muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/7404, Karar No: 2019/9168, Tarih: 30.09.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/7404 E.  ,  2019/9168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-f-son, 62, 52, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafiii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, kendisi tarafından keşide edilen 6.650 TL bedelli, 20.12.2009 keşide tarihli çekin, rızası hilafına elinden çıktığını bildirip bankaya ödemeden men talimatı verdiği, daha sonra söz konusu çekin 1. cirantası tarafından müşteki Akbank’tan kullanılan kredinin teminatı olarak verildiği, ancak; kredi borcu ödenmeyince sanık hakkında çek ile ilgili icra takibi başlatıldığı, sanığın çekteki keşideci imzasının sahte atıldığından bahisle itirazda bulunduğu, bu şekilde sanığın gerçekdışı ödemeden men talimatı vererek, banka alacağının tahsiline engel olduğu ve dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalana inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır. Ve ayrıca sanığın, haksız menfaati temin etmeden önce hileli hareket sergileyerek karşı tarafın iradesini sakatlayıp haksız menfaat temin etmelidir.

Oluşa ve tüm dosya kapsamına göre; söz konusu çekte 1. ciranta olarak .... Collection isimli firma sahibi ... tarafından müşteki Akbank’tan kullanılan 100.000 TL'lik kredi karşılığında verilmiş olduğu, ancak 1. ciranta olarak gözüken ...’in beyanlarının alınmadığı, sanığın kredi kullanılırken çek ibraz olunması şeklinde gerçekleşen eylemde herhangi bir menfaatinin veya iştirakinin olup olmadığı, dolayısıyla sanık yönünden dolandırıcılık suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığının belirlenmemiş olması karşısında;,

Gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması açısından; çekte 1. ciranta olarak gözüken .... Collection isimli firma sahibi ...’in açık kimlik ve adres bilgilerinin araştırılması, bulunması halinde beyanları alınarak, sanığın çeki kendisine verip vermediğinin kesin olarak belirlenmesi, ...’in çeki kimden, hangi hukuki ilişki karşılığında aldığı, çeki alırken belge, fatura veya başka bir evrak düzenleyip düzenlemediklerinin sorularak, söz konusu çekin hangi ticari ilişki kapsamında alındığının tespit edilmesi, ilgili kayıtların dosyaya konulması, suça konu çekin kredi kullanımında sunulmuş olması nedeniyle, gerekirse .... Collection isimli firma sahibi ... hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan kamu davasının açılmasının sağlanması, bu şekilde sanığın kullanılan krediye karşı çek ibraz edilmesi eyleminde; menfaat temin edip etmediği yada söz konusu eyleme sanığın iştirak edip etmediğinin saptanması, bu şekilde delillerin toplanmasından sonra sonucuna göre, sanığın suça konu çeki ne şekilde kullandığı, suçunun unsurlarının oluşup, oluşmadığı, çekin veriliş nedeninin önceden doğmuş borç yada kullanılan kredi karşılığı olup olmadığının karar yerinde tartışılması ile sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükmün BOZULMASINA, 30/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11180, Karar No: 2025/792, Tarih: 16.01.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/11180 E.  ,  2025/792 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/954 E., 2024/1571 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 2. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/186 E., 2023/272 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı Kurum tarafından davacının böbrek erimesinden dolayı 01.05.2004 tarihinden itibaren maluliyet maaşı bağlandığını, davacıya 25.03.2005 tarihinde böbrek nakli yapıldığını, böbrek naklinden önce maluliyet maaşı almaktayken böbrek naklinden sonra sağlığına kavuştuğu gerekçesiyle maaşının kesildiğini belirterek davacının 25.03.2005 tarihinden itibaren malul sayılması gerektiğinin ve 25.03.2005 tarihini takip eden aybaşı olan 01.04.2005 tarihinden itibaren maluliyet aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili özetle, Kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kabulü ile davacıya 25.03.2005 tarihini takip eden aybaşı olan 01.04.2005 tarihinden itibaren maluliyet maaşı bağlanması gerektiğinin tespiti ile davacıya her bir aylığın hak ediş tarihlerinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte ödenmesi gerektiğinin tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının çalışma gücünün en az %60'ını kaybetmiş olduğu ve malul sayılması gerektiği yönündeki Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Raporu doğrultusunda İlk Derece Mahkemesinin kabul kararında her hangi bir hata görülmediği gerekçesiyle istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir. Kararın gerekçesinde şu hususlara yer verilmiştir:

"1479 sayılı Kanun'un 28 ve 56. maddelerinde Kurum hastanelerince düzenlenecek usulüne uygun sağlık kurulu raporları ve dayanağı tıbbi belgelerin incelenmesi sonucu çalışma gücünün en az 2/3'ünü yitirdiği tespit edilen sigortalının malul sayılacağı, sigortalı olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihte, malul sayılmayı gerektirecek derecede hastalık ve arızalarının bulunduğu önceden veya sonradan tespit edilen sigortalıların bu hastalık veya arızaları nedeni ile malullük sigortası yardımlarından yararlanamayacakları bildirilmiştir.

0l.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun'un 25. maddesinde ise 4.maddenin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün veya iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünün en az %60'ını kaybettiği Kurum Sağlık Kurulunca tespit edilen sigortalının malul sayılacağı, ancak sigortalı olarak ilk defa çalışmaya başladığı tarihten önce çalışma gücünün %60'ını kaybettiği önceden veya sonradan tespit edilen sigortalının bu hastalık veya özrü sebebiyle malullük aylığından yararlanamayacağı bildirilmiştir.

Bu yönüyle davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun'un 95. maddesidir. Anılan maddeye göre, "Bu Kanun gereğince, yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, çalışma gücü kaybı, geçici iş göremezlik ödeneklerinin verilmesine ilişkin raporlar ile iş kazası ve meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücü veya çalışma gücü kaybına esas teşkil edecek sağlık kurulu raporlarının usul ve esaslarını, bu raporları vermeye yetkili sağlık hizmeti sunucularının sahip olması gereken kriterleri belirlemeye, usulüne uygun olmayan sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeleri düzenleyen sağlık hizmet sunucusuna iade edecek belirlenen bilgileri içerecek şekilde yeniden düzenlenmesini istemeye Kurum yetkilidir. Usulüne uygun sağlık kurulu raporu ve dayanağı tıbbî belgeler ile gerekli diğer belgelerin incelenmesiyle; yurt dışında tedavi için yapılacak sevklere, vazife malullük derecesini, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu tespit edilen meslekte kazanma gücünün kaybına veya meslekte kazanma gücünün kaybı derecelerine ilişkin usulüne uygun düzenlenmiş sağlık kurulu raporları ve diğer belgelere istinaden Kurumca verilen karara ilgililerin itirazı halinde, durum Sosyal Sigorta Yüksek Sağlık Kurulunca karara bağlanır.

Bu maddenin uygulanmasına ilişkin usûl ve esaslar, Sağlık Bakanlığı ile Kurumun birlikte çıkaracağı yönetmelikle düzenlenir. Bu yasal düzenleme gereğince düzenlenen Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 55. maddesine göre sigortalının malullük durumunun Kurumca yetkilendirilen sağlık sunucularının sağlık kurulunca usulüne uygun düzenlenecek raporların Kurum sağlık kurulunca incelenmesi sonucu Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliğinde belirlenen usul ve esaslara göre tespit edileceği, anılan yönetmeliğin 5. maddesinde sigortalı ve hak sahiplerinin çalışma gücü oranlarının a) Sağlık Bakanlığı eğitim ve araştırma hastaneleri, b) Devlet Üniversitesi, c) Türk Silahlı Kuvvetlerine bağlı asker hastaneleri, ç) sigortalıların ikamet ettikleri illerde (a), (b), (c) bentlerinde belirtilen hastanelerin bulunmaması durumunda Sağlık Bakanlığı tam teşekküllü hastanelerin yetkili olduğu, bildirilmiş, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 56. maddesinde ise Kurum sağlık kurulunca verilen karara karşı yapılan itirazların Yüksek Sağlık Kurulunca inceleneceği bildirilmiştir.

Kural olarak Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte ise de diğer ilgililer yönünden bir bağlayıcılığı olmadığından Yüksek Sağlık Kurulu Kararına itiraz edilmesi halinde inceleme Adli Tıp Kurumu giderek Adli Tıp Kurumu Genel Kurulu aracılığıyla yaptırılmalıdır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 28.06.1976 günlü, 1976/6-4 sayılı kararı da bu yöndedir. “

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili, Sosyal Sigortalar Kurumu Yüksek Sağlık Kurulunun 12.06.2019 tarih, 2019/10770 sayılı raporunda, "Sigortalının mevcut hastalık ve arızalarına göre Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği çerçevesinde çalışma gücünün en az %60'ını kaybetmemiş olduğundan malul sayılamayacağı" tespitinin yapıldığını, Yüksek Sağlık Kurulunca verilen karar Sosyal Güvenlik Kurumunu bağlayıcı nitelikte olduğundan, davacının malulen emeklilik talebi ve maluliyet aylığı bağlanması taleplerinin anılan rapor uyarınca reddedildiğini; Adli Tıp 3. İhtisas Kurulundan alınan 28.04.2023 tarihli rapor ile Sosyal Güvenlik Kurumu Yüksek Sağlık Kurulunun 12.06.2019 tarih, 2019/10770 sayılı raporu arasındaki çelişkiler giderilmeden davanın kabulü yönünde hüküm kurulmasının hukuka aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, davacının kesilen maluliyet aylığının yeniden bağlanması istemine ilişkindir.

Hükme esas alınan 28/04/2023 tarihli Adli Tıp 3. İhtisas Kurulu Raporu ile Sosyal Sigortalar Kurumu Yüksek Sağlık Kurulunun 12.06.2019 tarih, 2019/10770 sayılı raporu arasında maluliyet oranına ilişkin çelişki bulunduğu anlaşılmakla, çelişkinin Adli Tıp Üst Kurulundan rapor alınmak suretiyle giderilmesi gerekirken yazılı şekilde karar tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2473, Karar No: 2014/20896, Tarih: 23.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/2473 E.  ,  2014/20896 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 23/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10311, Karar No: 2019/15358, Tarih: 23.12.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/10311 E.  ,  2019/15358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : 1-Sanıklar ... ve ... hakkında;

TCK'nın 158/1-d, 43/1, 62, 52, 53 maddeleri gereğince mahkumiyet

2-Sanık ... hakkında; TCK'nın 158/1-d, 62, 52, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ... hakkında; müştekiye karşı Ocak 2006 ve 10.12.2008 tarihli eylemler nedeniyle dolandırıcılık ve dolandırıcılığa teşebbüs suçlarından dava açılmış olmasına rağmen, tamamlanmış dolandırıcılık suçundan hüküm kurulduğu, teşebbüs aşamasında kalan dolandırıcılık eylemle ilgilihüküm kurulmadığının anlaşılması karşısında; teşebbüs aşamasında kalan eylem nedeniyle zamanaşımı süresi için karar verilmesi mümkün görülmüştür.

Sanıklar ... ve ...’nin Ocak 2006 tarihinde müştekinin iş yerine gelerek, kendilerini SSK müfettişi olarak tanıtarak, iş yerine ait defter ve belgeleri inceledikten sonra, SSK ve Maliye’ye yardım yapması gerektiğini söyleyerek yanlarında getirdikleri ancak müştekiye vermedikleri bir makbuzu göstererek 2.000 TL para aldıkları,

Bu tarihten 2-3 ay sonra bu defa sanıklardan ..., kimliği tespit edilemeyen bir şahısın birlikte müştekinin işyerine gelerek, aynı şekilde sanık ...’nun kendisini SSK müfettişi olarak tanıtıp, şikayet üzerine iş yerine geldiğini, kendisine yardımcı olacağını söyleyerek bunun için de SSK'ya para yatırması gerektiğini belirtip, katılandan 3.000 TL para aldığı,

En son 10.12.2008 tarihinde tüm sanıkların yanlarında kimliği tespit edilemeyen bir şahısla tekrar gelerek, kendilerini SSK Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı Müfettişleri olarak tanıtarak, iş yeri için tutanak tutacaklarını, tutanağın tutulmaması için müştekiden para istedikleri, katılanın "siz dolandırıcısınız, sizi polise yakalatacağım" diyerek bağırdığından, sanıklar ... ve ...'in kaçtığı, diğerlerinin yakalandığı, bu şekilde sanıkların dolandırıcılık ve dolandrıcılığa teşebbüs suçunu işledikleri iddia edilen olayda; sanıkların savunmaları, müşteki beyanları ve dosya kapsamına göre; sanıkların eylemlerinin nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanabilmesi için “Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" gerektiği, farklı suç işleme kastının bulunması halinde her bir eylemin ayrı bir suç oluşturacağı gözetildiğinde; sanıklar ... ve ...'nun Ocak 2006 tarihindeki ilk eylemleri ile 10.12.2008 tarihli son eylemleri arasında sürenin geçtiği, bu nedenle kastlarınıın yenilenmiş olduğu anlaşılmakla; sanıklar ... ve ... hakkında iki ayrı eylemden dolayı nitelikli dolandırıcılık ve nitelikli dolandırıcılığa teşebbüs suçlarından ayrı ayrı cezalandırılması yerine; koşulları oluşmayan 5237 sayılı TCK’nın 43/1 maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanarak, tek eylemden ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmeksizin bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1, 2 ve 4. numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi’nin verdiği 08/10/2015 tarihli ve E. 2014/140, K. 2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24/11/2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlayarak yürürlüğe girdiğinden koşulların oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanıkların sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, sanıklar hakkında aynı gerekçelerle hapis cezasının alt sınırdan tayin edilmesine rağmen, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırdan uzaklaşılmak verilmesi suretiyle 60 tam gün olarak çelişkili hükümlerin kurulması,

Kanuna aykırı olup, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; sanıklar ... ve Bayram Daşdanoğlu hakkındaki hükümler fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “600 gün” ve “75 gün”, “62 gün” ve “1.240 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, sırasıyla “5 gün”, “6 gün”, “5 gün” ve “100 TL“ adli para cezası ibarelerinin, sanık ... hakkındaki hüküm fıkrasından adli para cezasına ilişkin sırasıyla “60 gün” ve “50 gün” ve “1.000 TL” adli para cezası terimlerinin tamamen çıkartılarak yerlerine, sırasıyla “5 gün”, “4 gün” ve “80 TL“ adli para cezası ibarelerinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23/12/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11702, Karar No: 2021/10411, Tarih: 16.09.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/11702 E.  ,  2021/10411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 1. İş Mahkemesi

Dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, taraflar yönünden yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 16/09/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.