muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/19386, Karar No: 2016/673, Tarih: 20.01.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/19386 E.  ,  2016/673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Akyazı Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/04/2015

NUMARASI : 2015/72-2015/224

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmazın arsa niteliğinde kabulü doğru ise de, alınan rapor hüküm kurmaya elverişli değildir.

Şöyle ki;

Acele el koyma dava dosyasında yapılan bilirkişi incelemesi sonucu alınan raporda dava konusu taşınmaz emsal taşınmazdan 2 kat değerli kabul edilerek m² değeri 103 TL bulunmuş, itiraz üzerine alınan ek raporla dava konusu taşınmaz emsalden 1,2 kat değerli kabul edilerek m² değeri 62 TL tespit edilmiştir.

Mahkemece yapılan 14.03.2015 günlü bilirkişi incelemesi sonucu düzenlenen raporunda aynı taşınmaz emsal olarak kabul edilmesine rağmen dava konusu taşınmaz emsalden 2,5 kat değerli bulunarak metrekare bedeli 131,00 TL olarak tespit edilmiştir. Acele el koyma davasında tespit edilen m² bedeli ile tespit tescil davasında belirlenen m² bedelleri değerlendirme tarihleri yakın ve aynı emsal kullanılmasına rağmen (%100)'den fazla farklı bedel belirlenmesi nedeniyle rapor inandırıcı bulunmamıştır.

Bu durumda; taraflara dava konusu taşınmaza yakın bölgelerden ve yakın zaman içinde satışı yapılan benzer yüzölçümlü satışları bildirmeleri için imkan tanınması, lüzumu halinde resen emsal celbi yoluna gidilmesi, dava konusu taşınmazın, değerlendirme tarihi itibariyle, emsal alınacak taşınmazın ise satış tarihi itibariyle imar ya da kadastro parslleri olup olmadığı ilgili Belediye Başkanlığı ve Tapu Müdürlüğünden sorulması, ayrıca dava konusu taşınmazın; imar planındaki konumu, emsallere olan mesafesini de gösterir krokisi ve dava konusu taşınmaz ile emsal taşınmazların resen belirlenen vergi değerleri ve emsal taşınmazların satış akit tablosu getirtilerek, dava konusu taşınmazın değerlendirmeye esas alınacak emsallere göre ayrı ayrı üstün ve eksik yönleri ve oranları açıklanmak suretiyle yapılacak karşılaştırma sonucu değerinin belirlenmesi bakımından, yeniden oluşturulacak bilirkişi kurulu ile mahallinde keşif yapılarak alınacak rapor sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 20/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8970, Karar No: 2015/10537, Tarih: 04.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/8970 E.  ,  2015/10537 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/04/2015

NUMARASI : 2015/169-2015/169

DAVACI : A.. Ç..

DAVALI : O.. M..

Taraflar arasındaki davada Bursa 2. İş ve Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, işçilik alacağı istemine ilişkindir.

İş Mahkemesince, taraflar arasında, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1. maddesinde belirtilen işveren ile işci arasındaki hizmet akdinden doğan bir hak uyuşmazlığı olmadığı, taraflar arasında hizmet akdi bulunmadığı istisna ve taşımadan doğan karma bir sözleşme bulunduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesince ise, davacının davalı kurum bünyesinde aralarında düzenlenen iş akdine istinaden çalıştığı ve davanın dayanağını bu iş akdinin oluşturduğu, davacının iş akdinin haksız feshi sebebiyle doğan alacaklarını talep ettiği ve bu hususların iş mahkemesinde değerlendirilmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

4857 sayılı İş Kanununun 1/2. maddesinde “Bu Kanun 4. maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, bu işyerlerinin işverenleri ile işveren vekillerine ve işçilerine faaliyet konularına bakılmaksızın uygulanır.” hükmüne yer verilmiştir.

İş mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş olan istisnai nitelikte özel mahkemelerdir. 5510 sayılı Kanunun 101. maddesi bu Kanunun uygulanmasından doğan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceğini hükme bağlamıştır. Buna göre, bir davanın iş mahkemesinde görülebilmesi için taraflar arasında işçi ve işveren ilişkisinin bulunması ve uyuşmazlığın bu ilişkiden kaynaklanması gerekmektedir.

Somut olayda, mahkeme dosyasında yer alan ödeme listelerinde davacının çalışmaları karşılığı vahidi fiyat esasına göre ücret aldığı anlaşılmaktadır. Vahidi fiyat şeklinde ücret ödemesi yapılan, işgücünü belirli veya belirli bir zaman içinde çalıştıranın buyruğunda bulundurmak suretiyle çalışan kişinin çalışmasının hizmet akdine tabi olduğu hususu Yargıtay'ın oturmuş görüşlerindendir. Bu durumda uyuşmazlığın Bursa 2. İş Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Bursa 2. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04/11/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3959, Karar No: 2011/14860, Tarih: 03.11.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/3959 E.  ,  2011/14860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 16/12/2009 tarih ve 2007/559-2009/328 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankada bulunan hesabındaki 10.000,00 TL’nin dava dışı kişiye usulsüz olarak ödendiğini, alacağın tahsili için açılan davanın müvekkili lehine sonuçlandığını ve icra takbi sonucu davalıdan faiz ve yargılama gideri ile birlikte toplam 39.648,00 TL tahsil edildiğini, oysa ödenen paranın müvekkilinin uğradığı munzam zararı karşılamadığını ileri sürerek, 67.252,00 TL’nin temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacının 10.000,00 TL. olan alacağına ödeme tarihine kadar geçen süre için altın, döviz, mevduat faizi ve enflasyon rakamlarında oluşan değişiklikler uygulanmak suretiyle yapılan hesaplama sonucu davacının munzam zararının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, B.K.nun 105/1. maddesine dayalı alacağın geç tahsil edilmesi nedeniyle geçmiş günler faizi ile karşılanamayan munzam zararın tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece, davacının davalıdan aldığı faiz miktarından daha fazla bir zararının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Ancak, munzam zararın hesaplanmasında mahkemece yapılacak iş, borçlunun temerrüde düştüğü tarihten, ödemenin gerçekleştirildiği güne kadar geçen süre içerisinde her yıl itibarı ile gerçekleşen yıllık enflasyon artış oranı, bu oranın eşya fiyatlarına yansıma durumu, mevduat ve devlet tahvillerine verilen faiz oranları, Türk Lirası karşısında döviz kurlarına ilişkin değişiklikler belirlenerek, bu süre içerisindeki para değerinin düşmesi, alım gücü azalması nedeniyle alacaklının maruz kaldığı zarar miktarının yukarıda belirtilen unsurların toplanıp, ortalamaları bulunarak belirlenmek ve istenilen alacağın temel hukuki

yapısı nedeniyle bir tazminat alacağı niteliğinde olduğundan ve bu zararın oluşmasında ülkenin içinde bulunduğu ekonomik ve sosyal ortamın da etkili bulunduğu ve bundan ülkede yaşamını sürdüren gerçek veya tüzel kişilerin etkilenmemesinin kaçınılamaz olduğu ve nihayet her somut olayın özelliği de dikkate alınarak, bulunacak miktarın BK.nun 43. maddesi çerçevesinde mahkemece değerlendirmeye tabi tutularak belirlenmesi ve bundan sonra bulunan bu zarar miktarından davacının alacağını tahsil ederken alması gereken temerrüt faizi miktarı düşülerek hasıl olacak sonuç çerçevesinde hüküm kurmaktan ibarettir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda yukarıda belirtilen bir kısım unsurlar göz önüne alınarak hesaplama yapılmış ise de, munzam zarar hesabının belirtilen tüm unsurlara göre ve davacıya ödemenin yapıldığı tarihe kadar yapılması gerekirken, eksik unsurlarla ve alacağın dayanağı olan mahkeme karar tarihine kadar hesaplama yapılması doğru olmamış, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 03/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10540, Karar No: 2015/12812, Tarih: 02.09.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/10540 E.  ,  2015/12812 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DÜZİÇİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/02/2015

NUMARASI : 2013/499-2015/47

Uyuşmazlık, davacı eczacı ile davalı SGK arasındaki ilaç temini hususundaki protokol kapsamındaki muarazanın giderilmesi istemine ilişkindir.

Davanın niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 13.Hukuk Dairesinindir. 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6644 sayılı Yasanın 2.maddesi ile değiştirilen 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60.maddesi uyarınca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine, 02.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5361, Karar No: 2014/14142, Tarih: 09.06.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/5361 E.  ,  2014/14142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, bir nedene dayan- mayan temyiz itirazı yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 09.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13109, Karar No: 2023/4081, Tarih: 03.05.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/13109 E.  ,  2023/4081 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/2271 E., 2022/2622 K.

SUÇ :556 sayılı Markaların Korunması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname'ye muhalefet

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin, 18.10.2012 tarihli ve 2012/502 Esas, 2012/643 Karar sayılı kararı ile sanığın marka hakkına tecavüz suçundan (mülga) 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 61/A maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca 10 ... hapis ve 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve suça konu ürünlerin müsaderesine hükmedilerek 5271 sayılı Kanun’un 231 ... maddesinin beşinci fıkrası gereği hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, bu kararın 08.11.2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmıştır.

2.Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin, 25.03.2021 tarihli ve 2020/530 Esas, 2021/139 Karar sayılı kararı ile sanığın, tâbi tutulduğu denetim süresi içinde yeniden kasıtlı bir suç işlediğinin ihbarı üzerine 5271 sayılı Kanun’un 231 ... maddesinin onbirinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanması ile sanık hakkında marka hakkına tecavüz suçundan 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 61/A maddesinin birinci fıkrası ve 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesi uyarınca 10 ... hapis ve 80,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3.İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Ceza Dairesinin, 28.04.2022 tarihli ve 2021/2271 Esas, 2022/2622 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanığın istinaf başvurusu üzerine duruşma açılmadan, Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesinin, 25.03.2021 tarihli ve 2020/530 Esas, 2021/139 Karar sayılı sanığın mahkûmiyetine ilişkin hükmün kaldırılmasına, marka hakkına tecavüz suçunun unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebepleri; alınan bilirkişi raporu ile, sanığın iş yerinde ele geçirilen ürünler üzerinde kullanılan 176460 numaralı markanın, iltibas yolu ile taklit edildiği hususunun açıkça tespit edildiğine ve bu bilirkişi raporuna rağmen istinaf Mahkemesinin hatalı gerekçe ile verdiği beraat hükmünün bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Katılan ... Limited firması adına vekili, 08.08.2012 tarihli şikâyet dilekçesi ile sanığın işlettiği isimsiz isyerinde hak sahibi oldukları tescilli markalı ürünlerin, marka haklarına tecavüz edilerek satışa arz edildiği iddiası ve arama yapılması talebi ile şikâyetçi olmuştur.

2.Bakırköy 14. Sulh Ceza Mahkemesinin 08.08.2012 tarihli ve 2012/697 Değişik İş sayılı kararına istinaden şikâyete konu iş yerinde yapılan aramada; satışa arz edilmiş halde toplam 683 adet alt ve üstten ibaret pijama takımına elkonulmuştur.

3.Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 22.08.2012 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 556 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 61/A maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü ve 54 üncü maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

4.Sanık savunmalarında; suça konu ürünleri tanımadığı bir seyyar satıcıdan taklit olduklarını bilmeden satın aldığını ve dükkânında satışa sunduğunu beyan etmiştir.

5.Dosyada mevcut 08.10.2012 tarihli bilirkişi raporunda; suça konu ürünler ile orijinal ürünlerin karşılaştırmalı olarak incelemesinin yapıldığı ve suça konu pijama takımlarının ense ve karton etiketlerinde katılan adına tescilli markaların kullanılmayıp AS-EL Pijamaları ibaresinin bulunduğuna ancak pijama takımı üstünde garni kumaşı ve baskısında kelebek ve fiyonk desenleri ile pijama altı zemin kumaşında katılan adına tescilli 176460 numaralı markanın iktibas yolu ile taklit edilerek kullanıldığına

ve marka hakkına tecavüz fiilinin işlendiğine dair görüş bildirilmiştir.

6.İlk derece Mahkemesince, 08.10.2012 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınmak suretiyle sanığın marka hakkına tecavüz suçundan mahkûmiyetine karar verildiği anlaşılmıştır.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın istinaf başvurusu üzerine duruşma açılmaksızın yapılan yargılamada; Bölge Adliye Mahkemesince, bilirkişi raporunda yer alan fotoğraflara göre, suça konu ürünler ile orijinal ürünler arasında renk, genel görünüm ve insan duyularında bıraktıkları izlenim bir bütün olarak değerlendirildiğinde, ortalama tüketiciler yönünden iltibas oluşmayacağı, aksi kabulün tüm ekose desenli kumaşların katılanın tekeline bırakılacağı sonucunu doğuracağı, bu durumun hukuki güvenlik ve belirlilik ilkeleriyle bağdaşmayacağı ve suçun yasal unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle sanığın beraatine karar verildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Tebliğname Yönünden

5271 sayılı Kanun'un 301 ... maddesinde yer alan ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar." şeklindeki düzenleme nazara alınarak katılan vekilinin temyiz dilekçesi kapsamına bakıldığında, katılan vekilinin temyiz isteminin sanığın üzerine yüklenen marka hakkına tecavüz suçunun maddi ve manevi unsurları itibarıyla oluştuğuna yönelik olduğu, sanık hakkında kurulan 18.10.2012 tarihli hükmün açıklanamayacağına dair münhasır temyiz sebebi gösterilmediği anlaşıldığından, bu konuda bozma isteyen tebliğnamedeki görüşe iştirak olunmamıştır.

B. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Tüm dosya kapsamı, 08.10.2012 tarihli bilirkişi raporunda yer alan fotoğraflar, Bölge Adliye Mahkemesinin gerekçesi ve temyizin kapsamına göre sanık hakkında verilen beraat kararının yerinde olduğu belirlendiğinden, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Ceza Dairesinin, 28.04.2022 tarihli ve 2021/2271 Esas, 2022/2622 Karar sayılı kararında katılan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 31. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3307, Karar No: 2024/3717, Tarih: 19.11.2024

**3. Hukuk Dairesi         2024/3307 E.  ,  2024/3717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2002 E., 2023/28 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Orhangazi 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/65 E., 2021/230 K.

Dairece verilen 04.06.2024 tarihli ve 2023/3000 E, 2024/1811 K. sayılı kararla; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davacı vasisi tarafından adli yardım talepli olarak temyiz edildiği, bu sebeple de temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin yatırılmadığı belirlenmiş ve adli yardım talebinde bulunan tarafın, kendisi ve ailesinin geçimini önemli ölçüde zor duruma düşürmeksizin gereken temyiz yoluna başvuru giderlerini kısmen veya tamamen ödeme gücünden yoksun olduğu yönünde kanaat oluşmadığından adli yardım talebinin reddi ile gerekli işlemlerin yapılması için dosyanın hükmü veren mahkemeye geri cevrilmesine karar verilmiştir.

Talebi reddedilen tarafın, ret kararına karşı yapmış olduğu itiraz, Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin 22.10.2024 tarihli kararıyla reddedilmiştir.

Bu itibarla;

1. Hükmü veren Mahkeme tarafından 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 344 üncü maddesi uyarınca;

a) Temyiz harçlarının bir haftalık kesin süre içerisinde tamamlanması, aksi hâlde temyiz başvurusundan vazgeçmiş sayılacağı hususunun başvurana yazılı olarak bildirilmesi,

b) Verilen kesin süre içinde temyiz harçları tamamlanmadığı takdirde temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına karar verilerek başvurana tebliğ edilmesi,

2. Verilen kesin süre içinde;

a) Temyiz harçlarının tamamlanması hâlinde,

b) Temyiz harçlarının tamamlanmaması sebebiyle temyiz başvurusunun yapılmamış sayılmasına dair verilen kararın tebliğ tarihinden itibaren bir hafta içinde temyiz edilmesi durumunda ise temyiz harç ve giderleri de yatırıldıktan sonra, dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

19.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18607, Karar No: 2017/8728, Tarih: 08.12.2017

**16. Hukuk Dairesi         2015/18607 E.  ,  2017/8728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu .... Köyü çalışma alanında bulunan 150 ada 1 parsel sayılı 2.557,99 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına, 150 ada 2 parsel sayılı 2.780,96 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise satın alma ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı ..., mirasçılara karşı çekişmeli taşınmazların müşterek muristen intikal ettiği ve mirasçılar arasında terekenin taksim edilmediği iddiasına dayanarak tapu iptali ve tescil istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 150 ada 1 parsel sayılı taşınmazın davalı ... adına olan tapu kaydının iptali ile, davacı ... adına 235/2400 pay, davalı ... adına 2165/2400 pay oranında, çekişmeli 150 ada 2 parsel sayılı taşınmazın ... adına olan tapu kaydının iptali ile, davacı ... adına 1/8 pay ve davalı ... adına 7/8 pay oranında tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, ek kararla; temyiz talebinin verilen kararın miktar yönünden kesin olduğundan bahisle reddine karar verilmiş; ek karar davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemenin, davalı ... vekilinin temyiz isteminin reddine yönelik ek kararı, davalı ... vekili Av. ...'e 14.01.2015 tarihinde tebliğ edilmiş ve ek karar 22.01.2015 tarihinde temyiz edilmiştir. Mahkemenin ek kararının temyiz eden tarafa tebliğ edildiği tarih ile temyiz tarihi arasında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432. ve 434. maddeleri ile öngörülen 7 günlük temyiz süresi geçtiğinden ek kararın temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, 08.12.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.