muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8015, Karar No: 2021/6918, Tarih: 25.05.2021

Sanık ...'ın savcılık aşamasındaki savunmasında tekstil eşyalarının bulunması gerektiği konteynerde bulunan marlboro marka sigaralardan haberinin olmadığını, ancak ayakkabıları kendisinin ithal ettiğini, mahkeme aşamasında ise anılan firmayla hiç ithalat işlemi yapmadığını beyan ettiği ve mahkemece çelişkinin giderilemediği, sanık ...'ın mahkeme aşamasındaki savunmasında ana taşımacılığı ... firması tarafından yapılan tasfiyeye tabi tutulmuş konteynırın demoraj ücretini pazarlıkla indirerek iç nakliyesinin gerçekleştirilmesinin talep edildiğini, konşimento evrakının ciro edilmiş vaziyette ... firması tarafından kendilerine gönderildiğini, bu işle ilgili çalışanı olan sanık ...'ı görevlendirdiğini beyan ettiği, sanık ...'ın ise mahkeme aşamasında Haydarpaşa Gümrüğünde çalışan ... isimli arkadaşının Ambarlı Limanında bu konteynırın olduğunu söylediğini, kendisinin de diğer sanık ...'a durumu bildirdiğini, indirim yaptırarak konteynırı gümrükten çıkartmalarını istediğini, sanık ...'ın bilgisi dahilinde ... Şirketine ordino almaya gittiğini beyan ettiği anlaşılmakla,

Sanıklar tarafından herhangi bir gümrük rejim beyanında bulunulmadığı da gözetilerek, ele geçen belgelerden konşimento, menşe şehadetnamesi ve fatura asılları ile Çin'deki gönderici firmanın kaşe ve antetini içerir belgelerin Çin'de mukim firma tarafından düzenlenip düzenlenmediğinin ve sahte olup olmadığının Çin ülkesi resmi kayıtlarından araştırılarak evrakın niteliğinin tespit edilmesi ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan Gümrük İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25/05/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27463, Karar No: 2013/24179, Tarih: 12.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/27463 E.  ,  2013/24179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, davalı işyerinde 08.03.2005-03.10.2009 tarihleri arasında aralıksız çalıştığını iddia ederek bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

Mahkemece davacının 08.3.2005-03.10.2009 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı kabul edilerek istekler hüküm altına alınmıştır.

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında davacının çalışma süresi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı, davalıya ait işlerinde hizmet sözleşmesine dayalı olarak sürekli çalıştığının tesbitini istemiştir. İstek, tanık sözlerine dayanılarak hüküm altına alınmıştır.

Tarafların gösterdiği tanıkların anlatımları yeterli değildir. Tanık anlatımlarının denetlenmesi gerekmektedir. Mahkemece fiili çalışmanın varlığının yöntemince araştırılmadan sonuca gidildiği ortadadır.

Bu durumda yapılacak iş, Sosyal Güvenlik Kurumu memurlarının işyeri ile ilgili kontrol tutanaklarının aslı veya onaylı suretleri, işyerinde çalışanlar ile ilgili düzenlenen aylık puantaj ve mesai defterleri, ücret tediye bordroları ve şahsi sicil dosyaları Kurumdan celbedilerek varsa işyeriyle ilgili davacının çalışmalarını gösteren diğer belgeler celbedilip incelenmeli, işyerin kapsam kapasite ve niteliği ile, çalışan sayısı tespit edilmeli, şirket merkezinde işyeri kayıtları üzeride bilirkişi vasıtasıyla inceleme yapılarak davacı ile ilgili kayıtların olup olmadığı araştırılmalı, işyerinde davacının hizmetine ihtiyaç olup olamayacağı açıkça tespit edilmeli, ayrıca mümkün oldukça işyerinin müdür ve görevlileri, işyerinde çalışan öteki kişiler ile o işyerine komşu ve yakın işyerlerinde bu yeri bilen ve tanıyanlar dahi dinlenerek tanık beyanlarının sağlığı denetlenmeli ve çalışma olgusu böylece bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak sağlıklı bir biçimde belirlendikten sonra karar verilmelidir.

Mahkemece bu hukuki ve maddi olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ile hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6456, Karar No: 2023/3258, Tarih: 25.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/6456 E.  ,  2023/3258 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/96 E., 2018/76 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Davacı vekili 29.12.2017 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkili ...'in, Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/12769 sayılı soruşturma ile 28/07/2016 tarihinde gözaltına alınıp Afyonkarahisar Sulh Ceza Hakimliğinin 02/08/2016 tarihli 2016/188 sayılı sorgu no ile tutuklandığını, 07/03/2017 tarihinde tahliye edildiğini, Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığınca yürütülen 2016/12769 esas 2017/3504 Karar no'lu soruşturma ile 02.10.2017 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiğini, müvekkilinin tutuklu kalmasından dolayı gerek cezaevinde gerekse cezaevinden çıktıktan sonra maddi ve manevi anlamda sıkıntılar yaşadığını, müvekkilinin isnat edilen suç tarihi olan 15.07.2016 tarihinde astsubay Kıdemli Başçavuş olduğunu, müvekkile isnat edilen suçların müvekkili derinden yaralayıp, toplumdaki sevilen ve sayılan kişiliği hiçbir suçu olmamasına rağmen yerle yeksan olduğunu, görevi süresince 5.500,00 TL maaş aldığını, 677 sayılı olağanüstü hal kapsamında Türk Silahlı Kuvvetleri ile ilişiğinin kesildiğini, 80.000,00 TL maddi tazminat ve 320.000,00 TL manevi tazminat olarak toplam 400.000,00 TL olmak üzere dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, yargılama giderleri ve avukatlık ücretinin de karşı tarafa tahmiline karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 02.02.2018 tarihli cevap dilekçesinde özetle; davanın reddini talep etmiştir.

3. Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.10.2018 tarihli ve 2017/711 Esas, 2018/474 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 16.11.2018 tarihli ve 2018/96 Esas, 2018/76 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.10.2018 tarihli ve 2017/711 Esas, 2018/474 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 16.11.2018 tarihli ve 2018/96 Esas, 2018/76 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 30.09.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz talebinin reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri

1.Maddi tazminat talebinin kabul edilmesi gerektiğine,

2.Hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğuna,

ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü:

5. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 30.09.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz talebinin reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri

1.Maddi tazminat talebinin kabul edilmesi gerektiğine,

2.Hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğuna,

ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü:

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; davacı dava dilekçesinde haksız gözaltı, tutukluluk, mal varlığına el koyma gibi nedenlerle, alamadığı maaşları, ceza infaz kurumuna ailesinin gidiş geliş bedelleri, çocuklarının ek derse ihtiyaçları olduğundan ek ders ücretleri, tatil ihtiyaçlarına ilişkin tatil bedelleri gibi sebeplerle toplam 80.000,00 TL maddi tazminat talep etmiş ise de; davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yapılan soruşturma kapsamında 29.07.2016 tarihinde gözaltına alındığı, 02.08.2016 tarihinde tutuklandığı, 07.03.2017 tarihinde tahliye edildiği, 22.11.2016 tarihinde KHK ile meslekten çıkartıldığı, Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonucunda, 02.10.2017 tarihli karar ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, davacının Olağanüstü Hal İşlemleri İnceleme Komisyonunun 23.05.2018 tarih ve 2018/17314 sayılı karar ile mesleğine iadesine karar verildiği, davacının soruşturma kapsamında bazı eşyalarına el konulması ve cihazların işlevini yitirmesi ve yenisinin alınması gerektiği gibi taleplerini belge ile ispatlayamadığı, ceza infaz kurumuna ailesinin gidiş, geliş masrafları, çocuklarının ek ders ihtiyacı tatil ihtiyacı gibi sebeplerden dolayı da maddi tazminat talep etmiş ise de, bu taleplerinin somut olay ile doğrudan bir ilgisi bulunmadığı gibi afaki, soyut talepler olduğu ve maddi tazminat kapsamında değerlendirilmesinin söz konusu olamayacağı, davacı tarafından ancak çalışamadığı günler için kazanç kaybının istenebileceği, ancak 7075 sayılı Yasanın 10/1. maddesinde ".....Bu kapsamda göreve başlayanlara, kamu görevinden çıkarılma tarihlerini takip eden aybaşından göreve başladıkları tarihe kadar geçen süreye tekabül eden mali ve sosyal hakları ödenir. Bu kişiler, kamu görevinden çıkarılmalarından dolayı herhangi bir tazminat talebinde bulunamaz." düzenlemesinin mevcut olduğu, davacı görevine iade edildikten sonra mahrum kalmış olduğu tüm maddi ve özlük haklarının kendisine verilmesi dolayısı ile maddi bir kaybının bulunmadığı ve anılan yasa gereği bu kişiler herhangi bir tazminat talebinde de bulunamayacaklarından ve böylece davacının talep edebileceği maddi bir zararı da bulunmadığından maddi tazminat talebinin reddine karar verilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde, haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 320.000,00 TL manevi tazminat talep etmiş ise de; davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan yapılan soruşturma kapsamında 29.07.2016 tarihinde gözaltına alındığı, 02.08.2016 tarihinde tutuklandığı, 07.03.2017 tarihinde tahliye edildiği, Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonucunda, 02.10.2017 tarihli karar ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş olmakla, davacının duymuş olduğu elem ve ızdırap, isnat edilen suçun ağırlığı, davacının sosyal statüsü, mevkii ve verilecek olan tazminatın sebepsiz zenginleşme aracı olamayacağı hususları değerlendirilerek, davacının manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile, 19.800,00 TL manevi tazminatın taleple bağlılık kuralı gereği dava tarihi olan 29/12/2017 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı hazineden tahsili ile davacıya ödenmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü:

İlk Derece Mahkemesince verilen kararla ilgili olarak, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin esasını oluşturan Afyonkarahisar Cumhuriyet Başsavcılığının 2016/12769 soruşturma sayılı dosyası kapsamında davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 29.07.2016-07.06.2017 tarihleri arasında 221 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan soruşturma sonunda 02.10.2017 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, kararın itiraz edilmeksizin kesinleştiği, tutuklama tarihi itibariyle davanın 5271 sayılı Kanun'un 142 nci maddesinin birinci fıkrasında belirlenen süre içerisinde yetkili ve görevli mahkemede açıldığı anlaşılmıştır.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

1.Maddi tazminat talebinin kabul edilmesi gerektiğine ilişkin temyiz sebebi yönünden;

Davacı vekili el koyma sebebiyle zarara uğradığını beyan etmiş ise de bu hususa ilişkin somut bir dayanak olmadığı, ceza infaz kurumuna ailesinin gidiş geliş bedelleri, çocuklarının ek derse ihtiyaçları olduğundan ek ders ücretleri, tatil ihtiyaçlarına ilişkin tatil bedelleri gibi sebeplerle zarara uğradığını beyan etmiş ise de bu taleplerin 5271 sayılı Kanun'un 141 inci ve devamı maddelerine göre belirlenmesi gereken maddi zarar kapsamında değerlendirilemeyeceği, davacının maaşlarının kendisine faiziyle ödenmesi gerektiğini beyan edilmiş ise de davacının göreve iade işleminin idari işlem niteliğinde olduğu anlaşıldığından maddi tazminat talebinin reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

2.Hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğuna ilişkin temyiz sebebi yönünden;

2.Hükmedilen manevi tazminat miktarının az olduğuna ilişkin temyiz sebebi yönünden;

Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti yapıldığından davacı vekilinin temyiz istemi reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 16.11.2018 tarihli ve 2018/96 Esas, 2018/76 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/32086, Karar No: 2011/701, Tarih: 24.01.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/32086 E.  ,  2011/701 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/252106

MAHKEMESİ : Şanlıurfa 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/03/2007

NUMARASI : 2007/139

SUÇ : Kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Müştekinin, “beni bıçakla yaralayan ve darp eden sanık ve yanında bulunan tanımadığım şahıslardan şikayetçiyim” şeklindeki 21.07.2004 tarihli soruşturma aşamasındaki anlatımına, sanığın, “müşteki elinde bıçakla üzerime yürüdü, iteleyip yere düşürdüm” şeklindeki savunmasına, doktor raporuna ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın müştekiyi bıçakla yaraladığının anlaşılmasına rağmen, müşteki, sanık ve üçüncü kişilerin karşılıklı birbirlerini darp ettiği, sanığın eylemi bıçakla işlediğine dair müştekinin soyut beyanından başka delil elde edilmediği gerekçesi ile müştekinin şikayetinden vazgeçmesi nedeniyle davanın düşürülmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer C. Savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 24.01.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15961, Karar No: 2015/3543, Tarih: 10.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/15961 E.  ,  2015/3543 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 10/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6929, Karar No: 2023/859, Tarih: 15.02.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/6929 E.  ,  2023/859 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen mirasçılık belgesi verilmesi davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 14. Hukuk Dairesince İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın reddine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Hazine vekili, Ankara ili, Akyurt ilçesi, Kalaba Mahallesi 392 parsel sayılı taşınmazın Kezban mirasçıları adına kayıtlı olduğunu ve Kezban'ın mirasçılarının tespit edilmediğini belirterek TMK'nın 594 üncü maddesine göre Maliye Hazinesinin mirasçılığına karar verilmesini talep etmiştir.

II. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 17.05.2016 tarihli ve 2015/171 Esas, 2016/101 sayılı Kararıyla; davanın reddine hükmedilmiştir.

III. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 14. Hukuk Dairesi 11.02.2021 tarih ve 2017/926 Esas, 2021/848 Karar sayılı ilamında; “...12.04.2013 havale tarihli iki adet ilanın ilan yeri ve zamanı da belirli olacak şekilde dosyaya eklenmelidir. 392 parsel sayılı taşınmazın tedavüllü güncel tapu kaydı, kadastro tutanağı, varsa dayanak tapu ve vergi kayıtları, taşınmaza ait tüm dayanak bilgi ve belgeleri ile birlikte ilgili tapu sicil müdürlüğünden getirtilmelidir.

Kezban mirasçılarına ait bilgi, belge olabileceğinden 392 parsel sayılı taşınmazın tüm tedavüllü tapu kayıtları ve dayanak belgeleri ilgili tapu müdürlüğünden getirtilerek, murisle ile ilgili araştırma yapılmalıdır.

Murisin adres ve kimlik bilgileri araştırılmalı, nüfus kayıtları Nüfus ve Vatandaşlık İşleri Genel Müdürlüğünden sorulmalıdır. Kadastro tespiti esnasında bilirkişi ve muhtar olarak görev yapan kişilerin hayatta olup olmadıkları ilgili kolluk kuvveti aracılığıyla tespit edilmeli, hayatta olduklarının anlaşılması halinde yeniden yapılacak keşifte tanık olarak beyanlarına başvurulmalıdır.Bu kişilerin hayatta olmadıklarının anlaşılması halinde taşınmazın evveliyatını, kullanımını vs. bilen, görgüye ya da duyuma dayalı bilgisine başvurulabilecek köyün yaşlı kişilerinin tespiti sağlanıp keşifte tanık olarak dinlenilmelidir. 02.05.2015 günü keşifte dinlenilen mahalli bilirkişiler de tekrar dinlenilerek, taşınmazı kullanan kişilerin kimliği açık bir şekilde belirlenerek, taşınmaz hissedarı muris Kezban mirasçıları ile aralarında irs bağının bulunup bulunmadığı kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespit edilmelidir...'' gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesi, yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında davanın reddine karar verilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1. Mahalli bilirkişilerin açık ve net olmayan beyanlarına dayanarak hüküm kurulduğunu,

2.Mahalli bilirkişilerin, tapulamanın da üzerinden uzun yıllar geçmesinin etkisiyle, taşınmazla ilgilenen kişilerin tapulama sırasında ölü olan malikinin mirasçısı mı yoksa zilyedi mi olduklarını birbirine karıştırdıklarını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davanın reddi kararının eksik incelemeye ve hatalı değerlendirmeye dayalı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1.Usule ait kazanılmış hak müessesi, usul hukukunun dayandığı ana esaslardandır ve kamu düzeni ile de ilgilidir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda (HMK) ve mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda (HUMK) “usulî kazanılmış hak” kavramına ilişkin açık bir hüküm bulunmamaktadır.

2. “Bir mahkemenin Temyiz Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak yine o kararda belirtilen hukukî esaslar gereğince karar verme mükellefiyeti meydana gelir ve bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozmada gösterilen esaslara aykırı bulunması, usule uygun sayılamaz ve bozma sebebidir, meğer ki bu aykırılık sadece bozma kararında gösterilen bir usul kaidesine ilişkin bulunsun ve son kararın neticesini değiştirecek bir mahiyet arz etmesin. Mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince muamele yapma ve hüküm verme durumu, taraflardan birisi lehine ve diğeri aleyhine hüküm verme neticesini doğuracak bir durumdur ve buna usuli müktesep hak yahut usule ait müktesep hak denilmektedir. Usul Kanunumuzda bu şekildeki usule ait müktesep hakka ilişkin açık bir hüküm konulmuş değilse de Temyizin bozma kararının hakka ve usule uygun karar verilmesini sağlamaktan ibaret olan gayesi ve muhakeme usulünün hakka varma ve hakkı bulma maksadıyla kabul edilmiş olması yanında hukukî alanda istikrar gayesine dahi ermek üzere kabul edilmiş bulunması bakımından usule ait müktesep hak müessesesi; usul kanununun dayandığı ana esaslardandır ve amme intizamıyla da ilgilidir.

3.Gerçekten, mahkemenin doğru bularak uyduğu ve yahut kanun gereğince uymak zorunda olduğu bozma kararı ile dava, usul ve kanuna uygun bir çığıra sokulmuş demektir. Buna aykırı karar verilmesi, usul ve kanuna uygunluktan uzaklaşılması manasına gelir ki, böyle bir netice asla kabul edilemez” (09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı).

3. Değerlendirme