muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/444, Karar No: 2022/423, Tarih: 08.06.2022

Maktüle doğru tabanca ile ateşi sırasında önünde bulunan kardeşi mağdurun isabet alarak yaralanmasına sebebiyet veren(1.C.D 2009/3172K9), mağduru hedef alarak yaptığı müteaddit atışlar sırasında yakınında bulunan mağdur ...’ı sakınmadan, onun da isabet alabileceğini öngörebileceği ortamda atışlarına devamla,...’ı yaralayan (1.C.D 2010/2198 K) Yoğun yerleşimin bulunduğu mahalle arasında Raif'i öldürmek kastıyla av tüfeğiyle bir el ateş ederken dağılacak saçma taneleri ile yaralanması hayat tecrübelerine göre mutlak olmayan ancak beklenebilecek bir sonuç olan katılan çocuk...'i yaralayan (C.G.K 2019/62 K ); failler hakkında olası kast hükümleri uygulanırken, somut olayımızda sırf kalabalıkta ateş edildi diye doğrudan kast hükümlerinin uygulanmasının, yerleşik uygulamalara ve yukarıda özetlenen kriterlere aykırı olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

Somut olayımızda; kalabalık bir yerde kendisiyle tartışan ... ile tartışmaya engel olmak isteyen ...’a çok sayıda başka kişilerinde olduğu bir ortamda, yakın mesafeden ateş eden hedeflemediği neticelerin meydana gelmesinde sanık son derecede ağır kusurludur. Hedeflenmeyen neticelerden dolayı olası kast hükümlerinin uygulanması durumunda, hükmedilebilecek ceza, ... duygusunu tatmin etmemiş olabilir. Ancak bu yasa koyucunun tercihidir. Yasayı bir bütün olarak değerlendirdiğimizde bir olayda adaleti sağlamak için, ceza normlarının aleyhe yorumlanması suretiyle eylemin niteliğinin değiştirilmesi halinde yasanın kendi içerisindeki sistematiği bozulacağından, bu seferde benzer ihlaller ya da daha ağır ihlaller için farklı mahkemelerin doğal olarak farklı ... anlayışına göre hükmedilebilecek cezalar yönünden orantılılık ve eşitlik ilkesinin bozulması gündeme gelebilecektir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu tarafından, polis olması nedeniyle silah kullanmayı iyi bilen sanığın yakın mesafeden ateş ederken hedef olarak seçilmeyen kişilerin isabet almamasını sağlayabileceği faraziyesinden hareket edilerek doğrudan kast hükümlerinin uygulanması, ispat kuralının tersine çevrilmesi, bir başka deyişle sanığın silahı ateşlerken ikinci neticelerin hedeflediği eylemlerin zorunlu sonucu olmadığını ispat etmek zorunda bırakılması anlamına gelir ki! böyle bir kabulün ceza muhakemesi hukukunun olmazsa olmaz ilkeleri arasında yer alan masumiyet karinesine aykırı olacağı gibi menfi bir durumun ispatındaki güçlük kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak etmemekle birlikte bir an için polis memuru olduğu için silah kullanmasına çok iyi bilen sanığın yakın mesafeden hedeflediği kişilere (... ile ... CANATAR) ateş ederken olay yerinde bulunan diğer kişilerin isabet almamasını sağlama olanağının bulunduğu faraziyesinden yola çıkılması halinde; kanaatimizce aşağıdaki çelişkiler kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.

Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğunun görüşüne iştirak etmemekle birlikte bir an için polis memuru olduğu için silah kullanmasına çok iyi bilen sanığın yakın mesafeden hedeflediği kişilere (... ile ... CANATAR) ateş ederken olay yerinde bulunan diğer kişilerin isabet almamasını sağlama olanağının bulunduğu faraziyesinden yola çıkılması halinde; kanaatimizce aşağıdaki çelişkiler kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.

1-)Bir taraftan yakın mesafeden ateş eden kişinin ikinci sonuçlara engel olabileceği kabul edilirken, diğer taraftan öldürmek istediği kişilerden ...’i TCK’nın 86/1 maddesi kapsamında yaralaması,

2-)Hedeflenmeyen ikincil neticelerin, hedeflenen birinci neticelerin kaçınılmaz bir sonucu olduğunun kabul edilmesine karşın, olay yerinde olmalarına rağmen kurşunlara hedef olmayan şahıslara karşı da; adam öldürmeye teşebbüs suçundan zaman aşımı süresi içerisinde işlem yapılması için yetkili mercilere ihbarda bulunulmaması,

Somut olayımızdaki kabule göre yukarıda açıklanan çelişkiler uyuşmazlık konusuna göre bozma nedeni olarak kabul edilmese dahi, böyle bir anlayışın kabul edilmesi halinde kalabalık ortamda ateş eden herkesin, çatışmanın tarafı olmamasına karşın olay yerinde bulunan üçüncü şahısların ölmesi halinde doğrudan ikinci kastla adam öldürmek suçundan, yaralanması yada isabet almaması halinde yine doğrudan ikinci derecede kastla adam öldürmeye teşebbüs suçundan sorumlu tutulmaları gerekir ki!.. böyle bir kabulün kusur ilkesini benimseyen ceza kanunumuz ile birlikte ceza hukukunun temel ilkelerine aykırı olacağı gibi Yargıtayın çok uzun yıllar öncesine dayanan ve yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlarına aykırı olacağı tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır.

Sonuç itibariyle, gerek uygulamada, gerekse öğretide benzer olaylarda kabul edilen kriterlere göre; sanığın, ...’ın vefat etmesi, ...’in ise yaralanmasından ibaret eylemleri hedeflediğine dair şüpheden arındırılmış kesin kanıtların elde olunamadığı gibi bu hususta herhangi bir iddianın dahi ileri sürülmemiş olması ve asıl amaçlanan neticelerin (... ile ... ... CANATARA karşı işlenen eylemler) zorunlu ve muhakkak bir sonucu olmaması karşısında; ... CANAATARA karşı işlenen eylemi olası kastla adam öldürme, ...’e karşı işlenen eylemi de olası kastla yaralama olarak kabul eden bölge adliye mahkemesinin kararının onanması gerekirken, eylemlerin ikinci derecede doğrudan kastla işlendiğine dair Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kuruluna sayın çoğunluğunun görüşüne yukarıda arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir. " düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne, sanığın maktul ...'a yönelik eyleminin nitelendirilmesi yönünden katılmayan diğer üç Ceza Genel Kurulu Üyesi ile mağdur ...'e yönelik eyleminin nitelendirilmesi yönünden katılmayan diğer dört Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; sanığın maktul ... ve mağdur ...'e yönelik eylemlerini olası kastla işlediği gerekçesiyle direnme hükmünün onanması gerektiği yönünde karşı oy kullanmışlardır.

Çoğunluk görüşüne, sanığın maktul ...'a yönelik eyleminin nitelendirilmesi yönünden katılmayan diğer üç Ceza Genel Kurulu Üyesi ile mağdur ...'e yönelik eyleminin nitelendirilmesi yönünden katılmayan diğer dört Ceza Genel Kurulu Üyesi ise; sanığın maktul ... ve mağdur ...'e yönelik eylemlerini olası kastla işlediği gerekçesiyle direnme hükmünün onanması gerektiği yönünde karşı oy kullanmışlardır.

Bu aşamada, bir kısım Ceza Genel Kurulu Üyelerinin, sanığın gerek maktul ...'ye gerekse mağdur ...'e yönelik eylemini haksız tahrik altında işlediğinin de ayrıca tartışılması gerektiğini belirtmeleri üzerine, sanığın eyleminin bu hususta ayrıca değerlendirilmesi gerekmiştir.

Yukarıda izah edilen açıklamalar ve olay anlatımı çerçevesinde, sanık ...'ın esasen olayın başından sonuna kadar aktif davranışlarla kendisini kışkırtan mağdur ...'e haksız tahrik altında ateş etmesinden sonra, sanığın silahı elinden bırakması, güvenli bir yere gizlemesi, kendisinin ambulans çağırması veya ...in akrabalarını bu yönde uyarması ya da olay yerinden uzaklaşmak istediğine yönelik bir güven duygusu vererek sakinleşmesi beklenirken; yaşanan olayın öncesinde veya olay anında aralarında bir husumet olmayan, sanık ...'a karşı ...e ateş edilmesi anına kadar olumsuz herhangi bir davranış sergilemeyen, hatta sanığı uzaklaştırmaya ve katılan ...'i yatıştırmaya çalışan, dolayısıyla sanığa yönelik haksız bir hareket içinde bulunmayan katılan ...'in akrabalarının; sanığın elindeki silahla ateş etmeye devam edebileceği korkusuyla silahı almaya çalışmalarına karşılık, sanığın havaya veya boşluğa doğru onları uzaklaştırmak maksadıyla bir el ateş etmek yerine, kendisinden kısa boylu oldukları için elindeki silaha ulaşamayan ve hemen yanındaki kişilere silahın namlusunu aşağı doğru eğerek ve hedef alarak peş peşe 5 el ateş ettiği anlaşılmakla; sanığın kendisine karşı haksız bir söz veya fiili bulunmayan maktul ...'ye ve mağdur ...'e yönelik eylemini haksız tahrik altında işlemediğinin kabulü gerekmektedir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Ceza Genel Kurulu Başkanı ve üç Ceza Genel Kurulu Üyesi, haksız tahrik TCK'nın genel hükümleri bölümünde kusurluluğu azaltan hal olarak düzenlenmiştir. Kişi mağdur taraftan sadır olan haksız bir hareket sonucunda kapılmış olduğu hiddet ve şiddetli elemin etkisiyle suç işlemesi halinde kusurluluğu azalacağı için tahrik hükümlerinden yararlandırılarak cezasından indirim yapılması gerekmektedir. Somut olayda olayın başlangıcına sebebiyet veren katılan ...'in haksız hareketidir. Bu davranışları uzun süre devam etmiş olmasına rağmen kendi yakınları olan eşi, kayınvalidesi ve kayınpederi tarafından saldırgan tavrı engellenememiştir. Başlangıçta tahrik teşkil eden hareketi bulunmayan maktuller ve mağdurun katılanın bu haksız hareketleri karşısında onun yanında yer alıp sanığa karşı silahını almak amacıyla da olsa saldırıda bulunmaları hafif düzeyde tahrik nedeni olarak kabul edilmesi olayın oluşuna ve hakkaniyet ilkelerine daha uygun olacağından çoğunluk görüşüne iştirak edilmemiştir. Düşüncesiyle sanığın maktul ... ve mağdur ...'e yönelik eylemlerini haksız tahrik altında işlediği gerekçesiyle karşı oy kullanmışlardır.

Bu itibarla, Bölge Adliye Mahkemesince sanığın maktul ...'ye yönelik eyleminin olası kastla öldürme, mağdur ...'e yönelik eyleminin ise olası kastla yaralama suçunu oluşturduğuna dair direnme gerekçesinin isabetsiz olduğuna, Özel Dairenin sanığın kastının bölünemeyeceğine, maktul ... ve mağdur ...'e yönelik eylemini kasten işlediğine dair bozma gerekçesi ile aynı doğrultuda direnme hükmünün bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 10.05.2019 tarih ve 1163 – 1213 sayılı direnme kararına konu olan ve sanığın maktul ...’ye yönelik eylemi nedeniyle olası kastla öldürme suçundan, mağdur ...'e yönelik eylemi nedeniyle olası kastla yaralama suçundan kurulan mahkûmiyet hükümlerinin İSABETSİZ OLDUĞUNA,

2- ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 10.05.2019 tarih ve 1163 – 1213 sayılı direnme kararına konu olan mahkûmiyet hükmünün; Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 06.03.2019 tarih ve 33 - 1375 sayılı bozma kararı doğrultusunda, "sanığın maktul ve mağdurlara yönelik kastının aynı ve bir bütün olması, maktul ... ile bir arada olup sanığa müdahale etmeye çalışan ... ve ...'in, olayın içinde olup sanık tarafından görülerek ateş edilmesi, doğrudan hedef alınmasalar bile sanığın yaptığı atış sayısı ve mesafesine göre, vurulmalarının muhtemel olmaktan çıkıp mutlak bir netice olduğu nazara alınarak, eylemlerin doğrudan kasıtla gerçekleştiğinin kabulü ile sanığın maktul ...'ye yönelik kasten öldürme, mağdur ...'e yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından cezalandırılması yerine, olası kastla öldürme ve yaralama suçlarından hükümler kurularak eksik ceza tayini" isabetsizliğinden CMK’nın 302/2. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

3- Dosyanın, ... Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 08.06.2022 tarihinde yapılan müzakerede oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8553, Karar No: 2008/13129, Tarih: 23.12.2008

1. Hukuk Dairesi 2008/8553 E., 2008/13129 K.

**1. Hukuk Dairesi 2008/8553 E., 2008/13129 K.**

**- ELATMANIN ÖNLENMESİ

- NİSBİ HARÇ**- 4721 S. TÜRK MEDENİ KANUNU [ Madde 683 ]

- 492 S. HARÇLAR KANUNU [ Madde 16 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden maliki olduğu 1481 ve 1488 parseller üzerine inşaat yapılması konusunda dava dışı yüklenici ile sözleşme yaptıklarını, kooperatifin edimlerini yerine getirmediğini ve bu nedenlerle edinemediği hakkı bir başkasına devir edemeyeceğini, ancak kooperatif üyesi olan davalının adına kayıtlı 1488 parseldeki 14 nolu villayı işgal ettiğini ileri sürerek, elatmanın önlenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, sözleşmenin feshedilmediğini, iyiniyetli olduğunu belirtip, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının müdahalesi sabit görülerek, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, elatmanın önlenmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; davacı Suat ile dava dışı kooperatif arasında kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığı ve sözleşmeye göre taşıjnmazın %99'luk bölümünün tamamlandığı ve kat irtifakının kurulduğu ve birikişim bağımsız bölümlerin davacıya ve bir kısım bağımsız bölümlerin de daya dışı kooperatife ait olacağının sözleşme ile kararlaştırıldığı ve kooperatif taröfından kendisine isabet edecek bölümlerle ilgili olarak kişilerin kooperatife üy£

£ kaydedildikleri, davalı İsmail'in de bu şekilde kooperatife üye olduğu ve çekişmeye konu edilen 14 nolu bağımsız bölümü kullandığı anlaşılmaktadır.

Gerçekten de, çekişme konusu 14 nolu bağımsız bölümün sözleşme uyarınca dava dışı kooperatife bırakıldığı ve kooperatif tarafından da, kooperatif üyesi olan davalı İsmail'e özgülendiği ve İsmail tarafından tasarruf ecjildiği, dosya kapsamı ile sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki; davacı ile dava dışı kooperatif arasında yapılan sözleşme iptal edilmiş olmayıp, halen ayaktadır. Yüklenici de, sözleşmeden kaynaklanan edimini %99 oranında yerine getirmiştir. O halde, yüklenicinin kendisine bırakılan bölümü üyesi olan davalıya özgülemesi nedeniyle davalı tarafından kullanılmasının haksız olduğunu söyleyebilme olanağı yoktur.

O halde, davalı hakkında açılan davanın reddine karar verilmesi gere-kjrken, yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması djoğru olmadığı gibi, davadaki istek elatmanın önlenmesi olup, 492 sayılı Harçlar Yasası'nın 16. maddesi hükmü uyarınca nisbi harca tabi nitelik taşıdığı tartışmasızdır.

O halde, davalı hakkında açılan davanın reddine karar verilmesi gere-kjrken, yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmiş olması djoğru olmadığı gibi, davadaki istek elatmanın önlenmesi olup, 492 sayılı Harçlar Yasası'nın 16. maddesi hükmü uyarınca nisbi harca tabi nitelik taşıdığı tartışmasızdır.

O halde, bu nitelikteki davalarda, dava değeri elatılan yerin değeri olup, Çarcın ve avukatlık ücretinin buna göre tayin ve takdir edilmesi gerekirken, yıllık kira bedeli üzerinden karar verilmiş olması da doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan bedenlerden ötürü HUMK'nın 428. maddesi gereğince (BOZULMASINA), blınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 23.12.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12357, Karar No: 2014/22758, Tarih: 04.11.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12357 E.  ,  2014/22758 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 04/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/27, Karar No: 2025/3517, Tarih: 08.04.2025

**12. Ceza Dairesi         2024/27 E.  ,  2025/3517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/194 E., 2023/337 K.

HÜKÜM : Davanın kısmen kabulü

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Davacının tazminat talebi hakkında dairemizce verilen bozma kararı üzerine kurulan hükmün; davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 6100 sayılı HMK'nın 361/1. ve 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince davacı vekilinin haksız gözaltı ve tutukluluk nedeniyle 300.000,00 TL maddi, 500.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile ödenmesine ilişkin talebinin kısmen kabulü ile 22.599,41 TL maddi, 30.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, davacı vekili ve davalı vekili tarafından yapılan istinaf başvurularının maddi tazminatın 22.024,97 TL'ye indirilmesi suretiyle ve değişen vekalet ücreti bakımından düzeltilerek esastan reddine karar verilmiş, Dairemizce davacı vekilinin ve davalı vekilinin temyiz istemlerinin kabulü ile Bölge Adliye Mahkemesince kurulan hükmün bozulmasına karar verilmiş, bozma üzerine yapılan yargılamada davanın kısmen kabulü ile 21.989,03 TL maddi, 50.000,00 TL manevi tazminatın gözaltı tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca hükmün onanmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz sebepleri: kararın eksik araştırmaya dayalı olduğuna, maddi tazminatın öğretmen olan davacı bakımından asgari ücret üzerinden hesaplanmasının hatalı olduğuna, ceza davasında temsil edilmek üzere ödenen vekalet ücretin maddi tazminat kapsamına dahil edilmesi gerektiğine, hükmedilen tazminat miktarlarının eksik olduğuna, davalı vekilinin temyiz sebepleri; kararın kaldırılması gerektiğine vekalet ücreti ve yargılama giderlerinin davacı tarafa yükletilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVANIN KONUSU

III. DAVANIN KONUSU

İlk Derece Mahkemesince, tazminat talebinin dayanağı olan Tekirdağ 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2019/99 Esas-2019/393 Karar sayılı ceza dava dosyasında davacının silahlı terör örgütüne üye olma suçundan 24.02.2018-26.03.2019 tarihleri arasında 395 gün gözaltında ve tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 05.10.2020 tarihinde kesinleştiği, kesinleşen beraat hükmünün davacı asile tebliğ edilmediği, tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı, davacı hakkında aynı konuda açılan davanın bulunmadığı, tutukluluk süresinin infaz gördüğü ve mahsuba konu yapıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu belirlenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Gerekçeli karar başlığında "Davacı: ....." ibaresine yer verilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım yanlışı olarak kabul edilmiştir.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, tazminat şartlarının oluştuğunun saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tazminat miktarının doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, davacı vekili ve davalı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden CMK'nın 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, CMK'nın 304/4. maddesi uyarınca Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27054, Karar No: 2013/3810, Tarih: 06.03.2013

**5. Hukuk Dairesi         2012/27054 E.  ,  2013/3810 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1) Dava konusu taşınmazın Kuş Cenneti olarak kamulaştırılmasına ilişkin kamulaştırma evrakı davalı idareden getirtildikten,

2) Bandırma Asliye Hukuk Mahkemelerinde açılan taşınmazın Kamulaştırma Kanununun 16. ve 17. maddelerine göre davalı idare adına tesciline dair dava dosyasının bu dosya içersine konulduktan,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.