muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/20691, Karar No: 2013/11839, Tarih: 17.04.2013

**4. Ceza Dairesi         2010/20691 E.  ,  2013/11839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Sanığın 09.12.2007 tarihli savunmasında, olay günü kuru sıkı tabancası ile katılanın ayaklarının olduğu yere doğru bir el ateş ettiğini, eyleminin ona yönelik olmadığını mağdur ile katılanı evden ayrılmaları için korkutmak amacıyla ateş ettiğini ifade etmesi karşısında, silahla tehdit fiilinin hem katılana hem de mağdura yönelik olduğu anlaşıldığından tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın peş peşe gerçekleştirdiği anlaşılan katılana yönelik silahla kasten yaralamaya teşebbüs ve kasten yaralama eylemlerini aynı suç işleme kararı ile işleyip işlemediği dolayısıyla zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışılmadan, sanığın her iki suçtan ayrı ayrı hükümlülüğüne karar verilmesi,

2-Silahla tehdit suçundan verilen cezadan haksiz tahrik nedeniyle indirim yapılmasına dayanak oluşturan eylem/eylemler karar yerinde gösterilmediği gibi, katılana yönelik olan yaralama ve hakaret suçları yönünden sanık lehine TCK’nın 29 ve 129. maddelerinde öngörülen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

3-Sanığa kasten yaralama ve hakaret suçlarından verilen hapis cezaları ertelendiği halde silahla tehdit suçundan verilen hapis cezasının ertelenip ertelenmeyeceğinin tartışılmaması,

4-Kabule göre de;

a)5271 sayılı Kanunun 5728 sayılı Kanun ile değişik 231. maddesinin 6/c fıkrasında belirtilen zarar kavramının, ölçülebilir, belirlenebilir (somut) maddi zarara ilişkin olması, manevi zararı kapsamaması, sabkasız olan sanığa yükletilen hakaret ve kasten yaralama suçları nedeniyle katılanın uğradığı maddi bir zarar bulunmaması, takdiri indirim maddesinin tatbiki ve tayin edilen hürriyeti bağlayıcı cezaların ertelenme gerekçesi de dikkate alındığında, sanığın tekrar suç işlemeyeceği hususunda olumlu kanaatin oluştuğunun anlaşılması karşısında, “müştekinin zararının karşılanmadığı” biçimindeki Kanuni olmayan gerekçe ile anılan Kanun hükmünün uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b)Silahla tehdit suçundan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanığın TCY.nın 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Silahla tehdit suçundan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak sanığın TCY.nın 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...'in temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17/04/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2901, Karar No: 2017/2382, Tarih: 19.06.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/2901 E.  ,  2017/2382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle yaralama

HÜKÜM : Beraat.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mağdur ...'ün, bozmadan önce Kahramanmaraş 2. Ağır Ceza Mahkemesince alınan 01.06.2011 tarihli ve bozmadan sonra Kahramanmaraş 1. Ağır Ceza Mahkemesince alınan 30.09.2015 tarihli beyanlarında; sanıktan şikayetçi olduğunu ve davaya da katılmak istediğini belirtmesine rağmen, davaya katılması konusunda bir karar verilmediği anlaşılmış ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 21.11.2006 gün ve 2006/2-249-247, 15.07.2008 gün ve 2008/9-95-195, 19.10.2010 gün ve 2010/9-149-105 sayılı kararlarında belirtildiği üzere, ilk derece mahkemesinde ileri sürülüp karara bağlanmayan katılma isteklerinin, temyiz incelemesi sırasında herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasını gerektirmiyorsa, karara bağlanması mümkün olduğundan, 5271 sayılı CMK’nun 237/2. maddesi uyarınca mağdur ...'ün, kendisine karşı işlendiği iddia olunan suçtan doğrudan zarar görmesi ve bu hususta herhangi bir inceleme ve araştırma yapılmasına gerek bulunmaması nedeniyle, CMK'nun 237/2. maddesi uyarınca, sanık ... hakkında açılan kamu davasına katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık ... hakkında; birden fazla kişinin yaralanmasına neden olacak şekilde taksirle yaralama suçundan bozmaya uyularak 5271 sayılı CMK'nun 223/2-e maddesi uyarınca, elde edilen delillerin sanığın mahkumiyetine yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan ... vekili ile katılan Gök'ün eksik incelemeye, sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 19/06/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27221, Karar No: 2016/4039, Tarih: 11.05.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/27221 E.  ,  2016/4039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınan ... ile velisinin 31.05.2011 tarihli duruşmada, şikayetinden vazgeçmiş olması aynı celsede hazır bulunun yakınan vekilinin ise “bu vazgeçme karşısında herhangi bir karşı duruşunun bulunmaması” nedeniyle temyize yetkisi olmayan yakınan vekilinin bu konudaki isteğinin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

Sanık ... hakkında yağma suçundan hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nın 31/3. maddesinin, 168. maddesinden sonra uygulanması suretiyle aynı yasanın 61/5. maddesine aykırı davranılması, sonuç cezaya etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

T.C. Anayasa’sının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanık için baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretlerinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanıklardan alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden “1.494,00.-TL zorunlu savunman ücretinin” çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18207, Karar No: 2015/6420, Tarih: 06.05.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/18207 E.  ,  2015/6420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 2. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/06/2014

NUMARASI : 2014/112-2014/213

Taraflar arasında görülen davada İzmir 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 19/06/2014 tarih ve 2014/112-2014/213 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin endüstri ve otomobil boya sektöründe faaliyet gösterdiğini, davalının 04/10/2004 – 05/08/2010 tarihleri arasında renk teknisyeni olarak 1.692,00-TL brüt ücret ile çalıştığını, davalının 05/08/2010 tarihinde kendi irade ve beyanıyla ihbar öneline uymadan ve geçerli bir sebep bulunmaksızın işten ayrıldığını ve ayrılır ayrılmaz aynı sektörde rakip firmada işe başladığını, teknisyenlerin yapmış oldukları görevleri nedeni ile teknik ve mesleki bilgi, donanım ve sırlara sahip olduğunu, ayrıca işverenin müşterilerini de tanıdığını, davalının iş sözleşmesinde yer alan rekabet yasağına uymayarak iş akdini fesih edip aynı sektörde faaliyet gösteren başka bir şirkete geçmekle davacı işverenin ticari bilgi ve sırlarını rakip firmada kullanmak sureti ile mağduriyetine neden olduğunu ileri sürerek rekabet yasağı sözleşmesine dayanan cezai şart talebinde bulunmuştur.

Davalı, rekabet yasağı sözleşmesinin yasal koşullarının oluşmadığını, maaşlarının eksik ödenmesi, fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi ve zorunlu ücretsiz izin kullandırıldığı için iş akdini haklı olarak fesih etme gereği duyduğunu savunmuştur.

Davalı, rekabet yasağı sözleşmesinin yasal koşullarının oluşmadığını, maaşlarının eksik ödenmesi, fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi ve zorunlu ücretsiz izin kullandırıldığı için iş akdini haklı olarak fesih etme gereği duyduğunu savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; somut olayda renk teknisyeni olarak çalışan davalının iş sırrı sayılabilecek formül içeriklerine vakıf olduğu ve işçinin işletmede elde ettiği "özel bilgilerin" belirlenemediği, işçinin kendi mesleki bilgi ve deneyimi ile sektörde faaliyet gösteren pek çok firmada az çok bulunabilecek bilgilerin, benzer üretim tekniklerinin rekabet yasağıyla korunacak iş sırlarından da olmadığı, davaya konu uyuşmazlıkta ispat yükünü taşıyan işverence önemli bir zarara uğrama ihtimalinin de somutlaştırılıp ortaya konmadığını, davalının da çalıştığı laboratuarda çalışanların bir takım formüllere vakıf oldukları, ancak formül içeriğinin tam olarak görülmediğini, çok detaylı incelenmesi halinde şirketin belli sırlarına vakıf olunabileceğini, bunun için özel çaba gerektiğini, ancak ürünlerin kod sisteminin kapalı olduğunun beyan edildiği, B.K.’nun 348. maddesindeki koşulların somut olayda oluşmadığı gibi davalının davacı ile rakip bir firmada çalışmasının ayrıca rekabet yasağı ve ticari sır anlamında aynı zamanda davalı işçinin müşterileri tanımasından ve esrara nüfuzundan istifade ederek davacıya hissolunacak derecede bir zarar husulüne getirme ihtimali bulunmadığının görüldüğü gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar,davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 06/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1097, Karar No: 2019/5935, Tarih: 30.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1097 E.  ,  2019/5935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 10/12/2015 gün ve 2014/1002 - 2015/714 sayılı kararı onayan Daire'nin 11/12/2017 gün ve 2016/12844 - 2017/7063 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, tarafların dava dışı Secan Dekorasyon Tic. Ltd. Şti.’nin %50 pay sahibi ve münferiden şirketi müdür sıfatıyla temsil ve ilzama yetkili olduklarını, bu yetkilerinin 07.12.2001 tarihinde sona erdiğini, yetkisi olmadığı halde davalının şirketin merkezini taşıdığını, şirketin mallarını sonradan kurduğu ve ortağı bulunduğu şirkete cüz'i bir kârla aktardığını, diğer mallarını da başka şirketlere piyasa değerlerinin çok altında sattığını, satım bedelleri ile KDV'lerini zimmetine geçirdiğini, şirketin fesih ve tasfiyesine karar verilmesi istemli dava açıldığını, demirbaşlarının da davalı tarafından elden çıkarıldığını, içinin boşaltıldığını ileri sürerek ve ıslahla birlikte 335.376 TL'nin 28.03.2003 tarihinden itibaren ticari avans faiziyle birlikte davalıdan tahsili ile şirkete verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre, 104.950 TL davalı yedinde bulunan para ve 230.246 TL stok zararı olmak üzere toplam 335.376 TL'nin 28.03.2003 tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlardaki avans faiziyle birlikte davalıdan alınarak Tasfiye Halinde Secam Dekorasyon Ltd. Şti.'ye ödenmesine dair verilen kararın taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 17,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 389,49 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davalıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 30/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2022/8829, Karar No: 2022/7934, Tarih: 13.10.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/8829 E.  ,  2022/7934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

KARAR TARİHİ: 19/10/2018

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs.

HÜKÜMLER :1)İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 30/03/2018 tarih, 2015/243 Esas ve 2018/120 Karar sayılı kararı ile;

Sanık ... hakkında katılan ...'a yönelik "kasten öldürmeye teşebbüs" suçundan 5237 sayılı TCK'nin 81/1, 35, 29, 62. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile mahkumiyetine,

2)İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi 19/10/2018 tarih, 2018/1196 Esas ve 2018/1342 Karar sayılı kararı ile; 5271 sayılı CMK'nin 280/1-a maddesi gereğince "istinaf başvurusunun esastan reddine" dair kararı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 19/10/2018 tarih, 2018/1196 Esas ve 2018/1342 Karar sayılı kararının, sanık ... müdafii tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesi kararının 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi gereğince temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamında göre; mağdurun göğüs ve batın bölgelerine nafiz yaralanma

oluşması yanında boynun solunda derin kesi ve sol ön kolda yaralanmalar oluşturulmasına, yaralanmanın yüzde sabit ize ve organların birinin işlevinin sürekli zayıflaması ya da yitirilmesine neden olup olmadığı hususunda da rapor alınarak temel cezanın buna göre tayin edilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni sayılmamıştır.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 19/10/2018 tarih, 2018/1196 Esas ve 2018/1342 Karar sayılı hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık ... müdafiinin; sanığın eyleminin meşru müdafaa kapsamında kaldığına, beraat kararı verilmesi gerektiğine, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince "İstanbul 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere" Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13/10/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9188, Karar No: 2009/16689, Tarih: 01.10.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/9188 E.  ,  2009/16689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çarşamba 2. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ                  :05.03.2008

Davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davalılara duruşma gün ve saati ile davaname, Tebligat Kanununun 21.maddesine göre tebliğ edilmiş, adreste bulunmama nedeni tebliğ mazbatasında tevsik edilmemiş, beyan sahibinin imzası  da alınmamıştır.

Tebligat Yasasının 20,21 ve özellikle Tüzüğün 28. maddesi uyarınca muhatap veya muhatap adına tebliğ yapılabilecek olanlardan hiçbiri gösterilen adreste bulunmaz iseler tebliğ memurunun, adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel komşu, yönetici, kapıcı, muhtar, ihtiyar kurulu, zabıta amir ve memurlarından tahkik ederek, beyanlarını tebliğ tutanağına yazıp imzalatması, imzadan çekinmeleri halinde de bu durumu yazarak imzalaması gerekir. Gösterilen şekil geçerlilik koşuludur.(Y.H.G.K.nun 29.12.1993 tarihli 1993/18-778-876 sayılı kararı) Olayımızda muhatabın ne sebeple adreste bulunmadığı tevsik edilmemiştir. (Teb.K.md.23/7) Bu hali ile  davalılara davaname ve duruşma günü tebliği geçersizdir. Bu durum savunma hakkını kısıtlayan önemli bir usul hatasıdır. O halde mahkemece davalılara davaname ve duruşma gününün usule uygun olarak tebliği ve gösterdikleri takdirde delillerinin toplanması ve hasıl olarak sonucuna göre karar vermek gerekirken davalıların yokluğunda hüküm tesisi doğru bulunmamıştır.

S O N U Ç :  Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi.01.10.2009 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2022/15000, Karar No: 2023/1062, Tarih: 02.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/15000 E.  ,  2023/1062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

1. Şanlıurfa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.06.2022 tarihli ve 2021/489 Esas, 2022/336 Karar

sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, 28.09.2022 tarihli ve 2022/1680 Esas, 2022/2452 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ile o yer Cumhuriyet savcısının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Özetle; müvekkilinin ceza almasını gerektirecek hiçbir somut delile ulaşılamadığına, olayda şüpheli çok durum olduğu ve şüpheden sanık yararlanır ilkesine rağmen cezalandırılmasının hukuka aykırı olduğuna, mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğuna, mağdure ile tanıkların beyanlarının çeliştiğine, müşteki beyanlarının çelişkili olduğuna, tüm dosya kapsamında çelişkiler mevcut olduğu halde sadece beyana dayalı suçlamayla iddianame düzenlenmesi ve kabul edilmesinin açıkça kanuna aykırı olduğuna, perşembe günlerine özgü okul yolunda çevresinde kurulan ... ..., ... ... yoğunluğu ve devlet hastanesi yoğunluğu göz önünde bulundurulduğunda 52 dk'lık ulaşımın hayatın olağan akışına uygun olduğuna, dosyaya sundukları aynı çevre ile okul güzergahını gösteren kamera görüntüsü resimlerine bakıldığında böyle bir olayın öyle bir yerde oluşmasının mümkün olmadığına, dosya kapsamında yer alan mesajlar ve beyanlar incelendiğinde sarkıntılık düzeyinde cinsel taciz suçunun unsurunun oluştuğuna, suçun işlendiğine dair somut ve maddi bir delil olmadığına, sanığın hukuka aykırı olarak tutuklu yargılandığına, tutuklamanın tedbir olup sanığın tahliyesi gerektiğine ve kararın müvekkili lehine bozulması istemine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü