muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/442, Karar No: 2018/405, Tarih: 04.10.2018

“Uzlaşma teklifinde karar süresi” başlıklı 10. maddesinde ise;

“Uzlaşma teklifinde bulunulanlardan herhangi biri, en geç üç gün içinde teklifi yapan adlî kolluk görevlisine ya da görevli Cumhuriyet savcısına kararını bildirmediği takdirde, uzlaşma teklifi reddedilmiş sayılır. Bu durumda, Kanunun 255 inci maddesi hükmü saklı kalmak üzere, ayrıca diğerlerine uzlaşma teklifinde bulunulmaz.” şeklinde,

Düzenlemeler yer almaktadır.

Suç ve karar tarihleri itibarıyla yürürlükte bulunan CMK'nın 253. maddesinin dördüncü fıkrasına göre, uzlaşmaya tabi suçlar açısından Cumhuriyet savcısı veya talimatı üzerine adli kolluk görevlisi tarafından şüpheli ile mağdur veya suçtan zarar görene uzlaşma teklifinde bulunulması, reşit olmamaları hâlinde uzlaşma teklifinin yasal temsilcilerine yapılması, kendisine uzlaşma teklifinde bulunulan kişinin ise teklif tarihinden itibaren üç gün içinde kararını bildirmesi gerekmektedir. Kanun, uzlaşma teklifinde bulunulduktan itibaren üç gün içinde uzlaşma ya da uzlaşmama yönündeki kararın bildirilmemesi hâlinde uzlaşma teklifinin reddedildiğini varsaymıştır. Aynı maddenin beşinci fıkrasında ise, uzlaşma teklifinde bulunulan kişiye uzlaşmanın kabul veya reddedilmesinin hukuki sonuçlarının anlatılması gerektiği belirtilmiştir. Suç ve karar tarihi itibarıyla yürürlükte bulunan Ceza Muhakemesi Kanununa Göre Uzlaştırmanın Uygulanmasına İlişkin Yönetmelik'in 8. maddesinin üçüncü fıkrasında ise, yapılacak uzlaşma teklifinin, aynı Yönetmelik'in ekinde yer alan ve içeriğinde uzlaşmanın mahiyeti ile uzlaşmayı kabul veya reddetmenin hukuki sonuçlarının yazılı olduğu uzlaşma teklif formlarının hazır bulunan ilgiliye imzalatılarak verilmesi ve formda yer alan bilgilerin açıklanması suretiyle yapılacağı bildirilmiştir.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın olay tarihinde sevk ve idaresindeki ticari otomobili ile bölünmüş yolda seyir hâlinde iken kontrolsüz kavşağa yaklaştığı ve sola dönmek için orta refüjün yanındaki cebe girerek bölünmüş yolun diğer şeridinden gelen ve emniyetle durdurulamayacak kadar kavşağa yaklaşmış olan katılanın motosikletinin geçmesini beklemeden dönüş yaptığı sırada katılanın motosikleti ile çarpışmak suretiyle yaralamalı trafik kazasına sebebiyet verdiği, kaza sonucu katılanın, vücudunda kemik kırılması oluşacak şekilde yaralandığı, sanığın kavşaklarda geçiş önceliğine uymamak suretiyle asli kusurlu, katılanın ise tali kusurlu olduğu, sanığın eyleminin TCK'nın 89/1 ve 89/2-b-son maddesi kapsamındaki taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçunu oluşturduğu, sanığın soruşturma aşamasında kolluk tarafından yapılan uzlaşma teklifini kabul ettiği, katılanın ise uzlaşma teklifine olumlu ya da olumsuz bir cevap vermediği gibi teklifte bulunulduktan itibaren üç gün içerisinde de kararını bildirmediği, sanığa ve katılana imzalatılan uzlaşma teklif tutanaklarında uzlaşma teklifinde bulunulduktan itibaren üç gün içerisinde kararlarını bildirmedikleri takdirde teklifi reddetmiş sayılacakları hususu ile uzlaşmanın mahiyetinin ve uzlaşmayı kabul veya reddetmenin hukuki sonuçlarının yazılı olduğu, ancak bu hususların kendilerine anlatıldığına ilişkin bir kaydın olmadığı anlaşılmaktadır.

Soruşturma aşamasında sanığa ve katılana yapılan uzlaşma teklifine ilişkin tutanaklarda “...kendisine uzlaşma teklifinde bulunulduktan itibaren 3 gün içinde kararını bildirmediği takdirde, teklifi reddetmiş sayılır.” şeklindeki ihtarat ile uzlaşmanın mahiyetinin ve uzlaşmayı kabul veya reddetmenin hukuki sonuçları yazılı ise de; sanığa ve katılana yapılan uzlaşma tekliflerine ilişkin tutanaklarda kişiye uzlaşmanın mahiyetinin ve uzlaşmayı kabul veya reddetmenin hukuki sonuçlarının anlatıldığının belirtilmemesi karşısında, bu hususların sanığa ve katılana anlatılmadığı, bu nedenle uzlaşma tekliflerinin CMK'nın suç ve karar tarihlerinde yürürlükte bulunan 253/5. maddesine ve Ceza Muhakemesi Kanununa Göre Uzlaştırmanın Uygulanmasına İlişkin Yönetmelik hükümlerine uygun olmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Özel Dairenin bozma kararı isabetli olduğundan Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, sanığa ve katılana usulüne uygun uzlaşma teklifinde bulunulmaması isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

Ceza Genel Kurulunca, sanığa ve katılana usulüne uygun uzlaşma teklifinde bulunulmadığı sonucuna ulaşıldığından, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken gösterilen gerekçenin yasal ve yeterli olup olmadığı hususu değerlendirilmemiştir.

Ceza Genel Kurulunca, sanığa ve katılana usulüne uygun uzlaşma teklifinde bulunulmadığı sonucuna ulaşıldığından, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken gösterilen gerekçenin yasal ve yeterli olup olmadığı hususu değerlendirilmemiştir.

Öte yandan, Yerel Mahkemece, kabule göre yapılan bozmalara da direnildiği belirtilmiş ise de; kabule göre yapılan bozmalar dosyanın mevcut durumuna göre uyarıcı, öğretici ve yol gösterici nitelikte olup direnmeye konu olmaları mümkün olmadığından Ceza Genel Kurulunca bu bozma nedenlerine ilişkin ayrıca bir değerlendirme yapılmamıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Antalya (Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 02.10.2013 tarihli ve 400-841 sayılı direnme kararına konu hükmünün, sanığa ve katılana usulüne uygun uzlaşma teklifinde bulunulmaması isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 04.10.2018 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14392, Karar No: 2011/19939, Tarih: 05.12.2011

**5. Hukuk Dairesi         2011/14392 E.  ,  2011/19939 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 19.maddesi uyarınca kamulaştırma bedelinin mahkemece tespiti ve taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Davacı idare, tapuda kayıtlı olmayan dava konusu taşınmaz malın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16.maddesinde sayılan kamu mallarından olmadığını tespit etmiş, taşınmazı zilyetlikle iktisap iddiasında bulunan davalının zilyetliğine mahkemece gazete ile yapılan ilan tarihinden itibaren 30 gün içinde Selahattin ... isimli vatandaş tarafından itirazda bulunulmuştur.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Ağaçlara odun geliri üzerinden değer biçilerek bedelinin tesbit edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Selahattin ... isimli vatandaşın ziyetlik iddiasına dayalı katılma talebinden sonra mahkemece, bilirkişiler tarafından tespit edilen kamulaştırma bedelinin ileride hak sahipliğini ispat edecek kişiye ödenmek üzere banka hesabına yatırılmasına karar verildiği halde, hüküm fıkrasında bloke bedelin davalıya ödenmesine karar verilmesi,

Doğru değilse de; bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Mahkemenin gerekçeli kararının hüküm fıkrasının 2. bendinin (bedelin) kelimesinden sonra yazılan kelimelerin çıkarılmasına, yerine (ileride hak sahipliğini ispat edecek kişiye ödenmek üzere üçer aylık vadeli banka hesabına yatırılmasına) kelimelerinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/20597, Karar No: 2017/25566, Tarih: 22.11.2017

**5. Hukuk Dairesi         2016/20597 E.  ,  2017/25566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kamulaştırmasız el atılarak enerji nakil hattı geçirilen taşınmazın, irtifak hakkı karşılığının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor yasa hükümlerine uygundur. Arsa niteliğindeki Yeşilköy Köyü 102 ada 12 parsel sayılı taşınmaza emsal karşılaştırması yapılarak değer biçilmesinde ve irtifak hakkı karşılığının tesbiti ile davalı idareden tahsiline karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmediğinden hükmün açıklanan nedenle ONANMASINA, aşağıda yazılı kalan onama harcının alınmasına, peşin alınan temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 22/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21957, Karar No: 2016/443, Tarih: 21.01.2016

**10. Hukuk Dairesi         2014/21957 E.  ,  2016/443 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 11.06.2014

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tüm taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanunun, yürürlüğü sonrasında gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücûan tazminat davalarında uygulanması gerektiği, davaya konu işkazasının ise 28.07.2011 tarihinde meydana gelmiş olması karşısında, davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21. maddesidir.

5510 sayılı Kanunun “İş Kazası Ve Meslek Hastalığı İle Hastalık Bakımından İşverenin Ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; İş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; ilk peşin sermaye değerli gelirin, Kurum yararına tazmini mümkün kısmının belirlenebilmesi için gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmaktadır. Gerçek zarar hesabı tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmiş ise bedensel zarar hesabı, ölümü halinde destekten yoksun kalma tazminatı (Borçlar Kanununun 45-46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 54-55. maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar hesaplanmasında ise; zarar ve tazminata doğrudan etkili olan işçinin net geliri, bakiye ömrü, iş görebilirlik çağı, iş görmezlik ve karşılık kusur oranları, destek görenlerin gelirden alacakları pay oranları, eşin evlenme olasılığı, gibi tüm verilerin hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde öncelikle belirlenmesi gerekir.

Gerçek zarar miktarı; işçinin olay tarihindeki bakiye ömrü esas alınarak aktif ve pasif dönemde elde edeceği kazançlar toplamından oluşmaktadır. Sigortalı veya hak sahiplerinin bakiye ömürleri daha önceki yıllarda Fransa’dan alınan 1931 tarihli “PMF” cetvelleri ile saptanmakta ise de; Başbakanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH 2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, Sosyal Güvenlik Kurumunun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tablolarının uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH 2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde esas alınması gerekecektir.

İşçinin 60 yaşına kadar aktif dönemde günlük net geliri üzerinden, 60 yaşından sonra bakiye ömrü kadar pasif dönemde asgari ücret üzerinden, her yıl için ayrı ayrı hesaplama yapılacağı Yargıtay’ın yerleşmiş görüşlerindendir. İşçinin günlük net geliri tespit edilerek bilinen dönemdeki kazancı mevcut veriler nazara alınarak iskontolama ve artırma işlemi yapılmadan hesaplanmakta, bilinmeyen dönemdeki kazancı ise; önceki uygulamalarda yıllık olarak %10 arttırılıp %10 iskontoya tabi tutulmakta idi. Tazminatların peşin olarak hesaplanması, buna karşılık gelirin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminatın her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire artırım ve iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre önceki uygulamalardaki gibi %10 artırım ve iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları nazara alınıp, Sosyal Güvenlik Kurumu ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

Gerçek zarar hesaplanması yönteminde, hak sahibi eşin bakiye ömür süresi daha uzun olsa bile, destek süresi, işçinin bakiye ömrü ile sınırlıdır. Önceki hesap yöntemlerinde, kız çocuklarının bakım ihtiyaçları, evlenme çağlarının kural olarak kentlerde geldiği kabul olunan 22 yaşla, köylerde ise 18 yaşla sınırlı tutulması gereği varsayımsal olarak kabul olunmakta idi. Kız çocuklarının evlenme yaşlarının, aile bağlarına, sosyal ve ekonomik durumuna, ülke şartlarına ve yörenin töresel koşullarına göre değişiklik arzettiği gözetildiğinde, Türkiye İstatistik Kurumunca bölgelere göre düzenlenen evlenme yaşı istatistiklerinden yararlanılarak belirlenmesi, tazminat hesap ilkelerine daha uygun olacaktır. Erkek çocuklar için 18 yaşla, orta öğretim halinde 20 yaşla, yüksek öğretim halinde 25 yaşla sınırlı tutulması gerekir. Ancak çocukların içinde bulundukları koşullara göre, yükseköğrenim görebileceklerinin kabulünün gerektiği hallerde 25 yaşına kadar destekten yararlandırılmalarının gerekeceği kabul olunmalıdır.

Mahkemece yukarıda belirtilen fiili ve hukuki durumlar dikkate alınmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davalıya iadesine, 21.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2520, Karar No: 2016/4937, Tarih: 12.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/2520 E.  ,  2016/4937 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkûmiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen temyiz Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 12.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8262, Karar No: 2012/9800, Tarih: 05.06.2012

**4. Hukuk Dairesi         2011/8262 E.  ,  2012/9800 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat Cengizhan Gököz tarafından, davalı ... ve diğeri aleyhine 05/11/2007 gününde verilen dilekçe ile maddi ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 02/02/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılardan ... ve davacılar vekilleri taraflarından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı ...'ın, davacılardan ...'e yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davacı baba ....'in temyizine gelince:

Dava yaralamalı trafik kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat talebine ilişkindir. Mahkemece istemin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

Davalı sürücü, olay yerinde seyrederken hızını hava ve görüş şartlarına göre ayarlamayıp, dikkatsiz geçiş yaparak şerit ihlalinde bulunup, karşı yönden gelen motosiklete çarparak, kazaya sebep olmuştur. Olayda motosiklet sürücüsü ... yaralanmış ve tedavi görmüştür. Baba ... oğlunun tedavisi için yaptığı masraflarla ilgili olarak dava açmasına rağmen bununla ilgili olarak mahkemece bir karar verilmemiştir. HUMK’nun 74. maddesindeki taleple bağlılık hükmü ihlal edilmiştir. Mahkemece talebe bağlı kalınarak hüküm kurulmamış olması doğru görülmemiş kararın bu nedenle de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) nolu bentte gösterilen nedenle davacı ... yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı tarafın ...'e yönelik temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına; davalı tarafın ...'e yönelik temyiz itirazlarının ilk bentte gösterilen nedenlerle reddine ve temyiz eden davacı ...'ten peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/06/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5158, Karar No: 2011/1346, Tarih: 24.02.2011

**5. Ceza Dairesi         2010/5158 E.  ,  2011/1346 K.**

**"İçtihat Metni"**

İrtikap suçundan sanıklar ..., ... ve ...'ın yapılan yargılanmaları sonunda; atılı suçtan mahkümiyetlerine dair, ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 09/11/2009 gün ve 2009/236 Esas, 2009/336 Karar sayılı hükümlerin Yargıtay’ca incelenmesi sanıklardan ... ve ... ile sanıklar müdafiileri tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar haklarında irtikap suçundan iddianame ile kamu davası açıldığı, 3628 sayılı Yasanın 17 ve 18. maddelerine göre hazine ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının bu suçların mağduru ve suçtan zarar göreni olduğu, bu sıfatlarının gereği olarak CMK.nun 234/b maddesi gereğince kovuşturma evresinde sahip oldukları davaya katılma ve öteki haklarını kullanabilmeleri için Maliye Bakanlığı Baş Hukuk Müşavirliği ve Muhakemat Genel Müdürlüğü ile ilgili kamu kurum ve kuruluşlarının duruşmadan haberdar edilmeleri gerektiği, diğer yandan aynı Kanunun 260/1. maddesine göre de kamu davasından haberdar edilmemiş ya da haberdar olmamış bulunup da katılan sıfatını alabilecek surette suçtan zarar görmüş olanların müdahil olmasalar dahi kanun yollarına başvurma haklarının bulunduğu gözetilerek hükmün bildirilmesinin gerektiği, ancak dosyada hazinenin duruşmadan haberdar edildiğine ve temyiz hakkını kullanabilmesi için hazineye hükmün tebliğ edildiğine ilişkin bilgi ve belgeye rastlanmadığının anlaşılması karşısında; davanın hazineye haber verildiğini ve hükmün tebliğ edildiğini gösteren bilgi ve belgeler var ise dosyasına eklenilmesi, aksi halde anılan tebligat noksanlığının giderilmesi ile tebellüğ belgesinin ve verildiği takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenmesinden, hükmün temyiz edilmesi halinde ise bu konuda ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 24/02/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/40, Karar No: 2008/176, Tarih: 17.06.2008

**Ceza Genel Kurulu         2008/4.MD-40 E.  ,  2008/176 K.**

* GÖREVDE KEYFI DAVRANMAK SUÇU

* HÜKMÜN AÇIKLANMASININ GERI BIRAKILMASI

* CEZA MUHAKEMESİ KANUNU (CMK) (5271) Madde 231

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 69

* CEZALARIN İNFAZI HAKKINDA KANUN (MÜLGA) (647) Madde 6

* TÜRK CEZA KANUNU (MÜLGA) (765) Madde 228

**"İçtihat Metni"**

Sanık C..... C.....’in, görevde keyfi davranmak suçundan lehine olduğu kabul edilen 765 sayılı TCY.nın 228/1, 59/2, 35, 647 sayılı Yasanın 4 ve 5. maddeleri uyarınca sonuçta 1.800 YTL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve 5 ay süreyle kamu hizmetlerinden yasaklanmasına, para cezasının birer ay ara ile 6 eşit taksitte alınmasına, bu cezalarının 647 sayılı Yasanın 6. maddesi uyarınca ertelenmesine ilişkin olarak Yargıtay 4. Ceza Dairesince 08.11.2007 gün ve 23-62 sayı ile verilen kararın sanık müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının “