muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9842, Karar No: 2019/5550, Tarih: 19.06.2019

Davada; 01.06.2013 başlangıç tarihli 4 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık; kira sözleşmesinin hususi şartlar 3. maddesinde yer alan; “Mecurun aylık kirası NET 22.000 USD olup, stopaj ve benzeri vergi ve yasal kesintiler davacıya aittir.” hükmünün uygulanması noktasında toplanmaktadır.

Davacı davaya konu işyeri vasıflı taşınmazı dava dışı ... ve ...’dan kiralamış, taşınmaz 11.09.2013 tarihinde davalı anonim şirkete devredilmiştir. Taşınmaz davalıya devredildikten sonra davalı tarafça davacıya gönderilen Kadıköy 17. Noterliğinin ... yevmiye no.lu 16.09.2013 tarihli ihtarnamesi ile ilk malikle imzalanan sözleşmeden farklı olarak 28.750 USD BRÜT+KDV aylık kira bedeli talep edilmiştir.

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 02.10.2002 tarihli 2002/19-712 E. - 660 K. sayılı içtihatında da belirtildiği gibi kiraya veren kurumlar vergisine tabi ise kiracının stopaj değil KDV ödemesi gerekir.

Somut olayda; davaya konu taşınmazı devralan davalı, anonim şirket olduğundan önceki malikten farklı olarak kurumlar vergisine tabidir ve artık kira bedelini isterken NET kira bedeli üzerinden %18 KDV hesaplayarak isteyebilir.

O halde mahkemece; yukarıda anlatılan ilkeler ışığında kiraya veren yönünden stopaj yükümlülüğünün kalkarak KDV yükümlülüğünün doğmuş olması dikkate alınarak ödenmesi gereken kira bedeli hesaplandıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yukarıdaki şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ; Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19.06.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27209, Karar No: 2014/11115, Tarih: 05.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/27209 E.  ,  2014/11115 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/12952

MAHKEMESİ : Karşıyaka 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/10/2011

NUMARASI : 2010/527 (E) ve 2011/381 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

28.05.2010 gün ve VDENR-2010-1958/28 sayılı vergi suçu ve ekindeki inceleme raporlarının 2005-2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek suçlarından düzenlendiği, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 367. maddesi uyarınca dava şartı olan Gelir İdaresi Başkanlığı İzmir Vergi Dairesi Başkanlığı Denetim Grup Müdürlüğü'nün 08.07.2010 gün ve 6213 sayılı mütalaasının da vergi suçu ve ekindeki inceleme raporlarına atıf yaparak ''2005-2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek'' suçlarından düzenlendiği halde Karşıyaka Cumhuriyet Başsavcılığının 27.10.2010 gün ve 2010/5961 esas sayılı iddianamesinin bu mütalaa ve ekindeki vergi suçu/tekniği raporlarına aykırı şekilde "2005-2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak'' suçlarından düzenlendiği, bu suçlardan dava şartı niteliğinde verilmiş mütalaa bulunmadığı gibi birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olan ''sahte fatura düzenlemek'' ve ''sahte fatura kullanmak'' suçlarının birbirine de dönüşmeyeceği cihetle, 5271 sayılı CMK'nun 223/8. madde ve fıkrası gereğince durma kararı verilerek idareden, '2005-2006-2007 takvim yıllarında sahte fatura kullanmak' suçlarından 213 sayılı VUK'nun 367. maddesi gereğince dava şartı olan mütalaanın verilip verilmeyeceği sorularak veya vergi inceleme raporları ve mütalaya uygun olarak anılan yıllarda sahte fatura düzenlemek suçlarından ek iddianame istenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, yargılamaya devam olunarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanıklar K.. K.. ve C.. B..'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 05.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25411, Karar No: 2015/3169, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/25411 E.  ,  2015/3169 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6525, Karar No: 2011/10365, Tarih: 15.09.2011

**11. Hukuk Dairesi         2011/6525 E.  ,  2011/10365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Denizli Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/05/2009 gün ve 2009/90-2009/134 sayılı kararı onayan Daire’nin 14/02/201 gün ve 2009/8784-2011/1606 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket temsilcisinin 04/02/2009 tarihinde Denizli Ticaret Odası Meclis asıl üyeliğine seçildiğini, ancak müvekkilinin temsil ve bağlayıcı işlemler yapma yetkisinin seçim tarihinden geriye doğru 6 aylık süreyi kapsamadığı gerekçesiyle Ticaret Sicil Memurluğunca yetki belgesi verilmediğini, müvekkilinin 5 yıl için şirket müdürü tayin edildiğini, bu kararın 10/11/2003 tarihinde tescil edildiğini, 06/10/2008 tarihinde yeniden 10 yıl için müdür atanarak kararın 08/10/2008 tarihinde tescil edildiğini ileri sürerek yetki belgesi verilmesini kararının iptalini ve yetki belgesi verilmesi için karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetkilendirme kararının karar tarihinden itibaren geçerli olması nedeniyle 28/09/2003 tarihinde başlayan yetkinin 28/09/2008 tarihinde sona erdiğini, arada boşluk ve kesinti olmak suretiyle 06/10/2008 tarihinde yeniden atandığını, 6 aylık koşulun gerçekleşmediğini, TOBB’den aldıkları görüşün de bu yönde olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne dair verilen karar, davalı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 38,20 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 185,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 15/09/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3882, Karar No: 2017/22340, Tarih: 06.11.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/3882 E.  ,  2017/22340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ :İşyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM :TCK’nın 116/4, 119/1-c, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca mahkumiyet

İşyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin Denizli Çocuk Mahkemesinin 10.06.2011 tarih ve 2011/229-569 sayılı ilamı aleyhine yapılan temyiz istemi üzerine onama talebine dayanılarak dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 2011/327437 sayılı tebliğnamesiyle dairemize geldiği, dairemizin 10.02.2014 tarih ve 2013/13779-2014/2314 sayılı kararıyla hükmün bozulmasına karar verilmesinden sonra mahkemece daha önceki hükümde direnildiği ve bu ilamın suça sürüklenen çocuk müdafisi tarafından temyiz edilmesi sonucunda Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 14.12.2016 tarih ve 2016/95-1919 sayılı kararıyla, 5271 sayılı CMK'nın 307/3. maddesindeki düzenlemeye istinaden dosyanın dairemize gönderildiği anlaşılmakla; dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Suça sürüklenen çocuğun, yaşları büyük olduğu için dosyaları tefrik edilen ... ve kimliği tespit edilemeyen üçüncü bir şahısla birlikte gece vakti sayılan 22.45’te ...İlköğretim okuluna hırsızlık amacıyla girerek işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda; Yargıtay CGK’nın 15.09.2015 tarih ve 2014/15-413-2015/275 sayılı dairemizce de benimsenen kararında da vurgulandığı üzere, belli bir görevin ifa edilmesi nedeniyle, uyuşmazlığa konu ilköğretim okulu binasının da TCK'nın 116/2. maddesi kapsamında işyeri olarak kabul edilmesi gerektiğinden, mahkumiyet hükmünde direnen mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin atılı suçun yasal unsurlarının oluşmadığına ilişkin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25777, Karar No: 2018/21203, Tarih: 19.11.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/25777 E.  ,  2018/21203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki ... Köyü, 45 parsel sayılı taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1) Dava konusu taşınmazın ... adına tescil edilmesi gerekirken, davacı idare adına tesciline karar verilmesi,

2) Dava konusu taşınmazın tespit edilen kamulaştırma bedeli acele el koyma dosyasında tespit edilen bedelden daha düşük olduğu ve acele el koyma dosyasında belirlenen bedelin depo edildiği göz önünde bulundurulduğunda faize hükmedilmemesi gerektiği gibi tespit edilen bedelin derhal ödenmesi yönünde hüküm kurulması ile yetinilmesi gerekirken üçer aylık vadeli hesaba yatırılmasına karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın hüküm fıkrasının;

a) 3 üncü paragrafında yazılı (davacı idare adına) kelimelerinden sonra gelmek üzere (tahsis edilmek üzere ... adına) kelimelerinin yazılmasına,

b)4 üncü paragrafında yazılı (üç ay vadeli mevduat hesabına yatırılarak ve) kelimeleri ile 5 inci paragrafının tamamen hükümden çıkartılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1243, Karar No: 2014/20679, Tarih: 21.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/1243 E.  ,  2014/20679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen taraf vekillerine yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/14069, Karar No: 2024/21796, Tarih: 27.12.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/14069 E.  ,  2024/21796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 10.06.2024

SAYISI : 2023/186 E., 2024/1453 K.

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

KARAR : Temyiz isteminin reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 10.06.2024 tarihli ve 2023/186 Esas, 2024/1453 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 10.06.2024 tarihli ve 2023/186 Esas, 2024/1453 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Hatay 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9328, Karar No: 2022/12328, Tarih: 24.11.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/9328 E.  ,  2022/12328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi/borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Şikayetçi aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usul ve esasları belirten 134. maddesine 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 27. maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1.Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2.Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3.İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen şikayetçinin ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkemece para cezasına hükmedilecekse, oranının, şikayetçinin ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlenmesi gerekir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hem de temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen geçici 18/4. maddesi;

Mahkemece para cezasına hükmedilecekse, oranının, şikayetçinin ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlenmesi gerekir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hem de temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen geçici 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir. " hükmünü amirdir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi borçlu aleyhine ihale bedelinin % 10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda şikayetin ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin % 10'u olarak belirlenen para cezasının % 5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1-Şikayetçi borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi’nin 16.6.2022 tarih ve 2022/690 E. - 2022/1802 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

SONUÇ:

1-Şikayetçi borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi’nin 16.6.2022 tarih ve 2022/690 E. - 2022/1802 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-Dörtyol İcra Hukuk Mahkemesi’nin 15.12.2021 tarih ve 2021/107 E. - 2021/239 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin “2” numaralı bendinde yer alan “% 10’u” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “ % 5’i” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen geçici 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 24/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/663, Karar No: 2017/5723, Tarih: 19.09.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/663 E.  ,  2017/5723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet