muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/29284, Karar No: 2020/5398, Tarih: 02.06.2020

**22. Hukuk Dairesi         2016/29284 E.  ,  2020/5398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Muhtıranın usulüne uygun olması için aşağıdaki hususlara dikkat edilmelidir:

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 2010/19-286 Esas- 2010/330 Karar sayılı kararında bir muhtıranın geçerli olması için gereken özellikler belirtilmiştir. Buna göre;

Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödendiğinin anlaşılması halinde muhtıra gönderilerek kararı veren Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından yedi günlük kesin süre içinde harç ve giderin tamamlanması, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu temyiz edene yazılı olarak bildirilir. Verilen süre içinde harç ve giderler tamamlanmadığı takdirde, mahkeme kararın temyiz edilmemiş sayılmasına karar verir. Bu kararın da temyiz edilmesi halinde 432’nci maddenin son fıkrası hükmü kıyasen uygulanır.

Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından “temyiz harç ve giderlerinin tamamlanması için yedi günlük kesin süre” verilmesi ve ayrıca yazılı olarak “aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı hususu”nun bildirilmesi gerekmektedir.

Bu nedenle muhtırada Hâkim veya Mahkeme Başkanı’nın sicili ve imzası bulunmalıdır. Muhtıra Hâkim veya Mahkeme Başkanı tarafından imzalanmadan verilmişse, dolayısıyla da Hâkim tarafından usulünce düzenlenmiş muhtıra yoksa geçerli bir bildirimin yapıldığından söz etmeye de olanak yoktur.

Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin temyiz harcı veya giderinin tamamlanması için temyiz edene süre vermesi veya tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra usule aykırıdır, Mahkeme Yazı İşleri Müdürü’nün veya Kalem personelinin vermiş olduğu süre ya da tebligat zarfı üzerine ihtar/uyarı şeklinde yazılan ve Hâkim imzası taşımayan muhtıra üzerine temyiz harcını veya giderini ödememiş olan taraf, temyiz talebinden vazgeçmiş sayılamaz.

Yargıtay’ın kararlılık kazanmış uygulamasına göre, muhtırada yapılması gereken işlemin ne olduğu açıkça ve ilgili tarafın yanılmasına neden olmayacak biçimde gösterilmeli; bu açıdan ikmal edilecek harç ya da giderin miktarı ve yatırılma merci ve süresi, bunun yapılmamasının sonuçları net biçimde açıklanmalıdır. Örneğin, “dosyaya yatırılması” şeklindeki ifade tarafın yanılmasına neden olabileceğinden, bu ifadeyi taşıyan muhtıra geçersiz olacaktır.

Dairemizin 27/02/2020 tarihli eksikliğin giderilmesine yönelik yazısında,

“1-Gerekçeli kararın ve harcın tamamlatılmasına ilişkin muhtıranın daha önce vekillikten çekilen davalı vekiline tebliğ edildiği, vekilin bu sebeple tebligatı iade ettiği, ayrıca harcın 'dosyaya' yatırılmasının istenmesinin de hatalı olduğu bildirilerek, mahkeme kararı ile eksik harcın tamamlanmasına dair usulüne uygun düzenlenmiş muhtıranın davalı tarafa veya yeni vekiline tebliği ile kararın temyizi halinde gerekli işlemlerin yapılması,

“1-Gerekçeli kararın ve harcın tamamlatılmasına ilişkin muhtıranın daha önce vekillikten çekilen davalı vekiline tebliğ edildiği, vekilin bu sebeple tebligatı iade ettiği, ayrıca harcın 'dosyaya' yatırılmasının istenmesinin de hatalı olduğu bildirilerek, mahkeme kararı ile eksik harcın tamamlanmasına dair usulüne uygun düzenlenmiş muhtıranın davalı tarafa veya yeni vekiline tebliği ile kararın temyizi halinde gerekli işlemlerin yapılması,

2-Dosyada mevcut Hizmet döküm cetvelinden davacının çalıştığı belirlenen 1153506 işyeri sicil numaralı işverinin ünvanı ile 01/03/2007-14/05/2014 tarihleri arasındaki döneme ait işe giriş ve işten ayrılış bildirgeleri ile tescil detal bilgilerini içeren Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarının dosyamıza bir üst yazı ile gönderilmesi,

Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarına göre davacının çalıştığı anlaşılan 1153506 işyeri sicil numaralı işyerinin hangi işverene ait olduğunun sorulması, ayrıca dosya kapsamındaki 01/03/2007-14/05/2014 tarihleri arasındaki işe giriş bildirgesi, işten ayrılış bildirgesi ve tescil detay bilgileri eksik olduğundan bu belgelerin tamamının getirtilmesi” istenilmiş ise de, UYAP üzerinden yapılan incelemede Sosyal Güvenlik Kurumundan istenilen belgelerin dosyaya sunulmadığı, ayrıca davalı tarafa gönderilen harç tamamlama muhtırasının da harcın “dosyaya” yatırılmasının istenmesi sebebiyle usulüne uygun olmadığı anlaşıldığından, davalı şirket bir vekil ile temsil edildiği takdirde gerekçeli kararın ve muhtıranın vekile, aksi takdirde davalı ...ne tebliğ edilmesine ve gerekli yasal sürelerin beklenilmesine de özen gösterilerek, 27.02.2020 tarihli yazımız gereğinin yerine getirilmesi, gerekli işlemler tamamlandıktan ve celbi gereken belgeler de dosyaya eklendikten sonra tekrar Dairemize gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12874, Karar No: 2010/20444, Tarih: 02.12.2010

**5. Hukuk Dairesi         2010/12874 E.  ,  2010/20444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca, arsalara değerlendirme gününden önceki özel amacı olmayan satışlara göre değer biçilmesi gerekir.

Bilirkişi raporunda, emsal satışın vergi ve harçtan kaçınmak için düşük gösterildiği açıklandıktan sonra, gerçek değerinin daha yüksek olduğundan söz edilerek, soyut ifadelerle değer biçildiğinden, bu rapora göre hüküm kurulması doğru değildir.

Bu durumda taraflara, dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü emsalleri bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi ve bu emsallere göre değer biçilmesi için, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu eşliğinde mahallinde keşif yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9145, Karar No: 2016/3061, Tarih: 23.05.2016

**20. Ceza Dairesi         2015/9145 E.  ,  2016/3061 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kenevir ekme

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Sanığın, olayda ele geçirilen esrarı yetiştirdiği kenevirlerden elde ettiğine ilişkin beyanının, “suçla ilgili kişi veya kişileri gizleme” ya da “daha az ceza alacağını sanma” gibi bir amaca dayanmış olabileceği; keneviri ektiğini belirttiği yerde herhangi bir araştırma ve inceleme yapılmadığı için kenevir kökü veya hasat artığı gibi maddî bulgu elde edilmediği ve aradan geçen zaman nedeniyle elde edilmesinin de mümkün olmayacağı; bu durumlar karşısında sanığın, soyut beyanı dışında, atılı suçu işlediğine ilişkin, kuşku sınırlarını aşan yeterli ve kesin delil bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında beraat yerine mahkûmiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan hükmün BOZULMASINA, 23.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5080, Karar No: 2021/12861, Tarih: 29.09.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/5080 E.  ,  2021/12861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten nitelikli yaralama, mala zarar verme

HÜKÜMLER : 1) Sanık ... hakkında;

a) Katılan ...'e yönelik kasten nitelikli yaralama suçundan; TCK'nin 36/1 maddesi yollaması ile 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 5 yıl 15 ay hapis cezası

b) Katılan ...'e yönelik mala zarar verme suçundan; TCK'nin 151/1, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası

2) Sanık ... hakkında; katılan ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraat

3) Sanık ... hakkında; katılan ...'e yönelik mala zarar verme suçundan TCK'nin 151/1, 62, 52/2, 51 maddeleri uyarınca erteli 2.000 TL adli para cezası

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in üzerine atılı suç yönünden delillerin mahkumiyete yeter olmadığına, sanık ...'nin üzerine atılı suçların sübutu kabul, takdiri indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, sanığın savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, kurulan hükümlerde eleştirilen, düzeltilen ve bozmaya konu yapılan hususlar dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiilerinin; sübuta, katılan vekilinin; sübuta, eksik incelemeye, lehe hükümlerin uygulanmaması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddi ile;

1) Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz istemi yönünden;

Hükmolunan adli para cezasının tür ve miktarı, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğundan, katılan vekilinin temyiz isteminin 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3) Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık ... müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3) Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık ... müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de; bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanığın adli sicil kaydına konu Zonguldak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.04.2013 tarih ve 2011/357 Esas - 2013/249 Karar sayılı ilamı ile verilen "6.000 TL" adli para cezasına ilişkin hükmün 27.05.2013 tarihinde kesinleştiği, yargılamaya konu suçun 05.08.2014 tarihinde tekerrür süresi içerisinde işlenmesi nedeniyle mükerrir olan sanık hakkında hapis cezasına hükmedildiği ve koşulları oluştuğu halde, 5237 sayılı TCK'nin 58/6-7. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince, sanık hakkında TCK'nin 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin B-4 fıkrasından sonra gelmek üzere "Sanığın adli sicil kaydına konu Zonguldak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.04.2013 tarih ve 2011/357 Esas - 2013/249 Karar sayılı ilamı ile verilen ve 27.05.2013 tarihinde kesinleşen "6.000 TL" adli para cezasına ilişkin ilamı nedeniyle mükerrir olduğu anlaşıldığından, sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı TCK'nin 58/6-7. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ilişkin fıkrasının eklenmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

4) Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten nitelikli yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık ... müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

4) Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik kasten nitelikli yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık ... müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a) Oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, sanık ...'nin, aralarında önceye dayalı husumet bulunan katılan ...'i aracı ile seyir halinde iken görüp yanındaki kişilerle birlikte katılanın aracına silahtan sayılan cisimlerle saldırmak suretiyle durmasını sağladıkları ve devamında, sanığın ele geçmeyen bıçakla aracının içerisindeki katılana saldırarak, Zonguldak Adli Tıp Şube Müdürlüğü tarafından düzenlenen 03.04.2015 tarihli adli rapora göre, katılanın göğüs bölgesinde 3 ayrı kesi meydana gelecek, göğse ve kalbe nafiz olan bu kesilerden ikisi ayrı ayrı hayati tehlikeye neden olacak şekilde yaraladığı, katılanın acil ameliyata alınarak kurtarılabildiği olayda, suçta kullanılan aletin elverişliliği, hedef alınan vücut bölgesi, göğse ve kalbe nafiz kesilerin yeri ve niteliği dikkate alındığında, sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve yine dosya kapsamında ifadelerine başvurulan bir kısım taraf ve tanık beyanları ile mobese kayıtlarının incelenmesine dair görüntü izleme tutanağı içeriğine göre, sanığın, katılana yönelik araç içerisindeki eylemi devam ederken katılanın araçtan inip kaçmaya başladığı, sanığın eylemine kendiliğinden son vermeyerek yanındaki diğer kişilerle birlikte katılanın peşinden koşup yakalamak suretiyle saldırısına devam ettiği sırada, mahalle sakinlerinin ve olay yerinde bulunduğu anlaşılan sivil polislerin kavgaya müdahale etmesi üzerine sanığın eylemine son verdiği, dosya kapsamına göre sanığın, katılana yönelik eyleminin icra hareketlerinden gönüllü olarak vazgeçmediği, kendi çabalarıyla suçun tamamlanmasını ve neticenin gerçekleşmesini önlemeye çalışmadığı ve bu nedenle hakkında TCK'nin 36. maddesinden düzenlenen "gönüllü vazgeçme" hükümlerinin uygulanmasının mümkün olmadığı, sanığın üzerine atılı "kasten öldürmeye teşebbüs" suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurularak eksik ceza tayini,

b) Sanığın adli sicil kaydına konu Zonguldak 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.04.2013 tarih ve 2011/357 Esas - 2013/249 Karar sayılı ilamı ile verilen "6.000 TL" adli para cezasına ilişkin hükmün 27.05.2013 tarihinde kesinleştiği, yargılamaya konu suçun 05.08.2014 tarihinde tekerrür süresi içerisinde işlenmesi nedeniyle mükerrir olan sanık hakkında hapis cezasına hükmedildiği ve koşulları oluştuğu halde, 5237 sayılı TCK'nin 58/6-7. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmaması,

c) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle, TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 29.09.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5073, Karar No: 2021/7843, Tarih: 13.07.2021

**3. Hukuk Dairesi         2021/5073 E.  ,  2021/7843 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

3. HUKUK DAİRESİ

Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22/06/2021 tarihli ve 196 sayılı kararıyla: 4721 sayılı TMK'nın Miras Hukuk başlıklı 3. Kitabında yer alan Vasiyetname hükümlerinden (TMK m. 520-526, 542-544, 550-556, 557-559, 600-604 ve 595-597) kaynaklanan davalar sonucu verilen hüküm ve kararlara ait dava dosyalarının inceleme görevi, 01/07/2021 tarihi itibariyle Yargıtay 7. Hukuk Dairesine verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle dosyanın temyiz incelemesinin yapılması için Yargıtay 7. Hukuk Dairesine UYAP bilişim sistemi üzerinden DEVRİNE karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6993, Karar No: 2016/17081, Tarih: 29.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/6993 E.  ,  2016/17081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Kayıp Kaçak Bedelinin İadesi Davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne, yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde; davalı dağıtım şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; 59.958,20 TL bedelin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir .

Davalı vekili dilekçesinde; şirketin sahip olduğu lisans çerçevesinde 01.01.2013 tarihinden bu yana satış faaliyetlerini sürdürdüğünü ,bu tarih öncesi her hangi bir fatura düzenlemediği gibi tahsilata da aracılık etmediğini, 01.01.2013 tarihi öncesi çıkmış faturalara yönelik husumet iitirazında bulunduğunu, müvekkili şirketin EPDK kararlarını uygulamaktan öte bir görev ve yetkisi bulunmadığını, EPDK'nın aldığı kararlarda husumetin bizzat kararı alan kuruluşa yöneltilmesi gerektiğini, dava konusu uygulamanın EPDK'mn idari düzenlemesine dayalı olduğu ve bu düzenlemenin idari yargı denetimine tabi olduğunu, ilgili kurul kararının iptali için Danıştay'da açılan ve devam eden davaların bekletici mesele yapılması gerektiğini beyanla, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Mahkemece; davalı dağıtım şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;