muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9883, Karar No: 2013/16683, Tarih: 19.09.2013

Yapılacak iş, dönem bordrolarında ihtilaflı dönemin tamamında kayıtlı ve tarafsız tanıklar saptanarak bunların bilgilerine başvurmak, bordolarda adı geçen kişilerin adreslerinin tespit edilememesi veya beyanları ile yetinilmediği takdirde, Sosyal Güvenlik Kurumu, zabıta, maliye, meslek odası aracılığı ve muhtarlık marifetiyle ... Küçük Sanayi Sitesinde esnaflık yapan işyerlerini tespit edip bu işyerlerinin uyuşmazlık konusu dönemde çalıştığı tespit edilen kayıtlı çalışanları, yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, davacı tarafından sunulan 07/01/2008 tarihli maaş belgesi ile ilgili davalı işverenin beyanını almak, bu belgenin kendisi tarafından düzenlenip düzenlenmediğini sormak, gerekirse imzanın davalı işverene ait olup olmadığı hususunda imza incelemesi yaptırmak, davacının bildirimi yapılmayan dönemlerde işyerinde başka bir aşçının veya temizlik görevlisinin çalışıp çalışmadığını ve bu dönemde dışarıdan hizmet alınıp alınmadığını araştırmak ve gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde kanıtladıktan sonra davacının çalışmasının sürekli çalışma olduğu anlaşılırsa sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine 19/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/843, Karar No: 2019/5451, Tarih: 20.11.2019

**4. Hukuk Dairesi         2019/843 E.  ,  2019/5451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve Sürmeli İnş. San. ve Tic. Ltd. Şti. aleyhine 08/10/2010 gününde verilen dilekçe ile haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 19/10/2015 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Davacının toz zararına ilişkin temyiz itirazları yönünden;

Dava, haksız eylem nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçeli karar başlığına davacı şirket ünvanının Sürmeli İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şti. yazılması gerekirken (Farsel) Sürmeli İnşaat San. ve Tic. Ltd. Şti. şeklinde yazılmış olmasının maddi hatadan kaynaklandığı ve mahallinde düzeltilebileceği anlaşılmakla, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Davacı, davalılar tarafından işletilen taş ocaklarında dinamit patlatılması nedeniyle davaya konu 519 parsel sayılı taşınmazında bulunan iki katlı evinde çatlakların meydana geldiğini, dava konusu 519 ve 520 parsel sayılı taşınmazlarda bulunan kayısı bahçesindeki ağaçların ise taş ocağı faaliyetleri sırasında oluşan toz nedeniyle zarar gördüğünü belirterek, uğradığı zararın giderilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar; işletmelerinde yasa ve mevzuata uygun olarak faaliyet gösterildiğini beyan ederek davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, 13/07/2015 havale tarihli maden mühendislerinden oluşan bilirkişi heyetinden ve çevre mühendisi bilirkişiden alınan raporlar benimsenerek dava konusu patlatma faaliyetleri nedeniyle taşınmazlarda herhangi bir zararın meydana gelmediği ve tozlanma sebebiyle ürün kaybına ilişkin zararın dosya kapsamı ile net olarak tespit edilemediği gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden; Akçadağ Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2010/20 D. İş sayılı tespit dosyasında dava konusu taşınmazlarda yer alan kayısı ağaçlarının davalılar tarafından işletilen taş ocağı faaliyetleri sırasında meydana gelen toz nedeniyle zarara uğradığı tespit edilerek 2010 yılına ilişkin ürün kaybı zararının belirlenmiş olduğu anlaşılmaktadır. Bu nedenle, mahkemece ürün zararının net olarak tespit edilemediği gerekçesiyle ret kararı verilmesi doğru değildir. Davacı tarafından dava dilekçesinde tespit dosyasına dayanılarak 2010 yılına ilişkin ürün zararının talep edildiği gözetilerek tespit dosyasında belirlenen 2010 yılına ilişkin ürün kaybı zararının hüküm altına alınması gerekirken eksik inceleme sonucu yanılgılı gerekçe ile verilen kararın bozulması gerekmiştir.

2-) Davacının evindeki hasara ilişkin temyiz itirazları yönünden;

2-) Davacının evindeki hasara ilişkin temyiz itirazları yönünden;

Hükme esas alınan ve maden mühendisleri tarafından hazırlanan 13/07/2015 havale tarihli bilirkişi raporunda; davalılar tarafından işletilen maden sahalarının dava konusu taşınmazlara olan mesafesinin Maden Kanunu ile belirlenen sınırların dışında olduğu ve yapılan patlatmalarda oluşan çatlakların raporda binalar ve tesisler üzerindeki etkisi sütunu altında bulunan ''dikkate değer çatlak yok'' kısmına dahi girmediğinden patlatmalarda belirtilen değerlere yakın patlayıcı madde kullanılması durumunda binaları etkilemesinin söz konusu olmayacağı; yine hükme esas alınan ve çevre mühendisi tarafından hazırlanan 13/07/2015 havale tarihli bilirkişi raporunda; davalılar tarafından maden sahasında yapılacak patlatmalardan dolayı oluşacak vibrasyonun dava konusu taşınmazda bulunan yapıyı olumsuz etkilemeyeceği mütalaa edilmiştir.

Her ne kadar maden ve çevre mühendisleri tarafından hazırlanan ve hükme esas alınan bilirkişi raporlarında dava konusu taşınmazda meydana gelen çatlakların davalılar tarafından işletilen taş ocağı faaliyetlerinden kaynaklanmadığı belirtilmiş ise de; dosya kapsamına alınan ve inşaat mühendisi tarafından hazırlanan 10/06/2015 havale tarihli bilirkişi raporunda; gözlemsel olarak yapının belirli bölgelerinde 1-2 mm aralığında yer alan kılcal çatlaklar ile çapı 1-2 cm aralığında 45 derece eğimli kesme çatlakların görüldüğü, iç kısımlarda meydana gelen çatlaklar kesme çatlak olarak nitelendirilmekle birlikte yapıya etki eden yer sarsıntıları (deprem ve doğal olmayan yer titreşimleri) ile oluştuğu, ancak dava konusu yapılarda hem meydana gelen çatlakların tek yönlü olmaları hem de fen bilirkişi raporunda belirtilmiş olan patlatmaların meydana geldiği yerin hasar gören yapılara olan mesafesi dikkate alındığında yapıya etki eden kuvvetin deprem kuvveti olmak yerine tek kaynaktan çıkan veya tek yönlü sarsıntı (patlatmalara dayalı olarak meydana gelen sarsıntılar) kaynaklı olduğu ve bölgede geçmişte meydana gelmiş olan deprem hareketleri incelendiğinde dava konusu yapıların yapım yılı olan 2000 yıllarına kadar herhangi orta veya büyük şiddette depremlerin meydana gelmediği yönünde görüş bildirildiği anlaşılmaktadır.

Şu durumda; çevre ve maden mühendisleri tarafından hazırlanan bilirkişi raporları ile inşaat mühendisi tarafından hazırlanan bilirkişi raporu arasında açık bir çelişki meydana gelmiştir. Bu nedenle, mahkemece aralarında jeoloji mühendisi, maden mühendisi ve inşaat mühendisinin de yer aldığı bilirkişi heyetinden dava konusu yapıda meydana gelen çatlakların davalıların faaliyetlerinden kaynaklanıp kaynaklanmadığı konusunda çelişkiyi giderici ve denetime elverişili rapor alınıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu verilen kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (1 ve 2) nolu bentte açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/11/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/939, Karar No: 2013/8290, Tarih: 21.05.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/939 E.  ,  2013/8290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2, TCK'nun 62, 53/1, 51. maddeleri gereğince erteli 1 yıl 8 ay hapis cezası

Dosya içerisinde defter ve belgeleri isteme yazısı ve altında tebliğ edildiğine dair imza bulunduğundan tebliğnamedeki bu yönden bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

I- 213 sayılı Kanunun 139/2. maddesinde incelemenin dairede yapılmasını gerektiren nedenlerden birinin varlığı önceden belirlenmeden faaliyetini sürdüren mükelleflere defter ve belgelerin ibrazı için yapılan tebligatların hukuken geçerli olmayacağı cihetle, işyerinin tebligat tarihinde faal olup olmadığı araştırılıp, tebligat tarihi itibariyle işyerinin faaliyette olmadığının tespiti halinde vergi incelemesinin işyerinde yapılması zorunluluğunun bulunmadığının ve 213 sayılı Kanunun 139/2. madde ve fıkrasındaki istisnai şartların varlığının kabulü gerekeceği, faal olduğunun tespiti halinde ise, incelemenin dairede yapılmasına imkan veren 213 sayılı Yasanın 139/2. maddesindeki istisnalardan birinin varlığının önceden belirlenip belirlenmediğinin incelemeyi yapan vergi denetmeninden sorulup, buna ilişkin bir tespiti varsa belgesini dosyaya ibrazının istenmesi aksi takdirde, yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmayacağından atılı suçun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden eksik soruşturmayla yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

II- Kabule göre de;

1- Tebligatın 24.10.2007 tarihinde yapıldığı, buna göre suç tarihinin 09.11.2007 olduğu düşünülmeksizin suç tarihinin yanlış hesaplanması, bu kapsamda 5237 sayılı TCK’nun 7/2. maddesi gözetilerek; suç tarihinde yürürlükte bulunan, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Yasanın 276. maddesiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. madde ve fıkrasında yapılan değişiklikler denetime olanak sağlayacak biçimde hükmün gerekçe bölümünde tartışılıp lehe hükmün belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı Kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de

olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hakim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de gözönünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hakimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış, defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2006 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerini vergi incelemesi yapılabilmesi için vaki istem üzerine merciine teslim etmediğinden bahisle eylemine uyan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılan sanık hakkında düzenlenen vergi inceleme raporlarında somut bir zarara yer verilmediği, ancak defter ve belgelerin incelemeye ibraz edilmemesinden dolayı, KDV yeniden hesaplanmak suretiyle, bu vergi tarh edilerek, buna bağlı bir kısım cezalara hükmedildiği, bir başka ifade ile tarh edilen bu vergi ve cezaların eylemden doğan zarar niteliğinde bulunmadıkları anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, suç tarihinden önce kasten işlenen başka bir suçtan engel hükümlülüğü bulunmayan sanığın müdahil tarafın zararını karşılamadığı ve koşulları gerçekleşmediği şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

3- Mahkum olduğu kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında; 5237 sayılı TCK'nun 53/4. maddesi uyarınca anılan Yasanın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin, 5237 Sayılı TCK'nun 53. maddesi uygulanırken de 5237 Sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2412, Karar No: 2020/4531, Tarih: 17.09.2020

**10. Hukuk Dairesi         2020/2412 E.  ,  2020/4531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 6. İş Mahkemesi

Dava, 1479 sayılı Yasa kapsamında Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 17.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1754, Karar No: 2018/6214, Tarih: 11.09.2018

**21. Hukuk Dairesi         2017/1754 E.  ,  2018/6214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

TÜRK MİLLETİ ADINA

Asıl ve birleşen davaların davacısı, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde asıl ve birleşen davaların kısmen kabulüne kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacılar ve davalılardan ... ve ... Büyükşehir Belediyesi Aski Genel Müdürlüğü vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalılar ... Aski Gen. Müd. ve ... vekillerinin tüm, davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, sigortalının 30.05.2012 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu vefat etmesi nedeniyle yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacılar ... için 161.005,10 TL, ... için 8.395,28 TL, ... için 15.356,08 TL, ... için 21.530,26 TL ki toplam 206.286,72 TL maddi tazminatın olay tarihi 30/05/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak adı geçen davacılara verilmesine, ... için 50.000,00 TL, ... için 30.000,00 TL, ... için 30.000,00 TL, ... için 30.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi 30/05/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak adı geçen davacılara verilmesine, karar verilmiştir.

Tazminatın saptanmasında, zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, PMF yaşam tablosuna göre bakiye ömrü, işgörebilirlik çağı, işgöremezlik ve müterafik kusur oranları, Sosyal Sigortalar tarafından bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerektiği tartışmasızdır. Öte yandan tazminat miktarı; işçinin ve destek görenin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluştuğu yönü ise söz götürmez. Başka bir anlatımla, işçinin günlük net geliri tesbit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanacağı, bilinmeyen dönemdeki kazancının ise; yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulacağı, 60 yaşına kadar (aktif) dönemde, 60 yaşından sonrada bakiye ömrüne kadar (pasif) dönemde elde edeceği kazançların ortalama yöntemine başvurulmadan her yıl için ayrı ayrı hesaplanacağı, hesaplanan tazminattan SGK tarafından bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değerlerinin rücuya tabi kısımlarının tenzil edilerek yapılan hesabın hükme esas alınması Yargıtay'ın oturmuş ve yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda, yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda sigortalının tüm yıl çalışacağının kabulü ile sonuca gidilmesi gerekirken sigortalının ayda 26 gün ve yılda 9 ay çalışacağının kabulü (yevmiye usulü ile inşaat sektöründe çalıştığı, inşaat sektöründe yılın 12 ayı çalışılamayacağı gerekçesi ile) ile zarar miktarlarını belirleyen hesaba ilişkin bilirkişi raporunun hükme esas alınması ile sonuca gidilmesi isabetli değildir.

O halde yapılacak iş, taraflar lehine oluşan usuli kazanılmış haklar da dikkate alınarak davacıların maddi zararlarını yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda sigortalının tüm yıl çalışacağının kabulü ile belirlenmek üzere hesaba ilişkin bilirkişi raporu aldırılarak sonucuna göre diğer bilgi ve belgelerle birlikte değerlendirilerek karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılara yükletilmesine, 11.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4217, Karar No: 2013/3990, Tarih: 05.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/4217 E.  ,  2013/3990 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 4. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 05/12/2011 tarih ve 2009/208-2011/550 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline işyeri sigorta poliçesi ile sigortalı bulunan işyerinde, davalıya ait işyerinde meydana gelen yangın sonucu hasar meydana geldiğini, hasar tutarının sigortalısına ödendiğini, davalının tam kusurlu olduğunu ileri sürerek, 16.154 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zararı meydana getiren yangının ...'a ait hatlardaki arızadan meydana geldiğini, müvekkilinin kusurunun bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre, davacı şirketin işyerinde meydana gelen hasarın oluşmasında davalı şirketin kusurlu ve sorumlu olduğu gerekçesiyle, 14.686 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 785,10 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 05/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.