muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/28701, Karar No: 2015/26575, Tarih: 08.09.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/28701 E.  ,  2015/26575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı ile aralarında imzalamış oldukları avukatlık sözleşmesi gereğince davalının avukatlık ücretini ödemediğini, alacağının tahsili amacıyla başlatmış olduğu icra takibine davalının itiraz ettiğini belirterek icra takibine vaki itirazın ipatline ve %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davalının.... İcra Müdürlüğünün 2010/2809 E. sayılı icra dosyasına yapmış olduğu itirazın iptaline karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm temyiz itirazları ve davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-İİK’nın 67. maddesinin 2.fıkrası hükmünce, icra - inkar tazminatına hükmedilebilmesi için borçlunun takip sırasında ödeme emrine itiraz etmesi ve alacağını mahkemede dava ederek haklı çıkması gerekir. Burada borçlunun kötüniyetli itiraz etmiş bulunması yasal koşullardan değildir. İnkar tazminatı, aleyhinde yapılan icra kovuşturmasına itiraz edip duran ve işin itirazla çabuk bitirilmesine engel olan borçluya karşı konulmuş bir yaptırımdır. Bunlardan ayrı, alacağın likit ve belli olması gerekir. Daha geniş bir açıklama ile borçlu tarafından alacağın gerçek miktarı belli, sabit ve belirlenmek için bütün unsurlar bilinmesi mümkün nitelikle olması yeterlidir. Borçlu yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilir durumda ise, alacağın likit ve muayyen olduğunun kabulü zorunludur. Öte yandan, alacağın muhakkak bir belgeye bağlı olması da şart değildir. Açıklanan yasal kuralların ışığında takip konusu alacak değerlendirildiğinde, borçlu yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilecek konumda bulunması nedeniyle alacağın likit ve muayyen nitelikte olduğunun kabulü ile icra inkar tazminatına hükmedilmesi gerekir. Mahkemece, davacının bu istemi hakkında kabul kararı verilmesi gerekirken, bu yönde bir hüküm kurulmaması bozma nedenidir. Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, usulün 438/7.maddesi uyarınca hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının tüm, davacının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle mahkeme kararının hüküm bölümünün 1 numaralı fıkrasında yer alan “faiz işletilmesine “ ibaresinden sonra gelmek üzere “Asıl alacağın %40'ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, cümlesinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 409,48 TL. kalan harcın davalıdan alınmasına, peşin alınan 25,20 TL harcın davacıya iadesine, 8.9.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11062, Karar No: 2018/2786, Tarih: 09.04.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/11062 E.  ,  2018/2786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 12.01.2011 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 18.03.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, geçit hakkı istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacılar vekili temyiz etmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 50. maddesinde medenî haklardan yararlanma ehliyetine sahip olanın davada taraf ehliyetine de sahip olacağı, 51. maddesinde dava ehliyetinin medenî hakları kullanma ehliyetine göre belirleneceği, 114/d maddesinde ise taraf ve dava ehliyetinin dava şartlarından olduğu ve 115. madde uyarınca da mahkemenin dava şartlarının mevcut olup olmadığını davanın her aşamasında kendiliğinden araştıracağı belirtilmektedir.

4721 sayılı TMK'nın 47, 48, 49 ve 50. maddelerinde de tüzel kişiliğin kazanılması, hak ehliyeti ile fiil ehliyeti ve bunun kullanılmasına ilişkin hükümler yer almaktadır.

442 sayılı Köy Kanununun 37/7 maddesi uyarınca da köy tüzel kişiliği adına dava açmak ve açılan davayı takip yetkisi köy muhtarına aittir. Köy muhtarının hukuki bir engelinin çıkması durumunda bu yetki aynı Kanunun 33/b maddesine göre köy derneğinin seçeceği temsilciye tanınmıştır.

Ancak. On Dört İlde Büyükşehir Belediyesi ve Yirmi Yedi İlçe Kurulması İle Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair 6360 sayılı Kanunun 1. maddesi gereğince;

1- Aydın, Balıkesir, Denizli, Hatay, Malatya, Manisa, Kahramanmaraş, Mardin, Muğla, Ordu, Tekirdağ, Trabzon, Şanlıurfa ve Van illerinde, sınırları il mülki sınırları olmak üzere aynı adla büyükşehir belediyesi kurulmuş ve bu illerin il belediyeleri büyükşehir belediyesine dönüştürülmüştür.

2- Adana, Ankara, Antalya, Bursa, Diyarbakır, Eskişehir, Erzurum, Gaziantep, İzmir, Kayseri, Konya, Mersin, Sakarya ve Samsun büyükşehir belediyelerinin sınırları il mülki sınırlarıdır.

3- Birinci ve ikinci fıkrada sayılan illere bağlı ilçelerin mülki sınırları içerisinde yer alan köy ve belde belediyelerinin tüzel kişiliği kaldırılmış, köyler mahalle olarak, belediyeler ise belde ismiyle tek mahalle olarak bağlı bulundukları ilçenin belediyesine katılmıştır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Aynı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrasında; “1. maddeye göre tüzel kişiliği kaldırılan belediye ve köylerin mahkemelerde süren davalarında katıldıkları ilçe belediyesi taraf olur” hükmü yer almaktadır.

Bu hüküm Kanunun “Yürürlük” başlıklı 36. maddesi uyarınca ilk mahalli idareler genel seçiminin yapıldığı 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe girmiş bulunmaktadır.

Somut olaya gelince; Davacı ...' nün 6360 sayılı Kanunun yukarıda belirtilen hükümleri gereğince tüzel kişiliği kaldırılarak Gönen İlçesine mahalle olarak bağlandığı, ilçe belediyesine katılması nedeniyle görülmekte olan davada taraf sıfatı kalmadığından ve katıldığı ilçe belediyesi taraf olacağından 6360 sayılı Kanunun Geçici 1. maddesinin 13. fıkrası gereğince işlem yapılması için kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edenin katıldığı belediyeye iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25966, Karar No: 2016/6118, Tarih: 29.02.2016

**13. Hukuk Dairesi         2015/25966 E.  ,  2016/6118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ... kulübü ile Profesyonel Futbolcu sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeye göre; 80.000 TL garanti ücret ve 66.283,70 TL maç başı ücreti olmak üzere toplam 146.283,70 TL ücret alacağının doğduğunu,bu alacağa mahsuben davalının yaptığı ödemeler sonrası kalan alacağın 66.283,70 TL olduğunu ileri sürerek; 66.283,70 TL alacağın sözleşme vade tarihlerinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının sözleşmeden doğan tüm hakedişlerinin ödendiğini ve davacı hakkında uygulanan üç ayrı para cezasının davacı alacağından mahsup edildiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davacının 66.283,70 TL alacağının bulunduğu, para cezalarına ilişkin kararların PFSTT hükümlerine göre davalı kulüp tarafından davacıya usulüne uygun tebliğ edilmemesi nedeniyle davacı alaacğından mahsup edilemeyeceği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalı ile yapılan Profesyonel futbolcu sözleşmesinden doğan 66.283,70 TL bakiye alacağın tahsili isteminde bulunmuş, davalı ise cevap dilekçesinde davacı futbolcu hakkında uygulanan para cezalarının dava konusu alacak miktarından mahsubu gerektiğini savunmuştur.Uyuşmazlık davalı kulübün davacı futbolcu hakkında tahakkuk ettirdiği para cezalarının usul ve esas yönünden yerindeliği ve uygulanabilirliği noktasında toplanmaktadır.

Taraflar arasında yapılan Profesyonel futbolcu sözleşmesinin özel hükümler başlıklı kısmında futbolcunun kulüp iç yönetmeliğine uyacağını kabul ve taahhüt ettiği düzenlenmiş olup, bu hükümler itibariyle davacı futbolcu davalı kulüp tarafından Profesyonel Futbolcuların Statüsü ve Transferleri Talimatı (PFSTT) hükümlerine uygun olarak yürürlüğe konulan kulüp iç yönetmelik düzenlemelerinin uygulanmasını kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Taraflar arasında yapılan Profesyonel futbolcu sözleşmesinin özel hükümler başlıklı kısmında futbolcunun kulüp iç yönetmeliğine uyacağını kabul ve taahhüt ettiği düzenlenmiş olup, bu hükümler itibariyle davacı futbolcu davalı kulüp tarafından Profesyonel Futbolcuların Statüsü ve Transferleri Talimatı (PFSTT) hükümlerine uygun olarak yürürlüğe konulan kulüp iç yönetmelik düzenlemelerinin uygulanmasını kabul ettiği anlaşılmaktadır.

Türkiye Futbol Federasyonu yönetim kurulu tarafından yürürlüğe konulan Profesyonel Futbolcuların Statüsü ve Transferleri Talimatının (PFSTT) “Kulüplerin Yükümlülükleri” ara başlıklı 24. maddesinin “c” bendinde “Kulüpler sezonun başlamasından en geç bir hafta önce, bir sonraki sezon uygulayacakları iç yönetmeliklerini ve/veya disiplin talimatlarını TFF’ye göndermek zorundadırlar. Kulüpler TFF’ye tescil ettirdikleri ve uygulayacakları iç yönetmeliklerini ve/veya disiplin talimatlarını imza karşılığında futbolcuya teslim veya noter aracılığı ile tebliğ etmek zorundadırlar” şeklinde yapılan düzenleme ile kulüplerin bir sonraki sezon uygulayacakları iç disiplin yönetmeliğinin yürürlüğe konuluş ve uygulanabilirliğinin sağlanmasına yönelik uyulması zorunlu usulü şartlar belirlenmiştir.Aynı maddenin “d” bendinde “ Futbolcularına verdikleri para cezalarına ait kararlarını, nedenleri, tutarları ve noterden onanmış karar örnekleri ile birlikte, karar tarihinden itibaren en geç 15 gün içinde futbolcuya ve TFF’ye bildirmek zorundadırlar” şeklinde yapılan düzenleme ile kulüpler tarafından talimat hükümlerine uygun yürürlüğe konulmuş olan iç disiplin yönetmeliğine göre futbolcular hakkında verilen para cezalarının geçerli olabilmesi ve uygulanabilmesi için yapılması gereken usulü işlemlerin neler olduğu belirlenmiştir.

Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler kapsamında davacı futbolcu hakkında verilen para cezalarının değerlendirilmesi sonucu; 19.03.2014 tarihli yönetim kurulu kararına dayalı para cezasının noterden onaylanmış karar suretinin usulüne uygun futbolcuya tebliğ edilmemesi nedeniyle geçerli olmadığı, nitekim bu hususun mahkemeninde kabulünde olduğu, ancak diğer 29.04.2014 ve 06.05.2014 tarihli yönetim kurulu kararlarına dayalı para cezalarının noter onaylı olarak davacının sözleşmedeki adresine tebliğe çıkarıldığı,sözleşme adresine çıkarılan kararların tebliğ edilemediğinden iade edildiği görülmüştür. Sözleşmenin özel hükümler başlıklı kısmının 8. maddesinde davacı futbolcunun adres değişikliğini yazılı olarak bildirmediği hallerde sözleşmedeki adrese yapılacak tebligatların geçerli sayılacağı düzenlenmekle, para cezalarına ilişkin davacının sözleşmedeki adresine yapılan tebliğ işleminin geçerli olduğu ve kararların davacıya usulüne uygun tebliğ edildiğinin kabulü gerekir. Bu itibarla 29.04.2014 ve 06.05.2014 tarihli yönetim kurulu kararlarına göre verilen para cezalarının PFSTT 24/d maddesine göre usulüne uygun olarak davacı futbolcuya tebliğ edildiği ve usulü şartların yerine getirildiğianlaşılmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece bu para cezaları içerik yönünden incelenmek suretiyle para cezalarının yerindeliği ve kulüp iç disiplin yönetmelik hükümlerine uygun olup olmadığı hususları değerlendirilerek sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ve değerlendirmeye dayalı olarak hüküm tesisi usul ve yasaya yakırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ; Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan 27,70 TL harcın istek halinde iadesine, 29/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11875, Karar No: 2018/7793, Tarih: 22.10.2018

**5. Ceza Dairesi         2018/11875 E.  ,  2018/7793 K.**

**"İçtihat Metni"**

Silahlı terör örgütüne üye olma (FETÖ) suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın Bingöl Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 26/10/2017 tarihli ve 2017/31547 soruşturma, 2017/2205 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Düzce Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Bingöl Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 28/01/2018 tarihli ve 2017/2127 soruşturma, 2018/63 sayılı yetkisizlik kararını takiben, Düzce Cumhuriyet Başsavcılığınca 26/02/2018 tarihli ve 2018/2169 soruşturma, 2018/120 sayılı yetkisizlik kararıyla dosyanın Denizli Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi akabinde yetkili yerin belirlenmesinin talep edilmesi üzerine, Düzce Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararının ortadan kaldırılmasına dair Bolu Ağır Ceza Mahkemesinin 30/04/2018 tarihli ve 2018/565 değişik iş sayılı kararının;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının Denizli Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın Bingöl Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, ancak Bingöl Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı yetkisizlik kararı ile Düzce Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın Bingöl Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, Bingöl Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 28/01/2018 tarihli yetkisizlik kararından sonra verilen yetkisizlik kararlarının hukuken geçersiz ve yok hükmünde oldukları gözetilerek yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın Bingöl Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde uyuşmazlığın esastan incelenerek karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 24/09/2018 gün ve 94660652-105-81-9111-2018-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdi kılınmakla gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile Bolu Ağır Ceza Mahkemesince verilen 30/04/2018 tarihli ve 2018/565 değişik iş sayılı kararın CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin merciince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE, 22/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7052, Karar No: 2015/3991, Tarih: 08.09.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/7052 E.  ,  2015/3991 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/241440

MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2012

NUMARASI : 2011/360 (E) ve 2012/401 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Sanık müdafinin temyizinin incelenmesinde;

Temyiz dilekçesinin yasal süresi içinde verilmediği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca sanık müdafiinin tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

II-Katılan vekilinin temyiz talebine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Suça konu farklı kimyasallar içeren zayıflama ilacının müsaderesi yerine yazılı şekilde iadesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan vekilinin temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının; tebliğnameye aykırı olarak, hüküm fıkrasındaki “Adli emanetin 2011/1128 sırasında kayıtlı zayıflama ilacının kararın kesinleşmesini müteakip SANIĞA İADESİNE’’ibaresinin çıkarılarak,yerine’’ Adli emanetin 2011/1128 sırasında kayıtlı zayıflama ilacının 5237 sayılı TCK’nın 54 maddesi gereğince müsaderesine’’yazılması suretiyle DÜZELTİLMESİNE ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün bu bağlamda ONANMASINA,08/09/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17762, Karar No: 2012/9842, Tarih: 14.05.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/17762 E.  ,  2012/9842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 11/05/2011

Davacı vekili, iş sözleşmesinin haksız ve hukuka aykırı şekilde feshedildiğini, somut gerekçe gösterilmediğini, yazılı fesih işleminin yapılmadığını iş sözleşme feshinin geçersiz olduğunu belirtmiş ve işe iade kararı verilmesini talep etmiştir.

Davalı işveren vekili, davacının kırma eleme tesisine malzeme taşıyan kamyonlara normalin üzeri büyüklükte taş yüklemesi sonucunda tesiste arızaya sebep olduğunu, duran tesisin üretim yapamadığı için işverenin zarar gördüğünü, iş sözleşmesinin usule uygun ve haklı sebeple feshedildiğini bu sebeplerle  davanın reddini istemiştir.

Mahkeme, davalı işyerinde işin niteliği itibariyle hangi kayanın hangi kepçeci tarafından yüklendiğinin özel takip yapılmadığı sürece tayin ve tespitinin mümkün olmaması, tanık anlatımlarından dahi küçük parçacıkların birbirini kilitlemek suretiyle tıkanma yapabileceğinin anlaşıldığı bu sebeple işverence yapılan feshin geçerli sebebe dayanmadığı davanın kabulüne, işe iade ve boşta geçen sürelere ilişkin tazminatların hüküm altına alınmasına karar vermiştir.

Davalı vekili süresinde vermiş olduğu temyiz dilekçesinde,  mahkemenin işin yürütümü, işletmeye verilen zarar ve teknik konularda uzman görüş ve raporu almaksızın somut olaya ilişkin değerlendirmede bulunduğunu, yazılı savunmanın vakıayı kabul anlamına geldiğini kararının bozulmasını talep etmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelere göre İşletme Mühendisi T.Y. ve Genel Müdür C.E. imzalı tutanaktan 13.01.2011 tarihinde kırma eleme tesisine normalin üzerinde büyük taş yükleme sonucu tesisin arızalandığı ve 5 saat üretimin yapılamadığı  anlaşılmaktadır.

Mahkemece tanık anlatımlarına dayanarak üretim tesisinde tıkanıklığın olduğu ve bunu hangi kepçenin yaptığının özel takip yapılmadığı sürece tespitinin mümkün olmayacağı gerekçesiyle sonuca gidilmişse de söz konusu tıkanıklığın meydana gelmesinde kimlerin kusurlu olduğunun tespitinin teknik bir incelemeyi gerektireceğinden bu yönde bilirkişi incelemesi yaptırılmadan davacının olayda sorumluluğunun bulunmadığının kabulü isabetli olmamıştır. Mahkemece gerektiğinde işyerinde keşifte yapılarak  davacının çalıştığı işyerinde yapılan işte uzman bir bilirkişiye inceleme yaptırılarak kırma makinesindeki tıkanıklığın meydana gelmesinde davacının kusurlu bulunup bulunmadığı varsa hangi sebeplerden dolayı kusurlu olduğu kusuru yoksa olayın hangi sebepten meydana gelmiş olabileceği hususlarında rapor alınmalı ondan sonra bütün deliller birlikte yerinde değerlerdirmeye tabi tutularak bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile verilmiş olması nedeniyle  BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23082, Karar No: 2015/3497, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/23082 E.  ,  2015/3497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.