muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/34968, Karar No: 2020/7442, Tarih: 23.06.2020

Ne var ki; her ne kadar davacının günlük zorunlu ihtiyaçları için yarım saat ara dinlenme kullandığının kabulü gerektiği yönündeki Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesi yerinde bulunmakta ise de, davacının davalı işverenler nezdinde Bostanlı Rekreasyon Alanında özel güvenlik görevlisi olarak, günlük 3 vardiya düzeninde çalıştığı ve davacı tanığı ...’ün beyanına göre; her vardiyada aynı anda 2 veya 4 kişinin birlikte görev yaptığı, bu sisteme göre esasen davacının günlük fiili çalışma süresinin 7,5 saat olduğu, 4857 sayılı Kanunun 68/b maddesi gereği günlük dört saatten fazla ve yedibuçuk saate kadar (yedibuçuk saat dahil) süreli işlerde yarım saat ara dinlenme verileceği ve ara dinlenmenin çalışma süresinden sayılmayacağı düzenlemesi gereğince, her bir vardiyanın günlük fiili çalışma süresi ve ilave ara dinlenme süresi ile birlikte toplam 8 saat olduğunun kabulü gerekeceği, buna göre davacıya 1 saat ara dinlenme süresinin verilmesi gerektiği yönündeki değerlendirmenin isabetsiz bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davacı işçinin ara dinlenme kullandırılmaksızın çalıştırıldığı ve fazla çalışma ücret alacaklarının ödenmediği yönündeki iddialarını ispatlayamamış olması sebebiyle kıdem tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirmeye dayalı olarak yazılı şekildeki gerekçeyle kabulüne dair verilen karar, hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ortadan kaldırılarak İlk Derece Mahkemesi kararının yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.06.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/27559, Karar No: 2022/837, Tarih: 07.02.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/27559 E.  ,  2022/837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair İskenderun 2. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 07.12.2016 gün ve 2016/368 Esas, 2016/555 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanığın hükümden sonra 02.10.2019 tarihinde öldüğünün Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, mahkemece bu hususta mahallinde araştırma yapıldıktan sonra 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince karar verilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz istemi bu itibarla yerinde görüldüğünden, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 11.03.2019 gün ve 2018/1299 Esas, 2019/147 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. maddeleri gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17.Ceza Dairesine gönderilmesine, 07.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6982, Karar No: 2024/18073, Tarih: 12.12.2024

**3. Ceza Dairesi         2022/6982 E.  ,  2024/18073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI :2019/731 E., 2020/110 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ :Bursa 8. Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI :2017/53 E., 2019/105 K.

SUÇ :Silahlı terör örgütüne üye olma,

HÜKÜM : Sanık hakkında silahlı terör örgütüne üye olma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 314/2, 3713 Terörle Mücadele Kanun'un (3173 sayılı kanun) 3-5, 5237 sayılı Kanun 62/1, 53, 58/9, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet kararına ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle,

UYAP kayıtlarında yapılan incelemede sanık hakkında Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/457 Esasına kayden görülen dava dosyasının derdest olduğu görülmekle; sanığa yüklenen silahlı terör örgütüne üye olma suçunun temadi eden suçlardan olduğu, olayın meydana geliş şekli itibariyle incelenmekte olan dosya ile Bursa 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2022/457 Esas sayılı dosya arasında hukuki ve fiili irtibat bulunduğu, aynı delilleri ihtiva ettiği, dikkate alınmak suretiyle; anılan dava dosyası ile iş bu dosya birleştirilip, tüm deliller bir bütün halinde değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun buna göre takdir veya tayini gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi, bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün CMK'nın 302/2. maddesi uyarınca oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesi uyarınca Bursa 8. Ağır Ceza Mahkemesi' ne, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 12.12.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1983, Karar No: 2014/8146, Tarih: 26.05.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/1983 E.  ,  2014/8146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK(TÜKETİCİ) MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen Tüketici Hakem Heyeti Kararının iptali davasının yapılan muhakemesi sonucunda verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece verilen ek karar ile esas kararın kesin olarak verildiği gerekçesiyle temyiz isteminin reddine karar verilmesi üzerine, davacı vekili bu defa asıl hükümle birlikte red kararını temyiz etmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava; elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp/kaçak bedeli hakkında verilen Tüketici Sorunları Hakem Heyeti kararının itiraz yolu ile iptali istemine ilişkindir.

Davaya konu kayıp/kaçak bedeli, miktar itibariyle karar tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesinde ve HUMK.nun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırının altında bulunmakta ise de; kayıp/kaçak bedelinin alınıp alınmaması hususunda verilen hükmün salt alınan bu bedele münhasır olmayıp, sonraki faturaların düzenleme biçimine de etkisi olacağı, bir başka deyişle kararın ard etkisinin bulunduğu ve bu yöndeki talebinde devamlılık arz eden bir isteme ilişkin olduğu kuşkusuzdur.

Yine, kayıp/kaçak bedeli uygulaması nedeniyle eldeki dosyada tek bir abone uyuşmazlığı yargıya taşımış olmasına karşın, ortada tüm aboneleri ilgilendiren, toplu bir hak uyuşmazlığının bulunduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Bu itibarla, kayıp/kaçak bedelinin yürürlükteki mevzuat hükümlerine uygun olduğu yönünde tespit istemini de içeren böyle bir davada verilen karar, konu ile ilgili mevzuat hükümlerinin ileriye dönük uygulanıp uygulanmaması yönünde de sonuç doğuracağından, temyiz incelemesinde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 22. maddesi ve Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine; dolayısıyla bu davanın miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna oybirliğiyle karar verilmiştir.

Nitekim Hukuk Genel Kurulunun 13/05/2009 günlü ve 2009/13-122 E.-2009/189 K., 13/10/2010 günlü 2010/13-406 E.-2010/503 K. sayılı kararlarında da aynı hususlara değinilmiştir.

Bu nedenle kararın kesin olduğundan bahisle temyiz dilekçesinin reddine dair mahkemece verilen ek kararın kaldırılmasına karar verilerek, yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesinin incelemesine geçildi:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle HGK.nun aynı konuya ilişkin 21.05.2014 günlü ve 2013/7-2454 E.-2014/679 K. sayılı kararına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 0.90 TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 26.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2988, Karar No: 2011/7173, Tarih: 05.12.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/2988 E.  ,  2011/7173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme

Hüküm : 765 sayılı TCK'nın 455/2-son,59, maddesi uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hüküm sanıklar müdafiileri ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle,

Suçtan zarar görenler... ve ... vekilleri katılma talebinden vazgeçtiklerinden tebliğnamenin düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Vekilleri aracılığıyla davaya katılma talebinde bulunan ve suçtan zarar gören sıfatları bulunan Gülşen Üner, Baki Üner, Mustafa Üner'in 5271 sayılı CMK'nın 237 ve devamı maddeleri uyarınca davaya katılan sıfatıyla kabullerine karar verildi.

Koşulları bulunmadığından sanık ... müdafinin duruşmalı inceleme isteğinin CMUK'un 318.maddesi uyarınca reddine karar verilerek yapılan incelemede;

TCK’nın 383. maddesindeki suçun oluşabilmesi için infilaka sebebiyet verecek maddenin bizatihi infilak edici nitelikte olması gerekir. Dava konusu olayda ise kömür ocağının işletilmesinde kanunun öngördüğü güvenlik tedbirlerinin yerine getirilmemesi nedeniyle oluşan gazın patlamasıyla gelişen olayda taksirle birden fazla kişinin ölümüne sebebiyet verme suçu oluştuğundan mahkemenin uygulamasının yerinde olduğundan, davanın geldiği aşama nazara alınarak diğer bozma sebepleri de sonuca etkili olmadığından tebliğnamenin bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekillerinin ve sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 05.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Olay tarihinde, sanıkların sorumlu oldukları kömür ocağında biriken metan gazı ölçümü yapılmadan ve sağlıklı bir çalışma ortamı sağlanmadan, kömür çıkartmak için patlatılan ve kimyasal özellikleri itibariyle patlayıcı madde niteliğindeki dinamitin ocaktaki metan gazı ve hava karışımını etkilemesiyle oluşan grizu patlaması sonucu ocak içerisinde bulunan on sekiz kişinin öldüğü olayda taksirle infilak sonucu ölüme neden olan sanıkların eylemlerinin bu haliyle 765 sayılı TCK'nın 383/2. maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiği görüşüyle çoğunluk görüşüne katılmamaktayız.
Yargıtay — Esas No: 2015/9457, Karar No: 2016/2771, Tarih: 16.03.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/9457 E.  ,  2016/2771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DÜZELTME İSTEMİNDE BULUNAN : ...

KARŞI TARAF :

YARGITAY İLAMI TARİH VE NOSU :

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : KARAR DÜZELTME

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın onanmasına ilişkin yukarda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere, 3402 sayılı kadastro kanunun 13/B-a maddesinde kayıt sahibi veya mirasçılarından başkası zilyet bulunuyorsa; kayıt sahibi veya mirasçılarının kadastro teknisyeni huzurunda muvafakatları halinde zilyet adına tespitinin yapılacağının, 13/son fıkresında; Noter tarafından tespit ve tevsik edilen muvafakat beyanı veya düzenlenen satış vaadi senedi teknisyen huzurunda yapılmış muvafakat sayılacağı hükmünün düzenlenmesine, davacı tarafından anılan maddeler uyarınca taşınmazın zilyetliğinin devralındığının ispatlanamamasına göre Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 440.maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı Kanun'un 442. maddesi uyarınca 264.60 TL para cezası ile aşağıda yazılı bakiye red karar düzeltme harcının düzeltme isteminde bulunandan alınmasına, 16.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/28326, Karar No: 2010/9950, Tarih: 21.04.2010

**12. Hukuk Dairesi         2009/28326 E.  ,  2010/9950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ  : Antalya 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 13/08/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Takip konusu 10.04.2008 tanzim tarihli bonoda, vade tarihi rakamla 31.12.2008 olarak gösterildiği halde, yazı ile yazılan vade tarihinin 31 Aralık 2009 iken sonradan 31 Aralık 2008 haline dönüştürüldüğü, dosyadaki, 28.05.2009 tarihli bilirkişi raporundan anlaşılmaktadır.

TTK'nun bonolarla ilgili 690.maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken aynı kanunun 615/son maddesine göre, vadesi başka şekilde yazılan veya birbirini takip eden vadeleri gösteren bonolar batıldır. Somut olayda biri rakamla 31.12.2008, diğeri yazı ile 31 Aralık 2009 olmak üzere birbirinden farklı iki ayrı vade tarihini ihtiva eden senede dayanılarak kambiyo senetlerine mahsus yolla takip yapılması mümkün olmadığından, takibin İİK'nun 170/a maddesi gereğince iptali gerekirken yazılı şekilde şikayetin reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlular vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 21.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3560, Karar No: 2024/17514, Tarih: 25.11.2024

**2. Ceza Dairesi         2024/3560 E.  ,  2024/17514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

EK KARAR TARİHİ : 03.01.2024

SAYISI : 2023/2136 E., 2023/3440 K.

SUÇ : Hırsızlık

KARAR : Temyiz isteminin reddine

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ek kararın onanması

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 03.01.2024 tarihli ve 2023/2136 Esas, 2023/3440 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 286/2-a. maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile aynı Kanun’un 286/3. maddesinde belirtilen suçlar ve aynı Kanun’un 296/1. maddesinin ilgili bölümünde yer alan; “... temyiz edilemeyecek bir hüküm temyiz edilmiş ise …, hükmü temyiz olunan bölge adliye veya ilk derece mahkemesi bir karar ile temyiz istemini reddeder.” şeklindeki hüküm uyarınca; Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 03.01.2024 tarihli ve 2023/2136 Esas, 2023/3440 Karar sayılı ek kararında hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin, aynı Kanun’un 296/2. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA, dava dosyasının, aynı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Alanya 10. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3381, Karar No: 2014/13563, Tarih: 08.12.2014

**6. Hukuk Dairesi         2014/3381 E.  ,  2014/13563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/12/2013

NUMARASI : 2013/287-2013/1218

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kira bedelinin tahsili için icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davalının 01.07.2012 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi ile davalı şirketin kiracısı olduğunu, diger davalının müşterek kefil olarak sözleşmeyi imzaladığını,Aralık ayı kira bedeli süresinde ödenmediğinden sözleşmedeki muacceliyet şartı gereği davalılar hakkında Kadıköy 2 İcra Müdürlüğünün 2012/24983 esas sayılı takip dosyasında takip yapıldığını,takip tarihinden sonra davalının 11.12.2012 tarihinde tebliğ edilen ihtarla sözleşmenin fesih edildiğini ve anahtarların 07.12.2012 tarihinde noterliğe teslim edildiğini , sözleşmenin özel şartlarında yazılı aktin feshi başlıklı maddesinde yazılı 2 ay öncesinden bildirim şartına uyulmadığından, Aralık-ocak ay kira bedelinden ve feshi takip eden 3 aylık kira bedelinden de sorumlu olduğunu belirterek 5 aylık kira bedeli yönünden itirazın kaldırılması takibin devamı ve %20 icra inkar tazminatı istemiştir.Davalılar vekili ise ,sözleşmedeki 2 aylık ihbar şartının dönem sonunda kira sözleşmesinin uzatılmasına ilişkin bulunduğunu erken fesih ile bir ilgisinin bulunmadığını,müvekkilin 2 aylık bildirimden değil 3 aylık kira bedelinden sorumlu olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Takibe dayanak yapılan ve hükme esas alınan 01.07.2001 başlangıç tarihli ve bir yıl süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.sözleşmede aylık kiranın 5.500 TL olup, her ayın üçüne kadar peşin ödeneceği kararlaştırılmıştır.Sözleşmenin özel şartları akdin feshi başlıklı maddesinde:”iş bu kira akti süresi sonunda 2 ay önceden yazılı bildirimde bulunmak ve söz konusu kira dönemi sonunda akdin yenilenmeyeceğinin ihbar edilmesi kaydı ile fesih edilebilir.kiracının kira dönemi sona ermeden tek taraflı irade beyanı ile aktin fesih talebinde bulunması ve/veya mecuru kira dönemi içinde kiralayanın yazılı muvafakati olmadan tahliye etmesi halinde kalan süre için 3 aylık kira bedelinden sorumludur. Bu halde kiracı söz konusu kira miktarının 3 aylık derhal nakden ve peşinen ödemeyi kabul beyan ve taahhüt etmiştir.”hükmüne yer verilmiştir.

Davacı ödenmeyen Aralık ay kirası ile muaccel olan aylar kira bedelinin tahsili için kiracı ve kefil hakkında takip yapmış ise de, davalı takip tarihinden sonra sözleşmeyi fesih ettiğini 27.11.2012 keşide ve 29.11.2012 tebliğ tarihli ihtarla davacıya bildirmiş kiralanana ait anahtarlar Bakırköy 22 noterliğinin 07.12.2012 tarihli emanet tutanağı ile notere bırakılmış 11.12.2012 tarihli tutanakla, davacı tarafından teslim alınmıştır.Bunun üzerine davacı sözleşmenin özel şartları aktin feshi başlıklı maddeye dayanarak 5 aylık kira bedeli üzerinden itirazın iptalini istemiştir.Sözleşmenin bu maddesinin birinci cümlesindeki 2 aylık ihbar şartı sözleşmenin uzamasına ilişkin olup, bu 2 aylık kira bedelini istemesi mümkün değildir. Öte yandan erken tahliye anında TBK 325 maddesine göre kiracı anahtar teslim tarihine kadar kira bedelinden anahtar teslim tarihinden itibaren ise kiralananın aynı şartlarda kiraya verileceği makul süre kira bedeli ile sorumludur.Sözleşmede taraflar makul süreyi 3 ay olarak belirlemişlerdir. Davalı kiracı cevap dilekçesinde, 3 aylık kira bedelinden sorumlu olduğunuda kabul etmiştir.Bu durumda mahkemece, davalı kiracı ve kefilin anahtar teslim tarihi olan 11.12.2012 tarihine kadar kira bedelinden davalı kiracının ise bu tarihten sonraki 3 aylık kira bedelinden sorumlu tutulması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 08.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7086, Karar No: 2014/7270, Tarih: 15.04.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/7086 E.  ,  2014/7270 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 04/12/2012

NUMARASI : 2012/229-2012/1619

M.. T.. ile G.. T.. ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil, olmadığı takdirde tazminat davasının reddine dair Büyükçekmece 1. Aile Mahkemesi'nden verilen 04.12.2012 gün ve 229/1619 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava dilekçesinde, tarafların 1991 yılında evlendiklerini, evlilik birliği içerisinde elde edilen gelirlerin davalı eş tarafından değerlendirildiğini, ortak gelirle alınan dava konusu 3704 ada parsel üzerindeki 4 nolu bağımsız bölümün muvazaalı olarak paylı mülkiyet şeklinde davalı eş ve annesi G.. adına tescil edildiğini, davalı eşin adına kayıtlı 1/2 payın ortaklıktan mal kaçırmak maksadıyla 12.07.2006 tarihinde annesi G.. G..’ye devredildiğini açıklayarak, devredilen 1/2 paya ilişkin muvazaaya dayalı temliki tasarrufun iptaline, mümkün olmaması halinde, devir tarihindeki gerçek değeri belirlenerek yasal faiziyle birlikte müteselsilen davalılardan alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, husumetin doğru yöneltilmediğini, taşınmazın Gülsüm üzerinde kayıtlı olduğunu, vekil edeni G.. E..’nun taşınmazda malik olmadığından husumet yöneltilemeyeceğini, taşınmazın vekili edenlerinin malı olup, davacı tarafından katkı yapılmadığını, müvekkillerinin malları üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabileceğini açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, kanıtlanamayan davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar, 17.06.1991 tarihinde evlenmişler, 01.11.2006 tarihinde açılan boşanma davasının kabulüne ilişkin hükmün kesinleşmesiyle 01.12.2011 tarihinde boşanmışlardır. Sözleşme ile başka mal rejimi seçilmediğinden evlenme tarihinden mal rejiminin sona erdiği boşanma davasının açıldığı tarihe kadar yasal edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir (TMK.nun m.202, 4722 sayılı Kanun m.10).Eşler arasındaki mal rejimi TMK'nun 225/2. maddesi uyarınca boşanma davasının açıldığı tarihte sona ermiştir.Dava konusu 3704 ada parsel üzerindeki 4 nolu bağımsız bölüm,17.09.2002 tarihinde satış yoluyla paylı mülkiyet şeklinde davalılar adına tescil edilmiş, davalı G.. E.. üzerindeki 1/2 pay 12.07.2006 tarihinde satış yoluyla davalı diğer paydaş G.. G.. adına tescil edilmiştir.