muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6512, Karar No: 2012/6993, Tarih: 16.05.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/6512 E.  ,  2012/6993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29.07.2011 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28.02.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 5353 sayılı parsel maliki, komşu taşınmaz olan 4905 sayılı parsel maliki davalının taşınmazı ile kendi taşınmazı arasında davalı tarafından örülmüş olan ve kendi taşınmazına tecavüz eden taş duvar bulunduğunu, bu taş duvarın kendi taşınmazına bakan tarafında ve taşınmazına tecavüz edilen alanda, iki parsel arasındaki müşterek sınırda ve davalı taşınmazında olsa dahi taşan dal ve yapraklarıyla kendi taşınmazına tecavüz oluşturan ağaçlar bulunduğunu, bu ağaçların ve taşan dalların taşınmazına zarar verdiğini, araç geçişini engellediğini ve bu şekilde mülkiyet hakkının sınırlandığını, ayrıca davalının yağmur sularının normal akışını engellemesi sonucu kot farkı nedeniyle 5353 sayılı parselde bulunan binasının zarara uğradığını ileri sürerek su arkının, taş duvarın ve ağaçların taşınmazına yaptığı elatmanın önlenmesini ve kalini istemiştir.

Davalı, söz konusu duvarı kendisinin yapmadığını, davacı taşınmazına tecavüzünün bulunmadığını bildirerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece dava kabul edilmiş, yapılan keşif sonucu aldırılan 13/01/2012 tarihli fen bilirkişisinin raporunda (A) harfi ile gösterilen kırmızı boyalı alanda bulunan ağaçlar ve duvar ile 4905 sayılı parsel içinde kalan 16,17,18,19,21,23 numaralı ağaçlar ile müşterek sınır üzerinde bulunan 15,20,22,25,26,32,33,34,35 numaralı ağaçlar ve davalıya ait 4905 sayılı parselden davacıya ait 5353 sayılı parsele yağmur sularının akmasını sağlayan yer yönünden elatmanın önlenmesine ve söz konusu ağaçların, duvarın ve suların akmasını sağlayan yerin kaline karar verilmiştir.

Hükmü davalı temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalının sair temyiz itirazlarının yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Mahkemece yapılan keşif ve düzenlenen fen bilirkişi ve ziraat bilirkişi raporlarına göre 16,17,18,19,21,23 numaraları ile işaretlenen ağaçların davalıya ait 4905 sayılı parselin sınırları içerisinde kaldığı, davacı parseline tecavüzlü olarak dikilmedikleri ayrıca bu ağaçların henüz davacı taşınmazına gölge veya köklerinin zarar vermediği açıkça anlaşılmaktadır. Bu nedenle mahkemece henüz doğmuş bir zarar mevcut olmadığı halde muhtemel zarardan söz edilerek bu ağaçlarla ilgili olarak da elatmanın önlenmesi ve kal’ine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

3-Davacı vekilinin yağmur sularından kaynaklanan zararı ile ilgili elatmanın önlenmesi talebine gelince, mahkemece yapılan keşif sonucu düzenlenen 27/01/2012 tarihli inşaat mühendisi bilirkişi raporunda davalıya ait 4905 sayılı taşınmazı ile davacının 5353 sayılı taşınmazı arasında 1,50 metre kot farkı bulunduğu, kot farkı nedeniyle 4905 sayılı parselde biriken yağmur sularının davacıya ait 5353 sayılı parsele aktığı bu nedenle davalının parselinden gelen yağmur suları nedeniyle davacının evinin duvarı ve temelinin zarar gördüğü belirtilmiş ancak zararın ne şekilde giderileceği açıklanmamıştır.

TMK’nun 742. maddesi gereğince davacı, doğal olarak akan suların akışına katlanmak zorundadır. Aynı yasanın 743. maddesinin 2.fıkrasına göre de doğal olarak akan sulardan alt taraftaki arazi maliki zarar görmekte ise, bu suların tahliyesi için davacının arazisi üzerinde bir çözüm aranmalıdır. Bu durumda yasa hükmü gereğince aranacak ve bulunacak çözüm nedeni ile yapılacak giderlere üst taraftaki arazi malikinin (davalının) katlanması gerekir.

Mahkemece, açıklanan bu kurallar bir yana bırakılarak yağmur sularının verdiği zararın ne şekilde giderilmesi gerektiği hususu çözümsüz bırakılarak yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1). numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2). ve (3). numaralı bent uyarınca temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 16/05/2012 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2778, Karar No: 2019/3362, Tarih: 02.04.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/2778 E.  ,  2019/3362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Defter ve belgeleri gizleme

HÜKÜM : Beraat

Defter ve belgeleri gizleme suçunun, varlığı noter tasdik kayıtları veya sair suretlerle sabit ve saklama mecburiyeti bulunan defter ve belgelerin vergi incelemesine yetkili kimselere ibraz edilmemesi ile oluştuğu ve 213 sayılı VUK’nin, 253 ve 254. maddeleri uyarınca defter ve belgeleri, ait olduğu yılı takip eden 5 yıl boyunca muhafaza ve istenildiğinde ibraz etme sorumluluğunun, mükellefe ve/veya vergi sorumlusuna ait olduğu gözetildiğinde, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından; Kartal Vergi Dairesi’nin ...... vergi kimlik numaralı mükellefi olduğu belirtilen Kartal Spor Kulübü Derneği İktisadi İşletmesi’nin tarh dosyasının ilgili vergi dairesinden getirtilip, suç tarihi itibariyle temsile yetkili müdürünün ticaret sicili memurluğundan araştırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz nedenleri, bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı ...... sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.04.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14833, Karar No: 2016/7252, Tarih: 20.04.2016

**8. Hukuk Dairesi         2014/14833 E.  ,  2016/7252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

K A R A R

Dava dosyası, inceleme için Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilmiştir.

Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) kullanılarak Yargıtay'a elektronik ortamda gönderilen dosyaların, elektronik ortamda incelenebilmesi için, fiziki dosyadaki tüm evrakların "tarama" suretiyle elektronik ortama aktarılmış olması zorunludur (HMK md. 445). Hiç kaydedilmemiş veya sisteme kaydedildiği halde taranmamış, eksik ya da hatalı taranmış veya usulüne uygun tarandığı halde doğru isimlendirilmemiş evrak barındıran dosyaların temyiz ve karar düzeltme incelemelerinin elektronik ortamda incelenebilmesi mümkün değildir. Açıklanan sebeple fiziki imkansızlık sebebiyle taranamayan belge varsa veya temyiz incelemesinin duruşmalı yapılması talep edilmiş ise dosyanın elektronik ortamda değil, fiziki olarak gönderilmesi, fiziki olarak gönderilen dosyaların da ayrıca elektronik ortamda gönderilmemesi gerekir.

Dairemize elektronik ortamda gönderilen ve sisteme kaydedilen dosyanın elektronik ortamda yapılan incelemesinde; dayanak takip dosyası içeriğindeki bazı evrakların okunaklı olmadığı görülmüştür. Bu halde dosyanın Yargıtay'ca elektronik ortamda inceleme imkanı bulunmamaktadır. Yukarıda belirtilen takip dosyasıyla beraber dosyanın bu halde inceleme için fiziki olarak gönderilmesi; fiziki olarak gönderme halinde de, ayrıca elektronik ortamda gönderilmemesi için elektronik ortamda gönderilen dosyanın aynı ortamda Mahalli Mahkemesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.04.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14799, Karar No: 2014/23061, Tarih: 07.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/14799 E.  ,  2014/23061 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Gerekçeli karar tebliğ edilmeyen davalı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde HUMK‘un 432. maddesindeki prosedür işletildikten ve tebliğ belgesi dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13773, Karar No: 2015/8854, Tarih: 13.10.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/13773 E.  ,  2015/8854 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Batı 5. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2012/9-2013/382

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 27.03.2012 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.12.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacı, H.... mahallesi 7.. ada 7 parsel numaralı taşınmazın 1960 yılında yapılan kadastro çalışmaları sırasında meydan vasfıyla 3215m2 olarak sınırlandırıldığını, 5602 sayılı kanunun 14. maddesi gereğince tescil işlemi yapılmadığını, 1971 yılında Ayaş Hükümet konağında çıkan yangın sonucu tapu sicil kayıtlarının yanması sebebiyle kadastro tutanaklarının yok olduğunu, 3402 sayılı Kadastro Kanunun yürürlüğe girmesiyle taşınmazın meydan vasıflı olduğu halde mera siciline kaydedildiğini, daha sonra 4342 sayılı Mera Kanunu hükümleri gereğince tahsis amacının değiştirilerek Hazine adına tescil edildiğini ileri sürerek tapu kaydının iptali ile davacı Belediye adına tesciline karar verilmesini talep ettikleri anlaşılmıştır.

Mahkemece, 1.. ada 7 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile meydan vasfıyla davacı Ayaş Belediyesi adına tesciline karar verilmiş, hükmü davalı davalı Maliye Hazinesi temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya içeriğine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-3402 sayılı Kadastro Kanununun 16. maddesi uyarınca davaya konu meydan niteliğindeki taşınmazın haritasında gösterilmekle yetinilmesi gerekirken davacı adına tesciline karar verilmiş ise de bu husus kararın bozulmasını ve yeniden yargılama gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7 maddesi gereğince hüküm sonucunun aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı Maliye Hazinesinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm sonucunun 1. bendinde yer alan '' tapu kaydının iptaliyle meydan vasfıyla davacı Ayaş Belediyesi adına tesciline '' tümcesinin çıkartılarak yerine ''taşınmazın meydan niteliğinde haritasında gösterilmesine ''sözcüklerinin yazılmasına hükmün değiştirilmiş ve DÜZELTİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.10 .2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9371, Karar No: 2010/6779, Tarih: 01.06.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2009/9371 E.  ,  2010/6779 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Tarih : 28.5.2009

Nosu : 678-242

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkilinin alacaklısı olduğu çek bedelini tahsil ettikten sonra kendi cirosunu iptal etmeden borçlunun dava dışı ... Turizm Ltd.Şti. yetkilisi, ...'a verdiğini daha sonra çekin keşide tarihinin kimyasal madde ile değiştirilerek müvekkili aleyhine icra takibine başlanıldığını, müvekkilinin takibe konu çek nedeniyle borçlu olmadığının tespitini ve icra takibinin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili aleyhine yapılan icra takibine itiraz edilmediğinden kesinleştiğini, müvekkilinin dava konusu çekte ciranta olduğunu, kambiyo senetlerinde soyutluk ilkesi gereğince davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda davaya konu çekin keşide tarihi üzerinde tahrifat yapılması nedeniyle ibrazın süresinde olmadığı, bu nedenle çek vasfını taşımadığı, bu çeke dayanılarak kambiyo senetlerine mahsus yolla takip yapılamayacağından icra takibi nedeniyle davacının borçlu olmadığının tespitine, çek nedeniyle borçlu olmadığının tespitine ilişkin talebin ise davacının hukuki yararı olmadığından reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece takibin iptaline karar verilmesi doğru ise de hukuki yarar yokluğundan menfi tespit davasını reddedilmesi doğru değildir. Zira, tahrifata konu çekten ötürü davacı hakkında kambiyo senetlerine mahsus takip yapılamazsa da, her zaman genel haciz yolu ile takip yapılabileceği gibi, dava da açılabilir. Bu bakımdan, mahkemece gerekli inceleme araştırma yapılarak, menfi tespit davası bakımından da, esasa ilişkin bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanılgılı gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 1.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/197, Karar No: 2014/759, Tarih: 21.01.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/197 E.  ,  2014/759 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemece, davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 25.03.2013 gün ve 2013/2488 Esas, 2013/4350 Karar sayılı kararı ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda önceki kararda direnilmiştir.

Direnme kararı süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı Kanun'un 40.maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, davacı işçinin emeklilik için yaş koşulu dışında prim ödeme gün sayısı ve sigortalılık süresi şartları oluştuğundan 1475 sayılı Yasanın 14/1-5. maddesi gereğince kıdem tazminatı almaya hak kazandığını bildirerek davalı işverene verdiği dilekçe ile iş sözleşmesini feshettiğini ancak kıdem tazminatının ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatının tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davalı bankada çalışmakta iken 07.03.2012 tarihinde emekli olmak amacıyla iş akdini feshettiği, ancak o tarihte ... Bankasına yapmış olduğu iş başvurusunun kabul edilmiş olması nedeniyle 11.4.2012 günü bu bankada işe başladığından bahisle “Yaş koşulu dışındaki diğer koşulları gerçekleştiren kişinin, kurumdan alacağı yazı ile bunu belgelendirerek işten ayrılabileceği ve kıdem tazminatı alabileceğine" dair yasal düzenlemenin gerçekten bu niyetle hareket edilmiş olması şartına bağlı olduğu, başka bir deyişle yeni bir iş bulduğu için ayrılan kişinin, yani davacının kıdem tazminatı talep etmesinin mümkün olmadığı, yasanın amacının işçiye ilave bir haklı fesih imkanı yaratmak olmadığı gerekçesiyle davanın reddine ilişkin olarak verilen kararın Dairemizin 25/03/2013 gün ve 2013/2488 Esas, 2013/4350 Karar sayılı kararı ile somut olayda Kobi Yönetmeni olarak çalışan davacının 1475 sayılı Kanun'un 14. maddesinin birinci fıkrası (5) numaralı bendi uyarınca onbeş yıl sigortalılık ve 3600 gün prim günü şartlarını sağladığı için 16.3.2012 tarihli istifa dilekçesi ile işyerinden ayrıldığı, işyerinden ayrıldıktan yaklaşık 1 ay sonra başka bir işverene ait işyerinde çalışmak üzere işe başlamasının hakkın kötüniyetli kullanılması olarak değerlendirilemeyeceği, davacının kanunun kendisine verdiği yasal hakkını kullandığı, kanunda tanınan bu hakkın amacının işyerinde çalışarak yıpranmış olan ve bu arada sigortalılık yılı ile prim ödeme süresine ait yükümlülükleri tamamlamış olan işçinin, kıdem tazminatını almak için belli bir yaşı beklemesine gerek olmadan iş sözleşmesini aktif sonlandırabilmesine imkan tanımak olduğu, davacının, davasının kabulü ile kıdem tazminatının ödenmesine karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile davanın reddine karar verilmiş olmasının isabetsiz olduğu gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, ”..Davacının ... Bankasına yaptığı iş başvurusunun 10/01/2012 tarihli, davalı işyerinden ayrıldığı tarihin ise 16/03/2012 tarihi olduğu, davacının ... Bankasında fiili olarak çalışmaya başlaması 11/04/2012 yani davalı bankadaki işinden ayrıldıktan 1 ay sonra ise de iş başvurusunun 06/03/2012 tarihinde kabul edildiği, başka bir deyişle davacının davalı bankada çalışırken ... Bankasına iş başvurusunda bulunmuş ve başvurusu kabul edildikten sonra davalı bankadan ayrıldığı, diğer bankada fiilen 1 ay sonra çalışmaya başlamasının hakkın kötüye kullanıldığı gerçeğini değiştirmeyeceği, 1475 sayılı Yasanın 14/5. maddesinde düzenlenen imkanın kullanılmasından sonra elbetteki davacının tekrar çalışmasını gerektiren bir durumun ortaya çıkmasının mümkün olduğu, bu imkandan yararlanarak çalıştığı işyerinden ayrılan bir işçinin yaş koşulunu gerçekleştirene kadar asla başka bir işyerinde çalışmasının mümkün olmadığını söylemenin doğru olmadığı, ancak bu durumda arada geçen sürenin fikir değişikliği yapmaya imkan verecek makul bir süre olması yeniden çalışmak zorunda kalmanın haklı gerekçeleri bulunduğunun ileri sürülmesi ve ispat edilmesi gerekeceği, bu haller dışında başka bir işyerinde çalışabilmek için halen çalıştığı işyerinden ayrılmanın hukuksal bir gerekçesi olamayacağı, bozma kararı öncesinde ve sonrasında açıklanan gerekçelerle mahkemenin hükmünde ısrar ile davanın reddine karar verilmesi gerektiği” gerekçesi ile bozma kararına karşı direnilmiştir.

506 sayılı Yasa'nın yaşlılık aylığı ile ilgili 60.maddesinde önceleri 50 yaşını dolduran kadın, 55 yaşını dolduran erkek sigortalıların belli koşulları taşımaları halinde emekli olmaları mümkün iken bu erken yaşta emekliliğin SGK'nun aktüerya dengesini bozması ve Kurumun mali açıdan zorlanması nedeniyle evrensel emeklilik yaşı gözetilerek 1999 yılında yapılan değişiklikle emekli olma yaşı kadın sigortalılarda 58, erkek sigortalılarda 60 yaşına çekilmiş, ancak 4447 sayılı Yasa ile eski yasa döneminde sigortalı olanları korumak amacıyla bu sigortalılara emeklilik için sigortalılık süresi ve prim ödeme gün sayıları kıstas alınarak 58 ve 60 yaşın altında kademeli yaş şartı getirilmiştir. Bu sigortalılar yasada belirtilen sigortalılık sürelerini ve prim ödeme gün sayılarını doldurdukları halde yasada öngörülen yaşa gelmeleri halinde emekli olabilmektedirler.

1475 sayılı Yasanın 14/1-4. maddesinde SGK'dan yaşlılık aylığı alarak emekli olan işçilere kıdem tazminatı ödeneceği bildirilmiştir.

Kanun koyucu bu kişilerin yasada belirtilen yaşa gelmemeleri nedeniyle emekli olamamalarını gözeterek aleyhlerine olan bu durumu telafi etmek amacıyla 1475 sayılı İş Kanununun kıdem tazminatı ile ilgili 14. maddesinde bir değişiklik yaparak "sigortalılık süresi ve prim ödeme gün sayısını dolduran ancak yaş şartını taşımayan bu sigortalıların kendi istekleri ile işten ayrılmaları halinde kıdem tazminatına hak kazanacağı" yönünde düzenleme yapılmıştır.

Kanun koyucu bu kişilerin yasada belirtilen yaşa gelmemeleri nedeniyle emekli olamamalarını gözeterek aleyhlerine olan bu durumu telafi etmek amacıyla 1475 sayılı İş Kanununun kıdem tazminatı ile ilgili 14. maddesinde bir değişiklik yaparak "sigortalılık süresi ve prim ödeme gün sayısını dolduran ancak yaş şartını taşımayan bu sigortalıların kendi istekleri ile işten ayrılmaları halinde kıdem tazminatına hak kazanacağı" yönünde düzenleme yapılmıştır.

Somut olayda davacı sigortalılık süresini ve prim ödeme gün sayısını doldurmuş, yaş şartını doldurmamış ve 1475 sayılı Yasanın 14/1-5. maddesi gereğince işyerinden ayrılmıştır.

SGK'dan yaşlılık aylığı almak suretiyle emekli olan işçiye kıdem tazminatı ödenmekte ve bu işçinin yaşlılık aylığı bağlandıktan sonra yeniden işe girerek SGK'na sosyal güvenlik destek pirimi ödemek suretiyle çalışma imkanı bulunmaktadır. Bu işçiye "sen emekli olduktan sonra yeniden çalışmaya başladın, kıdem tazminatı alamazsın" demek nasıl mümkün değilse yaş şartı dışında diğer şartları taşıyan işçinin de 1475 sayılı Yasanın 14/1-5. maddesi gereğince işyerinden ayrıldıktan hemen sonra çalışmaya başlaması halinde kıdem tazminatını alamayacağından söz etmek mümkün değildir. Aksinin kabulü "EŞİTLİK" ilkesine aykırı olur. Aksine yaş şartını doldurmaması nedeniyle SGK'dan yaşlılık aylığı da bağlanmayan işçi yaşlılık aylığı bağlanan işçiden daha çok yasal korunmaya muhtaç olup Dairemizin bozma kararı usul ve yasaya uygun olup özellikle yerleşik uygulamanın da bu yönde olmasına göre direnme kararının yerinde olmadığı anlaşıldığından,

temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun geçici ek ikinci maddesi uyarınca yetkili ve görevli YARGITAY HUKUK GENEL KURULU'NA GÖNDERİLMESİNE, 21/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.