muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14550, Karar No: 2015/20933, Tarih: 23.12.2015

Boşanma davasından sonra, davacı tarafın ekonomik durumunda, anlaşma protokolü ile kabul edilmiş olan edimlerin uyarlanmasını gerektirecek şekilde öngörülemez ve katlanılamaz nitelikte olağanüstü değişiklik meydana gelmemiştir.

Bununla birlikte taraflar arasındaki anlaşmalı boşanma kararından sonra, müşterek çocuk lehine olan iştirak nafakasında herhangi bir artışa gidilmemiş olup, aradan geçen sürede müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaçlarının artış gösterdiği açıktır.

O halde, mahkemece, tarafların gelir durumu, müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu ve genel ihtiyaçları doğrultusunda, anlaşmalı boşanma davasında belirlenen iştirak nafakasının indirilmesi hakkaniyete uygun olmayıp, bu itibarla davanın reddine karar verilmesi gerekirken, davanın kısmen kabulü ile iştirak nafakasının yazılı şekilde indirilmesine karar verilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 23.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6008, Karar No: 2025/353, Tarih: 08.01.2025

**11. Ceza Dairesi         2024/6008 E.  ,  2025/353 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2012/552 E., 2013/311 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararının temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen Antalya 17. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 13.05.2013 tarihli ve 2012/552 Esas, 2013/311 Karar sayılı kararının, MERNİS adresinin bulunmaması nedeniyle daha evvel usulüne uygun tebligat yapılan adresine 21.06.2013 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 35. maddesine göre usulüne uygun biçimde tebliğ edildiği, sanığın karara karşı CMUK'nın 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süre geçtikten sonra 02.09.2013 tarihli temyiz talebinde bulunduğu, Mahkemenin 03.09.2013 tarihli ek karar ile temyiz talebini reddettiği, ek kararın başka suçtan hükümlü olarak bulunduğu cezaevinde 5271 sayılı CMK'nın 35/3 maddesine aykırı şekilde sanığa tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında; sanığın ek karara yönelik 19.08.2024 tarihli temyiz isteminin öğrenmeyle süresinde olduğunun kabul edilmesine karar verilerek ve aynı nitelikteki temyiz isteminin reddine dair 10.09.2024 tarihli sonraki ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilip 21.06.2013 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra 02.09.2013 tarihinde temyiz isteğinde bulunulduğu, asıl kararın, 1412 sayılı CMUK'un 305/1. maddesi gereği re’sen temyize de tabi olmadığı anlaşılmakla, temyiz isteğinin reddine dair 03.09.2013 tarihli ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığı ve sanığın temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden temyiz isteminin reddine dair ek kararın Tebliğname'ye içeriği itibarıyla uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 08.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13686, Karar No: 2015/2567, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/13686 E.  ,  2015/2567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7441, Karar No: 2012/14206, Tarih: 25.09.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/7441 E.  ,  2012/14206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Sinop Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.03.2011 tarih ve 2010/286-2011/205 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, araçlarına Samsun'dan yüklenen çimento yükünü davalının Sinop'daki yol inşaat sahasında davalı çalışanlarına teslim ettiğini, üstlendiği edimi yerine getirdiği halde davalı taşıtanın taşıma ücretini ödemediğini, davalının bu çimentoları yol inşaatında kullanıp, hak edişleri aldığını, çimentoların faturalarını satıcı Yibitaş A.Ş.'nin davalıya hitaben düzenlediğini, davalının çimento bedellerini satıcıya ödeyerek harcama belgesi olarak muhasebe kayıtlarına geçirdiğini, 200 adet yapılan taşıma nedeniyle düzenlenen 100 fatura bedeli toplamının 22.541.00 TL olduğunu, 16.12.2006 tarihli yazı ekinde gönderilen faturaları davalının 22.02.2006 tarihli cevap ile itiraz ettiğini, davalının bu çimentoları kendisinin almadığını ve nakliye borcu olmadığını savunduğunu, davalının müvekkili şirketin araç plakalarını satıcıya bildirip, çimentoların kendi adına araçlara yükleme yapılmasını satıcıdan istemesi üzerine araçlara yüklenen yükün taşıma bedelini davalının ödemek zorunda olduğunu ileri sürerek, 23.541.00 TL'nin faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin alt taşeronu Deniz İnşaat ile yaptıkları sözleşmede malzeme ve nakliye bedelinin taşerona ait olduğunun kararlaştırıldığını, taşeron şirketin müvekkilinden sadece malzeme teminine yönelik talep ettiği yardım istemi kapsamında, taşeronun müvekkiline plakalarını ve şoför adlarını bildirdiği araçlara satıcı Yibitaş A.Ş.'den yükleme yapılmasını faks ile isteyen müvekkilinin satıcıya sadece çimento bedeli ödediğini, araçların sahibi olan davacı şirketin nakliye bedelini taşerondan Deniz İnşaattan alamayınca müvekkiline yöneldiğini, davacı ile müvekkili arasında bir sözleşme ilişkisi bulunmadığını, çimentoların müvekkilinin inşaat sahasındaki taşeron yetkililerine imza karşılığı teslim edildiğini, çimento bedelinin müvekkili tarafından taşeronun hakedişinden kesildiğini, davacının nakliye faturalarına müvekkilinin süresinde itiraz ettiğini, sevk irsaliyelerindeki teslim alma imzalarının taşeron yetkililerine ait olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, Dairemizce verilen bozmaya uyularak, taşıma sözleşmesinin varlığını iddia eden davacının iddiasını TMK. 6 ve HUMK. 288. maddeleri gereği kesin delillerle ispatlaması gerektiği, ispat külfetinin davacıya ait olduğu, davacı vekilinin 17.03.2011 tarihli celsede yemin teklif etmeyeceklerini bildirdiği, davacının davasını ispatlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava yurtiçi taşıma ücretinin tahsiline ilişkindir. Dairemiz bozma ilamında özetle, taşınan yükün aynı inşaat alanındaki alt taşeron yetkililerine imza karşılığı teslim edildiğine dair davalı savunmasının üzerinde durulmadığı gibi davalı delil listesinde bildirilen delillerin dosyada bulunmaması nedeniyle bilirkişi raporu ve mahkeme kararının Yargıtay denetimine elverişli olmadığı açıklanarak, davalı savunması üzerinde yeterince durulmadan ve esasen davacı üzerindeki ispat külfetinin de ters çevrilmesi sonucunda davalının taşıtan olarak kabulünün yanlış olduğu belirtilmiş ve hatalı olarak davalıya yükletilen ispat külfeti kapsamında davalıya yemin teklif hakkının hatırlatılmamış olmasının dahi isabetli olmaması hususları bozma nedeni yapılmıştır.

Mahkemece bozmaya uyulduğuna göre, taşıma ilişkisinin varlığını ispat külfetinin davacı tarafta olduğu dikkate alınarak bozma ilamında sözü edilen delillerin temini suretiyle yapılacak değerlendirme sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bozma ilamına yanlış anlam verilmesi sonucu ilamda belirtilen eksiklikler ikmal edilmeden ve başkaca bir araştırma yapılmaksızın davacıya yemin teklif hakları hatırlatılmak suretiyle davacının davasını kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru gözükmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararı davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 25.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2515, Karar No: 2019/2184, Tarih: 10.04.2019

**1. Ceza Dairesi         2017/2515 E.  ,  2019/2184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme ve bu suça yardım

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; TCK.nin 81/1, 29, 53, 58/6, 63, 54. maddeleri uyarınca 18 yıl hapis cezası.

Sanıklar ..., ... ve ... haklarında; TCK.nin 81/1, 39/2-c, 53, 63. maddeleri uyarınca 12 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gerekçeli karar başlığında maktul ...'in ad ve soyadının gösterilmemesi mahallinde giderilmesi mümkün eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın, maktul ...'i kasten öldürme, sanıklar ..., ... ve ...'ın, maktule yönelik kasten öldürmeye yardım suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, sanık ... bakımından haksız tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebebin nitelik ve derecesi ile sanıklar hakkında takdire ilişen cezayı azaltıcı indirim sebebi bulunmadığı takdir kılınmış, savunmaları değerlendirilip inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme ve bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmediğinden, Cumhuriyet savcısının; sanıklar ..., ... ve ...haklarında da TCK’nin 37 ve 81/1, 29. maddelerinin uygulanması gerektiğine, sanık ... müdafiinin; sanığın suça dahli bulunmadığına, sübuta ve sair hususlara, sanık ... ve müdafiinin; suça yardım bulunmadığına, sübuta, beraat kararı verilmesi gerektiğine ve sair hususlara, sanık ... müdafiinin; temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede ileri sürdüğü sanığın olaya katılmadığına, beraati gerektiğine, sanık ... ve müdafiinin; sübuta, meşru müdafaaya, TCK'nin 62. maddesinin uygulanmamasının usul ve yasaya aykırı olduğuna ve sair hususlara, katılanlar vekilinin; sanık ... hakkında tahrik indirimi uygulanmaması gerektiğine ve sair hususlara yönelen yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle,

1- Sanık ...'ın, maktul ...'i kasten öldürme, sanıklar ... ve ... hakkında kasten öldürmeye yardım suçlarından kurulan hükümler bakımından;

24.11.2015 günlü Resmî Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri dikkate alındığında, mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulamalar yasaya aykırı ise de, CMUK'un 322. maddesi gereğince bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümlerin “Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine” şeklinde değiştirilmesi suretiyle DÜZELTİLEN, kısmen re'sen de temyize tabi olan hükümlerin tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında, maktulü kasten öldürmeye yardım suçundan kurulan hüküm bakımından yapılan incelemede;

2- Sanık ... hakkında, maktulü kasten öldürmeye yardım suçundan kurulan hüküm bakımından yapılan incelemede;

a) Oluşa ve dosya kapsamına göre; suç tarihinde maktul...ile sanıklar ... ve ...'ın birlikte alkol aldıkları sırada maktulle sanıklar arasında tartışma yaşandığı, maktulün, sanıklar ... ve ...'a hakaret ettiği ve tokat attığının anlaşılması karşısında, ilk olarak maktulden kaynaklanan ve sanık ...'a yönelen haksız hareketler nedeniyle sanık ... hakkında tayin olunan cezadan haksız tahrik nedeniyle TCK'nin 29/1. maddesi uyarınca asgari oranda indirim yapılması gerektiği düşünülmeden fazla cezaya hükmolunması,

b) 24.11.2015 günlü Resmî Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri dikkate alındığında, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet savcısının ve sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak BOZULMASINA, 10.04.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.

10/04/2019 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'in huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ..., ... ve ... müdafii Avukat ...'ın yokluğunda 11/04/2019 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2023/2339, Karar No: 2023/6240, Tarih: 17.10.2023

**12. Hukuk Dairesi         2023/2339 E.  ,  2023/6240 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi

...

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere göre, şikayetçinin ihalenin feshi talebinin reddine yönelik temyiz itirazları ile aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davacı aleyhine taktir edilen para cezasına ilişkin re' sen yapılan değerlendirmede;

İİK'nun ihalenin feshi şikayetine ilişkin usül ve esasları belirten 134. maddesine 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 27.maddesi ile eklenen fıkra ile;

" İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir.

Ancak ihalenin feshi talebinin usulden reddi gereken hâllerde duruşma yapılmadan da karar verilebilir. İcra mahkemesi;

1. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı

ayni hak sahipleri ile pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler dışında kalan kişilerce talep edilmesi nedeniyle,

2. Satış isteyen alacaklı, borçlu, mahcuzun resmî sicilinde kayıtlı olan ilgililer ve sınırlı ayni hak sahipleri dışında kalan kişiler bakımından feragat nedeniyle,

3. İşin esasına girerek,

talebin reddine karar verirse ihalenin feshini talep edeni feshi istenen ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûm eder. " hükmü getirilmiştir.

Düzenlemenin gerekçesi, ihalenin feshi talebi yukarıdaki sebeplerle reddedilen davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre para cezasının taktir edilebilmesini sağlamaktır.

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

Mahkeme, para cezasına hükmedecekse oranını davacının ihale sürecini uzatma amacı ile hareket edip, etmediğine ve fesih iddiasının ağırlığına göre ölçülü şekilde belirlemelidir.

Para cezasının oranı, hem istinaf aşamasında, hemde temyiz aşamasında re'sen değerlendirilir.

Para cezasının oranına ilişkin değişikliğin, ne zaman, ne şekilde uygulanacağına ilişkin olarak İİK'na 24/11/2021 tarih ve 7343 sayılı Yasa' nın 33. maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddesi;

"134 üncü maddede bu maddeyi ihdas eden Kanunla yapılan değişiklikler, bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihte ilk derece mahkemeleri ve bölge adliye mahkemeleri ile Yargıtayda görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında uygulanmaz. Ancak, ihale bedelinin yüzde onuna kadar para cezasına mahkûmiyete ilişkin hüküm görülmekte olan ihalenin feshi talepleri hakkında da uygulanır. Temyiz kanun yolu incelemesi aşamasında bulunan dosyalar bakımından para cezasının oranına ilişkin olarak yapılan değişiklik tek başına bozma nedeni yapılamaz. Yargıtay değişikliği uygulamak suretiyle hükmü düzeltebilir." hükmünü içermektedir.

Bu yasal düzenlemeler dikkate alınarak ihalenin feshi talebinin esastan reddi nedeni ile şikayetçi aleyhine hükmedilen para cezasının oranı değerlendirildiğinde;

Somut uyuşmazlıkta, şikayetçi/borçlu aleyhine ihale bedelinin %1'i oranında para cezasına hükmedilmiş ise de, 7343 sayılı Kanun'la değişik İİK'nun 134/5-3 maddesi gereğince fesih gerekçeleri ve fesih isteyenin sıfatı gözönünde bulundurulduğunda davanın ihale sürecini uzatmaya matuf olduğu görülmekle, Anayasa'nın 13.maddesinde düzenlenen ölçülülük ilkesi de nazara alınarak ihale bedelinin %1' i olarak belirlenen para cezasının %5 oranında belirlenmesinin hak, nesafet ve ölçülülük ilkelerine uygun olacağı anlaşıldığından, Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına, İlk Derece Mahkemesi kararının para cezası yönünden düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 373/1. maddesi uyarınca, ... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi’nin istinaf talebinin esastan reddine ilişkin 28/12/2022 tarih ve 2022/2527 E. 2022/3089 K sayılı kararının, KALDIRILMASINA ve ... İcra Hukuk Mahkemesinin 28/06/2022 tarih ve 2022/106 E. 2022/294 K. sayılı kararının, hüküm fıkrasının para cezasına ilişkin 2. bendinde yer alan “% 1’i” ibaresinin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “%5’i ” ibaresinin yazılmasına, kararın 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nun 364/2 ve 7343 sayılı Yasa' nın 33.maddesi ile eklenen GEÇİCİ MADDE 18/4. maddelerinin göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nun 370/2. maddesi uyarınca bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, harç alınmasına yer olmadığına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 17.10.2023 gününde oy birliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/1277, Karar No: 2015/3013, Tarih: 28.05.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/1277 E.  ,  2015/3013 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın adli sicil kaydında daha ağır cezayı içeren Asliye Ceza Mahkemesinin 10.06.2003 tarih ve 2002/501 esas, 2003/475 karar sayılı 12 ay 25 gün hapis cezasına ilişkin ilamın 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmasında esas alınması yerine, daha hafif cezayı içeren ilamın tekerrüre esas alınması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin “c” bendinde “velayet hakkından; vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun” sadece sanığın kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, altsoyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sanığın tekerrüre esas alınan Asliye Ceza Mahkemesi'nin 30.10.2007 tarih 2007/239 esas 2007/596 karar sayılı ilamında yer alan 3 farklı cezadan hangisinin tekerrüre esas alındığının kararda belirtilmemesi,

3-Soruşturma ve kovuşturma aşamalarında 5271 sayılı CMK’nın 150/2. maddesi uyarınca, baroya yazı yazılarak sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu müdafii görevlendirilmesi nedeniyle, müdafiye ödenen avukatlık ücretinin sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin

verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘’53/1. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlesinin eklenmesi, hükümden tekerrür ile ilgili bölüm çıkartılarak, yerine “5237 sayılı TCK’nın 58/6-7.maddesi gereğince,sanık hakkında hükmolunan cezanın, Tekirdağ 2.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 30.10.2007 tarih 2007/239 esas 2007/596 karar sayılı ilamındaki konut dokunulmazlığını ihlal suçundan aldığı 1 yıl hapis cezası nedeni ile mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, infazdan sonra sanık hakkında denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” cümleleri eklenmek ve yargılama giderine ilişkin kısmın çıkartılarak yerine ''yargılama gideri olarak hesaplanan 1,20 TL'nin, 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine 6352 sayılı Kanunun 100. maddesiyle eklenen değişiklik doğrultusunda hazineye yükletilmesine'' cümlesinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28.05.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.