muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/971, Karar No: 2011/1995, Tarih: 24.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/971 E.  ,  2011/1995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SİLİFKE 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/09/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden 341 parsel sayılı taşınmazlarına komşu 1739 parsel maliki davalı tarafından sınıra bitişik olarak inşa edilen seranın çatısından akan yağmur sularının zarar verdiğini, ayrıca muhtesatın taşınmazlarına tecavüzlü olduğunu ileri sürerek, elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerinde bulunmuşlardır.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının taşınmazından davacı taşınmazına akan suların zarar vermemesi için beton tahliye kanalı yapılmasına, marangoz atölyesinin bitişiğinde yer alan ek yapının çekme mesafesine uyulmadan yapıldığı anlaşıldığı gerekçesiyle yıkımına karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, komşuluk hukukundan kaynaklanan elatmanın önlenmesi ve yıkım isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; dava konusu 341 parselin davacılara miras bırakanlarından miras yoluyla intikal ettiği, davalının ise komşu 1739 parsel sayılı taşınmazın maliki olduğu görülmektedir. Mahkemece yapılan uygulama sonucu alınan bilirkişi raporu kapsamından davalıya ait taşınmazda bulunan seranın davacılara ait taşınmaza herhangi bir tecavüzünün bulunmadığı ancak seranın çatısından akacak yağmur sularının davacılara ait taşınmaza zarar verdiği, bu zararın giderilmesi için beton su tahliye kanalı yapılmasının gerekli olduğu, öte yandan davalıya ait marangoz atölyesinin doğu tarafına yapılan ek binanın davacıların tam sınırının üzerinde olduğu, imar yasasındaki çekme mesafelerine uyulmadığı, ek binanın çatısında yağmur tahliye olukları bulunduğundan yağan yağmur sularının davacılara ait taşınmaza akmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, Çağdaş hukuk sistemlerindeki tanımıyla mülkiyet: geniş haklar, buna bağlı yetkiler ile birlikte bazı ödevlerin oluşturduğu bir hukuksal kurumdur. Başka bir söyleyişle mülkiyet, tanıdığı geniş hak ve yetkilerin yanında bazı ödevlerde yükleyen bir ayni haktır. Medeni Kanunun 683. maddesinde "Bir şeye malik olan kimse hukuk düzeninin sınırları içinde, o şey üzerinde dilediği gibi kullanma, yararlanma ve tasarrufta bulunma yetkisine sahiptir." hükmü getirilmek suretiyle mülkiyet hakkının kanunla kısıtlanabileceğine işaret olunmuştur. Bu doğrultuda olmak üzere, taşınmaz malikini komşusuna zarar verebilecek her türlü taşkınlıklardan kaçınmakla yükümlü kılan aynı kanunun 737. maddesi, komşuluk ilişkilerinden doğan zorunlu çıkar çatışmalarını düzenlemiş, bir arada yaşamak durumunda olan, komşu taşınmaz maliklerinin ekonomik, sosyal çıkarlarını dengede tutabilmek için onlara katlanma ve kaçınma ödevleri yüklemiştir.

O halde, bir toplumda birlikte yaşama olanağı sağlayan insancıl, gerçekçi, zorunlu temel hukuk kuralına göre, hakim; somut olayın özelliğini, taşınmazların konumlarını, kullanma amaçlarını, niteliklerini, yöresel örf ve adetleri, toplumun doğal ihtiyaç ve gerçeklerini gözönünde bulundurarak, komşuların birbirlerine göstermekle yükümlü oldukları olağan katlanma ve hoşgörü sınırını aşan bir taşkınlığın bulunup bulunmadığını saptama, zararı giderici önlemlerden en uygununu bulma, kaçınılmaz müdahaleleri yapmak suretiyle özverileri denkleştirme durumundadır.

Bunun içinde zararın niteliği, kapsamı ve ne surette giderileceği yönünde tarafların tüm delilleri toplandıktan, gerektiğinde yerinde keşif yapıldıktan sonra uzman bilirkişilerden bilim ve tekniğe uygun gerekçeli rapor alınması zorunludur.

Somut olaya gelince; davalı tarafından kendi taşınmazına yapılan seradan akan suların davacılara ait taşınmaza ve ürüne zarar verdiği belirlenerek uzman bilirkişi görüşü doğrultusunda beton tahliye kanalı yapılmasına karar verilmesinde bir isabetsizlik yoktur. Davalının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Ancak, davacı tarafından yıkımı istenen muhtesat bölümü davalının kendi taşınmazına ruhsatlı olarak inşa ettiği atölyeye ek ruhsatsız ve baraka niteliğinde olan bu yapıda tamamen davalının mülkiyet alanı içerisinde kalmaktadır. Öte yandan, bu yapının çinko kaplı ve oluklu olduğu ve halen davacılara ait taşınmaza herhangi bir zararının bulunmadığı keşfen sabittir. İleride oluşabilecek zararlardan söz edilerek diğer bir deyişle muhtemel zarar gerekçesiyle yıkıma karar verilmesi isabetsizdir. Salt çekme mesafesine uyulmaması ve bu suretle imara aykırı davranılmış olması idari yargı ve idari yaptırımı gerektirir. (3194 SK. 32 md., 42 md.)

Hal böyle olunca, çekme mesafesine aykırı yapılan barakanın yıkım talebinin reddi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile kararın HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 24.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/606, Karar No: 2013/1276, Tarih: 13.02.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2013/606 E.  ,  2013/1276 K.**

**"İçtihat Metni"**

Aralarında resmî evlenme olmaksızın evlenmenin dini merasimini yaptırma suçuna sürüklenen çocuk ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... Sulh Ceza Mahkemesinden verilen 18.01.2011 gün ve 2010/428 Esas, 2011/6 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk ... ile hükmü temyiz etmeyen sanık ...'nın hükümden sonra 08.02.2011 tarihinde evlendikleri Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) aracılığıyla alınan nüfus kayıt örneğinden anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK.nın 230/5. maddesinin 2. cümlesi gereğince medeni nikah yapıldığında kamu davası ve hükmedilen ceza bütün sonuçlarıyla ortadan kalkacağından, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozmanın aynı hukuki durumda bulunan sanık ...'a CMUK 325. maddesi gereği TEŞMİLİNE, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, suça sürüklenen çocuk ve sanık ... haklarında açılan kamu davalarının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞMESİNE, 13.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1981, Karar No: 2010/3328, Tarih: 01.06.2010

**7. Hukuk Dairesi         2010/1981 E.  ,  2010/3328 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmiş olup, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşılmakla; dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı ... davalı Hazine adına tapuda kayıtlı 1170 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın (iki katlı betonarme yapının) kendisi tarafından meydana getirildiğini öne sürerek binanın muhdesat olarak adına tespit ve tescili ile tapu kaydına şerh verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Mahkemece davanın kabulüne, 1170 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan zemin artı bir kattan oluşan tuğlası örülmemiş karkas binanın davacı tarafından yaptırıldığının ve davacıya aidiyetinin tespitine, tapunun beyanlar hanesine bu durumun tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere göre, taşınmaz üzerindeki binanın davacı tarafından meydana getirildiği, mahkemece yapılan keşif, uygulama ve dosya kapsamında toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve hükümde gösterilen diğer gerekçelere göre davalı Hazine’nin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ne var ki 3402 sayılı Kadastro Kanunun 19/1. maddesi gereğince taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatın kadastro tutanağının ve taşınmazın tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilebilmesi için muhdesatın kadastro tespit gününden önce meydana getirilmiş olması zorunludur.

Somut olayda taşınmazın sicilinin kadastral faaliyetler sonucu oluşturulmadığı, ihdas edilmiş olduğu gözetildiğinde muhdesatın beyanlar hanesinde gösterilmesine olanak yoktur.

Hal böyle olunca davanın kısmen kabul edilerek muhdesatın davacı tarafından meydana getirildiğinin tespiti ile yetinilmesi, şerhe ilişkin istemin ise reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalı Hazine’nin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 01.06.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1250, Karar No: 2013/7202, Tarih: 25.03.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/1250 E.  ,  2013/7202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Sanık ... hakkında hükümlülük, erteleme ve müsadere, diğer sanık hakkında beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanıklar ... ve ...'ın işyerlerinde yapılan arama sonucu bulanan dava konusu kitaplar hakkında katılan vekillerinin 07/10/2005 tarihli şikayet dilekçeleri ekinde hak sahipliği belgelerinin bulunmadığı ve yargılama aşamasında posta ile gönderdiği ve 17/03/2008 tarihli celsede duruşma zaptına geçirilen ...'da yakalanan kitap ile ilgili olarak sözleşme fotokopisini sundukları ancak hak sahipliği belgelerini ibraz etmedikleri cihetle; 5846 sayılı yasanın 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı yasa ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72.maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir" ve suç tarihinde yürürlükte bulunan 75. maddenin 03/03/2004 tarih ve 5101 sayılı Yasanın 21. maddesi ile değişik 1. fıkrasındaki "71, 72, 73 ve 80'inci maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma şikâyete bağlıdır. Şikâyet üzerine hak sahiplerinin haklarını kanıtlayan belge ve/veya nüshaları Cumhuriyet Savcılığına sunmaları halinde kamu davası açılır. Altı ay içinde bu belge ve/veya nüshaların sunulmaması halinde takipsizlik kararı verilir, bu Kanunun 76'ncı madde hükümleri saklıdır..."

şeklindeki düzenlemelere göre katılanın 6 aylık yasal şikayet süresi içerisinde hak sahibi olduklarını kanıtlayan belgeleri ibraz etmediği ve bu nedenle davaya katılma ve hükmü temyize hakkı bulunmayıp davaya katılmasına karar verilmesi de hükmü temyize hak vermeyeceğinden vaki temyiz itirazlarının 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 25.03.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4032, Karar No: 2022/7627, Tarih: 01.11.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4032 E.  ,  2022/7627 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 44. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 12. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 24.11.2020 tarih ve 2019/285 E. - 2020/599 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi'nce verilen 01.04.2021 tarih ve 2021/285 E. - 2021/365 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı tarafından davacıya İstanbul Anadolu 20. İcra Müdürlüğü'nün 2019/28520 Esas sayılı dosyasından borçlu olunduğuna dair ödeme emri gönderildiğini, davacının davalıyı tanımadığını, davalıya herhangi bir borcunun bulunmadığını, davalı ile aralarında ticari bir ilişkinin bulunmadığını, senet verilmesinin söz konusu olmadığını, dayanak yapılan 270.000,00 TL bedelli bono incelendiğinde imzanın kendisine ait olmadığının anlaşıldığını, söz konusu senedin davacının bilgisi dışında düzenlendiğini, davacı tarafından davalı hakkında İstanbul Anadolu C. Başsavcılığına 30.09.2019 tarihinde şikayette bulunduğunu ileri sürerek davanın kabulü ile davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine, alacağın %20'sinden az olmamak kaydı ile kötü niyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya konu senedin davacı ... tarafından tanzim edildiğini, ... ve ... tarafından davalıya satış sözleşmesi ile 430.000,00 TL karşılığı taşınmaz satışı yapıldığını, sözleşme gereği 270.000,00 TL’nin peşinat ödemesi olarak satış için yetkilendirilen ... tarafından peşinat bedeli olarak tahsil edildiğini, ... ve ... tarafından sözleşmeye konu bağımsız bölüm inşa edilerek teslim edilmediği gibi daha sonra yapılan araştırmalarda ... ve ...’nun şikayete konu gayrimenkulün arsa sahipleri ile herhangi bir kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapmadıklarını öğrendiklerini, sözleşmeye konu 9 numaralı dairenin teslim edilmemesi üzerine ... tarafından davalıya 06.12.2017 tanzim tarihli, 270.000,00 TL bedelli ... ve ... imzalı senedin verildiğini ve senedin vadesinde ödenmemesi üzerine icra takibine konu edildiğini, İstanbul C. Başsavcılığı tarafından yürütülen soruşturmada ...' nun ifadesi ile senedin ... tarafından düzenlenerek imzalandığı ve imzaların ...’ye ait olmadığının öğrenildiğini, davalının davanın açılmasına kendi hal ve davranışı ile sebebiyet vermediğini, bu nedenle davacının imza inkarına dayalı borçlu olmadıklarının tespitine ilişkin taleplerini kabul ettiklerini beyanla, davanın kendi hal ve davranışları ile sebebiyet verilmediğinden davalı adına yargılama giderlerine ödemeye mahkum edilmemesine, %20 kötüniyet tazminatı talebinin reddine karar verilmesi istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, davaya konu senedin incelenmesinde davacının senette keşideci, davalının ise lehtar olarak görünüp arada ciranta bulunmadığı, davalının bonolardaki imzaların davacıya ait olup olmadığını bilebilecek durumda olduğu, davalının imzaların davacıya ait olmadığını bilerek davacı hakkında icra takibine geçmiş olması nedeniyle icra takibinde haksız ve kötüniyetli olduğu, davalı vekilinin kabul beyanının yasal koşulları taşıdığı ve dosya içinde bulunan vekaletnamede davayı kabule yetkisinin bulunduğu, dosyada mevcut 26/08/2019 tarihli arabuluculuk tutanağına göre tarafların sulh olamaması nedeniyle davanın açıldığı, davalının dava açılmasına sebebiyet verdiği dikkate alındığında harç ve vekalet giderlerinin davalı taraf üzerinde bırakılması gerektiği gerekçesiyle davalının kabul beyanı nedeni ile davanın kabulü ile davacının 06/12/2017 tanzim tarihli, 270.000,00 TL bedelli bono sebebiyle davalıya borçlu olmadığının tespitine, davacının kötüniyet tazminat talebinin kabulü ile 270.000,00 TL’nin %20'si oranında kötüniyet tazminatının davacı lehine davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf isteminde bulunulmuştur.

Karara karşı davalı vekili tarafından istinaf isteminde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; somut olayda davanın açılmasına davalı neden olmadığından yapılan masrafların davacı üzerinde bırakılmasına ve davacı lehine vekalet ücreti tayinine yer olmadığı, davalının kötüniyetli olmadığından kötüniyet tazminat talebinin reddi gerektiği, istinaf kanun yoluna başvuran davalı vekilinin istinaf dilekçesinde yer verdiği itirazların yerinde olduğu, ancak bu hatanın giderilmesinin yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulüne İstanbul Anadolu 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’ nin 24/11/2020 tarih, 2019/285 esas, 2020/599 karar sayılı kararının 6100 sayılı HMK' nın 353/1-b-2 maddesi gereğince kaldırılmasına, davalının kabul beyanı sebebiyle davanın kabulü ile, davacının, dava konusu 06/12/2017 tanzim tarihli, 270.000,00 TL bedelli bono sebebiyle davalıya borçlu olmadığının tespitine, davacının kötüniyet tazminatı talebinin yasal koşulları oluşmadığından reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 01/11/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/8699, Karar No: 2010/838, Tarih: 05.02.2010

**17. Hukuk Dairesi         2009/8699 E.  ,  2010/838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı, meydana gelen trafik kazası sonucunda aracında hasar meydana geldiğini ileri sürerek ... Sulh Hukuk Mahkemesinin ... D.İş dosyasıyla tespit edilen 4.350 TL'nin davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı araç maliki vekili, kazada davacının aracının sürücüsünün %100 kusurlu olduğunu, davalı sürücünün kusursuz olduğunu, davacı aracında meydana gelen hasar ve hasar miktarının fahiş olduğunu, talep edilen ticari faizinde yerinde olmadığını savunarak davanın reddini savunmuştur.

Davalı sigorta şirketi vekili, poliçe teminatının tüm zarar görenler arasında paylaştırılması gerektiği için başkaca zarar gören var ise onlarında müracaatının iki yıllık zamanaşımı süresi doluncaya kadar beklenilmesini, ayrıca dava konusu tazminat alacağı haksız fiilden kaynaklandığı için hesaplanacak faizin yasal faiz olarak hesaplanması gerektiğini savunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre kazanın meydana gelmesinde davalı araç sürücüsünün %50 kusurlu olduğu gerekçesiyle bilirkişi raporu hükme esas alınarak davanın kısmen kabulüne, 1.946,25 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline (davalı sigorta şirketi 1.571,25 TL'sinden sorumlu olmak üzere) karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacının yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanunun uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,55 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 5.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/921, Karar No: 2020/2503, Tarih: 19.03.2020

**11. Ceza Dairesi         2020/921 E.  ,  2020/2503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

HÜKÜM : Sanıklar hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan; beraat

Sanıklar ..., ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan; beraat

Sanık ... hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan; mahkumiyet

2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan; ceza verilmesine yer olmadığına

Sanık ...'un hakkındaki hükümlere, katılan vekilinin de sanıklar hakkında verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla bu temyiz taleplerine hasren yapılan incelemede;

1- Sanıklar ... ve ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan verilen beraat kararlarına yönelik katılan vekilinin temyiz taleplerinin incelenmesi;

Yargılama sürecindeki işlemlerin hukuka uygun olarak yapıldığı, iddia ve savunmada ileri sürülen görüşler ile delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışılarak değerlendirildiği, yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığına ilişkin vicdanî kanının deliller ve dosyadaki bilgilerle uyumlu verilere dayandırıldığı, kurulan hükümlerde bir aykırılık bulunmadığı anlaşılmış; katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan, hükümlerin ONANMASINA,

2- 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan tüm sanıklar hakkında verilen beraat kararlarına, sanık ... hakkında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik katılan vekili ve sanık ...'un temyiz taleplerinin incelenmesi:

Sanık ... hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan hem beraat hem de mahkûmiyet hükümleri kurulmuş ise de zamanaşımının olumsuz bir muhakeme şartı olarak kovuşturmaya engel olduğunun anlaşılması karşısında; sanıklara yüklenen "sahte fatura düzenlemek" suçunun, 213 sayılı VUK'nin 359/b-1. maddesindeki cezasının üst sınırına göre 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suçun işlendiği 2007 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ... ve katılan vekilinin temyiz talepleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak, sanıklar hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

3- 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan sanık ... hakkında verilen hükme yönelik sanığın temyiz taleplerinin incelenmesi:

3- 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan sanık ... hakkında verilen hükme yönelik sanığın temyiz taleplerinin incelenmesi:

Sanık hakkında 2007, 2008 takvim yıllarında sahte fatura düzenleme suçlarından açılan davada, Mahkemece 06.06.2013 tarihinde verilen ilk hükümde her takvim yılının ayrı ayrı suçları oluşturacağı gözetilmeden ve hangi takvim yılından da hüküm kurulduğu belirtilmeden tek hüküm kurulması nedeniyle Dairemizin 27.06.2018 tarihli bozma ilamı üzerine her takvim yılından ayrı ayrı hüküm kurularak her iki takvim yılında verilen toplam ceza miktarı üzerinden kazanılmış hakka konu ceza miktarı yönünden infaza verilmesi gerektiği gözetilmeden ve 2008 takvim yılında sahte fatura düzenleme suçundan hüküm kurulduktan sonra kendi içinde çelişki oluşturacak şekilde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.03.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.