muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2034, Karar No: 2025/2893, Tarih: 20.05.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/2034 E.  ,  2025/2893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/2316 E., 2024/169 K.

DAVA TARİHİ : 24.07.2014

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 7. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2014/405 E., 2018/797 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekilince duruşma istemli temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, 20.05.2025 tarihinde duruşma yapılmasına ve duruşma gününün taraflara davetiye ile bildirilmesine karar verilmiştir.

Belli edilen günde gelen davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ..l'ın sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için uygun görülen saat 14.00'te Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davalının, müvekkilinden 1.300.000 USD borç para aldığını, borç olarak alınan parayı 30 Nisan 2014 tarihinde geri ödeyeceğini taahhüt ettiğini, davalının borcunu zamanında ödememesi üzerine icra takibine başlandığını, davalının icra takibine itiraz etmesi üzerine takibin durdurulmasına karar verildiğini, davalının talep edilen parayı müvekkilinden aldığını, icra takibin dayanağı belgeyi şahit huzurunda imzaladığını, takibe ve icra dairesinin yetkisine itirazının haksız olduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile takip miktarının % 20'sinden az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; Mahkemenin yetkisine itiraz ettiklerini, müvekkilinin böyle bir belgeyi imzalamadığını, davalının başka belgedeki imzasının kopyalanarak sözde belgeye eklendiğini, tarafların ... Tarım İthalat İhracat A.Ş.'nin ortakları olduğunu, işleri ve işleyişi dışında hiçbir arkadaşlık veya başka bir bağ olmadığını, davacının davalıya şirkette vekaleten ve çift imza ile yürüttüğü işler nedeniyle maaş verdiğini, davacı tarafın dayanak olarak gösterdiği sözde fotokopi belgenin davalı tarafından imzalanmadığı gibi maddi ve somut olarak da davalının davacıdan borçlamasını gerektiren bir durum olmadığını, davacının yüksek miktarlı bir parayı çalışanı konumundaki birine karşılıksız vermesinin mümkün olmadığı gibi bu kadar büyük miktarda bir paranın banka hesapları dışında taşınması veya verilmesinin de hukuken ve fiilen mümkün olmadığını, davacı tarafından davalıya banka hesabından böyle bir para gönderilmediğini savunarak, davanın reddine ve davacının kötü niyet tazminatına mahkûm edilmesine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; icra takibine dayanak belgenin, kayıtsız şartsız kesin vadeli borç ikrarı içerdiği, bilirkişi raporlarında, davaya konu sözleşmedeki imzanın davalının el ürünü olduğunun tespit edildiği, davalı tarafın tanık dinletilmesine açık muvafakatı olmadığından davalının bildirmiş olduğu tanıkların dinlenmediği, davacının alacağını yazılı belge ile ispat ettiği, davalının ise savunmalarını yöntemine uygun biçimde ispat edemediği, davacının uyuşmazlığın niteliği itibariyle ikametgahında icra takibi yapmasının yetki kurallarına aykırılık teşkil etmediği gerekçesiyle, davalının itirazının kısmen iptali ile 1.300.000 USD asıl alacak ve 5.663,01 USD işlemiş faiz yönünden takibin takip tarihinden itibaren asıl alacağa devlet bankalarının USD ile açılmış 1 yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek mevduat faiziyle birlikte tahsili şeklinde devamına, alacak likit olup koşulları oluştuğundan 2.758.600,00 TL asıl alacağın (yabancı paranın icra takip tarihi itibariyle Türk Lirası karşılığı ) %20'si oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline, koşulları oluşmadığından kötüniyet tazminat talebinin reddine karar verilmiş; karara karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davacının tanık dinlenmesine onay vermediği, HMK 200. maddesine göre davanın tanık delili ile kanıtlanamayacağı, hükme esas alınan bilirkişi raporunun yeterli, denetime ve somut olayın özelliklerine uygun olduğu, dava konusu alacak para alacağı olup TBK'nın 89. maddesi gereğince alacaklının yerleşim yeri Mahkemesinin de yetkili bulunduğu, belgedeki imzanın davalıya ait olduğunun kanıtlandığı gerekçesiyle, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı davalı vekili temyiz yoluna başvurmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; yetkili icra müdürlüğünün ve mahkemenin kendisinin yerleşim yeri olan Antalya olduğunu, davacıdan borç almadığını, belge düzenlemediğini, müvekkilinin % 20 pay ve davacının % 80 pay sahibi olmak üzere; ... Tarım İthalat İhracat A.Ş. ortakları olduğunu, şirketin işleyişi ve yönetimi konularında ihtilaflı olduklarını, davacının kendisine 1.300.000 ABD doları borç vermesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, senet düzenlenmeden böyle bir borcun verilemeyeceğini, belgede şahit olarak imzası bulunan ...'in davacının yanında sigortalı çalışan bir işçi olduğunu, şahitliğine itibar edilemeyeceğini, belgenin tarihi olan 12.11.2013 tarihinden önce ve sonra davacının ve kendisinin banka hesap hareketleri incelendiğinde böyle bir para transferinin olmadığının görüleceğini, tanıklarının dinlenmediğini, şirket işlemleri için attığı imzaların belgeye aktarıldığını, belgedeki yazının kendisinin olmadığını, belgede farklı kalemlerin kullanıldığını, başka bir amaçla atılan imza ile belgenin sonradan oluşturulduğunu, davacı ve şahit hakkında suç duyurusunda bulunduğunu, İstanbul Üniversitesi Adli Tıp Enstitüsünden Prof. Dr. ... ve ekibinden rapor alınmasının gerektiğini, Cumhuriyet Başsavcılığında şüphelilerin verdikleri ifadelerinde belgenin davacının ofisinde ... tarafından düzenlendiğini beyan ettikleri belirterek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, borç olarak verilen paranın ödenmemesi nedeniyle başlatılan icra takibine itiraz üzerine açılan itirazın iptali istemine ilişkindir.

1. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6. maddesi gereğince herkes iddiasını ispatla yükümlü olup, bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190. maddesinde; “İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir. Kanuni bir karineye dayanan taraf, sadece karinenin temelini oluşturan vakıaya ilişkin ispat yükü altındadır. Kanunda öngörülen istisnalar dışında, karşı taraf, kanuni karinenin aksini ispat edebilir.” şeklinde düzenlenmiştir.

2. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında; hukuki ilişkinin ve bu ilişki nedeniyle ortaya çıkan uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kurallarının doğru şekilde belirlendiği, davacının davalıya 12.11.2013 tarihli belge gereğince borç verdiğini ispatladığı, icra takibine dayanak belge altında imzanın davalıya ait olduğunun bilirkişi raporları ile tespit edildiği, davalının davacı ile aralarında bir ödünç ilişkisinin bulunmadığını yasal delillerle ispatlayamadığı, bu hususun tanıkla ispatının mümkün olmadığı anlaşılmakla, davalı vekilinin itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar verilmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

28.000,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

28.000,00 TL Yargıtay duruşması vekalet ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

Aşağıda yazılı bakiye temyiz harçlarının temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

20.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11657, Karar No: 2013/15125, Tarih: 23.10.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/11657 E.  ,  2013/15125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : 213 sayılı Yasanın 359/a-2, TCK.nun 62, 51 (1), (3); maddeleri gereğince 15 ay hapis ve erteleme, 3 yıl denetimli serbestlik

Karar başlığında yanlış gösterilen suç tarihinin defter ve belgelerin incelenmek için istenildiğine dair yazının tebliğinden itibaren 15. günden sonraki gün olan 01.08.2008 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1) Suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/a-2. maddesinde defter ve belge ibraz etmemek eylemin düzenlendiği 08/02/2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2. maddesinde, 1 yıldan 3 yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü gözetilmeden temel cezanın 5904 sayılı Yasa ile değişik 359/a-2. maddesi uyarınca 18 ay hapis olarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2) Ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 19.02.2008 gün ve 346-25 ve 03.02.2009 gün ve 250-13 sayılı kararlarında açıklandığı üzere; 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanabilmesi için diğer şartların yanında, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi de gerekmektedir. Burada, uğranılan zararlardan kast edilen maddi zararlar olup, manevi zararlar bu kapsamda değerlendirilmemelidir. Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi ve rızası tahtında üçüncü kişiler tarafından da tazmin, aynen iade veya eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak, herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşul aranmayacaktır. Zararın belirlenmesinde hakim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla, kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hakimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla saptamaya çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki düzenleme, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının saptanarak kalan

kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel oluşturmamaktadır. Öte yandan yine ayrıntıları Ceza Genel Kurulunun 22.05.2001 gün ve 99/104 sayılı kararında açıklandığı üzere; defter ve belgelerin gizlenmesi halinde, sağlıklı bir vergi incelemesi yapılamayacağı açıktır. Vergi denetimi olanağını kaldıran bu halde artık somut bir vergi ziyaının tespiti olanağı da ortadan kalkmaktadır. O halde, mükellefin sorumluluğunu kaldıracak olan ve 213 sayılı Yasanın 13. maddesinde düzenlenen durumlarda veya kastı ortadan kaldıran diğer hallerin kanıtlanması dışında, vergi ziyaının varlığının kabulü de zorunludur. Bir başka anlatımla yukarıda değinilen haller dışında mefruz (soyut) vergi ziyaı bulunduğu kabul edilmeli, müspet (somut) vergi ziyaının varlığı aranmamalıdır. Kaldı ki, 29.07.1998 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 4369 sayılı Yasa ile 213 sayılı Yasada yapılan değişiklikler ile vergi kaçakçılığı suçlarında “vergi ziyaının varlığı” suçun unsuru olmaktan çıkarılmış, defter ve belgeleri gizleme halinde, suçun oluştuğu hükme bağlanmıştır.

İncelenen dosya içeriğine göre; 2005 takvim yılına ilişkin defter ve belgelerin vergi incelemesine esas olmak üzere vaki istem üzerine merciine teslim etmeyen sanık hakkında düzenlenen vergi suçu raporunda somut bir zarara yer verilmediği, tarh edilen vergi ve cezaların bulunması halinde ise, bu eylemden doğan zarar niteliğinde bulunamayacağı anlaşılmaktadır. Şu halde sanığın vaki eylemi nedeniyle CMK'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek somut bir zararın meydana geldiğinin kanıtlanamadığı gözetilmeden, sanığın kamu zararını karşılamadığı şeklindeki yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde CMK’nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 23.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1390, Karar No: 2021/2031, Tarih: 04.03.2021

**11. Hukuk Dairesi         2021/1390 E.  ,  2021/2031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 17. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 13.03.2019 tarih ve 2016/377 E. - 2019/121 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için mahalline gönderilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalılara ait Türk Bayraklı İzmir Limanı'na kayıtlı “Okaliptus” isimli teknenin Yunanistan/Kos Adasından Bodrum’a doğru yola çıktığını, daha sonra teknenin makine arızası sonucunda sürüklenerek yardım sinyali verdiğini, davacı şirkete ait “Lawyer” isimli teknenin davalılara ait tekneyi kendi borgasına bağlayarak Bodrum Limanı’na kadar getirdiğini ve emniyetli bir şekilde demirlettiğini, teknede bulunan kişilerin de kurtarıldığını, her iki tekne kaptanları tarafından kurtarma yardım protokolü düzenlendiğini, söz konusu protokolde kurtarma ve yardım hizmetine ilişkin ücret talep hakkının saklı tutulduğunu, kaptan tarafından düzenlenen deniz raporunda da kurtarma ve yardım faaliyetinin anlatıldığını ileri sürerek 600.000 TL kurtarma ve yardım ücretinin faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Şirket vekili, Lawyer isimli teknenin yaptığı ameliyenin TTK'nın 1298. maddesine uygun olup olmadığının ve ayrıca talep edilen kurtarma ücretinin de kadri marufunda olup olmadığının tespiti gerektiği ve tespit olunacak ücretten donatanların hisseleri oranında sorumlu olduklarını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalılar vekilleri, ileri sürülen taleplerin haksız, mesnetsiz ve kötüniyetli olduğunu, diğer davalı şirket ile aralarında başkaca davalar bulunduğunu, alacak iddiasının muvazaalı olduğunu, kurtarma ücretinin talep edilebilmesi için tehlike, tehdit, yetersizlik ve hizmet unsurunun bulunması, kaptan onayının olması ve faydalı veya başarılı bir sonucun elde edilmesi gerektiğini, dava konusu edilen yardım faaliyeti ile ilgili söz konusu unsurların hiçbirinin oluşmadığını, çekme işlemi değil de kurtarma işlemi nedeniyle bedel talep edilmesinin anlaşılamadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, celbedilen hava raporlarından olay günü tehlike yaratacak bir deniz ve hava durumunun söz konusu olmadığı, Okaliptüs teknesinin Kos Limanı’ndan ayrılıp 2 mil uzaklaştıktan sonra makina arızasının meydana geldiği ileri sürüldüğünden gemi kaptanının 10 mil uzaklıktaki Bodrum Limanı’na götürülmesini tercih etmesinin denizcilik açısından tercih edilir bir durum olmadığı, Lawyer teknesine 14:05'te halat verilmiş olduğu iddiasının Kıyı Emniyeti Müdürlüğü’nden celbedilen telsiz kayıtları ile çelişkili bir durum yarattığı, Riva Tersanesi yazısında Okaliptüs teknesinin Bodrum'a götürülmesinden sonra arızanın giderilmesi için teknenin kendi imkanları ile tersaneye götürüldüğünün anlaşıldığı, bütün bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde Okaliptüs teknesinin Lawyer teknesinin yedeğinde Bodrum'a götürülmesinin ve buna bağlı kurtarma iddiasının muvazaalı olduğu dosya kapsamına göre ispatlanamamış olduğu, Okaliptüs teknesinin olay günü TTK'nın 1288. maddesi kapsamında gerçek bir tehlike altında olduğunun söylenemeyeceği, bu nedenle Okaliptüs teknesinin Lawyer teknesinin yardımıyla Bodrum'a götürülmesinin çekme hizmeti olarak kabul edilmesi gerektiği ve çekme ücreti isteyebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 954,87 TL 'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, koşulları oluşmadığından davacı yanın kanuni rehin hakkı tesis edilmesine ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve 6102 sayılı TTK 1300. madde kapsamında, kaptan, donatan adına kurtarma sözleşmesi yapmaya yetkili olmakla birlikte, TTK 1301. maddesinde “Kurtarma sözleşmesinin yanlış yönlendirme veya tehlikenin etkisi altında yapılmış ve kabul edilen şartlar hak ve nesafet ilkelerine aykırı bulunmuş yahut kurtarma ücreti, yapılan hizmetlere aşırı derecede oransız bulunmuşsa, istem üzerine sözleşme mahkeme tarafından mevcut şartlara uyarlanabilir yahut iptal edilebilir.” düzenlemesi bulunmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 14,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 04.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26996, Karar No: 2015/3103, Tarih: 06.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/26996 E.  ,  2015/3103 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5860, Karar No: 2018/7374, Tarih: 28.11.2018

**6. Ceza Dairesi         2016/5860 E.  ,  2018/7374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

TCK'nin 168/3. maddesinin 31/3. maddesinden önce uygulanması suretiyle aynı kanunun 61. maddesine aykırı davranılması sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- İstihdam edilmesi ve bir engel bulunması halinde görevlendirilmesi gereken sosyal çalışma görevlilerinin, 18 yaşından küçük sanığın özelliklerini, toplumda yapıcı bir rol üstlenmesini ve mahkemece yararlanılabilecek toplumsal kaynakların tanınmasını sağlamak üzere düzenleyeceği sosyal inceleme raporu nedeniyle, bilirkişiye ödenen ücretin Çocuk Haklarına Dair Sözleşme hükümlerine aykırı biçimde yargılama gideri olarak sanığa yükletilmesine karar verilmesi,

2- T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nin 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunmanının ücretinin yaşı küçük sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretlerin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükmün yargılama giderleri ile ilgili fıkrasından “sanık için atanan zorunlu savunman ücreti (884,00TL) ve sosyal inceleme raporu için (150,00 TL) bilirkişi ücretinin” çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 28/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10109, Karar No: 2011/2968, Tarih: 21.03.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/10109 E.  ,  2011/2968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kadıköy 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 03/03/2009 tarih ve 2006/727-2009/114 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin ortaklarından ...’nin davacı şirketin ortağı, diğer iki ortağın ise davacının eski çalışanları olduğunu, müvekkili şirket tarafından üretimi yapılan kontrplak sandığın “Pandora” adıyla müşterilere tanıtıldığını, davalı şirketin bu ismi ticaret unvanında kullanarak iltibas yarattığını, davacının, makine gövde presi tabir edilen makinesinin özel olarak dizayn edildiğini ve davalı şirketin bu makineyi kopyaladığını, davalı şirketin, müvekkili şirketin sırlarına erişerek zarara uğrattığını ve davacının müşterilerine ulaştığını ileri sürerek, davalının ürün ve satışlarında “Pandora” ismini kullanmasının men’ine, dizaynı kopyalanan 'gövde presi' tabir edilen makinenin kullanımının ve haksız rekabetin men’ine ve 20.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirket tarafından “Pandora” kelimesinin ticaret unvanı olarak kullanıldığı ancak ürünlerinin isminin “Pandora” olmadığı, davacının, bu ismi marka veya endüstriyel tasarım olarak tescil ettirmediği, davalının ticaret unvanındaki bu kullanımının iltibasa neden olmadığı, dava tarihinde, davalının şirket müdürü olan ...’nin davacı şirketin ortağı olduğu, TTK m. 547 uyarınca müdür sıfatına sahip olmayan şirket ortaklarının şirket ile rekabet yasağının bulunmadığı ve davacının davalı şirketin eski çalışanları olan diğer davalıları ayarttığı iddiasının da ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 21.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.