muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/10664, Karar No: 2020/4055, Tarih: 29.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/10664 E.  ,  2020/4055 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : TCK'nın 179/3-2, 62, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Çift taraflı trafik kazasına karışan sanığın, yapılan kontrolünde güvenli sürüş yeteneğini ortadan kaldıracak şekilde 1,78 promil alkollü olduğunun tespit edildiği olayda,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, herhangi bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmeyerek TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün (1) ile numaralandırılan bölümündeki 4. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 50 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri gözönünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 1.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16224, Karar No: 2014/13000, Tarih: 27.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/16224 E.  ,  2014/13000 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : I- Sanık ... Uzun hakkında beraat,

II- Sanık ... hakkında TCK'nın 37/1, 86/2 delaletiyle 85/1, 62, 53/1. maddeleri gereğince mahkûmiyet

III- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında TCK'nın 37/1, 86/2 delaletiyle 85/1, 31/3, 62, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkûmiyet, erteleme

Taksirle öldürme suçundan sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...'un mahkumiyetlerine, sanık ... Uzun'un beraatine ilişkin hükümler, suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... müdafii ile katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ......'un beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelemesinde;

Yapılan yargılama sonunda sanığın atılı suçtan mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve yeterli delil bulunmadığının gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekilinin sanığın kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraata ilişkin hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA,

2-Sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...'un mahkumiyetlerine ilişkin hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelemesine gelince; 5237 sayılı TCK’nın 23. maddesinde, kastı aşan suçlarda veya neticesi sebebiyle ağırlaşmış suçlarda cezalandırılabilmek için failin meydana gelen sonuç açısından en azından taksirle hareket etmesi gerektiği belirtilmiş, madde gerekçesinde de, hükmün konuluş amacının, objektif sorumluluk anlayışını terk etmek olduğu, bu tür sorumluluğun, ortaçağ kanonik hukukunun kalıntısı olan “versari in re ilicita” yani hukuka aykırı bir durumda olan bunun bütün neticelerine katlanır anlayışının ürünü olduğu, çağdaş ceza hukukunun bu anlayışı çoktan terk ettiği, düzenlemeyle meydana gelen ağır netice açısından sorumluluk için neticeye ilişkin olarak en azından taksir dolayısıyla kusurlu olunması gerektiği belirtilmiştir. Kanunun 87/4. maddesinde ise, kasten yaralama sonucunda ölümün meydana gelmesi halinde failin nasıl cezalandırılacağı hüküm altına alınmıştır. Ancak maddedeki atfın 86. maddenin 1. ve 3. fıkralarına yapılmış olması nedeniyle, bu hükmün aynı maddenin 2. fıkrasında kalan yaralanma eylemleri açısında uygulanması mümkün değildir.

Basit bir tıbbi müdahaleyle giderilebilir nitelikte yaralanma sonucunda mağdurun ölmesi halinde, 5237 sayılı TCK’nın 23 ve 87/4. maddelerinin uygulanması imkânı bulunmadığından, failin sorumluluğunun genel hükümler kapsamında değerlendirilmesi gerekmektedir. Meydana gelen sonuç, (ölüm) öngörülebilir ise ve fail bu sonucu öngörmeksizin hareket etmişse, 5237 sayılı TCK’nın 22/2. maddesi uyarınca taksirle öldürme suçunu düzenleyen 85. maddesi uyarınca, öngörülebilir sonuç fail tarafından da öngörülmüş ancak istenmemiş ise fail bilinçli taksirle öldürme suçundan Kanunun 85 ve 22/3. maddeleri uyarınca, fail öngördüğü sonucu kabullenerek fiilini icra etmiş ise bu kez de, olası kastla öldürme suçundan sorumlu tutulmalıdır.

Failin ölüm sonucunu öngörmesi mümkün olmakla birlikte, gerekli özeni göstermeyerek ölüme neden olması halinde faili taksirle öldürmekten sorumlu tutmak mümkün ise de, ölüm sonucunun meydana gelmesinin öngörülmesi mümkün değilse failin taksirle öldürmeden sorumlu tutulması mümkün değildir.

Neticenin öngörülebilir olmaması halinde, faili meydana gelen ağır sonuçtan sorumlu tutmak, yeniden objektif sorumluluğun kabulü anlamına gelecektir ki, böyle bir kabul kusur sorumluluğunu benimseyen ceza kanununun sistematiğine de aykırıdır.

Bu açıklamalar ışığında oluşa ve dosya kapsamına göre; katılan ... ...'e ait evde kiracı olan ve evi boşaltmaları kendilerinden istenilen sanıkların, olay günü ... ile aralarında meydana gelen kavgayı haber alan ölen ...'in kavga mahalline gelip annesini sanıkların elinden kurtarmaya çalışırken yaşanan arbede sırasında, kendisinde daha önceden bulunan kalp rahatsızlığının olayın efor ve stresi ile aktif hale geçmesi sonucu annesine ait evin önünde fenalaşarak bir süre sonra öldüğü olayda; sanık ... ile suça sürüklenen çocuğun üzerine atılı taksirle öldürme suçunun yasal unsurlarlarının somut olayda gerçekleşmediği; gerek sanıkların savunması, gerekse tanık anlatımları birlikte değerlendirildiğinde; olay sırasında sanık ..., suça sürüklenen çocuk ve ölenin karışılıklı olarak birbirilerini darp ettikleri ölendeki travmatik bulguların ve otopside haricen tarif edilen travmatik bulguların ölüm meydana getirecek nitelikte olmayıp, basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek nitelikte olması karşısında, sanık ... ile suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 86/2. maddesinde tanımlanan kasten yaralama suçunu oluşturacağı gözetilmeden, yasal ve yeterli olmayan gerekçelerle, haklarında taksirle öldürme suçundan mahkumiyet hükmü kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılanlar vekili ile suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27.05.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/32287, Karar No: 2013/39365, Tarih: 10.12.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/32287 E.  ,  2013/39365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 9. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/09/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından (2) adet çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı, borçlu keşideci tarafından 30.12.2012 tarihli ve 20.000 TL bedelli çekteki lehtar ......'nun imzasına itiraz edilerek takibin iptalinin talep edildiği, mahkemece 2013/216 E. sayılı dosyada lehtar ........'nun imzaya itirazının kabul edilmesi nedeni ile alacaklının yetkili hamil sayılamayacağı gerekçesiyle itiraza konu çek yönünden takibin iptaline karar verildiği görülmektedir.

6102 Sayılı TTK.nun 818. maddesinin (Eski TTK 730) göndermesi ile çekler hakkında da uygulanan aynı Kanunun 677. maddesinde (eski TTK 589); "Bir poliçe, poliçe ile borçlanmaya ehil olmayan kişilerin imzasını, sahte imzaları, hayali kişilerin imzalarını veya imzalayan ya da adlarına imzalanmış olan kişileri herhangi bir sebeple bağlamayan imzaları içerirse, diğer imzaların geçerliliği bundan etkilenmez" hükmü yer almaktadır.

Borçlu ..... şikayete konu edilen takip dayanağı çekte keşideci konumunda olup, imzasına bir itirazı bulunmamaktadır. İmzaların istiklâli ilkesi gereği keşideci, imzası nedeni ile anılan çekten sorumludur. Çek üzerinde şeklen lehtarın cirosunun bulunduğu görülmekte olup buna göre, çeki elinde bulunduran alacaklı yetkili hamildir.  Hamilin icra takibi yapabilmesi için haklı hamil olması gerekmeyip yetkili hamil olması yeterlidir.

O halde mahkemece şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken ilk ciroya ilişkin imzanın lehtara ait olmadığı gerekçesi ile diğer takip borçlularını da kapsar şekilde takibin iptaline karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2000/1314, Karar No: 2000/1606, Tarih: 01.11.2000

Hukuk Genel Kurulu 2000/13-1314 E., 2000/1606 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2000/13-1314 E., 2000/1606 K.**

**- İTİRAZIN İPTALİ

- TARAF EHLİYETİ**- 1086 S. HUKUK USULÜ MUHAKEMELERİ KANUNU(MÜLGA) [ Madde 76 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "itirazın iptali" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Karşıyaka Asliye 4.Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 30.9.1999 gün ve 1999/466 E- 704 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 13.Hukuk Dairesinin 14.12.1999 gün ve 1999/8743-2000/419 sayılı ilamı ile; (...Davacı, İzmir Karşıyaka ilçesi deniz Bostanlı mevkiinde bulunan 22269/1 ve 25212/1 ada ve parsel üzerinde inşa edilmiş "Mavişehir" adıyla bilinen Toplu Konutların tek bir yönetim planı ile yönetildiğini, davalı Blok yönetiminin bu yönetim planı uyarınca ödemesi gereken ortak yerler gider payını kendi kapsamındaki bağımsız bölüm maliklerinden toplayarak ödemediğini, aleyhine yapılan icra takibine de haksız olarak itiraz ettiğini öne sürerek, davalı itirazının iptaline, icra takibinin devamına, %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın tarafların davada taraf ehliyetlerinin bulunmaması nedeniyle reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davalı Yönetim Kurulunun kat maliklerinin vekili statüsünde bulunduğu borcun vekilden değil, asilden istenmesi gerektiği asıl borçlunun da kat malikleri olduğu bu nedenle davalının davada taraf ehliyetinin olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davalı Yönetim Kurulunun kat maliklerinin vekili statüsünde bulunduğu borcun vekilden değil, asilden istenmesi gerektiği asıl borçlunun da kat malikleri olduğu bu nedenle davalının davada taraf ehliyetinin olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Ülkemizde yaşanan ekonomik ve sosyal gelişme ile nüfus artışının iş yeri ve konut ihtiyacını doğurduğu bu ihtiyacın karşılanması amacıyla gerek devlet kuruluşları, gerekse özel girişimciler eliyle birden çok taşınmaz üzerine ayrı ayrı bloklar halinde toplu yapıların inşa edildiği bilinen gerçektir. Bu nitelikteki toplu yapılaşmalarda, çoğunlukla her parsele bir blok apartman yapılmakta bu blok apartmanlarda toplu yapının bir bölümünü teşkil etmektedir. Tek bir parsel üzerine inşa edilmiş blok apartmandaki bağımsız bölümler için Kat Mülkiyeti Kanunu hükümleri uyarınca kat irtifakı veya kat mülkiyeti tesis edilmekte bu blok yönetimiyle ilgili uyuşmazlıklarda anılan Yasa hükümleri uygulanarak çözümlenebilmektedir. Ancak bu blokların oluşturduğu toplu yapının yönetimiyle ilgili uyuşmazlıklarda ise Kat Mülkiyeti Kanunu, Medeni Kanunun toplu mülkiyete ilişkin hükümleri veya Kooperatifler Kanunu hükümlerinin uygulanması mümkün değildir. Oysaki toplu yapının kendini oluşturan Blok apartmanlara ait ortak yerler dışında Tüm Toplu Yapı kapsamındaki bağımsız bölüm maliklerinin kullanımına terk edilmiş, kanalizasyon ısıtma aydınlatma, eğitim, spor park ve bahçe gibi ortak tesis ve alanlarının bulunduğu da bilinmektedir. Bu ortak tesis ve alanlarının amacına uygun olarak bir disiplin dahilinde kullanılmaları, bakım ve onarımlarının yapılması, bakım ve onarımlar için gerekli giderlerin toplanıp harcanmaları Toplu Yapı Yönetimini zorunlu kılmaktadır. Ne var ki yürürlükte bulunan yasalarımızda toplu yapı yönetiminin oluşumuna görev ve sorumlulukları kapsamındaki blok apartman yönetimleriyle ilişkilerine görev sorumluluğu içinde davada taraf ehliyetine sahip bulunduğuna dair bir düzenlemeye yer verilmemiştir. O nedenle de açıklanan konularda ve özellikle davada taraf olabilme ehliyeti konusunda yasal boşluğun varlığı kabul edilmelidir. Halen yürürlükte bulunan davada taraf ehliyetinin varlığını tesbit eden yasa kuralları esas alınarak davacı ve davalı yönetimlerin tüzel kişiliklerinin bulunmadığı ve dolayısıyla davada taraf olabilme ehliyetlerine sahip olmadıklarının kabulü, somut olaydaki uyuşmazlığı veya benzer nitelikteki uyuşmazlıkları çözümsüzlüğe terk etme sonucunu doğurur. Şu durum karşısında mahkemenin M.K.nun 1. maddesinden kaynaklanan görevi gereği olarak, benzer kurum ve kuruluşlar için yasalarımızda öngörülen düzenlemelerden örnekleme yoluyla yararlanarak hak ve adalete usul ve dava ekonomisine tüm toplu yasa bağımsız bölüm maliklerini bağlayıcı nitelikteki sözleşme mevcut ise bu sözleşme hükümlerine uygun toplu yapı içinde sosyal barışı sağlayıcı bir çözüm bulması bunun sonucuna uygun karar vermesi gerektiğinde duraksanmamalıdır.

Somut olayda, Mavişehir Toplu Yapı alanı ile ilgili olarak bir yönetim planı olduğu davacı Yönetim ile davalı Yönetimin de bu yönetim planı hükümlerine göre oluşturulmuş olduğu anlaşılmaktadır. Her bloktaki bağımsız bölüm maliklerini Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerince bağlayıcı olan bu yönetim planı, bloklardan oluşan Toplu Yapı Bağımsız bölüm maliklerini de bağlayıcıdır. Aksine bir iddiada davada ileri sürülmemiştir. Öyle ise bu yönetim planı Toplu Yapı bağımsız bölüm malikleri için bir sözleşme hükmündedir. Bu sözleşme ile tüm bağımsız bölüm malikleri hak ve borçları kendilerine ait olmak üzere Toplu Yapı Yönetimine, blok bağımsız bölüm malikleri de aynı şekilde Blok Yönetimine kendileri temsil yetkisi vermiş sayılırlar. Böyle olunca da anılan yönetimlerin, sözleşmeden kaynaklanan bu temsil görevleri dahilinde davada taraf ehliyetine sahip bulunduklarının benimsenmesi en uygun çözüm olacaktır.

Mahkemece somut olayın açıklanan özelliği gözardı edilerek, işin esasına girilip bir karar verilerek yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozma nedenidir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu'nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, Mavişehir Toplu Yapı kat Malikleri Kurulu adına Yönetim Kurulu Başkanlığı tarafından, bu toplu yapı kapsamındaki 4.Blok Kat Malikleri Kurulu adına Yönetici aleyhine açılmış itirazın iptali davasıdır.

Yerel mahkeme ile Özel Daire arasındaki uyuşmazlık ise davada davalı yönetime husumet yöneltilip yöneltilemiyeceği noktasında toplanmaktadır.

Dosyadaki mevcut belge ve delillerden anlaşıldığı üzere Mavişehir adı ile anılan Toplu Yapının birden çok parsel üzerine inşa edilmiş, blok apartmanlardan oluşmuştur. O nedenle de bu toplu yapının yönetiminden kaynaklanan uyuşmazlığa Kat Mülkiyeti Kanunu ve Medeni Kanunun toplu mülkiyete ilişkin hükümlerinin uygulanamıyacağı açıktır. Esasen bu konularda yanlar arasında bir uyuşmazlık da bulunmamaktadır.

Bir davada öne sürülen maddi olguların hukuki nitelendirmesini yapmak, uygulanacak yasa maddelerini bulmak ve uygulamak hakimin doğrudan görevidir (H.U.M.K.md.76).

Yine bir aktin hükümsüz olacak şekilde değil, fakat muteber olacak şekilde yorumlanması, dahası aktin tarafların ortaklaşa amaçlarına göre manalandırılması da Borçlar Kanunu 18.maddesi gereğidir.

Bir davada öne sürülen maddi olguların hukuki nitelendirmesini yapmak, uygulanacak yasa maddelerini bulmak ve uygulamak hakimin doğrudan görevidir (H.U.M.K.md.76).

Yine bir aktin hükümsüz olacak şekilde değil, fakat muteber olacak şekilde yorumlanması, dahası aktin tarafların ortaklaşa amaçlarına göre manalandırılması da Borçlar Kanunu 18.maddesi gereğidir.

Davada dayanılan ve tarafların kabulünde olan "Yönetim Planı"nın da, özet olarak yönetim planının Mavişehir Toplu Yapısı kapsamındaki bütün kat maliklerini, kat irtifakı sahiplerini, onların mirasçılarını ve bağımsız bölümü veya kat irtifakının bağlı bulunduğu arsa payını satış, bağış vs. bir yolla iktisap edecek bütün şahısları kendiliğinden bağlayacağı, bu şahısların yönetim planının bütün hükümlerine uymak zorunda oldukları vurgulanmış, ayrıca bağımsız bölüm maliklerinin hak ve yükümlülükleri, Blok Malikler Kurulu, Toplu Yapı Malikler Kurulu ve bunların yöneticilerinin oluşumu, yetkileri, sorumluluk ve görevlerine ilişkin hükümlere etraflıca yer verilmiştir.

Davada taraflar bu yönetim planı ile bağımsız bölüm maliklerine, belirtilen hizmetlerin en iyi bir şekilde götürülmesi, bir elden yürütülmesi; hizmetlerin ifasının sağlanması, ortak yaşam amaçlarının gerçekleşmesi için birbirlerine karşı bağımsız, müstakil edimler üstlenmişler Ayrıca bağımsız bölüm maliklerine yönelik olarak da sorumluluk altına girmişlerdir.

Hal böyle olunca, Yönetim Planının; Toplu Yapı kapsamındaki tüm bağımsız bölüm maliklerini, Blok Malikler Kurulu ile Toplu Yapı Malikler Kurulu ve bunların yöneticilerini bağlayıcı nitelikte bir sözleşme olduğunun, tarafların bu sözleşmedeki edimlerin ifası yönünde çıkacak uyuşmazlıklarda aktif ve pasif husumet ehliyetine sahip bulunduklarının kabulü gerekir.

Gerçekten aksinin düşünülmesi halinde ise ekonomik ve teknolojik gelişmenin günlük yaşam ihtiyaçlarını üst seviyeye ulaştırıp yoğunlaştırdığı günümüzde, birlikte yaşamın ortaya koyduğu sorunların barış, huzur ve ahenk içinde yürütülüp çözümlenmesinin mümkün olmayacağında asla duraksanamaz.

Bu bakımdan önemle belirtilmelidir ki, dava konusu sözleşmenin, toplum ihtiyacının zorunlu bir gereği olarak yargı önüne sunulan ve çözümü istenilen kendine özgü bir akit türü olduğu da söylenebilir.

Yargının, toplum gereksinmelerini hukuk potası içinde adil, hakkiniyete ve kamu düzenine uygun barış ve huzuru sağlayıcı şekilde çözümlenmesi doğrudan görevidir.

Somut olayda, davalı yönetim; blok kat maliklerinden Yönetim Planı ve Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerine göre belirlenmiş blok ve toplu yapı ortak gider paylarını toplamak ve toplanacak paradan toplu yapı ortak gider payına isabet eden kısmını gecikmeksizin toplu yapı yönetimine aktarma edimini, davacıya karşı üstlenmiştir. Davalı bu borcun ifasından ancak B.K. 117.maddesinde öngörülen kusursuzluğunu ispatlamak kaydıyla kurtulabilir.

Somut olayda, davalı yönetim; blok kat maliklerinden Yönetim Planı ve Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerine göre belirlenmiş blok ve toplu yapı ortak gider paylarını toplamak ve toplanacak paradan toplu yapı ortak gider payına isabet eden kısmını gecikmeksizin toplu yapı yönetimine aktarma edimini, davacıya karşı üstlenmiştir. Davalı bu borcun ifasından ancak B.K. 117.maddesinde öngörülen kusursuzluğunu ispatlamak kaydıyla kurtulabilir.

Davalı, blok kat maliklerinden toplu yapı ortak gider paylarını, yönetim planının kendisine tanıdığı tüm yetkileri kullanmış, gerekli girişimlerde bulunmuş olmasına karşın toplayamadığını ileri sürüp kanıtlıyamamıştır. Öyle ise davacı, davalıdan ediminin ifasını istiyebilir diğer bir anlatımla davalı pasif husumet ehliyetine sahiptir. Bu bağlamda belirtelimki davanın itirazın iptali davası olması bu sonucu değiştirmez. Açıklanan değişik gerekçe altında yerel mahkeme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 1.11.2000 gününde, bozmada oybirliği, gerekçesinde, oyçokluğu ile karar verildi.