılmaksızın uyarlama isteminin reddine karar verilmesinde düzeltme nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olup, hükümlünün temyiz itirazlarının bu itibarla reddiyle, 18.05.2005 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunan 5349 sayılı Kanunun 2. maddesi ile değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 6. maddesinin 1. fıkrasına göre; kesinleşmiş ilamın hüküm fıkrasındaki “ağır hapis” ibaresinin, “hapis” olarak değiştirilmesine, karar verilmek suretiyle CMUK’nun 322. maddesindeki yetkiye istinaden düzeltilen hükmün onanmasına,” karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 27.11.2008 gün ve 242852 sayı ile;

Yargıtay  Ceza Genel  Kurulunun 17.04.2007 gün  ve 2007/1-32-97 sayılı kararında, 01 Haziran 2005 tarihinden önce işlenen suçlarda, her suç yönünden ayrı ayrı yapılacak değerlendirmeyle, her suçla ilgili lehe yasa ve buna göre her suçun sonuç cezası belirlendikten sonra cezaların toplanarak 765 sayılı TCY’nın 69 ile 77. maddelerindeki ilkelere göre karar verilmesi gerektiği belirtilmiştir.

İtiraza konu karardaki suç ve cezalar karşılaştırılacak olursa;

a- Tasarlayarak ve gasp suçunu işlemek için insan öldürme suçu ile ilgili olarak;

765 sayılı TCY uygulandığı şekliyle, TCY’nın 450/4-7, 59, 31 ve 33. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası,

5237 sayılı TCY uygulandığında, TCY 82/a-d, 62, 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası,

b- Gasp suçu ile ilgili olarak;

765 sayılı TCY uygulandığı şekliyle, TCY 497/1, 522/1, 59, 31, 33. maddeleri uyarınca 13 yıl 9 ay hapis cezası;

5237 sayılı TCY uygulandığında, TCY 149/1-a, 53. maddeleri uyarınca 10 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası;

c- Resmi evrakta sahtecilik suçu ile ilgili olarak;

765 sayılı TCY uygulandığı şekliyle, TCY 342/1, 59. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası,

5237 sayılı TCY uygulandığında, TCY 204, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 2 yıldan 5 yıla kadar hapis cezası;