muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9671, Karar No: 2018/529, Tarih: 25.01.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/9671 E.  ,  2018/529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Dava konusu ...köyü 200 ada 12 parselin bir kısmının Hazine adına 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan 2/B sahasında kaldığı tapu kaydından anlaşıldığından, taşınmazın tamamında yahut fen bilirkişisi ....'ın 10/11/2014 tarihli raporuna ekli krokisinde (A) ve (B) harfleri ile gösterilen dava konusu yapılan kısmında güncelleme listesi (veya tutanağı) düzenlenip düzenlenmediği ilgili merciden sorularak alınacak cevabi yazının, düzenlenmişse belirtilen güncelleme çalışmalarına ilişkin askı ilan, çalışma tutanakları ve taşınmazın bulunduğu alanı gösterir haritaların dosya içerisine eklenerek,

Ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Cumhuriyet Başsavcılıkları İdari ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın YEREL MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 25/01/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11602, Karar No: 2016/16900, Tarih: 28.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/11602 E.  ,  2016/16900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak, dağıtım, iletim, sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedeli ve bu bedel üzerinden TRT payı, KDV, belediye tüketim vergisi, enerji fonu adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 100.000,00 TL’nin işleyecek faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, 24.02.2016 tarihli dilekçesi ile de talebini 1.485.979,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, kayıp-kaçak ve diğer bedellerin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak ve diğer bedelleri elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne, toplamı 1.485.979,00 TL alacağın 26/01/2015 dava tarihinden itibaren 3095 sayılı yasa uyarınca değişen oranlarda yürütülecek avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak ve diğer bedellerin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi Ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek

uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanunun 17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak ve diğer bedeller ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden, 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı taraf yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/22039, Karar No: 2019/8436, Tarih: 15.05.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/22039 E.  ,  2019/8436 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek infazın iki kez 6000 TL ve 80 TL adli para cezası üzerinden yapılması ve adli para cezalarının ödenmemesi halinde de infaz edilecek sonuç cezanın 1 yıl 15 gün hapis cezasını geçemeyeceğinin belirtilmesi gerekirken, yazılı şekilde uygulama yapılması,

Kanuna aykırı ve sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, hüküm fıkrasının 5 numaralı bendinde yer alan “sanığın iki kez 6080 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, adli para cezalarının ödenmemesi halinde sanığın 1 yıl 15 gün hapis ve 100 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin çıkartılarak yerine “sanığın iki kez 6000 TL ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve adli para cezalarının ödenmemesi halinde infaz edilecek sonuç cezanın 1 yıl 15 gün hapis cezasını geçemeyeceğine" ibaresinin eklenmesi suretiyle başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5011, Karar No: 2012/264, Tarih: 23.01.2012

**23. Hukuk Dairesi         2011/5011 E.  ,  2012/264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki elatmanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı kooperatifin davacının 765 parsel sayılı taşınmazına derin ark açarak taşınmazın 900 m²'lik kısmını müvekkiline ait kullanılamaz hale getirdiğini ileri sürerek davalının taşınmaza müdahalesinin men'ine ve yapılan arkın kapatılarak eski hale getirilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif başkanlığı, davacının kooperatif üyesi olduğunu, ancak dava konusu arkın Köy Hizmetleri Müdürlüğü tarafından yaptırıldığını kooperatifin sadece arkın temizliğini yaptığını, kaldı ki anasözleşmenin 109/c maddesi uyarınca ark temizliğinin tarla sahibi tarafından yapılması gerektiğini davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamı, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporlarına göre mülga Köy Hizmetleri Müdürlüğü tarafından 1989 yılında yapımı tamamlanan beton arkın davacının taşınmazına ulaşmadan bitirildiği, beton kanallardan gelen suların davacının taşınmazına zarar verdiği, davacının tarlası içerisindeki toprak arktan doğan zarardan davalı kooperatifin sorumlu olması gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne, davalının müdahalesinin men'ine, 1.000.00 TL eski hale getirme tazminatı ile 195.00 TL maddi zararın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dava, kooperatif üyesi olan davacının tarlasına davalı tarafça açıldığı iddia edilen arkın kapatılarak eski hale getirilmesi ve ark yapımı suretiyle müdahalenin önlenmesi talebine ilişkindir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

Köy Hizmetleri Genel Müdürlüğünce 1989 yılında yapılan ve davacının parselinin başına kadar getirilen beton sulama kanalının, davacıya ait 765 parsel sayılı taşınmazdan geçirilmediği için kanaldan gelen suların davacının tarlasına ve komşu taşınmazlara zarar vermemesi amacıyla davacının tarlası içerisinden, açılan toprak arkın, davacının tarlasına zarar verme kasdıyla açılmadığının anlaşılması karşısında, davacının işbu davayı açmakta T.M.K. 2.maddesindeki iyiniyet kuralları kapsamında korunmaya değer hukuki yararı bulunmadığı, gözardı edilerek davanın reddi yerine yanılgılı gerekçeyle davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmadığı gibi, kabul şekli itibariyle de davacının maddi tazminat talebi olmamasına rağmen HUMK 74 ( HMK 26) maddesini ihlal eder şekilde talep aşılarak maddi tazminata hükmolunması da doğru görülmemiş, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bozulması gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 23.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6752, Karar No: 2019/6204, Tarih: 12.09.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/6752 E.  ,  2019/6204 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Sanık ... hakkında: Mahkumiyet

Sanık ... hakkında: Beraat

A) Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin temyiz talebinin incelenmesi:

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığına ilişkin vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu verilere dayandırıldığı, kurulan hükümde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükmün istem gibi ONANMASINA,

B) Sanık ... hakkında kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz talebinin incelenmesi:

Sanık hakkında "sahte fatura düzenleme" suçundan açılan kamu davasında; suça konu faturanın herhangi bir vergisel işlemde kullanılmadığının anlaşılması karşısında, sanığın eylemi 5237 sayılı TCK'nin 207/1. maddesinde tanımlanan özel belgede sahtecilik suçu kapsamında kalacağından, suça konu belge aslının duruşmaya getirilip incelenmesi, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılıp aldatıcılık niteliğinin bulunup bulunmadığının gerekçeli kararda tartışılması, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile sahte fatura düzenleme suçundan mahkûmiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz talebi bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 12.09.2019 tarihinde oy çokluğu ile karar verildi.

Dairemizin 2016/6752 Esas, 2019/ 6204 Karar sayılı 12.09.2019 tarihli kararına ilişkin (Sanık ... yönünden) muhalefet şerhi:

1- Dairemiz sayın çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığı:

Gerçek bir nakliye hizmetinden ziyade nakliye nedeni ile elde edilen malları satıp para kazanmak amacı ile başka bir mükellefe ait 10.03.2012 tarih ve 4160 numaralı faturayı sahte olarak düzenlemesi şeklinde gelişen olayda, sanık ...'un eyleminin "Özel Evrakta Sahtecilik" suçunu mu yoksa 213 sayılı V.U.K. 359/b maddesinde düzenlenen "Sahte Fatura Düzenleme " suçunu mu oluşturacağına ilişkindir.

2- Dairemiz sayın çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığının sağlıklı olarak ortaya konması için öncelikle iddianamede dava konusu edilen eylemin incelenmesinde yarar bulunmaktadır:

2- Dairemiz sayın çoğunluğu ile aramızdaki görüş farklılığının sağlıklı olarak ortaya konması için öncelikle iddianamede dava konusu edilen eylemin incelenmesinde yarar bulunmaktadır:

Karaman Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 27.09.2013 Tarih, 2012/6330 Soruşturma, 2013/2292 Esas, 2013/892 sayılı iddianamede, yargılamaya konu edilen eylem özetle ; "....Şüpheli ...'ın düzenlediği suça konu olan ve diğer şüpheli ...'e ait suça konu 10/03/2012 gün ve 4160 sayılı faturayı düzenlemesi nedeniyle vergi denetmeni tarafından yapılan inceleme sonucu düzenlenen vergi tekniği raporunda; şüpheli ...'un diğer şüpheli ...'e ait olan suça konu 10/03/2012 tarih ve 4160 sayılı faturayı sahte olarak düzenlediği, şüpheli ...'in de diğer şüpheli ...'ın söz konusu faturayı sahte olarak düzenlemesine menfaatsiz olarak iştirak ettiği belirlenmiştir.

Bilindiği üzere Vergi Usul Kanunu ve Türk Ticaret Kanununda yapılan tanımlarda fatura düzenlenebilmesi için bir malın satılması ya da bir hizmetin ifa edilmiş olması gerekir, bu nedenle bu şekilde bir mal satılması ya da hizmet ifası olmadan başka bir amaçla fatura ve fatura yerine geçen belge düzenlenemez, düzenlenmesi halinde bu fatura ve diğer belgeler VUK'nin 232. maddesi uyarınca sahte veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belge niteliğini kazanır.

Yapılan soruşturma sonucunda ise ;şüpheli ...'un yerine götürme amacı olmadığı halde söz konusu şirkete ait malları diğer şüpheliye ait kamyona yüklediği ve malları götürmesi gereken yere götürmeyip başka bir yere bıraktığı dolayısıyla gerçekte herhangi bir hizmet ifasında bulunmadığı, buna rağmen hizmet ifasında bulunmuş gibi suça konu 4160 sayılı ve diğer şüpheli adına alınan faturayı düzenleyerek, diğer şüpheli ...' in de faturasını şüpheli ...'a vermek suretiyle kullandırıp şüpheli ...'ın fiiline iştirak ederek her iki şüphelinin üzerlerine atılı suçu işledikleri anlaşıldığından," şeklinde açıklanarak, dava şartı olan rapor değerlendirme komisyonunun mütalaası alındıktan sonra 213 Sayılı V.U.K'nin 359/b

maddesinde düzenlenen "Sahte Fatura düzenlemek" suçundan kamu davası açıldığı anlaşılmıştır.

3-"Sahte Fatura Düzenleme" suçu yönünden değerlendirmemiz:

Sahte fatura düzenleme suçu, 213 sayılı V.U.K. 359/b maddesinde "Vergi kanunları uyarınca tutulan veya düzenlenen ve saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan belgelerin tamamen veya kısmen sahte olarak düzenlenmesi" şeklinde tarif edilmiştir.

359/b maddesinin son cümlesinde ise "Gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belgelerin" sahte belge olduğu belirtilmiştir.

Sahte belge düzenlemeden maksat; Vergi Usul Kanunun gösterdiği şekle uygun ve öngörülen zorunlu bilgilerin yazılıp imzalanarak hukuki sonuç doğuracak şekilde vücuda getirilmesi, maddi varlık kazandırılmasıdır.

359/b maddesinin son cümlesinde ise "Gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belgelerin" sahte belge olduğu belirtilmiştir.

Sahte belge düzenlemeden maksat; Vergi Usul Kanunun gösterdiği şekle uygun ve öngörülen zorunlu bilgilerin yazılıp imzalanarak hukuki sonuç doğuracak şekilde vücuda getirilmesi, maddi varlık kazandırılmasıdır.

Vergi kanunları uyarınca düzenlenen ve saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan belgelerin, gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi tamamen veya kısmen sahte olarak düzenlenmesi ile suç oluşur. 4369 sayılı Kanunla yapılan değişiklik ile vergi ziyaı suçun unsuru olmaktan çıkarılmış böylece sahte fatura düzenleme suçu zarar suçundan tehlike suçuna dönüştürülmüştür.

213 sayılı V.U.K.' da düzenlenen belgeler niteliği itibarı ile TCK'nin 207. maddesi kapsamında özel belge niteliğinde ise de 213 sayılı V.U.K. ceza hükmü içeren özel bir kanun olduğu için öncelikle 213 sayılı V.U.K.' da düzenlenen bir suçu oluşturup oluşturmadığına bakılır, suça konu belgeler 213 sayılı V.U.K. 359. maddesi kapsamında kalıyorsa TCK' da düzenlenen sahtecilik hükümleri değil özel kanun niteliğinden dolayı 213 sayılı V.U.K hükümleri uygulanmalıdır.

213 sayılı V.U.K. kapsamında düzenleme suçunun konusu olabilecek belgeler ise : fatura (229-232), sevk irsaliyesi (230), perakende satış fişi , makineli kasaların kayıt ruloları, giriş ve yolcu taşıma biletleri (233), gider pusulası (234), müstahsil makbuzu (238-239), serbest meslek makbuzu (236-237), ücret bordrosu (238-239), taşıma irsaliyesi, yolcu listesi ve günlük müşteri listesi (240) dir.

Tekrar belirtmek gerekirse vergi kanunları uyarınca tutulma, düzenlenme, saklanma ve ibraz mecburiyeti bulunan belgelerin sahte olarak düzenlenmesi ile suç oluşur, bu belgelerin vergisel işlemde veya başka bir işlemde kullanılması ve vergi ziyaı oluşması suçun unsuru değildir.

Sahte fatura kullanmak suçu ise adeta bir özgü suç niteliğinde olup yalnızca vergi mükellefi (yada mükellefin eylemine iştirak edenlerce) işlenebilir, sahte fatura kullanma suçunun faili vergi matrahını düşük göstererek vergi kaçırmayı amaçladığı için sahta fatura kullanma suçu yönünden sahte faturanın vergisel işlemlerde kullanılması suçun unsurudur.

Nitekim Yargıtay 11. Ceza Dairesi istikrar kazanmış içtihatlarında "vergi kanunları uyarınca düzenlenmesi gereken belgelerin sahte olarak düzenlenmesinin suçun oluşumu için yeterli bulunduğunu, bu belgelerin kullanılması ve vergi ziyaı doğmasının suçun unsuru olmadığını" kabul edilmiştir:

Nitekim Yargıtay 11. Ceza Dairesi istikrar kazanmış içtihatlarında "vergi kanunları uyarınca düzenlenmesi gereken belgelerin sahte olarak düzenlenmesinin suçun oluşumu için yeterli bulunduğunu, bu belgelerin kullanılması ve vergi ziyaı doğmasının suçun unsuru olmadığını" kabul edilmiştir:

"Sanığın şikayetçilerin sahibi oldukları şirketlere ait ödeme kaydedici cihaz fişlerini sahte düzenleyerek özel gider indiriminde kullanmak isteyen kişilere komisyon karşılığında satmak isterken yakalandıklarının iddia ve kabul olunmasına, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 01.01.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1 maddesine göre vergi kanunları uyarınca düzenlenmesi gereken belgelerin sahte olarak düzenlenmesinin suçun oluşumu için yeterli bulunmasına, bu belgelerin kullanılması ve vergi ziyaı doğmasının suçun unsuru olmaktan çıkartılmasına göre, suç tarihi de nazara alınarak sanığın eyleminin 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b-1 madde ve fıkrası kapsamında kaldığı ve anılan Yasanın 367. maddesi uyarınca dava şartı olan mütalaa alınarak karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suç vasfının tayininde de yanılgıya düşülerek yazılı şekilde "özel belgede sahtecilik" suçundan mahkumiyetine karar verilmesi," (Y.11.C.D. 07.03.2013 tarih ve 2011/5429 Esas - 2013/3757 Karar)

"Katılan şirkette dağıtım ve pazarlama elemanı olarak çalışan sanığın,kendisine dağıtım ve pazarlaması için teslim edilen malları kişi ve firmalara teslim etmiş gibi hayali fatura ve irsaliyeler düzenleyerek mal edinip, gerçekte piyasada düşük fiyatla sattığından bahisle özel belgede sahtecilik suçundan cezalandırılması istemiyle açılan kamu davasında; dosya arasında bulunan fatura ve sevk irsaliyelerinin asılları üzerindeki bir kısım imzaların sanık tarafından atıldığının anlaşılması karşısında sübuta eren eylemin 213 sayılı VUK'nun 359/b. maddesinde düzenlenen sahte belge düzenlemek suçunu oluşturacağı ve 213 sayılı Kanunun 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaanın temini cihetine gidilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,"(Y.11.C.D. 04.05.2016 tarih ve 2014/20271 Esas - 2016/ 4108 Karar)

"Sanıkların ... serili ... ve... sıra numaralı faturaları sahte olarak düzenlediklerinin oluşa uygun şekilde iddia ve kabul olunmasına göre, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 01.01.1999 tarihinde yürürlüğe giren