muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4643, Karar No: 2019/7275, Tarih: 10.07.2019

**5. Ceza Dairesi         2019/4643 E.  ,  2019/7275 K.**

**"İçtihat Metni"**

FETÖ/PDY silahlı terör örgütüne üye olma suçundan şüpheli... hakkında yapılan soruşturma sırasında, suç yeri itibarıyla evrakın Ağrı Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının 14/11/2017 tarihli ve 2017/22704 soruşturma, 2017/3932 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez suç yeri bakımından dosyanın Patnos Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Ağrı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 28/11/2017 tarihli ve 2017/7745 soruşturma, 2017/621 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, Patnos Cumhuriyet Başsavcılığınca 06/02/2018 tarihli ve 2017/2692 soruşturma ve 2018/52 sayılı yetkisizlik kararıyla dosyanın Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi nedeniyle, yetki konusunun çözümü için dosyanın gönderildiği Ağrı 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararının kaldırılmasına dair 01/03/2018 tarihli ve 2018/130 Değişik iş sayılı Kararının;

Anılan merci kararından sonra verilen yetkisizlik kararlarının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde oldukları düşünülerek yapılan incelemede,

Anılan merci kararından sonra verilen yetkisizlik kararlarının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde oldukları düşünülerek yapılan incelemede,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın Ağrı Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, ancak Ağrı Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 28/11/2017 tarihli yetkisizlik kararı ile Patnos Cumhuriyet Başsavcılığına gönderdiği anlaşılmakla, bu ikinci yetkisizlik kararından hemen sonra dosyanın Ağrı Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesine gönderilerek yetkili savcılığın belirlenmesi gerektiği cihetle, Ağrı Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 28/11/2017 tarihli yetkisizlik kararından sonra verilen yetkisizlik kararının hukuken geçersiz ve yok hükmünde olduğu gözetilerek, yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına, dosyanın Ağrı Cumhuriyet Başsavcılığına en yakın ağır ceza mahkemesi olan Patnos Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerektiği halde, yazılı şekilde uyuşmazlığın esastan incelenerek karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 14/05/2019 tarihli ve 94660652-105-04-6093-2019-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdi kılınmakla gereği düşünüldü:Kanun yararına bozmaya konu yetkili C.aşsavcılığının belirlenmesine yönelik kesin nitelikteki karardan sonra verilen yetkisizlik kararlarının hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Soruşturmanın Ağrı Cumhuriyet Başsavcılığına 14/11/2017 tarihli Erzurum Cumhuriyet Başsavcılığının yetkisizlik kararı ile geldiği, Ağrı Cumhuriyet Başsavcılığınca 28/11/2017 tarihinde verilen kararın ise yetkisizlik kararı olmayıp 5235 sayılı Kanunun 6723 sayılı Yasa ile değişik 21/4. maddesi uyarınca suçun işlendiği yer Cumhuriyet savcısından soruşturmanın yapılmasını isteme niteliğinde bir karar olduğu, bu haliyle ikinci yetkisizlik kararının Patnos Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 06/02/2018 tarihinde verilerek yetki ihtilafının çözümü için dosyanın en yakın Ağrı Nöbetçi Ağır Ceza Mahkemesine gönderildiği, bu itibarla kanun yararına bozma istemine konu olan Ağrı 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 01/03/2018 tarihli ve 2018/130 Değişik iş sayılı Kararında bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, anılan karara yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 10/07/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3495, Karar No: 2014/9491, Tarih: 24.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/3495 E.  ,  2014/9491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/12/2013

NUMARASI : 2012/626-2013/781

DAVA :Davacı vekili, davacı işçinin davalıya ait hastane işyerinde muvazaalı işlemlerle taşeron işçisi olarak çalıştırıldığını, muvazaanın tespit edildiğini, davacıya 6772 Sayılı Yasa uyarınca ilave tediye alacağının ödenmesinin gerektiğini belirterek, bu alacağın davalıdan tahsiline karar verilmesine talep etmiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında ıslah harcı yatırılmasının gerekip gerekmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Devletin, mahkemelerin faaliyetlerine karşılık olmak üzere harç pulu yapıştırılmak suretiyle aldığı paraya harç denir.

Mahkemelerin yürüttükleri yargısal faaliyet ve işlemler parasız değildir. Devlet, mahkemeleri işler bir şekilde hak arayanların hizmetinde tutabilmek için, bazı giderler yapar (hakim ve diğer memur aylıkları, bina gideri, kırtasiye ve demirbaş ücreti vs. gibi) bu giderlerin bir kısmı mahkemelerin faaliyetlerinden yararlananlardan harç olarak alınır.

Nitekim Yargıtay bir İçtihadı Birleştirme Kararında;

“Harcın, özel ve tüzel kişilerin, özel çıkarlarına ilişkin olarak kamu kuruluşlarının hizmetinden yararlanmaları karşılığında yaptıkları ödemeler olduğunu belirtmiştir” (7.12.1964 gün ve 3/5 Sayılı İçt.Birl.K. RG.12.l2.1964 sayı 11880).

Yine, başka bir İçtihadı Birleştirme Kararında;

“Harç, Devletin mahkemeler aracılığı ile yaptığı adli hizmete ondan yararlananların katkısıdır. Ancak yasada belirtilen durumlarda harç alınacağı biçiminde karar vermiştir”(16.11.1983 gün ve 5/6 sayılı İçt.Birl.K. RG.7.1.1984 sayı 18274 sh.5- 13).

Başvuru harcı; dava açılırken veya davaya müdahale, ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti talebinde bulunanlar tarafından peşin olarak ödenmesi gereken harçtır.

Yine, başka bir İçtihadı Birleştirme Kararında;

“Harç, Devletin mahkemeler aracılığı ile yaptığı adli hizmete ondan yararlananların katkısıdır. Ancak yasada belirtilen durumlarda harç alınacağı biçiminde karar vermiştir”(16.11.1983 gün ve 5/6 sayılı İçt.Birl.K. RG.7.1.1984 sayı 18274 sh.5- 13).

Başvuru harcı; dava açılırken veya davaya müdahale, ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz, delil tespiti talebinde bulunanlar tarafından peşin olarak ödenmesi gereken harçtır.

Karar ve ilam harcı; konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda, hüküm verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden nispi olarak karar ve ilam harcı alınır. Nispi karar ve ilam harcının 1/4’ü başvurma harcında olduğu gibi, dava açarken davacı tarafından peşin olarak ödenir. Peşin olarak ödenecek 1/4 oranında karar ve ilam harcı dava dilekçesinde gösterilen değer üzerinden hesaplanır. Şayet yargılama sırasında dava değerinin daha fazla olduğu anlaşılırsa, yalnız o oturum için davaya devam edilir. Ondan sonraki oturuma kadar noksan değer üzerinden peşin karar ve ilam harcı tamamlanmazsa davaya devam olunmaz. Yani dava işlemden kaldırılır. (Harçlar Kanunun m. 16/IV, 30, HUMK’nun 409) Nispi karar ve ilam harcının geri kalan 1/3’ü hükmün verilmesinden itibaren iki ay içinde ödenir (Harçlar Kanunun 28/a,1 30 m.).

Harca tabi davalarda harç ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz (Harçlar K.m. 32, 27/III) Yine harca tabi bir davanın harç alınmadan incelenmiş ve karara bağlanmış ve kararın bu şekilde kesinleşmesi halinde kanun yararına temyiz (HUMK’nun m. 427/VI-VIII) üzerine karar yalnız harç nedeniyle kanun yararına bozulur. Harçtan muaf olan dava ve işlerin bazıları Harçlar Kanunun 13, 14, 123/II. Maddelerinde, diğer bazıları da özel kanunlarında gösterilmiştir (Harçlar Kanunun m. 123/1.).

Yargılama giderleri hakkında hüküm verilebilmesi için tarafların dilekçelerinde yargılama giderlerini açıkça istemiş olmalarına gerek yoktur. Mahkeme talep olmasa dahi yargılama giderlerine ve vekalet ücretine de kendiliğinden karar vermekle yükümlüdür. Nitekim, 29.05.1957 gün ve 4/16 sayılı İçtihadı birleştirme kararı da bu yöndedir. Mahkeme hükmünde yargılama giderlerini tamamen veya kısmen unutmuş ve hüküm bu şekilde kesinleşmiş ise, davayı kazanmış olan taraf yargılama giderleri için ayrı bir dava açamayacaktır. Çünkü, yargılama giderlerine yalnız asıl davada ve kendiliğinden karar verilir.

492 sayılı Harçlar Kanunun 2. maddesinde;

“Yargı işlemlerinden bu kanuna bağlı (1) sayılı tarifede yazılı olanları, yargı harcına tabidir.”

11. maddesinde;

“Genel olarak yargı harçlarını davayı açan veya harca mevzu olan işlemin yapılmasını isteyen kişiler ödemekle mükelleftir”

27. maddesinde;

“(İ) sayılı tarifede yazılı maktu harçlar ilgili bulunduğu işlemin yapılmasından önce peşin olarak ödenir.”

28. maddesinde;

“Karar ve ilam harçlarının dörtte biri peşin,geri kalan kararın verilmesinden itibaren iki ay içinde ödenir.”

31. maddesinde;

11. maddesinde;

“Genel olarak yargı harçlarını davayı açan veya harca mevzu olan işlemin yapılmasını isteyen kişiler ödemekle mükelleftir”

27. maddesinde;

“(İ) sayılı tarifede yazılı maktu harçlar ilgili bulunduğu işlemin yapılmasından önce peşin olarak ödenir.”

28. maddesinde;

“Karar ve ilam harçlarının dörtte biri peşin,geri kalan kararın verilmesinden itibaren iki ay içinde ödenir.”

31. maddesinde;

“Peşin alınan karar ve ilam harcının işin hitamında ödenmesi gerekenden fazla olduğu anlaşılırsa fazlalık istek üzerine geri verilir.”

32. maddesinde;

“Yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılmaz.”

123. maddesinde;

Özel kanunlarla harçtan muaf tutulan kişilerle, istisna edilen işlemlerden harç alınmaz.”

Yapılan açıklamalardan anlaşılacağı üzere, harca tabi işlemlerden harç alınması Harçlar Kanunu uyarınca emredici niteliktedir. Harç miktarı ve ücreti vekalet de dava değerine göre belirlenmektedir. Davacı taraf harca tabi olup karşı taraf harca tabi değilse de, yasanın aradığı şart davayı açan tarafın harca tabi olup olmadığıdır. Harca tabi ise, mutlaka yasanın belirlediği oran ve miktarda harç alınması yasa gereği olduğundan, mahkemece bu hususun re’sen dikkate alınması gerekmektedir. Karşı taraf harçtan muaf

olması yasal sonucu değiştirmeyecektir. Kanunda yer alan bir husus da, davalı taraf harçtan muaf olduğundan, mahkemece davacıdan da harç alınmasına gerek yoktur yorumu ile TMK’nun 1. maddesine göre boşluğun içtihatla doldurulduğundan söz edilemez. Zira ortada yasal bir boşluk söz konusu değildir. Özel nitelikteki bir kısım davalardaki harçlarla ilgili hususu genelleştirerek, yasanın emredici hükmüne aykırı uygulamaya geçmek usul ve yasaya aykırıdır.

Nispi karar ve ilam harcına tabi davalarda ıslah ile dava değerinin arttırılması halinde artan dava değeri üzerinden karar ve ilam harcının tamamlanması (ıslah harcı) gerekir.

Harçlar Kanunu'nun 32.maddesi hükmünce, yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemler yapılamayacağından, dolayısıyla ıslah edilen miktar yönünden bakiye nispi karar ve ilam harcı ödenmeksizin sonraki işlemlerin yapılmasına olanak bulunmamaktadır(Y.HGK. 04.12.2013 gün ve 2013/21-445 Esas, 2013/1625 Karar sayılı ilamı).

Somut olayda davacı, dava dilekçesinde belirlediği ilave tediye alacağı talebini ıslah beyanı ile arttırmış ise de ıslah harcının yatırılmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, tamamlama harcı yatırılmayan ve dolayısıyla yok hükmünde olan ıslah beyanına değer verilerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Yargılamaya dair karar alma görev ve yetkisi bulunmayan Adalet Komisyonu kararı bulunması da harç konusunda sonuca etkili değildir.

Yapılacak iş, harcı yatırılmayan ıslah işlemi yok sayılarak karar vermekten ibarettir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın yukarda belirtilen nedenle BOZULMASINA, 24.03.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/19462, Karar No: 2024/4071, Tarih: 17.04.2024

**7. Ceza Dairesi         2023/19462 E.  ,  2024/4071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/640 E., 2023/1221 K.

SUÇ : 6769 sayılı Sınaî Mülkiyet Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebebine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katlan vekilinin temyiz sebepleri; tanık beyanlarının sanığı suçtan kurtulmaya yönelik ve kurmaca olduğuna, sanık ve tanık beyanlarının çelişkili olduğuna, tanık ayakkabıları sanığa çift olarak verdiğini beyan ettiğine, sanık ise ayakkabının tek olarak verildiğini beyan ettiğine, yerel mahkemece çelişki giderilmesi için sorulduğunda sanığın beyanından döndüğüne, tanık tarafından ayakkabının 1-2 defa giyildiğinin beyan edilmesine karşın, bilirkişi raporunda ürünün kullanılmamış olduğunun belirtildiğine, arama ve el koyma tutanağı uyarınca ürünün satışa hazır vaziyette ele geçtiğinin sabit olduğuna, şikâyet öncesinde taraflarınca iş yerinden taklit ürün satın aldıklarına, sanığın benzer suçtan adlî sicil kaydının bulunduğuna, adlî işlem korkusu nedeni ile olacaktır ki, sadece bir tekin teşhir edilip, talep üzerine başka bir yerden devamının getirildiğine, tutanak tanıklarının beyanları ile de tek ayakkabının satışa hazır vaziyette reyon kısmında bulunduğunun sabit olduğuna, sanığın müsnet suçtan mahkûmiyetine karar verilmesi talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Katılan vekili şikâyet dilekçesi ile sanığın işlettiği ... Ayakkabı Çanta Valiz isimli iş yeri hakkında, hak sahibi olduğu tescilli markalı ürünlerin, marka haklarına tecavüz edilerek satışa arz edildiği iddiası ve arama yapılması talebi ile şikâyetçi olmuştur.

Antalya 5. Sulh Ceza Hâkimliğinin, 31.05.2022 tarihli ve 2022/2244 Değişik İş sayılı kararı doğrultusunda ilgili iş yerinde sanık hazır bulunduğu halde yapılan aramada, 1 tek ayakkabıya el konulmuştur.

Sanık hakkında 6769 sayılı Sınaî Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 30/1. ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 53 ve 54. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmalarında; ayakkabının tamir amaçlı getirildiğini, az kullanılmış bir ürün olduğunu, kalıptan çıkardıktan sonra elemanı tarafından yanlışlıkla tezgaha konulmuş olunduğunu, satışını yapmadığını, tanık ...'ın, ayakkabıyı tek olarak getirdiğini, çift olarak getirmediğini, kendisinin yanlış hatırladığını beyan etmiştir.

Sanık savunmalarında; ayakkabının tamir amaçlı getirildiğini, az kullanılmış bir ürün olduğunu, kalıptan çıkardıktan sonra elemanı tarafından yanlışlıkla tezgaha konulmuş olunduğunu, satışını yapmadığını, tanık ...'ın, ayakkabıyı tek olarak getirdiğini, çift olarak getirmediğini, kendisinin yanlış hatırladığını beyan etmiştir.

Tanık ... beyanlarında, ayakkabının kendisine ait olduğunu, ayağına dar geldiğini, ayakkabıyı 1-2 kez giydiğini, kalıba sokup açması için arkadaşına verdiğini, ayakkabıları çift olarak verdiğini, tekini geri aldığını, istenirse Mahkemeye sunabileceğini beyan etmiş, bilirkişi raporunda yer verilen görsel tanığa gösterildikten sonra alınan beyanlarında ise aradan geçen zaman nedeni ile ayakkabının tekini mi yoksa çiftini mi verdiğinden emin olamadığını ancak ayağında nasır olduğu için sadece sol ayakkabının vurduğunu ifade etmiştir.

Tutanak tanıklarının beyanlarında, tutanağın doğru olduğunu, ayakkabıyı, iş yerinin satışa arz edilmiş haldeki reyonda diğer ayakkabıların yanında görerek el koyduklarını, diğer çiftini bulamadıklarını, gördükleri kadarı ile ayakkabının yeni olduğunu beyan etmişlerdir.

Dosyada mevcut 05.01.2023 tarihli bilirkişi raporunda; ürünün orijinal olmadığı, yeni ürün olduğu, katılana ait markaların iktibas yapılarak taklit edildiği yönünde görüş bildirilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi tarafından, sanığın eylemi sabit kabul edilerek hakkında mahkûmiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince kurulan hüküm o yer Cumhuriyet savıcısı ve sanık tarafından istinaf edilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından, ''...Müşteki vekilinin şikayeti üzerine sanığın iş hanında bulunan tabelasız iş yerinde arama kararına istinaden yapılan aramada suça konu ayakkabının ele geçtiği, sanığın savunmasında ayakkabının tamir için iş yerine bırakılan ürün olduğunu, dinlenen tanığın bu hususu doğruladığı, sanığın ayakkabının diğer tekinin kendisinde olmadığını savunması, yapılan aramada sanığın iş yerinde başkaca suç unsuruna rastlanmaması, tek ayakkabı satışının hayatın olağan akışına aykırı olması nazara alınarak sanığın savunmasının aksine mahkumiyetine yeter her türlü şüpheden uzak kesin ve yeterli delil bulunmadığı, bu nedenle sanığın üzerine atılı suçun sabit olmadığı anlaşıldığından, sanığın CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi...'' yönündeki gerekçe ile İlk Derece Mahkemesi kararın kaldırılmasına ve sanığın müsnet suçtan beraatına karar verilmiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın aşamalarda yer alan savunmalarında ayakkabının tanık ... tarafından tamir için getirildiğini beyan edilmesine karşın, tanık ...'ın beyanlarında, ayakkabının tek olarak mı yoksa çift olarak mı getirildiği hususunda çelişki bulunması, iş yerinde yapılan arama uyarınca düzenlenen tutanak içeriği ile tutanak tanıklarının beyanlarına göre, suça konu ayakkabının satışa arz edilmiş halde ele geçmesi, yine bilirkişi raporunda ayakkabının kullanılmamış yeni ürün olduğunun belirtildiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında müsnet suçtan mahkûmiyet kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden hatalı kabul ve gerekçe ile sanığın beraatına karar verilmesi,

Kabule göre ise;

Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 01.06.2022 yerine, 31.05.2022 olarak gösterilmesi, hukuka aykırılık bulunmuştur.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle kararın BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-b maddesi uyarınca takdîren Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7833, Karar No: 2023/16845, Tarih: 04.04.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/7833 E.  ,  2023/16845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret

Kasten yaralama suçundan her iki mağdura yönelik eylemlerinden ayrı ayrı hükmolunan 3.000,00 TL adlî para cezalarına ilişkin mahkûmiyet kararının, tür ve miktarları itibarıyla 5320 sayılı Kanun'un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte oldukları anlaşılmıştır.

Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararıyla;

1. Sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının (c) bendi, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca iki kez 3.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası, 62 ve 52 nci maddeleri uyarınca iki kez 7.080,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, hakkında kurulan hükümleri temyiz ettiğine yönelik olup gerekçe içermemektedir.

III. OLAY VE OLGULAR

Şikâyetçiler ... ve ... ile sanığın asker olarak görev yaptıkları, olay günü sanığın şikâyetçi ...’nin yanına gelerek tanık ...’nın çıkacak olduğu devriye faaliyetine kendisinin çıkmasını istediği, şikâyetçi ...’nin görevli olmadığını, devriye faaliyetine çıkmayacağını söylemesi üzerine sanığın şikâyetçi ...'nin yanağına tokat atıp boğazını sıkarak "Seni sinkaf ederim, ben ne dersem onu yapacaksın." dediği, ardından şikâyetçi ...’nın yanına giderek "Benim yerime devriyeye çıkacaksın." dediği, katılan ...’nın "Çıkmıyorum." şeklinde karşılık vermesi üzerine sanığın şikâyetçi ...'nın boğazını sıkıp "Sinkaf ederim seni, ben ne dersem o olur." dediği, sanık savunması, şikâyetçilerin aşamalardaki beyanları ile bu beyanlarını doğrulayan tanık anlatımı ve adli muayene raporları birlikte değerlendirilerek Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hükümlere Yönelik Temyizde