muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3605, Karar No: 2012/5363, Tarih: 24.09.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/3605 E.  ,  2012/5363 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalının ... Menkul Değerler A.Ş.'nin iflasına neden olduğunu ileri sürerek, 2499 sayılı Sermaye Piyasası Kanunu'nun 46/k maddesi uyarınca iflasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, dosya üzerinde yapılan inceleme sonucunda; İ.İ.K'nun 154. maddesine göre iflas davalarında, borçlunun muamele merkezinin bulunduğu yer mahkemesinin kesin yetkili mahkeme olduğu, HMK'nın 114/ç maddesine göre bunun dava şartı sayıldığı ve 115. maddeye göre her aşamada resen araştırılması gerektiği, davalının yerleşim yerine göre ... mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle, yetkisizlik kararı verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dava, Sermaye Piyasası Kanun'un 46/k maddesinden kaynaklanan iflas istemine ilişkindir.

Sermaye Piyasası Kurulu, 2944 sayılı Kanun'un 46/h maddesi uyarınca, sermaye piyasası kurumlarının, mali yapılarının ciddi surette zayıflamakta olduğunun tespiti halinde; verilecek uygun süre içinde, mali durumlarının güçlendirilmesini istemeye; kurum görevlilerinin imza yetkilerini sınırlandırmaya veya kaldırmaya; verilen bu süre içinde, bu kurumlar tarafından gerekli tedbirlerin alınmaması halinde veya mali durumlarının taahhütlerini karşılayamayacak kadar zayıflamış olduğunun tespiti halinde gerekli tedbirleri almaya, herhangi bir süre vermeksizin kurumların faaliyetlerini geçici olarak durdurmaya veya sürekli olarak durdurarak yetkilerini kaldırmaya; bu tedbirlerden netice alınmadığı takdirde tedrici tasfiyelerine karar vermeye ve tasfiyenin bitmesini takiben gerektiğinde veya tedrici tasfiyeye gitmeksizin doğrudan iflaslarını istemeye, aynı Kanun hükmünün (k) bendi uyarınca da sermaye piyasası kurumlarının (h) bendi hükmü uyarınca, tedrici tasfiyeye girmesi veya iflası durumlarında, kurulca sorumlulukları tespit edilmiş bulunmak kaydıyla; %10'undan fazla paya sahip ortaklarının, görevden ayrılmış olan veya halen görevde bulunan yönetim kurulu başkan ve üyelerinin ve imzaya yetkili yöneticileri ile yatırım fonu yöneticilerinin şahsen iflaslarını istemeye yetkilidir. Anılan yasal düzenlemeden kaynaklanan yetkiye dayanılarak davalının iflası istenmiştir. İflasta yetkiyi düzenleyen İİK'nun 154.maddesi şu şekildedir:İflas yoliyle takipte yetkili merci, borçlunun muamele merkezinin bulunduğu mahaldeki icra dairesidir.

Merkezleri yurt dışında bulunan ticari işletmeler hakkında yetkili merci, Türkiye'deki şubenin, birden ziyade şubenin bulunması halinde merkez şubenin bulunduğu yerdeki icra dairesidir.Borçlu ile alacaklı yetkili icra dairesini yazılı anlaşma ile tayin etmişlerse, o yerin icra dairesi dahi iflas takibi için yetkili sayılır.

Ancak, iflas davaları için yetki sözleşmesi yapılamaz ve iflas davası mutlaka borçlunun muamele merkezinin bulunduğu yer ticaret mahkemesinde açılır. Borçlu hakkında iflas davası açılması aracı kurum şirketinin imzaya yetkili yönetim kurulu üyesi olmasından dolayı yasadan kaynaklanmasına göre, bu şahıslar hakkında açılan iflas davasında şirketin muamele merkezinin yetkili olması gerekir. Kanunun bu emredici hükmü karşısında, borçlunun ikamet adresi muamele merkezi olarak kabul edilemez. İflas davalarında kesin yetki kuralı öngörülmüş olmasına göre öncelikle borçlunun muamele merkezi belirlenmeli ve sonucuna göre yetki konusu karara bağlanmalıdır. Uyuşmazlık konusu olayda, davalının, ... 5.Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 08.06.2010 tarih ve 2010/364-372 esas-karar sayılı ilamı ile iflasına karar verilen ... Menkul Değerler A.Ş.'nin yönetim kurulu üyesi olduğu için iflası istendiğinden, muamele merkezinin de, iflasının istenmesine sebep olan işlemlerin gerçekleştiği müflis ... Menkul Değerler A.Ş.'nin muamele merkezi olarak anlaşılması gerekir. Zira, davalının daha önce iflasına karar verilen şirket nezdinde yaptığı görev nedeniyle iflası istenebilmektedir. Bu durumda, davalının muamele merkezinin müflis şirketin muamele merkezi ile aynı olduğu kabul edilerek yargılamaya devam edilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme ve yanılgılı gerekçe ile yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 24.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10879, Karar No: 2018/487, Tarih: 23.01.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/10879 E.  ,  2018/487 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait ticari takside 01.03.2007 – 19.03.2012 tarihleri arasında geçen hizmetinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olgusu her türlü delille ispat edilebilirse de çalışmanın konusu, niteliği, başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davalı işveren adına ... plakalı ticari taksi kayıtlı olup davalı işverenin yolcu taşımacılığından vergi kaydının bulunduğu, ihtilaflı dönemde davacının 1.6.2007- 2.4.2012 tarihleri arasında 2926 sayılı Kanun sigortalılığı bulunduğu, davacı tanıkları ile davacının çalıştığını beyan ettiği durak çalışanlarının dinlendiği, davacının davalı işverene karşı açtığı işçilik alacakları davasında “davacının, davalıya ait ... plakalı araçta şoförlük yaptığı, davalının esnaf statüsünde olup araçta çalışanların sayısının üçü geçmediği, taraflar arasındaki ilişkinin iş akdi olmayıp hasılat kirası olduğu, taraflar arasındaki hukuki ilişkinin 4857 sayılı İş Kanunu' nun kapsamında olmadığı” gerekçeleriyle davanın Asliye Hukuk Mahkemesi' nde görülmesi gerektiğinden bahisle görevsizlik kararı verildiği, kararın Yargıtay 9. Hukuk Dairesi' nin 29.04.2015 tarih 2015/10962 E. 2015/15665 K. sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği, davalının sunduğu davacı ile davalı arasında imzalanan kısmi süreli iş sözleşmesi başlıklı belgede, ... plakalı ticari taksinin çalışacağı hizmet alanlarında davacının iş yapacağı, deneme süresi olmayıp çalışma süresinin ay içinde 10 günden az olduğu, ücretin günlük ödeneceği, şoförün kazancını en geç bir gün içinde araç sahibine- davalıya vermesi gerektiği, kendi yerine başka şoför çalıştıramayacağının belirtili olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda, 4857 sayılı İş Kanunu' na göre işverenin esnaf sayılması ve çalışanların İş Kanunu kapsamında olmamasının Sosyal Sigorta Hukuku bakımından sonuca etkili olmadığı, 506 sayılı Kanun ve 5510 sayılı Kanunlara göre işveren nezdinde hizmet akdi ile çalışanların sigortalı oldukları, davalının sunduğu kısmi süreli iş sözleşmesinin de çalışmanın 506 sayılı Kanun kapsamında gerçekleştiğini ortaya koyduğu nazara alındığında mahkemece Yargıtay 9. H.D.' nin onadığı İş Hukukuna ilişkin kararının gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Yapılacak iş, çalışma olgusunun kurulup kurulmadığına ilişkin işin esasına girilerek karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 23.01.2018 gününde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11780, Karar No: 2019/14251, Tarih: 26.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/11780 E.  ,  2019/14251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının illali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Suç tarihinde sanık ve suça sürüklenen çocuğun okulun kantinin camını kırmak sureti ile içeri girerek kasadaki 100 TL kadar bozuk para ile gıda malzemelerini çalmaları şeklinde gerçekleşen olayda, suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği iddia olunan ve dosya kapsamı itibariyle kamu malına zarar verme suçu için 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a ve 31/3. maddelerinde öngörülen cezaların miktar ve nev’i itibariyle tabi olduğu aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 7 yıl 12 aylık zamanaşımı süresinin suçun işlendiği 26/11/2006 gününden inceleme tarihine kadar; sanık bakımından ise aynı Kanun'un 66/1-e ve 67/4. maddelerinde belirtilen 12 yıllık genel dava zamanaşımının, suçun işlendiği 06/02/2007 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin ve sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk ve sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 11.12.2012 tarih ve 2012/1247 Esas ve 2012/1842 Karar sayılı kararında da belirtildiği üzere; 5237 sayılı TCK'nın 143/1. maddesinde düzenlenen "suçların gece vakti işlenmesi"nin suçun daha ağır ceza verilmesini gerektiren nitelikli hali olması nedeniyle aynı Kanun'un 66/3. maddesi uyarınca dava zamanaşımı sürelerinin hesabında dikkate alındığında, suça sürüklenen çocuk bakımından TCK'nın 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 15 yıllık zamanaşımı süresinin dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede,

Sanık ve suça sürüklenen çocuğun okulun içine girerek okuldan ve kantinden hırsızlık yaptıklarının anlaşılması karşısında; sanığın ve suça sürüklenen çocuğun eylemlerinin TCK'nın 142/1-a maddesinde tanımlanan suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/1-a-b maddeleri gereğince yazılı şekilde hüküm kurulması sonuca etkili görülmeyen fazlalık olarak kabul edilmiş; gerekçeli kararın hüküm fıkralarında suça sürüklenen çocuk ...'in isminin... olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak görülmüş; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının sanık ... hakkında uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 26/09/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25046, Karar No: 2015/3162, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/25046 E.  ,  2015/3162 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5572, Karar No: 2023/7258, Tarih: 07.11.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/5572 E.  ,  2023/7258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı/borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Şikayetçi aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 27. maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı

ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hem de temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hem de temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24.11.2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin %10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nın 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13. maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 10.05.2023 tarih ve 2022/2585 E.-2023/1249 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

SONUÇ:

1-Şikayetçi-borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesinin 10.05.2023 tarih ve 2022/2585 E.-2023/1249 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-İznik İcra Hukuk Mahkemesinin 23.02.2022 tarih ve 2021/89 E.-2022/14 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin ikinci bendinde yer alan “%10’u olan 32.900,00 TL” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “% 5’i” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 07.11.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/5707, Karar No: 2016/10339, Tarih: 13.12.2016

**14. Hukuk Dairesi         2016/5707 E.  ,  2016/10339 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... v.d.

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 31.05.2013 ve 03.02.2015 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, birleştirilen dava ile de haczin ve ipoteğin fekki istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; tapu iptal ve tescil talebi ile haczin fekkine ilişkin taelebin kabulüne; ipoteğin fekkine ilişkin davanın kısmen kabulüne dair verilen 06.10.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... vekili ve davalı .... vekili ve duruşmasız olarak davalı....vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Davacı, maliki olduğu 7 parsel sayılı taşınmazı kredi kulanmak amacıyla ve davalıdan geri almak şartıyla 29.05.2006 tarihli satış ile davalıya devrettiğini, kredi borcunun bittiğini ancak davalının taşınmazı devre yanaşmadığını belirterek tapu iptali ve tescil, birleştirilen dava ile de dava konusu taşınmaz üzerindeki haczin ve ipoteğin fekkini istemiştir.

Davalı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü temyiz eden davalı ... vekili müvekkilinin maddi durumunun elverişli olmadığından gerekli harç ve giderleri ödeyemeyeceğini belirterek adli yardım isteminde de bulunmuştur.

Adli yardıma ilişkin usul ve esaslar 6100 sayılı HMK’nın 334 ilâ 340. maddelerinde yer almaktadır. Anılan yasanın 336/3. maddesinde getirilen düzenleme ile de adli yardım talebinin kanun yollarına başvuru sırasında Yargıtay’a da yapılabileceği belirtilerek, duruşma yapılmaksızın istem hakkında bir karar verileceği HMK’nın 337/1. maddesinde hüküm altına alınmıştır. Dolayısıyla, temyiz edenin adli yardım talepleri hakkında dairece bir karar verilir.

...

Diğer taraftan, 492 sayılı Harçlar Kanunu’na bağlı (I) sayılı tarifenin yargı harçları başlığını taşıyan kısmında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilam harcı alınacağı hükme bağlanmış ve aynı kanunun 16. maddesinde de temyize konu kararla ilgili davanın nispi harca tabi olacağı öngörülmüştür.

Öte yandan, HUMK’nın 434. maddesinde temyiz dilekçesi verilirken gerekli harcın tamamının ödenmesi gerektiği; 10.05.1965 tarih 1/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararıyla da peşin ödenmesi gerekli temyiz harcının hüküm altına alınan karar ve ilam harcının dörtte bir olacağı kabul edilmiştir. Ayrıca, HUMK’nın 434/III. maddesinde (6100 sayılı HMK’nın 368 ve 344.maddeleri), dörtte bir oranındaki harcın ödenmemesi halinde yapılacak işlemin usul ve esasları gösterilmiştir.