muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/24599, Karar No: 2017/14471, Tarih: 28.09.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/24599 E.  ,  2017/14471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti, ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 01.03.2010 tarihinde aylık net 3.500,00 TL ücret ile çalışmaya başladığını, işten çıkana kadar aynı maaşı aldığını, davalı şirketin yönetim kurulu başkanının evinde çocuğunun kalp rahatsızlığı olması nedeniyle hemşire olarak istihdam edildiğini, ancak maaşının düzenli ödenmemesi sebebiyle 13.08.2010 tarihinde işten ayrıldığını, işverenin ısrarlı çağrısı ve maaşını aksatmayacağı sözü üzerine 16.09.2010 tarihinde tekrar iş başı yaptığını, 2011 yılının Mayıs ayında ise kendisine haber verilmeden ... çıkışının verildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ücret, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, hafta tatili ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 16/03/2010-01/08/2010 ve 28/09/2010-23/05/2011 tarihleri arasında çalıştığını, işten ayrıldığı tarihten bir süre sonra başka bir işyerinde çalıştığını, davacıdan işverenden almış olduğu para borcunu ödemesi talebinde bulunulduğunu ancak ödeme niyeti olmadığı için işten ayrıldığını, davacının işyerinde mutfak bölümü için istihdam edildiğini, daha sonra yönetim kurulu başkanının çocuğunun bakımına yardımcı olması için evde istihdam edildiğini, bu durumun davacının rızası dahilinde gerçekleştiğini, bu durumun davacının rızası dahilinde gerçekleştiğini, evde hemşire olarak istihdam edilmediğini, davacının müvekkili şirkette asgari ücretle çalıştığını, davacının ücret alacağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının hizmet süresi uyuşmazlık konusudur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının hizmet süresi uyuşmazlık konusudur.

İş hukukunda çalışma olgusunu ve hizmet süresini ispat yükü, bunu iddia eden işçiye düşer. Çalışma olgusu her türlü delille kanıtlanabilir. Çalışmanın ispatı konusunda, ... ve işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Özellikle iddia edilen çalışma döneminde ... kayıtlarındaki işverenlerin araştırılması ve kayden görünen işverenlerle işçi arasında iş görme ediminin yerine getirilip getirilmediği, kaydın ne şekilde oluştuğu araştırılmalıdır.

İşçinin çalışma olgusunun tespitinde işyerinde veya komşu işyerinde çalışanların tanıklığı önemli olduğu gibi tanık olarak dinlenecek kişinin tanıklığına güveni etkileyebilecek bir durumun olup olmadığı da araştırılmalıdır. Tanıklar belirli bir dönem çalışmışlarsa ve başkaca delil yok ise beyanlarının belirtikleri dönemle sınırlandırılması gerekir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı tanık beyanlarına itibarla davacının davalı işyerinde 16.03.2010-13.08.2010 ve 16.09.2010-30.07.2011 tarihleri arasında çalıştığı kabul edilerek işçilik alacakları hesaplanmış ise de, ... kayıtlarına göre davacının işyerinde 16.03.2010-13.08.2010 ve 28.09.2010-23.05.2011 tarihleri arasında çalıştığı görülmüştür.

Davacı tanıklarının davacı ile aynı işyerinde çalışmadıkları ve davacının hizmet süresinin başlangıcı ve sonuna ilişkin olarak görgüye dayalı bilgileri bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu nedenle, davacının hizmet süresinin ... kayıtlarına itibarla belirlenerek işçilik alacaklarının hesaplatılması gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalıdır.

3-Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi aylık net 3.500,00 TL ücret ile çalıştığını iddia etmiş, davalı ise davacının asgari ücret ile çalıştığını savunmuştur.

Mahkemece, davacının net 3.500,00 TL ücret ile çalıştığı kabul edilmiştir.

Dev-Sağlık İş Sendikası tarafından, 2011 yılı için davacının alabileceği ücret miktarının net 2.000,00-2.500,00 TL arasında olabileceğinin bildirildiği saptanmıştır.

Dosyadaki bilgi ve belgeler, davacının kıdemi ve yapılan iş dikkate alındığında, davacının ücretinin aylık net 2.250,00 TL olarak kabulünün dosya kapsamına uygun düşeceği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacının ücretinin aylık net 3.500,00 TL olduğu kabul edilerek işçilik alacaklarının hüküm altına alınması hatalıdır.

4-Dava dilekçesinde, davacının işyerinde haftanın 6 günü çalıştığını beyan etmesi ve davacı tanıklarının davacının haftanın bir günü hafta tatili kullandığını beyan etmeleri karşısında, hafta tatili ücreti talebinin kabulüne karar verilmesi de isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1490, Karar No: 2022/1843, Tarih: 14.03.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/1490 E.  ,  2022/1843 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 17. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 18.12.2019 tarih ve 2019/97 E. - 2019/1426 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi'nce verilen 26.10.2021 tarih ve 2020/331 E- 2021/1519 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine verilen temyiz dilekçesinin reddine dair 13.12.2021 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava, davalı ... yönünden 8.718,12 TL ve diğer davalılar yönünden ise 360.414,30 TL alacak için başlatılan icra takibi ile ilgili itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda davalı ... yönünden davanın reddine, diğer davalılar yönünden açılan davanın toplam 356.167,27 TL üzerinden kısmen kabulüne karar verilmiş, karara karşı davacı vekili davalı ... yönünden istinaf başvurusunda bulunulmuş ise de, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiş, bu karara karşı davacı vekili tarafından yapılan temyiz başvurusu ise Bölge Adliye Mahkemesi’nin 13.12.2021 tarihli kararı ile kararın kesin olduğu gerekçesi ile reddedilmiştir.

Davacı vekili Bölge Adliye Mahkemesi’nin bu ek kararına karşı temyiz başvurusunda bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, ek kararın dayandığı gerektirici sebeplere temyiz olunan miktarın 6100 sayılı HMK 362/1 – a maddesinde öngörülen kesinlik sınırları içerisinde bulunmasına göre ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacının ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile HMK 370/1 maddesi gereğince ek kararın ONANMASINA, HMK 372 maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 14/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14854, Karar No: 2016/19265, Tarih: 07.11.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/14854 E.  ,  2016/19265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, iş güçlüğü tazminatı, bakım tazminatı ile elektrik yardım alacağı, ikramiye alacağı, ilave tediye alacağı, sosyal yardım alacağı ve cumartesi çalışma zammı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 07/11/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22649, Karar No: 2015/44979, Tarih: 16.11.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/22649 E.  ,  2015/44979 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/377526

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 16/06/2011

NUMARASI : 2008/17 (E) ve 2011/238 (K)

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Oluş ve dosya içeriğine göre; yakınan F.. G..'in kollukta, “Olay günü kendisini mahalleden tanıdığım sanık arkamdan bıçak dayayarak, elindekileri ver dedi. Vermeyeceğimi söyleyince, cep telefonumu ve fotoğraf makinamı zorla elimden aldı.” diye beyanda bulunduğu, 07.09.2007 tarihinde savcılıkta verdiği ifadesinde ise, “Sanığın bıçak çekmediğini” söylediği, 24.06.2008 tarihli oturumda da, “Sanık arkamdan bir şey dayayarak, elindekileri ver öldürürüm, dedi. Bıçak zannettim. Elimdekileri alıp kaçtı.” şeklinde ifade verdiği,

Sanığın ise, “Ferhat arkadaşım. Bıçak çekmedim, elindeki telefonu alıp kaçtım.” şeklinde savunma yaptığı,

Suçun bıçakla işlendiği ve yakınanın iradesinin bu yolla sınırlandığı noktasında duraksama bulunduğunun anlaşılması karşısında; sanığın üzerine atılı yağma suçunun silahla işlediğine ve olay anında elinde bıçak bulunduğu yönünde kesin, inandırıcı yeterli deliller gösterilmeden TCK’nın 149/1. maddesinin (a) bendi ile uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık S.. K.. savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 16.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18603, Karar No: 2019/22921, Tarih: 05.03.2019

**7. Ceza Dairesi         2016/18603 E.  ,  2019/22921 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmün esasını oluşturan kısa kararda sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine karşın, gerekçeli kararda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilerek kısa karar ile gerekçede çelişki yaratılması suretiyle hükmün karıştırılması,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9297, Karar No: 2012/6811, Tarih: 26.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2011/9297 E.  ,  2012/6811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa aykırılık

HÜKÜM : CMK'nun 223/7. maddesi uyarınca davanın reddi

Kamu davasının mükerrer olduğunun anlaşılması durumunda zamanaşımı nedeniyle düşürülmeyeceği cihetle tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanık hakkında düzenlenen 18.08.2007 gün ve VDENR-2007/163/50 sayılı Vergi Suçu Raporunda özetle; hakkında daha önce sahte fatura düzenlemekten dolayı 28.02.2007 gün ve VDENR-2007/163/13 sayılı Vergi Tekniği Raporu ile 05.03.2007 gün ve VDENR-2007/163/13 sayılı Vergi Suçu Raporu düzenlenen sanığın, Kar-Cam Mozaik İnşaat ve Makine Sanayi Ticaret Limited Şirketi tarafından adına düzenlenen sahte faturaları bilerek kullanmak suçunu işlediği öne sürülmüş ve bu rapora dayalı olarak Ankara Vergi Dairesi Başkanlığının 28.08.2007 gün ve 3683 sayılı dava şartı mütalaası ile vaki suç duyurusu üzerine Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 26.10.2007 gün ve 2007/38429 esas sayılı iddianamesiyle sanığın, 2002 takvim yılında Kar-Cam Mozaik İnşaat ve Makine Sanayi Ticaret Limited Şirketinden aldığı sahte faturaları kullandığı iddiasıyla açılan kamu davasında, mahkemece sanığın eylemi ile ilgili olarak Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/845 Esas, 2008/921 Karar sayılı ilamıyla karar verildiği ve aynı yıldaki eylem nedeniyle ikinci kez yargılanamayacağı gerekçesiyle acılan kamu davasının CMK’nun 223/7. maddesi gereğince reddine karar verildiği anlaşılmakla; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılabilmesi bakımından; öncelikle Ankara 17. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/845 Esas, 2008/921 Karar sayılı dosyasının tekrar celbi ile bu davayı ilgilendiren iddianame, Vergi Suçu Raporu, Vergi Tekniği Raporu ve Vergi İnceleme Raporları ile mütalaanın onaylı örneklerinin dosya içerisine konulması suretiyle mükerrer dava açılıp açılmadığının saptanıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, sadece gerekçeli karar ile yetinilerek, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.04.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/23889, Karar No: 2021/8598, Tarih: 20.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/23889 E.  ,  2021/8598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay yeri inceleme raporları ve olaya dair görgüye dayalı bilgisi bulunan tanık ...'ın soruşturma aşamasındaki anlatımları birlikte değerlendirildiğinde, tanık ...ün suça sürüklenen çocukların okul giriş kapısının camına taş attıklarını ve yangın panosu camı ile kat yerleşim planı camını yine taş ile kırdıklarını gördüğünü beyan ettiği, voleybol filesinin bir kısmının yakılmış olduğunu gördüğünü söylemesine rağmen, bu eylemin kimin tarafından gerçekleştirildiğine dair bir görgüsünün olmadığı, yargılama aşamasındaki beyanlarında ise okul filesinin nasıl yandığını hiç görmediğini söylediği, suça sürüklenen çocukların hiçbir aşamada atılı suçlamayı kabul etmedikleri, suça sürüklenen çocuk ...'ın okulda 20 kadar veli ve öğrenci olduğunu ifade ettiği, voleybol filesinin yakılması eylemini suça sürüklenen çocukların gerçekleştirdiğine dair delil bulunmadığı anlaşıldığından suça sürüklenen çocukların eyleminin TCK'nın 152/1-a maddesinde düzenlenen kamu malına zarar verme suçunu oluşturacağı kabul edilerek yapılan incelemede;

Suç tarihinde 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocukların kamu malına zarar verme suçundan eylemlerine uyan TCK'nın 152/1-a ve 31/3 maddelerinde öngörülen cezanın miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu TCK'nın 66/1-e, 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 5 yıl 4 ay asli zamanaşımının, mahkumiyet tarihi olan 17/07/2014 tarihinden günümüze kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE, 20/04/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1245, Karar No: 2011/15938, Tarih: 19.09.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/1245 E.  ,  2011/15938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2010

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Kambiyo senetlerine dayalı olarak başlatılan takiplerde imzaya itiraz İİK. nun 170. maddesinde düzenlenmiş olup, bu maddenin üçüncü fıkrasında, icra mahkemesince imza incelemesinin aynı kanunun 68/a maddesinin dördüncü fıkrasına göre yapılması gerektiğine işaret edilmiştir.

İmza incelemesinde, öncelikle senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin borçlunun uygulamaya elverişli imzalarını taşıyan belgeler, keşide tarihine en yakın tarihli olanından başlayarak bilirkişice mukayeseye esas alınmalıdır. Senedin keşide tarihinden öncesine ilişkin belge bulunamazsa daha sonraki tarihli belgeler, uygulamaya elverişli imza örneği taşıyan herhangi bir belge temin edilemez ise borçlunun duruşmada alınan medari tatbik imza ve yazı örnekleri üzerinden inceleme yapılmalıdır. Sıhhatli bir sonuç alınabilmesi için, inkar edilen imzanın atıldığı tarihten öncesinde ve mümkün olduğu kadar yakın tarihlerde düzenlenen belgelerde bulunan borçluya ait imzaların celbedilip ondan sonra bilirkişi incelemesi yapılması gerekir.

Ayrıca yerleşik Yargıtay uygulamasına ve Dairemizin istikrar bulan kararlarına göre fotokopi üzerinden imza incelemesi yapılması mümkün değildir. Bu nedenle borçlunun uygulamaya elverişli imzalarının bulunduğu belge asıllarının getirtilerek imza incelemesinin bunlar esas alınarak yapılması gerekir.

Vurgulamakta yarar vardır ki, anılan belgelerin tamamlanması konusunda Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.04.2006 gün ve 2006/12-259 E. 2006/231 sayılı kararında da açıklandığı üzere, eldeki davanın niteliği itibariyle "imzanın borçluya ait olduğunu" kanıtlama külfetinin alacaklıya ait olduğu gözardı edilmemeli ve ispat yükünü ters çevirecek bir uygulamaya da gidilmemelidir (Hukuk Genel Kurulu'nun 06.02.2008 gün ve 2008/12-77 E. 2008/90 sayılı kararı).

Somut olayda hükme esas alınan bilirkişi raporunda fotokopi belgeler üzerinde imza incelemesinin yapıldığı, bu durumda raporun yukarıda açıklanan ilkelere aykırı olduğu, dolayısıyla hüküm kurmaya elverişli olmadığı anlaşılmakla, mahkemece bu rapora dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi, faiz oranına yapılan itirazla ilgili bir karar verilmemiş olması da doğru değildir.

SONUÇ : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 19/09/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1496, Karar No: 2014/12070, Tarih: 03.11.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/1496 E.  ,  2014/12070 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık ... müdafii ve sanık ...'un yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 03.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8310, Karar No: 2012/2914, Tarih: 28.02.2012

**22. Hukuk Dairesi         2011/8310 E.  ,  2012/2914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi

TARİHİ : 29/06/2011

Davacı vekili, davalı konfederasyon yönetimimin 26/11/2010 tarihli sayılı toplantısında alınan 10 sayılı kararı ile kadro sayısının azaltılması ve tasarruf amacıyla davacının iş sözleşmesine son verildiğini, yapılan feshin haksız olduğunu belirterek müvekkilinin işe iadesine ve yasal haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, iş sözleşmesin konfederasyon bünyesindeki yeniden yapılanma ve tasarruf tedbirleri çerçevesinde bütçe imkanları dikkate alınarak etkin ve verimli bir personel politikası oluşturmak ve başka bir birimde değerlendirme olanağı da bulunmadığı için  4857 sayılı İş Kanunu'nun, 5362 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Meslek Kuruluşları Kanunu ile Personel Yönetmeliğine uygun olarak feshedildiğini, davacının iş kanunundan doğan tüm alacaklarının ödendiğini  savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı işyerinde işçi azaltma yoluna gidilirken hangi objektif kriterlere uyularak neden davacının tercih edilerek işten çıkartıldığı hususunun ortaya konmadığı, davacı işçinin iş yerinde başka bir işte veya başka koşullarla çalıştırılma olanağının yani feshin son çare olması ilkesinin de gözetilmediği, bu nedenle davalı işverence yapılan fesih işleminin hukuki dayanağının bulunmadığı gibi fesih sebebinin ve işçi çıkarma yoluyla tasarrufun gerekçe ve dayanaklarının ispatlanamadığı gerekçesiyle, işe iadeye karar verilmiştir.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında iş sözleşmesinin feshinin geçerli nedene dayanıp dayanmadığı uyuşmazlık konusu olup, normatif dayanak 4857 sayılı Kanun’un 18 ve devamı maddeleridir.  4857 sayılı Kanun’un 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

İşletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan sebepler; sürüm ve satış olanaklarının azalması, talep ve sipariş azalması, enerji sıkıntısı, ülkede yaşanan ekonomik kriz, piyasada genel durgunluk, dış pazar kaybı, ham madde sıkıntısı gibi işin sürdürülmesini

olanaksız hale getiren işyeri dışından kaynaklanan sebeplerle yeni çalışma yöntemlerinin uygulanması, işyerinin daraltılması, yeni teknolojinin uygulanması, işyerinin bazı bölümlerinin kapatılması ve bazı iş türlerinin kaldırılması gibi işyeri içi sebeplerdir.