muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14844, Karar No: 2022/1166, Tarih: 09.02.2022

6- Sanığın denetim süresi içerisinde, 25/01/2020 tarihinde işlediği hükümlü veya tutuklunun kaçması suçundan Gemlik 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/02/2020 tarihli ve 2020/72 esas, 2020/92 sayılı kararı ile cezalandırıldığının ihbar edilmesi üzerine,

Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin kanun yararına bozma istemine konu 14/12/2020 tarihli ve 2020/351 esas, 2020/337 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına ve sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191/1, 31/3, 62 ve 50/1-a maddeleri gereğince 4.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 08/01/2021 tarihinde istinaf edilmeden kesinleştiği,

Anlaşılmıştır.

B-) Kanun Yararına Bozma İstemi:

Kanun yararına bozma istemi ve ihbar yazısında;

“Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurmak suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına dair Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 19/01/2012 tarihli ve 2011/642 esas, 2012/19 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, sanığın denetimli serbestlik tedbirine uymadığından bahisle dosyanın ele alınarak yapılan yargılama neticesinde, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1, 31/3, 62/1 ve 50/1-a maddeleri gereğince 4.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 06/03/2013 tarihli ve 2011/642 esas, 2012/19 sayılı ek kararının Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 10/01/2018 tarihli ve 2014/2969 esas, 2018/288 karar sayılı ilâmı ile bozulmasını takiben, yapılan yargılama sonucunda, suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı Kanun'un 191/1, 31/3, 62/1 ve 50/1-a maddeleri gereğince 4.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 29/05/2018 tarihli ve 2018/109 esas, 2018/295 sayılı kararının itiraz edilmeden 17/07/2018 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 25/01/2020 tarihinde kasıtlı bir suç işlediğinden bahisle yapılan ihbar üzerine hakkındaki hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı Kanun’un 191/1, 31/3, 62/1 ve 50/1-a maddeleri gereğince 4.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 14/12/2020 tarihli ve 2020/351 esas, 2020/337 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, kayden 01/03/1994 doğumlu olan suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediği 31/03/2011 tarihinde 15-18 yaş grubu aralığında bulunduğu, hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ise 17/07/2018 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içerisinde 25/01/2020 tarihinde yeniden suç işlediği ve 5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince 17/07/2018 ile 25/01/2020 tarihleri arasında dava zamanaşımı süresinin 1 yıl 6 ay 8 gün süreyle durduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde,

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, dava zamanaşımı süresinin 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri gereğince 5 yıl 4 ay olduğu, dava zamanaşımını kesen son işlem olan bozma öncesi verilen 06/03/2013 tarihli mahkûmiyet kararından incelemeye konu mahkûmiyet hükmünün açıklandığı 14/12/2020 tarihine kadar geçen süre olan 7 yıl 9 ay 8 günden, zamanaşımı süresinin durduğu 1 yıl 6 ay 14 gün mahsup edildiğinde 6 yıl 2 ay 24 günlük sürenin dolmuş olduğu nazara alındığında, 5 yıl 4 aylık olağan zamanaşımı süresinin hüküm tarihi itibariyle gerçekleştiği gözetilmeksizin, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının dava zamanaşımının dolması nedeniyle düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilerek Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 14/12/2020 tarihli ve 2020/351 esas, 2020/337 sayılı kararının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiştir.

C-) Konunun Değerlendirilmesi:

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında, 31/03/2011 tarihli kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 19/01/2012 tarihli ve 2011/642 esas, 2012/19 sayılı kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 5560 sayılı Kanun ile değişik 191/2. maddesi uyarınca tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, kararın kesinleşmesini takiben, sanığın denetimli serbestlik tedbirine uymaması nedeniyle dosyanın ele alınarak Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 06/03/2013 tarihli ve 2011/642 esas, 2012/19 sayılı ek kararı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 191/1, 31/3, 62/1 ve 50/1-a maddeleri gereğince 4.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, ek kararın Dairemizin 10/01/2018 tarihli ve 2014/2969 esas, 2018/288 karar sayılı ilâmı ile bozulmasından sonra yapılan yargılama sonucunda, Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 29/05/2018 tarihli ve 2018/109 esas, 2018/295 sayılı kararı ile, suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı Kanun'un 191/1, 31/3, 62/1 ve 50/1-a maddeleri gereğince 4.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın itiraz edilmeden 17/07/2018 tarihinde kesinleştiği,sanığın denetim süresi içerisinde 25/01/2020 tarihinde kasıtlı bir suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 14/12/2020 tarihli ve 2020/351 esas, 2020/337 sayılı kararı ile hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı Kanun’un 191/1, 31/3, 62/1 ve 50/1-a maddeleri gereğince 4.000,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, anlaşılmıştır.

Dosya kapsamına göre, kayden 01/03/1994 doğumlu olan suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı suçu işlediği 31/03/2011 tarihinde 15-18 yaş grubu aralığında bulunduğu, hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının ise 17/07/2018 tarihinde kesinleştiği, denetim süresi içerisinde 25/01/2020 tarihinde yeniden suç işlediği ve 5271 sayılı Kanun'un 231/8-son cümlesi gereğince 17/07/2018 ile 25/01/2020 tarihleri arasında dava zamanaşımı süresinin 1 yıl 6 ay 8 gün süreyle durduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde,

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, dava zamanaşımı süresinin 5237 sayılı Kanun'un 66/1-e ve 66/2. maddeleri gereğince 5 yıl 4 ay olduğu, dava zamanaşımını kesen son işlem olan bozma öncesi verilen 06/03/2013 tarihli mahkûmiyet kararından incelemeye konu mahkûmiyet hükmünün açıklandığı 14/12/2020 tarihine kadar geçen süre olan 7 yıl 9 ay 8 günden, zamanaşımı süresinin durduğu 1 yıl 6 ay 8 gün mahsup edildiğinde 6 yıl 3 aylık sürenin dolmuş olduğu nazara alındığında, 5 yıl 4 aylık olağan zamanaşımı süresinin hüküm tarihi itibariyle gerçekleştiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının dava zamanaşımının dolması nedeniyle düşmesine karar verilmesi gerekirken, mahkûmiyetine karar verilmesi kanuna aykırı olup kanun yararına bozma istemi yerinde görülmüştür.

D-) Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle; Bursa 1. Çocuk Mahkemesinin 14/12/2020 tarihli ve 2020/351 esas, 2020/337 sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 3. fıkrası gereğince kanun yararına BOZULMASINA, aynı Kanun’un 309. maddesinin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiye dayanılarak;

5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

Dosyanın Adalet Bakanlığına iletilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine,

09/02/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4728, Karar No: 2013/6215, Tarih: 24.04.2013

**9. Ceza Dairesi         2012/4728 E.  ,  2013/6215 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozmak, mala zarar verme, patlayıcı madde bulundurma

Hüküm : 1- TCK'nın 302/1, 62, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- TCK'nın 151/1, 152/2-a, 43/1, 62, 53/1-2-3, 58/9. maddeleri uyarınca mahkumiyet

3- TCK'nın 174/1-2, 62, 52, 53/1-2-3, 58/9, 63, 54. maddeleri uyarınca mahkumiyet, müsadere

Duruşmalı olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Sanığın olay tarihinde saat 23:30 sıralarında Yüksekova Askerlik Şubesi yanında bulunan asker nöbet kulübesinin alt tarafına, canlılar üzerinde öldürücü ve yaralayıcı, cansızlar üzerinde yakıcı, yıkıcı ve tahrip edici özelliğe sahip patlayıcı madde koyarak patlatmak suretiyle, nöbetçi askerler ... ... ve ... ...'e karşı amaç suçu işlemeye elverişli vahamet araz eder nitelikteki eylemi nedeniyle TCK'nın 302/2. maddesi yollamasıyla kasten öldürmeye teşebbüs suçundan her zaman dava açılması mümkün görülmüştür.

TCK'nın 58/9. maddesi infaz rejimi ile ilgili olup kazanılmış hak oluşturmayacağı da gözetilerek Devletin birliğini ve ülke bütünlüğünü bozmak şuçundan mahkumiyetlerine karar verilen sanık hakkında anılan maddenin uygulanması konusunda her zaman bir karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın üyesi bulunduğu silahlı terör örgütünün, Devletin birliğini bozma ve ülke topraklarından bir kısmını Devlet idaresiden ayırma amacına yönelik olarak vahamet arz eden olayları gerçekleştirdiği, sanığın sübutu kabul olunan eyleminin amaç suçun işlenmesi doğrultusundaki örgütsel bağlılık ile ülke genelindeki organik bütünlüğüne göre amacı gerçekleştirme tehlikesi yaratabilecek nitelikte olduğu belirlenip, kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde suç vasfı tayin edilmiş, patlayıcı madde bulundurma ve mala zarar verme suçlarının sübutu kabul edilmiş, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosya kapsamına göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ile duruşmalı inceleme sırasında ileri sürdüğü yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle kısmen re'sen de temyize tabi olan hükümlerin ONANMASINA, 24.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM ŞERHİ:

24.04.2013 tarihinde verilen iş bu karar, Yargıtay Cumhuriyet savcısı ...'nun huzurunda duruşmada sanık ...'ın savunmasını yapmış bulunan Av. ... ...'ın yüzüne karşı 22.05.2013 tarihinde usulen ve açık olarak tefhim olundu.
Yargıtay — Esas No: 2013/18655, Karar No: 2014/739, Tarih: 08.01.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/18655 E.  ,  2014/739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette satış müdürü ve genel müdür yardımcısı pozisyonlarında çalışırken aylık 4000 DM bedelle davalıdan toplam 192.000DM karşılığında çekici ve römork satın aldığını, müvekkilinin davalı şirketten ayrıldığı 30.09.2003 tarihine kadar bu bedelin 120.000 DM'lik kısmını ödediğini, kalan 70.000 DM bedelin ise iş bu çekici ve römorkun davalı şirket nezdinde aylık 2000 Dm kira bedeli karşılığında toplam 36 ay süre ile çalıştırılarak ödenmesi hususunda anlaşma yapıldığını, ancak 2006 yılı Eylül ayı itibariyle müvekkili adına aracın devri yapılması gerekirken bu devrin gerçekleştirilmediğini, araç teşvik kapsamında olduğundan davalı şirketten satın alındığı tarihte müvekkili adına devir işleminin yapılmadığını ileri sürerek bu aracın müvekkili adına tescili ile 01.09.2006 tarihinden dava tarihine kadar bilirkişilerce hesaplanacak hasılat veya kira bedelinin ve söz konusu çekici ve römorkun yıpranma payının davalıdan ticari faizi ile birlikte tahsili ile müvekkiline verilmesine, bu mümkün olmadığı takdirde çekici ve römorkun bilirkişi marifetiyle tespit edilecek değerinin 01.09.2006 tarihinden itibaren işleyecek ticari faizinin davalıdan alınarak müvekkiline verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında römork ve çekici satımına ilişkin iddia edildiği gibi bir ilişki bulunmadığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi heyet raporuna göre; davacı tarafça söz konusu araçların satışına ilişkin Karayolları Trafik Kanunu'nun istediği şekilde düzenlenmiş herhangi bir belge ibraz edilmediği gibi araç bedeli olarak davacı tarafından davalıya yapılmış ödemeye ilişkin bir belge de ibraz edilmediğini, alınan bilirkişi raporunda da davacı tarafından ödeme yapıldığına dair bir veriye rastlanılmadığı, ispat yükü davacıya düşen tarafın iddiasını usulüne uygun delillerle ispat edemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 08.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12891, Karar No: 2013/16369, Tarih: 11.07.2013

**6. Ceza Dairesi         2013/12891 E.  ,  2013/16369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, görevi yaptırmamak için direnme, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre, suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıklar hakkında yağma suçundan 5237 sayılı TCK.nın 35. maddesinin uygulanması sırasında, 1/2 oranında indirim yapılırken hapis cezasının “6 yıl 6 ay” yerine “9 yıl 9 ay” olarak belirlenerek, fazla cezaya hükmolunması,

2-T.C. Anayasa'sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklar için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıklardan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve savunmanları ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından sanıklar ... ve ... hakkında hükmolunan sonuç cezanın “6 yıl 6 ay hapis” sanık ... hakında hükmolunan sonuç cezanın “4 yıl 4 ay hapis”olarak yazılması ve ''sanıklardan ... için 172 TL, sanıklar ... ve ... için soruşturma aşaması için 172 TL ve yargılama aşaması için 533 TL'' zorunlu savunman ücretinin alınmasına ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21912, Karar No: 2015/20102, Tarih: 19.11.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/21912 E.  ,  2015/20102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 01.10.2008 tarihine kadar geçen çalışmalarının göz önünde bulundurularak itibari hizmet süresinin sigortalılık sürelerine eklenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum ve davalı .... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın, 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 4-a bendi kapsamındaki sigortalılara ilişkin olduğu ancak, geçiş hükümlerini içeren aynı Yasa'nın Geçici 7. maddesi hükmünde "bu Kanun"un yürürlük tarihine kadar 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı, 02.09.1971 tarihli ve 1479 sayılı, 17.10.1983 tarihli ve 2925 sayılı, bu Kanunla mülga 17.10.1983 tarihli ve 2926 sayılı, 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanunlar ile 17.07.1964 tarihli ve 506 sayılı Kanun'un geçici 20. maddesine göre sandıklara tâbi sigortalılık başlangıçları ile hizmet süreleri, fiilî hizmet süresi zammı, itibari hizmet süreleri, borçlandırılan ve ihya edilen süreler ve sigortalılık süreleri tabi oldukları Kanun hükümlerine göre değerlendirilirler.” hükmü ve genel olarak yasaların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa'nın Ek 5. maddesidir.

Anayasa Mahkemesi’nin 27.03.2007 tarihli 26475 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 04.10.2006 tarihli ve 2002/157 Esas 2006/97 Karar sayılı kararı ile 506 sayılı Yasa'ya 2098 sayılı Yasa ile Ek 1. madde olarak eklenen, 3395 sayılı Yasayla kapsamı genişletildikten sonra 3520 sayılı Yasa ile Ek. 5. madde olarak numaralandırılan düzenlemede yer alan "azotlu gübre ve şeker sanayii" ibaresi iptal edilmiş ise de, Anayasa’nın 153/5. maddesi uyarınca Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararlarının geriye yürümeyeceği ilkesi de gözetildiğinde, davacının Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararının yürürlük tarihi olan 27.03.2007 tarihinden önceki dönem yönünden itibari hizmetten yararlandırılması mümkün değildir. İtibari hizmet süresi olanağından 27.03.2007 tarihinden önceki dönemde yararlanmak için, Yasanın öngördüğü biçimde, işkolu ve işyeri koşullarının birlikte gerçekleşmesi zorunluluğu vardır.

Dava konusu olan. 28.03.2007 – 30.09.2008 tarihleri arasındaki dönem yönünden ise, iş koluna ilişkin koşul dışındaki unsurlarda (işyeri koşullarında) bir değişiklik olmamıştır. İptal kararı ile 28.03.2007 – 30.09.2008 tarihi arasındaki dönemde, anılan madde koşullarının davacı yönünden gerçekleşip gerçekleşmediğinin incelenmesi amacıyla düzenlenerek karara dayanak yapılan bilirkişi raporundan işyerinde, davacının, doğrudan ek 5. maddede sayılan çelik, demir ve tunç döküm, zehirli, boğucu, yakıcı, öldürücü ve patlayıcı gaz, asit, boya işleriyle ve patlayıcı maddeler yapılmasında ve kaynak işlerinde çalışmasının bulunmadığı, tütün işleme işi yapan fabrikada çalıştığı anlaşılmaktadır. Öte yandan işyerinde tütün tozlarından dolayı eczaneden alınan maskelerin kullanıldığı tanık ifadelerinde belirtilmektedir. Davacının, 28.03.2007 – 30.09.2008 tarihleri arasındaki işyeri, çalıştığı birim ve yaptığı iş tereddüde mahal vermeksizin belirlenmeden, işyerinin fiziki durumu keşifle tespit edilmeden, davacının yaptığı işin, gaz maskesiyle çalışmayı gerektiren iş olup olmadığı hususunda gerekli araştırma ve yeterli inceleme yapılmadan, mahkemece, yazılı şekilde karar verilmesi, eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Mahkemece, 28.03.2007 – 30.09.2008 tarihleri arasında davacının, çalıştığı birim ile yaptığı iş (üretim, bakım, aşçı, teknik eleman, bahçıvan, yazıcı, güvenlik görevlisi, vs.), işverenden davacının işyeri şahsi dosyası da celbedilerek tereddüde mahal vermeyecek şekilde tespit edilmeli; davacının çalışmasına konu davalı işverenin işyeri ile ilgili denetimlerin yapıldığı müfettiş raporları araştırılıp celbedilmeli; işyerinin bölümleri, nitelikleri ve buralardaki çalışma süreleri somutlaştırılmalı; işyerinin fiziksel koşulları keşif ile tespit edilmeli; davalı işveren vekilince, eldeki dava dosyası ile emsal nitelikte olduğu belirtilen ... İş Mahkemesinin 2008/823E – 2011/25 K. Sayılı dosyası celbedilmeli; işlenilen tütün miktarı, işleme esnasında kullanılan kimyasal maddeler ( zehirler vs.) ve kimyasal maddelerin kullanılma dönemleri işverenden sorulup, kullanılan maddelerin insan sağlığına etkileri ve gaz maskesi ile korunmanın şart olup olmadığı hususlarını da değerlendiren işgüvenliği konularında uzman bilirkişiden rapor alınmalı; alınan rapor mevcut delillerle birlikte değerlendirilerek sonucuna göre davacının 506 sayılı Yasa’nın Ek 5. maddesinin IV.bendin (1.2.3.4.) alt bentlerinde belirtilen işleri yaparken fiziksel dış etkenlerin ve olumsuz çalışma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği irdelenerek karar verilmelidir

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz, edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMAS1NA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ....'ye iadesine, 19.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.