muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/16329, Karar No: 2012/24945, Tarih: 07.12.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/16329 E.  ,  2012/24945 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 2010/897-2012/1168

Dava, tedavi nedeniyle yapılan yol giderleri, gündelikler ve refakatçi ücretinin ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkeme, yazılı biçimde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı Kurum Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosya içeriğinden, genel sağlık sigortalısı olduğu anlaşılan davacının, bakmakla yükümlü olduğu 2006 yılı doğumlu hak sahibi oğlu ...’ın, lösemi tedavisi için, Batman’daki sağlık merkezlerinden, tedavisinin önceden beri takip edildiği İstanbul Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi’ne anne ve babasının refakatinde sevki yapılarak, tedavisine devam edildiği anlaşılmaktadır.

5510 sayılı Kanunun 65 inci maddesi “Hekimin veya diş hekiminin muayene veya tedavi sonrası tıbben göreceği lüzum üzerine genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin sağlık hizmetinden yararlanmaları için muayene ve tedavi edildikleri yerleşim yeri dışına yapılan sevkinde, ayakta tedavilerde kendisinin ve bir kişi ile sınırlı olmak üzere refakatçisinin gidiş ve dönüş yol gideri ve gündelikleri; yatarak tedavilerde ise gidiş ve dönüş tarihleri için gündelikleri ile yol gideri Kurumca karşılanır. Genel sağlık sigortalısı ve bakmakla yükümlü olduğu kişilerin yatarak tedavileri sırasında, hekimin veya diş hekiminin tıbben göreceği lüzum üzerine yanında kalan refakatçinin yatak ve yemek giderleri bir kişi ile sınırlı olmak üzere Kurumca karşılanır. Yurt içinde veya yurt dışına yapılan sevkler nedeniyle ödenecek gündelik, yol, yatak ve yemek giderlerinin tutarı 72 nci maddede belirtilen Sağlık Hizmetleri Fiyatlandırma Komisyonu tarafından belirlenir. Sürekli iş göremezlik veya malûllük durumlarının tespiti, kontrolü veya periyodik sağlık muayenesi amacıyla yapılan sağlık hizmeti giderleri ile yol ve gündelik giderleri de bu madde hükümlerine göre ödenir. Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar Kurum tarafından çıkarılacak yönetmelikle düzenlenir.” hükmünü içermektedir.

Mahkemece, davaya konu yol giderleri ile gündelik ve bir kişi ile sınırlı refakatçi giderlerinin, Kurumca karşılanması gereken tutarları 5510 sayılı Yasanın 72. maddesi kapsamında Sağlık Hizmetleri Fiyatlandırma Komisyonundan sorulup belirlenmeli ve gerekirse bu yönde bilirkişi incelemesi de yaptırılmak suretiyle talep de gözetilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilerek, sonucuna göre karar verilmesi gerekirken; tarifeye uymayan faturalar ile ikinci refakatçi ücretinin de ödenmesi gerektiği belirtilerek, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4813, Karar No: 2020/9524, Tarih: 09.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/4813 E.  ,  2020/9524 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş, karar davacılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dava konusu taşınmaz ve geldisi olan parsellerin 1994 yılından itibaren onaylanan imar planları kapsamında kentsel servis alanı olarak ayrıldığı, bilirkişi raporuna göre, taşınmaza fiilen el atılmadığı anlaşılmıştır.

05.12.2008 tarihinde açılan davada yerel mahkemece taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmadığından, gerek 20/08/2016 tarihli 6745 sayılı Kanunun 34 maddesi ile mülga olan Kamulaştırma Kanununun geçici 6. maddesinin 10. fıkrasının 3. cümlesi ile öngörülen; “Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmî kurumlara ayrılmak suretiyle veya ilgili kanunların uygulamasıyla tasarrufu kısıtlanan taşınmazlar hakkında, 03/05/1985 tarihli ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemler tamamlandıktan sonra idari yargıda dava açılabilir. Bu madde hükümleri karara bağlanmamış veya kararı kesinleşmemiş tüm davalara uygulanır.” hükmü, gerekse iptal olan geçici 6. maddenin 10. fıkrasının 3. cümlesi yerine 6745 sayılı Kanunun 33. maddesi ile eklenen Kamulaştırma Kanununun EK 1. maddesinin birinci fıkrasının ''Uygulama imar planlarında umumi hizmetlere ve resmi kurumlara ayrılmak suretiyle mülkiyet hakkının özüne dokunacak şekilde tasarrufu hukuken kısıtlanan taşınmazlar hakkında, uygulama imar planlarının yürürlüğe girmesinden itibaren beş yıllık süre içerisinde imar programları veya imar uygulamaları yapılır ve bütçe imkanları dahilinde bu taşınmazlar ilgili idarelerce kamulaştırılır veya her halde mülkiyet hakkını kullanmasına engel teşkil edecek kısıtlılığı kaldıracak şekilde imar planı değişikliği yapılır/yaptırılır.

Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanunun geçici 6 ncı maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir.'' hükmü uyarınca davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, davanın usulden reddine karar verilmiştir. Ancak,

Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanunun geçici 6 ncı maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir.'' hükmü uyarınca davanın idari yargıda görülmesi gerektiğinden, davanın usulden reddine karar verilmiştir. Ancak,

Anayasa Mahkemesinin 05/04/2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayınlanan 20/12/2018 gün 2016/181 Esas, 2018/111 sayılı kararı ile ''Kamulaştırma Kanununun EK 1. maddesinin'' Bu süre içerisinde belirtilen işlemlerin yapılmaması halinde taşınmazların malikleri tarafından, bu Kanunun geçici 6 ncı maddesindeki uzlaşma sürecini ve 3194 sayılı İmar Kanununda öngörülen idari başvuru ve işlemleri tamamlandıktan sonra taşınmazın kamulaştırmasından sorumlu idare aleyhine idari yargıda dava açılabilir. '' kısmı iptal edilmiştir.

Bu durumda; Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 16.05.1956 gün ve 1/6 sayılı kararı ile HGK'nun 15.12.2010 gün ve 2010/5-662/651 sayılı kararı da gözetildiğinde, uzun yıllar programa alınmayan imar planının hayata geçirilmemesi nedeniyle kamulaştırma ya da takas cihetine gitmeyen davalı idarece, pasif ve suskun kalınmak ve işlem tesis edilmemek suretiyle taşınmaza müdahale edildiği; bu haliyle İdarenin eyleminin, mülkiyet hakkının özüne dokunan ve onu ortadan kaldıran bir niteliğe sahip olduğu bu şekilde kamulaştırmasız el koyma olgusunun gerçekleştiğinin kabulü gerekir. Kamulaştırmasız el koyma olgusunun varlığının doğal sonucu, idarenin hukuka aykırı eylemiyle mülkiyet hakkı engellenen taşınmaz mal sahibi davacının, dava yoluyla kamulaştırmasız el koyma hükümleri doğrultusunda mülkiyetin bedele çevrilmesini, eş söyleyişle idareden değer karşılığının verilmesini isteyebileceği açıktır.

Bu itibarla taşınmaza davalı idarece fiilen el atılmamış ise de makul süre içinde imar planına uygun herhangi bir işlem tesis edilmediğinden kamulaştırmasız el atma olgusu gerçekleşmiş olup taşınmazın aynına ilişkin davaya bakmak Adli yargının görevidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, mahkemece her ne kadar bozma kararı gereğince taşınmaza fiilen el atılmadığından davanın usulden reddine karar verilmiş ise de; görev kamu düzeninden olduğundan ve yargılamanın her aşamasında re'sen gözetileceğinden, dava konusu uyuşmazlıkta adli yargı görevli kabul edilerek işin esasına girilip karar verilmesi gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenle davacılar vekilinin temyiz itirazları gereğince bozmanın niteliğine göre sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, davacılardan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/39, Karar No: 2011/1839, Tarih: 16.02.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/39 E.  ,  2011/1839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Heyetçe incelenmesi gerekli olduğundan; "...."ın anne, baba ve kardeşlerini gösterir aile nüfus kayıt tablosu temin edilerek dosya arasına alındıktan sonra yeniden temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi için MAHALLİNE GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.02.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11917, Karar No: 2014/20323, Tarih: 23.12.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/11917 E.  ,  2014/20323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA 9. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/12/2012

NUMARASI : 2011/513-2012/458

Taraflar arasında görülen davada Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 25/12/2012 tarih ve 2011/513-2012/458 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi arafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı T.. Turizm A.Ş. İşletmeleri'nden Kuşadası Marina İşletmesi'nde inşa ettirilecek akaryakıt istasyonu ve müştemilatı ile ilgili olarak yapılan ihaleyi alan dava dışı S.. İnşaat Sanayi ve Ticaret A.Ş. ile yap-işlet-devret modeliyle akdedilen 05.08.1993 tarihli sözleşmenin davacı şirket tarafından feshedildiğini, bunun üzerine dava dışı S..at Sanayi ve Ticaret A.Ş. tarafından davacı aleyhine açılan tazminat davasının 27.03.1997 tarihli karar ile davacı aleyhine sonuçlandığını, sözleşmenin feshinde davacının kusurlu bulunarak davacının tazminatla sorumlu tutulmasına karar verildiğini, bu şekilde davacının adı geçen şirkete 8.895.023.913,00 TL (eski TL) ödeme yaptığını, davacının uğradığı bu zarardan genel müdür ve yönetim kurulu başkanı olan davalı Ö.. B..'in Turizm Bakanlığı'ndan gerekli izinler alınmaksızın sözleşmenin imzalanması nedeniyle kusurlu ve bu nedenle davacı şirketin ödediği tazminattan sorumlu olduğunu ileri sürerek; davacının gerçekleşen 8.895.023.913,00 TL (eski TL) zararının ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunmuş; davalının kususrunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacı ile dava dışı şirket arasında Kuşadası Marina'da yapılacak akaryakıt istasyonu ve müştemilatı işinin yap-işlet-devret modeli ile yapılmasına ilişkin sözleşmenin davacı şirket tarafından haksız yere feshedilmesi üzerine dava dışı şirket tarafından davacı aleyhine açılan dava sonucunda davacının dava dışı şirkete tazminat ödemek zorunda kaldığı, bu tazminatın 8.305.503.913,00 TL (eski TL)'sinin 12.03.1998 tarihinde ve 589.200.000,00 TL (eski TL) sinin 13.03.1998 tarihinde ödenerek 8.894.703.913,00 TL (eski TL) kurum zararının gerçekleştiği, bu zararının gerçekleşmesinde davacının genel müdürü davalı Ö.. B..'in %75 oranında kusurlu olduğu gerekçesiyle; davanın kısmen kabulüne, 6.671.03 TL'nin 6.229,13 TL'sine 12.03.1998 tarihinden ve 441,90 TL'sine 13.03.1998 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz uygulanmak suretiyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava, davacı anonim şirketin eski genel müdürü ve yönetim kurulu başkanı olan davalının şirkete verdiği iddia olunan zararın tazmini istemiyle açılmıştır. Anonim şirketlerde yöneticiler hakkında sorumluluk davası açılabilmesi, 6762 sayılı TTK'nın 341'nci maddesi uyarınca genel kurulda bu konuda bir karar alınması şartına bağlıdır. Ancak, dava tarihinden önce yürürlüğe giren 233 sayılı Kamu İktisadi Teşebbüsleri Hakkında Kanun Hükmünde Kararname uyarınca kamu iktisadi teşebbüslerinin, bu meyanda davacı şirketin de organları arasında genel kurul bulunmamaktadır. Bu nedenle, artık davanın açılması için genel kurul kararı şartının aranması söz konusu değildir. Kararnamenin 5'inci maddesinde teşebbüslerin organları olarak yönetim kurulu ve genel müdürlük gösterilmiştir. Buna göre, teşebbüslerin en yetkili organı yönetim kuruludur. Dolayısıyla eski genel müdür hakkında sorumluluk davası açılması da yönetim kurulunun görev ve yetkisi içersindedir ve işin niteliği itibariyle yönetim kurulunca dava açılmasına karar verilmesi gereklidir. Somut olayda dava genel müdürün davacı adına dava dışı şirketle imzalamış olduğu inşa ettirilecek akaryakıt istasyonu ve müştemilatı ile ilgili sözleşmenin haksız feshi nedeniyle davacının dava dışı şirkete ödediği tazminatın rücuen tahsili talebiyle açılmıştır. Bu konuda yönetim kurulunca verilmiş bir karar olup olmadığı belli değildir. Açıklanan bu husus, dava şartı olduğundan öncelikle araştırılması gereklidir. Davacı T.. Turizm A.Ş, sermayesinin tamamı devlete aitken 4046 sayılı Yasa'ya göre özelleştirme kapsamına alınmış Kamu İktisadi Teşebbüsü olup; bu şirket, Özelleştirme İdaresi Başkanlığı'nca 2003 yılında davaya devam eden S.. A.. ile birleştirilmiş ve böylece hükmi şahsiyeti sona ermiştir. Yapılan açıklamalar nazara alınarak mahkemece, öncelikle davacıya, T.. Turizm A.Ş. yönetim kurulunca davalı hakkında sorumluluk davası açılması yönünde alınan bir karar olup olmadığı sorulmalı, varsa ibraz ettirilmelidir. Eğer böyle bir karar yoksa S.. Holding A.Ş'nin tabi olduğu hükümler çerçevesine yetkili organlarınca alınacak karar ile belirtilen eksikliğin tamamlanması için münasip bir mehil vererek hasıl olacak sonuç dairesinde bir karar vermesi gerekmektedir. Bu suretle, belirtilen eksiklik hakkında gerekli işlem yapılmaksızın işin esasına girilerek hüküm tesisi doğru görülmediği gibi görevsiz mahkemece verilen ve bu davada yeri olmayan 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 60. maddesi gereğince zamanaşımı definin reddine ilişkin kararı ile 6762 sayılı TTK'nın yönetim kurulu üyelerinin sorumluluğuna dair zamanaşımına ilişkin hükümleri tartışılmadan, yani zamanaşımı def'i hakkında görevli mahkemece bir karar verilmeden esasa girilerek hüküm kurulması doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 23.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25056, Karar No: 2015/18483, Tarih: 03.02.2015

**6. Ceza Dairesi         2012/25056 E.  ,  2015/18483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

I) Oluş ve dosya kapsamına göre, mağdurun soruşturma aşamasında alınan ifadesinde; sanığın mağdurun mobilya imalatı yaptığı işyerine olaydan bir hafta önce gelerek mdf malzemesi satmak bahanesiyle gelip içeriyi kolaçan ettiği, olay günü mağdurun yakındaki bir müşteriye malzeme götürmek için gittiği sırada, kırık olan vitrin camından işyerine girdiği, masanın çekmecesinde bulunan sustalı bıçağı alıp cebine koyduğu, işyerinde çalacak bir şeyler bulmak için gezindiği sırada, mağdurun işyerine geri geldiğini fark edip kırık vitrin camından uçarcasına kendini dışarı attığı, yerden kalkıp kaçmaya çalıştığı sırada, mağdurun kendisine göre daha zayıf yapılı olan sanığı yakalayıp yere yatırarak etkisiz hale getirdiği ve polisi aradığı, bunun üzerine sanığın içerden aldığı bıçağı cebinden çıkarıp mağdura savurmaya çalıştığı, mağdurun bu aşamada bıçağı görünce sanığın içerden bıçağı çaldığını farkettiği, mağdurun tekrar sanığın kollarını tutarak yere yatırdığı, polisi beklemeye başladığı ve sanığın bıçağı bırakmasını sağlayıp polisin gelmesiyle sanığı kendilerine teslim ettiğini beyan ettiği, mahkeme huzurundaki ifadesinde ise; olay tarihinde işyerinden yakın mesafeye dolap götürdüğünü, beş dakika sonra işyerinin önüne geri döndüğünde, sanığı işyerinden çıkarken gördüğünü ve kendisini yakaladığını, bu sırada cebinden bıçağı çıkararak bıçağın ağzını açtığını, elinin ayağının titrediğini, kendisini etkisiz hale getirmeyi düşünüp yere yatırdığını, daha sonra polisi çağırdığını, sanığın kendisine vurmaya teşebbüs etmediğini, bıçağı o an elinden aldığını ve emniyete teslim ettiğini beyan ettiği anlaşılmıştır.

5237 sayılı TCK.nın 141/1.maddesinde “Zilliyetin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı kendisine veya başkasına yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alma” olarak tanımlanmıştır.

5237 sayılı TCK.nın 141/1.maddesinde “Zilliyetin rızası olmadan başkasına ait taşınır bir malı kendisine veya başkasına yarar sağlamak maksadıyla bulunduğu yerden alma” olarak tanımlanmıştır.

Aynı Kanunun 148.maddesinde ise; yağma suçu bir başkasını, kendisinin veya yakınının hayatına, vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden ya da malvarlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak, bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymaya mecbur kılan kişinin eyleminin yağma suçunu oluşturduğu, malın cebir veya tehdit kullanılarak alınması veya mağdurun malı teslime ya da malın alınmasına karşı koymamaya mecbur bırakılmasıdır. Cebir veya tehdit bir kimseyi malını teslim etmeye veya alınmasına karşı koymamaya mecbur kılmak için yapılmalıdır. Bu yönü ile yağma diğer suçlardan ayrılır. Cebir veya tehdit ile malın alınması veya verilmesi arasında bir nedensellik bağı bulunmalıdır. Bazı durumlarda fail aslında hırsızlık amacıyla harekete geçmesine karşın daha sonraki bir aşamada cebir veya tehdit kullanmaktadır. Bu durumda eylemin hangi suçu oluşturacağı hususunda tereddüt yaşanmaktadır.

Hal böyle olunca;

Failin iç dünyasını ilgilendiren kastın niteliğinin belirlenmeside gerekmektedir. Bu belirleme failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası davranışları ölçü alınıp, irdelenerek yapılabilecektir.

Hırsızlık amacıyla malın alınmasından ve mağdurun eşya üzerinde hakimiyeti sona ermeden failin yakalanmasından önce ve/veya yakalanmasından sonra gerçekleştirdiği hareketlerin neler olduğu işte bu açıdan duraksamasız saptanıp sonucuna göre failin kastıda saptanarak sonucuna göre suçun hukuki vasıflandırması yapılmalıdır.

Somut olayımızda;

Yakınanın dükkanına daha önce mal satma bahanesi ile gelip etrafı inceleyen, olay günü fiziki koşulları kendince uygun bulup, bilirkişi expertiz raporuna göre sabitleme ve mandal mekanizması arızalı 10 TL. kıymetinde olduğu belirtilen bıçağı bulunduğu çekmeceden alıp, cebine koyarak iş yerinde dolaşmaya başlayan, yakınanın iş yerine geri döndüğünü görmesi üzerine de yakalanmamak için hızla dışarı çıkıp, kaçmaya çalışan sanığı fark eden yakınanın müdahale ettiği ve etkisiz kılıp polisi aradığı konusunda yakınanın beyanları arasında bir uyum vardır. Ancak yakınandan olay sonrası ve/veya olay sonrasında sanığın kendisine bıçakla karşı duruşu ve bunun gerçekleştiği aşama ve gerçekleşme şekli ile ilgili beyanlarında açık aykırılıklar bulunmaktadır. Öncelikle failin olay öncesi, olay sırası ve olay sonrası bu davranışları yönünden yakınanın beyanları arasındaki açık aykırılıklar giderilip,

sonucuna göre hukuki vasıflandırma yapılması gerektiği gözetilmeden yakınanın beyanlarından birini diğerine üstün kılan nedenler de denetime olanak verecek şekilde karar yerinde açıklanmadan eksik soruşturma ile yetinilip yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

II) Kabule göre de;

sonucuna göre hukuki vasıflandırma yapılması gerektiği gözetilmeden yakınanın beyanlarından birini diğerine üstün kılan nedenler de denetime olanak verecek şekilde karar yerinde açıklanmadan eksik soruşturma ile yetinilip yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

II) Kabule göre de;

1-)Yağmaya konu eylemin işyerinin önünde gerçekleşmesi nedeniyle sanık hakkında TCK'nın 149. maddesinin 1. fıkrasının “d” bendiyle uygulama yapılamayacağının gözetilmemesi,

2-)Mahkemece 5271 sayılı Yasa’nın 150. maddesi uyarınca, sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu savunmanın görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı biçimde, sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1766, Karar No: 2018/13470, Tarih: 26.11.2018

**2. Hukuk Dairesi         2018/1766 E.  ,  2018/13470 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı erkek tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı kadın vekiline gerekçeli kararın; aynı adreste daimi işçisi imzasına tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Vekil adına işçisine yapılan bu tebligatta, tebliğ memuru tarafından, tebligatın yapılması gereken avukatın, tevziat sırasında belirtilen adreste olup olmadığı başka bir anlatımla, tebliğ memuru tarafından, muhatabın adreste bulunup bulunmadığının araştırılıp tespit edilmediği görülmekte olup, bu durumda tebliğ işlemi 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 17. maddesi ve Yönetmeliğin 26. maddesi hükümlerine uygun olarak yapılmadığından usulsüzdür (HGK'nun 30.01.2013 Tarih, 2012/6-644 Esas - 2013/164 Karar sayılı ilamı).

2-Yine temyiz başvuru dilekçesi davacı kadın vekiline tebliğ edilmiş ise de tebligat mazbatasında "adreste kimsenin bulunmadığı, en yakın komşuya sorulduğu muhatabın çarşıda olduğunu beyan etmesi üzerine, evrakın mahalle muhtarına teslim edilip kapısına (2) nolu haber kağıdının yapıştırıldığı ve komşusunun imzadan imtina ettiği” yazılmış, " en yakın komşuya haber bırakıldığı" yazılmamıştır. Bu haliyle davacı kadın vekiline yapılan temyiz başvuru dilekçesinin tebliği geçersizdir. Mahkemece davacı kadın vekiline gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi gerekmektedir. Davacı tarafa gerekçeli karar ve temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak tebliği sağlanıp, yasal temyiz ve katılma yolu ile temyiz süresi beklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 26.11.2018(Pzt.)