muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/11459, Karar No: 2018/14125, Tarih: 13.06.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/11459 E.  ,  2018/14125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

K A R A R

Adalet Bakanlığı Bilgi İşlem Dairesi Başkanlığı'nın 30.12.2013 tarih ve 9919 sayılı yazıları ile; dosyadaki tüm belgelerin taranarak sisteme aktarılması, dosyanın elektronik ortamda Yargıtay'a gönderilmesinin sağlanması, dosyada fiziki imkansızlık nedeniyle taranamamış belge varsa dosyanın fiziki olarak gitmesi seçeneğinin seçilerek temyiz formunun buna göre doldurularak, dosyanın fiziki olarak gönderilmesi gerektiği belirtilmiştir.

Elektronik olarak dairemize gönderilen dava dosyası evraklarının UYAP ortamında incelenmesinde; bir kısım evrakların taranarak elektronik ortama aktarılmadığı, taranan bir kısım evrakın ise okunaksız olduğu görülmüştür. Temyize konu olan dava dosyası ve varsa eklerinin temyiz incelemesinin sağlıklı yapılabilmesi amacıyla, UYAP ekranından dosyanın fiziki gönderilmesi seçeneği seçilerek, fiziki olarak gönderilmesi için dosyanın Yerel Mahkemesi'ne GERİ ÇEVRİLMESİNE, 13.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11046, Karar No: 2024/1805, Tarih: 19.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/11046 E.  ,  2024/1805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/16 Esas, 2022/436 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Ankara 5. Tüketici Mahkemesinin 05.11.2015 Tarihli ve 2015/1126 Esas, 2015/2209 Karar Sayılı Kararı

Asıl ve birleştirilen davaların kısmen kabulüne karar verilmiş, kararın asıl ve birleştirilen davalarda davalı ... vekili ve davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 23. Hukuk Dairesinin 06.05.2019 tarihli ve 2016/5229 Esas, 2019/1686 Karar sayılı kararı ile; "Somut olayda, asıl ve birleşen davalarda bir kısım davacıların arsa sahibi olduğu ve tazminat istemlerinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklandığı görülmüştür. Bu durumda mahkemece asıl ve birleşen davalarda davacı arsa sahipleri yönünden davaya bakmakla görevli mahkemenin asliye hukuk mahkemesi olduğu gözetilerek göreve ilişkin dava şartı noksanlığı bulunduğu gerekçesiyle, davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken asıl ve birleşen davalarda davacı arsa sahipleri yönünden de işin esası hakkında yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır." gerekçesiyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

B. Ankara 5. Tüketici Mahkemesinin 19.09.2019 Tarihli ve 2019/284 Esas, 2019/362 Karar Sayılı Kararı

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un (6502 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin gerekçesinde eser sözleşmelerinin Kanun kapsamına alınmasına herhangi bir açıklama getirilmediği, ancak 6502 sayılı Kanun'un sistematiği nazara alındığında Kanun'da zikredilen eser sözleşmelerinden kastın, ticari ve mesleki olmayan amaçlarla, salt kişisel ihtiyaçları için kullanma ve tüketme amacıyla gerçek ve tüzel kişi ile satıcı arasında yapılan eser sözleşmeleri olduğunun anlaşıldığı, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin 818 sayılı Mülga Borçlar Kanunu'nun 355 ve devamı, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 470 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmelerinin kendine özgü bir türü olduğu, bu sözleşmelerin bir tarafının arsa sahibi diğer tarafının yüklenici olduğu, bu tür sözleşmelerde arsa sahibinin 6502 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin (k) fıkrasındaki tüketici tanımına uymadığı, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde arsa sahibi açısından güdülen amacın arsasını değerlendirmek olduğu, bu nedenle arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü saikin 6502 sayılı Kanun'da tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu, davacılar vekili tarafından 19.09.2019 tarihli celsede tüm davacıların arsa sahibi olduğuna ilişkin beyanda bulunulduğu ve asıl ve birleştirilen davalarda tazminat istemlerinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklandığı dikkate alınarak davaya bakmakla görevli mahkemenin asliye hukuk mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

C. Ankara 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.12.2022 Tarihli ve 2022/16 Esas, 2022/436 Karar Sayılı Kararı

C. Ankara 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 08.12.2022 Tarihli ve 2022/16 Esas, 2022/436 Karar Sayılı Kararı

Somut olayda asıl ve birleşen dosya davacıları ..., ..., ... , ... ve ... ile davalı ... arasında Ankara 39. Noterliğinin 08.11.2004 tarih ve 22460 yevmiye numaralı işlemi ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı, davacılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın yükleniciden konut alan bağımsız bölüm malikleri oldukları, bu nedenle yükleniciden konut satan alan bağımsız bölüm malikleri açısından davanın tefrik edilerek devam olunduğu, yükleniciden konut satın alan bağımsız bölüm maliklerinin tüketici, davalı yüklenici ...'ün satıcı konumunda olduğu, 6502 sayılı Kanun'un 73 üncü maddesinin 1 inci bendi gereğince de bu Kanun'un uygulaması ile ilgili çıkacak her türlü ihtilaflara tüketici mahkemelerinde bakılması gerektiğinden davada yükleniciden konut alan davacılar yönünden tüketici mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden ve harici satım sözleşmelerinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun)"İnceleme yeri" başlıklı 22 nci maddesinin 2 nci fıkrası şöyledir.

“İki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleştiği takdirde, görevli veya yetkili mahkeme, ilgisine göre bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca belirlenir.”

2. 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un (4077 sayılı Kanun) 1 inci, 2 nci ve 3 üncü maddeleri

C. Değerlendirme

1. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 4822 sayılı Kanun'la değişik 4077 sayılı Kanun'un amaç başlıklı 1 inci maddesinde Kanun'un amacı açıklandıktan sonra, kapsam başlıklı 2 inci maddesinde birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsadığı, 3 üncü maddesinde malın alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları, hizmetin bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyeti ifade ettiği, satıcının kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsayacağı, tüketicinin ise, bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade ettiği belirtilmiştir.

2. Dosya kapsamından, davacılar ile davalı müteahhit ... arasındaki satışın 4077 sayılı Kanun kapsamında tüketici işlemi niteliğinde olduğu, davacının tüketici konumunda olduğu ve müteahhite karşı açtığı davada görevli mahkemenin tüketici mahkemesi olduğu anlaşılmaktadır. Davalı müteahhit ile diğer davalı arasında ihtiyari dava arkadaşlığı söz konusu olup diğer davalıya karşı açılan açılan davada da özel mahkeme niteliğinde olan tüketici mahkemesinin görevli olduğu anlaşıldığına göre uyuşmazlığın Ankara 5. Tüketici Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle; 6100 sayılı Kanun'un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Ankara 5. Tüketici Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

19.02.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2331, Karar No: 2018/5623, Tarih: 24.09.2018

**4. Hukuk Dairesi         2017/2331 E.  ,  2018/5623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 29/02/2016 gününde adli yardım talepli olarak verilen dilekçe ile staj eğitimi nedeniyle alacak istenmesi üzerine mahkemece adli yardım talebi kabul edilerek yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12/07/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Karar başlığında davalı adının hatalı yazılmış olması mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan kararın ONANMASINA 24/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3895, Karar No: 2024/5698, Tarih: 29.04.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/3895 E.  ,  2024/5698 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2013/24 E., 2014/131 K.

SUÇ : Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Bergama Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.07.2014 tarihli ve 2013/24 Esas, 2014/131 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında bilişim sistemlerinin banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi ve 52 nci maddeleri uyarınca 3 yıl hapis ve 23.480,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin hükmün, temyiz edilmeksizin kesinleştiği anlaşılmıştır.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2022/34400 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63272 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 11.07.2023 tarihli ve KYB-2023/63272 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"Dosya aslının, mahkumiyetine karar verilen diğer sanık yönünden temyiz yoluna başvurulması üzerine Yargıtay gönderildiği anlaşılmakla, onaylı dosya sureti üzerinden yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, diğer sanıklar Servet Paketçi ve Servet Engin Paketçi haklarındaki hükümlerin onanmasına ilişkin Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 24/02/2021 tarihli ve 2017/30977 esas, 2021/1882 karar sayılı ilamına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından itiraz yoluna gidilmesi üzerine, Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 09/12/2021 tarihli ve 2021/39076 esas, 2021/12012 karar sayılı ilamında belirtildiği üzere, 5237 Sayılı Kanun'un 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f), (j) (k) ve (l) bentlerinde belirtilen nitelikli hallerde suçtan elde edilen haksız menfaat belli ise, anılan Kanun'un 52. madde hükmü de gözetilmek sureti ile haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde temel adli para cezası aynı Kanun'un 61. maddesi uyarınca gün olarak belirlenerek artırım ve indirimler gün üzerinden yapıldıktan sonra, ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı 52/2. madde hükmü gereğince 20,00-100,00 Türk lirası arasında takdir edilecek miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezasının belirlenmesi gerekirken, doğrudan elde edilen haksız menfaatin iki katı esas alınmak suretiyle fazla ceza tayin edilmesinde isabet görülmemiştir."

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde; " Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi halinde, üç yıldan on yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur." ve aynı fıkranın son cümlesinde; "Ancak, (e), (f), (j), (k) ve (l) bentlerinde sayılan hâllerde hapis cezasının alt sınırı dört yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz." hükümleri yer almakta olup, 02.12.2016 tarihli ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 14 üncü maddesi ile bu fıkrada yer alan “iki yıldan yedi yıla” ibaresinin “üç yıldan on yıla” şeklinde, “(j) ve (k)” ibaresinin “(j), (k) ve (l)” şeklinde ve “üç yıldan” ibaresinin “dört yıldan” şeklinde değiştirildiği anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un adli para cezası başlıklı 52 nci maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları; " (1) Adlî para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yediyüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan meblağın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir." (2) En az yirmi ve en fazla yüz Türk Lirası olan bir gün karşılığı adlî para cezasının miktarı, kişinin ekonomik ve diğer şahsi halleri göz önünde bulundurularak takdir edilir. (3) Kararda, adlî para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.

" şeklinde düzenlenmiştir.

3. Bu kapsamda inceleme konusu dava dosyası değerlendirildiğinde; 5237 sayılı Kanun'un 158 inci maddesinin birinci fıkrasının (e), (f) (j), (k) ve (l) bentlerinde sayılan hallerde, aynı fıkranın son paragrafı gereğince temel para cezası suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde gün karşılığı olarak tespit edilerek, artırım ve indirimlerin belirlenen gün üzerinden yapılması ve buna göre sonuç para cezasının saptanması gerekirken, sanık hakkında temel cezanın 100 gün adli para cezası olarak belirlendikten sonra, suçtan elde edilen haksız menfaatin iki katı olan 23.480,00 TL adli para cezasına çıkartılması suretiyle ceza tayin edilmesi Kanun'a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bergama Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.07.2014 tarihli ve 2013/24 Esas, 2014/131 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, sanık ... yönünden oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Bergama Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.07.2014 tarihli ve 2013/24 Esas, 2014/131 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, sanık ... yönünden oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

3. Hüküm fıkrasındaki para cezasına ilişkin bölümün çıkartılarak, yerine; “sanığın 1.174 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Kanun'un 52 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca günlüğü 20,00 TL’den paraya çevrilerek neticeten 23.480,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” cümlesinin yazılmasına, hukuka aykırılığın bu şekilde giderilmesine, sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek, adli para cezasının ödenmemesi durumunda 5275 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereği Mahkemece belirlenen 100 gün üzerinden hapse çevrilmesi hususunun infaz aşamasında gözetilmesinde, kararın diğer kısımlarının yerinde bırakılmasına,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9625, Karar No: 2016/13786, Tarih: 01.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/9625 E.  ,  2016/13786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TİCARET) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kayıp kaçak bedelinin iadesi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı Medaş vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, davalı ... şirketinin, düzenlediği faturalar ile kendisinden hukuka aykırı olarak kayıp-kaçak bedeli adı altında fazladan ücret tahsil ettiğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere, şimdilik 1.000 TL bedelin işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş; 17.04.2015 tarihli dilekçesi ile de talebini 26.854,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili dilekçesinde; husumetin taraflarına ait olmayıp EPDK'ya ait olduğunu, 30/10/2009 tarihine kadar ki süreç için husumetin ....a yöneltilmesi gerektiğini, ayrıca elektrik dağıtım işiyle sorumlu olan kurumun .....olduğunu, kayıp kaçak bedeli olarak alınan ücretin zorunlu olarak alınmasından dolayı iadesinin istenilemeyeceğini ve kısmi dava açılamayacağını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketinin, kayıp-kaçak bedelini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdatı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'na sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ne var ki, uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren geçmişede etkili 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış, bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK.nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan kayıp-kaçak) bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., geçici 19. ile 20. maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bendde açıklanan nedenle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1046, Karar No: 2010/6481, Tarih: 07.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/1046 E.  ,  2010/6481 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Beyoğlu 1.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 11.11.2008 tarih ve 2007/169 - 2008/380 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Emlak Bankası Beyoğlu Şubesinde döviz ve Türk Lirası cinsinden vadeli mevduat hesapları bulunduğunu, şubenin aktif ve pasifleriyle birlikte davalıya devredildiğini, hesaplardaki mevduatın taleplerine rağmen ödenmediğini ileri sürerek, 8.920,00 TL'nın tahsilini talep ve dava etmiş, ıslahla talebini 11.074,14 USD ve 31,10 TL' ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davaya konu hesapların devir tarihinden önce kapatılması nedeniyle müvekkiline devredilmediğini, ayrıca bu tür hesapların protokolla devir dışında tutulduğunu, hesapların zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacın Emlak Bankası Beyoğlu Şubesinde bulunan hesaplarının aktif ve pasifleriyle birlikte davalı bankaya devredildiği, hesapların üçer aylık vadeli hesap olarak açılması, vedesi geldikçe yenilenmesi nedeniyle zamanaşımı süresinin dolmadığı gerekçesiyle davanın kabulane, 11.074,14 USD ve 31.10 TL' nın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınmadığı anlaşılan 529,84 TL temyiz peşin harcın davalıdan alınmasına, 07.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.