muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/459, Karar No: 2020/2950, Tarih: 11.06.2020

**11. Ceza Dairesi         2017/459 E.  ,  2020/2950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Beraat

1- 2008, 2009 ve 2010 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçlarından açılan kamu davasında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından, suçlara konu olan faturaları düzenleyen mükellefler hakkında düzenlenmiş vergi inceleme raporlarının ilgili vergi dairelerinden getirtilmesi, aynı mükellefler hakkında dava açılmış ise, dosyalarının getirtilerek incelenmesi ve bu davayla ilgili belgelerin onaylı örneklerinin çıkartılarak dosya içine konulması; faturaları düzenleyen şirket yetkilileri veya kişilerin, CMK'nin 48. maddesi uyarınca çekinme hakları hatırlatılarak, tanık sıfatıyla dinlenmesi, kendilerinden, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kime verdiklerinin, sanığı tanıyıp tanımadıklarının ve faturaların verilmesi konusunda sanığın bir iştirakinin bulunup bulunmadığının sorulması; gerektiğinde, faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi için, faturaları düzenleyen mükelleflere ait mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyelerinin, teslim ve tesellüm belgelerinin, bedelinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun ve kanıtlama yeterliliği olan banka hesaplarının ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgelerin getirtilmesinden sonra, faturaları düzenleyen mükellefler ile kullanan mükellefin ticari defterleri ve belgeleri üzerinde karşılıklı bilirkişi incelemesi yaptırılması, sonucuna göre tüm deliller birlikte tartışılarak sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,

2- Sanığın yetkilisi olduğu şirket hakkında Vergi Müfettişi ... tarafından 2009 takvim yılına ilişkin düzenlenen 26.08.2013 tarih ve 2013-A-1045/30 sayılı vergi inceleme raporunda, mükellef şirket hakkında Vergi Müfettişi ... tarafından yapılan incelemede 2009 takvim yılına ilişkin 24.06.2010 tarih ve VDENR-2010-1750/43 sayılı vergi inceleme raporu düzenlendiğinin belirtilmesi karşısında; sanığın aynı mükellefiyete ilişkin aynı takvim yılında başka mükelleflerce düzenlenen sahte faturaları kullandığına ilişkin tespitin yeni bir suçu oluşturmayıp, zincirleme suç içinde değerlendirilmesi gerekeceği dikkate alınarak, mükerrer yargılamanın önlenmesi ve zincirleme suç hükümlerinin değerlendirilmesi bakımından, Vergi Müfettişi ... tarafından düzenlenen vergi inceleme raporunun onaylı suretinin getirtilip incelenmesi, söz konusu rapor uyarınca sanık hakkında dava açılıp açılmadığının araştırılması; dava açılmış ise, dosyasının getirtilip incelenerek mümkün olması hâlinde davaların birleştirilmesi, aksi takdirde bu davayı ilgilendiren belgelerin onaylı örneklerinin dosya içerisine alınması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1687, Karar No: 2019/8028, Tarih: 10.12.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1687 E.  ,  2019/8028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İzmir 1. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 28/12/2017 tarih ve 2014/1603-2017/1209 sayılı kararın Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi taraf vekillerinden tarafından istenmiş olduğu anlaşılmakla, duruşma için belirlenen 10.12.2019 günü hazır bulunan davalı asil ... ve vekili Av. ... ile davacı vekili Av. ...dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalının müvekkili bankanın genel müdürlüğünü yaptığını, genel müdür yardımcısı ...'ün yeğeni olan ...'un ortağı olduğu Sistek İşletim Sisemleri Teknik San. Tic. Ltd. Şti.'ye istihbarat raporu bulunmadığı, ortakların çekleri karşılıksız çıktığı halde kredi kullandırıldığını, karşılığında teminat alınmadığını, kredi limitinin arttırıldığını, tahsis koşullarına aykırı hareket edildiğini, borçlu firma hakkındaki takiplerin sonuçsuz kaldığını, banka zararından davalının da sorumlu olduğunu ileri sürerek 662.000 TL'nin %136 faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili, 25.06.2007 havale tarihli ıslah dilekçesi ile talep sonucunu 692.456,73 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, davanın genel kurul kararı ile denetçiler tarafından açılması gerektiğini, müvekkilinin genel kurulda ibra edildiğini, kredi faiz oranının davalıyı bağlamadığını, bankanın menfaati gözetilerek kendisine verilen bilgiler doğrultusunda talebi yönetim kuruluna sunduğunu, yönetim kurulu kararı doğrultusunda hareket edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, davanın genel kurul kararı ile denetçiler tarafından açılması gerektiğini, müvekkilinin genel kurulda ibra edildiğini, kredi faiz oranının davalıyı bağlamadığını, bankanın menfaati gözetilerek kendisine verilen bilgiler doğrultusunda talebi yönetim kuruluna sunduğunu, yönetim kurulu kararı doğrultusunda hareket edildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, uyulan bozma ilamı, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, davalının 06.08.1997- 08.06.1999 tarihleri arasında genel müdür ve yönetim kurulu üyesi olarak görev aldığı, olumsuz istihbarat raporlarına rağmen yeterli teminat almadan dava dışı şirkete açılan kredinin geri ödenmediği, alacak için yapılan icra takiplerinin kısmen sonuçsuz kaldığı, zarar ile yönetim kurulu üyelerinin özen borcunun ihlali arasında uygun nedensellik bağının mevcut olduğu, sorumluluk davası açılmasını engelleyecek mahiyette bir ibranın bulunmadığı, davanın zamanaşımına uğramadığı, banka zararının sadece hesap kat ihtarında belirtilen miktar kadar olmayıp, kredi borcunun ödenmemesi nedeniyle oluşan faiz ve diğer masrafları da kapsadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, 74.217,08 TL asıl alacak, 298.564,66 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 372.781,74 TL'nin asıl alacağa dava tarihinden itibaren işletilecek % 136 temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, 51.735,91 TL'lik ödemenin infaz sırasında nazara alınmasına, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, banka yönetim kurulu üyesinin usulsüz kredi kullandırması nedeniyle oluşan davacı şirket zararının tazmini istemine ilişkin sorumluluk davasıdır. Dairemizin 09.10.2014 tarih ve 2013/10444 E- 2014/15250 K. sayılı ilamında icra dosyaları dahil tarafların tüm delillerinin toplanıp genel kredi sözleşmesinin 38. maddesinin değerlendirilmesi, temlikin ivazlı olması halinde ivaz tutarının tazminattan mahsubu gerektiğine işaret edilerek mahkeme kararı taraflar yararına bozulmuştur. Mahkemece bozma ilamına uyulduktan sonra dava dışı Sistek İşletim Sistemleri Teknik San. Tic. Ltd. Şti.'ye kullandırılan kredinin tahsili için yapılan icra takipleri icra müdürlüklerinden istenmiş, istenen dosyalarının imha edildiği icra müdürlükleri tarafından bildirilmiş, davacı vekili, bu icra dosyalarının kendilerinde bulunan belgelerin fotokopilerini mahkemeye ibraz etmiştir. Bu fotokopilerin incelenmesinde, diğer takiplerin yanında alacaklı banka tarafından Adana 2. İcra Müdürlüğünün 1999/2115 Esas sayılı dosyası ile ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takip başlatıldığı, bu takipe konu ipotekli taşınmazlardan Seyhan 4. Bölge Karslılar Köyü'ndeki taşınmazın paraya çevrilerek alacağa mahsup edildiği, takibe konu Hilvan İlçesindeki taşınmazların kıymet takdirinin yapıldığı, 20.09.1999 tarihli kıymet takdir raporunda, Hilvan İlçesindeki ipotekli taşınmazlara keşif tarihi itibariyle 148.628.571.426 TL (148.628,57 TL) değer biçildiği anlaşılmış, ancak bu taşınmazların ihaleye çıkartıldığına dair bir belgeye rastlanmamıştır. Bu nedenle kat tarihinden sonraki zararın meydana gelmesinde ve dolayısıyla banka zararının artmasında ipotekli taşınmazların derhal paraya çevrilmesi için gereğini yerine getirmeyen bankanın sorumlu olduğunun kabulü gerekir. Bu durumda, davalının ancak kat tarihinde doğmuş bulunan zarardan mesul tutulabileceği kabul edilip bu tarih itibariyle zarar miktarının tespiti ile bulunan miktardan kat tarihinden sonra ipotekli taşınmazın satışından ve alacağın temliki suretiyle elde edilen ivazın düşülmesiyle davalının sorumlu olduğu tutar belirlenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirmeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın davalı yararına bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak, davalıya verilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, davacıdan harç alınmasına yer olmadığına, 10/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13634, Karar No: 2014/23042, Tarih: 07.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/13634 E.  ,  2014/23042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı Kurum vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23124, Karar No: 2014/8104, Tarih: 07.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/23124 E.  ,  2014/8104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Van İş Mahkemesi

Tarihi : 15.08.2013

No : 2011/136-2013/297

Dava, davacının fahri imam olarak, 01.05.1979-05.02.1985 tarihleri arasındaki çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davada çözülmesi gerekli ilk sorun, davanın yasal dayanağının 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi mi, yoksa, 5434 sayılı T.C. Emekli Sandığı Kanununa 2865 sayılı Kanunla eklenen ek 47/c maddesi mi olduğudur.

1-) 5434 sayılı Kanunun ek 47/c maddesi ile; halen T.C. Emekli Sandığı iştirakçisi olup, daha önce bir sosyal güvenlik kurumuna tabi olmadan köy, kasaba ve mahalle camilerinde, dernek, vakıf veya köy bütçesinden ücret alarak imam-hatiplik yapanlara, bu görevlerini belirtilen belgelerle tevsik etmeleri koşuluyla borçlanma olanağı tanınmıştır. Daha sonra, 3157 sayılı Kanunun 1. maddesi ile anılan hükümde değişiklik yapılarak, belirtilen belgelerin tevsikinin mümkün olmaması halinde, Diyanet İşleri Başkanlığını temsilen ilgili müftülük hasım gösterilmek suretiyle açılan dava sonunda hizmet süresini belirleyen ve yetkili sulh hukuk mahkemesince verilmiş olan bir kararın yeterli sayılacağı öngörülmüş olup, bu yönde yapılacak araştırmada davacının Emekli Sandığı iştirakçisi olduğu saptanır ise, anılan düzenleme gereği eldeki davada yargılama yapma görevinin Sulh Hukuk Mahkemesine ait olması nedeniyle, görevsizlik kararı verilmelidir.

2-)Davacının, Emekli Sandığı iştirakçisi olmadığı anlaşılır ise, davanın 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi uyarınca açılmış bir hizmet tespiti davası olduğu kabul edilmelidir.

Hal böyle olunca, aynı Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Öte yandan, 506 sayılı Kanunun 79/10. maddesi hükmüne göre; Kuruma bildirilmeyen hizmetlerin sigortalı hizmet olarak değerlendirilmesine ilişkin davanın, tespiti istenen hizmetin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içinde açılması gerekir. Bu yönde, anılan madde hükmünde yer alan hak düşürücü süre; yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalışmaları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar için geçerlidir. Bir başka anlatımla; sigortalıya ilişkin olarak işe giriş bildirgesi, dönem bordrosu gibi yönetmelikte belirtilen belgelerin Kuruma verilmesi, ya da, çalışmaların Kurumca tespit edilmesi halinde; Kurumca öğrenilen ve sonrasında kesintisiz biçimde devam eden çalışmalar bakımından hak düşürücü sürenin geçtiğinden söz edilemez.

3- Kamu tüzel kişiliklerinin başında Devlet bulunur ve Anayasamıza göre ancak Kanunla veya Kanunun açıkca verdiği yetkiye dayanarak kurulurlar. Bakanlıklar ise, Devlet kamu tüzel kişiliğinin bir organı olarak davalarda taraf ehliyetine sahip olurlar. Bunun dışında, bazı genel müdürlüklerin, il özel idarelerinin, köylerin ve belediyelerin ve kamu iktisadi teşebbüsler ile bunlara bağlı müesseselerin tüzel kişilikleri vardır.

Somut olayımızda, davanın konusu dikkate alındığında, mahkemece yapılacak iş, Hukuk Muhakemeleri Kanununun "Hakimin davayı aydınlatma ödevi" başlıklı 31. maddesi ile 144. maddesi kapsamında, İl Müftülüğünden davacının fahri ya da kadrolu imam olarak görev yapıp yapmadığı belgeleri ile birlikte istenilmeli, davacı celbedilip davaya konu çalışmanın müftülük nezdinde mi, köy tüzel kişiliği işverenliğinde mi geçtiği belirlenmeli, buna göre husumetin Diyanet İşleri Başkanlığına mı, yoksa ilgili Köy tüzel kişiliğine mi yöneltilmesi gerektiği saptanmalıdır. Yapılacak saptama sonrasında ise, Hukuk Muhakemeleri Kanununun, "Tarafta iradi değişiklik" başlıklı 124. maddesinin 4. fıkrasında, "Dava dilekçesinde tarafın yanlış veya eksik gösterilmesi kabul edilebilir bir yanılgıya dayanıyorsa, hakim karşı tarafın rızasını aramaksızın taraf değişikliği talebini kabul edebilir..." şeklinde açıklandığı üzere, ilgili taraf aleyhine de davayı teşmil etmek, davalı olarak katılımı sağlanıp göstereceği deliller de dikkate alınarak az yukarıda yazılı hak düşürücü süre konusunu da irdelemek suretiyle varılacak sonuca göre hüküm tesis etmektir.

Mahkemenin, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki esaslar doğrultusunda yargılama yaparak elde edilecek sonuca göre karar vermesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve sair hususlar incelenmeksizin hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7248, Karar No: 2010/13719, Tarih: 14.07.2010

**4. Ceza Dairesi         2010/7248 E.  ,  2010/13719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : Şantaj, hakaret, cinsel taciz

HÜKÜM(LER) : Hükümlülük

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: Onama, bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede ;

A) Yargılama ve olayın kanıtlanmasına ilişkin gerekçe: Sanığa yükletilen cinsel taciz eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,

Hukuksal tanı: Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Yaptırım: Cezalarının yasal bağlamda uygulandığı,

B) Sanık ... hakkında katılan ... ... na karşı hakaret suçundan verilen beraat kararınında usul ve yasaya uygun olduğu,

Anlaşıldığından sanık ... ve katılan ...'nun ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

C) Sanığın, katılan ...'na hakaret ve şantaj suçlarına ilişkin hükümlere yönelik temyize gelince,

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın, katılan ... ... na hitaben yazdığı mektupta yer alan,

a) “Komşuların seni sanki orospu gibi anlattılar... geceleri köydeki eve camdan adam aldığını söylediler. Eğer bunlar doğruysa sana yazıklar olsun ve şerefsiz derim... En az 2 ay beraber yatıp kalktın benimle ve.... bu kadar gaddar ve zalim olamazsın...” biçimindeki sözlerin, TCY.nın 125/1. maddesine uyan hakaret suçunu oluşturduğu,

b) “ Seni görmem veya sesini duymam lazım, yerini ve zamanının sen söyle istesem sana en büyük düşmanlığı yaparım...eğer beni zorlarsan elimdeki kasedi önce kardeşine gönderirim sonra da köydeki kadınlara verdiririm, akla hayale gelmeyecek düşmanlıklar yaparım sana şeklindeki sözlerin, açıklama veya isnat tehdidi olarak düzenlenen TCY.nın 107/2. maddesine uyduğu ve suçun oluşmasının kasedin var olup olmamasına bağlı bulunmadığı,

Gözetilmeden, yetersiz gerekçeyle sanık hakkında katılan ...'na hakaret ve şantaj suçlarından beraat kararı verilmesi,

2- Kabule göre kararın 1/b bendinde belirtilen tehdit sözlerinin, TCY.nın 106/1. maddesinin 2. ümlesi kapsamındaki “sair kötülük” niteliğinde olduğunun düşünülmemesi,

Gözetilmeden, yetersiz gerekçeyle sanık hakkında katılan ...'na hakaret ve şantaj suçlarından beraat kararı verilmesi,

2- Kabule göre kararın 1/b bendinde belirtilen tehdit sözlerinin, TCY.nın 106/1. maddesinin 2. ümlesi kapsamındaki “sair kötülük” niteliğinde olduğunun düşünülmemesi,

Yasaya aykırı ve katılan ...'nun temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 14.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.