muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/16327, Karar No: 2010/1980, Tarih: 26.02.2010

İncelenen dosya içeriğine göre, kanun yararına bozma isteminin yerinde olup olmadığının denetlenmesi açısından, sanık hakkında sahte fatura kullanmak suçu ile ilgili olarak düzenlenen 20.03.2007 gün ve VDENR-2007-434-6 sayılı Vergi Suçu (Kaçakçılık) Raporuna istinaden Gelir İdaresi Başkanlığı, İstanbul Vergi Dairesi Başkanlığı, Denetim Grup Müdürlüğü, Vergi Denetmenleri Büro Başkanlığı’nın 24.04.2007 gün ve 8470 sayılı yazısı ile İstanbul Vergi Dairesi Başkanı adına, Denetim Grup Müdür vekili sıfatıyla mütalaada bulunan ...’ın 24.04.2007 tarihi itibariyle Denetim Grup Müdürü veya vekili olarak görevlendirildiğine ilişkin belge aslı veya onaylı sureti ile aynı Başkanlığın 20.02.2009 gün ve 03870 sayılı yazısı ekinde olduğu bildirildiği halde dosyada mevcut bulunmayan yetki devrine ilişkin 11.09.2008 gün ve 02-441/18627 sayılı yazının eklenerek, dosyanın kanun yararına bozma istemine esas olmak üzere incelenmesi yapılmak amacıyla iadesi için mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21452, Karar No: 2015/7313, Tarih: 12.05.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/21452 E.  ,  2015/7313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davalının sürücüsü olduğu araç ile müvekkilinin kullandığı aracın çarpışması sonucu 7.12.2011 tarihinde meydana gelen trafik kazasında müvekkilinin yaralandığını, bacağında oluşan kırık nedeniyle ameliyat olmak zorunda kaldığını belirterek, 40.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; müvekkiline izafe edilen tali kusuru kabul etmediklerini, davacının kendi kusuruna dayalı olarak dava açamayacağını öne sürerek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davanın kısmen kabulüne, 10.000 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava trafik kazası sonucu yaralanmadan kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dosya kapsamından, davacının kazanın meydana gelmesinde asli kusurlu olduğu, bacağında meydana gelen kırığın arıza bırakmadan iyileştiği anlaşılmaktadır. Manevi tazminatın değerlendirilmesinde tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli, davalıların sorumluluğunun niteliği, kusur oranları ve özellikle caydırıcı bir etki doğuracak düzeyde olması gerektiği de göz

önünde tutularak, meydana gelen trafik kazası sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amacıyla olay tarihindeki paranın alım gücüne uygun düşen tutarlara hükmedilmesi gerekmektedir. Bu bakımdan somut olayda olayın meydana geliş şekli, tarafların kusur durumları ile ekonomik ve sosyal durumları dikkate alındığında davacı için hükmedilen manevi tazminatın fazla olduğu, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir miktar daha az manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, somut olay ile bağdaşmayan miktarda manevi tazminata hükmedilmesi uygun görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ...'e geri verilmesine, 12.5.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7434, Karar No: 2019/1351, Tarih: 05.02.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/7434 E.  ,  2019/1351 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK 231/11. maddesi uyarınca hükmün açıklanması ile TCK'nın 179/3, 2, 62, 53/1. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonucunda TCK’nın 179/3 yollamasıyla 179/2, 62. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve CMK’nın 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına dair Çatalca Asliye Ceza Mahkemesinin 18/09/2014 tarih ve 2014/431 E. 2014/361 K. sayılı kararınının 22/10/2014 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içinde 06/03/2015 tarihinde trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediği ve Büyükçekmece 8.Asliye Ceza Mahkemesinin bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verdiği ve hükmün 24/11/2015 tarihinde kesinleştiği, ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün CMK’nın 231/11. maddesi uyarınca açıklanmasına dair Çatalca 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18/02/2016 tarih ve 2015/803 E. 2016/163 K. sayılı ilamını kapsayan dosya incelendi;

Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarına ilişkin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilebileceği değerlendirilerek yapılan incelemede:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 05/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/37505, Karar No: 2022/9755, Tarih: 22.12.2022

**3. Ceza Dairesi         2022/37505 E.  ,  2022/9755 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

İtiraz Eden : Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

İtiraz Yazısının Tarihi : 20.12.2021

İtiraz Edilen Daire Kararı : Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 29.09.2022 tarih ve 2021/4238 - 2022/5211 sayılı kararı

İtirazla İlgili Mahkeme Kararı : Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.01.201 tarih ve 2015/335 - 2016/89 sayılı kararı

İtirazla İlgili Hüküm : CMK'nın 223/2-a maddesi uyarınca beraat

Suç : Terör propagandası yapmak

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I-)İTİRAZ KONUSU

Bitlis 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.01.2016 tarih ve 2015/335 esas - 2016/89 karar sayılı ilamıyla; sanık ... hakkında beraat kararına ilişkin Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 28.06.2013 ... ve 2013/6489 esas - 2013/10100 sayılı kararı ile sanık hakkında temyiz davasının esastan reddi ile hükmün onandığı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 20.12.2021 tarih ve KD-2021/133497 sayılı yazısı ile Yargıtay 9. Ceza Dairesinin 28.06.2013 ... ve 2013/6489 esas - 2013/10100 sayılı kararının KALDIRILMASI talep edilmiştir.

II-)İTİRAZ NEDENLERİ:

1- İtirazın konusu sanığın eyleminde 3713 s. TMK'nın 7/2-b maddesinde yazılı terör örgütü propagandası suçunun unsurlarının bulunduğuna dairdir.

2-Sanığa atılı terör örgütü propagandası yapma suçunun düzenlendiği 3713 sayılı TMK'nın 11.4.2013 tarih ve 6459 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 7/2 madde ve fıkrasının;

"Terör örgütünün; cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek şekilde propagandasını yapan kişi, bir yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Bu suçun basın ve yayın yolu ile işlenmesi hâlinde, verilecek ceza yarı oranında artırılır. Ayrıca, basın ve yayın organlarının suçun işlenmesine iştirak etmemiş olan yayın sorumluları hakkında da bin günden beş bin güne kadar adli para cezasına hükmolunur. Aşağıdaki fiil ve davranışlar da bu fıkra hükümlerine göre cezalandırılır:

a) (Mülga: 27/3/2015-6638/10 md.)

b) Toplantı ve gösteri yürüyüşü sırasında gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1. Örgüte ait amblem, resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2. Slogan atılması,

3. Ses cihazları ile yayın yapılması,

4. Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi." hükmünü haizdir.

a) (Mülga: 27/3/2015-6638/10 md.)

b) Toplantı ve gösteri yürüyüşü sırasında gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde;

1. Örgüte ait amblem, resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması,

2. Slogan atılması,

3. Ses cihazları ile yayın yapılması,

4. Terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi." hükmünü haizdir.

Yasadaki düzenlemeye göre göre "toplantı ve gösteri yürüyüşü sırasında gerçekleşmese dahi, terör örgütünün üyesi veya destekçisi olduğunu belli edecek şekilde örgüte ait amblem, resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması, slogan atılması, ses cihazları ile yayın yapılması, terör örgütüne ait amblem, resim veya işaretlerin üzerinde bulunduğu üniformanın giyilmesi" eylemleri terör örgütü propagandası yapma suçunu oluşturur. Bu hallerin varlığı halinde maddenin 2. fıkrasının 1. cümlesi hükmünde belirtilen terör örgütünün; cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek eylem ve söylemlerin ayrıca bulunmasına gerek olmayıp, failin örgüt üyesi veya destekçisi olduğunun gösterecek şekilde örgüte ait amblem, resim veya işaretlerin asılması ya da taşınması suçun oluşumu için yeterli olacaktır. Burada önemli olan örgüte ait amblem, resim veya işaretleri taşıyan ya da asan, slogan atan, ses cihazları ile yayın yapan, terör örgütününe ait amblem, resim ya da işaretleri taşıyan üniformaları giyen kişinin, bu eylemi ile terör örgütünün destekçisi veya üyesi olduğunu göstermesidir. 3713 s. TMK'nın 7/2-b maddesinde aynı maddenin 1. cümlesine yapılan atıf suçun unsurlarına değil fakat müeyyideye yapılan atıftır. Yasa koyucunun 3713 s. TMK'nın 7/2-b maddesini ayrıca düzenlemesindeki amaç düzenlemenin 1. cümlesindeki genel suç tanımına uymasa da somut olarak propaganda niteliğinde olan fiillerin somut hale getirilmesidir. Düzenlemenin şeklinden 3713 s. TMK'nın 7/2-b maddesinde yazılı fiiller işlendiğinde terör örgütünün cebir, şiddet veya tehdit içeren yöntemlerini meşru gösterecek veya övecek ya da bu yöntemlere başvurmayı teşvik edecek eylem ve söylemlerin ayrıca bulunmasına gerek olmadığı anlaşılmaktadır. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 06.02.2020 tarih, 2016/16-729 esas, 2020/67 karar sayılı kararı da bu yöndedir.

3-Sanığın olay tarihinde HDP Ahlat ilçe teşkilatı tarafından Ahlat'ta düzenlenen Nevruz kutlamaları sırasında önceki yıllarda öldürülen PKK mensupları Sakine Cansız, Arin Mirxan ve Fidan Doğan'ın da fotoğraflarının bulunduğu ve üzerinde "Mirabellerden Sakinelere Rojova'da Arinlere sınır tanımayan Kader'iz" yazısı bulunan pankartı kutlama alanına asması şeklinde sübut bulan eyleminin, sanığın örgütün en azından destekçisi olduğunu gösterecek şekilde gerçekleşen ve 3713 s. TMK'nın 7/2-b-1 maddesine temas eden silahlı terör örgütü propagandası yapma suçu vasfında olduğu beraat kararının onamasına dair kararın kaldırılması için itiraz isteminde bulunulmuştur.

III-)İTİRAZ DEĞERLENDİRİLMESİ:

Yargıtay 3. Ceza Dairesi ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlığın/itirazın konusu sanığın eylemin suç teşkil edip etmediğidir.

Karar düzeltme talebi ve ekli dosya 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile değişik CMK'nın 308/2, 3. madde ve fıkralarınca Dairemizce incelendiğinde önceki kararda değişiklik yapılmasını gerektiren herhangi bir nedenin bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV-KARAR:

1)Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz gerekçeleri yerinde görülmediğinden İTİRAZIN REDDİNE,

2)02.07.2012 ... ve 6352 sayılı Kanunun 99. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 308. maddesine eklenen (2) ve (3) fıkra hükümleri uyarınca dosyanın itiraz konusunda karar verilmek üzere Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmesi amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 22.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4267, Karar No: 2021/13625, Tarih: 08.11.2021

**10. Hukuk Dairesi         2021/4267 E.  ,  2021/13625 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

No : 2021/473-2021/636

İlk Derece

Mahkemesi : Afyonkarahisar 1. İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesince verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı, 10.09.2007 ile 20.06.2015 tarihleri arası davalı ... Bakanlığına bağlı Hacıbeyli İlköğretim Okulu’nda hizmet akdi ile çalıştığının tespitini istemiştir.

II-CEVAP

Davalı ... vekili, davacının sadece 14.04.2014 ile 30.06.2014 arası yapılan sözleşme gereği çalıştığını, okulda temizliğin öğretmenler ve dönüşümlü olarak velilerce yapıldığını beyanla, davanın reddini talep etmiştir.

Feri Müdahil SGK Başkanlığı vekili, haksız ve hukuki dayanaktan yoksun açılan davanın reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemece, dinlenen tanıkların örf ve adet gereği tüm köy halkının okulun temizliği ve ısınması konusunda sıra ile okulun ihtiyaçlarını giderdikleri, davacının düzenli çalışması konusunda beyanlarının olmadığı ve bu konuda bir delil bulunmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının istinaf başvurusunun HMK 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili, tanık beyanlarının çelişkili olduğunu, mahkemece yeterli inceleme yapılmadan karar verildiğini belirterek temyiz yoluna başvurmuştur.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun Geçici 7. maddesi uyarınca davanın Yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesidir. Anılan Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda, mahkemece dinlenen muhtar ve azalar ile okul aile birliği üyelerinin büyük çoğunluğunun davacının köyün ilkokulunda çalıştığına şahit olmadıklarını, köy okulunda çocuğu okuyan ailelerin nöbetleşe okulun temizliğini yaptığını beyan ettikleri, ancak bir kısım okul aile birliği üyelerinin ve köy bakkalı olduğunu ifade eden davacı tanığının okulun kaloriferini hademelerin yaktığı, davacının da bir dönem kalorifer yaktığını, okulda temizlik yaptığını belirttiği, buna göre tanık beyanları arasında okulda kalorifer yakılması, temizlik işlerinin yapılması konusunda görevli personel çalışıp çalışmadığına dair çelişki bulunduğu, mahkemece dinlenen okulda görevli öğretmenlerin 2012 yılı ve sonrasında okulda görev yapmaları nedeniyle tespiti istenen dönemin tamamına tanıklık etmedikleri, okulun büyüklüğü, ısınma şekli konusunda yapılan araştırmanın yeterli olmadığı anlaşılmaktadır.

Mahkemece, 2007 ile 2015 yılları arası okulda görev yapmış tüm öğretmenler tespit edilerek, davacının okuldaki çalışmalarının niteliği, süresi konusunda beyanları alınmalı, köyde ilgili dönemde çocuğu okuyan diğer velilerden tespit edilecek kişiler, okulda temizlik ve kalorifer işine bakan görevli olup olmadığı yönünde dinlenmeli, okul aile birliği karar defteri ve okul gider defteri getirtilerek, davacıya temizlik hizmeti kapsamında ödeme yapılıp yapılmadığı araştırılmalı, davacının 14.04.2014-30.06.2014 tarihleri arasında hizmetinin bildirildiği Saydam Temizlik Ltd.Şti den ihale dosyası ve temizlik hizmet alımına ilişkin sözleşme örneği getirtilerek, okulun temizlik işinin hangi dönemde ilgili şirkete verildiği araştırılmalı, gerekirse keşif yapılarak okulun büyüklüğü, tespiti istenen tarih aralığında ısınmanın nasıl sağlandığı, öğretmenler veya veliler tarafından gerçekleştirilmesinin mümkün olup olmadığı belirlenmeli, toplanacak delillere göre davacının okulda hizmet akdi ile çalıştığı kanısına varılırsa, bu defa çalışmasının kısmi süreli mi yoksa tam süreli mi olduğu araştırılmalı, kısmi süreli çalışma olduğunun anlaşılması halinde, gerektiğinde uzman bilirkişi görüşü de alınmak suretiyle, hükme konu dönem içinde bir günde kaç saat çalışmış olabileceği, giderek haftalık ve aylık çalışma süreleri belirlenmeli ve yedi buçuk saat çalışma bir günlük çalışma hesabı ile kaç iş gününe karşılık olduğu hususu saptanarak uyuşmazlık konusu husus, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip, deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, varılacak sonuç uyarınca bir karar verilmelidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 08.11.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19353, Karar No: 2014/14797, Tarih: 17.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/19353 E.  ,  2014/14797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının İptali davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiş, mahkemece verilen ek karar ile temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK. nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13.05.2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13.10.2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K., 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle dairemizce de benimsenen HGK. nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/570, Karar No: 2015/13803, Tarih: 02.11.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/570 E.  ,  2015/13803 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Yozgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/11/2014

NUMARASI : 2013/466-2014/908

Taraflar arasındaki alacak ve menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabul kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine ,temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin süt hayvancılığı yaptığını, davalıdan 03.12.2012'de 110 adet 50'şer kg'lık torbalar halinde yem aldığını, yemleri hayvanlara yedirdikten sonra hayvanlarda olumsuz yönde bir çok duruma şahit olduğunu, yemlerin labaratuvarda yaptırdığı tahlile göre, besin değerleri açısından son derece yetersiz olduğunun anlaşıldığını belirterek, süt rekoltesinin azalması sebebi ile tahmini 5.000 TL zarar, yemler nedeni ile düşüy yapan 5 adet hayvandan dolayı, 5.000 TL kar yoksunluğu olduğunu, hayvanların kilo kaybını engellemek ,süt verimini arttırmak için kullanılan fazla yem, hastalık sebebi ile ilaç ve veteriner ücreti olmak üzere 5.000 TL masraf yaptığını, bunun için fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 15.000 TL tazminatın olay anından itibaren işleyecek yasal faizi birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesini, yemler için davalıya verilen 6.200 TL bedelli bono sebebi ile davacının borçlu olmadığının tespitine, karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili , süt veriminin azalmasının sebeplerinin hepsini yeme bağlamanın doğru olmadığını, başka etmenlerin de olduğunu, büyükbaş hayvanlarda besi gurubunda minimum protein seviyesinin %12 olduğunu, yapılan analizde protein seviyesinin 13,51 çıktığını, yem ömrünün 3 ay olduğunu, davacının ilk yemden numume verdiyse raf ömrünün dolduğunu, yapılan analizde yemde protein eksikliğinden bahsedildiğini, bozukluğundan bahsedilmediğini, döl tutmamanın sadece protein eksikliğinden kaynaklanmadığını belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.