muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/12844, Karar No: 2023/13536, Tarih: 02.10.2023

Uyuşmazlık, işyerinde uygulanan toplu ... sözleşmeleri uyarınca davacının davacının ücretinin doğru olarak belirlenip belirlenmediği ile buna bağlı olarak fark ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk,

1. 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 02.11.2011 tarihli ve 28103 mükerrer sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan 666 sayılı KHK'nın 1 inci maddesi ile 375 sayılı KHK'ya aşağıdaki ek madde eklenmiştir:

“EK MADDE 9- Aylıklarını 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu ile 2914 sayılı Yükseköğretim Personel Kanununa göre almakta olan personele, 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye ekli (II) sayılı Cetvele dahil pozisyonlarda istihdam edilen sözleşmeli personele, subay, sözleşmeli subay, astsubay, sözleşmeli astsubay, sözleşmeli subay ve astsubay adayları ile uzman jandarma ve uzman erbaşlara, mali haklar kapsamında yapılan her türlü ödemeler dahil almakta oldukları toplam ödeme tutarı dikkate alınmak suretiyle aynı veya benzer kadro ve görevlerde bulunan personel arasındaki ücret dengesini sağlamak amacıyla, en yüksek Devlet memuru aylığına (ek gösterge dahil), ekli (I) sayılı Cetvelde yer alan kadro ve görev unvanlarına karşılık gelen oranların uygulanması suretiyle hesaplanan tutarda ek ödeme yapılır.

Ek ödemeye hak kazanılmasında ve bu ödemenin yapılmasında aylıklara ilişkin hükümler uygulanır. Bu maddeye göre yapılacak ek ödeme damga vergisi hariç herhangi bir vergiye tabi tutulmaz ve ilgili mevzuatı uyarınca ödenmekte olan zam, tazminat, ödenek, döner sermaye ödemesi, ikramiye, ücret ve her ne ad altında olursa olsun yapılan benzeri ödemelerin hesabında dikkate alınmaz.

Birinci fıkra kapsamına giren personelden; 4/1/1961 tarihli ve 209 sayılı Kanunun 5 inci maddesinin ikinci fıkrası, 4/11/1981 tarihli ve 2547 sayılı Kanunun 58 inci maddesinin (c) ve (f) fıkraları ve 14/4/1982 tarihli ve 2659 sayılı Kanunun 30 uncu maddesi kapsamında döner sermayeden ek ödeme yapılan personele, 27/7/1967 tarihli ve 926 sayılı Kanunun ek 17 nci maddesinin (Ç) fıkrası uyarınca sağlık hizmetleri tazminatı ödenen personele, 27/10/1999 tarihli ve 4458 sayılı Kanunun 221 inci maddesi, 16/5/2006 tarihli ve 5502 sayılı Kanunun 28 inci maddesinin sekizinci fıkrası ve 663 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 28 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca ödeme yapılan personele, sözkonusu mevzuat hükümlerine göre ödeme yapılmaya devam olunur ve bunlara bu maddeye göre ayrıca ek ödeme yapılmaz. Bu fıkra kapsamında yer alan idarelerin döner sermaye saymanlık hizmetlerini yürüten personele sözkonusu mevzuat uyarınca döner sermaye gelirlerinden herhangi bir ödeme yapılmaz.

Birinci fıkra kapsamına giren personelden; 21/12/1967 tarihli ve 969 sayılı Kanunun 3 üncü maddesinin son fıkrasında öngörülen ödemelerden yararlananlara, birinci fıkraya göre ödeme yapılmaz. Ancak üretimi teşvik primi ödenen personele, ödemenin yapıldığı tarih ile bir sonraki yılda yapılacağı tarih arasındaki dönemde birinci fıkra uyarınca kadro veya pozisyon unvanları için ödenmesi öngörülen ek ödemenin toplam net tutarı, anılan 3 üncü maddeye göre ödenen üretimi teşvik priminin net tutarına ulaştığı tarihten itibaren birinci fıkraya göre ödeme yapılmaya başlanır.

Birinci fıkra kapsamına giren personelden; kurumlarınca bir kadroya kurum içinden veya kurum dışından vekalet ettirilenlere, vekaletin 657 sayılı Kanunun 86 ncı maddesine istinaden yapılmış ve bu hususun onayda belirtilmiş olması, vekalet görevinin Bakanlar Kurulu kararı veya müşterek karar ile atama yapılması gereken kadrolar için ilgili bakan, diğer kadrolar için asili atamaya yetkili amir tarafından verilmesi, vekalet eden personelin asaleten atanmada aranan tüm şartları (asaleten atanmada sınav şartı aranılan kadrolar için bu sınavlara girebilme hakkının elde edilmiş olması dahil) taşıması kaydıyla vekalet ettikleri kadro için öngörülen ek ödemenin asli kadroları için öngörülen ek ödemeden fazla olması halinde, aradaki fark, vekalet görevine başlanıldığı tarihten itibaren ve bu görev fiilen yapıldığı sürece ödenir. Ancak, mehil müddeti, yıllık izin, mazeret izni, hastalık ve refakat izni, geçici görev, vekalet, görevden uzaklaştırma, hizmet içi eğitim, seminer ve kurs nedenleriyle görevlerinden ayrılanlara vekalet edenlere bu şekilde ödeme yapılmaz.

Ücret ve tazminatları ek 10 uncu maddeye göre ödenenlere, 10/12/2003 tarihli ve 5018 sayılı Kanuna ekli (III) sayılı Cetvelde sayılan düzenleyici ve denetleyici kurumlarda görev yapan personele ve bir kadroya açıktan vekil olarak atananlara bu madde uyarınca ek ödeme yapılmaz.

Bu maddeye göre yapılacak ek ödeme, bu maddenin yürürlük tarihinden önce hakları şahıslarına bağlı olarak saklı tutulanlar için şahsa bağlı haklardan sayılmaz ve ilgili mevzuatı uyarınca fark tazminatı uygulamasından yararlanan personel bakımından önceki kadro veya pozisyonun ücretinin artırılması sonucunu doğurmaz. Bu ek ödeme, fark tazminatı uygulamasından yararlanan personel hakkında, yukarıdaki hükümler esas alınarak ilgililerin yeni kadrolarına ilişkin mali haklarının belirlenmesinde fark tazminatı hesabında dikkate alınmak suretiyle uygulanır.

Kültür ve Turizm Bakanlığının, Sağlık Bakanlığının, ... Kamu Hastaneleri Kurumunun ve Meteoroloji Genel Müdürlüğünün ... teşkilatı personeli ile Ulaştırma, Denizcilik ve Haberleşme Bakanlığı, ... ... Sağlığı Kurumu, Karayolları Genel Müdürlüğü, Orman Genel Müdürlüğü ve Tapu ve Kadastro Genel Müdürlüğü personeline bu madde uyarınca yapılan ek ödemeler döner sermaye bütçelerinden yapılır. Devletin mali imkanlarını gözönünde bulundurmak suretiyle merkezi yönetim kapsamındaki kamu idarelerinde istihdam edilen personele bu madde uyarınca yapılan ek ödemenin tamamını veya bir kısmını teşkilat yapısı esas alınarak merkezi yönetim bütçesinden veya döner sermayesi bulunan kurumlar için döner sermaye bütçesinden yaptırmaya Maliye Bakanlığının teklifi üzerine Bakanlar Kurulu yetkilidir.

Kadro karşılığı sözleşmeli personel ile 399 sayılı Kanun Hükmünde Kararnameye ekli (II) sayılı Cetvele dahil pozisyonlarda istihdam edilen sözleşmeli personel hariç olmak üzere, çeşitli statülerde istihdam edilen sözleşmeli personele, çalıştıkları birim ve bulundukları pozisyon unvanı itibarıyla aynı veya benzer unvanlı memur kadrosunda çalışan, hizmet yılı ve öğrenim durumu aynı olan emsali personel için belirlenmiş olan ek ödeme oranını aşmamak üzere, statüleri ile mali haklar kapsamında yapılan her türlü ödemeler dahil almakta oldukları toplam ödeme tutarları gibi kriterler birlikte veya ayrı ayrı dikkate alınarak bu madde hükümleri çerçevesinde ek ödeme yapılıp yapılmayacağını, yapılacak ek ödeme oranını sözleşme ücreti ile ilişkilendirilmeksizin belirlemeye, Maliye Bakanlığının teklifi üzerine Bakanlar Kurulu yetkilidir. Bu ödeme tutarı damga vergisi hariç herhangi bir vergi ve sigorta prim kesintisine tabi tutulmaz.

Bu maddenin uygulamasına ilişkin olarak ortaya çıkabilecek tereddütleri gidermeye ve uygulamayı yönlendirmeye Maliye Bakanlığı yetkilidir."

3. Dairemizin 30.....2022 tarihli ve 2022/6941 Esas, 2022/8605

Karar sayılı ilâmının ilgili kısmı şöyledir.

"... davacının 666 sayılı KHK uyarınca 375 sayılı KHK'ya eklenen ek 9 uncu madde uyarınca kamu görevlilerine ödenmesi öngörülen ek ödemelerden yararlanması mümkün değildir.

..."

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2606, Karar No: 2016/4200, Tarih: 14.04.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/2606 E.  ,  2016/4200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu ..Köyü çalışma alanında bulunan 635 parsel sayılı 276.050,00 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz vergi kaydı fazlası olarak devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olması nedeniyle ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacılar ... ve müşterekleri, irsen intikal, vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak tapu iptal ve tescil istemiyle dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda görevsizlik kararı verilmiş, bu hüküm temyizi üzerine Yargıtay'ca mahkemenin görevli olduğundan bahisle karar bozulmuştur, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulü ile çekişmeli 635 parsel sayılı taşınmazın ... adına olan tapu kaydının iptali ile davacılar ..., ..., ...mirasçıları adına veraset ilamlarındaki payları oranında tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne karar verilmiş ise de; yapılan değerlendirme dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Dava vergi kaydı miktar fazlasına ilişkin olup davacı yanın dayandığı 234 tahrir nolu 6 hektar miktarındaki vergi kaydı 22.11.1937 tarihinde tesis edilmiş ve miktarı kadar davacılar adına kayıtlı olan dava dışı 550 parsel sayılı taşınmaza revizyon görmüştür; vergi kaydı tepe sınırı itibariyle genişletmeye müsait olup miktarı ile geçerlidir; davaya konu 635 parsel sayılı taşınmazın tapulama tutanağından 03.08.1956 tarihinde 234 tahrir nolu vergi kaydının fazlası olarak ... adına tespit edildiği anlaşılmaktadır, vergi kaydının tesis edildiği 22.11.1937 tarihinden dava konusu 635 parsel sayılı taşınmazın tespit tarihi olan 03.08.1956 tarihine kadar 3402 sayılı Kanun'un 14. maddesine göre aranan 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresi dolmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup; davalı ... vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, 14.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2125, Karar No: 2015/2600, Tarih: 16.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/2125 E.  ,  2015/2600 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ile katılma yoluyla davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, davalıya ait vinç ile müvekkilinin işlettiği boyahane fabrikasında çalışma yapılırken, vinç operatörünün dikkatsizliği ve tedbirsizliği nedeniyle meydana gelen kaza neticesinde, kaldırılmaya çalışılan bacanın devrildiğini ve bir takım zararlar meydana geldiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 40.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının, bacanın ağırlığı konusunda müvekkilini yanlış bilgilendirdiğini, içerisindeki kurum ve atıklar nedeniyle bacanın ağırlığının artttığını, buna bağlı olarak meydana gelen kazada müvekkilinin herhangi bir kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacının işlettiği fabrikada, davalıya ait vinç ile kaldırılmaya çalışılan bacanın, içindeki yapışan kurum ve atıklar nedeni ile görünenden daha ağır olması sebebi ile kaldırılamadığı ve yere devrilerek dava konusu zararın meydana geldiği, bu zararın meydana gelmesinde davacı şirketin ağırlık konusunda gerekli bilgileri yeterince vermediğinden ve çalışmaları yeterince denetlemediğinden %40 oranında, davalı şirketin ise çalışma yapan vincin kaldırma kapasitesini bildiği ve kaldırılacak malzemenin vincin kaldırma kapasitesinin üzerinde olmasına rağmen kaldırmaya çalışması nedeni ile %60 oranında kusurlu olduğu, meydana gelen zararın tutarının 33.358,00 TL olup, kusur oranı dikkate alındığında davalının bu zararın 20.015,00 TL'sinden sorumlu olduğu, ancak söz konusu zarar için dava dışı ...cı şirkete 38.988,00 TL ödeme yapıldığı, her ne kadar davacı bu ödemenin jest ödemesi olduğunu savunmuş ise de, sigorta şirketi hangi saikle olursa olsun zarar bedelini ödemekle sigortalının haklarına halef olduğu ve zarar verene karşı kendisinin talepte bulunma hakkını kazandığı, tazmini gereken bir zararın kalmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiş ve sigorta şirketi tarafından ödenen miktar gözönünde bulundurulduğunda, davanın 1.012,00 TL'si yönünden haksız olduğu sonucuna varılarak, davalı yararına 1.012,00 TL vekalet ücreti takdir edilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Davalı vekilinin katılma yoluyla temyiz istemi yönünden;

Kararı, davacı vekili ile katılma yoluyla davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Davalı vekilinin katılma yoluyla temyiz istemi yönünden;

Katılma yolu ile temyiz isteminin ancak temyizi cevaplanan konulara karşı kullanılabilmesi olanaklı olup, davacı vekilince vekalet ücretine yönelik herhangi bir temyiz itirazı ileri sürülmemiştir. Davalının katılma yoluyla vekalet ücretine yönelik temyiz isteminin geçerli bir temyiz olarak kabulü mümkün bulunmadığından, davalı vekilinin temyiz isteminin bu nedenle reddi gerekmiştir.

.../...2-Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin katılma yolu ile temyiz isteminin reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde davalıya iadesine kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.04.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20247, Karar No: 2014/4882, Tarih: 26.03.2014

**3. Hukuk Dairesi         2013/20247 E.  ,  2014/4882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 1. AİLE MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/09/2013

NUMARASI : 2012/803-2013/1164

Taraflar arasında görülen çeyiz eşyalarının ve ziynet eşyaları bedelinin tahsili davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili, tarafların 14.09.2011 tarihinde boşandıklarını, boşanma davasından önce davalı O..'ın bir tartışma sırasında müvekkilinin boynuna bıçak dayayarak onu ölümle tehdit ettiğini, müvekkilinin can güvenliği olmaması nedeniyle müşterek haneden günlük kıyafetleri dışında hiçbir eşyasını almadan ayrılmak zorunda kaldığını, dava dilekçesi ekinde sundukları çeyiz senedindeki eşyaların ve ziynet eşyalarının müvekkiline ait olduğunu, bunların toplam değerinin 141.000,00 TL olduğunu ileri sürerek, çeyiz senedinde yazılı eşyaların ve ziynet eşyalarının bedeli olan 141.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak müvekkiline verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının bir kısım ziynet eşyalarını evden ayrılmadan çok önce anne ve babasına teslim ettiğini, diğerlerini ise evden ayrılırken yanında götürdüğünü, çeyiz senedindeki 9. rakama kadar olan eşyaların müvekkilinin babası tarafından ihtiyaç sahiplerine dağıtıldığını ve davacıya ait olduğunu kabul ettiklerini, ancak çeyiz senedinin ziynet eşyaları bölümünde belirtilen 35 adet burma bilezik, 15 adet yarımlık altın, 130 adet çeyrek altın, bir adet set takımı, 3 adet küpe, bir metre altın zincir, 2 adet bileklikle ilgili talep ve davayı kabul etmediklerini, ziynet eşyarının çeyiz senedi imzalandıktan sonra senede eklendiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabul ve kısmen reddiyle davacıya ait olup davalı yedinde kalan 35 adet toplam 875 gr ağırlığında 22 ayar, burma ve düz bileziğin, 15 adet yarımlık altının, 130 adet çeyrek altının, 1 adet takı setinin, 3 adet küpenin, 1 metre altın zincirin ve 2 adet bileziğin ve yatak odası takımının, mutfak takımının, yemek takımının, salon takımı ve oturma grubunun, sandık ve sandık içi çeyizlerin, Phlips marka müzik setinin, .. marka derin dondurucunun, 72 ekran Phlips marka televizyonun, Bosch marka 5 programlı bulaşık makinasının, Arçelik marka set üstü ocağın, Arçelik marka 6660 model elektrik süpürgesinin, mutfak masası ve 4 adet sandalyesinin, 6 kat yün yatak takımı ve 8 adet yorganın, 18 adet her biri 4 metre karelik yün halı ve yolluğun, Bosch marka no-frost büyük boy buzdolabının bedelleri toplamı olan 125.877 TL çeyiz ve ziynet eşyaları bedelinin dava tarihi olan 21.6.2012 tarihinden geçerli olmak üzere yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava, çeyiz senedine dayalı çeyiz eşyalarının ve ziynet eşyalarının iadesine ilişkin alacak talebine ilişkindir

Taraflar arasında, çeyiz senedinde yazılı bulunan 1'den 9'a kadar sıralanmış olan çeyiz eşyalarının davalıda kaldığına ilişkin herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, çeyiz senedinde yazılı ziynet eşyalarının davalıda kalıp kalmadığı hakkındadır.

Türk Medeni Kanunu’nun 6.maddesi uyarınca kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür.

Gerek doktrinde, gerek Yargıtay İçtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Davacı kadın, dava konusu edilen çeyiz senedinde yazılı bulunan ziynet eşyalarının davalıda kaldığını ileri sürmüş, davalı koca ise, çeyiz senedinde yazılı olan ziynet eşyalarının senet imzalandıktan sonra eklendiğini, düğünde senette yazılı olan kadar ziynet eşyası takılmadığını, davacıya düğünde takılan ziynet eşyalarının da davacı tarafından boşanmadan önce davacının anne ve babasına verildiğini, bu nedenle senedin Adli Tıp Kurumuna gönderilerek senede sonradan eklenen kısımların tespitini talep ettiği anlaşılmaktadır.

Hayat deneylerine göre olağan olanın bu çeşit eşyanın kadının üzerinde olması ya da evde saklanması, muhafaza edilmesidir. Başka bir anlatımla bunların davalı tarafın zilyetlik ve korumasına terk edilmesi olağan durumla bağdaşmaz. Diğer taraftan ziynet eşyası rahatlıkla saklanabilen, taşınabilen, götürülebilen türden eşyalardandır. Bu nedenle evden ayrılmayı tasarlayan kadının bunları önceden yanında götürmesi gizlemesi her zaman mümkün olduğu gibi evden ayrılırken üzerinde götürmesi de mümkündür. Bunun sonucu olarak normal koşullarda ziynet eşyalarının kadının üzerinde olduğunun kabulü gerekir. Aksini ispat yükü ise davacı kadındadır.

Davaya konu 27.06.2004 tarihli Çeyiz Senedinde, 1 den 9 a kadar ev eşyalarının sıralandığı, bu sıralamadan sonra " Ziynet 35 adet bilezik burma ve düz 875 gr, 15 adet yarımlık, 130 adet çeyrek altın, 1 adet set takımı, 3 adet küpe, 1 metre altın zincir, 2 adet bileklik, düğünde 2 milyar para toplanmıştır" yazılı olduğu anlaşılmaktadır.

Yargılama sırasında, 30.10.2012 tarihli Bilirkişi Raporu ile, düğünde 82 adet çeyrek altın, 14 adet burma bilezik, 2 adet gerdanlık, 920,00 TL para, 3 adet büyük altın, 6 adet yarım altın, 14 adet bilezik takıldığı tespit edilmiştir.

Çeyiz senedinde yazılı olan ziynet eşyaları ile takılan ziynet eşyaları arasındaki fark dikkate alındığında ve davalı vekilinin ziynet eşyalarına ilişkin yazılı kısmın senede senet imzalandıktan sonra eklendiğine ilişkin savunması karşılanmamıştır.

Belirtilen bu uyuşmazlık için dosya bir bütün olarak değerlendirildiğinde, mahkemece davalı savunmasını karşılar nitelikte 27.06.2004 tarihli Çeyiz Senedi aslının Adli Tıp Kurumuna gönderilerek senede sonradan bir ekleme yapılıp yapılmadığına ilişkin uyuşmazlığın giderilmesi gerekir. Bu bağlamda, savunmanın değerlendirilmemesi ve olumlu veya olumsuz karar verilmemesi doğru görülmemiştir.

O halde mahkemece, 27.06.2004 tarihli Çeyiz Senedi aslının Adli Tıp Kurumuna gönderilerek senede sonradan bir ekleme yapılıp yapılmadığına ilişkin rapor alındıktan sonra, tanık beyanları ve tüm dosya kapsamına göre diğer deliller bir bütün halinde değerlendirilerek, hasıl olacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, delillerin yanılgılı değerlendirilmesi sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 26.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.