muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6550, Karar No: 2024/5575, Tarih: 16.09.2024

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenle katılan vekilinin teşebbüsün derecesine yönelen temyiz istemi yerinde görüldüğünden Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.01.2023 tarihli ve 2021/130 Esas, 2023/2 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5328, Karar No: 2018/3486, Tarih: 26.04.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/5328 E.  ,  2018/3486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekilleri Avukat ..., Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 19/02/2014 gününde verilen dilekçe ile kasten yaralama nedeniyle maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; maddi tazminat isteminin kabulüne, manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne dair verilen 02/12/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava; kasten yaralama nedeni ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın maddi tazminat istemi yönünden kabulüne; manevi tazminat istemi yönünden ise kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı; belediyede zabıta görevlisi olduğunu ve memuriyeti dışında tarım ve hayvancılıkla da ilgilendiğini, olay günü kaçak su kontrolü nedeni ile davalının binasının önünde bulunan havuzda ölçüm yaptığını, bu sırada davalının kendisini iterek havuza düşürmesi sonucunda ayak bileklerinin kırıldığını ve yaralanması nedeni ile uzun bir süre çalışamayarak yetiştirdiği arılarını kaybettiğini ayrıca arazisinde işçi çalıştırmak zorunda kaldığını belirterek maddi ve manevi zararın tazmini isteminde bulunmuştur.

Davalı; davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; kesinleşen ceza yargılamasına ve alınan bilirkişi raporuna dayanılarak maddi tazminat isteminin kabulüne; manevi tazminat isteminin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Haksız eylem nedeniyle oluşan zararın tazminine karar verebilmek için, hukuka aykırı kusurlu eylem sonucu oluşan zarar ve hukuka aykırı kusurlu eylem ile zarar arasında uygun illiyet bağının mevcut olması gerekir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; mahkemece, davacının yaralanması sonucunda tarım ve ziraatle ilgilenemediği süre zarfında, kaybettiği arılarının bedelinin de maddi zarar kapsamına dahil edildiği anlaşılmaktadır. Ancak; davalının eylemi ile iddia olunan bu zarar arasında uygun illiyet bağının mevcudiyeti ispat edilememiştir. Mahkemece belirtilen husus gözetilmeden, arıların kaybedilmesine ilişkin olarak iddia edilen zarar yönünden maddi tazminat talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup kararın bu nedenle bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA; davalının diğer temyiz itirazlarının (1) no'lu bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 26/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12199, Karar No: 2015/12585, Tarih: 07.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/12199 E.  ,  2015/12585 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Ağır Ceza Mahkemesi

Davacının tazminat talebinin reddine ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

''04/07/2013'' olan dava tarihinin gerekçeli karar başlığına ''06/08/2013'' olarak yazılmış olması, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı olarak kabul edilmiş ve davanın tamamen reddedilmesi karşısında, kendisini vekil ile temsil ettiren davalı hazine yararına vekalet ücreti yerine, dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi temyiz edenin sıfatına göre bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; mahkemece tutuklama işleminin gerçekleştiği tarihte yürürlükte bulunan 466 sayılı Kanun Dışı Yakalanan veya Tutuklanan Kimselere Tazminat Verilmesi Hakkında Kanunun 1. maddesinin 6. fıkrasında hangi hallerde tazminat istenebileceğinin tahdidi şekilde sıralandığı ve anılan Kanunun 1. maddesi kapsamında belirtilen tazminat isteme koşullarının davacı yönünden oluşmadığı gerekçeleri gösterilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, tazminat talebinin yasal koşullarının oluşmadığı gerekçesi ile tutuklama işleminin gerçekleştiği tarihte yürürlükte olmayan 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun 141-142. maddeleri gereğince davanın reddine karar verilmesi sonucu itibariyle doğru olduğundan, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 07.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3976, Karar No: 2014/21737, Tarih: 30.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/3976 E.  ,  2014/21737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1440, Karar No: 2021/5319, Tarih: 02.03.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/1440 E.  ,  2021/5319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının sondör pozisyonunda olduğu halde, fiilen Bakım ve Onarım ... yedek parça teknisyeni olarak görev yaptığını, çalıştığı süre içinde görevi gereği makine yedek parçaları ile bilfiil uğraşmasına rağmen aynı atölyede aynı şartlar altında görev yapan işçilerin faydalanmış olduğu yıpranma priminden faydalandırılmadığını, 14. dönem İşletme Toplu İş Sözleşmesinin 103/2 maddesi gereği yıpranma priminden yararlanması gerektiğine yönelik talebinin büro görevi yaptığı gerekçesiyle reddedildiğini ileri sürerek ödenmeyen yıpranma primi alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının fiilen atölye yedek parça teknisyeni olarak çalıştığını, ancak davacının fiilen çalıştığı pozisyonun ... Sendikası ile ... Sendikası arasında bağıtlanan 14. Dönem İşletme Toplu İş Sözleşmesinin 103. maddesinin 2. fıkrasında yer alan atölye yıpranma primi almayı hak eden pozisyonlar arasında bulunmadığını, yedek parça teknisyeninin ifa ettiği işin ağırlık olarak büro işi olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece verilen davanın reddine dair kararın, Yargıtay (Kapatılan) 22. Hukuk Dairesinin 01.10.2019 tarih, 2017/24271 esas ve 2019/17744 karar sayılı kararı ile “... Davacı fiilen yedek parça teknisyeni olarak çalıştığını, atölyede fiilen kendisi ile aynı işi yapan çalışanların yıpranma primi aldığını, ancak kendisine ödeme yapılmadığını ileri sürmüştür. Mahkemece, davacı tanıkları dinlendikten sonra başka hiçbir araştırma ve inceleme yapılmadan, soyut gerekçe ve somut uyuşmazlıkla ilgili olmayan Yargıtay kararı emsal gösterilerek davanın reddine karar verilmiştir. Tarafların iddia ve savunmaları, davacı ile davalı işveren arasındaki yazışmalar, ilgili toplu iş sözleşmesi hükmü, davacıyla aynı konumda olup yıpranma primi ödenen işçilere ilişkin kayıtlar, tanık anlatımları ile dosya kapsamındaki tüm deliller birlikte değerlendirildikten sonra davacının yıpranma primine hak kazanıp kazanmadığı noktasında bir karar verilmesi gerekirken hatalı hukuki değerlendirme ve eksik inceleme ile karar verilmesi yerinde değildir.” gerekçesi ile bozulması üzerine, bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama neticesinde toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Taraflar arasında davacının işletme toplu iş sözleşmesinin ilgili hükmüne göre yıpranma primine hak kazanıp kazanamadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Uyuşmazlık konusu toplu iş sözleşmesinin 103/2 maddesinde; “2) Bürolarda istihdam edilen işçiler hariç olmak üzere; çeşit ve büyük-küçük ayırımı yapılmaksızın tüm atölyelerde fitten Formen, Bakım Onarım Formeni, Atölye imal ve Tamir Kontrolörü, Posta başı, Ustabaşı, Usta, Usta Yardımcısı, Atölye Yağcısı görevlerinde çalışanlar ile Seyyar Tamirhane Usta ve Yardımcılarına ve Kanalet, Beton Boru, Direk Fabrikalarında çalıştırılan İşçilere çıplak yevmiyelerinin % 5" i tutarında yıpranma prim ödenir. Bu ödeme iş güçlüğü tazminatına ilişkin usul ve esaslar dahilinde yapılır.” düzenlemesi bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sırasında davacının sendika üyeliğine ilişkin kayıtlar, atölyede çalışan diğer işçilere ilişkin ücret bordroları, davacı tanıklarına ait bordrolar dosyaya getirtilerek, yıpranma primini aldığını beyan eden tanık ...'ün dosya içerisinde mevcut ücret bordrolarında unvanının "bakımcı-yağcı" olarak gösterildiği ve ücret bordrolarında "yıpranma primi" adı altında bir tahakkuk bulunmadığı, dosyaya sunulu Makina İmalat ve Donatım Şube Müdürlüğü çalışanlarının bordrolarında belirtilen unvanlarına göre Toplu İş Sözleşmesinin 103/2 maddesi kapsamında yıpranma primi ödemesi yapılması icap edenlerin hiç birinin bordrosunda "yıpranma primi" adı altında bir tahakkuk bulunmadığı, ancak beyanlarına göre davacı ile aynı konumda çalıştığı anlaşılan tanıklar ..., ... ve ...'nun yıpranma primlerini aldıklarını beyan etmiş olmaları, davacının 20/09/2006 tarihinden itibaren fiilen bakım onarım atölyesinde yedek parça teknisyeni olarak çalıştığının dosya kapsamı ile sabit olması karşısında, davacının da yıpranma primine hak kazandığı sonucuna varılmıştır. Mahkemenin de isabetle belirtildiği gibi, işverence sunulan bordrolarda “yıpranma primi” şeklinde bir sütun bulunmadığı bunun yerine “işgüçlüğü-arazi-seyyar görev” adı altında bir sütun ile “sosyal yardım-vardiya -ağır v.” adı altında bir başka sütun olduğu tespit edilmektedir. Uyuşmazlık konusu toplu iş sözleşmesinin 103 maddesinin başlığı “ağır vasıta ve yıpranma primi” şeklindedir. Hal böyle olunca, öncelikle işverence toplu iş sözleşmesinin anılan hükmüne göre yapılan yıpranma primi ödemesinin bordroya hangi ad altında yansıtıldığının çözümü gerekmektedir. Buna göre davacı ile aynı atölyede çalışan ve fiilen davacı ile aynı işi yapan emsal işçilere yıpranma primi ödenip ödenmediği, ödenmekte ise hangi ad altında ödendiği belirlenmeli, ödenmemiş ise bu husus da açıklığa kavuşturularak sonucuna göre bir çözüme gidilmelidir. Davacı tanıklarının, salt kendilerinin de davacı ile aynı işi yaptıklarına ve kendilerine yıpranma primi ödendiğine dair beyanlarından hareketle çözüme gidilmesi yerinde değildir. Belirtilmesi gereken bir diğer husus da, davacının işyerinde fiilen yaptığı işin niteliğine ve kapsamına yönelik değerlendirmenin, davacının toplu iş sözleşmesinin ilgili hükmünden yararlanıp yararlanamayacağının takdirinde yetersiz oluşudur. Somut olayda davacının fiilen atölye bakım teknisyeni olarak çalıştığı taraflar arasında uyuşmazlık konusu değildir. Uyuşmazlık, bu işin toplu iş sözleşmesinin 103. maddesinin ikinci fıkrası kapsamında olup olmadığı noktasındadır. Bu itibarla, davacının fiilen çalıştığı atölyede keşif yapılmak suretiyle, fiilen yapılan işin niteliğinin ve kapsamının belirlenmesi, oluşacak sonuca göre dosya kapsamındaki görev tanımları, emsal işçilere ait bordrolar ve diğer tüm deliller birlikte değerlendirilerek davacının yıpranma primine hak kazanıp kazanmadığı noktasında bir karar verilmesi dosya kapsamına uygun düşecektir.

Hüküm kurulurken, davalı Devlet Su İşleri Genel Müdürlüğünün harçtan muaf olduğunun gözetilmemesi bir başka hatalı yöndür.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalı olup, kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, 02.03.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15801, Karar No: 2012/8951, Tarih: 07.05.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/15801 E.  ,  2012/8951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından ücretinin indirilmesini kabul etmediği ve sendika temsilcisi olduğu için feshedildiğini ileri sürerek feshin geçersizliği ile işe iadesini ve buna bağlı yirmidört aylık brüt ücreti tutarında tazminat ile boşta geçen süre ücretinin hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı Sağlık Bakanlığı vekili, davacının alt işveren işçisi olduğunu belirterek davanın taraf sıfatı yokluğu nedeniyle reddedilmesi gerektiğini savunmuştur.

Davalı ... İnşaat Sanayi ve Ticaret Limited Şirketine usulüne uygun davetiye tebliğ edilmiş, davalı duruşmalara katılmamış ve yazılı bir cevap da vermemiştir.

Mahkemece davacının iş sözleşmesinin sendikal sebeple feshedildiği kabul edilerek feshin geçersizliğine işe başlatmama tazminatının davacının bir yıllık brüt ücreti tutarında belirlenmesine karar verilmiştir.

Karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

4857 sayılı İş Kanunu’nun 18. maddesine göre otuz veya daha fazla işçi çalıştıran işyerlerinde en az altı aylık kıdemi olan işçinin belirsiz süreli iş sözleşmesini fesheden işveren, işçinin yeterliliğinden veya davranışlarından ya da işletmenin, işyerinin veya işin gereklerinden kaynaklanan geçerli bir sebebe dayanmak zorundadır.

4857 sayılı Kanun’un 18. maddesi bakımından işçinin davranışlarından kaynaklanan sebepler, işçinin aynı Kanun'un 25/II. maddesinde öngörülen sebepler niteliğinde ve ağırlığında olmayan, işyerinde işin görülmesini önemli ölçüde olumsuz etkileyen, sözleşmeye aykırı davranışlarıdır. İşçinin davranışı ancak işyerinde olumsuzluklara yol açması halinde geçerli sebep olabilir. İşçinin sosyal açıdan olumsuz bir davranışı, toplumsal ve etik açıdan onaylanmayacak bir tutumu işyerinde üretim ve iş ilişkisi sürecine herhangi bir olumsuz etki yapmıyorsa geçerli sebep sayılamaz.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin ikinci fıkrasına göre feshin geçerli nedene dayandığını ispat yükümlülüğü işverene aittir. İşçi, feshin başka bir sebebe dayandığını iddia ettiği takdirde, bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Somut uyuşmazlıkta, davalılar arasında hastane temizlik hizmetinin yapılması için sözleşme yapıldığı, davacı işçinin işvereni olan şirketin bu işi üstlendiği, davalılar arasında asıl-alt işveren ilişkisi olduğu, davacının iş sözleşmesinin davalı alt işveren tarafından geçerli neden olmadan feshedildiği de dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Mahkemece feshin geçersizliğine ve davacının alt işveren işyerine işe iadesine karar verilmesi dosya içeriğine uygun olup, davalıların bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak ispat yükü kendisine düşen davacı tarafın iş sözleşmesinin sendikal nedenle feshedildiğini kanıtlayamadığı gözetilmeden işe başlatmama tazminatının davacının bir yıllık brüt ücreti tutarında belirlenmesi doğru görülmemiştir. Fesih nedenine ve davacının çalışma süresine göre söz konusu tazminatın davacının beş aylık ücreti tutarı olarak belirlenmesi dosya içeriğine uygun düşecektir.

Bunun yanısıra 492 sayılı Harçlar Kanunu'nun 13/j bendinde Genel Bütçeye dahil idarelerin yargı harçlarından muaf olacağı düzenlenmiştir. Davalı Sağlık Bakanlığı 492 sayılı Kanun'un 13/j maddesi gereğince harçtan muaf olduğu halde bu davalının sorumluluğunu gerektirecek ve açık olmayan şekilde oluşturulan hüküm fıkrası ile harca hükmedilmesi de doğru bulunmamıştır.

Belirtilen nedenlerle, 4857 sayılı Kanun'un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM: Yukarıda belirtilen nedenlerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı ... İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şti. ne ait işyerindeki işine İADESİNE,

3-Davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen, işverenin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalılar tarafından müştereken ve müteselsilen ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak beş aylık ücreti olarak belirlenmesine,

4-Davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar doğacak olan en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine, davacının işe başlatılması halinde varsa ödenen ihbar ve kıdem tazminatının bu alacaktan mahsubuna,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine,

5-Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.200,00 TL vekâlet ücretinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan harçlar hariç 112,25 TL yargılama giderinin davalılardan alınıp davacıya verilmesine, davalı şirketin yaptığı yargılama gideri ile davalı Sağlık Bakanlığı'nın harçlar dışında yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, kesin olarak 07.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13122, Karar No: 2016/3165, Tarih: 22.02.2016

**5. Hukuk Dairesi         2015/13122 E.  ,  2016/3165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hizan Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2014

NUMARASI : 2012/63-2014/154

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılarak üzerine pilon dikilip enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Davaya konu teşkil eden arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve pilon yeri bedeli ile irtifak hakkı karşılığının tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.