muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/23181, Karar No: 2012/40248, Tarih: 27.12.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/23181 E.  ,  2012/40248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Alacaklı vekili tarafından on bir adet bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile icra takibine başlandığı, borçluya örnek 10 numaralı ödeme emri tebliğ edildiği, borçlunun süresinde icra mahkemesine başvurusu ile senetlerin hatır senedi olduğunu ve 2 tanesinin de zamanaşımına uğradığını ileri sürerek icra mahkemesine başvurduğu anlaşılmıştır.

Takip dayanağı belgeler kambiyo senedi niteliğinde bono olduğundan olaya TTK.nun 690. maddesi göndermesi ile 661., 662. ve 663. maddelerinin uygulanması gerekir. TTK.nun 690.maddesi yollaması ile bonolarda da uygulanması gereken aynı Kanunun 661. maddesinde, poliçeyi kabul edene (bonolarda keşideciye) karşı açılacak davaların vadenin geldiği tarihten itibaren üç yıl geçmekle zamanaşımına uğrayacağı öngörülmüştür.

Borçlar Kanunu’nun 133.maddesine nazaran daha özel nitelikte bulunan TTK.nun 662. maddesinde zamanaşımını kesen sebepler “dava açılması, takip talebinde bulunulması, davanın ihbar edilmesi veya alacağın iflas masasına bildirilmesi” şeklinde sınırlı olarak sayılmıştır. Öte yandan, alacaklı tarafından yapılan icra takip işlemleri de zamanaşımını keser. TTK.nun 663/2.maddesine göre ise, zamanaşımının kesilmesi ile kesildiği tarihten itibaren yeni bir süre işlemeye başlar.

Somut olayda, alacaklının 24.01.2012 tarihinde borçlu keşideciye karşı takibe başladığı, takibe konu bonolardan  iki tanesinin vadelerinin 22.12.2008 ve 19.01.2009 tarihleri olduğu anlaşılmaktadır. Buna göre her iki bono açısından da takip tarihi olan 24.01.2012'de 3 yıl olan zamanaşımı süresi geçmiştir.

O halde mahkemece borçlunun 22.12.2008 ve 13.01.2009 vadeli bonolar yönünden zamanaşımı itirazının kabulü ile İİK.nun 169/a maddesi gereğince takibin durdurulmasına karar verilmesi gerekirken istemin tümden reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

Öte yandan, HMK’nun 297. maddesinin (1). fıkrası gereği hükümde  “gerekçeli kararın yazıldığı tarihin”  yer alması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 27/12/2012  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6088, Karar No: 2018/5200, Tarih: 28.05.2018

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda ...’dan alınan 1931 tarihli “...” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, ... Üniversitesi Fen Fakültesi ... Bilimleri Bölümü, ... Danışmanlık, ... Üniversitesi ve ... Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “... Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, ... Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, ... Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibi eşin kalan ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, sigortalının kalan ömrü ile sınırlı olup çocuklardan erkeğin 18, ortaöğretimde 20, yükseköğretim durumunda 25 yaşını doldurduğu tarih itibarıyla gelirden çıkacağı kabul edilmeli, evlenme tarihine kadar gelire hak kazanacağı belirgin bulunan kızın, aile bağlarına, ... ve ekonomik duruma, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre evlenme yaşı değişkenlik arz ettiğinden bu konuda ... İstatistik Kurumunca bölgelere göre hazırlanan istatistiklerden yararlanılmalıdır.

Gelirin yansıma oranına gelince; 5510 sayılı Kanunun 19. ve 34 maddeleri uyarınca, ölenin gelirinin % 70’i dağıtıma esas tutulmalı, çocuk yoksa bu meblağın % 75’i eşe bağlanmalıdır. Çocuk varsa eşin payı (% 70 üzerinden) % 50’ye düşmeli, her bir çocuk için % 25 gelir bağlanmalıdır.

Gelirin yansıma oranına gelince; 5510 sayılı Kanunun 19. ve 34 maddeleri uyarınca, ölenin gelirinin % 70’i dağıtıma esas tutulmalı, çocuk yoksa bu meblağın % 75’i eşe bağlanmalıdır. Çocuk varsa eşin payı (% 70 üzerinden) % 50’ye düşmeli, her bir çocuk için % 25 gelir bağlanmalıdır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, Mahkemece, gerçek zarar hesabı yönünden alınan bilirkişi raporunun denetime elverişli ve açık olmadığı anlaşılmakta olup, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde yöntemince gerçek zarar tavan hesabı yapılarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1404, Karar No: 2023/1489, Tarih: 21.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/1404 E.  ,  2023/1489 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/393 E., 2022/1833 K.

vekili Avukat ...

DAVALILAR :1- Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı vekili Avukat ... 2- ... mirasçıları a) ... b) ... c) ... d) ...

DAVA TARİHİ : 07.06.2021

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bozüyük 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/177 E., 2021/341 K.

Taraflar arasındaki maluliyet oranının tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; Müvekkili şirket eski çalışanlarından ...'nın geçirmiş olduğu meslek hastalığı sonucu sürekli iş göremezliğe uğraması nedeniyle, adı geçen şahsa bağlanan sürekli işgörmezlik ödeneğinin peşin sermaye tutarı, geçici işgörmezlik ödeneği tutarı ve yapılan tedavi masrafları tutarının tahsili amacıyla Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından müvekkili şirkete karşı Bozüyük 1. Asliye Hukuk Mahkemesi nezdinde 2015/765 Esas nolu dosya ile dava açıldığını, söz konusu davanın esas hakkında kararın ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nin kararı ile kaldırılması ve dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesi üzerine, bu kez Bozüyük 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/399 Esas sayılı dosyası ile görülmekte olan davanın 27.05.2021 tarihli duruşmasında taraflarına sigortalı ile Sosyal Güvenlik Kurumu'na karşı sürekli iş görmezlik derecesinin belirlenmesi için dava açmak üzere iki hafta süre verildiğini, mahkemenin dava açılması konusundaki kararı gereği, iş bu maluliyet oranının tespiti davasının, sigortalı ...'nın vefat etmiş olması nedeniyle, Sosyal Güvenlik Kurumu ile birlikte sigortalının mirasçılarına karşı açılması zorunluluğu doğduğunu belirterek, sigortalının meslek hastalığından kaynaklı sürekli iş göremezlik oranının tespiti ve kesinleştirilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

1.Davalı SGK vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının talebinin kanuni olmadığını, müteveffa sigortalıya meslek hastalığına tutulması sebebiyle Kurum Sağlık Kurulu'nca %32 sürekli iş göremezlik oranı üzerinden 01.05.2013 tarihinden geçerli olmak üzere sürekli iş göremezlik geliri bağlandığını, müteveffa sigortalıya verilen raporların gerçek durumu yansıtması ve mevzuat hükümlerine uygun olması sebebiyle davacının talebinin yerinde olmadığını, bu nedenle davanın reddi gerektiğini, kaldı ki davacıya karşı sigortalıya meslek hastalığı nedeniyle yapılan ödemelerin ve oluşan kurum zararının karşılanması amacıyla yukarıda esas numarası belirtilen dosyada rücuan tazminat davası açıldığını, söz konusu dosyada davacının sürekli iş göremezlik oranına itirazda bulunduğunu ve buna ilişkin mahkemenin gerekli tahkikatı yaptığını, Yüksek Sağlık Kurulu ve Adli Tıp Kurumundan sigortalının maluliyet durumuna ilişkin raporların alındığını, davacının işbu davayı açması için hukuki yararı bulunmadığını, zira rücuan tazminat davası içinde bu itiraz ve taleplerini öne sürdüğünü ve buna ilişkin yargılama yapıldığını, davalı kurum olarak işbu davanın açılmasına sebebiyet verilmemesi nedeniyle yargılama giderleri ve vekalet ücretinden sorumlulukları bulunmadığını belirterek, davanın reddine, karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı sigortalı mirasçılarının devaya cevap vermedikleri anlaşılmıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk derece mahkemesi yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; somut olayda Mahkemelerinin 2020/399 Esas sayılı dosyasında meslek hastalığından kaynaklanan rücuan tazminat davasında temin edilen Kurum Sağlık Kurulu tarafından sigortalının %32 oranında meslekte kazanma gücü kaybettiğine karar verildiği ve bu oran üzerinde sigortalıya gelir bağlandığı, yargılama sırasında Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunun 10.07.2015 tarih ve 53/8104 sayılı kararı ile sürekli iş göremezlik derecesinin %28 olduğuna karar verdiği, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'nun 15.04.2016 tarih ve 7639 sayılı, Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu'nun 22.12.2016 tarih ve 2079 sayılı raporlarında da müteveffa sigortalının sürekli iş göremezlik derecesinin %28 olduğunun belirtildiği anlaşılmakla, sigortalı müteveffa ...'nın 03.01.2012 tarihinden itibaren maluliyet oranının %28 olduğu sonuç ve kanaatine varıldığı gözetilerek davanın bu oran üzerinden kabulüne karar verildiği, SGK tarafından sürekli iş göremezlik oranının doğru olarak tespit edilmediğinden iş bu davanın açılmasına sebebiyet vermiş olması nedeniyle davacı lehine ve davalı kurum aleyhine yargılama gideri ve vekalet ücreti takdir edildiği anlaşılmıştır.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kurum vekili sigortalıya %32 sürekli iş göremezlik derecesi üzerinden gelir bağlandığını, diğer raporların gerçek durumu yansıtmadığını, davacının dava açmakta hukuki yararının bulunmadığını, davacı aleyhine açılan rücu davasında sigortalının sürekli iş göremezlik derecesinin belirlenebileceğini, davanın reddi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; yasal prosedüre uygun olarak inceleme yapılması, ATK Genel Kurulu'nun (2. Üst Kurul) son merci durumunda bulunması ve mütalaasının bağlayıcı nitelikte olması, ölen sigortalının sürekli iş göremezlik derecesinin başlangıç tarihinin de anılan raporda belirlenmesi ve hükümde de gösterilmesi, dosya kapsamı, mevcut delil durumu, İlk Derece Mahkemesi gerekçesi hep birlikte değerlendirildiğinde; verilen kararda bir isabetsizlik görülmediğinden davalı Kurumun yerinde bulunmayan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esasdan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı kurum vekili; istinaf dilekçesi ile birebir aynı sebeplerle davacının dava açmakta hukuki yararı bulunmadığından kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, meslek hastalığına uğrayan sigortalının sürekli iş göremezlik oranının tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 18 ve 95 inci maddeleri ve Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı kararıdır.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davalı Kurum vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı kurum harçtan muaf olduğundan harç tahsiline yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davalı kurum harçtan muaf olduğundan harç tahsiline yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/265, Karar No: 2014/3575, Tarih: 25.03.2014

**20. Hukuk Dairesi         2014/265 E.  ,  2014/3575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm Orman Yönetimi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) İncelenmesine gerek görülen ve çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1979 yılında yapıldığı anlaşılan orman tahdidi ile varsa daha sonra yapılan orman kadastrosuna ilişkin işe başlama, çalışma, işi bitirme ve sonuçlarının askı ilân tutanakları ile taşınmazın bulunduğu yeri orman tahdit sınır noktalarıyla birlikte gösterir onaylı orman tahdit harita örneğinin,

2) Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 5831 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanunun Ek 4. maddesine göre kullanım kadastrosu ve güncelleme çalışması yapılıp yapılmadığı sorularak, yapılmış ise buna ilişkin tüm tutanak ve belgelerin,

3) Çekişmeli taşınmaza ilişkin Orman Yönetimi tarafından Hazine nezdinde yapılan tahsis talebinde ne gibi işlem yapıldığı, bu yer ile ilgili tahsis yapılıp yapılmadığının davalı Hazineden sorularak alınacak yazı cevabî yazının,

bu dosya içerisine konulması; ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.'nun 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 25/03/2014 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16395, Karar No: 2016/1514, Tarih: 11.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2013/16395 E.  ,  2016/1514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhmali davranışla görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Posta dağıtıcısı olan sanıkların, Yenice Asliye Hukuk Mahkemesi'nde görülen boşanma davasında, dava dilekçesi içeren tebligat evraklarını usule aykırı biçimde tebliğ edip müştekinin mağduriyetine neden olmak suretiyle görevlerini kötüye kullandıkları kabul edilerek mahkumiyetlerine karar verilmiş ise de; sanıkların iş yoğunluğu bulunduğuna ve Tebligat Kanununun 21. maddesinde yapılan değişikliğe ilişkin eğitim verilmediğine dair savunmaları, suç tarihlerinden kısa süre önce 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21. maddesinin 2. fıkrasına 11/01/2011 gün ve 6099 sayılı Kanunun 5.maddesiyle eklenen "Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır." şeklindeki fıkranın önceki uygulamayı tamamen değiştirmesi, bilgi eksikliği ve beşeri hatanın suç kastını ortadan kaldıracağı hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanıkların suç kastıyla hareket ettiklerine dair cezalandırılmalarını gerektirir, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla beraatleri yerine yanılgılı değerlendirme sonucu mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Kabule göre de;

Yüklenen suçu TCK'nın 53/1-a maddesindeki hak ve yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işleyen ve adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilen sanıklar hakkında, 53/5. maddesi gereğince hükümde belirtilen gün sayısının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2230, Karar No: 2015/733, Tarih: 20.04.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/2230 E.  ,  2015/733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar haklarında hükmolunan ceza miktarına nazaran, sanıklar müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

Sanıkların, husumetli oldukları katılanlara ait Karamusa köyündeki üzüm bağlarına, yabani otları yok etmek amacıyla kullanılan kimyasal ilacı atmak suretiyle zarar vererek nitelikli mala zarar verme suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanıkların savunmalarına, katılanların aşamalardaki beyanlarına, tanıkların anlatımlarına ve tüm dosya kapsamına göre; üzerlerine atılı nitelikli mala zarar verme suçunu işledikleri hususunda soyut iddia dışında somut ve inandırıcı delillerin elde edilemediğinin anlaşılması karşısında; sanıkların beraatleri yerine, yazılı gerekçelerle mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14857, Karar No: 2015/21993, Tarih: 08.12.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/14857 E.  ,  2015/21993 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Gürün Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2014

NUMARASI :

DAVACI : S.. D..

DAVALI : Hazine vs.

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali ve Tescil

S.. D.. ile Hazine ve E. Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki Tapu İptali ve Tescil davasının reddine dair Gürün Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 30.12.2014 gün ve ... sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, Mahkemece bozma gereklerine uygun biçimde hüküm verildiğine göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile Usul ve Kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, HUMK'nun 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve aşağıda dökümü yazılı 27,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna, 08.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.