muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/570, Karar No: 2015/13803, Tarih: 02.11.2015

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davacının , davalıdan 6.200 TL bedelle aldığı yemleri hayvanlara vermesi üzerine, protein oranının düşük olması nedeni ile hayvanların süt üretiminde azalma olması nedeni ile zarar uğradığı, davacının İlçe Tarım Müdürlüğü'ne verdiği dilekçede sadece sütün veriminin düşüklüğünden bahsettiği, hayvanların düşük yapması ve yavru atmaya ilişkin bir şikayetinin olmadığı, davacının hükme esas alınan bilirkişi raporuna göre süt veriminin düşüklüğünden ötürü 6.280 TL zararının olduğu, yem bedeli olarak verilen 6.200 TL bononun, yemlerin usulüne uygun üretilmemesi nedeni ile bedelsiz kaldığı, nitekim davalının sonradan sunduğu cari hesap ekstresine göre davacının borcunun 4.328 TL' ye düşürülerek , davalının zararı kabul ettiği, davacının, davalıdan aldığı yemden dolayı 6.280 TL maddi zarar tazminatının dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, 15.08.2013ödeme tarihli 6.200 TL bonodan dolayı davacının, davalıya borcunun olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı davalıdan aldığı yemlerde protein eksikliğinden süt verimi düşüklüğünden 5.000 TL zararının bulunduğunu bildirmiştir.Mahkemece yapılan inceleme sonucunda düşük süt veriminden ötürü zararın 6280 TL olduğu kabul edilerek, davacının talebinin aşılması sonucunu doğuracak ve 6100 sayılı HMK 26/1'e aykırı şekilde, bu miktarın hüküm altına alınmasına karar verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bu yönüyle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte belirtilen sebeplerle hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 02.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/27749, Karar No: 2010/24088, Tarih: 21.10.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/27749 E.  ,  2010/24088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/07/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen itirazın kaldırılması ve buna bağlı olarak tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yargıtay 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 21.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10722, Karar No: 2022/13692, Tarih: 21.12.2022

**12. Hukuk Dairesi         2022/10722 E.  ,  2022/13692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re'sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

"İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek, talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder." hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler ve lehe değişiklik dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin %10'u oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olmadığı görülmekle, Anayasa'nın 13. maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %10'u olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

1-Şikayetçi/borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi’nin 29.06.2022 tarih ve 2022/1259 E. - 2022/1956 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

Sonuç:

1-Şikayetçi/borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi’nin 29.06.2022 tarih ve 2022/1259 E. - 2022/1956 K. sayılı kararının, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddeleri uyarınca (KALDIRILMASINA),

2-... 5. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 17.03.2022 tarih ve 2022/16 E. - 2022/167 K. sayılı kararının hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin ikinci bendinde yer alan “%10’u” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “%5’i” ibaresinin yazılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa'nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 21.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/9701, Karar No: 2007/2754, Tarih: 20.03.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/9701 E.  ,  2007/2754 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, takibe konu yapılan müvekkilinin müşterek borçlu müteselsil kefil olduğu ileri sürülen 30.01.2004 tarihli kredi sözleşmesi imzalandıktan dört gün sonra daha kredi kullandırılmadan 02.02.2004 tarihinde müvekkilinin kefaletten vazgeçtiğini, kefaletinin iptal edildiği 02.02.2004 tarihinden sonra verilen kredilerden müvekkilinin sorumluluğunun bulunmadığını, kaldı ki temerrüde de düşürülmediğini, işlemiş faiz ve fer’ilerinden sorumlu tutulamayacağını ileri sürmüş ve takibin iptaline, % 40 kötüniyet tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı banka vekili, davacı kefilin imzalanmış bulunduğu genel kredi taahhütnamesinin 17. maddesi ile Borçlar Kanunu’ndaki kefaletten kurtulmaya yönelik 493 ve 494. maddelerden peşinen ve gayri kabili rücu olarak feragat ettiğini, geçerli bir kefalet sözleşmesinin kurulmasından sonra kefilin alacaklının onayını almaksızın kefaletini sona erdiremeyeceğini belirterek davanın reddi ile % 40 tazminatın davacıdan tahsili gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece davacı yanın kefaletten vazgeçme beyanının davalı banka kayıtlarında bulunmadığı, bu belgenin davalı bankanın şube müdür yardımcısı tarafından yazılmak sureti ile imzalandığı kabul edilse dahi imzalanan genel kredi sözleşmesi ve B.K.nun 492, 493 ve 494. maddelerine göre kefilin dilediği zaman kefeleten vazgeçmesinin mümkün olmadığı, davacının asıl alacağa bir itirazının bulunmadığı, takipten önce temerrüde düşürülmediği için işlemiş temerrüt faizi ve BSMV’den sorumlu tutulamayacağı, ihtiyati haciz vekalet ücreti ve masrafından sorumlu olduğu gerekçeleri ile davanın kısmen kabulüne, davacının icra takip dosyasında talep edilen 14.604.448.125.-TL. asıl alacak ile toplam 253.300.000.-TL. ihtiyati haciz vekalet ücreti ile masrafından borçlu bulunduğuna, 803.244.646.-TL. işlemiş temerrüt faizi ile 40.162.232.-TL. BSMV’den borçlu olmadığının tespitine, koşulları oluşmadığından tarafların tazminat istemlerinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 20.03.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/31743, Karar No: 2013/7964, Tarih: 07.03.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/31743 E.  ,  2013/7964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 7. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından, çeklere dayalı olarak borçlu A....E.... hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takibe başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emrinin tebliği üzerine adı geçen borçlunun, İİK'nun 168/5. maddesinde öngörülen yasal sürede icra mahkemesine başvurarak, çekleri şirketi temsilen imzaladığını, şahsen borçlu olmayıp şirketin borçlu olduğunu ileri sürdüğü, bu hali ile başvurunun İİK'nun 169. maddesi kapsamında borca itiraz niteliğinde olduğu görülmektedir.

TTK'nun 692/6. maddesi gereğince takip konusu belgelerin çek vasfını taşıması için "... keşidecinin imzasını" ihtiva etmeleri zorunludur. Anılan maddede sorumluluk için sadece imzadan söz edilmiş, birden fazla imzanın bulunması koşul olarak kabul edilmemiştir. TTK'nun 730. maddesi göndermesi ile çekler hakkında da uygulanması gereken aynı Kanunun 589. maddesi uyarınca, şirketin münferit temsilcisinin şirket kaşesi dışında senet üzerine atmış olduğu imzanın kendisini sorumluluktan kurtaracağı düşünülemez.Yine TTK'nun 730. maddesi yollaması ile çekler hakkında da uygulanması gereken aynı Kanunun 613.ve 614/1. maddeleri uyarınca, keşideci şirket kaşesi üzerindeki imza dışında çekin ön yüzüne konulan her imza aval şerhi sayılır. Aval için sadece imza yeterli olup, ayrıca ad ve soyadın yazılması gerekmez. Aval veren kimse kimin için taahhüt altına girmiş ise tıpkı onun gibi sorumlu olur.

Somut olayda takip dayanağı çeklerin üzerinde ikişer adet imza mevcut olup, borçlu A... E...'in, imzalarına bir itirazı bulunmamaktadır. Dosya içinde bulunan İzmir ...... Noterliği'nin 02.11.2011  tarihli imza sirkülerine göre, borçlu A...E....'in keşideci şirketi münferiden temsil ve ilzama yetkili olduğu görülmüştür. Takip dayanağı çeklerden 31.01.2012 ve 29.02.2012 keşide tarihli olanlarda şirket adına vekil K.... K.... tarafından imza atıldığı, ayrıca kaşe dışında muteriz borçlunun imzasının bulunduğu, diğer çekte ise hem şirket adı altına hem  de açığa muteriz borçlu tarafından imza atıldığı anlaşılmıştır. Bu durumda açığa atılan imzaların aval olarak kabulü gerektiğinden adı geçen borçlu takibe konu çeklerden dolayı şahsen sorumludur.

O halde mahkemece borçlu A...E.....in de borca itirazının reddi gerekirken kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

O halde mahkemece borçlu A...E.....in de borca itirazının reddi gerekirken kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının  temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07/03/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/440, Karar No: 2021/3097, Tarih: 20.04.2021

**14. Ceza Dairesi         2021/440 E.  ,  2021/3097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak, dosya tetkik edildi,

Müşteki Bakanlık vekilinin, bozma kararı üzerine gerçekleştirilen yargılama sırasında Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden gönderdiği 30.03.2020 günlü dilekçe ile katılma talebinde bulunmasına rağmen bu hususta karar verilmemiş ise de, 6284 sayılı Ailenin Korunması ve Kadına Karşı Şiddetin Önlenmesine Dair Kanunun 20/2. maddesi uyarınca Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının ilgili kamu davalarına katılma ve hükümleri temyiz etme hakkının bulunduğu ve Bakanlık vekilinin de hükmü temyiz ederek katılma iradesini ortaya koyduğu anlaşılmakla, söz konusu madde hükmü de gözetilerek 5271 sayılı CMK'nın 237/2. maddesi gereğince Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının katılan ve Avukat ...'un ise katılan Bakanlık vekili sıfatıyla davaya katılmasına karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25369, Karar No: 2014/5472, Tarih: 03.03.2014

**5. Hukuk Dairesi         2013/25369 E.  ,  2014/5472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmazlar bedelinin tahsili davasının kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca DÜZELTİLEREK ONANMASI hakkında Daireden çıkan kararı kapsayan 10.06.2013 gün ve 2013/7796 Esas - 2013/12182 Karar sayılı ilama karşı davalı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile karar düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkin davada, davanın kabulüne dair mahkemece verilen karar davalı idare vekilinin temyizi üzerine Dairemizce düzeltilerek onanmış, bu karara karşı davalı idare vekilince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosyada bulunan kanıt ve belgelerden, dava konusu taşınmazların İSKİ İçmesuları Yönetmeliği uyarınca "Dere Koruma Alanı" olarak ayrılmış olduğu, ancak taşınmazlara davalı idarece fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasanın 21. maddesi ile Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinde yapılan değişiklik ile; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 3/5/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü getirilmiştir.

Öte yandan Anayasa Mahkemesi’nin 25.09.2013 gün 2013/93 Esas, 2013/101 Karar sayılı ilamında da; “Kamulaştırmasız el atmadan söz edilebilmesi için taşınmaz zilyetliğinin idareye geçmesi ve taşınmazın fiilen kamu hizmetine tahsis edilmiş olması gerektiği; imar kısıtlamalarında taşınmazın zilyetliğinin malikte kalmaya devam etmekte olup, yalnızca malikin tasarruf yetkisinin, ilgili mevzuattan kaynaklanan bazı kısıtlamalara maruz kaldığı, bu nedenle imar kısıtlamalarından kaynaklanan tazminat davalarının idari yargıda açılabileceği” kabul edilmiş olup; 2013/796-12182 sayılı düzeltilerek onama kararının kaldırılmasına,

Davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, dava dilekçesinin görev yönünden reddi yerine, kabulüne dair hükmün bozulması gerekirken düzeltilerek onandığı anlaşılmakla;

Davalı idare vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 10.06.2013 gün ve 2013/7796-12182 sayılı düzeltilerek onama kararının kaldırılmasına,

Hükmün davalı idare vekilinin temyizi doğrultusunda yukarıda belirtilen nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz ve karar düzeltme harçlarının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 03.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/423, Karar No: 2009/504, Tarih: 11.11.2009

**Hukuk Genel Kurulu         2009/20-423 E.  ,  2009/504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Susurluk Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10.06.2009

Taraflar arasındaki "tapu iptali ve tescil" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Susurluk Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 09.07.2008 gün ve 2008/130 E-1004 K. sayılı kararın incelenmesi, davacı vekili tarafından  istenilmesi üzerine, Yargıtay  20.Hukuk Dairesinin 10.11.2008 gün ve 2008/14898-14753 sayılı ilamı ile hüküm; (“…Davacı ... Köyü 1315 sayılı parselin 1949 yılında kesinleşen orman kadastrosunda orman sınırları içinde iken 1986 yılında kesinleşen 2/B madde uygulaması ile Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığını ileri sürerek davalı adına olan tapu kaydının iptali ile Hazine adına tescilini ve tapunun beyanlar hanesine 2/B madde şerhinin konulmasını istemiştir. Mahkemece davanın kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 6831 Sayılı Yasanın kesinleşen 2/B madde uygulamasına dayalı tapu iptali, tescil ve tapu kaydının beyanlar hanesine 2/B madde şerhi verilmesine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1949 yılmda ve seri bazda yapılarak kesinleşen orman kadastrosu ile daha sonra 1986 yılında yapılarak 27.05.1987 tarihinde ilan edilerek kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

Keşifte bilgisine başvurulan orman ve fen bilirkişiler birlikte düzenledikleri raporda; dava konusu parselin 1949 yılında yapılan orman kadastrosunda orman sınırları içinde iken 27.05.1987 tarihinde ilan edilen 6831 Sayılı Yasanm 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığını açıklamışlardır.

Keşifte bilgisine başvurulan orman ve fen bilirkişiler birlikte düzenledikleri raporda; dava konusu parselin 1949 yılında yapılan orman kadastrosunda orman sınırları içinde iken 27.05.1987 tarihinde ilan edilen 6831 Sayılı Yasanm 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarıldığını açıklamışlardır.

Mahkemece, Asliye Hukuk Mahkemesinin 10.09.1971 tarih ve 1971/135-275 sayılı tescil kararının Hazineyi bağlayan kesin hüküm niteliğinde olduğu nedeniyle, Hazinenin davasının reddine karar verilmişse de, 1971/135-275 sayılı dosyanın Seka’ya gönderilmesi nedeniyle dosya içine konulan mahkeme kararı örneği incelendiğinde, davalının bayii Necip Yaşar’ın taşınmazın 1949 tahdidinin içinde iken 1971 yılında tescil davası açtığı, mahkeme kararının gerekçesinde; keşif tarihinden çok önce kesinleşen orman kadastro haritasının yapıldığı konusunda hiç bir bilginin bulunmadığı, bu konuda bilirkişilerden rapor alınmadığı, dinlenen tanıkların dava konusu taşınmazın Hazine arazisi ve köy merası niteliğinde olmadığı ve davacının kullanımında olduğu konusundaki beyanlarının esas alınarak, taşınmaz o tarihte orman sınırları içinde olduğu ve Medeni Yasanın 713 (639) maddesi gereğince Orman Yönetimi yasal hasım olduğu halde,Orman Genel Müdürlüğüne husumet yöneltilmediğinden  tescil kararının Orman Yönetimini bağlamayacağı, tescil kararı ile 1949 yılında kesinleşen orman kadastrosunun iptal edilmemesi nedeniyle geçerliliğini sürdürdüğü, işte dava konusu taşınmazın kesinleşen orman sınırı içinde iken 31.12.1981 tarihinden önce orman niteliğini kayıp etmesi nedeniyle 6831 Sayılı Yasanın 2/B maddesi uyarınca Hazine adına orman rejimi dışına çıkartıldığı ve işlemin kesinleştiği, taşınmazın Hazineye intikal etme nedeninin taşınmazın orman kadastro sınırı içinde kalması olduğu ve temyize konu davada Hazine taşınmazın 1949 tahdidi içinde iken kesinleşen 2/B madde uygulamasıyla orman sınırları dışına çıkarıldığını ileri sürerek Hazine adına tescilini istediğine göre, her iki davanın hukuki sebeplerinin farklı olması nedeniyle Asliye Hukuk Mahkemesinin 10.09.1971 gün ve 1971/135-275 sayılı kararının H.Y.U.Y.’nın 237.maddesi gereğince kesin hüküm oluşturmayacağı gözetilerek, davanın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, kesin hüküm nedeniyle reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır...") gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda aşağıda açıklanan gerekçelerle direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı  vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.