muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/4654, Karar No: 2006/10647, Tarih: 03.07.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/4654 E.  ,  2006/10647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle \* Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi anlamında eşlerin birlikte başvurması nazara alınarak karar verilmiş bulunmasına göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine peşin alınan harcın mahsubuna oyçokluğuyla karar verildi. 03.07.2006 pzt.

KARŞI OY YAZISI

Dava dosyasında eşlerin “birlikte başvurarak” boşanma isteminde bulundukları, anlaşmalı boşanmanın (TMK. m. 166 f. III) koşullarının oluşması sebebiyle hâkim tarafından “anlaşmalı boşanmaya” karar verildiği ve “davacının” davasından “feragat iradesini” içeren dilekçesi ile temyiz isteminde bulunduğu görülmektedir.

Çekişme nedir?;

Anlaşmalı boşanmaya ilişkin dava dilekçesinde ;

-kadın: davacı sıfatıyla

-koca: davalı ve karşılık davacı sıfatıyla yer almıştır.

Görüldüğü üzere “birlikte başvuru” (TMK m. 166 f. III) sözkonusudur.

Davacı eş olan kadının boşanma davasından feragati içeren temyiz istemine karşılık değerli çoğunluk tarafından sergilenen “Eşlerin birlikte başvurması nazara alınarak karar verilmiş bulunmasına” bu sebeple hükmün (feragate rağmen) onanması şeklindeki düşüncesine katılmıyorum.

Anlaşmalı boşanma davasından feragat “iki bölümde” incelenebilir:

A) Bir Eşin Diğerinin Davasını Kabul Etmesi Hâlinde Anlaşmalı Boşanma Davasından Feragat

Dairemdeki çoğunluk düşüncesine göre TMK m. 166 f. III hükmü anlamında “bir eşin diğerinin davasını kabul etmesi hâlinde” davadan ancak dava dilekçesinde “davacı” sıfatını kullanan eş davadan feragat edebilir. Buna karşılık anlaşmalı boşanmanın diğer tarafı olan eş davasından feragat edemez.

Oysa bir anlaşmalı boşanma davasında davacı ya da davalı sıfatını kullanma “teknik anlamda” gerçek bir “davacı” ya da “davalı” kavramını ifade etmekten uzaktır.Taraflar böyle bir düşünceyi asla hedeflemedikleri gibi ikisinin boşanmak isteyen taraf olarak “aynı safta/tarafta” yer aldıkları kuşkusuzdur. Bu yüzdendir ki aynı safta yer alma olgusu kanunda “anlaşma” olarak ifade edilmiştir. Kanun koyucu ve taraflar anlaşmalı boşanma davasında bir “çekişmeli davayı” düşünmemişler/akıllarından dahi geçirmemişlerdir.

Değerli çoğunluğun “Davadan ancak dava dilekçesinde ‘davacı’ sıfatını kullanan eş davadan feragat edebilir” şeklindeki düşüncesine aşağıdaki gerekçe ile katılmıyorum:

Değerli çoğunluğun “Davadan ancak dava dilekçesinde ‘davacı’ sıfatını kullanan eş davadan feragat edebilir” şeklindeki düşüncesine aşağıdaki gerekçe ile katılmıyorum:

Evlilik en az bir yıl sürmüşse bu aşamadan sonra “eşler” (=kadın ve erkek) boşanma konusunda “anlaşırlarsa” evlilik birliğinin temelinden sarsıldığı ve bu durumun ortak yaşamın devamını beklenemez hale getirdiğine ilişkin bir “yapıntı” kabul edilmiştir. (Ömer Uğur GENÇCAN, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanunu, Bilimsel Açıklama-İçtihatlar-İlgili Mevzuat, Yetkin Yayınevi, Ankara 2004 , Kısaltma: GENÇCAN-TMK, s. 857)

TMK. m. 166 f. III hükmünde “taraflarca” kabul edilecek düzenleme söz konusu olduğundan anlaşmalı boşanmaya ilişkin düzenlemeyi kabul eden taraflar (=hem erkek hem de kadın) “davacı-davalı” sıfatını kendiliğinden alır.

Görüldüğü üzere anlaşmalı boşanma ancak tarafların (=kadın ve erkek) anlaşması ile olanaklıdır.

O halde mahkeme kararında eşlerin “davacı-davalı” ve “davalı-davacı” biçiminde gösterilmeleri uygun olacaktır. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, § 2. II, B, 2, b, aa.)

Nitekim Dairem eşlerin anlaşmasına dayalı boşanma davalarında bir bakıma “iki davacı ve iki davalı” olduğu görüşünü sergilemiştir. (Y2HD, 15.3.1990, 11382-2844, Ömer Uğur GENÇCAN, Öğreti ve Uygulamada Boşanma, Tazminat, Nafaka, Yetkin Yayınevi, Ankara 2000, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma , s. 680-682)

Anlaşmalı boşanma ancak “tarafların” (=kadın ve erkek) anlaşması ile oluşabildiğine göre hem kadın hem erkek davadan feragat edebilir.

Düzenlemenin bir tarafına davadan feragat hakkı verilirken bir tarafına davadan feragat hakkı verilmemesi;

-Anlaşmalı boşanma davasının mahiyeti,

-Kadın erkek eşitliği ile bağdaşmaz.

O halde anlaşmalı boşanma davasından feragati içeren “temyiz davasının davacısı” eşin dilekçesine değer verilerek hükmün bu sebeple bozulmasına ve tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle boşanma (TMK. m. 166 f. I-II) davasına yönelik olarak varsa delilleri toplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

B) Eşlerin Birlikte Başvurması Hâlinde Anlaşmalı Boşanma Davasından Feragat

Temyiz konusu anlaşmalı boşanma davasında ise;

-Eşler birlikte imzaladıkları dava dilekçesi ile boşanma isteminde bulunmuştur,

-Temyiz davasının davacısı olan kadın dava dilekçesinde kendisini “davacı” sıfatıyla göstermiştir/tanıtmıştır,

-Temyiz davasının davalısı olan koca dava dilekçesinde kendisini “davalı ve karşılık davacı” sıfatıyla göstermiştir/tanıtmıştır,

-Dava dilekçesinde tek başvurma harcı alınmıştır,

-Dava dilekçesinde kendisini “davacı” sıfatıyla gösteren kadın boşanma davasından feragati sebebiyle hükmün bozulması istemiyle temyiz isteminde bulunmuştur

Değerli çoğunluk tarafından “Eşler madem birlikte dava açmışlardır o halde davadan feragat da birlikte olabilir” şeklindeki anlayışı ile boşanma hükmünün “Eşlerin birlikte başvuruda bulanmaları (MK m. 166/3)” gerekçesiyle onanmasına karar verilmiştir.

-Dava dilekçesinde tek başvurma harcı alınmıştır,

-Dava dilekçesinde kendisini “davacı” sıfatıyla gösteren kadın boşanma davasından feragati sebebiyle hükmün bozulması istemiyle temyiz isteminde bulunmuştur

Değerli çoğunluk tarafından “Eşler madem birlikte dava açmışlardır o halde davadan feragat da birlikte olabilir” şeklindeki anlayışı ile boşanma hükmünün “Eşlerin birlikte başvuruda bulanmaları (MK m. 166/3)” gerekçesiyle onanmasına karar verilmiştir.

-Böylece bir hukuk davasında bir davacı davasından feragat edemez duruma düşmüş olmaktadır. Başka bir anlatımla davacı hiç de boşanmak istemediği halde boşanmış olmaktadır.Yine bir başka ifadeyle davacının davası “davacıya rağmen” kabul edilmiş olmaktadır.

-Dava dilekçesinin “Görüldüğü üzere anlaşmalı boşanma ancak tarafların (=kadın ve erkek) anlaşması ile olanaklıdır. O halde mahkeme kararında eşlerin “davacı-davalı” ve “davalı-davacı” biçiminde gösterilmeleri uygun olacaktır. (Ömer Uğur GENÇCAN, Boşanma Hukuku, Yetkin Yayınevi, Ankara 2006, Kısaltma: GENÇCAN-Boşanma-2, § 2. II, B, 2, b, aa.)” şeklindeki düşüncemize uygun olarak düzenlendiği görülmektedir.

Bir eşin “diğerinin davasını kabul etmesi” hâlinde bile anlaşmalı boşanmanın tarafı olan eşlerden her biri davasından feragat edebilir şeklindeki düşüncemiz dikkate alındığında eşlerin “birlikte başvurması” hâlinde anlaşmalı boşanma davasından feragat eşlerden her biri için öncelikle olanaklıdır.

Çoğunluk görüşü ile “davadan feragat” kavramı yanında “davadan birlikte feragat” kavramı oluşturulmuş olmaktadır. HUMK. m. 91 hükmü anlamında/karşısında TMK m. 166 f. III hükmü bir istisna oluşturmamaktadır.

O halde anlaşmalı boşanma davasından feragati içeren “temyiz davasının davacısı” eşin dilekçesine değer verilerek hükmün bu sebeple bozulmasına ve tarafların evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebiyle boşanma (TMK. m. 166 f. I-II) davasına yönelik olarak varsa delilleri toplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Değerli çoğunluğun “farklı görüşüne” katılmıyorum.

Üye Ömer Uğur GENÇCAN
Yargıtay — Esas No: 2016/13915, Karar No: 2019/853, Tarih: 06.02.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/13915 E.  ,  2019/853 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum 28.06.2012 tarihli iş kazası nedeniyle sigortalıya bağlanan gelir ,geçici iş göremezlik ödeneği ve tedavi masrafından oluşan kurum zararının faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun'un 21. ve 76. maddesidir.

1-Eldeki davaya konu olayda, mahkemece, kusura ilişkin bilirkişi raporu alınmış; raporda davalıya %90, dava dışı sigortalıya %10 oradan kusur verilmiş olup; Kurum raporunda ise işverene %80, dava dışı sigortalıya %20 verilmiştir.

Hal böyle olunca dosya kapsamında alınan raporların maddi olgunun kabulü ve kusur oranları ve aidiyeti bakımında çelişki giderilmeden; SGK inceleme raporunda yer alan davalı işverene %80 kusur atfedilen oranının hükme esas alındığı anlaşılmıştır. Mahkemece yapılacak iş, maddi olgunun kabulü ve kusur oranları yönünden mevcut çelişki giderilmek suretiyle, İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği ile iş kazasının vuku bulduğu iş kolunda uzman bilirkişi heyetinden; kusur oran ve aidiyeti konusunda yeniden rapor alınarak, varılacak sonuca göre hüküm kurmaktan ibarettir.

2-Somut durumda, 28.06.2012 tarihinde meydana gelen iş kazası nedeniyle açılan rücuan tazminat davasının yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 21. maddesi olup, anılan maddede; “İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalı, sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45-46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54-55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir. Anlaşılacağı

üzere rücu alacağından sorumluk belirlenirken gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerleri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın hükme esas alınması gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Mahkemece ,yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde gerçek zarar tavan hesabı yaptırılarak, ilk peşin değerle/gerçek zarar daha az ise gerçek zararla karşılaştırılması sonucu düşük olanın kusur karşılığına isabet eden miktarına karar verilmesi gerekirken; tavan zarar hesabı yapılmamış olması isabetsiz bulunmuştur.

Mahkemece yapılacak iş kusur oranı ve aidiyeti konusunda,çelişkiyi giderecek uzman bilirkişi heyetinden yeniden kusur raporu alınmalı, maddi olgu ortaya konularak kusur oranı ve aidiyeti tespit edildikten sonra; yukarıda ilkeler ışığında gerçek zarar tavan hesabına ilişkin bilirkişi raporu alınarak, hesaplama yapılmak suretiyle varılacak sonuca göre hüküm kurulması gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ve davalı vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 06.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8904, Karar No: 2012/779, Tarih: 16.01.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/8904 E.  ,  2012/779 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun 51/2-a. maddesine aykırı davranmak eyleminden dolayı ... hakkında ... Pamukova istasyon Amirliğince 29.09.2009 tarihli ve FE 553668 sayılı trafik ceza tutanağı ile uygulanan 128,00 Türk lirası idari para cezasına karşı Bandırma Hakimi ...'ın aracı kendisinin kullandığını belirterek yapmış olduğu itirazın kabulüne, idari para cezası tutanağının iptaline dair Pamukova Sulh Ceza Mahkemesinin 31.12.2009 tarihli ve 2009/124-124 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 16.06.2010 gün ve 39259 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 05.07.2010 gün ve KYB. 2010-160797 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Mahkemece, hakim ve Cumhuriyet Savcılarının trafik suçlarına ilişkin idari yaptırımın hangi merci tarafından verileceğine dair bir düzenleme bulunmadığı, zabıta tarafından idari yaptırım düzenlenemeyeceği, sadece eylemi belirten tutanağın tanzim edilerek ilgili yargı organına bildirileceği gerekçesiyle itirazın kabulüyle idari para cezası karar tutanağının iptaline karar verilmiş ise de,

2802 sayılı Hakimler ve Savcılar Kanununun "Kişisel suçlarda soruşturma ve kovuşturma" kenar başlıklı 93. maddesinde "Hakim ve savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma, ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Savcısı ile sorgu hakimine ve son soruşturma o yer ağır ceza mahkemesine aittir." hükmüne yer verilmiş bulunduğu cihetle, sürücünün trafik kurallarına aykırı davrandığını gören görevli trafik zabıtasının eylemi tespite yönelik tutanak düzenleyebileceği ancak, sürücünün 2802 sayılı Kanuna tabi kişilerden olması halinde bu aşamadan sonra tutanağın Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ağır ceza mahkemesine gönderilmesi gerekmesi karşısında, görevsizlik kararı verilerek dosyanın en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

2802 sayılı yasanın 93.maddesindeki "Hakim ve Savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma, ilgilinin yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesi Cumhuriyet Başsavcısına ve son soruşturma o yer ağır ceza mahkemesine aittir. Adalet Bakanlığı merkez, bağlı ve ilgili kuruluşlarındaki hakim ve savcıların kişisel suçları hakkında soruşturma ve kovuşturma Ankara Cumhuriyet Başsavcısı ve Ağır Ceza mahkemesine aittir" hükmü karşısında trafik zabıtasının eylemi tespite yönelik tutanak düzenlenmesinden sonraki işlemlerin anılan yasa maddesi hükümleri çerçevesinde yürütülmemesi,

Yasaya aykırı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Pamukova Sulh Ceza Mahkemesinin 31.12.2009 tarihli ve 2009/124-124 D.iş karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK.nın 309/4-d maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek üzere BOZULMASINA, 16.01.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3750, Karar No: 2020/964, Tarih: 02.03.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/3750 E.  ,  2020/964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Beraat, Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 23/12/2015 ve 03/12/2018 tarihli tebliğnameleri ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanık ... hakkında yağma suçundan kurulan beraat hükmünün incelemesinde;

Dosya içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun ve takdire dayalı bulunan hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında mağdur ...'a yönelik yağma suçundan kurulan beraat; mağdur ... ...'a yönelik yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelemesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mağdurların olay günü ...İlçesi, ...Mahallesindeki kuş pazarına kuşlarını satmak için gittikleri, sanıkların mağdurların yanına gidip, sanık ...'in, mağdurların ellerindeki beş adet güvercini satın almak istediklerini parasını sonra getireceğini söylediği, mağdurların da kabul ettikleri, bu sırada elinde tiner şişesi olduğu ve bu şişeyi kokladığı, sanık ...'in motorsikleti getirmek için olay yerinden ayrıldığı, sanık ...'in mağdur ... ...'a hitaben "Cebindeki parayı bana ver sonra getiririm" demesi üzerine mağdurun cebinde bulunan 4,5 tl parayı sanığa verdiği, sanık ...'in mağdurun montunu da alarak bir süre sonra olay yerine gelen sanık ...'in motorsikleti ile kuşları da alarak birlikte olay yerinden ayrıldıklarının anlaşılması karşısında; yağma suçunun cebir ve/veya tehdit unsurunun ne şekilde gerçekleştiği gerekçelendirilmeden ve yine sanıkların eyleminin bütün halinde değerlendirilerek hırsızlık suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

Sanıkların kollukça yakalandıklarında suça konu mont ve kuşların soruşturma aşamasında katılana iadesini sağladıkları, 4,5 TL paranın ise kovuşturma aşamasında mahkeme salonunda mağdura ödendiğinin anlaşılması karşısında; mağdur...'a soruşturma evresindeki kısmi iade nedeniyle sanık ... hakkında bu suçtan TCK'nin 168/1. maddesinin uygulanmasına muvafakat edip etmediği sorularak sonucuna göre; muvafakat etmesi halinde indirim oranının 1/3'ten fazla yapılması, etmemesi halinde ise 1/3 oranında indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısı ile sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 02.03.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/27801, Karar No: 2012/12601, Tarih: 17.04.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/27801 E.  ,  2012/12601 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çorlu İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/06/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK'nun 170/3. maddesinde inkar edilen imzanın borçluya ait olduğu anlaşılırsa,  itirazın reddine karar verileceği hüküm altına alınmıştır. Senette yer alan imzanın borçluya ait olduğunu ispat külfeti, senedi elinde bulunduran ve takip konusu yapan, bir başka anlatımla imzanın borçluya ait olduğunu iddia eden alacaklıya aittir (HGK'nun 26.042.006 gün ve 2006/12-259 E.-2006/231 K. sayılı kararı).

İİK'nun 170/3. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken aynı kanunun 68/a-4. maddesinde incelemenin nasıl yapılacağı, HUMK'nun 300/2, 3, 4 ve 310,311,312. maddelerine atıf yapılarak açıklanmıştır.

Borçlunun mukayeseye esas imza örnekleri toplanmalı, böyle bir belge temin edilmese dahi, borçlunun duruşmada alınan uygulamaya elverişli imza ve yazı örnekleri üzerinden bilirkişi incelemesi yapılarak sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Son duruşmaya borçlu asilin gelip imza örneklerinin alınması talebinde bulunduğu, uygulamaya elverişli imzaları taşıyan belgeleri ibraz edemediği görülmektedir.

Mahkemece ibraz külfeti kendisinde bulunan alacaklıdan borçlunun imza örneklerinin bulunduğu yerler hakkında beyanlarının alınıp, varsa resmi kurumlardan (seçmen kütüğü, nüfus idaresi vs.) imzalar istenip, ayrıca huzurda bulunan borçludan yazı ve imza örnekleri alınmak suretiyle bilirkişi incelemesi yapılıp sonuca gidilmesi gerekirken, borçlunun bono temini öncesi atılı imzalarını içeren mukayese esas belgeleri ibraz etmediği, davasını ispatlayamadığı için itirazın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 17/04/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.