muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9107, Karar No: 2011/12085, Tarih: 14.10.2011

**14. Hukuk Dairesi         2011/9107 E.  ,  2011/12085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 22.07.2008 gününde verilen dilekçe ile menfi tespit istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 15.09.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, İcra ve İflas Kanununun 72.maddesine dayalı menfi tespit istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının yapımını üstlendiği işin yapım bedelinin, sözleşmede kararlaştırılan bedelden daha fazla olduğundan bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki 27.08.2007 tarihli sözleşmeye göre işin konusu; fabrika binasının çatısı, cephesi, cephe karelajı, asma tavanı, poliüretan sprey uygulaması ve yağmur dere izolasyonu kalemlerinden ibarettir. Sözleşmenin bedeli 86.000,00 TL olarak kararlaştırılmış, davacı tarafından keşide ettiği muhtelif tarihli ve bedelli çeklerle 83.000,00 TL ödeme yapılmıştır. Menfi tespit davasına konu 05.06.2008 keşide tarihli ve 5.000,00 TL bedelli çekin işin bedeline karşılık keşide edildiği taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir.

Burada öncelikle “götürü bedel” kavramı üzerinde durulmalıdır. Bir tanımlama yapmak gerekirse “götürü ücret” önceden ve kesin olarak tayin edilmiş ücret türüdür. Götürü ücret, Borçlar Kanununun 365.maddesinde düzenlenmiştir. Bu hükme göre, ücretin götürü kararlaştırıldığı işlerde yüklenici yapılacak şeyi kararlaştırılan fiyatla yapmaya zorunludur. Eser, kararlaştırılan götürü ücretten daha fazla masraf ve emekle meydana çıkarılsa bile, yüklenici kural olarak götürü bedelin artırımını isteyemeyeceği gibi daha az masraf ve emekle yapılmış olsa da iş sahibi bedelden indirim yapılmasını talep edemez.

Somut olaya gelince; yapılan keşif sonucu düzenlenen 27.02.2009 tarihli bilirkişi raporunda eserdeki ayıpların nitelikleri açıklanmış, parasal karşılığı ise 6.000,00 TL olarak belirtilmiştir. Ayıplı işlerin tümü, davalının sözleşmeyle yapımını üstlendiği iş kalemlerine ilişkindir. 05.06.2008 keşide tarihli ve 5.000,00 TL bedelli çek de iş bedeline karşılık verildiğinden, eserin bedeli olarak artık bu çekin ödenmesi gerekmez. Ne var ki, davacı kararlaştırılan götürü bedel olan 86.000,00 TL’nin 83.000,00 TL’lık bölümünü ödediğinden, eserdeki ayıplı işler sebebiyle davalıya 3.000,00 TL borçludur.

Yapılan bu saptamalara göre mahkemece istemin 3.000,00 TL’lık kısmının hüküm altına alınması gerekirken, götürü bedel kavramına yanlış anlam verilerek davanın yazılı olduğu şekilde bütünüyle reddi doğru olmamış, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 14.10.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14090, Karar No: 2010/10281, Tarih: 14.10.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/14090 E.  ,  2010/10281 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3.Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11.03.2008 tarih ve 2006/315 - 2008/49 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak taraf vekilleri tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 12.10.2010 gününde davacı avukatı... gelip, davalı avukatı tebligata rağmen gelmediğinden, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “CITRON” ibaresinin 03, 05, 16 ve 21. sınıflara giren emtialarda kullanılmak üzere marka olarak tescili istemiyle davalı Enstitü'ye 08.09.2004 tarihinde başvurduğunu, davacı başvurusunun davalı TPE tarafından, “önceden tescilli markalara benzediği” gerekçesiyle 556 sayılı KHK’nın 7/1-b hükmü gerekçe gösterilerek, emtia listesinden 05/07 alt sınıfına giren emtiaların çıkarılmasına ve geriye kalan mallar için ilan edilmesine karar verildiğini, Resmi Marka Bültenindeki ilana ...Kimya Endüstri A.Ş.’nin itiraz etmesi üzerine başvuru kapsamından 556 sayılı KHK’nın 8. maddesi dayanak gösterilerek, 03/05 alt sınıf kapsamına giren emtiaların çıkarılmasına karar verildiğini, davalı TPE Markalar Dairesi Başkanlığı'nın bu red işlemine karşı 13.07.2005 tarihinde yapılan itirazın YİDK tarafından 19.09.2005 tarih ve 2005-M-4093 sayılı kararı ile, “Citron kelimesinin birçok dilde limon veya ağaç kavunu meyvesinin adı olduğu, 03 ve 05. sınıflarda yer alan, kozmetik, temizlik, kişisel bakım ürünleri gibi ürünlerin, tüketiciler tarafından seçilmesinde bu maddenin önemli bir faktör olduğu, dava konusu ibarenin bu ürünler için tanımlayıcı olması nedeniyle tesciline olanak bulunmadığı, 556 sayılı KHK'nin 8. maddesi gereğince itiraza konu olup, emtia listesinden çıkarılan malların da, 7/1-c bendi çerçevesinde tescil edilebilir nitelikte bulunmadığı, bu çerçevede 8. madde uyarınca verilen kısmi red kararına karşı yapılan itirazın kabulüne, ancak, re’sen çıkarılan malların 8. madde kapsamında kısmi redde konu olan malları da kapsadığından, başvuru sahibine herhangi bir malın iadesinin söz konusu olmadığı gerekçesiyle, 7/1-c kapsamında re’sen çıkarılan mallar hariç geriye kalan tüm mallar için tescil işleminin devamına” karar verildiğini ileri sürerek, TPE YİDK Başkanlığının 19.05.2005 tarih ve 2005-M-4093 sayılı kısmen red kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili Enstitü kararının 556 sayılı KHK 7/1-c hükmü çerçevesinde isabetli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkili Enstitü kararının 556 sayılı KHK 7/1-c hükmü çerçevesinde isabetli olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, iptali istenen TPE YİDK kararının başvuruya konu 'CITRON' ibaresinin tescili istenen mallar yönünden tanımlayıcı olduğu ve vasıf bildirdiği gerekçesine dayandığı, davacı başvurusunun tek ve asli unsur olan 'CITRON' kelimesinden oluştuğu, herhangi bir tali veya ek unsur barındırmadığı, 'citron' ibaresinin Latince 'Citrus Medica' olarak adlandırılan dilimizdeki "limon" kelimesinin hemen bütün batı dillerindeki karşılığı olduğu, diğer taraftan küreselleşen ticaret ve Latince kökenli kelimelerin bilim dilinde ortak kullanıma sahip olması, yabancı dil bilimlerin ve batı ülkelerindeki kelimelerin ticarette kullanımının ülkemizde giderek yaygınlaşması nedeniyle, kelimenin Türkçe olmamasının somut olayda ortalama tüketici yönünden algılanışı itibariyle fark yaratmayacağının kabul edilmesi gerektiği, limon ya da 'citron'un' yiyecek ve içeceklerin tatlandırılması amacı dışında, doğal tatlandırıcı, koku verici, dezenfektan ve zayıflatıcı olarak bilinip kullanılması nedeniyle, bu özelliklerinin ön plana çıktığı temizlik malzemeleri, diyet gıdaları, cilt bakım ürünleri, kozmetik ve kokulandırıcılar yönünden ürünün karakteristik özelliğini ve vasfını belirten bir kelime olduğu, o halde bu ürünler yönünden tek başına veya esas unsur biçiminde marka olarak tesciline 556 sayılı KHK'nin 7/1-c hükmünün imkan vermediği, ulaşılan bu sonuç itibariyle, 'citron' kelimesinin, 05/01 ve 05/10 sınıf ve alt grublardaki 'insan ve hayvan sağlığı için ilaçlar, tıbbi amaçlı kimyasal ürünler' ve 'Eczacılık, tıp ve veterinerlikte kullanılan kimyasal elementler ve doğal ürünler' yönünden vasıf ve karakteristik özellik belirtmediği halde, bu iki alt grubun da reddine karar verilmesinin isabetli olmadığı, bu nedenle anılan alt gruplarla sınırlı olarak davanın kabulü gerektiği sonucuna varılarak, davanın kısmen kabulü ile TPE YİDK’nun 2005-M-4093 sayılı kararının 05/01, 05/10 sınıf ve alt gruba giren mallar yönünden kısmen iptaline, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, taraf vekillerinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15'ar TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve davalıdan ayrı ayrı alınmasına, 14.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8689, Karar No: 2019/17047, Tarih: 26.09.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/8689 E.  ,  2019/17047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın eylemi neticesinde katılanda meydana gelen yaralanmaya ilişkin olarak Adli Tıp Kurumu Antalya Şube Müdürlüğünce tanzim olunan 18/08/2015 tarihli raporuna göre, katılanın, “Sağ hemitoraks ön yüzde memenin yaklaşık 2 cm. altında, sağ 6-7. İnterkostal aralıkta 1 cm.'lik kesici-delici alet yarası, sağ ön kol arkasında birbirine paralel 3x2 ve 1x1 cm.'lik kesi ile sağ gluteal bölgede 2x1 cm.'lik cilt-ciltaltı kesisi” bulunduğunun ve bunlardan sağda pnömotoroksa neden olan kesici-delici alet yaralanması nedeniyle katılanın hayati tehlike geçirdiğinin belirtilmesi karşısında, taraflar arasında öldürmeyi gerektirecek önceye dayalı bir husumetin bulunmaması, katılandaki yaralanmalardan bir(1) tanesinin hayati tehlikeye neden olması, ani gelişen olayda katılanın, sanığın kızını darp etmesi üzerine sanığın harekete geçmesi ve katılanın 18/09/2015 tarihli duruşmada “elinde bıçak ile bana saldırmaya başladı, bıçaklardan iki tanesi koluma isabet etti, bir defa göğsüme vurdu, göğsüme vurduğunda bıçak kırıldı, bunun üzerine cebinden çıkardığı başka bir bıçak ile kalçama da bir defa vurdu, daha sonra sanık oradan ayrıldı, sanık kalçama bıçak ile vurduğunda ben iki elinden tuttum, iki elinden tutunca gücü azaldı, elindeki bıçak yere düştü, bıçak yere düşünce ben de ellerini bıraktım, sanık da yere düşen bıçağını alarak oradan kaçtı.” şeklindeki beyanı karşısında sanığın eylemine kendiliğinden son verdiği anlaşılmakla, kastının yaralamaya yönelik olduğuna ilişkin mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamenin (1) numaralı görüşüne,

Yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Sanık hakkında hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nin 86/1. maddesine göre temel ceza belirlenirken, katılanı yaralamak amacıyla gerçekleştirdiği darbe sayısı göz önünde bulundurularak, meydana gelen zararın ağırlığı ve sanığın kastının yoğunluğu nedeniyle TCK'nin 61. maddesindeki ölçütler ve TCK'nin 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi gözetilerek sonuca etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Sanığa 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesi hükmü gereğince ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK’nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve E.2014/140-K.2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli ve E.2014/140-K.2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii, katılan vekili ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9631, Karar No: 2011/13976, Tarih: 14.09.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/9631 E.  ,  2011/13976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazı yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 14.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/484, Karar No: 2022/5028, Tarih: 06.04.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/484 E.  ,  2022/5028 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

No : 2020/1470-2021/1526

İlk Derece

Mahkemesi : Simav Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava, Tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davalı Kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Toprak Mahsulleri Ofisi’ne ait aidiyeti mahkemece davacıya maledilen; 1995 Ağustos ayına ait alım fişinde yer alan; Pazarlar İlçesi, ... Köyü, ... Oğlu, 1969 Doğumlu ... adında bir kaydın olup olmadığı Nüfus Müdürlüğü’nden sorulup cevabı yazının dosyaya eklenmek suretiyle; yine alım fişinde yer alan kimlik bilgileri açıkca yazılmak kaydıyla Kurum’dan böyle bir kişinin kaydı olup olmadığı sorulup cevabı yazının dosya içerisine alındıktan sonra gönderilmek üzere, dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.04.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/26, Karar No: 2023/1389, Tarih: 20.02.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/26 E.  ,  2023/1389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2017/359 E., 2018/72 K.

SUÇ : 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddeleri gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.(Kapatılan) Jandarma Asayiş Kolordu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin, 08.10.2010 tarihli ve 2010/1529 Esas, 2010/1719 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında üste fiilen taarruz suçundan, 1632 sayılı Askerî Ceza Kanunu'nun (1632 sayılı Kanun) 91 inci maddesinin birinci fıkrasının az vahim hâl cümlesi, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 29 uncu ve 62 nci maddeleri uyarınca bir ay yedi gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.(Kapatılan) Jandarma Asayiş Kolordu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin, 08.10.2010 tarihli ve 2010/1529 Esas, 2010/1719 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine (Kapatılan) Askerî Yargıtay 1. Dairesinin 06.06.2012 tarihli ve 2012/0857 Esas, 2012/0828 Karar sayılı kararı ile Askerî Mahkemece, sanıkların ve tanıkların savunma ve ifadelerinin tespiti için Hakkari Asliye Ceza Mahkemesine sevkleri hususunda Birlik Komutanlığına müzekkere yazıldığı, Hakkari Asliye Ceza Mahkemesinde yapılan 27.04.2010 tarihli talimat duruşmasında, sanıkların birbirlerinin sorgu ve savunmalarına, ayrıca tanıkların beyanlarına karşı beyanda bulunmalarına olanak tanınmamasının, 5271 sayılı Kanun'un 215 inci maddesine muhalefet oluşturduğu ve bu aykırılığın (mülga) 353 sayılı Kanun’un 207 nci maddesinin üçüncü fıkrasının (H) bendi kapsamında mutlak bozma nedeni olması nedeniyle mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verilmiştir.

3.Bozma üzerine (Kapatılan) Jandarma Asayiş Kolordu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin, 07.03.2013 tarihli ve 2013/223 Esas, 2013/95 Karar sayılı kararı ile; sanık hakkında üste fiilen taarruz suçundan, 1632 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci fıkrasının az vahim hâl cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu ve 62 nci maddeleri uyarınca bir ay yedi gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin sekizinci fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiş, söz konusu karar yasal süresi içerisinde taraflarca itiraz edilmemek suretiyle 18.04.2013 tarihinde kesinleşmiştir.

4.Sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının 18.04.2013 tarihinde kesinleşmesinin ardından 5 yıllık denetim süresi içerisinde 22.11.2015 tarihinde seyirden yasaklı kişinin kanunda belirtilen şekilde kolluk kuvvetlerine müracaat etmemesi suçunu işlediğinin Adıyaman 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2016 tarihli ve 2016/85 Esas, 2016/336 Karar sayılı kararı ile ihbar edilmesi üzerine Hakkari Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.08.2018 tarihli ve 2017/359 Esas, 2018/72 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında (Kapatılan) Jandarma Asayiş Kolordu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin açıklanması geri bırakılan, 07.03.2013 tarihli ve 2013/223 Esas, 2013/95 Karar sayılı hükmünün açıklanmasına, sanığın üste fiilen taarruz suçundan,1632 sayılı Kanun'un 91 inci maddesinin birinci fıkrasının az vahim hâl cümlesi, 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu ve 62 nci maddeleri ile 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkrası uyarınca bir ay yedi gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği; mahkemenin eksik inceleme ile karar verdiğine ve hakkında kurulan hükümde lehine olan hükümlerin uygulanmama gerekçelerinin yer almadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Temyize konu olmayan asta müessir fiil suçunun sanığı P.Çvş. Mert ...’ün, Hakkari Dağ ve Komd.Tug. Emn.Mhf.Bl. K.lığında askerlik hizmetini yaptığı sırada, 17.02.2010 tarihinde koğuşa gelerek, öğle yemeği sonrası yemekhanedeki işlere yardım etmemesi nedeniyle sinirlendiği sanık P.Er ... hakkında küfür içerikli sözler sarf ettiği, bu durumun P.Er Serdal ... tarafından sanık P.Er ...’e iletilmesi üzerine sanığın, P.Çvş. Mert ...’ün yanına geldiği ve neden kendisine küfür ettiğini sorarak suratına gelecek şekilde yumruk attığı, Mert ...’ün de sanık P.Er ...’e yumruk attığı maddi vakıa olarak belirlenmiştir.

2.Sanık (Kapatılan) Jandarma Asayiş Kolordu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin, 08.10.2010 tarihli ve 2010/1529 Esas, 2010/1719 Karar sayılı kararına konu savunmasında özetle; Mert ... ile birlikte askerlik görevini yaptığını, Mert ...'ün kendilerinin üst devresi olduğunu, olay tarihinde bölükte askerlik görevini yapan arkadaşı Serdar ...'nın yanına geldiğini ve kendisine küfür ettiğini söylediğini, kendisinin de sinirlerek Mert ...'ün yanına gittiğini, kendisine niye küfür ettiğini sorduğunda o da kendisine ağzından kaçırdığını söylediğini, biraz tartıştıklarını, tartışma esnasında birbirlerine yumrukla vurduklarını, sonra arkadaşlarının kendilerini ayırdığını, Mert ...'ün kendisinden özür dilediğini ve barıştıklarını beyan etmiştir.

3.Sanık bozma ilamına uyulmasını, öncelikle beraatini mahkeme aksi kanaatteyse lehe olan Kanun hükümlerinin uygulanmasını ve hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasına rızasının bulunduğunu beyan etmiştir.

4.Sanığın ihbar sonrası savunması alınamamıştır.

5.Sanık hakkında (Kapatılan) Jandarma Asayiş Kolordu Komutanlığı Askerî Mahkemesinin, 07.03.2013 tarihli ve 2013/223 Esas, 2013/95 Karar sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı için ihbarda bulunan Adıyaman 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2016 tarihli ve 2016/85 Esas, 2016/336 Karar sayılı kararı dava dosyasında mevcuttur.

6.Sanığa ait güncel adlî sicil kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

Hakkında daha önce hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen sanığın denetim süresi içinde işlediği kasıtlı bir suçtan dolayı mahkûm olması üzerine dosyayı ele alan mahkemece duruşma açılıp, sanığa 5271 sayılı Kanun'un 195. maddesinin birinci fıkrasına göre, yokluğunda karar verilebileceği ihtarını içeren usûlüne uygun meşruhatlı davetiye çıkarılarak duruşmaya çağırılması ve sanığın savunması alınarak 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin onbirinci fıkrasına uygun olarak hükmün açıklanması gerekirken, sanık için MERNİS adresine çıkarılan ve herhangi bir ihtarat içermeyen tebligatın iade edildiği anlaşılmakla; sanığın savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuran, savunması alınmadan yazılı şekilde mahkûmiyet hükmü kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Hakkari Asliye Ceza Mahkemesinin, 11.01.2018 tarihli ve 2017/359 Esas, 2018/72 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2023 tarihinde karar verildi.