muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/41, Karar No: 2014/5095, Tarih: 11.09.2014

Mahkemece mahallinde keşif yapılarak alınan 22.05.2013 tarihli ikinci bilirkişi raporu doğrultusunda yapılan işlerden dolayı davalının 1.508,00 + 900,00 = 2.408,00 TL iş bedeline hak kazandığı kabul edilerek, davacının alacağı 4.492,00 TL tesisat işi nedeniyle fazla ödenen iş bedeli, 500,00 TL yağmur suyu iniş boruları nedeniyle fazla ödenen iş bedeli ve 2.500,00 TL verilen zarar olmak üzere toplam 7.492,00 TL olarak belirlenmiş, ancak hesap hatası yapılarak 7.792,00 TL'ye hükmedilmiştir.

Taraflar arasında davacıya ait dört dairenin tesisatının değişimi ve çatı oluk ve yağmur iniş borularının yapımı konusunda sözlü eser sözleşmesi olduğu, davacı tarafça tesisatlar için 6.000,00 TL ve yağmur iniş boruları için 1.400,00 TL olmak üzere toplam 7.400,00 TL ödeme yapıldığı tarafların kabulündedir. Davalı yüklenicinin edimini gereği gibi ifa etmediği, yapılan imalâtın tutarının 1.508,00 + 900,00 = 2.408,00 TL olduğu ödenen bedelden yapılan imalâtın bedeli düşüldüğünde 4.992,00 TL fazla ödeme bulunduğu mahkemece yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporuyla belirlenmiştir. Mahkemece fazla ödenen 4.992,00 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmesi gerekirken bu miktarın yanında çift banyoda verilen zarar olarak 2.500,00 TL'ye de hükmedilmiştir. Oysa bilirkişilerce keşif tarihi itibariyle zararın varlığına ilişkin bir tespit yapılamadığı belirtildiği gibi, tanık beyanları da zarar iddiasını kanıtlayıcı nitelikte bulunmamaktadır. Bu durumda verildiği iddia olunan zarara yönelik alacak kaleminin reddi gerekirken, kısmen kabulü yerinde olmamıştır.

Tüm bu açıklamalar ışığında mahkemece yapılacak iş; 4.492,00 TL tesisat işleri nedeniyle fazla ödeme ve 500,00 TL yağmur iniş boruları nedeniyle fazla ödeme olmak üzere toplam 4.992,00 TL fazla ödemenin istirdadına hükmedilmesi olmalıdır. Mahkemece fazlaya hükmedilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent gereğince kabulüyle kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 11.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14467, Karar No: 2013/3, Tarih: 14.01.2013

**18. Hukuk Dairesi         2012/14467 E.  ,  2013/3 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davalıların kapıcı dairesini boşaltmaları istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, dava konusu anataşınmazda kapıcı dairesinde oturan davalıların bu yeri boşaltmalarını istemiş; mahkemece, istemin Türk Medeni Kanununun .... maddesinde tarif edilen iyiniyet kuralına aykırılık teşkil ettiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının Ek .... maddesi hükmüne göre; kat malikleri kurulunca veya bu kurulca yetki verilen yönetici tarafından sözleşmeleri herhangi bir nedenle feshedilen veya sona eren kapıcı, kaloriferci, bahçıvan veya bekçiler ile dışarıdan atanan yöneticilerin kendilerine bu görevleri dolayısıyla bir yer tahsis edilmiş ise, bu yerleri ... gün içerisinde boşaltmak zorunda olup ilgililerin kanun ve sözleşmeden doğan hakları saklıdır. Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; davalıların kendilerine daha önce tahsis edilmiş bulunan kapıcı dairesini boşaltmaları için 01.06.2011 günlü kat malikleri kurulunda karar alındığı ve bu kararın davalılara 05.07.2011 tarihli ihtarnameyle bildirildiği, buna rağmen davalıların dava konusu yeri boşaltmadıkları anlaşılmaktadır. Mahkemece bu husus dikkate alınarak; kanıtlanan davanın kabulüne ve dava konusu yerin davalılar tarafından boşaltılıp yönetime teslim edilmesine karar verilmesi gerekirken, yerinde bulunmayan gerekçeyle davanın reddi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, ....01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10397, Karar No: 2021/10520, Tarih: 21.10.2021

**3. Hukuk Dairesi         2020/10397 E.  ,  2021/10520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında birleştirilerek görülen davalar ile karşı davanın mahkemece yapılan yargılaması sonucunda; asıl ve birleşen davanın reddine, karşı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı/karşı davalı vekilince asıl davaya hasren temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Davacı asıl davada; davalı ile 25.11.2009 tarihinde kuyu içi sismik kayıt sisteminin temini ve teslimi konulu sözleşme imzalandıklarını, sözleşme konusu cihazın davalı kurumun talebi üzerine saha çalışmalarının yapıldığı Soma Linyit İşletmelerinde 11.06.2010 tarihinde teslim edildiğini, ambalajında ve kapalı sandık içinde teslim edilen sistemin davalı kurum tarafından işletmeye davet edilen üretici firma elemanlarına yaptırılan kurulumu sırasında, 17.06.2010 tarihinde sistemin parçası olan jeofon dizisinin 21. elemanın kuyuya indirilmesi sırasında bağlantı kablosunun jeofondan sıyrılarak kurtulmasıyla jeofon dizisinin kuyu içine düştüğünün davalı kurum tarafından bildirildiğini, davalı kurumun sözleşmenin 22, 29/2 ve 30. maddesinde belirtilen denetim muayene ve kabul şartlarına uymadığını, cihazın yokluğunda davalı kurum tarafından çalıştırılmak istendiğini, meydana gelen soruna davalı kurumun yüklenicisi olan sondaj şirketi tarafından kuyuya indirilen muhafaza borularının çıkartılması sırasında unutulan tapa ve diş muhafazalarının neden olduğunu, sonrasında davalı kurumun haksız olarak yeni bir sistemin teslim edilmesini talep ettiğini, bu talebin kabul edilmemesi üzerine 21.12.2010 tarihinde sözleşmenin davalı kurum tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek; sözleşmenin haksız feshi nedeniyle, sözleşme bedeli olan 589.000 USD'nin 13.10.2010 tarihinden işleyecek bankalarca uygulanan en yüksek mevduat faiziyle birlikte tahsiline ve 24.11.2009 tarihli 35.340 USD bedelli teminat mektubunun iadesine karar verilmesini istemiş, birleşen davada ise; teminat mektubu bedelinin paraya çevrildiği tarihten işleyecek en yüksek mevduat faiziyle birlikte, sözleşmenin haksız feshi nedeniyle 10.000 TL maddi ve 10.000 TL manevi tazminat ile teminat mektubunun haksız olarak paraya çevrilmesi nedeniyle 10.000 TL manevi tazminatın avans faiziyle birlikte davalı kurumdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı; asıl ve birleşen davanın reddini dilemiş, karşı davasında ise; sözleşmenin haklı olarak feshi nedeniyle teminat mektubunun 54.621,60 TL bedelle nakde çevrildiğini, sözleşmenin 36.2. maddesi uyarınca nakde çevrildiği tarihte yapılan güncelleme sonucu 57.573,41 TL teminat mektubu bedeli belirlendiğini ileri sürerek; aradaki fark olan 2.951,91 TL'nin bankalarca uygulanacak en yüksek mevduat faiziyle birlikte karşı davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı; asıl ve birleşen davanın reddini dilemiş, karşı davasında ise; sözleşmenin haklı olarak feshi nedeniyle teminat mektubunun 54.621,60 TL bedelle nakde çevrildiğini, sözleşmenin 36.2. maddesi uyarınca nakde çevrildiği tarihte yapılan güncelleme sonucu 57.573,41 TL teminat mektubu bedeli belirlendiğini ileri sürerek; aradaki fark olan 2.951,91 TL'nin bankalarca uygulanacak en yüksek mevduat faiziyle birlikte karşı davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece; asıl ve birleşen davalar ile karşı davanın reddine dair verilen hüküm, tarafların temyizi üzerine Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 20.09.2017 tarihli ve 2016/6110 Esas 2017/8362 Karar sayılı kararıyla; (1) numaralı bent ile davacı/karşı davalının tüm temyiz itirazları reddedildikten sonra, (2) numaralı bentle;

(...2-Davalı-karşı davacı, sözleşmenin haklı feshi nedeniyle teminat mektubunun paraya çevrildiğini, paraya çevrildiği tarihte güncelleme yapılarak aradaki farkın sözleşmenin 36.2. maddesine göre tahsilini istemiş, mahkemece sözleşmenin iş bu maddesi değerlendirilmeden karşı davanın reddine karar verilmiştir. Taraflar arasında imzalanan sözleşmenin 36.2. maddesinde “4735 sayılı Kanunun 19, 20 ve 21 inci maddelerine göre sözleşmenin feshedilmesi halinde, kesin teminat ve varsa ek kesin teminatlar alındığı tarihten gelir kaydedileceği tarihe kadar Türkiye İstatistik Kurumu tarafından yayımlanan aylık toptan eşya fiyat endeksine göre güncellenir. Güncellenen tutar ile kesin teminat ve varsa ek kesin teminatların tutarı asındaki fark yükleniciden tahsil edilir...” düzenlemesi mevcut olup sözleşmenin bu maddesi değerlendirilip sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karşı davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir...) gerekçesi ile bozulmuştur.

Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; asıl ve birleşen davanın reddine, karşı davanın kabulü ile taleple bağlılık ilkesi gereği 2.951,81 TL'nin teminat mektubunu nakde çevirme talebinden itibaren bankalarca uygulanan en yüksek mevduat faizi ile birlikte davacı/karşı davalıdan alınarak davalı/karşı davacı kuruma ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davacı/karşı davalı vekili tarafından asıl davaya hasren temyiz edilmiştir.

Bilindiği üzere; mahkemenin, Yargıtayın bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usule ilişkin kazanılmış hak doğabileceği gibi, bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalması yolu ile de usule ilişkin kazanılmış hak meydana gelebilir. Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün, bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme, (bozma kararının kapsamı dışında kalmış olması nedeniyle) kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usule ilişkin kazanılmış hak oluşturur.

Buna göre, bir hususun bozma kararının kapsamı dışında kalarak kesinleşmesi iki şekilde olabilir:

Buna göre, bir hususun bozma kararının kapsamı dışında kalarak kesinleşmesi iki şekilde olabilir:

1) O husus açıkça bir temyiz sebebi olarak ileri sürülmüş, fakat Yargıtayca reddedilmiştir.

2) Veya o hususta bir temyiz itirazı ileri sürülmemiş olmasına rağmen, dosyanın Yargıtay dairesince incelendiği sırada dosyada bulunan yazılardan onun bir bozma sebebi sayılması mümkün olduğu halde o cihet Yargıtayca bozma nedeni yapılmamıştır.

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında yapılan incelemede; mahkemece asıl ve birleşen davanın reddine dair verilen ilk karar, davacı tarafından temyiz edilmiş ve Yargıtay tarafından davacının temyiz itirazları reddedilerek bozma kararı kapsamı dışında bırakılmış, dolayısıyla asıl ve birleşen dava yönünden davacı yararına usule ilişkin kazanılmış hak oluşmuştur.

Buna göre, bozma kararına uymuş olan mahkemece; kesinleşen asıl ve birleşen dava hakkında yeniden inceleme yapılarak karar verilemeyeceği göz önünde bulundurularak, asıl ve birleşen dava hakkında verilen hüküm kesinleştiğinden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına, buna bağlı olarak yargılama giderlerine dahil olan vekalet ücreti bakımından da davacı yararına oluşan usule ilişkin kazanılmış hakka riayet edilerek, asıl davada 47.000 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı kuruma verilmesine karar verilmesi gerekirken; asıl ve birleşen davanın reddine, asıl davada 124.907,40 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı kuruma verilmesine karar verilmiş olması, usule ilişkin kazanılmış hakkın ihlali olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması HUMK'nın 438/7 maddesi hükmü gereğidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının (1) ve (4) numaralı bentlerinin çıkartılarak yerlerine sırasıyla;

"1- Asıl ve birleşen davalar hakkında verilen red hükmü kesinleştiğinden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına,",

"4- Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden yürürlükteki Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince takdir edilen 47.000 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine,",

Bentlerinin yazılmasına, hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nın Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nın 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3, Karar No: 2022/767, Tarih: 19.01.2022

**11. Ceza Dairesi         2022/3 E.  ,  2022/767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 05.10.2021 tarih ve 2021/17499 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 23.11.2021 tarih ve KYB-2021/125632 sayılı ihbarname ile;

Bilişim sistemleri, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçundan şüpheliler ... ve .... isimli şahıs haklarında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Muğla Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Çeşme Cumhuriyet Başsavcılığının 27.12.2019 tarihli ve 2019/4607 soruşturma, 2019/264 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Alucra Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Muğla Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 07.12.2020 tarihli ve 2020/8794 soruşturma, 2020/1523 sayılı yetkisizlik kararını takiben, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Muğla Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Alucra Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 18.12.2020 tarihli ve 2020/656 soruşturma, 2020/30 sayılı yetkisizlik kararını takiben, Alucra Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair mercii Giresun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2021/8 değişik iş sayılı kararının "5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının Çeşme Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın Muğla Cumhuriyet Başsavcılığı'na gönderildiği, ancak Muğla Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 07/12/2020 tarihli yetkisizlik kararı ile Alucra Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın Muğla Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, Muğla Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 07/12/2020 tarihli yetkisizlik kararından sonra verilen yetkisizlik kararlarının hukuken geçersiz ve yok hükmünde oldukları gözetilerek, yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın Muğla Cumhuriyet Başsavcılığının bağlı olduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi olan Fethiye Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde uyuşmazlığın esastan incelenerek karar verilmesinde isabet görülmediğinden" bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi gereği görüşüldü:

Dosya incelendi gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görülmekle, Giresun 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.01.2021 tarihli ve 2021/8 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde takdir ve ifasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 19.01.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9645, Karar No: 2011/13850, Tarih: 13.09.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/9645 E.  ,  2011/13850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 13.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11569, Karar No: 2014/22723, Tarih: 04.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/11569 E.  ,  2014/22723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı Kurum vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6525, Karar No: 2022/601, Tarih: 20.01.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/6525 E.  ,  2022/601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne ilişkin ilk derece mahkemesinin kararına karşı, davalı idare vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'nin istinaf isteminin esastan reddine dair kararı ile birlikte Gelibolu Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/316 E. - 2018/608 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkindir.

İlk derece mahkemesince davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı idare vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesince HMK'nun 353/1-b-1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olup, hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Aşağıda açıklanan gerekçelerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun reddi kararı kaldırıldıktan sonra, Gelibolu Asliye Hukuk Mahkemesinin 2016/316 Esas-2018/608 Karar sayılı kararının incelenmesinde;

Dosya kapsamından dava konusu Gelibolu İlçesi Sütlüce Köyü eski 293 yeni 793 parsel sayılı taşınmazın tamamının 23.06.1976 tarihli kamu yararı kararı gereği kamulaştırıldığı, bu kamulaştırma gereği düzenlenen kamulaştırma noter tebligatının davacı ...’a 13.01.1977 tarihinde bizzat tebliğ edildiği anlaşılmıştır.

Kamulaştırma Kanunu'nun 25. maddeleri uyarınca hakların kullanılması ve borçların yerine getirilmesi bakımından kamulaştırma işlemi, mal sahibi açısından, usulüne uygun olarak yapılan tebligatla başlar. Ayrıca Kamulaştırılan taşınmazlara ilişkin olarak, bedel artırım davası açılmakla da tebligat işlemleri tamamlanmış ve kamulaştırma kesinleşmiş sayılır. Bu itibarla;

Dava konusu taşınmaza ait kamulaştırma noter tebligatının usulüne uygun tebliğ edildiğinden kamulaştırma işleminin kesinleştiği dikkate alınarak, davacı adına açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmünün açıklanan nedenlerle HMK'nın 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HMK’nın 373/1. maddesi uyarınca kararın bir örneğinin Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 20/01/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.