muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2148, Karar No: 2024/6982, Tarih: 24.09.2024

05.11.2021 tarihli olay bakımından; sanığın ikametinde uyuşturucu madde sattığına dair istihbari bilgi üzerine üzerine kolluk görevlilerince bahse konu ikametin takibe alındığı, bir süre sonra tanık C. G.nin ikamete girip çıktığının görüldüğü, kesintisiz takip ile ikametten ayrılan tanığın bir müddet sonra durdurulduğu, önleme arama kararına istinaden yapılan kaba üst aramasında 1 fişek halinde kitap kağıdına sarılı vaziyette eroin maddesinin ele geçirildiği, tanık C. G.nin uyuşturucu maddeyi sanıktan ikamette aldığına ilişkin beyanı üzerine bahse konu ikamette yapılan aramada tanık C.'nin üzerinde ele geçen uyuşturucu maddenin sarılı olduğu kağıt parcasını tamamlar şekilde ilk sayfaları yırtılmış kitabın ele geçirildiği; sanık, tanık C. ye uyuşturucu madde satmadığını, birlikte uyuşturucu madde kullanmak için buluştuklarını beyan ettiği, sanığın ikametinde uyuşturucu sattığına yönelik ihbar bulunması, tanık C. G.ye ele geçen uyuşturucu maddenin sarılı olduğu kağıdın tamamlayıcı parçasının, sanığın ikametinde ele geçen kitap olduğuna ilişkin tespit, sanığın kullanıcı olduğunu beyan etmesine rağmen tahlil sonucunda eroin maddesinin negatif çıkması hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın üzerine atılı uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu işlediği,

Sanığın aynı suçu işleme kararının icrası kapsamında farklı tarihlerde üzerine atılı suçu işlediği, belirtilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesinin kararında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

07.05.2020 tarihinde evinde uyuşturucu madde ele geçirilen sanığın, 19.09.2020 tarihinde Cumhuriyet Savcılığınca ifadesi alındıktan ve Sulh Ceza Hakimliğince adli kontrol kararı ile serbest bırakıldıktan sonra, 05.11.2020 tarihinde tanık C. G.ye uyuşturucu madde satışı yaptığı dava dosyasından anlaşılmaktadır. Sanığın her iki eylemi aynı suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirmediği, suç işleme kastının yenilenmesi nedeniyle eylemlerin müstakil suç olarak kabul edilip ayrı ayrı ceza verilmesi gerekirken, iki eylemin zincirleme suç olarak kabul edilmek sureti ile eksik ceza tayin edilmesi hukuka aykırı ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma konusu yapılmamıştır.

Dava dosyasında yer alan ihbar, araştırma, olay ve ev arama tutanakları, kriminal inceleme raporları, tanık C.de ele geçen uyuşturucu maddenin sarılı olduğu kitaptan koparılmış kağıdın tamamlayıcısı olan parçanın sanığın ikametinde bulunması, tanık C. ile inceleme dışı sanık ...'nin beyanları ile sanığın kısmi ikrar içeren beyanı, ele geçen uyuşturucu maddenin cins ve miktarı dikkate alındığında sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğu, İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına, sübutuna, delillerin hukuka uygun olarak toplandığına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı, yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların, yukarıda eleştiri konusu yapılan husus dışında, doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 12.01.2023 tarihli ve 2022/2893 Esas, 2023/95 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Gaziantep 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7360, Karar No: 2024/5079, Tarih: 01.07.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/7360 E.  ,  2024/5079 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1297 E., 2023/1765 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kısmen kabulü ile yeniden esas hakkında hüküm kurma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Çorum 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/482 E., 2023/83 K.

Taraflar arasındaki boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine, ziynet alacağı davasının kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince erkeğin başvurusunun esastan reddine, kadının başvurusunun kısmen esastan reddi ve kısmen kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmünün ilgili bölümleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; davalı ile evlendiğinde eşinin ailesi ile birlikte kalmaya başladığını, müvekkili davalının ailesi ile kalırken dışarı çıkmasına izin verilmediğini, ev de yalnız kaldığı zamanlarda evin kapısı üzerine kilitlenerek dışarı çıkması engellediğini, müvekkilinin dışarı çıkmasına annesine gitmesine bile izin vermediğini, dışarı çıktığında nereden geldiğini sorguladığını, "..nereden geliyorsun, kiminle yattında geldin yine.." şeklinde küçük düşürücü hareketlerde bulunduğu, son 6 yıldır karı-koca hayatı olmadığını, davalı taraf yataklarını ayırdığını 6 yıldır müvekkili ile aynı sofraya oturmadığını, müvekkilinin görmeyeceği farklı bir odada oturduğunu, müvekkilinin 2017 yılında bayram temizliği yaparken ağır bir astım krizi geçirdiğini davalı erkeği aradığını ancak eşinin müvekkilini engellediği için kendisine ulaşmasının mümkün olmadığını, annesinin hastaneye götürdüğünü iddia ederek; tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması nedeniyle boşanmalarına, ortak çocuğun anneye verilmesine ortak çocuk için aylık 800,00 TL tedbir ve iştirak nafakasına, kadın yararına aylık 1.000,00 TL tedbir ve yoksulluk nafakası ile 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata, ziynet alacağının tarafına iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı erkeğe dava dilekçesi ve ekleri tebliğ edilmesine rağmen davaya cevap vermemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri taraflardan beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığı, boşanmaya sebebiyet veren olaylarda erkeğin; kadına karşı sinkaflı sözler kullanarak hakaret ve küfür ettiği, fiziksel şiddet uyguladığı, tartışmalar sonrasında kadını evden çıkardığı, kadının sık sık ailesinin evine sığınmak zorunda kaldığı, evin ihtiyaçlarını karşılamak konusunda ihmalkar davrandığı, eve gelmeyerek evlilik birliği yükümlülüklerini ihmal ettiği, "sen elekçisin bana yakışmıyorsun." gibi sözlerle hakaret ve aşağılayıcı sözler ile kadına psikolojik şiddet uyguladığı, kadına izafe edilen kusurlar ispat edilemediği, evlilik birliğinin çekilmez hale gelmesinde erkek eşin ağır kusurlu kadının ise kusurunun ispatlanamadığından kusursuz olduğu, boşanma sebebiyle mevcut veya beklenen menfaatleri zedelenen ve kişilik hakları saldırıya uğrayan kadın eş yararına maddî ve manevî tazminata hükmedilmesi gerektiği, erkek eşin, asgari ücret elde ettiği düzenli gelirinin olduğu, buna karşılık kadının herhangi bir işte çalıştığına dair tespit bulunmadığı, kendisini yoksulluktan kurtarmaya yeterli düzenli geliri ve malvarlığı bulunmadığı, bu nedenle boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceği, her ne kadar dava dilekçesi ile çocuğun velâyetinin anneye verilmesi ve çocuk yararına iştirak nafakası talep edilmiş ise de, dava sırasında ortak çocuk reşit olduğu, ziynet alacağı talebi yönünden ise; kadının, ziynet eşyalarının davalı erkek tarafından iade edileceği söylenerek alındığını ve kendisine iade edilmediğini ileri sürdüğü, düğünde takılan altınların, 8 adet bilezik, 18 adet çeyrek altın ve 1 adet kalın zincir olduğu, davalı erkeğin süresinden sonra sunduğu dilekçesinde, düğünde bu miktar altın takılmadığını ve bu altınların davacıdan alınmadığını beyan etmiştir.dava konusu edilen ve varlıkları tespit olunan altınların erkek tarafından kadının elinden alınarak bozdurulduğu ve iade edilmediği hususu ispat yükü kendisinde bulunan kadın tarafından dayanılan deliller arasında yer alan tanık anlatımlarıyla ve görsel delillerle ispatlandığı gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuk yararına ergin olduğu tarihe kadar aylık 300,00 TL tedbir nafakasına, kadın yararına dava tarihinden itibaren aylık 400,00 TL, karar tarihinden itibaren ise aylık 1000,00 TL tedbir nafakasına, tedbir nafakasının karar kesinleşinceye kadar devamına, kararın kesinleşmesi ile kadın için aylık 1000,00 TL yoksulluk nafakasına, kadın yararına 30.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminata, ziynet eşyası alacağı davasının kabulü ile;8 adet bilezik için (22 Ayar) (8x13.00 gr),18 adet çeyrek altın için (18 x 426,50),1 adet kalın zincir (14 ayar) ( 8,00 gr x 151,00) aynen iadesine, aynen iade mümkün değilse 20.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile, geriye kalan 13

.000,00 TL maddî, 30.000,00 TL manevî tazminata, ziynet eşyası alacağı davasının kabulü ile;8 adet bilezik için (22 Ayar) (8x13.00 gr),18 adet çeyrek altın için (18 x 426,50),1 adet kalın zincir (14 ayar) ( 8,00 gr x 151,00) aynen iadesine, aynen iade mümkün değilse 20.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile, geriye kalan 13.481,00 TL için ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte kadına ödenmesine, davacı kadının ortak konutun kendisine tahsis edilmesine ilişkin talebinin kabulü ile "Kale mah. .... Merkez/ÇORUM" adresinde bulunan konutun hükmün kesinleşmesi tarihine kadar davacı kadına tahsisine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; maddi-manevi tazminat yönünden usul ve kanuna aykırı yerel mahkeme kararının kaldırılması ile haklı davalarının ve taleplerinin tamamının kabulüne karar verilemesi istemiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

2. Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; hükmün tamamı yönünden, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; tarafların boşanmaya neden olan olaylardaki kusur dereceleri ile tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, paranın alım gücü yaşları, evliliğin süresi, beklenen menfaatlerin kapsamı, tazminata esas olan fiilin ağırlığı, günün ekonomik koşulları, hakkaniyet kuralları birlikte değerlendirildiğinde kadın yararına hükmedilen maddî ve manevî tazminat miktarının az olduğu ve istinafa konu sair yönlerden kararın usul ve kanuna uygun olduğu gerekçesi ile; kadının istinaf başvurusunun maddî ve manevî tazminatları miktarı yönlerinden kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının ilgili bentleri kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle kadın yararına talep gibi 50.000,00 TL maddî, 50.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiş, kadının sair, erkeğin ise tüm istinaf talepleri esastan reddedilmiş, ziynet alacağı yönünden miktar itibariyle kesin olarak karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davacı kadın vekili temyiz dilekçesinde özetle; maddi-manevi tazminat yönünden usul ve kanuna aykırı yerel mahkeme kararının kaldırılması ile haklı davalarının ve taleplerinin tamamının kabulüne karar verilemesi istemiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak talepleri doğrultusunda karar verilmesi istemi ile kararın bozulmasını talep etmiştir

2. Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle;hükmün tamamı yönünden, kararın bozulmasını talep etmiştir

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Kadının ziynet alacağı davasında Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar miktar itibariyle kesin olarak verilmiş olmakla uyuşmazlık; kadının boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

2. Davalı erkek vekili temyiz dilekçesinde özetle;hükmün tamamı yönünden, kararın bozulmasını talep etmiştir

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Kadının ziynet alacağı davasında Bölge Adliye Mahkemesince verilen karar miktar itibariyle kesin olarak verilmiş olmakla uyuşmazlık; kadının boşanma davasının kabulü, kusur belirlemesi, tazminatlar ve nafakalar noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353, 361 ve 362 nci maddeleri, 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri. 4721 sayılı Kanun’un 4 üncü ve 6 ncı maddesi, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 169 uncu, 174 üncü, 175 inci ve 176 ncı maddeleri. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup taraf vekillerince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Adli yardımdan yararlanması sebebiyle başlangıçta alınmamış olan aşağıda yazılı karar ve ilam harcı ile temyiz başvuru harcının davacıya yükletilmesine,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

01.07.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8214, Karar No: 2016/6583, Tarih: 25.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/8214 E.  ,  2016/6583 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 52/2, 53/1 maddeleri uyarınca 2 yıl hapis ve 200,00 TL adli para cezası (iki kez)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, kim olduğu tespit edilemeyen bir şahıs ile birlikte piyasa değeri düşük olan saatlerin değerli olduğuna katılan ...'ı inandırdıkları, sanığın saat satıcısı gözüken şahıstan 3 adet saat satın aldığı ve 300 TL bedeli katılanın ödemesini istediği, bu parayı ATM'den çekip katılana ödeyeceğini söylediği, katılanın 300 TL ile bankamatikten çektiği 600 TL'yi sanığa verdiği, sanığın saatleri katılana vererek para bulmak bahanesiyle katılanın yanından ayrılıp ortadan kaybolduğu, yine bu tarihten 2 gün sonra diğer katılan ...'in yanına kim olduğu tespit edilemeyen bir şahsın gelerek... köyünü sorduğu, bu sırada sanığın yanlarına dahil olarak ...köyünde ne yapacağını sorduğunda yanında getirdiği cep telefonlarını toplu olarak bu köydeki kişiye satacağını söylediği, sanığın köye gitmemesini, telefonları 300 TL'ye kendilerine vermesini sözde bu kişiye ancak katılan ...'i kandırma amaçlı olarak telkin etmesi üzerine katılan ...'in piyasada 1.200 TL'ye satılan cep telefonlarını 300 TL'ye toplam olarak 10.900 TL'yi sanığa verdiği, bu şahıs ve sanığın ...'e yine her birinini değeri 3.000 Dolar olduğu beyan ederek yine kandırarak saatleri ...'e bıraktıkları ve cep telefonlarını getireceklerinden bahisle ayrıldıkları, bir daha geri dönmedikleri, bu şekilde her iki katılanın kandırılmak sureti ile dolandırıldığı anlaşıldığından, iki ayrı dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53. maddesi ile ilgili hak yoksunluklarının Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 25.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3162, Karar No: 2011/5979, Tarih: 17.10.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/3162 E.  ,  2011/5979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . İCRA MAHKEMESİ

Ticareti usulüne aykırı terk etmek suçundan sanık ...'ın İİK'nun 337/a maddesi uyarınca üç ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hükmün sanık müdafii tarafından temyizi üzerine mahkemece temyiz isteminin reddine dair verilen hüküm yasal süresi içerisinde sanık vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Mahkemenin 25.02.2009 tarihli kararının Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 34/2, 231/2, 232/6.maddelerine aykırı olarak yasa yolu, mercii ve süresi belirtilmediği gibi, çıkarılan tebligatın da bu hususları içermediği, bu suretle sanığa gerekçeli kararın tebliğinin usulsüz olması nedeniyle sanık müdafiinin 29/12/2009 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek mahkemenin temyiz isteminin reddine karar verilerek yapılan temyiz incelemesi sonunda;

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesinin 1. fıkrasında, “Ticareti terk eden bir tacir 15 gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret siciline bildirmeye ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaya mecburdur. Keyfiyet ticaret sicil memurluğunca ticaret sicili ilanlarının yayınlandığı gazetede ve alacaklıların bulunduğu yerlerde de mutat ve münasip vasıtalarla ilan olunur. İlan masraflarını ödemeyen tacir beyanda bulunmamış sayılır.” Hükmü ile ticareti terk eden tacirin yapması gereken yükümlülüğü belirlenmiş, aynı Yasa’nın 337/a maddesinin birinci fıkrasında ise 44. maddedeki yükümlülüğe aykırı davranılması da, “Ticareti terk edenlerin cezası” başlığı altında, “44 üncü maddeye göre mal beyanında bulunmayan veya beyanında mevcudunu eksik gösteren veya aktifinde yer almış malı veya yerine kaim olan değerini haciz veya iflas sırasında göstermeyen veya beyanından sonra bu malları üzerinde tasarruf eden borçlu, bundan zarar gören alacaklının şikayeti üzerine, üç aydan bir yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Birinci fıkradaki fiillerin işlenmesinden alacaklının zarar görmediğini ispat eden borçluya ceza verilmez.” şeklinde düzenleme ile yaptırıma bağlanmıştır. Maddeden anlaşılacağı üzere ticareti terk suçunun oluşabilmesi için, ticareti terk eden tacirin bu durumu onbeş gün içinde keyfiyeti kayıtlı bulunduğu ticaret sicil memurluğuna bildirmemesi ve bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini gösteren bir mal beyanında bulunmaması gerekmektedir.

İcra ve İflas Kanunu’nun 44. maddesindeki mükellefiyet münhasıran tacirler için öngörülmüş olup, ticaret sicil memurluğuna kayıtlı gerçek kişilerin ve ticaret şirketlerinin tacir oldukları hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Uyuşmazlık, ticaret şirketlerinin ticareti terk edip edemeyeceklerine, eş anlatımla ticareti terk etmesi durumunda şirket yetkilisi/müdürünün İİK’nun 44. maddesindeki keyfiyeti kayıtlı olduğu ticaret sicili memurluğuna bildirme ve mal beyanında bulunma yükümlülüğü bulunup bulunmadığına yöneliktir.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde ticaret şirketlerinin nev’ilerinin; kolektif, komandit, anonim, limited ve kooperatif şirketlerinden ibaret olduğu belirtilmiştir. Yukarıda sayılan ticaret şirketleri yönünden Türk Ticaret Kanunu’ndaki düzenleme incelendiğinde, bunlar için ‘ticareti terk’ değil, bunun yerine infisah ve tasfiyelerinin öngörüldüğü, diğer bir anlatımla Türk Ticaret Kanunu’nun 136. maddesinde sayılan şirketlerde ticareti terk değil, ortaklık ilişkisinin sona erdirildiği kabul edilmektedir.

Anılan şirketlerin her biri için infisah ve tasfiye yolu ayrı ayrı gösterilmiştir. ‘İnfisah’, ortaklıklar hukukunda iki manada kullanılmaktadır. Geniş manada; irade ve irade dışı fesih hallerini ve dar manada da; irade dışı yani kendiliğinden sona ermeyi ifade etmektedir. TTK'nun 439. maddesinde infisah eden şirketin tasfiyeye gireceği hükme bağlanmıştır. Tasfiye sürecinde ticaret şirketinin alacak ve borçları belirlenir, alacakları tahsil edilip, borçları ödendikten sonra varsa kalan mevcudu, esas mukavelede aksine bir hüküm olmadıkça, pay sahipleri arasında ödedikleri sermaye ve paylara bağlı olan imtiyaz hakları nispetinde dağıtılır, tasfiyenin sona ermesi üzerine şirkete ait ticaret unvanının sicilden terkini tasfiye memurları tarafından sicil memurluğundan talep olunur. İş bu talep üzerine terkin keyfiyeti tescil ve ilan olunmakla ticaret şirketinin tüzel kişiliği sona ermiş olur. Terkin işlemi için tasfiye bilançosu ile birlikte başvurulduğundan ve zaten tasfiye sonucu ticaret şirketinin herhangi bir mal varlığı da kalmadığından tasfiye memurunun ya da şirket yetkilisinin İİK’nun 44. maddesine göre mal beyanında da bulunması söz konusu olmayacaktır. Terkin işleminden sonra ticaret şirketinden alacağı bulunduğunu iddia eden bir alacaklı, bu alacağını ancak terkin edilen ticaret şirketini yasaya göre ihyasını sağlamak suretiyle tahsil edebilecektir.