muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2580, Karar No: 2024/3808, Tarih: 23.05.2024

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması HMK'nın 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 247,70 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

23.05.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5978, Karar No: 2015/20735, Tarih: 23.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/5978 E.  ,  2015/20735 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Denizli 4. İş Mahkemesi

TARİHİ : 21/11/2014

NUMARASI : 2012/2-2014/751

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillere, kanuni gerektirici nedenlere göre, davacı ve davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

1-Dava, iş kazası sonucu sigortalının sürekli iş görmezliği nedeniyle maddi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, kurumca kazanın iş kazası kabul edilmesi nedeniyle maddi tazminat talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına, manevi tazminat talebinin ise kısmen kabulü ile 15.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerin incelenmesinden; SGK Teftiş Kurulu Başkanlığı tarafından olayın iş kazası olduğunun tespit edildiği, davacı sigortalının sürekli iş göremezlik oranının % 9,3 olduğu, hükme esas bilirkişi kusur raporunda olayın meydana gelmesinde, davalı işverenin % 75 davacının % 25 oranında kusurlu olduklarının, belirtildiği anlaşılmaktadır.

İş kazası veya meslek hastalığı sonucu sürekli işgöremezlikte maddi zarar sigortalının zararlandırıcı sigorta olayından önce ve sonraki durumu arasında oluşan farktan ibarettir. Başka bir anlatımla zararlandırıcı sigorta olayı meydana gelmeden önce malvarlığı hangi durumda ise o durumla zararlandırıcı sigorta olayı olduktan sonraki durum arasında ortaya çıkan fark iş kazası veya meslek hastalığı sonucu maddi tazminat isteminin temelini oluşturur.

Tazminatın saptanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır. Tazminat miktarının ise işçinin rapor tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu yönü ise söz götürmez.

Somut olayda, sigortalının iş kazası nedeniyle %9,3 oranında meslekte kazanma gücünde azalma nedeniyle maddi zarara uğradığı sabit olmasına rağmen, Mahkemece hatalı değerlendirme ile Kurumca kazanın iş kazası olarak kabul edilmiş olması nedeniyle, davacının tazminat talebinin karşılandığından bahisle maddi tazminat talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi doğru olmamıştır.

Somut olayda, sigortalının iş kazası nedeniyle %9,3 oranında meslekte kazanma gücünde azalma nedeniyle maddi zarara uğradığı sabit olmasına rağmen, Mahkemece hatalı değerlendirme ile Kurumca kazanın iş kazası olarak kabul edilmiş olması nedeniyle, davacının tazminat talebinin karşılandığından bahisle maddi tazminat talebi hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi doğru olmamıştır.

Yapılacak iş; davacının talebini aşmamak koşuluyla, sigortalının % 9,3 sürekli iş göremezlik oranı üzerinden maddi zararını hesaplattırmak ve Kurumca müteveffa sigortalıya yapılan fiili ödemelerin davalı işverenin kusuruna isabet eden rücuya tabi kısımını maddi zarar miktarından indirerek bir karar vermekten ibarettir. O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

Ayrıca davacının maddi ve manevi tazminat istemine 06.11.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle olay tarihinden itibaren faiz uygulanmasını talep etmiş olması karşısında bu talep değerledirilerek faize hükmedilmesi gerekmektedir.

2- Gerek mülga B.K'nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı T.B.K’nun 56. maddesi hükmüne göre Hakimin, özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim, bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin, bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen 15.000,00 TL manevi tazminatın fazla olduğu ortadadır. O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı yararına hükmedilen 15.000,00 TL manevi tazminatın fazla olduğu ortadadır. O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

Ayrıca davacının maddi ve manevi tazminat istemine 06.11.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle olay tarihinden itibaren faiz uygulanmasını talep etmiş olması karşısında bu talep değerledirilerek faize hükmedilmemesi bozmayı gerektirmiştir.

3- Dava dilekçesinde davalı olarakgösterilmesi nedeniyle Gerekçeli Karar başlığında davalı olarak işbu davalının gösterilmesi gerekirken; tüzel kişiliği olmayan isimli firmanın gösterilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

O halde, davacının ve davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle, BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine

23.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/33095, Karar No: 2019/13121, Tarih: 21.10.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/33095 E.  ,  2019/13121 K.**

**"İçtihat Metni"**

Emre itaatsizlikte ısrar suçundan sanık ... 'in, 1632 sayılı Askeri Ceza Kanunu'nun 87/1 ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 62. maddeleri uyarınca 4 ay 5 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına ve ayrı ayrı 5 yıl denetim süresi belirlenmesine dair Kara Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 24/11/2014 tarihli ve 2013/230 esas, 2014/797 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Hava Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 28/05/2015 tarihli ve 2015/226 İd., 2015/131 müteferrik sayılı kararı aleyhine, Adalet Bakanlığı'nın 16.09.2019 gün ve 102 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ve ekindeki dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 01.10.2019 gün ve KYB. 2019 / 93339 sayılı ihbarnamesi dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği nazara alınarak yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre,

1- Hava Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesince yalnızca şekil şartları yönünden yapılan inceleme sonucunda itirazın reddine karar verilmiş ise de, benzer bir olaya ilişkin olarak Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 24/05/2018 tarihli ve 2017/21670 esas, 2018/5880 karar sayılı ilâmında yer alan, "..Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22/01/2013 gün ve 2012/534 esas, 2013/15 sayılı kararında da belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara karşı yapılan itiraz üzerine, merciin incelemesini sadece şekli olarak değil, 5271 sayılı Kanun'un 267-271. maddeleri uyarınca hem maddî olay hem de hukukî yönden incelenmesi gerektiği.." şeklindeki açıklamalara nazaran, itiraz mercii tarafından sanığın esasa yönelik itirazları konusunda inceleme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sadece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin koşulların var olup olmadığı yönünden değerlendirme yapılarak itirazın reddine karar verilmesinde,

Kabule göre de;

Kabule göre de;

2- Mahkemesince olay tarihinde Çankırı 28'inci Mknz. P. Tug. K. Yardımcılığı emrinde, Topçu Tabur Nöbetçi Subayı olarak görevli sanığın, nöbetçi amiri Top. Yzb. ... tarafından saat 12:00 - 14:00 saatleri arasında devriye nöbeti emri ile görevlendirildiği hâlde, anılan emre rağmen devriye nöbetine hiç çıkmadığından bahisle, 1632 sayılı Kanun'un 87/1. maddesindeki "Hizmete ilişkin emri hiç yapmayan asker kişiler bir aydan bir seneye kadar, emrin yerine getirilmesini söz veya fiili ile açıkça reddeden veya emir tekrar edildiği halde emri yerine getirmeyenler, üç aydan iki seneye kadar hapis cezası ile cezalandırılırlar" şeklindeki düzenleme uyarınca cezalandırılmasına karar verilmiş ise de; sanığın savunmasında saat 13:00 sularında devriye nöbetine çıktığını belirtmesi, yine yargılama sırasında dinlenilen tanık ...'in 25/01/2013 tarihinde talimatla alınan ifadesindeki "...olay günü ... teğmen yukarıda anlattığım olay gerçekleşmeden önce nöbet yerlerini kontrol etmedi, olay olduktan sonra kontrol etti..." şeklindeki beyanı ile tanık ...'ın 14/01/2013 tarihinde talimatla alınan ifadesindeki "...Cezmi öldüğü saatlerde ben de garaj nöbetçisiydim...25/11/2008 günü benim nöbet tuttuğum esnada İkm. Ütğm. ... benim nöbet tuttuğum yere geldi, nöbet kontrolünü yaptı..." şeklindeki beyanı ve dosya arasında sanığın 25/11/2008 tarihinde saat 01:05'te devriye amaçlı Cephaneliğe giriş yaptığı ve saat 01:15'te de çıkış yaptığını gösterir "Cephanelik Giriş - Çıkış Defteri" sayfa sureti birlikte değerlendirildiğinde, sanığın kendisine verilen emri gecikmeli olarak da olsa yerine getirdiği, anılan emri hiç yerine getirmemesi gibi bir durumun söz konusu olmadığı, bu hâlde sanığın eyleminin emre itaatsizlikte ısrar suçunu oluşturmayacağı, sanığın mahkumiyete esas eyleminin 6413 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Disiplin Kanunu'nun 19/1-a maddesinde yer alan disiplin cezasını oluşturduğu, anılan dosyanın disiplin işlemlerin yapılması amacıyla sanığın bağlı bulunduğu disiplin birimine gönderilmesi gerektiği gözetilmeksizin, itirazın belirtilen nedenlerle kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

İsabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla,

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Kanun yararına bozma talebinde belirtilen her iki sebep yönünden birlikte yapılan incelemede;

Uyuşmazlığa konu somut olayda; suç tarihinde 12.00 - 14.00 nöbeti devriye görevini sırf nöbetçi çavuşa devrettiği için hakkında kamu davası açılan sanığın eyleminin sabit görülerek öncelikle Askeri Ceza Kanunu'nun 87/1. maddesi gereği cezalandırılmasına sonra da hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın itirazı üzerine merci tarafından CMK'nin 231. maddesinde yazılı unsurların sadece şeklen incelenerek itirazın reddine karar verildiği görülmektedir.

Uyuşmazlığa konu somut olayda; suç tarihinde 12.00 - 14.00 nöbeti devriye görevini sırf nöbetçi çavuşa devrettiği için hakkında kamu davası açılan sanığın eyleminin sabit görülerek öncelikle Askeri Ceza Kanunu'nun 87/1. maddesi gereği cezalandırılmasına sonra da hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, sanığın itirazı üzerine merci tarafından CMK'nin 231. maddesinde yazılı unsurların sadece şeklen incelenerek itirazın reddine karar verildiği görülmektedir.

1632 sayılı Askeri Ceza Kanununun "İtaatsizlikte ısrar edenlerin cezası:" başlıklı 87. maddesi;

"1. (Değişik: 22/3/2000-4551/22 md.) Hizmete ilişkin emri hiç yapmayan asker kişiler bir aydan bir seneye kadar, emrin yerine getirilmesini söz veya fiili ile açıkça reddeden veya emir tekrar edildiği halde emri yerine getirmeyenler, üç aydan iki seneye kadar hapis cezası ile cezalandırılırlar.

2. Yukarıdaki fıkrada yazılı suçlar seferberlikte yapılırsa beş ve düşman karşısında yapılırsa on seneye kadar ağır hapis cezası hükmolunur.",

6413 sayılı Türk Silahlı Kuvvetleri Disiplin Kanunu'nun "Hizmet yerini terk etmeme cezasını gerektiren disiplinsizlikler" başlıklı 19. maddesi;

"(1) Hizmet yerini terk etmeme cezasını gerektiren disiplinsizlikler şunlardır:

a) Emre itaatsizlik: Kasıtlı olarak hizmete ilişkin bir emri tam yapmamak ya da değiştirerek veya sınırını aşmak suretiyle yapmaktır..." hükümlerini içermektedir.

Askeri Yargıtay Daireler Kurulunun 06.06.2013 tarihli, 2013/78 esas ve 2013/70 karar sayılı kararı ile Askeri Yüksek İdare Mahkemesinin 13.03.2014 tarihli, 2013/770 esas ve 2014/358 karar sayılı kararlarında da belirtildiği üzere,

"Emre İtaatsizlikte Israr" suçunun oluşması için;

1-) Üst veya amir tarafından hizmete ilişkin bir emrin verilmesi,

2-) Astın ise bilerek ve isteyerek;

a. Emri hiç yapmaması veya

b. Emrin yerine getirilmesini söz veya fiiliyle açıkça reddetmesi yada

c. Emir tekrar edildiği halde emri yerine getirmemesi gerekli iken,

"Emre İtaatsizlik" disiplin suçunun oluşması için;

1-) Hizmete ilişkin bir emrin olması,

2-) Söz konusu emrin kişinin bilgisine ulaştırılması,

3-) İlgili kişinin emri, belirtilen sınırlar içinde tam olarak yapmaması veya değiştirerek yapması,

4-) İlgili kişinin kasten hareket etmesi gerekmektedir.

5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi uyarınca, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için öncelikle ortada CMK'nin 230. maddesinde yazılı olduğu üzere mahkumiyet hükmünde erteleme ve seçenek yaptırımlara çevirme dışındaki zorunlu unsurları ihtiva eden bir hükmün bulunması gerekmektedir.

3-) İlgili kişinin emri, belirtilen sınırlar içinde tam olarak yapmaması veya değiştirerek yapması,

4-) İlgili kişinin kasten hareket etmesi gerekmektedir.

5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi uyarınca, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için öncelikle ortada CMK'nin 230. maddesinde yazılı olduğu üzere mahkumiyet hükmünde erteleme ve seçenek yaptırımlara çevirme dışındaki zorunlu unsurları ihtiva eden bir hükmün bulunması gerekmektedir.

Sanığın savunmasında; garnizon nöbetçi amirinin kendisine olay tarihinde Makine Kimya çalışanlarının geleceğini söylediğini, onları karşılamak, gezdirmek ve uğurlamakla kendisini görevlendirdiğini, MKE yetkililerini olay günü saat 11.00 sıralarında karşılayıp 13.00 sıralarında uğurladığını, bu saatler arasında nöbet yerlerinde devriye gezmek için nöbetçi çavuşu ve şoförü görevlendirdiğini, bunun dışında tüm nöbet yerlerini bizzat gezdiğini, nöbetçi çavuşu görevlendiriği esnada garaj nöbetçisi erin bayıldığını öğrenir öğrenmez harekete geçtiğini, olay yerine giderken zaten ambulansın gelip nöbetçi eri kışladaki revire götürdüğünü, nöbetçi erin sağlık kontrolünün revir subayı tarafından yapıldığını, o sırada hastanın bilincinin açık ve durumunun iyi olduğunu, ancak sonradan fenalaşan nöbetçi erin kışla dışında bir hastaneye sevkinin yapıldığını beyan etmesi ve tanıkların da ifadelerinde olayın gerçekleştiği yerin dışındaki tüm nöbet yerlerinde sanık nöbetçi subayın olay günü 12.00 - 14.00 saati hariç olmak üzere tüm devriye görevlerini yerine getirdiğini belirtmeleri karşısında;

Mahkemece sanığın savunmasında belirttiği diğer nöbet yerlerinde bulunan defterler incelenmeksizin ve suça konu nöbet yönergesinde yazılı nöbet esasları dışında nöbetçi amirin kendisine verdiği MKE yetkililerinin karşılanması, gezdirilmesi ve uğurlanması hususunda verdiği ikinci emrin gerek iç hizmet kanunu gerekse nöbet esaslarına dair mevzuatta ayrıntıları yazılı nöbet sırasında uyulacak kurallarla birlikte değerlendirilip sanığın suç saatlerinde çakışan iki emirden hangisine üstünlük tanıması gerekeceği, bu emirlerde belirtilen hizmete esas görevlerden birini nöbetçi çavuşa veya başka bir astına verip veremeyeceğinin değerlendirilmesiyle sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik kovuşturma sonucu sırf sanığın 12.00 - 14.00 devriyesinde nöbetçi çavuşu görevlendirmesi nedeniyle verilen mahkumiyet hükmünün açıklanmasının geri bırakılması kararı üzerinde, itiraz merciince CMK'nin 230. maddesinde belirtilen koşulları içerip içermediği hususunda bir değerlendirme yapılmadığı anlaşılmakla,

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği, "sanık hakkında verilen kararın öncelikle CMK'nin 230. maddesinde belirtilen koşulları içerip içermediği hususunda yeterli inceleme yapılmamış olması" nedeniyle yerinde görüldüğünden, merci Hava Kuvvetleri Komutanlığı (Ankara) Askeri Mahkemesinin 28.05.2015 tarihli, 2015/226 İd., 2015/131 Müt. sayılı "itirazın reddi" yönündeki kararının, 5271 sayılı CMK'nin 309/4-a. maddesi uyarınca, kanun yararına BOZULMASINA, yukarıda yazılı bozma nedenine göre; dosyanın, HAGB kararına itiraz hususunda gerekli incelemeyi yaparak yeniden bir karar vermekle yetkili merci olan Ağır Ceza Mahkemesine tevdi edilmek üzere, Kara Kuvvetleri Komutanlığı Askeri Mahkemesi (Ankara) dosyalarının devredildiği ilgili Asliye Ceza Mahkemesine gönderilmesine, 21.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14234, Karar No: 2020/3668, Tarih: 11.03.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/14234 E.  ,  2020/3668 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm O yer Cumhuriyet savcısı tarafından sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi yönünden temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, 25/02/2016 tarihli savunmasında, müdafi istemediği yönünde beyanda bulunarak savunmasını vermesi karşısında, İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesi’nin 10/07/2013 tarihli oturumunda sanık müdafiinin mazeret dilekçesi gönderdiği tutanağa geçirilerek ara kararda ... müdafii olduğunu beyan eden Avukat ...'ın mazeretinin kabulüne karar verilmiş ise de sanık müdafii olduğunu beyan eden Avukat ... tarafından 10/07/2013 tarihinden sonra yapılan hiçbir duruşmaya katılınmadığı gibi mazeret de bildirilmediği, dosyanın eksikliğe gönderilmesi üzerine 21/07/2016 tarihinde, kendisine sanık tarafından verilen Gaziosmanpaşa 10. Noterliği'nin 21/01/2013 tarihli vekaletname örneğini sunduğu anlaşılmakla, yargılama aşamasında mazeret dilekçesi sunduğu 10/07/2013 tarihli duruşmada müdafii olduğunu beyan ettiği sanık hakkında zorla getirme kararı verildiği, devamında yapılan ve hakkında çıkarılan yakalama emrinin infazının beklenmesi sebebiyle ertelenen toplam 13 celseye katılmadığı gibi mazeret de bildirmeyen sanık müdafiinin, hüküm tarihinden sonra dosyaya ibraz ettiği vekaletname kapsamında, temyiz incelemesine konu dosya yönünden vekil sıfatının bulunmadığı, savunmasının alındığı 25/02/2016 tarihli celsedeki sanık beyanı ile de sabit olmakla, sanığın kendisini vekille temsil ettirdiği kabul edilerek lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, fakat bu aykırılığın yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükmün 2. bendinden "ve ...” kısmının çıkarılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/03/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.