muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3290, Karar No: 2023/722, Tarih: 16.02.2023

Yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun yapıldığı, söz konusu olayda sanıklar ... ve ...'ın, temyiz dışı sanık ... ... ile birlikte örgütsel talimat doğrultusunda söz konusu patlayıcı maddeleri İzmir iline gönderme görevini üstlendikleri, sanıklar ... ve ...'ın patlayıcı maddeleri İzmir iline getirdikleri ancak çıkan bir anlaşmazlık nedeniyle bu maddeleri teslim etmedikleri, daha sonradan sanık ... tarafından ...'dan teslim alınan patlayıcı maddelerin ormanlık alana gömüldüğü, bir müddet sonra ise patlayıcı maddelerin gömüldüğü yerden çıkartılması esnasında sanıklar ... ..., ... ve ...'un yakalandıkları, bu şekilde sanıklar ... ve ...'ün örgüt üyeliği ve patlayıcı madde temin etme, nakletme ve bulundurma suçlarını diğer sanıklar ..., ..., ..., ..., ...'in ise silahlı terör örgütüne silah sağlama suçunu işledikleri hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımların kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde yer alan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesinin, 13.05.2020 tarihli ve 2020/387 Esas, 2020/424 sayılı Kararında sanık ... ile sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafilerinin öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden, 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN AYRI AYRI ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 18. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.02.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5590, Karar No: 2021/28130, Tarih: 30.11.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/5590 E.  ,  2021/28130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre; sanık ...’un temyizinin, konut dokunulmazlığının ihlal suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyizinin ise tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu belirlenerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyizinde;

Sanığa yükletilen konut dokunulmazlığının ihlali eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi; hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...’un temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden bu nedenle HÜKMÜN BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının tebliğnameye uygun olarak TCK’nın 53/1-b maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın hüküm fıkrasından çıkarılmak suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

2-Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün temyizinde başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

2-Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün temyizinde başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, bıçağın belinde olduğu ancak müştekiler ... ve ...’a bıçak çekmediği yönündeki savunması, 24/09/2013 tarihli olay tutanağında müşteki ...’ın sanık ...’u yakaladıkları sırada yerde bulmuş olduğu bıçağı teslim ettiğinin belirtilmesi, müşteki ...’un sanığın, müştekiler ... ve ...’a bıçak çektiğini görmediğini beyan etmesi; müştekiler ... ve ...’un soruşturma aşamasında; hırsızlık şüphelisi olan sanığın, müşteki ...’un evine girdiğinin görülmesi üzerine birlikte müşteki ...’un evine girdiklerini, sanığı battaniyenin altına saklanmış halde bulduklarını, sanığın kendilerini görünce bağırarak saldırganlaşmaya başladığını ve belinden bir bıçak çıkardığını bunun üzerine sanığın kendilerine saldıracaklarını anladıklarını ve hemen tutup bıçağı elinden aldıklarını beyan etmeleri, mahkeme aşamasında ise; müşteki ...’ın; sanığı müşteki ...’un evine uyuyor numarası yaparken gördüklerini, sanığın yanına ilk gittiğinde kendisine bıçak çekerek “gelme üstüme öldürürüm” diye tehditte bulunduğunu daha sonra da müşteki ...’u bıçakla tehdit ettiğini, beş altı kişi birikince bıçağı aldıklarını beyan etmesi, müşteki ...’un da; sanığı müşteki ...’un evine uyuyor numarası yaparken gördüklerini, kendisinin müşteki ...’dan sonra sanığın yanına gittiğinde sanığın bıçak çekerek “gelme üstüme öldürürüm “ diye tehditte bulunduğunu, beş altı kişi birikince elindeki bıçağı aldıklarını beyan etmesi karşısında müştekiler ... ve ...’un beyanları arasındaki çelişki giderilmeden, 24/09/2013 tarihli tutanak düzenleyicileri tanık sıfatıyla dinlenerek bıçağın nereden ve nasıl ele geçirildiği net olarak tespit edilmeden ve dosyadaki tüm müşteki ve tanık beyanları değerlendirilerek hangi delillere hangi gerekçe ile üstünlük tanındığı açıklanıp tartışılmadan yetersiz gerekçeyle sanık hakkında tehdit suçundan yazılı şekilde hüküm kurulması

Kabule göre de;

TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin, 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmiş olması nedeniyle, uygulanma olanağının ortadan kalkmış olması,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30/11/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7703, Karar No: 2012/8342, Tarih: 13.06.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/7703 E.  ,  2012/8342 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 03.12.2009 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı kurulması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.09.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine uygun olduğu gibi özellikle 213 parsel lehine kurulan geçit irtifakının "B ve C" harfleriyle gösterilen kısımdan, 209 parsel lehine kurulan geçit irtifakının ise "D-B ve C" harfleriyle gösterilen kısımdan kurulmuş olmasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 13.06.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32575, Karar No: 2019/15142, Tarih: 09.07.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/32575 E.  ,  2019/15142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 09/07/2019 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin, davalıya ait işyerinde 30.05.2011-09.12.2013 tarihleri arasında çalıştığını, en son ... mağazasında doğa sporları departman müdürü olarak görev yaptığını, 2013 yılı Kasım ayında brüt maaşının 4.000,00 TL. olduğunu, davalı şirket yetkililerinin davacıya karşı sistematik bir mobbing uyguladıklarını, işyeri içindeki uygulamaların ve iş akışında davacının sorumluluğunda olan ve davacı tarafından bizzat yürütülen pek çok işin, davacının atlanarak yürütülmeye başlandığını, davacının yetki ve bilgi paylaşımında tamamen arka planda bırakıldığını ve gözden çıkarıldığının hal, hareket, tavır ve söylemlerle hissettirilmeye başlandığını, 30.04.2013 tarihinde davacının, davalı şirketin Fransa’daki genel merkezine bir e-posta göndererek, şirketin içindeki sorunlardan ve şirket çalışanlarının taleplerinden bahsettiğini, yine davalı şirketin ülke müdürü ile de görüştüğünü, ancak bir sonuç elde edemediğini, bunun üzerine ikinci kez Fransa’daki genel merkeze bir e-posta göndererek, sorunların devam ettiğini, tüm çalışanlar üzerinde mobbing uygulandığını ve çalışma saatlerinin halen düzenlenmediğini belirttiğini, ancak yine bir sonuç elde edemediğini, aradan geçen 6 ay sonra davacının şirketin genel merkezine bir e-posta daha göndererek, yasal haklarını kullanarak, T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı'ndan teftiş talebinde bulunduğunu bildirdiğini, gerçekten de davacının davalı şirketteki olumsuz çalışma koşulları nedeniyle 02.09.2013 tarihinde T.C. Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı İş Teftiş Kurulu Başkanlığına müracaat ederek, davalı şirket hakkında şikayette bulunduğunu, davacının operasyon müdürü olarak davalı şirkette görevini yerine getirirken, üstün başarıları nedeniyle davalı şirketin genel merkezinden tebrik e-postaları aldığını, davacının şirket içerisinde bu denli başarılar gösterirken, şirket içerisindeki problemleri Fransa’da bulunan genel merkeze bildirmesi sebebiyle davalı şirket tarafından operasyon müdürlüğü görevinden azledilerek, teknik bilgi gerektiren ve mağazanın en küçük ve ciro ve saat olarak en kısıtlı şartlara sahip departman olan doğa sporları departmanına müdür olarak görevlendirildiğini, daha sonrada iş akdinin haklı veya geçerli bir neden olmaksızın feshedildiğini, işçilik alacaklarının da ödenmediğini ileri sürerek; manevi tazminat, eşit davranma ilkesine aykırılık tazminatı ve fazla mesai ücreti alacaklarının hüküm altına alınması ile HMK.nın 329. maddesinin uygulanması taleplerinde bulunmuştur.

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

B) Davalı Vekilinin Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının açmış olduğu işe iade davasının bekletici mesele yapılmasını talep ettiklerini, fazla mesai alacağının söz konusu olmadığını, davacının mobbing iddialarının gerçek olmadığı gibi delilleri arasında sunduğu mailler ve savunma yazısı dikkate alındığında, son bir yılda sürekli işyeriyle uğraştığını, sorunlar çıkardığını, haksız yere iş teftiş kurulu müfettişlerine yersiz şikayetlerde bulunduğunu, son derece kurumsal bir dünya devinde çalışmasını sanki insanlık dışı şartlarda çalışıyormuş gibi gösterdiğini ve diğer çalışanları da işverene karşı kışkırttığını, bu sayede amacının daha fazla tazminat almak olduğunu, davacının operasyon müdürlüğünden azledilerek, doğa sporları departmanına müdür olarak atanmasını mobbing olarak göstermiş ise de, işyerindeki hiçbir departmanda teknik bilgi sahibi müdürlerin bulunmadığını, davacının o bölüme verilmesinin sebebinin iş yükünü dağıtmak ve departmanın daha uygun ciroyla çalışmasını sağlamak olduğunu, davacının mobbing iddialarının da yersiz olduğunu savunarak; davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar süresinde taraflar vekillerince temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, delillerin taktirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Uyuşmazlık işverenin eşit davranma borcuna aykırı davranıp davranmadığı ve bunun sonuçları noktasında toplanmaktadır.

Eşit davranma ilkesi tüm hukuk alanında geçerli olup, iş hukuku bakımından işverene işyerinde çalışan işçiler arasında haklı ve objektif bir neden olmadıkça farklı davranmama borcu yüklemektedir. Bu bakımdan işverenin yönetim hakkı sınırlandırılmış durumdadır. Başka bir ifadeyle işverenin ayrım yapma yasağı işyerinde çalışan işçiler arasında keyfi biçimde ayrım yapılmasını yasaklamaktadır. Bununla birlikte eşit davranma borcu tüm işçilerin hiçbir farklılık gözetilmeksizin aynı duruma getirilmesini gerektirmeyip, eşit durumdaki işçilerin farklı işleme tabi tutulmasını önlemeyi amaç edinmiştir.

“Eşitlik İlkesi” en temel anlamda T.C. Anayasası'nın 10. ve 55. maddelerinde ifade edilmiş, 10 uncu maddede “Herkes, dil, renk, cinsiyet, siyasi düşünce, felsefi inanç, din, mezhep ve benzeri sebeplerle ayırım gözetilmeksizin kanun önünde eşittir” kuralına yer verilmiştir. 55. maddenin kenar başlığı ise “Ücrette Adalet Sağlanması” şeklindedir.

Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Sosyal Şartı, Avrupa Ekonomik Topluluğu Andlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır.

Bundan başka eşit davranma ilkesi, İnsan Hakları Evrensel Bildirgesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi, Avrupa Sosyal Şartı, Avrupa Ekonomik Topluluğu Andlaşması, Uluslararası Çalışma Örgütünün Sözleşme ve Tavsiye Kararlarında da çeşitli biçimlerde ele alınmıştır.

İstihdam ve Meslek Konularında Kadın ve Erkeğe Eşit Muamele ve Fırsat Eşitliği İlkesinin Uygulanmasına Dair 5 Temmuz 2006 tarihli Avrupa Parlamentosu ve Konseyinin 2006/54/EC Sayılı Direktifinin “Analık (Doğum) İzninden Dönüş” başlıklı 15. maddesinde, “doğum iznindeki bir kadının, doğum izninin bitiminden sonra işine veya eşdeğer bir pozisyona kendisi için daha dezavantajlı olmayan koşul ve şartlarda geri dönmeye ve çalışma koşullarında yokluğu sırasında yararlanmış olacağı her türlü iyileştirmeden yararlanmaya hakkı vardır” şeklinde kurala yer verilerek, doğum iznini kullanan kadın işçi yönünden işverenin eşit davranma borcuna vurgu yapılmıştır.

4857 sayılı İş Kanunu sistematiğinde, eşit davranma borcu, işverenin genel anlamda borçları arasında yerini almıştır. Buna karşın eşitlik ilkesini düzenleyen 5 inci maddede, her durumda mutlak bir eşit davranma borcu düzenlenmiş değildir. Belli bazı durumlarda işverenin eşit davranma borcunun varlığından söz edilmiştir. Dairemiz kararlarında “ esaslı nedenler olmadıkça” ve “biyolojik veya işin niteliğine ilişkin sebepler zorunlu kılmadıkça” bu yükümlülüğün bulunmadığı vurgulanmıştır (Yargıtay 9.HD. 25.7.2008 gün 2008/ 27310 E, 2008/ 22095 K.).

İşverence, işçiler arasında farklı uygulamaya gidilmesi yönünden nesnel nedenlerin varlığı halinde eşit işlem borcuna aykırılıktan söz edilemez( Yargıtay 9.HD. 2.12.2009 gün, 2009/33837 E, 2009/ 32939 K).

4857 sayılı Yasanın 5 inci maddesinin ilk fıkrasında, dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yasağı getirilmiştir. Belirtilen bu hususların tamamının mutlak ayrım yasağı kapsamında ele alınması gerekir. Eşit davranma ilkesinin uygulanabilmesi için aynı işyerinin işçileri olma, işyerinde topluluk bulunması, kolektif uygulamanın varlığı, zamanda birlik ve iş sözleşmesiyle çalışmak koşulları gerekmektedir.

Yasanın 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında tam süreli - kısmî süreli işçi ile belirli süreli - belirsiz süreli işçi arasında farklı işlem yapma yasağı öngörülmüş, üçüncü fıkrada ise cinsiyet ve gebelik sebebiyle ayrım yasağı düzenlenmiş ve bu durumda olan işçiler bakımından iş sözleşmesinin sona ermesinde de işverenin eşit davranma borcu vurgulanmıştır. Bununla birlikte, işverenin işin niteliği ile biyolojik nedenlerle faklı davranabileceği bahsi geçen hükümde açıklanmıştır.

Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, pirim v.b. ödemleri de kapsadığı açıktır.

Yine değinilen maddenin dördüncü ve beşinci fıkralarında, işverenin ücret ödeme borcunun ifası sırasında ayrım yapamayacağından söz edilmektedir. Burada sözü edilen ücretin genel anlamda ücret olduğu ve ücretin dışında kalan ikramiye, pirim v.b. ödemleri de kapsadığı açıktır.

Bundan başka 4857 sayılı Kanunun 18. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) ve (b) bentlerinde sözü edilen sendikal nedenlere dayalı ayrım yasağı da mutlak ayrım yasağı kapsamında değerlendirilmelidir. Yasanın 5 inci maddesiyle 18 inci maddesinin üçüncü fıkrasında sayılan haller sınırlayıcı olarak düzenlenmiş değildir. İşçinin işyerinde olumsuzluklara yol açmayan cinsel tercihi sebebiyle ayrım yasağı da buna eklenebilir. Yine siyasî sebepler ve dünya görüşü gibi unsurları esas alan bir ayrımcılık da korunmamalıdır.

İşverenin eşit davranma borcuna aykırı davranmasının yaptırımı değinilen Yasanın 5 inci maddesinin altıncı fıkrasında düzenlenmiştir. Anılan hükme göre işçinin dört aya kadar ücreti tutarında bir ücretten başka yoksun bırakıldığı haklarını da talep imkânı bulunmaktadır. Söz konusu fıkra metni emredici nitelikte olduğundan, anılan hükme aykırı olan sözleşme kuralları geçersizdir. Geçersizlik nedeniyle ortaya çıkan kural boşluğu eşit davranma ilkesinin gereklerine uygun olarak doldurulmalıdır.

Eşit davranma borcuna aykırılığı ispat yükü işçide olmakla birlikte, anılan maddenin son fıkrasında yer alan düzenlemeye göre işçi ihlalin varlığını güçlü biçimde gösteren bir delil ileri sürdüğünde aksi işveren tarafından ispatlanmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta; dava dilekçesi incelendiğinde, davacı işçinin mobbinge maruz kaldığı yönünde ayrıntılı açıklamalarda bulunulduğu ancak netice-i talepte ayrımcılık tazminatına hükmedilmesi istenmesine karşın bu hususta herhangi bir açıklamada bulunulmadığı saptanmıştır. Mahkemece davacı lehine manevi tazminata hükmedilmesinin başlı başına ayrımcılık tazminatına da hükmedilmesi sonucunu doğurmayacağı açıktır. Davalı işverenin davacı ile olan iş ilişkisinde, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 5. maddesinde belirtildiği gibi cinsiyet, dil, ırk, sosyal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep ve benzeri sebeplere dayalı olarak bir ayrıma gittiği açıkça iddia ve ispat edilemediğinden talebin reddi yerine kabulü hatalıdır.

3-Karar tarihinde yürürlükte bulunan, AAÜT'nin 10. maddesine göre, manevi tazminat talebinin para ile değerlendirilmesi mümkün diğer alacak kalemleri ile birlikte istenildiği hallerde reddedilen manevi tazminat miktarı nedeni ile davalı lehine ayrıca vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 2.037.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5620, Karar No: 2014/34954, Tarih: 10.11.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/5620 E.  ,  2014/34954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 3. Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2012/291-2013/824

Taraflar arasındaki ayıplı mal davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 25/10/2005 tarihinde davalı C..-Sa Ticaret Merkezi A.Ş 'nin yetkili mağazasından 2.299,00 TL bedelle satın aldığı TV’nin kullanım ömrü süresi içinde olmak üzere 07/10/2010 tarihinde arızalandığını ancak serviste yedek parça olmadığı gerekçesi ile işlem yapılmadığını, televizyonun halen serviste olup, yedek parça olmadığından tamir edilmeden tarafına iade edilmek istendiğini, bu durum üzerine 22/07/2010 tarihinde Kadıköy Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurduğunu, hakem heyetinin 25/05/2011 tarih, 2011/1110 sayılı kararı ile Televizyonun fatura bedeli olan 2.299,00 TL'nin iadesine karar verdiğini, bu kararın iptali için İstanbul 2. Tüketici Mahkemesine açılan davanın ise ret edildiğini ileri sürerek, azami tamir süresinin aşılması ve davalı firmaların kusurlu yaklaşımları nedeni ile fatura bedeli olan 2.299,00 TL'nin gecikme faizi ile birlikte tarafına iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 2.299,00.-TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan alınıp davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.