muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/456, Karar No: 2018/343, Tarih: 28.02.2018

Bu kriterler, davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin;

1-Davacının kendisinden beklenememesi,

2-Bunun olanaksız olması,

3-Açıkça karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı ve değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olması olarak belirtilmektedir.

Belirsiz alacak davasının getirdiği en önemli etkin koruma, usûl ekonomisi ve hak arama özgürlüğüne hizmet etmesi yanında, davacının yüksek yargılama giderlerine katlanma ve dava konusu hakkın zamanaşımına uğrama riskini azaltmasıdır.

Usûl hukukunun maddi hukuk içinde gerçekleşen hakkın talep edilebilirliğini, tespitini belirli kurallara bağlayan hukuk dalı olması nedeniyle maddi hukuk için araç olduğu unutulmamalıdır. O nedenle iş yargılaması kuralları ve bu anlamda Hukuk Muhakemeleri Kanunu kurallarının iş ve sosyal güvenlik hukukuna hizmet ederken, bu hukukun ilkelerini de göz ardı etmemesi gerekecektir.

İşçilik alacakları bakımından, dava konusu edilen alacağın belirli olup olmadığı ile ilgili olarak davanın açıldığı tarihte alacağın miktarının yahut değerinin tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin davacıdan beklenememesi kriteri ile açıkça karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktar ve değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olması kriterini birlikte değerlendirip sonuca gidilmesi gerekir.

Kural olarak kişinin alacağını belirleyebilmesi için aynı zamanda belgeye bağlama yetkisinin olması veya bu konuda belge düzenlenip kendisine verilmesi gerekir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 8’inci maddesinin üçüncü fıkrası ile işverene yazılı sözleşme yapılmayan hâllerde en geç iki ay içinde genel ve özel çalışma koşullarını, günlük ya da haftalık çalışma süresini, temel ücreti ve varsa ücret eklerini, ücret ödeme dönemini, süresi belirli ise sözleşmenin süresini, fesih hâlinde tarafların uymak zorunda oldukları hükümleri gösteren yazılı bir belgeyi işçiye verme yükümlülüğü getirilmiştir.

Kanunun 32/2'nci maddesi ile ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakın kural olarak Türk parası ile işyerinde veya özel olarak açılan bir banka hesabına ödeneceği, çalıştırdığı işçilerin söz konusu alacaklarını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişilerin özel olarak açılan banka hesapları dışında bu alacakları ödeyemeyeceği belirtilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 37'nci maddesi ile işverene iş yerinde veya bankaya yaptığı ödemelerde işçiye ücret hesabını gösterir imzalı veya iş yerinin özel işaretini taşıyan bir pusula verme yükümlülüğü hükme bağlanmıştır. Söz konusu pusulada ödemenin günü ve ilişkin olduğu dönem ile fazla çalışma, hafta tatili, bayram ve genel tatil ücretleri gibi asıl ücrete yapılan her çeşit eklemeler tutarının ve vergi, sigorta primi, avans mahsubu, nafaka ve icra gibi her çeşit kesintilerin ayrı ayrı gösterilmesi zorunluluğu hüküm altına alınmıştır.

Kanunun 67'nci maddesinde, günlük çalışmanın başlama ve bitiş saatleri ile dinlenme saatlerinin iş yerlerinde işçilere duyurulacağı; 75'nci maddesinde ise işverene çalıştırdığı her işçi için işçinin kimlik bilgilerinin yanında, İş Kanunu'nun ve diğer kanunlar uyarınca düzenlemek zorunda olduğu her türlü belge ve kayıtları saklamak ve bunları istendiği zaman yetkili memur ve mercilere göstermek zorunda olduğu bir özlük dosyası düzenlemesi gerektiği yükümlülükleri getirilmiştir.

Söz konusu düzenlemelere bakıldığında işçi işveren arasındaki iş ilişkisinde belgeye bağlama görev ve yetkisinin işçide değil, işverende olduğu görülmektedir.

İş sözleşmesinde iş görme edimini yerine getiren ve belge düzenleme yetkisi ve yükümlülüğü bulunmayan işçinin, alacaklarını belirleyebilmesi için işveren tarafından düzenlenen kanuna uygun belgelere ihtiyacı vardır. Diğer yandan iş ilişkisindeki alacak kalemlerinin hesaplanmasında çıplak ücret ya da giydirilmiş ücrete göre hesaplanan farklı alacak türleri bulunmaktadır. Örneğin kıdem tazminatı, giydirilmiş ücretten hesaplanırken, diğer işçilik alacakları (fazla çalışma, hafta tatili, yıllık ücretli izin alacakları gibi) çıplak ücretten hesaplanmaktadır. Giydirilmiş ücrete, işçinin asıl ücretine ek olarak sağlanan para veya para ile ölçülebilen menfaatler de dâhil edilmektedir. Özellikle ücrete dâhil edilecek menfaatlerin iş yerinde süreklilik arz edip arz etmediği de çoğunlukla taraflar arasında tartışma konusu edilmektedir. Bu nedenle eğitim düzeyi ve sosyal durumları birbirinden farklı olan işçilerin alacağını tam ve kesin olarak belirleyebilmelerini beklemek mümkün değildir. Bunun için yukarda bahsedilen iki kriter birlikte değerlendirilerek, dava konusu edilen işçilik alacağının belirli olup olmadığına karar verilmesi gerekmektedir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.12.2012 gün ve 2012/9-838 E., 2012/715 K. sayılı kararında belirtildiği üzere işçilik alacaklarının özelliği dikkate alınarak alacakların belirli olduğunu söylemek mutlak olarak doğru olmadığı gibi, aksinin kabulü de doğru değildir. Aynı şekilde bu nedenle talep konusu işçilik alacaklarının belirli olup olmadığının somut olayın özelliğine göre değerlendirilmesi ve sonuca gidilmesi daha doğru olacaktır.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 gün, 2015/22-1156 E., 2015/1598 K. sayılı, 22.06.2016 gün, 2016/22-874 E., 2016/824 K. sayılı ve 17.01.2018 gün, 2016/22-2181 E., 2018/24 sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17.06.2015 gün, 2015/22-1156 E., 2015/1598 K. sayılı, 22.06.2016 gün, 2016/22-874 E., 2016/824 K. sayılı ve 17.01.2018 gün, 2016/22-2181 E., 2018/24 sayılı kararlarında da aynı ilkeler kabul edilmiştir.

Öte yandan işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda Yargıtay'ın iş davalarına bakan Daireleri olan 7, 9 ve 22. Hukuk Daireleri ile Hukuk Genel Kurulu içtihatları arasında ortaya çıkan farklılığın giderilmesi için Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunca yapılan değerlendirme sonucunda 15.12.2017 gün ve 2016/6 E.-2017/5 K. sayılı kararı ile "İşçilik alacaklarının çok çeşitli tür, nitelik ve kapsamda olması, somut olayın özelliklerine göre oldukça değişkenlik göstermesi, hatta aynı tür işçilik alacaklarında dahi somut olayın özellikleri itibariyle işçilik alacaklarının belirsiz alacak davasına konu olup olamayacağı konusunda soyut ve genel nitelikte, her bir olayda geçerli olacak ölçüde bir karar alınamayacağından içtihadı birleştirmeye gerek olup olmadığı ön sorun olarak tartışılmış ve sonuç olarak içtihadı birleştirmeye gerek olmadığı" yönünde karar verilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; davacı işçi davalı iş yerindeki çalışmasının kesintisiz olduğunu, buna rağmen bazı aylarda sigortasız çalıştırıldığını ve bu çalışmalarının Sosyal Güvenlik Kurumu’na bildirilmediğini, iş sözleşmesinin hiçbir sebep gösterilmeden feshedildiğini, iş yerinde yemek ve servis hizmetinden yararlandığını ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatlarının ödetilmesini istemiştir.

Kıdem ve ihbar tazminatlarının hesap unsurları işçinin hizmet süresi ile son ücreti olup belirtilen hesap unsurlarından birine ilişkin tartışma ve belirsizlik alacağın da belirsiz olması sonucunu doğurmaktadır. Az yukarıda belirtildiği üzere kıdem ve ihbar tazminatlarının hesabına esas ücret giydirilmiş ücrettir ve giydirilmiş ücrete işçinin asıl ücretine ek olarak sağlanan para veya para ile ölçülebilen menfaatler de dâhil edilmektedir. Bu kapsamda ayni olarak sağlanan yemek yardımı ve servis hizmetinin parasal değerinin de tazminat hesabında göz önünde tutulacağı kuşkusuzdur.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 8/3’üncü maddesinde işveren açıkça işçiye varsa ücret eklerini gösteren yazılı bir belge vermekle yükümlü tutulmuştur.Bu kapsamda davacı işçiye iş yerinde ayni olarak yemek ve yol yardımı sağlandığı açık olup işveren tarafından ise dosyaya Kanunun kendisine yüklediği yükümlülükleri yerine getirerek gerekli belgeleri işçiye teslim ettiğine dair bir delil sunulmamıştır. Bu nedenle işçinin alacağını belirleyecek verilerin elinde bulunduğundan söz etmek mümkün değildir.

Öyleyse, dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinin belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan açıkça belirli olduğundan bahsedilemeyecektir.

Öyleyse, dava konusu kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinin belirlenebilmesi için işverende bulunan bilgi ve belgelerin verilmesi ve tahkikata ihtiyaç duyulduğundan açıkça belirli olduğundan bahsedilemeyecektir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler esnasında bir kısım üyelerce, alacağın belirli olup olmadığının talep sonucunun belirlenmesiyle alakalı olduğu yargılama sırasındaki ispat sorunlarının konuyla bir ilgisinin bulunmadığı, davacının dava dilekçesinde hizmet süresi ve ücretini açıkça belirttiği bu noktada alacakların belirsiz olduğundan bahsedilemeyeceği, yemek ve yol yardımlarının parasal değerinin de işveren kayıtlarıyla ortaya çıkmadığı bilirkişice piyasa ortalamaları göz önüne alınarak resen belirlendiği, yargı kararı ile işçinin ekonomik bakımdan zayıflığı ve kayıt dışılık gibi gerekçelerle, kanunda öngörülenin dışında yeni bir yargılama usulünün kabul edilemeyeceği bu nedenle işçi lehine yorum ilkesinin de 6100 sayılı Kanunun benimsediği ilkelerin dışına çıkılmasına gerekçe yapılamayacağı, işçi lehine yorum ilkesinin usul hukukunda değil, maddi hukukta uygulama alanı bulabilen bir ilke olduğu, alacaklı olduğunu ileri süren kişinin belirsiz alacak davası açabilmesi için, talep sonucunu gerçekten belirlemesinin mümkün olmaması ya da bunun objektif olarak imkânsız olması gerektiği, bu sebeple davanın açıldığı anda dava konusu edilen alacak tutarının tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin davacıdan beklenemeyecek bir nitelik taşıyıp taşımadığını belirlemede, somut olayın koşulları ve özellikleri gözetilerek doğruluk ve güven kuralı çerçevesinde (TMK m.2; HMK m.29, I) dürüst, makul ve orta zekâlı bir insandan beklenen tüm dikkat ve özeni göstermesine rağmen, alacak tutarını tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin mümkün olup olmadığı hususunun ölçü olarak esas alınması gerektiği, somut olayda dava konusu edilen işçilik alacaklarının objektif olarak belirlenebilir olduğu, bu nedenle belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceğinden hukuki yarar yokluğundan davanın reddinin gerektiği belirtilerek kararın bozulması gerektiği ileri sürülmüş ise de, bu görüş kurul çoğunluğu tarafından kabul edilmemiştir.

Tüm bu nedenlerle, usul ve yasaya uygun direnme kararının onanması gerekmiştir.

Ne var ki, Özel Dairece bozma nedenine göre davanın esasına yönelik diğer temyiz itirazları incelenmediğinden, bu yönde inceleme yapılmak üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Direnme uygun bulunduğundan davalı vekilinin işin esasına ilişkin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 22. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 28.02.2018 gününde yapılan ikinci görüşmede oy çokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/43, Karar No: 2017/577, Tarih: 23.01.2017

**13. Ceza Dairesi         2017/43 E.  ,  2017/577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin verilen kararların 5271 sayılı Yasanın 231/12. maddesi uyarınca itiraz yolu açık olup temyizi olanaklı olmadığından, itiraz merciince karar verilmek üzere, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmesi için ... Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında mağdurlar ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ... ve ... ... 'na yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlar ile mağdurlar ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ...'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun, okul idaresince öğrenci olan mağdurlardan idari tasarruf ile el konmuş telefonlar ile yine okul idaresine ait diğer eşyaları, okula girmek suretiyle muhafaza edildikleri yerden çalma şeklindeki eylemlerinin tek bir suç teşkil ettiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında mağdurlar ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ... ve ... ...'na yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlarının kaldırılması ile yapılan incelemede,

Dairemizce de benimsenen ve ...nın 26.03.2013 günlü, 2012/6-1232 esas ve 2013/106 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, çalınan malın 3. kişiye satılması halinde; 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinin uygulanabilmesi için hırsızlık suçunun failinin, sattığı yeri veya kişiyi söyleyerek çalınan malın, hırsızlık suçunun mağduruna iadesini sağlaması yetmez. Failin bizzat pişmanlık göstererek, satın alan iyiniyetli ise; sattığı yeri veya kişiyi söyleyerek çalınan malın hırsızlık suçunun mağduruna iadesini sağlaması yanında aynen geri verme veya tazmin suretiyle satın alanın zararını da gidermesi, kötü niyetliyse; satın alandan elde ettiği para veya sağladığı menfaati, kazanç müsaderesine konu edilmek üzere soruşturma makamlarına teslim etmesi gerekir. Somut olayda da suça sürüklenen çocuğun çalmış olduğu eşyaları satmış olduğu üçüncü kişinin yerini göstermekten ibaret eyleminde koşulları bulunmadığı anlaşılmakla tebliğnamede mağdur ... yönelik hırsızlık suçu bakımından etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğine dair bozma isteyen düşünceye iştirak edilememiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Öğretide"... Failin hırsızlık suçunun konusunu oluşturan her bir eşyanın mülkiyetinin farklı kişilere ait olmasına rağmen, bu eşya üzerinde bir kişi zilyed olabilir. Mülkiyeti farklı kişilere ait olan eşya üzerinde emanetçi konumunda bir kişi zilyeddir. Emanetçi ambarında bulunan mülkiyeti farklı kişilere ait eşyaların çalınması halinde, suçun mağduru, bu eşyalar üzerinde meşru zilyed konumundaki emanetçidir. Farklı kişilere ait olan eşyayı nakletmekte olan bir kamyoncu, bu eşya üzerinde meşru zilyeddir. Kamyondan bu eşyaların çalınması halinde, mağdur, zilyed konumundaki kamyon şoförüdür. Bu itibarla, söz konusu örnek olaylarda bir hırsızlık suçunun işlendiğini kabul etmek gerekir. Bu örnek olaylarda suçun konusunu oluşturan muhtelif eşyanın mülkiyeti farklı kişilere ait olsa bile, bu eşya üzerindeki hakimiyeti ve zilyetliği esas alınarak, bir hırsızlığın işlendiğini kabul etmek gerekir. Muhtelif kişiler tarafından vestiyer görevlisine teslim edilmiş olan palto gibi eşyanın çalınması halinde, bir hırsızlık suçu işlenmiştir" (Prof.Dr. ..."e ait Türk Ceza Hukuku Genel Hükümler 12.Baskı, sayfa 596) şeklinde de belirtilmiş olduğu üzere dosya kapsamına iddianame anlatımı ve mahkeme kabulüne göre suça sürüklenen çocuğun, okul idaresince öğrenci olan mağdurlardan idari tasarruf ile el konulmuş telefonlar ile yine okul idaresine ait diğer eşyaları, okula girmek suretiyle muhafaza edildikleri yerden çalmış olma şeklindeki suça sürüklenen çocuk eylemlerinin, hırsızlık suçuna konu eşyaların önem ve değeri, suçun işlendiği yer, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması da gerekli tek suçu oluşturacağı gözetilmeksizin mağdur sayısınca yazılı şekilde ayrı ayrı mahkumiyet hükümleri kurulmuş olması,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuk müdafii ile o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23.01.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi. Suça sürüklenen çocuk ... ...'ın tutuklulukta geçirdiği süre ve 5275 sayılı CGTİHK'nın 105/A maddesi de gözetilerek başka suçtan tutuklu veya hükümlü değilse TAHLİYESİNE, tahliyesi için ... Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazılmasına, 23.01.2017 tarihinde eylemin tek suç mu mağdur sayısınca mı olduğu hususunda Dairemiz üyesi sayın ... ...' in muhalif görüşü, eylemin nitelendirmesi hususunda ise Dairemiz üyelerisayın ... ve... muhalif görüşleri ile oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

MUHALEFET ŞERHİ

Suça sürüklenen çocuğun, 27.04.2016 tarihinde saat 21.00 ile 23.00 arasında İncesu İlçesi' nde bulunan ... ... Anadolu Lisesi' ne hırsızlık yapmak için geldiği, okulun koridor kapısında bulunan kapıyı zorladığı ve kapı kolunu kırarak kapıyı açıp okul içerisine girdiği, müdür yardımcısının odasına gelerek kapıyı tekme atarak açtığı, içeride bulunan çekmecelerden birisindebulunan okul idaresinin tasarrufuyla el konulmuş ve muhahafaza altında tutulan her biri ayrı ayrı

öğrenciye ait olan 15 adet cep telefonunu aldığı, yine odada bulunan okul idaresine ait bir adet fotoğraf makinesi, bir adet siyah lehli el feneri ile bir adet USB bağlantı kaplosunu alarak okulu terk ettiği, cep telefonlarının bir kısmı ile okul idaresine ait aldığı bir kısım eşyayı ... ... isimli diğer sanığa sattığı, yakalandığında suçlamayı kabul etiğinin anlaşılması karşısında: olayda suça sürüklenen çocuğun eyleminin tek suçu oluştutaracağı, eylemin tek suçu oluşturacağı konusunda çoğunluk görüşüyle aynı fikirde olduğumuzu, ancak eylemin hangi kanun maddesinde düzenlenen suçu oluşturacağı konusunda çoğunluk görüşünden farklı görüşte olduğumuzu ifade etmek istiyoruz. Suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 142/1-a meddesinde düzenlenen "kime ait olursa olsun kamu kuruluşlarında ...bulunan eşya hakkında" hırsızlık suçunu oluşturduğu düşüncesindeyiz. Zira 5237 Sayılı TCK düzenlenirken Kanunun 141 ve 142 nci maddelerinde eylemler ayrı ayrı düzenlenmiş olup kamu kurumundan hırsızlık eyeleminin 142/1-a maddesinde düzenlendiği, bu maddesinin eylemle ilgili olarak düzenlenmiş özel bir madde olduğu kanaatindeyiz. Suça sürüklenen çocuk hırsızlık eylemini kamu kurumu olan okuldan yapmıştır. 5237 Sayılı TCK'nun bazı maddeleri 18.06.2014 gün ve 6545 sayılı Kanunun 62.maddesi ile değiştirilmiş olup bu değişiklik ile aynı Kanunun 142/1-b maddesi yürülükten kaldırılarak yerine 142/2-h maddesi ile yeni düzenleme getirilmiştir. Burada her ne kadar "bina içinden veya eklentileri içinde muhafaza altına alınmış eşya hakkında" hırsızlık suçuyla ilgili olarak ayrı ve genel bir düzenleme yapılmışsa da; burada kamu binaları dışındaki yapılardan hırsızlık suçunu düzenlediği kabul etmek gerekir. Çünkü kanun koyucu tüm binaları kabul etseydi 142/1-a meddesini de içine alacak şekilde bir düzenleme yapardı. Eğer yapılmadıysa kanunda eksiklik düşünülebilir. Kamu bianalarından eylemle ilgili olarak özel bir düzenlemenin bulunduğu ve bunun yürülükte bulunduğu anlaşılmaktadır. Suça sürüklenen çocuğun eyeleminin kamu binası olan okul içerisinden olduğundan eyleminin de 5237 Sayılı TCK'nun 142/1-a maddesindeki suçu oluşturduğu görüşünde olduğumuzdan çoğunluk görüşüne katılmamaktayız. 23.01.2017

MUHALEFET ŞERHİ

MUHALEFET ŞERHİ

Suça sürüklenen çocuğun suça konu okulda okuyan arkadaşından okul idaresinin cep telefonlarını aldığını ve toplandığını öğrendikten sonra hırsızlık amacıyla geceleyin okula geldiği mağdurlara ait olan cep telefonlarını aldığı sabittir. CGK'nın 2008/1-99-185 Esas sayılı içtihatlarında da açıkca tartışılıp, kabul edildiği, TBMM Adalet komisyonunun tartışmalarında 43. maddesinin gerekçesinde ( 03.08.2004 gün ve 1/593-60 sayılı rapor ) içtima bakımından benimsenen kuralın gerçek içtima olduğu “ kaç tane fiil varsa o kadar suç, kaç suç varsa o kadar ceza vardır” şeklindedir. Dolayısıyla mağdur sayısında suç oluşacaktır. Suça sürüklenen çocuğun telefonların birden fazla mağdura ait olduğunu bilmektedir. Diğer yandan kanunların öncelik sırası ve uygulama imkanı belirlenirken özel kanun genel kanundan önce uygulanır. Yeni tarihli kural eski tarihli kurallardan önce uygulanır kuralı geçerlidir. 142/1. maddesinin tüm fıkraları eşit stadüde olduğu için ve aynı anda yürürlüğe girdiğinden dolayı TCK'nın 142/1-a, 142/1-b den önce uygulanmaktaydı. 142/2-h maddesi sonradan eklendiğinden eşit hükümlerden sonraki tarihli olan dan uygulanacağından kamuya ait de olsa bile bina vasfına haiz olduğundan dolayı 142/2-h maddesi uygulanmalıdır;

Dolayısıyla mahkemenin vermiş olduğu mahkumiyet kararı yerindedir. Mağdur sayısınca suç oluşur ve eylem 142/2-h kapsamındadır. Bu nedenle kararın onanması gerektiği görüşündeyim bozma düşüncesinde olan çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/17313, Karar No: 2014/10873, Tarih: 09.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/17313 E.  ,  2014/10873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 1. FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/06/2013

NUMARASI : 2011/58-2013/302

DAVACI-KARŞI

Taraflar arasında görülen davada Bakırköy 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 18/06/2013 tarih ve 2011/58-2013/302 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 18.563 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK'nın 3156 sayılı Kanun'la değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi Kamil Ersin Ortaç tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı - karşı davalı vekili, müvekkili şirket adına TPE nezdinde tescilli, tanınmış "ASİCS TIGER", "TIGER" ve "ONITSUKA TIGER" ibareli markalarının bulunduğunu, dünya çapında uzun yıllardır tescilli olan bu markalarını özgün ayakkabı şekilleri üzerinde kullanmakta olduklarını, ayakkabı kutu ve tanıtım malzemelerinin de kendileri ile özdeşleştiğini, davalı T. A.Ş'nin “TİGER” ve “ONİTSUKA TİGER” markalarını kullanarak ve müvekkilinin ayakkabılarının üzerine kendi markalarını koyarak kendi adlarına tescilli markalarına tecavüz ve haksız rekabet yarattığını, bunun yanında müvekkilinin özgün ayakkabı şekillerinin, kutularının ve tanıtım malzemelerinin de taklit edildiğini, davalı A. Lojistik A.Ş'nin de hiç bir teknik zorunluluk bulunmamasına rağmen, müvekkilinin özgün ayakkabı şekillerini ve kutularını taklit ederek haksız rekabet yarattığını ileri sürerek davalıların marka hakkına tecavüzünün ve haksız rekabetinin tespitine, men'ine, sonuçlarının ortadan kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı - karşı davacı T.. A.. vekili, davanın reddini istemiş, karşı davasında da, davacı - karşı davalının yanlış beyanlarla müvekkili şirketi kötülediğini ve bunun haksız rekabet olduğunu ileri sürerek haksız rekabetin tespiti ile 5.000 TL maddi ve 5.000 TL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı A. Lojistik ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekili, diğer davalının muvafakati ve ödenen marka kullanım bedelleri karşılığında ayakkabı satışı yaptığını, davacı ürünleri ile iltibas oluşturmadığını ve haksız rekabette bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.