muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/10674, Karar No: 2017/5385, Tarih: 04.10.2017

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden; davalı hakkında davaya konu olay nedeniyle ceza davası açıldığı, ... Ağır Ceza Mahkemesi’nin 2011/82 esas sayılı dosyası ile davalının üzerine atılı zimmet suçundan yargılandığı ve bu haliyle ceza yargılamasının henüz sonuçlanmadığı anlaşılmaktadır.

818 sayılı Borçlar Kanunu 53. maddesi (6098 sayılı TBK 74 ) uyarınca ceza mahkemesinin kararı hukuk hakimini bağlamaz ise de, somut olayın özelliği itibariyle maddi olgunun ve davalıların sorumluluğunun tespiti açısından ceza dava dosyasının sonucu önem arz etmektedir. Bu nedenle ceza dava dosyasının sonucu beklenilmeli ve ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek varılacak sonuca uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece açıklanan yönler gözetilmeden, yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15979, Karar No: 2012/496, Tarih: 19.01.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/15979 E.  ,  2012/496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.02.2005 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 24.02.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı 580 ve 584 sayılı parsellerin maliki olduğunu, bu parseller üzerinde zeytin ağaçları ve evinin bulunduğunu, davalı köyün doğal mecrasında akan suları yola büz döşemek suretiyle taşınmazlarına akmasını sağladığını, bu şekilde zarar gördüğünü, vaki müdahalenin menine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, yola büz döşeme ameliyesinin köy ihtiyar heyeti kararıyla yapıldığını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, zarar unsuru gerçekleşmediğinden, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

İddia ve savunmaya göre taraflar arasındaki uyuşmazlığın komşuluk ilişkilerini düzenleyen Türk Medeni Kanununun 742 ve 743. maddeleri çerçevesinde çözümü gerekir. Burada ilke olarak belirtilmelidir ki, bir taşınmaz maliki üst taraftaki araziden kendi arazisine doğal olarak akan suların ve özellikle yağmur, kar ve tutulmamış kaynak sularının akışına katlanmak zorundadır. Yine ilke olarak belirtmek gerekir ki komşulardan hiçbiri bu suların akışını diğerinin zararına değiştiremez.

Bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Davacının 580 ve 584 sayılı parselleri yolun kuzeyinde kalmaktadır. Davalı köyün yol üzerine büz döşemek suretiyle doğal akıntıların davacı parsellerine çevirdiği ve bu suretle yoldan tahliyesini sağladığı sabittir. Diğer taraftan, bilirkişilerin 22.11.2005 tarihli raporlarıyla bu şekilde müdahaleyle taşınmazlar üzerindeki zeytin ağaçlarının ve davacıya ait binanın zarar gördüğü de sabittir. Orta yerde zarar unsuru gerçekleştiğinden yağmur sularının doğal akışı sağlanmak üzere davalı köyün köy yoluna döşediği büz ile çıkardığı muarazanın giderilmesine karar verilmesi gerekirken zarar unsuru gerçekleşmediğinden söz edilerek davanın yazılı olduğu şeklide reddi doğru olmamıştır.

Karar açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 19.01.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32899, Karar No: 2016/5091, Tarih: 18.05.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/32899 E.  ,  2016/5091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

Nitelikli dolandırıcılık suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun .... isimli internet sitesinde “....” kullanıcı adlı ile hesap açarak cep telefonunu satmak için ilan verdiği, katılanın ilanda gördüğü numarayı arayarak 225 TL'yi suça sürüklenen çocuğun istediği hesaba yatırdığı ancak suça sürüklenen çocuğun telefonu katılana göndermediği, bu suretle suça sürüklenen çocuğun nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia ediliği olayda; dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine yönelik kabulde isabetsizlik görülmemiş olup, mahkemenin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-fson maddesi gereğince adli para cezasını usul ve kanuna uygun olarak belirlemesi karşısında, tebliğnamedeki eleştiriye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 18/05/2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Karşı oy;

Sayın çoğunluk ile aramızda oluşan uyuşmazlık suça sürüklenen çocuğun eyleminin bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu mu, yoksa basın ve yayın araçlarının sağladığı kolaylıktan yararlanmak suretiyle dolandırıcılık suçunu mu oluşturduğu noktasında toplanmaktadır.

Suça sürüklenen çocuğun“sahibinden.com” isimli internet sitesinde cep telefonu satış ilanını verdiği, bu ilanı gören katılanın ilanda belirtilen telefonu arayarak suça sürüklenen çocukla irtibata geçtiği ve 225 TL. üzerinde anlaştığı, bu bedeli göndermesine rağmen suça sürüklenen çocuğun telefonu katılana göndermediği olayda suçun sübutu konusunda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamaktadır.

Konunun daha iyi anlaşılması bakımından TCK.nun 158/1-f ve g madde ve bentlerinde yer alan “basın ve yayın yolu” ile “bilişim sistemi”nin kanunda yerini bulan tanımlarının açıklanmasında yarar bulunmaktadır.

Tanımlar başlıklı TCK.nun 6/1-g maddesinde basın ve yayın yolu deyiminden her türlü yazılı, görsel, işitsel ve elektronik kitle iletişim araçlarıyla yapılan yayınların anlaşılacağı belirtilmektedir.

Doktrinde TCK.nun 6. maddesinde tanımı yapılan basın ve yayının kapsam itibariyle 5187 Sayılı Basın Kanununun uygulama alanını da aşar şekilde geniş olduğu ve bu tanımın içine kitle iletişim aracı olarak internetin de girdiği belirtilmiştir. (Yaşar- Gökcan- Artuç,Yorumlu Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, 2010, Cilt 1., s. 116. )

Doktrinde TCK.nun 6. maddesinde tanımı yapılan basın ve yayının kapsam itibariyle 5187 Sayılı Basın Kanununun uygulama alanını da aşar şekilde geniş olduğu ve bu tanımın içine kitle iletişim aracı olarak internetin de girdiği belirtilmiştir. (Yaşar- Gökcan- Artuç,Yorumlu Uygulamalı Türk Ceza Kanunu, 2010, Cilt 1., s. 116. )

Yargıtay uygulamalarında da internetten gönderilen ileti veya bilgilerin çoğul kişilerin öğrenmesine, yani kitlelerin ulaşımına imkan sağlanması halinde eylemin basın ve yayın yoluyla işlendiği kabul edilmiştir. (Yargıtay 12.CD.nin 31.03.2014 gün 2013/15248 E., 2014/7892 K.,14.CD.nin 14.12.2012 gün ve ve 2011/5081 E., 2012/13057 K.,18. CD.nin 01.10.2015 gün 2015/24205 E., 6363 K. sayılı ilamları)

Gerek doktrin, gerekse Yargıtay uygulamalarında çoğul kişilere ulaşımda kullanılan internetin basın ve yayın aracı olduğu konusunda herhangi bir tereddüt bulunmamaktadır.

Bilişim sisteminden ne anlaşılması gerektiğine dair TCK'nun 6. maddesinde bir açıklama bulunmamakla birlikte, TCK'nun 243. madde gerekçesinde bilişim sistemi; “verileri toplayıp yerleştirdikten sonra bunları otomatik işlemlere tabi tutma olanağını veren manyetik sistem” olarak tanımlanmıştır.

Bu açıklamalardan sonra TCK.nun 158/1-f madde ve bendinde yer alan “araç olarak kullanma”,aynı maddenin g bendinde yer alan “kolaylıktan yararlanma” ibarelerinden ne anlaşılması gerektiği üzerinde durulması ve bu konunun da açıklığa kavuşturulması gereklidir.

Bilişim sistemlerinin araç olarak kullanılmasından maksat, verileri otomatik olarak işleme tabi tutan manyetik sistemlerden araç olarak yararlanmak suretiyle kişi veya kişilerin aldatılması ve bu yolla haksız bir kazanç sağlanmasıdır.(Mahmut Koca-İlhan Üzülmez, Türk Ceza Hukuku Özel Hükümler, 2013, s. 642)

Yani bu halde bilişim sistemi hile unsurunun icrasında araç olarak kullanılmalıdır. Bilişim sistemi suçta araç olarak kullanıldığında faille mağdur arasında doğrudan bir irtibat sağlanmamakta, çoğunlukla mağdur faili görmeden, onu tanımadan ve onunla ikili iletişime girmeden sadece bilişim sisteminden yapılan hileli hareketlerle kandırılmaktadır. Bir bankaya ait internet sitesinin benzerini oluşturup, bu site aracılığı ile mağdurun şifre veya kişisel bilgilerinin ele geçirilmesinden sonra kullanılması ya da şifresi kırılmış mail hesaplarından bu hesap sahibinin dostu olan mağdura mail göndererek, haksız yarar sağlanması gibi eylemler buna örnek olarak gösterilebilir.

TCK.nun 158/1-g madde ve bendinin uygulanabilmesi için hileli hareketlerin bizzat basın ve yayın araçlarının kullanılması suretiyle gerçekleştirilmesi şart değildir. Basın ve yayın araçlarının hilenin desteklenmesinde kullanılması halinde de bu bent uygulanacaktır. Basın ve yayın araçlarıyla failler aynı anda farklı yerlerdeki mağdurlara ulaşabilmekte ve bu araçların kitlelere ulaşımda sağladıkları kolaylıktan yararlanarak dolandırıcılık eylemlerini gerçekleştirmektedirler.Ancak bu tür suçlarda mağdurla fail arasında irtibat sağlanmakta ve fail mağdurla iletişime geçerek mağdurun iradesini sakatlayan hileli hareketleri bu iletişim sırasında gerçekleştirmektedir. Basın ve yayın araçlarıyla yapılan ilanlardaki hile başlıbaşına mağdurun iradesini etkilememekte ve bu haliyle fail başkaca hileli harekette bulunmaksızın haksız menfaat elde edememektedir.

Kanun koyucu bilinçli bir tercihle söz konusu maddenin f bendinde “araç olarak kullanma”, g bendinde ise “kolaylıktan yararlanma” ibarelerini kullanmasına rağmen, uygulamada bu ayrıma dikkat edilmediği görülmektedir.

CGK.nun 02.04.2013 gün ve 2012/1293 E ve 2013/111 K. sayılı kararında bilişim sistemlerinin aynı anda birçok kişiye ulaşmadaki çabukluk ve sağladığı kolaylık nedeniyle dolandırıcılık suçunda araç olarak kullanıldığı kabul edilmiştir. Burada “araç olarak kullanma” ve “kolaylıktan yararlanma” kavramlarının karıştırıldığı, bu nedenle yanılgılı bir uygulama içine girildiği görülmektedir.

Somut olayda cep telefonunun internet üzerinden satış ilanını veren suça sürüklenen çocuk, bu amaçla kendisini arayan katılan ile pazarlık yapıp telefonun satış fiyatı üzerinde anlaşmış ve katılana telefon bedelini göndermesini istemiş; bu şekilde ikna olan katılandan pazarlık konusu 820.000 TL.yi alarak kendisine haksız menfaat sağlamıştır. Burada hileli hareketler doğrudan doğruya bilişim sistemi kullanılmak suretiyle gerçekleşmemiş; internetten verilen satış ilanı tek başına katılanın telefon parasını gönderme iradesini etkilememiştir. Suça sürüklenen çocuğun cep telefonunun resimlerini koyup fiyatını da cazip gösterir bir şekilde internetten satılık ilanı vermesi ve bu şekilde katılana ulaşması;ayrıca ilandaki resimleri gören ve fiyatı cazip bulan katılanı etkilemesi eylemleri başlıbaşına sonuca götürmeye elverişli hareketler değildir. Katılanın iradesini etkileyen hareket, suça sürüklenen çocuğun telefon görüşmesinde telefonun pazarlığını yapıp fiyatı üzerinde anlaşması şeklinde gerçekleşen eylemleridir. Pazarlık sonucu telefonu aldığına inanan katılan 225 TL. satış bedelini suça sürüklenen çocuğa göndermiş olup haksız menfaat bu şekilde temin edilmiştir.

Sonuç olarak somut olayda basın ve yayın araçlarından biri olan irternetten verilen satış ilanının aynı anda birçok kişiye ulaşmadaki çabukluk ve sağladığı kolaylık, ilanda telefon resminin bulunması, fiyatının cazip gösterilmesi gibi kısmi hileli hareketlerle, sonrasında gerçekleşen iradeyi etkileyici ve sonuca götürücü hileli hareketler desteklenmiştir.

Bu nedenle suça sürüklenen çocuk M.. D..'nin eyleminin TCK.nun 158/1-g maddesi kapsamında kaldığı ve mahkeme kararının bu gerekçeyle bozulmasına karar verilmesi gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun hükmün onanmasına ilişkin kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/16074, Karar No: 2014/13941, Tarih: 05.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/16074 E.  ,  2014/13941 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 6136 sayılı Kanuna Aykırılık, Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması, Trafik güvenliğini tehlikeye sokma, Taksirle öldürme

Hüküm : 1- 6136 sayılı Kanuna Aykırılık suçundan; Beraat

2- Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan; 5236 sayılı Kabahatler Kanunun 36/2. maddesi gereğince idari para cezası uygulanmasına

3- Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan; Hüküm kurulmasına yer olmadığına

4- Taksirle öldürme suçundan; TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine, 6136 sayılı Kanuna Aykırılık suçundan beraatine, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması suçundan, 5236 sayılı Kabahatler Kanunun 36/2. maddesi gereğince idari para cezası uygulanmasına, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, hüküm kurulmasına yer olmadığına ilişkin hükümler, katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekilinin, 6136 sayılı Kanuna Aykırılık, genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması ve trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçlarından davaya katılmaya ve temyiz etme hak ve yetkisi bulunmadığı anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

Taksirle öldürme suçundan verilen hükmün incelenmesine gelince;

Olaydan 3 saat 15 dakika sonra alınan kan numunesi üzerinde yapılan incelemede 74 promil alkollü olduğu tespit edilen sanığın, idaresindeki iki kişilik üstü açık spor otomobili ile bölünmüş, tek yönlü, 3 şeritli yolda gece vakti seyrederken alkollü olan tanık İlayda'nın koltuk başına ayakları koltuk oturma yerinde, alkollü olan ölenin de yüzü tanığa dönük, dizleri de koltuk oturma yerinde olacak şekilde oturdukları ve birbirleriyle şakalaştıkları sırada, kontrolsüz bir şekilde sola ani manevra ile direksiyonu kırdığı sırada ölenin araçtan savrularak düştüğü olayda, sanık ve ölenin eşit oranda kusurlu olduğu ve bilinçli taksirin koşullarının oluştuğunun mahkemece kabulünde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, sanığın ölen ve tanığı aracına almak zorunda kaldığına, ölenin ve tanık İlayda'nın davranışlarının kazaya neden olduğuna, kusur durumuna, bilinçli taksirin koşullarının oluşmadığına, sanığın alkolün etkisi altında olmadığına, şerit değiştirmesinin nedeninin ölen ve tanığı araçtan indirmek olduğuna, katılan vekilinin ise cezanın miktarına ve kusura ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 05/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12061, Karar No: 2014/14428, Tarih: 09.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/12061 E.  ,  2014/14428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 213 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Asıl karar: mahkumiyet

Ek karar: temyiz talebinin reddi

Sanık müdafii, 05.12.2012 havale tarihli temyiz dilekçesinde “eski hale getirme” talebinde bulunmadan, infazın durdurulmasını istediği, Mahkemece 10.12.2012 tarihli ek karar ile süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddine karar verildiği, sanık müdafii bu defa 11.12.2012 tarihli dilekçesi ile temyiz talebiyle birlikte eski hale getirme ve infazın durdurulmasına karar verilmesini talep ettiği, mahkemece 19.12.2012 tarihli ek kararla, sanık müdafiinin taleplerinin CMK.nun 311. maddesi uyarınca “yargılamanın yenilenmesi” niteliğinde olduğu kabul edilerek, istemin kabulüne, infazın durdurulmasına ve CMK.nun 30. maddesine göre davadan çekilmeye karar verildiği, Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesince 04.01.2013 tarihinde, çekilme talebinin kabulüyle 5. Asliye Ceza Mahkemesi hakiminin yargılamanın yenilenmesi davasına bakmak üzere görevlendirilmesine karar verildiği, görevlendirilen hakim tarafından 23.01.2013 tarihli ek karar ile, eski hale getirme talebinin kabulüyle sanık müdafiinin 11.12.2012 tarihli dilekçesinin, temyiz dilekçesi olarak kabulüne karar verilmiş ise de;

Sanık müdafii, 11.12.2012 tarihli dilekçesinde “yargılamanın yenilenmesi” talebinde bulunmadığından, CMK.nun 311. maddesine dayanılarak verilen 19.12.2012 tarihli ek karar ile buna dayanılarak Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 04.01.2013 gün, 2013/13 D. İş sayılı karar ve Mahkemenin 23.01.2013 tarihli eski hale getirme talebinin kabulüne dair ek karar hukuken yok hükmünde olup sanık müdafiinin 05.12.2012 havale tarihli ilk dilekçesinin temyiz dilekçesi olarak kabulüyle yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen ve 12.11.2012 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanunun 21. maddesine 11.01.2011 gün, 6099 sayılı Kanunun 5. maddesiyle eklenen 2. fıkrası hükmü uyarınca “mernis adresi”nde usulüne uygun biçimde tebliğ edilen hükmün, sonradan vekaletname ile atanan müdafii tarafından, yasal süresinden sonra 05.12.2012 tarihinde temyiz edildiğinden, vaki temyiz isteminin reddine karar verilirken, 5320 sayılı Kanunun 8/1 maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 315. maddeleri yerine, 5271 sayılı CMK.nun henüz yürürlükte bulunmayan 296/1. maddesine göre reddine karar verilmesi,

Yasaya aykırı ise de; yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak düzeltilmesi mümkün olduğundan, 10.12.2012 gün, 2011/1059 esas, 2012/1317 karar sayılı Ek Karardaki “CMK.nun 296/1 maddesi” ibaresi çıkartılarak yerine, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 315. maddesi” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan 10.12.2012 günlü “temyiz isteminin reddine” ilişkin ek kararın istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/714, Karar No: 2021/4682, Tarih: 02.06.2021

**11. Ceza Dairesi         2021/714 E.  ,  2021/4682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen beraat hükmüne yönelik katılan vekilinin, sanık ... hakkında aynı takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik adı geçen sanık müdafilerinin temyiz taleplerinin incelenmesinde;

... Mükellefler Grup Başkanlığı‘nın 14.03.2013 tarihli mütalasının sanıkların 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma suçuna ilişkin olduğu halde, ... Cumhuriyet Başsavcılığı‘nın 10.05.2013 tarihli iddianamesi ile sanık ... hakkında 2007 ve 2008 takvim yıllarında sahte fatura kullanma, sanık ... hakkında 2008 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan kamu davalarının açıldığının anlaşılması karşısında, sanık ... hakkında 2007 takvim yılında sahte fatura kullanma suçundan zamanaşımı hükümleri de nazara alınarak Cumhuriyet başsavcılığınca işlem yapılması, gerekçeli karar başlığında 31.12.2008 şeklinde yanlış yazılan suç tarihinin KDV beyannamesinde kullanılan 10.09.2008 tarihli en son fatura dikkate alınarak, 25.10.2008 şeklinde mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanıklara yüklenen "2008 takvim yılı sahte fatura kullanma" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırına göre, 5237 sayılı TCK'nin 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ... müdafileri ve katılan vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanun‘un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta, aynı Kanun‘un 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davalarının gerçekleşen olağanüstü dava zamanaşımı nedeniyle 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi gereğince DÜŞMESİNE, 02.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1606, Karar No: 2015/8313, Tarih: 16.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/1606 E.  ,  2015/8313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR(KAPATILAN) 6. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/04/2013

NUMARASI : 2012/177-2013/137

Taraflar arasında görülen davada İzmir(Kapatılan) 6. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15/04/2013 gün ve 2012/177-2013/137 sayılı kararı onayan Daire’nin 04/11/2014 gün ve 2013/15901-2014/16752 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin Ç.'den ithal ettiği çelik emtiasının İ.Gümrüğü'ne geldiğini, 16.11.2009 tarihinde tescilinin yapıldığını, gerekli muayene ve diğer işlemler sonucu geçici gümrük depolama alanına boşaltıldığını, teslim için tüm resmi işlemlerin tamamlandığını, davalının gerekçe göstermeden teslime yanaşmadığını ileri sürerek ve ıslah isteminde bulunarak, eşyanın teslimine, olmadığı takdirde eşyanın bedeli 157.633,82 USD ile 69.358,87 TL kar mahrumiyeti ve 1.000 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin Gümrük Kanunu, Gümrük Yönetmeliği ve Liman İşletmeleri Tarifesi hükümlerine göre eşyayı sahibine teslim etmekle yükümlü olduğunu, davacının yıllardır gümrükten mal çektiğini, uyuşmazlık konusu emtiayla ilgili olarak konişmento üzerinde yer alan gemi adıyla diğer bilgilerin kayıtlarda tutmadığını, davacının gerekli düzeltmeyi yapmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.