muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8512, Karar No: 2023/1187, Tarih: 13.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2021/8512 E.  ,  2023/1187 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/679 E., 2016/408 K.

SUÇLAR :Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir Cumhuriyet Başsavcılığının 20.11.2015 tarihli ve 2015/5576 numaralı iddianamesiyle sanık hakkında şikâyetçinin apartman boşluğuna bıraktığı bisikletini aldığından bahisle hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 116/1, 53/1 ve 58. maddelerinden cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. Karşıyaka 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2016 tarihli ve 2015/679 Esas, 2016/408 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 168/2, 62, 53 ve 58. maddeleri gereğince 1 yıl 3 ay hapis ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan aynı Kanun'un 116/1, 62, 53 ve 58. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ... 20.06.2016 tarihli temyiz dilekçesinde, kararı temyiz etmek istediğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay tarihi olan 24.10.2012’de şikâyetçinin saat 15.00’te apartman boşluğunda merdiven altındaki peteğe zincirle bağladığı 300,00 TL değerindeki bisikletinin aynı gün saat 19.00’da yerinde olmadığını fark etmesi üzerine olay yerinden alınan parmak izinden sanığın tespit edilip, yakalandığı, soruşturma evresinde suçunu ikrar ederken, kovuşturma evresinde ise inkâr ettiği, bu sebeplerle mahkemece sanığın hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından mahkûmiyetine karar verildiği belirlenmiştir.

2. 04.08.2015 tarihli Biyometrik Vücut İzi Ekspertiz Raporu dosya içerisinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. 04.08.2015 tarihli Biyometrik Vücut İzi Ekspertiz Raporu dosya içerisinde mevcuttur.

IV. GEREKÇE

1. 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 tarihli ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı Kanun'un 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

2. Sanık hakkında tekerrüre esas alınan İzmir 29. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.11.2007 tarihli ve 2007/305 Esas, 2007/37 Karar sayılı ilâmında birden fazla mahkûmiyet hükmü bulunduğu; 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi uyarınca daha ağır cezayı içeren hırsızlık suçundan verilen 3 yıl hapis cezasına ilişkin mahkûmiyet hükmünden dolayı sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeyerek, yazılı şekilde aynı ilâmda bulunan mala zarar verme suçundan verilen daha az cezaya ilişkin mahkûmiyetin tekerrüre esas alınması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3. Sanığın şikâyetçinin apartman boşluğundaki merdivenin altında bulunan kalorifere zincirle bağladığı bisikletini aldığı parmak izi raporu sonucu anlaşılmış olduğundan hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından hakkında kurulan hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

4. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Karşıyaka 9. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.06.2016 tarihli ve 2015/679 Esas, 2016/408 Karar sayılı kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, ONANMASINA, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4077, Karar No: 2019/5120, Tarih: 29.05.2019

**11. Ceza Dairesi         2019/4077 E.  ,  2019/5120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 18.04.2019 tarih ve 2018/13599 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 03.05.2019 tarih ve ... sayılı ihbarnamesi ile;

... sayılı Vergi Usûl Kanunu'na aykırılık suçundan sanık ...'ün, anılan Kanun'un 359/b-1, ... sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 43 ve 62. (ikişer kez) maddeleri gereğince iki defa 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Konya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 21/11/2017 tarihli ve 2015/649 esas, 2017/829 sayılı kararının "Sanık hakkında 2010 yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suretiyle vergi kaçakçılığı suçunu işlediğinden bahisle açılan kamu davasında;

... sayılı Vergi Usûl Kanunu'nun 367. maddesine göre dava şartı olan mütalaa ve vergi suçu raporuna aykırı olarak sanık hakkında, 2010 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçundan kamu davası açıldığı, ancak bu suçla ilgili verilen mütalaa bulunmadığı dikkate alınarak; iddianameye konu olan 2010 takvim yılında sahte fatura kullanmak suçu nedeniyle mütalaa verilip verilmeyeceği ilgili vergi dairesinden sorularak sonucuna göre sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerekirken, mütalaa olmayan "2010 takvim yılında sahte fatura kullanmak" suçundan da hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden" bahisle ... sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulmasına karar verilmesi talep edilmiş ise de;

İncelenen dosya içeriğine göre, sanık hakkında 25.02.2015 tarihli komisyon mütalasıyla vergi suçu raporuna atıf yapmak suretiyle 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan mütalaa verildiği, 10.03.2015 tarihli iddianame ile 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçundan kamu davası açıldığı, sahte fatura kullanmak suçundan mütalaa bulunmadığından iade edilen iddianame sonrasında Vergi Dairesinden gönderilen 14.04.2015 tarihli komisyon mütalası ile sanık hakkında 2010 takvim yılında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından mütalaa verildiği anlaşılmakla; kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görülmediğinden REDDİNE, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.05.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1611, Karar No: 2015/243, Tarih: 19.01.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/1611 E.  ,  2015/243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesine göre iş mahkemesinden verilen kararlar tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren sekiz gün içinde temyiz olunabilir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesinin 1. fıkrasında; “Bölge adliye mahkemelerinin, 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun geçici 2 nci maddesi uyarınca Resmî Gazete’de ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar, 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur.” 2. fıkrasında ise; "Bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanunun 26/09/2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki 427 ilâ 454 üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." denmiştir.

6100 sayılı Kanun'un hükmü düzenleyen 294. maddesinde de aynen;

(1)Mahkeme, usule veya esasa ilişkin bir nihai kararla davayı sona erdirir. Yargılama sonunda uyuşmazlığın esası hakkında verilen nihai karar, hükümdür.

(2)Hüküm, yargılamanın sona erdiği duruşmada verilir ve tefhim olunur.

(3)Hükmün tefhimi, her hâlde hüküm sonucunun duruşma tutanağına geçirilerek okunması suretiyle olur.

(4)Zorunlu sebeplerle sadece hüküm sonucunun tefhim edildiği hâllerde, gerekçeli kararın tefhim tarihinden başlayarak bir ay içinde yazılması gerekir.

(5)Hükmün tefhimini, duruşmada bulunanlar ayakta dinler.

(6)Hükme ilişkin hususlar, niteliğine aykırı düşmedikçe, usule ilişkin nihai kararlar hakkında da uygulanır." denmiştir.

Yukarıda yazılı kanun hükümleri kapsamında, mahkemece duruşmada tefhim edilen hüküm gerekçe taşımayıp sadece hüküm sonucunu (kısa kararı) içeriyorsa gerekçeli kararın her halükarda davanın taraflarına (taraflar kendilerini vekille temsil ettiriyorlar ise vekillerine) tebliğ edilmesi gerekmektedir. Bir başka anlatımla, sadece hüküm sonucunun (kısa kararın) tefhim edildiği durumlarda, taraflar (ya da vekilleri) duruşmada hazır olsalar dahi gerekçeli kararın taraflara veya vekillerine tebliğ edilmesi gerekir.

Somut olay açısından yapılan tespit ve değerlendirmede, gerekçeli kararın davalı ...'ye tebliğ edilmediği dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Bu sebeple;

1-Gerekçeli kararın ...'ye tebliği ile buna ilişkin evrakın dosya içine alınması ve temyiz süresinin beklenmesi,

3-Anılan tarafın hükmü temyiz etmesi halinde, temyiz dilekçesinin hukuki dinlenilme hakkının sağlanması açısından karşı tarafa tebliğ edilmesi ve bu şekilde temyiz ve tebliğe ilişkin usuli işlemler tamamlanarak gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13519, Karar No: 2011/1690, Tarih: 15.02.2011

**11. Hukuk Dairesi         2010/13519 E.  ,  2011/1690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.10.2008 gün ve 2007/463-2008/491 sayılı kararı bozan Daire’nin 12.07.2010 gün ve 2009/2361-2010/8213 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin 17.01.1995 tarihinde kurulduğunu ve sağlık kuruluşlarına tıbbi ve kimyasal madde pazarladığını, müvekkili firmanın kurulduğu günden beri “Esmed” hizmet markası ile Türkiye genelinde tanınan bir şirket olduğunu, faaliyet konusu hizmetlerin 35. sınıfın 8. grubuna dahil hizmetler olduğunu, ESMED markası üzerindeki öncelik hakkının müvekkilinde bulunduğunu, ancak davalının “ES-MED+şekil” ibareli markayı 2003/11785 ve 2005/14010 numaralar ile adına tescil ettirdiğini, 556 sayılı KHK’nın 8/III ve 42/f maddeleri uyarınca davalı markasının terkininin istenebileceğini, müvekkili şirketin 1995 yılında, davalı firmanın ise 13.06.1997 tarihinde kurulduğunu, TTK’nun 47/2, 52, 54, 57/5. maddeleri uyarınca davalının ticaret unvanında yer alan ESMED ibaresinin müvekkili ticaret unvanı ile iltibas yarattığını ileri sürerek, davalı adına tescilli markaların 35/8. sınıf yönünden hükümsüzlüğünü, davalının ticaret unvanındaki “ES-MED” ibaresinin ticaret sicilinden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili firmanın tescilden yaklaşık 6-7 yıl önce Esmed ibaresini kullanmaya başladığını, 2003 yılında ilk marka tescil belgesini aldığını, her iki firmanın da sektörde 10 yıldan fazla süredir faaliyet gösterdiğini, davacının 2005 yılında müvekkilinin markasından haberdar olduğunu ancak sessiz kaldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 02,70 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 185.00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 15.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/669, Karar No: 2014/9359, Tarih: 14.04.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/669 E.  ,  2014/9359 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2011/355717

MAHKEMESİ : Eskişehir 4. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/07/2011

NUMARASI : 2010/925 (E) ve 2011/906 (K)

SUÇ : Genel güvenliği taksirle tehlikeye sokacak şekilde yangın çıkarma

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; Eskişehir Belediyesi hal binası içe- risinde bulunan sanığa ait işyerinin muzların muhafaza edildiği, içerisinde muzların sarartılmasında kullanılan karpit ve tüplerin de bulunduğu bölümünde sıkışan etilen gazı- nın işyeri çalışanı olan M.. K..'in projektörün fişini çekmesi sonucu çıkan kıvılcımla parlaması neticesinde meydana gelen yangında sanık tarafından alınabilecek güvenlik önlemi bulunup bulunmadığı ve sanığın kusur durumu iş güvenliği uzmanı bilirkişiden gerektiğinde keşif icra edilerek alınacak raporla kesin biçimde saptandıktan sonra, sonu- cuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik araş- tırma ile yazılı biçimde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görül- müş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASI- NA), 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11164, Karar No: 2013/9822, Tarih: 13.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/11164 E.  ,  2013/9822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09.03.2011 tarih ve 2005/209-2011/87 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı Nacak Tekstil San. Tic. Ltd. Şti.'ye ait işyerinin , müvekkili tarafından işyeri paket sigorta poliçesiyle sigortalandığını, 17/08/2004 tarihinde yağan yağmur sonucu sel sularının işyerine zarar verdiğini ve bu zarar bedelinin 24.02.2005 tarihinde sigortalısına ödendiğini ileri sürerek, 12.835,73 TL'nin 24/02/2005 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, müvekkiline izafe edilebilecek herhangi bir kusur bulunmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalı idarenin sorumluluğunda olan temiz su isale hattı ya da kanalizasyon şebekesinde oluşan bir arıza veya alt yapı eksikliğinin hasara neden olmadığı, hasara aşırı yağmurun sitede yukarı kottan alt konumdaki dükkanlara kısa sürede girmesinin neden olduğu, buna göre davalıya yüklenebilecek herhangi bir kusurun bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 13.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/22012, Karar No: 2019/8437, Tarih: 15.05.2019

**19. Ceza Dairesi         2019/22012 E.  ,  2019/8437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Sanığın kazanılmış hakkı gözetilerek infazın iki kez 6000 ve 80 TL adli para cezası üzerinden yapılması ve adli para cezalarının ödenmemesi halinde de infaz edilecek sonuç cezanın 1 yıl 15 gün hapis cezasını geçemeyeceğinin belirtilmesi gerekirken, yazılı şekilde uygulama yapılması,

Kanuna aykırı ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, hüküm fıkrasındaki “sanığa iki kez 6000 TL ve 80 TL adli para cezası tayinine ve adli para cezalarının ödenmemesi halinde, sonuç ceza olan 1 yıl 15 gün hapis ve 100 TL adli para cezasının infaz edilmesine” ibaresinin çıkartılarak yerine “sanığın iki kez 6000 TL ve 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve adli para cezalarının ödenmemesi halinde infaz edilecek sonuç cezanın 1 yıl 15 gün hapis cezasını geçemeyeceğine" ibaresinin eklenmesi suretiyle başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 15.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21579, Karar No: 2017/7666, Tarih: 22.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/21579 E.  ,  2017/7666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı,davalının elektrik abonesi olduğunu, ,davalı ... şirketinin düzenlediği faturalar ile Eylül 2013-Haziran 2014 döneminde kendisinden haksız şekilde kayıp kaçak adı altında haksız bedeller tahsil ettiğini ileri sürerek,fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere şimdilik 193.000 TL’nin her bir faturanın ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesi talep ve dava dava etmiştir.

Davalı,davanın kısmi dava olarak açılamayacağını,idari yargının görevli olduğunu,kayıp-kaçak bedellerinin ilgili mevzuat çerçevesinde abonelere yansıtıldığını ve uygulanmasının yasal bir zorunluluk olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davalı ... şirketlerinin kayıp-kaçak bedellerini elektrik abonesi olan davacı şirketten tahsil etmesinin yasal dayanağı bulunmadığı gerekçe gösterilerek davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafça temyiz edilmiştir.

1-) Dava, elektrik abonelerinden tahsil edilen kayıp-kaçak bedelinin istirdadı istemine ilişkindir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 21.05.2014 tarih ve 2013/7-2454 Esas 2014/679 K. Sayılı kararı ve Dairemiz kararları ile Anayasanın Vergi ödevi Başlıklı 73. maddesindeki “... Vergi, resim, harç ve benzeri mali yükümlülükler kanunla konulur, değiştirilir veya kaldırılır..." şeklindeki düzenlemeye göre; kayıp-kaçak, sayaç okuma, dağıtım, perakende hizmet ve iletim bedeli uygulamasının ... Kararları ve tebliğleri çerçevesinde uygulama arz eden kanunlar ve ikincil mevzuat hükümleri çerçevesinde ... tarafından belirlenerek uygulandığı, bu tarihteki mevcut hukuki düzenlemenin ...'na sınırsız bir fiyatlandırma ve

tarife unsuru belirleme hak ve yetkisi vermediği, özellikle kaçak (elektrik enerjisinin hırsızlanması) bedellerinin kurallara uyan abonelerden tahsili yoluna gitmenin hukuk devleti ve adalet düşünceleri ile bağdaşmadığı, bu faturalara yansıtılan diğer kalemlere ilişkin bedel miktarlarının şeffaflık ilkesi ile denetlenebilmesi ve hangi hizmetin karşılığında ne bedel ödendiğinin bilinmesininde şeffaf hukuk devletinin vazgeçilmez unsuru olduğu, ... kararları ile bu bedellerin mevcut mevzuat kapsamında tüketicilerden alınmasının hukuka uygun olmadığı kabul edilmiştir.