muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6575, Karar No: 2016/16457, Tarih: 26.12.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/6575 E.  ,  2016/16457 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki Tüketici Hakme Heyeti Kararının İptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; müvekkili dağıtım şirketinin, davalı abone adına düzenlediği faturalarda yer alan,kayıp-kaçak vb. bedelleri ilgili mevzuat çerçevesinde aboneye yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu ileri sürerek,davalı aboneden tahsil edilen kayıp kaçak vb.bedellerin davalıya iadesine yönelik verilen ... Tüketici sorunları hakem heyeti kararının iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacı elektrik şirketi tarafından kayıp kaçak vb bedellerin davalı aboneden tahsil edilmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar karar verilmiş,hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin tüketiciye iadesine yönelik Tüketici Hakem Heyeti kararının iptali istemine ilişkindir.

Kayıp-kaçak bedeli ile dağıtım-iletim bedeli sayaç okuma ve perakende satış hizmet bedelleri hakkında 17.06.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6719 sayılı kanun öncesinde Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “ Herkes, kamu giderlerini karşılamak üzere, mali gücüne göre, vergi ödemekle yükümlüdür .Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır . Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülüklerin muaflık, istisnalar ve indirimleriyle oranlarına ilişkin hükümlerinde kanunun belirttiği yukarı ve aşağı sınırlar içinde değişiklik yapmak yetkisi Bakanlar Kuruluna verilebilir" şeklindeki düzenlemeye göre kayıp-kaçak , sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının EPDK Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde EPDK tarafından belirlenerek uygulandığından bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin EPDK'ya sınırsız bir fiyatlandırma ve tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması ) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı , bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devleti nin vazgeçilmez unsuru olduğundan EPDK kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınması doğru bulunmayarak hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.

Ancak Uyuşmazlığın temyiz yolu ile Dairemize geldiği aşamada 17.06.2016 Tarih ve 29745 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6719 sayılı kanunun 21. maddesi ile 6446 Sayılı kanun "17. maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları ile altıncı fıkrasının (a), (ç), (d) ve (f) bentleri değiştirilmiş ve aynı maddeye eklenen 10. bend ile; "Kurum tarafından gelir ve tarife düzenlemeleri kapsamında belirlenen bedellere ilişkin olarak yapılan başvurularda ve açılan davalarda; tüketici hakem heyetleri ile mahkemelerin yetkisi, bu bedellerin, Kurumun düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlıdır." hükmü getirilerek Tüketici Hakem Heyetlerinin ve Mahkemelerin bu konularda açılacak davalarda inceleme ve araştırma yetkileri geçmişe de etkili olarak sadece bu dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedellerinin Kurumun bu konulardaki düzenleyici işlemlerine uygunluğunun denetimi ile sınırlanmış , bu bedellerin alınmasında esas olan ilgili tarifelerin düzenlenmesinde EPDK nun Kanundaki yetkileri genişletilerek yukarıda sözü edilen bedeller maliyet unsuru kapsamına dahil edilmiştir.

Yine, 6719 sayılı kanunun 26. maddesi ile 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'na eklenen;

Geçici madde 19; "Bu maddeyi ihdas eden Kanunla öngörülen düzenlemeler yürürlüğe konuluncaya kadar, Kurul tarafından yürürlüğe konulan mevcut yönetmelik, tebliğ ve Kurul kararlarının bu Kanuna aykırı olmayan hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." hükmünü,

Geçici madde 20; "Kurul kararlarına uygun şekilde tahakkuk ettirilmiş dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılmış olan her türlü ilamsız icra takibi, dava ve başvurular hakkında 17 nci madde hükümleri uygulanır." hükmünü içermektedir.

Hal böyle olunca, karar tarihinden sonra yürürlüğe girmiş bulunan bu yasa değişikliklerinin, yürürlük tarihi öncesi dönemde geçerli olan EPDK kararlarına dayanılarak alınmış olan ve dava konusu yapılan dağıtım, sayaç okuma, perakende satış hizmeti, iletim ve kayıp-kaçak bedelleri ile ilgili olarak açılan ve halen devam eden davalarda da geçmişe etkili olacak şekilde (bu yasa değişikliği öncesinde açılan ve halen görülmekte olan davalar da ) uygulanması gereken hükümler içerdiğinden 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nun 17., Geçici 19. ile 20.maddelerinin, somut olaya etkisinin bulunup bulunmadığının yerel mahkemece tartışılıp değerlendirildikten sonra sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekmektedir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

2-) Bozma nedenlerine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince davacı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenle davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, HUMK'nun 440/I maddesi uyarınca karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 26.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15400, Karar No: 2014/7495, Tarih: 17.04.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/15400 E.  ,  2014/7495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim sistemleri banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Bilişim sistemlerinin, banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçu, TCK’nın 158/1-f maddesinde düzenlenmiştir. Maddenin gerekçesinde de;“Dolandırıcılık suçunun, bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenmesi de,birinci fıkranın (f) bendinde bu suçun bir nitelikli unsuru olarak kabul edilmiştir. Bilişim sistemlerinin,banka veya kredi kurumlarının,özellikle bu kurum ve kuruluşları temsil edenlerin,kurum ve kuruluşları adına hareket eden kişilerin, başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleri bir güven kurumu olan bu kuruma güvenin sarsılması bu kurumların araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu, nitelikli hâl saymıştır. Bilişim sisteminin aldatılmasından söz edilemeyeceği için, ancak bu sistemin araç olarak kullanılarak bir insanın aldatılması yani dolandırılması halinde bu bendin uygulanması mümkündür. Aksi halde yani sisteme girilerek bir kişi aldatılmayıp sistemden yararlanılarak çıkar sağlanmışsa bilişim suçu veya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle hırsızlık suçunun oluşması söz konusu olacaktır. Bilişim sisteminden maksat,verileri toplayıp,yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tâbi tutma olanağını veren manyetik sistemlerdir. Günümüzde bilişim sistemleri ile sesli-görüntülü haberleşme, elektronik imzanın kabulü,yeni ticari ilişkiler, internet bankacılığı hizmeti ile para transferleri ve bunlar gibi pek çok yenilik toplumsal hayata girmiş, bilişim gerek iş gerekse günlük hayatta vazgeçilemeyecek kadar önemli bir noktaya ulaşmış, bilişim teknolojileri daha hızlı ve ucuz bir nitelik arz etmesi nedeniyle, klasik yöntemlere nazaran daha fazla tercih edilir duruma gelmiştir. Bu sistemlerin güvenle kullanılması, aynı anda hızlı ve kolayca birçok kişi tarafından ulaşılması ve diğer taraftaki failin kontrol imkanını azaltması nedeniyle nitelikli hal sayılmıştır. Banka ya da kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için,dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken bankaların olağan faaliyetlerinden ya da bu faaliyeti yürüten sujelerden hileli araçlar kullanılarak yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının olağan faaliyetleri nedeniyle üretmiş oldukları maddi varlıkların suçta araç olarak kullanılarak haksız çıkarın elde edilmesi gerekir. Bankaların,ödeme aracı olarak kullanılması halinde bu fıkra uygulanamayacaktır.

Müşteki ...'ın, daha önce internet üzerinden sanıkların çalıştırmış oldukları... Merkez isimli iş yerinden ürün satın aldığı, 3.10.2007 tarihinde sanıkların müştekinin telefonuna daha önce yapmış olduğu alışverişten dolayı kendisine para iadesi yapılacağı yönünde mesaj çektikleri, bunun üzerine müştekinin de 5.10.2007 tarihinde telefonla sanık ...'i aradığı, sanığın da müştekiyi ATM'ye yönlendirerek para iadesi için telefonla müştekiye yapması gereken işlemleri tarif ettiği, müştekinin bu işlemleri yapması sonucunda para iadesi yerine 200 ve 300 TL olmak üzere toplam 500 TL paranın sanık ...'un hesabına havale edildiğini gördüğü, müştekinin bu durumu sanık ...'e bildirmesi üzerine sanığın bu defa da yapılan hatayı düzelteceği hilesiyle müştekiyi kandırarak aynı şekilde sanki para iadesi yapılacakmış gibi 3100 TL parayı kendine ait ... Garanti Bankası ... Şubesindeki hesabına havale ettirdiği, bu şekilde sanıkların fikir ve eylem birliği içinde hareket ederek haksız menfaat sağlamak suretiyle atılı suçu işlediklerinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, müşteki ile tanık ifadesi, banka kayıtları ve tüm dosya kapsamına göre suçun sanıklar tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

5237 sayılı Kanunun'da 765 sayılı Kanun’dan farklı olarak “gün para cezası sistemi” kabul edildiği için bu sistemde nispi para cezasına yer verilmemiştir. İlgili maddelerin gerekçe bölümlerinde de 5237 sayılı TCK sisteminde nispi para cezasının öngörülmediği açıkça belirtilmektedir. Ancak, 5237 sayılı Kanunun 1 Haziran 2005 tarihinde yürürlüğe girmesinden sonra 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 19. maddesi ile değişik TCK'nın 158/1. fıkrasına eklenen “... Ancak, (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılan hallerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katında az olamaz.” cümlesi ile getirilen yeni değişikliğe ilişkin gerekçede de belirtildiği üzere, 158. maddenin 1. fıkrasına eklenen son cümledeki “…adli para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz.” hükmünün uygulanabilmesi için öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olması gerekmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 52. maddesinin 1.fıkrası “Adli para cezası, beş günden az ve kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde yedi yüzotuz günden fazla olmamak üzere belirlenen tam gün sayısının, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ile çarpılması suretiyle hesaplanan paranın hükümlü tarafından Devlet Hazinesine ödenmesinden ibarettir.” şeklindeki adli para cezasının tanımı yapıldıktan sonra aynı maddenin 3. fıkrasında “Kararda, adli para cezasının belirlenmesinde esas alınan tam gün sayısı ile bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktar ayrı ayrı gösterilir.” ve aynı Kanunun 61. maddesinin 8. fıkrasında ise “Adli para cezası hesaplanırken, bu madde hükmüne göre cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırma ve indirimler, gün üzerinden yapılır. Adli para cezası, belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle bulunur.” hükümleri ile yasa koyucu adli para cezasının mutlaka gün üzerinden tayin edilmesi gerektiğini belirtmektedir.

5237 sayılı TCK'nın 158. maddesinin 1. fıkrasının (e), (f) ve (j) bentlerinde sayılanhallerde adli para cezasının tayininde öncelikle suçtan elde edilen haksız menfaat miktarının belli olup olmadığına bakılacaktır. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli değil ise, 5 ila 5.000 tam gün arasında TCK'nın 61. maddesi hükmü göz önünde bulundurularak takdir edilen gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir. Eğer suçtan elde edilen haksız menfaat miktarı belli ise;o takdirde tespit olunacak temel gün,suçtan elde olunan haksız menfaatin iki katından az olmayacak şekilde asgari bu miktara yükseltilerek belirlenecek gün sayısı üzerinden arttırma ve eksiltmeler yapıldıktan sonra ortaya çıkacak sonuç gün sayısı ile bir gün karşılığı aynı kanunun 52. maddesi uyarınca, 20-100 TL arasında takdir olunacak miktarın çarpılması neticesinde sonuç adli para cezası belirlenecektir.

Bu açıklama kapsamında, sonuç adli para cezası belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde nitelikli dolandırıcılık suçundan, doğrudan haksız elde olunan yararın iki katı esas alınmak suretiyle ceza tayini sonuca etkili olmadığından, 5237 sayılı TCK'nın 158/1-f maddesi gereğince temel ceza 3 yıl hapis olarak belirlendikten sonra aynı yasanın 43. maddesi gereğince 1/4 oranında artırım yapılmasına karar verildiği halde, 3 yıl 9 ay yerine 3 yıl 6 ay olarak hesaplanarak ve 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi gereğince hem hapis hem de adli para cezasının artırılması gerektiği gözetilmeden, sadece hapis cezasında artırım yapılarak hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 17.04.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1074, Karar No: 2016/4118, Tarih: 31.03.2016

**17. Hukuk Dairesi         2016/1074 E.  ,  2016/4118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; müvekkiline ait ...'den teslim alınan daire boş bir durumda iken dairenin dışındaki su sayacına bağlı vanadan sızan sular nedeniyle davalı şirkete konut sigorta poliçesiyle sigortalı olan dairede hasar meydana geldiğini, davalının ödenen hasar bedelinin rücu edilmesi amacıyla müvekkiline karşı icra takibi başlattığını, zararın meydana gelmesinde ... ve bina yönetiminin sorumlu olduğunu belirterek davalıya borçlu olmadıklarının tespitiyle icra takibinin iptaline verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; hasarın davalıya ait üst kat dairenin içindeki tesisat borusunun patlaması nedeniyle meydana geldiğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; iddia, savunma, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kabulü ile ... İcra Müdürlüğü'nün 2009/8952 esas sayılı icra takip dosyasında davacının borçlu olmadığının tespitine verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, konut sigorta sözleşmesinden kaynaklanan rücuen tazminat talebi nedeniyle menfi tespit istemine ilişkindir.

Riziko tarihinde yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 58. maddesinde bir bina veya imal olunan herhangi bir şeyin malikinin, o şeyin fena yapılmasından yahut muhafazadaki kusurundan dolayı mesul olduğu hüküm altına alınmıştır. Aynı hüküm daha sonra yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 69. maddesinde yer almıştır. Yapı sahibinin sorumluluğu kusursuz sorumluluk olup yapı sahibi zararın meydana gelmesinde bizzat kusurlu olmasa dahi zarardan dolayı sorumluluğu bulunmaktadır.

Somut olayda, davalı şirkete konut sigorta sözleşmesiyle sigortalı olan konuta iddiaya göre davacıya ait üst kattaki konuttan su sızması nedeniyle hasar meydana gelmiş ve bu nedenle sigortalıya hasar ödemesi yapılmıştır. Sigorta şirketi tarafından yapılan ödemenin rücuen tahsili amacıyla davacıya karşı icra takibi başlatılmıştır. Davacı tarafından süresinde icra takibine itiraz edilmemiş olup borçlu olunmadığının tespiti amacıyla eldeki dava açılmıştır. Mahkemece davanın kabulüne verilmiştir.

Somut olayda, davalı şirkete konut sigorta sözleşmesiyle sigortalı olan konuta iddiaya göre davacıya ait üst kattaki konuttan su sızması nedeniyle hasar meydana gelmiş ve bu nedenle sigortalıya hasar ödemesi yapılmıştır. Sigorta şirketi tarafından yapılan ödemenin rücuen tahsili amacıyla davacıya karşı icra takibi başlatılmıştır. Davacı tarafından süresinde icra takibine itiraz edilmemiş olup borçlu olunmadığının tespiti amacıyla eldeki dava açılmıştır. Mahkemece davanın kabulüne verilmiştir.

Mahkemece inşaat mühendisi bilirkişiden alınan 17.10.2011 tarihli bilirkişi raporunda sigortalı konutta su baskınına neden olan olayın davacıya ait 8 nolu dairenin su saati ve vanasından sonraki su borusu ve fitings malzemelerinden kaynaklandığı ve davacının sorumlu olduğu belirtilmiştir. Daha sonra alınan 26.10.2011 tarihli ek raporda ise davacıya ait ... tarafından yapılan dairenin tesliminden 4 ay 3 gün sonra olayın meydana geldiği, su borusu ve fitings malzemesinin ayıplı olduğu, Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun'a göre ...'nin ayıplı maldan sorumlu olduğu, bu nedenle kusurun ...'de olduğu belirtilmiştir.

Dosya kapsamında alınan bilirkişi raporuna göre sigortalı konutta zarara sebep olan su sızıntısının davacıya ait konutun su tesisatındaki arıza nedeniyle meydana geldiği sabittir. Yine bilirkişi raporunda arızanın meydana geldiği tesisatın, su saati ve vanasından sonraki kısımda olduğu belirtilmiş olup su sızıntısı binanın ortak kullanımında olan tesisattan kaynaklanmamıştır. Bu haliyle sigortalı konutta meydana gelen zarar davacının maliki olduğu konuttan kaynaklandığından artık 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 58. maddesi (6098 sayıkı TBK 69) gereğince davacı meydana gelen zarardan sorumludur. Kanunun 58. maddesinin ikinci fıkrasına göre yapı sahibinin zarar nedeniyle kendisine karşı sorumlu olan kişilere rücu hakkı bulunmaktadır. Kanunun açık lafzından da anlaşılacağı üzere zararın meydana gelmesinde başka kimselerin malike karşı sorumlu olması yapı sahibinin sorumluluğunu ortadan kaldırmamaktadır. Bu nedenle ...'nin ayıplı mal nedeniyle davacıya karşı sorumluluğu olsa dahi bu durum davacının yapı sahibi olarak kusursuz sorumluluğunu ortadan kaldırmamaktadır.

Bu durumda mahkemece, yapı sahibi olan davacının meydana gelen zarardan dolayı sorumluluğu olduğu nazara alınarak davanın reddine verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabul kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 31.03.2016 gününde oybirliğiyle verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13566, Karar No: 2012/19974, Tarih: 05.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/13566 E.  ,  2012/19974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Uyuşmazlık Sigorta Tahkim Komisyonu'nun 2011/490 sayı ile 13/06/2011 tarihli kararını davacı vekili temyiz etmiş, İstanbul 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce 21.09.2011 tarihinde Dairemiz'ce incelenmesi için gönderilmiş olup, temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı, Sigorta Tahkim Komisyonu'na başvurarak, davalı tarafından işyeri sigorta poliçesi ile teminat altına alınan işyerinde aşırı yağış nedeniyle meydana gelen sel/seylap sonucu gerçekleşen hasar bedelinin 417.252,00 TL olduğunu, ancak davalı ... şirketinin hasar bedelinin 189.825.00 TL'nı karşılamayı kabul ettiğini, ayrıca işyerinde meydana gelen hasar nedeniyle kazanç kaybına uğradığını ileri sürerek, 417.252.00 TL hasar bedeli, 36.400 TL kazanç kaybı olmak üzere 453.652.00 TL'nın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, sigortalı işyerinde meydana gelen hasarın işyerinin mühürlü olduğu ve elektrik verilemediğinden dolayı tahliye motorlarının çalışmaması nedeniyle meydana geldiğini, bu nedenle hasarın davacının kusuru ile meydana geldiğini savunarak talebin reddini istemiştir.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, hasarın sigortalı işyerinde elektrik kesik iken meydana geldiğini, hasarın meydana gelmesinde davacının % 50 kusuru bulunduğu gerekçesiyle, talebin kısmen kabulü ile 189.825.00 TL'nın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Hakem kararı, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı vekilince ileri sürülen temyiz itirazları, karar tarihinde yürürlükte bulunan HUMK’nun 533. maddesinde sayılan sebeplerden olmadığından reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hakem kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 05/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.