muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2410, Karar No: 2007/3938, Tarih: 27.03.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/2410 E.  ,  2007/3938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davalı ... Türkenoğlu ve ... ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Dava konusu taşınmaza komşu taşınmazların dosyaya getirtilen parsel tutanaklarından kesinleşip kesinleşmedikleri belli olmadığından kesinleştiyse tapu kayıtlarının, davalı ise dava dosyalarının getirtilmesi,

2) Orman mühendisi bilirkişi ... tarafından düzenlenen krokide dava konusu taşınmaz ve yakın komşu taşınmazlar, memleket haritası üzerine kadastro paftası ile ölçekler eşitlenerek aplike edilmeden sadece elle çizilerek aplike edildiğinden ve kroki bu haliyle denetlemeye elverişli bulunmadığından,

Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen ... ve orman bilirkişilerine verilerek keşif sırasında uygulandığı bildirilen orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ölçeğine bilgisayar ortamında (... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu ... parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri müşterek imzalı rapor kendilerinden alınarak dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklik giderilmek üzere, dosyanın Yerel Mahkemeye Gönderilmesine 27/03/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/794, Karar No: 2007/637, Tarih: 12.03.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/794 E.  ,  2007/637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 144 ada 220, 98, 176 ada 51, 170 ada 16, 161 ada 1, 145 ada 24 parsel sayılı ve muhtelif yüzölçümündeki taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içerisinde taşınmazların ortak murisleri babalarından mirasçılarına kaldığı ve taksim edilmediği iddiası ile miras hissesi oranında tescil istemi ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın reddine ve çekişme konusu parsellerin tespit gibi davalı ... adına tesciline karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davada iştirak halindeki mülkiyetin söz konusu olduğu, davacının sadece kendi payı için dava açtığı, talep ile bağlılık ilkesi gereği diğer mirasçıların payları oranında tescil hükmü kurulmasının da mümkün olmaması nedeniyle davanın husumetten reddi gerektiği kabul edilmiş ise de; 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 29.maddesine göre, bir mirasçı diğerinin muvafakatı olmadan dava açabileceği ve yalnız başına davaya devam edebileceğinden, mahkemece tarafların iddia ve savunmaları doğrultusunda bildirdikleri delillerinin toplanması, gerektiğinde diğer mirasçılarında davaya dahil edilmesi, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 30/2.maddesi çerçevesinde işin esasına girilerek olumlu yada olumsuz bir karar verilmesi gerekirken, davanın husumetten reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı bulunduğundan temyiz itirazlarının bu nedenle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 12.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26797, Karar No: 2014/24434, Tarih: 03.11.2014

**8. Ceza Dairesi         2014/26797 E.  ,  2014/24434 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/186039

6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan suça sürüklenen çocuk S.. A.. hakkında 18.04.2011 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve 6136 sayılı Yasanın 13/1. madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair; (ADANA) 2. Çocuk Mahkemesinin 28.02.2014 gün, 2013/792 esas, 2014/228 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tabanca ile birlikte kurusıkı fişeğin ele geçirilmiş olması ve dosyada mevcut ekspertiz raporunda tabancanın, “...gaz ayırıcı parçasının mevcut olduğu, orjinal halini muhafaza ettiği ancak çapına uygun ses fişeklerinden tadil edilerek, uç kısımlarına namlunun içerisinden geçebilecek büyüklükte metal bilye yada kurşun kütle takılan fişekleri de atabildiği''nin belirtilmesi karşısında; davaya konu gaz tabancasının marka, model ve üretim yılı tespit edilerek Bilim, Sanayi ve Teknoloji Bakanlığından marka, model ve üretim yılı itibariyle bu silahın mevcut haliyle üretilmesine izin verilip verilmediği sorulup, bu silahların üretim şeması getirtilip, üretim şemasının temin edilememesi halinde suça konu silahın gaz ayırıcı parçasının fotoğrafları, varsa faturası ve dosyadaki polis kriminal raporu eklenip üretici firmadan gaz ayırıcı parçanın mevcut şekli ile imal edilip edilmediği, izne uygun imalattan sonra gaz ayırıcı parça üzerinde mermi çekirdeği geçişine imkan verecek şekilde tadilat yapılıp yapılmadığı sorulup dosya kül halinde Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek silahın üretim izni verilen orjinal haline uygun şekilde bilye geçişine imkan verecek nitelikte gaz ayırıcı parçasının tadil edilip edilmediğine dair alınacak bir rapor ile 6136 sayılı Yasa kapsamında kalıp kalmadığı hususu kesin olarak saptandıktan sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ile yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gere- ğince (BOZULMASINA), 03.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2847, Karar No: 2014/7112, Tarih: 29.05.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/2847 E.  ,  2014/7112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Durağan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2012/193-2013/238

Davacı-birleştirilen davalı vekili tarafından, davalı-birleştirilen davacılar aleyhine 30.12.2010-16.08.2011 gününde verilen dilekçeler ile temliken tescil, birleştirilen dava ile alacak istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; temliken tescil isteğinin reddine dair verilen 17.12.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı-birleştirilen davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, Türk Medeni Kanununun 724. maddesine dayalı temliken tescil, birleştirilen dava alacak isteğine ilişkindir.

Davacı M.. S.., kardeşleri Orhan, İzzet ve H.. S.. aleyhine açtığı dava ile murisi babası adına kayıtlı olan taşınmaz üzerine davalıların bilgisi ve izni ile bina inşa ettiğini ve bina değerinin arsa değerinden fazla olduğunu ileri sürerek Türk Medeni Kanununun 724. maddesi uyarınca taşınmazın tapu kaydının iptali ile adına tescilini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Birleştirilen davada davacılar Orhan, İzzet ve H.. S.., kardeşleri M.. S.. aleyhine açtıkları dava ile dava konusu taşınmaz üzerindeki binanın tek başına kira gelirini alan davalıdan miras payı oranında kira alacağının tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Mahkemece, dava konusu taşınmaz tarafların ortak murislerinden intikal ettiğinden Türk Medeni Kanununun 724. maddesi hükmü gereğince iyiniyet koşulunun gerçekleşmediği, yapının tarafların ortak işlerinden elde ettikleri ortak gelir ile yapıldığı dolayısıyla davacının yapı ve malzeme maliki de olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemesi Kanununun 388. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297. maddesine göre; "Hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir.".

Somut olayda; davacı tarafından temliken tescil isteğine dayalı tapu iptali ve tescil, davalılar tarafından dava konusu taşınmaz üzerindeki binanın kira gelirinden davacının tek başına yararlandığı iddiasına dayalı alacak davası açılmıştır. Mahkemece, her iki davanın 08.01.2013 tarihinde birleştirilmesine karar verilmesine rağmen birleştirilen dosya ve davalısı hakkında herhangi bir hüküm kurulmamış davacı tarafından bu yöne ilişkin olarak temyiz isteminde bulunulmuştur.

Birleştirilen dosya hakkında herhangi bir hüküm kurulmamış olması usul hükümlerine aykırı olduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

Birleştirilen dosya hakkında herhangi bir hüküm kurulmamış olması usul hükümlerine aykırı olduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 29.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8766, Karar No: 2012/16036, Tarih: 12.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/8766 E.  ,  2012/16036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Kadıköy 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 22/02/2011 gün ve 2009/163-2011/75 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi dahili davalılar vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, 18/12/2003 tarihinde tescil ve ilân edilerek kurulan davalı şirketin 275.000 TL'lik sermayesinin % 45 oranındaki hissesinin müvekkiline ait olmasına rağmen müvekkiline hesap detaylarının gösterilmeyerek şirketten uzaklaştırıldığını, genel kurul toplantılarına çağrılmadığını, şirketin sürekli zarar ettiğinin söylendiğini, bilânçoların gösterilmediğini, diğer ortakların dava dışı müdür ...’dan zorla yüksek bedelli senetler aldıklarını, şahsi menfaatleri için şirketten paralar çektiklerini, şirketin zarara girmesine sebep olduklarını ve artık ortaklığın devamının çekilmez bir hal aldığını ileri sürerek müvekkilinin sermaye ve kâr paylarına dair alacak hakları saklı kalmak kaydıyla şirket ortaklığından ayrılmasına izin verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiş, duruşmadaki beyanında da bila bedel şirketten çıkmasına izin verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, iddiaların doğru bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, üç ortaklı davalı şirketin ticaret sicilinde tescil edilmiş olan adresinde bulunmadığı, şirket ortağı davacı ile ortaklar arasında sorunlar bulunduğu ve davacının şirkete alınmadığı, kendisine bilgi verilmediği böylece ortaklar arasında güven ilişkisinin kalmadığı gerekçesi ile davacının davalı Asos Ltd. Şti. ortaklığından bila bedel çıkmasına izin verilmesine karar verilmiştir.

Kararı davalılar ... ve Kadri İbrahim Dilsizoğlu temyiz etmiştir.

Dava, limited şirket ortaklığından çıkmaya izin verilmesi isteminden ibarettir.

Bu dava ancak ortak olunan şirkete karşı açılabilir. Mahkemece ortak olan davacı tarafından ortak olduğu şirkete karşı açılan davanın yapılan yargılaması sırasında diğer ortakların da davaya dahil edilmesi sureti ile sonuçta davanın kabulüne karar verilmiş ise de, kural olarak usul hukukumuzda dahili dava yoluyla davaya katılma mümkün değildir.

Bu itibarla, temyiz eden davalıların bu davada davalı olarak bulunmalarının mümkün bulunmamasına, dahili davalı sıfatı ile yargılamaya dahil olma imkanının olmamasına, aleyhlerinde hüküm kurulmamış olmasına ve bu nedenlerle hükmü temyiz etme haklarının bulunmamasına göre davalılar vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 02,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 12/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/396, Karar No: 2019/567, Tarih: 26.09.2019

**Ceza Genel Kurulu         2018/396 E.  ,  2019/567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : (Kapatılan) 21. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 373-539

Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçundan sanık ...'ın VUK'nın 359/b-1, TCK’nın 43/1, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 25 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna ilişkin Mersin 7. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 12.03.2014 tarihli ve 774-70 sayılı hükmün, sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay (Kapatılan) 21. Ceza Dairesince 29.03.2017 tarih ve 9604-1620 sayı ile;

"...Mersin Cumhuriyet Başsavcılığının 24.07.2012 tarihli iddianamesi ile, sanık ...'ın ortağı ve yetkilisi olduğu Dilara Kuyumculuk isimli şirketin 2007 takvim yılı hesap ve işlemlerinin incelenmesi sonucunda, tefecilik faaliyetinin gizlenmesi amacıyla şirket adına sahte gider pusulaları düzenlediğinin iddia ve kabul olunması, sanığın suçlamayı kabul etmeyerek anılan yıl faaliyetlerinin gerçek olduğunu ifade etmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından, şirket tarafından 2007 takvim yılında adına sahte olduğu iddia edilen gider pusulaları düzenlenen kişilerin kimlik bilgileri tespit edilerek subuta götürecek sayıda kişinin tanık olarak ifadelerine başvurulup gider pusulalarının içeriğinin doğru olup olmadığı ve mükellef şirketten ne şekilde alışveriş yaptıkları araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 13.10.2017 tarih ve 373-539 sayı ile bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanığın Vergi Usul Kanunu'na muhalefet suçundan mahkûmiyetine karar vermiştir.

Bu hükmün de sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22.05.2018 tarihli ve 28600 sayılı "onama" istekli tebliğnamesiyle dosya 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 307. maddesi uyarınca, Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulunun 22.12.2016 tarihli ve 398 sayılı kararı ile kararına direnilen Yargıtay 21. Ceza Dairesinin kapatılması nedeniyle aynı karar uyarınca bu Daireye ait işlerin devredildiği Yargıtay 11. Ceza Dairesine gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 11. Ceza Dairesince 11.07.2018 tarih ve 3796-6498 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanıklar ... ve ... hakkında Vergi Usul Kanunu’na muhalefet suçundan verilen beraat hükümleri Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup direnmenin kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında Vergi Usul Kanunu’na muhalefet suçundan verilen mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Sanıklar ... ve ... hakkında Vergi Usul Kanunu’na muhalefet suçundan verilen beraat hükümleri Özel Dairece onanmak suretiyle kesinleşmiş olup direnmenin kapsamına göre inceleme sanık ... hakkında Vergi Usul Kanunu’na muhalefet suçundan verilen mahkûmiyet hükmü ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa atılı Vergi Usul Kanunu’na muhalefet suçunun sübutu bakımından eksik araştırma ile hüküm kurulup kurulmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın, Dilara Kuyumculuk İnş. Gıda Saat Turz. San. ve Tic. Ltd. Şti. unvanıyla Çankaya Mahallesi, Hastane Caddesi Sevindik İşhanı altı No: 51-49 Mersin adresinde altın ticareti ile iştigal ettiği,

Mersin Küçük ve Orta Ölçekli Mükellefler Grup Başkanlığının 30.12.2011 tarihli ve 4445 sayılı yazısı uyarınca sanığın şirketinin 2007 takvim yılındaki hesap ve işlemlerinin incelenmesi sonucunda Vergi Denetim Kurulu müfettişi Cuma Arslan tarafından hazırlanan 08.05.2012 tarihli vergi tekniği ve vergi suçu raporlarında özetle; sanığın, adı geçen şirketin %80 hissesine sahip ortağı ve faaliyete geçtiği tarihten itibaren yetkili müdürü olduğu, şirket defterlerinin su basması nedeniyle zayi olduğundan incelenemediği, yapılan tespitlere göre mükellef kurumun dönem içi alışlarının %98,50’sinin gider pusulası ile yapılan alışlara ait olduğu, 23.258.428,19 TL tutarındaki altın alışlarının tamamına yakınının müşterilerden satın alınan altınlar ile gerçekleştirilmesinin makul ve mantıklı bulunmadığı, aynı yıl pos cihazları ile yapılan satışlarının toplamının 20.776.320,83 TL olarak tespit edildiği, mükellef kurum lehine hareketle %3 oranında komisyon karşılığı ödünç para verme işinden gelir elde edildiği değerlendirilerek mükellef kurumun, yaptığı tefecilik faaliyetini gizlemek amacıyla sahte gider pusulaları düzenlediği, ayrıca mükellef kurumun 2006, 2008 ve 2009 yıllarındaki hesaplarının incelenmesi neticesinde düzenlenen raporlarda da sahte gider pusulaları düzenleyerek altın alışlarını belgelendirdiği tespitlerine yer verildiği, dolayısıyla mükellef kurumun 2007 yılında da altın alışlarını sahte gider pusulaları düzenleyerek belgelendirdiği kanaatine varıldığı bilgilerinin yer aldığı,

2007 takvim yılına ilişkin düzenlenen bu raporlarda; sanığın ortağı ve yetkilisi olduğu şirket hakkında 2006, 2008 ve 2009 takvim yılları yönünden Vergi Denetim Kurulu müfettişi Hakkı Yıldırım tarafından hazırlanan 21.11.2011 tarihli ve 55 sayılı vergi tekniği raporundaki tespitlerin veri olarak kabul edildiği belirtilip raporların büyük bir bölümünde 21.11.2011 tarihli ve 55 sayılı vergi tekniği raporundaki tespitlere yer verildiği,

2007 takvim yılına ilişkin düzenlenen bu raporlarda; sanığın ortağı ve yetkilisi olduğu şirket hakkında 2006, 2008 ve 2009 takvim yılları yönünden Vergi Denetim Kurulu müfettişi Hakkı Yıldırım tarafından hazırlanan 21.11.2011 tarihli ve 55 sayılı vergi tekniği raporundaki tespitlerin veri olarak kabul edildiği belirtilip raporların büyük bir bölümünde 21.11.2011 tarihli ve 55 sayılı vergi tekniği raporundaki tespitlere yer verildiği,

08.05.2012 tarihli vergi tekniği ve vergi suçu raporlarında yer verildiği kadarıyla 21.11.2011 tarihli ve 55 sayılı vergi tekniği raporunda; Dilara Kuyumculuk isimli iş yerinde ve bu iş yerinin alt katında bulunan Dilara Kuyumculuk ile bağlantılı Financel İletişim isimli iş yerinde yapılan 17.12.2009 tarihli aramada pos cihazları, hesap cüzdanları ve çok sayıda Dilara Kuyumculuk isimli iş yerine ait kredi kartı sliplerinin ele geçirildiğine ilişkin Mersin İl Emniyet Müdürlüğü yazısının bir kısmının yer aldığı, yine Mersin İl Emniyet Müdürlüğünce el konulan ve incelenmek üzere gönderilen gider pusulalarında çoğunlukla adres bilgilerinin eksik olduğu, çeşitli müşterilere genellikle aynı tutarlarda gider pusulasının düzenlendiği, ulaşılabilen müşterilerin bir kısmının ifadesine başvurulduğu, bunlardan on yedi müşterinin gider pusulasındaki imzaların kendilerine ait olmadığını ve gider pusulasında belirtilen tutarda kesinlikle altın satışlarının bulunmadığını söyledikleri sadece bir ifade sahibinin, adına düzenlenen gider pusulasındaki imzaların kendisine ait olduğunu ifade ettiği tespitlerinin bulunduğu,

Dilara Kuyumculuk İnş. Gıda Saat Turz. San. ve Tic. Ltd. Şti.’nin şubesine ait deponun lağım taşması nedeniyle su baskınına uğradığından bahisle Mersin 1. Asliye Ticaret Mahkemesince 03.10.2011 tarih ve 219-313 sayı ile şirkete ait muhtelif fatura ve gider pusulası ciltleri ile 2006, 2007, 2009 ve 2010 yıllarına ait yevmiye, kebir ve envanter defterlerinin zayi olduklarının tespitine karar verildiği,

Uyap sistemi üzerinden yapılan araştırmada, sanık hakkında 2006, 2008 ve 2009 takvim yıllarında Vergi Usul Kanunu’na muhalefet suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesince 27.03.2013 tarih ve 67-347 sayı ile sanığın beraatine karar verildiği, hükümlerin katılan vekili tarafından temyizi üzerine inceleme yapan Yargıtay 11. Ceza Dairesince 07.05.2019 tarih ve 3307-4478 sayı ile 2006 takvim yılında işlenen suç yönünden kamu davasının düşmesine, 2008 ve 2009 takvim yıllarında işlenen suçlar yönünden ise eksik araştırma ve yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması isabetsizliğinden bozulmasına karar verildiği,

Anlaşılmaktadır.

İnceleme dışı sanık ...; suçlamayı kabul etmediğini, 2007 yılına ilişkin belgelerinin zayi olduğuna ilişkin Ticaret Mahkemesinden aldıkları kararın da mevcut olduğunu, o döneme dair bir usulsüzlüğün de olmadığını,

Anlaşılmaktadır.

İnceleme dışı sanık ...; suçlamayı kabul etmediğini, 2007 yılına ilişkin belgelerinin zayi olduğuna ilişkin Ticaret Mahkemesinden aldıkları kararın da mevcut olduğunu, o döneme dair bir usulsüzlüğün de olmadığını,

İnceleme dışı sanık ...; 2007 yılında ortağı olduğu Dilara Kuyumculuk isimli şirkette sahte belge tanzimi söz konusu olmadığını, suçlamayı kabul etmediğini,

İfade etmişlerdir.

Sanık; yirmi yılı aşkın süredir kuyumculuk yaptığını, Dilara Kuyumculuk isimli şirketin 2007 yılında üç ortaklı olduğunu, kendisinin de şirketin yetkili müdürü olduğunu, fiilen üç ortağın da şirketin işlemlerini yaptığını, ancak hukuki sorumluluğun kendisinde olduğunu, sahte belge tanziminin söz konusu olmadığını, 2007 yılına ilişkin belgelerin gerçek ticari ilişki sonucu düzenlendiğini, suçlamaları kabul etmediğini savunmuştur.

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun "Kaçakçılık Suçları ve Cezaları" başlıklı 359. maddesinin b fıkrası;

"...b) Vergi kanunları uyarınca tutulan veya düzenlenen ve saklama ve ibraz mecburiyeti bulunan defter, kayıt ve belgeleri yok edenler veya defter sahifelerini yok ederek yerine başka yapraklar koyanlar veya hiç yaprak koymayanlar veya belgelerin asıl veya suretlerini tamamen veya kısmen sahte olarak düzenleyenler veya bu belgeleri kullananlar, üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Gerçek bir muamele veya durum olmadığı halde bunlar varmış gibi düzenlenen belge, sahte belgedir." şeklinde düzenlenmiştir.

Maddeyle haksız kazanç sağlamak ve/veya vergi kaçırmak (az vergi ödemek - hiç vergi ödememek) için işlenen fiillerden birisinin de sahte belge düzenlemek veya kullanmak olduğu açıkça belirtilmiştir. Vergi kayıp ve kaçağına sebebiyet vermesindeki oranın yüksekliğini dikkate alan kanun koyucu, sahte belge düzenlemek veya bu belgeleri kullanmak eylemleri için Vergi Usul Kanunu’nda özel düzenleme getirme ihtiyacı duymuştur.

Vergi belgelerindeki sahteciliğin amacı; düzenleyen için komisyon almak suretiyle haksız kazanç sağlamak veya vergi doğuran faaliyetini vergi dairesi bilgisi dışında tutarak vergi ödememek; kullanan için ise gideri fazla gösterip matrahı düşürmek, dolayısıyla vergiyi az ödemek veya hiç ödememek ya da hakkı olmayan vergi iadesi veya indiriminden yararlanmaktır. Bu bağlamda, gerçeğe aykırılık olgusu olarak sahtecilik amaç değil, araçtır.