muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/396, Karar No: 2019/567, Tarih: 26.09.2019

Vergi belgelerindeki sahteciliğin amacı; düzenleyen için komisyon almak suretiyle haksız kazanç sağlamak veya vergi doğuran faaliyetini vergi dairesi bilgisi dışında tutarak vergi ödememek; kullanan için ise gideri fazla gösterip matrahı düşürmek, dolayısıyla vergiyi az ödemek veya hiç ödememek ya da hakkı olmayan vergi iadesi veya indiriminden yararlanmaktır. Bu bağlamda, gerçeğe aykırılık olgusu olarak sahtecilik amaç değil, araçtır.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359. maddesinde sahte belgenin tanımı yapılmıştır. Buna göre; gerçek bir muamele veya durum olmadığı hâlde bunlar varmış gibi düzenlenen belge, sahte belgedir. Örneğin, satın alınmayan mal veya hizmetin alınmış gibi fatura düzenlenmesi faaliyeti sahtecilik, düzenlenen fatura da sahte belgedir. Madde metninde sahte belge tanımı yapılırken özellikle belge içeriğinin gerçeğe aykırı düzenlenmesinden bahsedilmektedir. Sahte olarak basılmış ya da mükellefin rızası dışında mükelleften elde edilmiş belgeler de sahte belgedir, ancak bu şekilde maddi olarak yapılan sahteciliklerde dahi sahte fatura düzenleme ve kullanma suçlarının özelliği nedeniyle belgenin, gerçek bir muamele veya durum olmadığı hâlde bunlar varmış gibi düzenlenmesi gerekmektedir.

Belgenin asıl ve suretinde yapılan sahtecilik arasında fark olmayıp sahtecilik kısmen veya tamamen yapılabilir. Tamamen sahtecilik, gerçekte olmayan bir vergi olayının varmış gibi belgeye yansıtılmasıdır. Kısmen sahtecilik ise, gerçek ve gerçek olmayan muamele veya durumların aynı belgede yer alması hâlidir. Örneğin; gerçek emtia satışı için düzenlenen faturada, ayrıca yapılmayan emtia satışının da gösterilmesi gibi.

Kısmen sahte belge ile muhteviyatı itibariyle yanıltıcı belgeyi karıştırmamak gerekir. Yanıltıcı belgede, gerçek muamele veya durum mevcut olmakla birlikte bunların mahiyet veya miktarında gerçeğe aykırılık vardır. Kısmen sahte belgede ise gerçeğin yanında gerçek olmayan muamele ve durum veya yanıltıcı niteliği kabule yol açan mahiyet ve miktar dışında ve bunları aşan gerçeğe aykırılık söz konusudur.

Bu itibarla, belgesiz yapılan alım ve hizmetlerin başka bir mükellefin belgesiyle veya sahte belgeyle belgelendirilmesi hâlinde belgenin gerçek bir muamele veya duruma dayanmadığından sahte olduğunun kabulü gerekir.

Sahtecilik, mükellefin özel yönetmeliğine uygun olarak bastırdığı belgeler vasıta kılınarak işlenebileceği gibi, sahte basılmış belgelerle de işlenebilir.

Uyuşmazlığın sağlıklı bir biçimde çözümlenebilmesi için gider pusulasının Kanun’daki anlatımına da yer verilmesinde fayda bulunmaktadır..

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun "Gider pusulası" başlıklı 234. maddesi; “Birinci ve ikinci sınıf tüccarlar kazancı basit usulde tespit edilenlerle defter tutmak mecburiyetinde olan serbest meslek erbabının ve çiftçilerin:

1. (Mülga bent: 22/07/1998 - 4369/82. md.)

2. (Mülga bent: 22/07/1998 - 4369/82. md.)

Uyuşmazlığın sağlıklı bir biçimde çözümlenebilmesi için gider pusulasının Kanun’daki anlatımına da yer verilmesinde fayda bulunmaktadır..

213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun "Gider pusulası" başlıklı 234. maddesi; “Birinci ve ikinci sınıf tüccarlar kazancı basit usulde tespit edilenlerle defter tutmak mecburiyetinde olan serbest meslek erbabının ve çiftçilerin:

1. (Mülga bent: 22/07/1998 - 4369/82. md.)

2. (Mülga bent: 22/07/1998 - 4369/82. md.)

3. Vergiden muaf esnafa; yaptırdıkları işler veya onlardan satın aldıkları emtia içinde tanzim edip işi yapana veya emtiayı satana imza ettirecekleri gider pusulası vergiden muaf esnaf tarafından verilmiş fatura hükmündedir. Bu belge birinci ve ikinci sınıf tüccarların, zati eşyalarını satan kimselerden satın aldıkları altın, mücevher gibi kıymetli eşya için de tanzim edilir.

Gider pusulası, işin mahiyeti, emtianın cins ve nev'i ile miktar ve bedelini ve iş ücretini ve işi yaptıran ile yapanın veya emtiayı satın alan ile satanın adlariyle soyadlarını (Tüzel kişilerde unvanlarını) ve adreslerini ve tarihi ihtiva eder ve iki nüsha olarak tanzim ve bir nüshası işi yapana veya malı satana tevdi olunur.” şeklinde düzenlenmiş olup gider pusulasının vergi mükellefi olan kişi veya işletmenin, vergi mükellefi olmayan kişi veya esnaftan aldığı hizmet veya mal karşılığında düzenlemesi gereken fatura hükmündeki ticari bir belge olduğu açıklanmıştır.

Öte yandan, ceza muhakemesinin amacı, her somut olayda kanuna ve usulüne uygun olarak toplanan delilerle maddi gerçeğe ulaşıp adaleti sağlamak, suç işlediği sabit olan faili cezalandırmak, kamu düzeninin bozulmasının önüne geçebilmek ve bozulan kamu düzenini yeniden tesis etmektir. Gerek 1412 sayılı CMUK, gerekse 5271 sayılı CMK; adil, etkin ve hukuka uygun bir yargılama yapılması suretiyle maddi gerçeğe ulaşmayı amaç edinmiştir. Bu nedenle ulaşılma imkanı bulunan bütün delillerin ele alınıp değerlendirilmesi gerekmektedir. Diğer bir deyişle adaletin tam olarak gerçekleşebilmesi için, maddi gerçeğe ulaşma amacına hizmet edebilecek tüm kanuni delillerin toplanması ve tartışılması zorunludur.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerledirildiğinde;

Altın ticareti işi ile iştigal etmek üzere Dilara Kuyumculuk İnş. Gıda Saat Turz. San. ve Tic. Ltd. Şti. unvanıyla mükellefiyeti bulunan sanığın, 2007 takvim yılında sahte gider pusulaları düzenlediği iddia edilen olayda; şirketin bir kısım belgeleri ve defterlerinin zayi olması nedeniyle defter ve belgeler üzerinden inceleme yapılamadığı, dosya kapsamında bulunan vergi tekniği raporunda; mükellef kurumun dönem içi alışlarının %98,50’sinin gider pusulası ile yapılan alışlara ait olduğu, 23.258.428,19 TL tutarındaki altın alışlarının tamamına yakınının müşterilerden satın alınan altınlar ile gerçekleştirilmesinin makul ve mantıklı bulunmadığı belirtilip mükellef kurumun 2006, 2008 ve 2009 yıllarındaki hesaplarının incelenmesi neticesinde düzenlenen vergi tekniği raporunda sahte gider pusulaları düzenleyerek altın alışlarını belgelendirdiği tespitine dayanılarak, mükellef kurumun 2007 yılında da altın alışlarını sahte gider pusulaları düzenleyerek belgelendirdiği kanaatine varıldığı, ayrıca dosya kapsamındaki vergi tekniği raporunda sanığın şirketi hakkında 2006, 2008 ve 2009 takvim yılları yönünden Vergi Denetim Kurulu müfettişi Hakkı Yıldırım tarafından hazırlanan 21.11.2011 tarihli ve 55 sayılı vergi tekniği raporundaki tespitlerin veri olarak kabul edildiğinin belirtilmesine ve anılan raporda; Dilara Kuyumculuk isimli iş yerinde ve bu iş yerinin alt katında bulunan Dilara Kuyumculuk ile bağlantılı Financel İletişim isimli iş yerinde yapılan 17.12.2009 tarihli aramada pos cihazları, hesap cüzdanları ve çok sayıda Dilara Kuyumculuk isimli iş yerine ait kredi kartı sliplerinin ele geçirildiğine ilişkin Mersin İl Emniyet Müdürlüğü yazısının bir kısmının yer aldığı, yine Mersin İl Emniyet Müdürlüğünce el konulan ve incelenmek üzere gönderilen gider pusulalarında çoğunlukla adres bilgilerinin eksik olduğu, çeşitli müşterilere genellikle aynı tutarlarda gider pusulasının düzenlendiği, ulaşılabilen müşterilerin bir kısmının ifadesine başvurulduğu, bunlardan on yedi müşterinin gider pusulasındaki imzaların kendilerine ait olmadığını ve gider pusulasında belirtilen tutarda kesinlikle altın satışlarının bulunmadığını söyledikleri, sadece bir ifade sahibinin adına düzenlenen gider pusulasındaki imzaların kendisine ait olduğunu ifade ettiği tespitlerine yer verilmesine rağmen, sanığın şirketi hakkında düzenlenen dosya kapsamındaki raporun dayanağı olup somut bilgiler içeren ve Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/67 esas sayılı dosyası içerisinde bulunduğu anlaşılan 2006, 2008 ve 2009 takvim yılları yönünden Vergi Denetim Kurulu müfettişi Hakkı Yıldırım’ın hazırladığı 21.11

. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/67 esas sayılı dosyası içerisinde bulunduğu anlaşılan 2006, 2008 ve 2009 takvim yılları yönünden Vergi Denetim Kurulu müfettişi Hakkı Yıldırım’ın hazırladığı 21.11.2011 tarihli ve 55 sayılı vergi tekniği raporu ve ekleri ile anılan rapora göre Mersin İl Emniyet Müdürlüğünce yapılan aramada ele geçtiği anlaşılan gider pusulalarının dosya içerisine getirtilmediği ve sanığın da 2007 takvim yılındaki işlemlerinin gerçek ticari ilişkilere dayandığını, suçlamaları kabul etmediğini savunduğu hususları göz önünde bulundurulduğunda, 2006, 2008 ve 2009 takvim yılları yönünden sanık hakkında yargılama yapan Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesinin ilgili dava dosyasının getirtilerek Vergi Denetim Kurulu müfettişi Hakkı Yıldırım tarafından hazırlanan 21.11.2011 tarihli ve 55 sayılı vergi tekniği raporu ve eklerinin, ayrıca anılan raporda belirtilen ve Mersin İl Emniyet Müdürlüğünce yapılan aramada ele geçtiği anlaşılan gider pusulaları onaylı örneklerinin incelemeye konu dava dosyası arasına alınması, gider pusulalarının anılan dava dosyasında bulunamaması hâlinde ise ilgili vergi dairesinden veya Mersin İl Emniyet Müdürlüğünden sorularak dosya içerisine getirtilmesi, temin edilen gider pusulaları arasından varsa 2007 yılına ilişkin olanlar tespit edilerek adına düzenlenen kişilerin tanık sıfatıyla dinlenilmesi, gider pusulalarının içeriğinin doğru olup olmadığı, mükellef şirketten yaptıkları alışverişin ne şekilde yapıldığı, belgeler üzerindeki imzaların kendilerine ait olup olmadığı hususlarının sorulması, gerekmesi hâlinde bilirkişiye imza incelemesi yaptırılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik araştırma ile hüküm kurulması usul ve kanuna aykırıdır.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, eksik araştırma ile hüküm kurulması isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesinin 13.10.2017 tarihli ve 373-539 sayılı direnme kararına konu hükmünün, suçun sübutu yönünden eksik araştırmayla hüküm kurulması isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 26.09.2019 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5144, Karar No: 2007/4969, Tarih: 06.12.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/5144 E.  ,  2007/4969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 133 ada 37 parsel sayılı 5884.40 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz hibe, ifraz, vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tesbit edilmiştir. Davacı Hazine, yasal süresi içerisinde taşınmazın kamu orta malı olduğu iddiasına dayanak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın reddine ve çekişmeli parselin davalı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece taşınmazın tarım arazisi niteliğinde bulunduğu, zilyetlikle mülk edinme koşullarının davalı yararına oluştuğu kabul edilerek Hazine'nin davasının reddine karar verilmiş ise de yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Çekişmeli parselin doğu ve batı sınırı mera olarak sınırlandırılan 133 ada 54 sayılı parsel ile çevrili olup, taşınmaza kadastro çalışmaları sırasında uygulanan davalı vergi kaydının doğusu tepecik, batısı kır, kuzeyi dere ve güneyi yol okumaktadır. Bu hudutların her yere uyabilecek hudutlar olduğu açıktır. Ayrıca mera olarak sınırlandırılan 54 sayılı parselin davalı olduğu tutanağında belirtilmiş ve bu parsel içerisindeki bir kısım parsellerinde davalı oldukları anlaşılmaktadır. Bu nedenle öncelikle mera parseli olan 133 ada 54 sayılı parsele komşu ve davalı olan tüm parseller belirlenmeli ve dava konusu parsel ile birlikte davalı olan parsellerin dava dosyaları 133 ada 54 parsele ilişkin dava dosyası ile birleştirilmeli, davalının dayandığı vergi kaydının başka parsellere revizyon görüp görmediği araştırılmalı, davalı parselleri dıştan çevreleyen komşu parsel tutanak ve dayanakları celp edildikten sonra mahallinde yeniden yaşlı, tarafsız, yöreyi iyi bilen ve davada yararı bulunmayan yerel bilirkişilerle, aynı yöntemle belirlenecek taraf tanıkları ve uzman bilirkişiler huzuru ile keşif yapılmalıdır. Keşif sırasında davalının dayandığı vergi kaydının taşınmaza ait olup olmadığı, taşınmazın niteliği, intikali ve tasarrufu hususunda yerel bilirkişi ve tanıklardan maddi olaylara dayalı bilgi alınmalı, uzman ziraat bilirkişisinden taşınmazın niteliği hususunda kapsamlı rapor alınmalı, teknik bilirkişiye keşif ve uygulamayı gösterir kroki ve rapor düzenlettirilmeli, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulmalıdır. Temyiz itirazlarının bu nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 06.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5934, Karar No: 2015/2286, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/5934 E.  ,  2015/2286 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20466, Karar No: 2014/12592, Tarih: 16.06.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/20466 E.  ,  2014/12592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 12. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/06/2013

NUMARASI : 2013/555-2013/561

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Davacı borçlu vekili; alacaklı vekili tarafından Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/550 esas 2012/563 karar sayılı meni müdahale ve tahliye ilamına dayanarak vekil edeni aleyhine tahliye için ayrı bir takip, ilam feri alacakları vekalet ücreti vs tahsili amacıyla da ayrı bir takip başlatıldığını, bu işlemin hakkın kötüye kullanılması olduğunu ve hukuk düzeni tarafından korunamayacağını, yine ilamın taşınmazın aynı ile ilgili olduğundan kesinleşmeden takibe konamayacağını ileri sürerek, icra takibinin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; aynı ilamdan kaynaklanan farklı alacakların ayrı icra dosyalarında takip konusu yapılmasında bir usulsüzlük bulunmadığını ve ilamın içeriğinde mülkiyet tartışması olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm, davacı borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Takip konusu ilamda taşınmazın mülkiyetine ilişkin bir tartışma bulunmadığından, ilam kesinleşmeden icra edilebileceğinden, mahkemenin bu yöndeki şikayetin reddi kararı yerinde ise de;

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Dürüst Davranma ve Doğru Söyleme Yükümlülüğü başlıklı 29. maddesinde "Taraflar, dürüstlük kuralına uygun davranmak zorundadırlar. Taraflar, davanın dayanağı olan vakıalara ilişkin açıklamalarını gerçeğe uygun bir biçimde yapmakla yükümlüdürler." Dürüstlük Kuralına Aykırılık Sebebiyle Yargılama Giderlerinden Sorumluluk başlıklı 327. maddesinin 1. fıkrasında "Gereksiz yere davanın uzamasına veya gider yapılmasına sebebiyet vermiş olan taraf, davada lehine karar verilmiş olsa bile, karar ve ilam harcı dışında kalan yargılama giderlerinin tamamını veya bir kısmını ödemeye mahkûm edilebilir." denilmiştir.

4721 sayılı TMK'nun Hukukun Uygulanması ve Kaynakları başlıklı 1. maddesinde "Kanun, sözüyle ve özüyle değindiği bütün konularda uygulanır. Kanunda uygulanabilir bir hüküm yoksa hâkim, örf ve adet hukukuna göre, bu da yoksa kendisi kanun koyucu olsaydı nasıl bir kural koyacak idiyse ona göre karar verir. Hâkim, karar verirken bilimsel görüşlerden ve yargı kararlarından yararlanır.", Dürüst Davranma başlıklı 2. maddesinde "Herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz." Hâkimin Takdir Yetkisi başlıklı 4. maddesinde "Kanunun takdir yetkisi tanıdığı veya durumun gereklerini ya da haklı sebepleri göz önünde tutmayı emrettiği konularda hâkim, hukuka ve hakkaniyete göre karar verir. "Hukukun Uygulanması başlıklı 33. maddesinde ise; "Hâkim, Türk hukukunu resen uygular." denilmiştir. 2709 sayılı 1982 Anayasası'nın Hak Arama Hürriyeti başlıklı 36. maddesinde "Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir." denilmiştir.

818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 61. maddesini sadeleştiren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun Sebepsiz Zenginleşmeden Doğan Borç İlişkileri başlıklı 77. maddesinde "Haklı bir sebep olmaksızın, bir başkasının malvarlığından veya emeğinden zenginleşen, bu zenginleşmeyi geri vermekle yükümlüdür. Bu yükümlülük, özellikle zenginleşmenin geçerli olmayan veya gerçekleşmemiş ya da sona ermiş bir sebebe dayanması durumunda doğmuş olur." denilmiştir.

Somut olayda; alacaklılar vekili tarafından borçlu aleyhine Tekirdağ 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/550 esas 2012/563 karar sayılı meni müdahale ve tahliye ilamına dayanarak İstanbul 8. İcra Müdürlüğü'nün 2013/ 12987 Esas numaralı dosyasında, vekalet ücreti ve yargı giderinin tahsilinin, İstanbul 27. İcra Müdürlüğü'nün 2013/ 11643 esas sayılı dosyasında ise; meni müdahale ve tahliyenin istendiği, her takip dosyasında yeni takip gideri ve vekalet ücretinin talep edildiği görülmüştür.

Mahkemece aynı ilamda hüküm altına alınan alacak kalemleri için tek ve aynı dosya ile ilamlı icra takibinde bulunulmasının zorunlu olmadığı gerekçesine dayanılmıştır. Ancak yasalarda bir ilamla hüküm altına alınan haklarla ilgili olarak ayrı ayrı takip yapılabileceğine ilişkin hiçbir düzenleme de mevcut değildir. Bu durumda Türk Medeni Kanunu'nun 1, 2, 4 ve 33. maddelerinin, Anayasa'nın 36. maddesinin, Borçlar Kanunu'nun 61 ve yeni Türk Borçlar Kanunu'nun 77. maddesinin, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 29. maddesinin göz önüne alınarak uyuşmazlığın çözüme kavuşturulması gerekir.

Genel olarak icra hukukuna ilişkin itiraz ve şikâyetlerde Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinin uygulanma kabiliyeti yoktur. Ancak yukarıda belirtilen diğer yasa maddeleri göz önüne alındığında bu tip olaylarla sınırlı kalmak üzere objektif iyi niyet kurallarının göz ardı edilmemesi gerekir. Hakkın kötüye kullanılması; hukuken var olan bir hakkın sınırlarını aşarak ya da o hakkı gerekçe göstererek, hukuka aykırı eylemler yapma durumu olarak veya bir hakkın, yasaların tanıdığı yetkilerin sınırları içinde olmakla birlikte, amacından saptırarak kullanılması olarak da açıklanabilir. Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesine göre herkes, haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kurallarına uymak zorundadır. Bir hakkın açıkça kötüye kullanılmasını hukuk düzeni korumaz. Yani bir hak sahibi hakkını kullanırken ve borçlu borcunu öderken objektif iyi niyet kurallarına uymak, dürüst davranmak, başkalarını zarara uğratmamak zorundadır. Hak sahibi başkasına zarar vermek amacını taşımasa bile hareketi açıkça iyi niyet kurallarına aykırı ise ve başkasını zarara uğratıyorsa veya hak sahibine sağladığı yarar ile başkasına verdiği zarar arasında aşırı dengesizlik varsa bu durumu hakkın kötüye kullanılması olarak değerlendirebiliriz. Anayasa başta olmak üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu, Türk Medeni Kanunu ve Türk Borçlar Kanunu hak sahibinin hakkını kullanırken objektif iyi niyet kuralları içinde hareket etmesini emretmiş aksi davranışın hukuk düzeni tarafından korunamayacağını belirtmiştir. Kötü niyetli olmasa da alacaklı tarafından yasadaki boşluktan yararlanılarak bir ilamdaki haklar için ayrı ayrı takip başlatılarak sebepsiz zenginleşmeye neden olacak şekilde fazladan avukatlık ücreti talep edilmesi, davacı borçlu tarafa fazladan yargılama giderleri yükletilmesine neden olunması hakkın kötüye kullanılmasıdır ve hukuk düzeni tarafından korunamaz. Hakim, yukarıda belirtilen yasa maddeleri gereğince yasadaki boşluğu objektif iyi niyet kuralları içinde doldurmak zorundadır. İlam bir bütün olmasına rağmen yasal ve geçerli bir neden olmaksızın alacaklının iki ayrı takip başlatmak suretiyle yasalarda belirtilen dürüstlük kuralına uymadığı, borçlunun zarara uğramasına neden olduğu anlaşılmıştır.

Yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler karşısında alacaklının bu davranışı hukuk düzeni tarafından korunamayacağından, Mahkeme tarafından borçlunun bu yöndeki şikâyetinin kabulü ile takibin iptaline karar verilmesi yerine, yazılı gerekçelerle reddi yönünde hüküm tesisi doğru değildir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK.nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15622, Karar No: 2010/766, Tarih: 18.01.2010

**5. Hukuk Dairesi         2009/15622 E.  ,  2010/766 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile duruşma istenilmiş ise de; dosyada davetiye gideri bulunmadığından duruşma isteminin reddi ile incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verilerek dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca zemini Hazineye ait taşınmaz üzerinde bulunan muhtesatın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddelerinde belirtilen ön koşulların yerine getirilmediğinden bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Davaya konu muhtesatın malikinin mahkeme kararı ile belirleneceği, malik ile idarenin Kamulaştırma Kanununun 7. ve 8. maddeleri uyarınca anlaşmaya varması halinde, aynı Kanunun 19. maddesi gözönüne alındığında bu durum ileride başka ihtilaflara yol açabileceğinden, Kamulaştırma Kanununun 8. maddesindeki prosedürün uygulanma olanağı yoktur.

Bu nedenle, işin esasına girilerek Kamulaştırma Kanununun 19. maddesi uyarınca muhtesat malikinin belirlenerek itiraz olmaz ise belirlenen bedelin zilyedine ödenmesine, itiraz olursa, ileride belirlenecek hak sahibine ödenmek üzere üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi gerektiği düşünülmeden, yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Davacı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 18.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.