muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7042, Karar No: 2012/11213, Tarih: 15.10.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/7042 E.  ,  2012/11213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı ..., miras bırakanları olan babaları ... ...'ın davalı ... tarafından kandırılmak suretiyle satış yetkisini içerir vekaletname alındığını, vekalet yetkisini kötüye kullanarak 22 parsel sayılı taşınmazı işbirliği içinde hareket ettiği dava dışı bulunan eşi ...'e satış suretiyle temlik ettiğini, ondan da kötü niyetli olan ve davalı ...'nın oğlu olan diğer davalı ...'e satış yolu ile temlik edildiğini ileri sürerek; birleşen dosya davacısı ... ... aynı iddiaları tekrarlayarak tapu kaydının iptali ile miras payları oranında adlarına tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalılar, iddiaların yersiz olduğunu bildirip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın hak düşürücü nedeniyle reddine ilişkin kararı Dairece; ''davanın vekalet görevinin kötüye kullanılması hukuksal nedenine dayandığı açıktır. Ne var ki Mahkemece bu yönde bir araştırma, inceleme ve soruşturma yapıldığı söylenemez. Hal böyle olunca, mahkemece vekaletsiz iş görme davalarında kabul edilen ilkeler uyarınca, iddia ve savunma doğrultusunda, tarafların tüm delillerinin toplanması, gerekli inceleme ve araştırma yapılması, ondan sonra toplanan ve toplanacak tüm delillerin vekaletsiz iş görme ilkeleri çerçevesinde değerlendirilmesi, miras bırakanın zararlandırılıp, zararlandırılmadığının, vekalet görevinin kötüye kullanılıp kullanılmadığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde açıklığa kavuşturulması, vekalet görevinin kötüye kullanıldığı kabul edildiğinde davalı ...'in ikinci el olduğu gözetilerek bu yönde de soruşturmanın eksiksiz tamamlanması ve hasıl olacak sonuç uyarınca karar verilmesi gerektiği'' gerekçesiyle bozulmuş. Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda asıl ve birleşen davaların kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla;Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu,düşüncesi alındı.Dosya incelendi,gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalıların temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 1.315.35.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalılardan alınmasına, 15.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3335, Karar No: 2021/9891, Tarih: 07.06.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/3335 E.  ,  2021/9891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : 1) Sanıkların kasten yaralama suçundan mahkumiyetlerine dair; Ayvacık Asliye Ceza Mahkemesi 23/02/2018 gün ve 2015/473 Esas, 2018/66 Karar sayılı kararları

2) İstinaf başvurularının kabulü ile yeniden hüküm kurulması suretiyle sanıkların kasten yaralama suçundan mahkumiyetlerine dair; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 18/11/2019 gün ve 2018/2594 Esas, 2019/2504 Karar sayılı kararları

3) Sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz istemlerinin reddine dair ek kararlar; Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 25/11/2019 günlü ek kararları

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... ve sanıklar müdafiileri

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 18.11.2019 gün ve 2018/2594 Esas, 2019/2504 Karar sayılı kararları ile 25.11.2019 günlü ek kararlarının sanık ... ve sanıklar müdafiileri tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291 ve 296/2. maddelerinde belirtilen süreler içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz istemlerinin reddine dair ek kararlara yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Hükmolunan cezaların miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nin 286/2-b maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezalarını artırmayan bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'nin 25.11.2019 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararlarının hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak ek kararlara yönelik TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2) Sanık ... ve müdafiinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

İlk derece mahkemesince 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 87/1-d, 62, 53. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedildiği, sanığın istinaf başvurusu üzerine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılarak TCK’nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezasına hükmedildiği ve aleyhe istinaf olmaması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 283. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı gereği sonuç cezanın "3 yıl 4 ay" hapis cezası olarak belirlendiği, her ne kadar ilk derece mahkemesinin beş yıl veya daha az hapis cezasını arttırmayan Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizi mümkün değil ise de; Bölge Adliye mahkemesince sanığa verilen netice cezanın "5 yıl" hapis cezası olup, "3 yıl 4 ay" hapis cezası üzerinden kazanılmış hakkının infaza ilişkin olduğu, bu haliyle Bölge Adliye Mahkemesince sanığa verilen ceza artırılmış olduğundan, kararın temyize tabi olması nedeniyle tebliğnamenin temyiz isteminin kesinlikten reddine ilişkin görüşüne iştirak edilmemiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 18.11.2019 gün ve 2018/2594 Esas, 2019/2504 Karar sayılı mahkumiyet hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık ve müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “Ayvacık Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.06.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22299, Karar No: 2013/24627, Tarih: 09.10.2013

**8. Ceza Dairesi         2012/22299 E.  ,  2013/24627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın birden fazla kamu görevlisine karşı görevi yaptırmamak için direnme suçunu işlediği gözetilerek hükmolunan cezanın TCK.nun 43. maddesi uyarınca arttırılmaması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, bir nedene dayan- mayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin (ONANMA- SINA), 09.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8399, Karar No: 2020/12688, Tarih: 13.10.2020

**5. Ceza Dairesi         2016/8399 E.  ,  2020/12688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhaleye fesat karıştırma

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Mahalli mahkemece verilen ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen temyiz isteminin reddine dair ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafilerin temyiz itirazlarının reddiyle 06/03/2014 tarihli ek kararın ONANMASINA 13/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2512, Karar No: 2012/8200, Tarih: 16.05.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/2512 E.  ,  2012/8200 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ihtiyati tedbire itiraz (menfi tespit) davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen ara kararının süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

İhtiyati tedbir isteyen vekili, takipten sonra asmış olduğu menfi tespit davasında çekteki ciro imzasının müvekkilinin yaşlılığı ve saflığından yararlanılmak suretiyle temin edildiğini belirterek, icra veznesine yatıralacak paranın davalı takip alacaklısına ödenmemesi için ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep etmiş, istem uygun görülerek İİK.'nun m.72/3 hükmü uyarınca ihtiyati tedbir kararı verilmiştir.

İhtiyati tedbire itiraz eden vekili, çeklerde imzaların istiklali ilkesinin geçerli olduğunu, müvekkilinin bile bile borçlunun zararına hareket ettiğini gösterenin deliller ibraz edilmediğini, kişisel def'ilerin müvekkiline karşı ileri sürülemeyeceğini belirterek, ihtiyati tedbir kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

Mahhkemece, asıl alacak ile inkar tazminatı ve alacağın fer'ileri konusunda teminat alındığı, henüz ikinci dilekçelerin verilmediği, diğer itiraz sebeplerinin ise davanın esasına ilişkin olduğu gerekçesi ile itirazın reddine karar verilmiş, hüküm ihtiyati tedbir itiraz eden vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere ve özellikle İİK'nun 72/3 hükmüne göre icra veznesindeki paranın teminat karşılığında ödenmemesi konusunda tedbir kararı verilmesinin mümkün olmasına göre, davalı (ihtiyati tedbire itiraz eden) vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, 16.05.2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

...Asliye Hukuk Mahkemesindeki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sırasında ihtiyati tedbir verilmesine dair ara kararının kaldırılması isteminin reddine ilişkin ara kararının temyiz yolu ile incelenmesi istenilmektedir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "ihtiyati tedbir" kenar başlıklı 391. maddesinin (3) numaralı fıkrasında " İhtiyati tedbir talebinin reddi hâlinde, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır." hükmüne yer verilmiş; fıkranın gerekçesinde, "Bu fıkra hukukumuz bakımından yenidir. Ihtiyati tedbir kararlarına karşı kanun yoluna başvurulmaması, bu kurumun kötüye kullanılmasına, farklı mahkemelerce aynı konularda farklı kararların verilmesine ve bu kararların denetim dışı kalması gibi bir çok sakıncaya yol açmıştır..." denilmektedir.

HMK’nın "İhtiyati tedbir kararına karşı itiraz" başlıklı 394. maddesinin (5) numaralı fıkrasında da "İtiraz hakkında verilen karara karşı, kanun yoluna başvurulabilir. Bu başvuru öncelikle incelenir ve kesin olarak karara bağlanır. Kanun yoluna başvurulmuş olması, tedbirin uygulanmasını durdurmaz." denilmektedir.

HMK'nın "Kanun Yolları" başlıklı Sekizinci Kısmının Birinci Bölümü "İstinaf"tır ve 341. maddesinin (1) numaralı fıkrasında "İlk derece mahkemelerinden verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir." denilmektedir. Fıkranın konuyla ilgili gerekçesi ise "1086 sayılı Kanuna 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla eklenen 426/A maddesi gerekçesi ile birlikte aynen benimsenmiştir. İhtiyatî tedbir ... hakkındaki kararlara karşı da hükümde belirtilen hâllerde istinaf yolu açılmıştır. Özellikle uygulamada geçici hukukî korumaların gittikçe önem kazanması, ilk derece mahkemelerince bu konularda verilen farklı kararların önüne geçilmesi, gerek maddî, gerekse hukukî yanlışlıkların düzeltilebilmesi amacıyla böyle bir hükme yer verilmiştir. Bu yapılırken tüm geçici hukukî koruma kararları değil, ihtiyatî tedbir ... bakımından istinaf denetimi kabul edilmiş, bunların dışında kalan ... gibi geçici hukukî korumalar için bu imkân tanınmamıştır. Bununla birlikte özel kanunlarında ihtiyatî tedbir ... anlamında bir geçici hukukî koruma düzenlenmişse, bunlara ilişkin kararlar hakkında da ihtiyatî tedbir(e) ... ilişkin kanun yolu hükümleri uygulanmalıdır." şeklindedir.

HMK'nın 391/3. ve 394/5. maddelerinde ihtiyati tedbire dair belirtilen (ilk derece) mahkeme kararlarına karşı kanun yoluna başvurulabileceği öngörülmüş; bu kanun yolunun ne anlama geldiği ise HMK'nın 341/1. maddesinde "İlk derece mahkemelerinden verilen ... ihtiyati tedbir ... taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü hâlinde, itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir." hükmü ile istinaf olarak açıkça belirtilmiştir.

HMK'nın geçici 3. maddesinde,"

(1) Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.

(2) Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.

(3) Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır."hükmüne yer verilmiştir.

(3) Bu Kanunda bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun bu Kanuna aykırı olmayan hükümleri uygulanır."hükmüne yer verilmiştir.

Geçici 3. maddeyle, 5235 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesi gereğince Resmî Gazete'de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar istinafa ilişkin hükümler ve dolayısıyla 341. madde de henüz yürürlüğe girmemiştir.

Burada çözümü gereken sorun, HMK'nın 391. ve 394. maddelerindeki ihtiyati tedbire dair verilen ara kararı ve buna itiraz sonucu verilen karara karşı getirilen kanun yolu, temyiz şeklinde anlaşılabilir mi?

HMK'nın geçici 3. maddesinin (1) numaralı fıkrasında istinaf mahkemelerinin göreve başlama tarihine kadar "1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunacağı" vurgulandıktan sonra, (2) numaralı fıkrada "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." denilerek HUMK'nın uygulanmasına devam edilecek hükümlerine açıklık getirilmiştir.

HUMK'nın uygulanmaya devam edilecek hükümleri, 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454. maddelerdir. Buna göre, HUMK'nın 5236 sayılı Kanunla istinafa başvurma imkânı getiren 426/A ve devamı maddeleri, "1086 sayılı Kanunun 26/9/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki" ibaresi ile açıkça kapsam dışı bırakılmıştır. Burada uygulanacağı söylenen HUMK'nın anılan 427 ilâ 454. maddeleri, temyiz incelemesinin usulü ve temyize tâbi kararların kapsamını belirlemektedir ve bu kapsam içerisinde, ihtiyati tedbire ilişkin kararlar yoktur. Başka bir ifadeyle, yollama yapılan HUMK'nında ihtiyati tedbir kararlarına yönelik temyiz yolu öngörülmemiştir.

Geçici 3. maddenin (3) numaralı fıkrasında ise HMK'nında bölge adliye mahkemelerine görev verilen hallerde bu mahkemelerin göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun, HMK'na aykırı olmayan hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiştir.

İstinaf ve temyiz, farklı kanun yollarıdır. İstinaf, "yerindelik" + "hukukilik" denetimi; temyiz ise sadece "hukukilik" denetimidir. Bir an için istinaf mahkemelerinin göreve başladıklarını düşünelim: Örneğin ihtiyati tedbir talebinin reddine dair ara kararına yapılan kanun yolu incelemesinde istinaf mahkemesi, başvuruyu yerinde görürse, sadece kanun yolu başvurusunun kabulüne karar vermeyecek, işin esası olan ihtiyati tedbir kararının kabulüne de karar verecektir. Oysa temyiz yolunda, başvuru yerinde ise yalnızca kararın bozulmasına karar verilebilecektir. Bu itibarla, istinaf ile temyiz incelemesinin mahiyetleri de birbirine uymamaktadır.

Nitekim yukarıda belirtilen HMK’nın 341. maddesinin gerekçesinde de "…Özellikle uygulamada geçici hukukî korumaların gittikçe önem kazanması, ilk derece mahkemelerince bu konularda verilen farklı kararların önüne geçilmesi, gerek maddî, gerekse hukukî yanlışlıkların düzeltilebilmesi amacıyla böyle bir hükme yer verilmiştir…" denilmiştir.

Bu nedenle, HMK'nın geçici 3. maddesinin (3) numaralı fıkrasında, ihtiyati tedbire ilişkin kanun yolunu, temyiz olarak anlamak, istinaf ve temyizin mahiyetiyle bağdaşmamaktadır. Diğer yandan, HUMK'nın temyize ilişkin hükümleri, HMK'nındaki ihtiyati tedbire dair öngörülen kanun yolunda istinaf mahkemelerine getirilen göreve uymadığı gibi, HMK'na da aykırılık taşımaktadır.

HMK'nın "Temyiz edilemeyen kararlar" kenar başlıklı 362. maddesindeki, "(1) Bölge adliye mahkemelerinin aşağıdaki kararları hakkında temyiz yoluna başvurulamaz: ... f) Geçici hukuki korumalar hakkında verilen kararlar..." şeklindeki hükümde, ihtiyati tedbire ilişkin istinaf mahkemesine yapılacak kanun yolu başvurusunda verilecek kararlara karşı temyiz yoluna başvurulamayacaktır.

HMK'nın 362. maddesinin konuyla ilgili gerekçesinde, "Maddede dava konusu olayın iki dereceli yargılamadan geçmiş bulunduğu göz önüne alınarak, bölge adliye mahkemesinin bazı kararlarına karşı temyiz yoluna gidilemeyeceği öngörülmüş ve böylece Yargıtayın iş yükünün hafifletilmesi amaçlanmıştır. Bu bağlamda ... ve geçici hukuki korumalar hakkında verilen kararlar bakımından da, iki dereceli yargılamanın yeterli güvence teşkil ettiği mülahazasıyla, bu işlerde verilen kararlara karşı temyiz yolu kapatılmıştır." denilmiştir.

Belirtelim ki, HMK ile ihtiyati tedbir konusunda öngörülen kanun yolu, "iki dereceli yargılama"dır. Başka bir ifadeyle "İlk derece mahkemesi + istinaf mahkemesi"nden oluşan iki dereceli yargılamadır. Bunun sonucu olarak, ihtiyati tedbirle ilgili getirilen kanun yolunun, temyiz olarak anlaşılması, işin mahiyetine, esasına ve amacına uymamaktadır.

Açıklanan nedenlerle, davalının ihtiyati tedbire itirazla kaldırılması talebinin reddine ilişkin ilk derece mahkemesinin ara kararına yönelik temyiz başvurusunun, söz konusu ara kararına temyiz başvuru imkânı bulunmadığından reddine karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle Sayın Çoğunluğun aksi yöndeki görüşüne katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/2054, Karar No: 2022/6449, Tarih: 29.09.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/2054 E.  ,  2022/6449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 04.12.2018 tarih ve 2018/90 E- 2018/442 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 11.12.2020 tarih ve 2019/724 E- 2020/1136 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin "kültür üniversitesi "okul kültür'dür", "tc istanbul kültür üniversitesi ikü yayinevi şekil", "üniversite kültür'dür", "şekil", "avrupa culture", "avrupa kültür", "avrupa staj konsorsiyumu", "istanbul avrupa kültür koleji", "avrupa kültür koleji", "genç kültür", "ikek istanbul kültür eğiti, kurumlan şekil", "ikek yaşadıkça eğitim şekil", "ikupress", "ikü", "ikü", "ikü bst", "ikü cats "ikü orıon", "İkü yayinevi", "ikü yaşadıkça eğitim şekil", "iküsem", "istanbul kültür universit ikupress şekil", "istanbul kültür üniversitesi", "istanbul kültür üniversitesi", "istanbul kültt üniversitesi güncesi", "kitap kültür'dür", "kültür cats", "kültür hizmetleri yaşadıkça eğitim' "kültür üniversitesi” ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalının, bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki "AK AMERİKAN KÜLTÜR EĞİTİM KURUMLARI" ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere davalı Kuruma başvuruda bulunduğunu, 2016/73336 kod numarasını alan başvuruya müvekkilince yapılan itirazın davalı Kurum tarafından nihai olarak reddedildiğini, oysa başvurunun müvekkilinin markaları ile benzer olduğunu ve reddi gerektiğini, davalının başvurusunun iltibas yaratma ihtimalinin bulunduğunu, tüketicilerin başvuruyu, müvekkili şirketin seri markalarından birisi olarak algılayacağını, müvekkilinin bir vakıf üniversitesi olduğunu, dava konusu markanın coğrafi kaynak belirtmesi nedeniyle yanıltıcı olduğunu, davalının kullanmadığı alanlarda tescil talep etmesi nedeniyle kötü niyetli bulunduğunu, müvekkilinin "KÜLTÜR" ibaresi üzerinde gerçek ve üstün hak sahipliğinin olduğunu, bu nedenle davaya konu kararın hukuka aykırı bulunduğunu ileri sürerek, 2018-M-1231 sayılı YİDK kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu, dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.