muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2260, Karar No: 2018/5762, Tarih: 25.06.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/2260 E.  ,  2018/5762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TCK'nın 203. maddesinde, esasta bir şeyin saklanmasını veya varlığının olduğu gibi muhafazasını sağlamak üzere, kanunun veya yetkili makamların emrine uyularak konulmuş mührün kaldırılması veya mührün konuluş amacına aykırı davranış cezalandırılmaktadır. Mühürleme işleminin amacı, Devlet yönetiminin bir şeyi koruma altına alma ve başkalarının tasarrufunu önleme iradesinin konulan mühürle açıklanmakta olup, bu iradeyi etkisiz duruma getirerek onu ihlal eden eylemler de mühür bozma suçunu oluşturacaktır. Yasaya uygun biçimde konulan bir mührün varlığı, mühür bozma suçunun ön koşuludur. Somut olayda sanık hakkında ikametinde bulunan ve borcundan dolayı 04.04.2012 tarihinde mühürlenen su sayacına yeni bir sayaç takarak farklı tarihlerde su kullanımına devam ettiğinin tespit edildiğinden bahisle mühür bozma suçundan cezalandırılması talebiyle açılan kamu davasında; sanığın aşamalarda alınan savunmasında ve 04.11.2014 havale tarihli temyiz dilekçesinde, ikametinde bulunan su sayacına ait herhangi bir borcunun bulunmadığını, ancak ortağı olduğu işyerine ait su borcundan dolayı ikametindeki su sayacının mühürlendiğini, görevlilerce yalnızca 1 kez mühürleme işlemi yapıldığını, 3-4 kez mühürleme yapılmadığını, tutanakların hukuka aykırı olarak tanzim edildiğini beyan ederek suçlamaları kabul etmemesi, sanığın ikametinde bulunan 13002793 numaralı aboneliğine ait su sayacının 04.04.2012 tarihinde, 38013856 numaralı aboneliğine ait borçtan dolayı mühürlendiğinin mühürleme tutanağı içeriğinden anlaşılması, dosya içerisinde mevcut katılan kurum tarafından 30.04.2014 tarihli cevabi yazı ekinde ibraz edilen dönemsel taahhuk dökümünde ilk mühürleme tarihi olan 04.04.2012 tarihi ve öncesine ait herhangi bir borç bulunmadığının bildirilmesi karşısında, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, katılan kurumdan sanığın ikametinde bulunan su sayacının hangi gerekçeyle mühürlendiğinin ve sanığın ilk mühürleme tarihi olan 04.04.2012 tarihinden önce bu sayaca ait herhangi bir borcunun bulunup bulunmadığı açıkça sorularak, sanığın ortağı olduğu işyerinde bulunan aboneliğine ilişkin olarak, ikametinde bulunan su sayacının mühürlendiğinin tespit edilmesi halinde ise usulüne uygun bir mühürleme işleminden söz edilemeyeceği cihetle, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve araştırma sonucu sanık hakkında yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.06.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7366, Karar No: 2017/5449, Tarih: 08.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/7366 E.  ,  2017/5449 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

İlk derece mahkemesince temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçesi gösterilmek suretiyle temyiz isteminin reddine dair verilen Ek karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle Ek kararın ONANMASINA, 08.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/7812, Karar No: 2012/15686, Tarih: 29.11.2012

**6. Hukuk Dairesi         2012/7812 E.  ,  2012/15686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Menfi tespit

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı menfi tespit davasına dair karar, davacı ve davalılar tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, menfi tespit istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya kapsamına, toplanan delillere ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik olmamasına göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının ödemeye ilişkin temyiz itirazlarına gelince; Davacı vekili, davacının eşi ... ... davalıların mülkiyetinde bulunan dükkanda kiracı iken, 18/12/2008 tarihinde vefat ettiğini, murisin talep edilen tarihe kadar tüm kira bedellerini elden ödemiş olmasına rağmen, 2005 yılının Ocak ayından 2008 yılının Ekim ayına kadar toplam 16.600,00.-TL kira parasının işlemiş faizi ile birlikte tahsili için davacı aleyhinde Zonguldak 4. İcra Müdürlüğü'nün 2009/2995 esas sayılı dosyası ile ilamsız takip başlatıldığını belirterek, davalıların vergi dairesine verdikleri gelir vergisi beyannamesi, kiralanana ait stopaj vergilerinde, kiralanandan elde ettikleri kira gelirlerini beyan ettiklerini belirterek, davacının davalılara Zonguldak 4. İcra Müdürlüğü'nün 2009/2995 esas sayılı dosyası ile borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir. Davalılar vekili, davalıların icra takibine konu 2005, 2006, 2007 ve 2008 yıllarına ait vergi stopajlarını ödemiş olmalarının kiraların ödendiğini kanıtlamayacağını, vergi beyannamelerinin kira bedellerinin ödendiğini kanıtlayan belgelerden olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, takibe konu kira parasının ödenip ödenmediğine ilişkindir. 4721 sayılı TMK.nun 6.maddesine göre, Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür. Davacı ödeme savunmasında bulunduğuna göre, bu savunmayı ispat külfeti kendisine aittir. Takibe konu kira borcunun miktarı itibari ile yazılı delille kanıtlanması gerekir. Davacı taraf davalının ödemeye ilişkin gelir vergisi açısından Vergi Dairesine yapmış oldukları beyanlara dayanmaktadır. Bundan başka ödemeye ilişkin belgesi yoktur. Bu bağlamda, davalı kiralayan bağlı bulunduğu vergi dairesine 2005, 2006, 2007 ve 2008 yıllarına ait gelir vergisi beyannamelerinde Gayrimenkul ...olarak kira gelirlerini beyan etmek suretiyle vergi mükellefiyeti yükümlülüğünü yerine getirmiştir. Aynı şekilde davacı murisi ... da muhtasar beyannamelerini sunmuştur. Ne var ki, davacı murisi ./..

ve davalının vergi dairesine vermiş oldukları vergi beyannameleri tek taraflı beyannameler olup, sadece vergi dairesi ile olan ilişkileri bağlar. Bu beyannameler ve buna bağlı olarak yapılan ödemeler değişik saiklerle yapılabileceğinden, ispat belgesi sayılamaz ve kıyas yolu ile veya karine olarak kiranın ödendiği sonucuna varılamaz. Davacının delilleri arasında, sair deliller de bulunduğundan, bunun yemin delilini de kapsadığının kabulü gerekir.Mahkemece, ödemeye ilişkin davacının davalıya yemin teklif etme hakkı olduğu hatırlatılarak, varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, bu husus göz ardı edilerek eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edenlere iadesine, 29.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3181, Karar No: 2019/8233, Tarih: 07.05.2019

**4. Ceza Dairesi         2015/3181 E.  ,  2019/8233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanığın aşamalarda istikrarlı şekilde elinde bıçak olmadığını savunması, mağdurun aşamalarda sanığın elinde bıçak olduğu halde bahçe içerisine girerek eylemini gerçekleştirdiğini ifade etmesi, yargılama aşamasında sorulduğunda ise bıçağı görmediğini ancak sanığın bahçe kapısına vurduğunda metalik bir ses çıkartması nedeniyle elinde bıçak olduğunu düşündüklerini belirtmesi, sanığın oğlu olan tanık ....'in sanığın bahçeye girdiğinde elinde bıçak görmediğini aşamalarda ifade etmesi, diğer tanıklardan mağdurun kızı olan tanık .... ile mağdurun eşi olan tanık ....'in sanığın elindeki cisim ile ilgili olarak çelişkili beyanlarda bulunmaları, mağdurun ikametinin alt katında oturan tanık ....'ın da beyanında bıçaktan bahsetmemesi, sanıktan herhangi bir suç aleti ele geçirilememesi, tanıkların beyanlarında sanığın alkollü olarak gelip çoğul kelimelerle hakaret ettiğini ifade etmeleri karşısında, olayın gece yarısı 02:00 sıralarında gerçekleştiği ve sanığın elindeki cismin net olarak görünmesinin de mümkün olmaması da göz önüne alınarak, mağdurun ve tanıkların gerek sanığın elindeki cisim gerekse sanığın mağduru tehdit edip etmediğine ilişkin beyanlarındaki çelişkiler tam olarak giderilmeden, mağdur ve tanıkların bu çelişkili beyanlarının ne şekilde sanığın savunmasına üstün tutulduğu denetime elverişli olacak biçimde yeterince açıklanıp tartışılmadan, yetersiz gerekçe ile sanığın silahla tehdit suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

2)Kabule göre de;

a)TCK'nın 61. maddesindeki ölçütler ve aynı Kanunun 3. maddesindeki “fiilin ağırlığıyla orantılı ceza verilmesi ilkesi”ne uygun olmayacak ve yeterli kanuni gerekçe içermeyen şekilde cezanın, alt sınırdan orantısız biçimde uzaklaşılmak suretiyle belirlenmesi,

b)Anayasa Mahkemesi’nin karar tarihinden sonra 24/11/2015 günlü Resmi Gazete’de yayımlanan 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı, TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararın Kanunda öngörülen biçimde uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'ün temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12076, Karar No: 2014/26935, Tarih: 11.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/12076 E.  ,  2014/26935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 21. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2014

NUMARASI : 2013/748-2014/91

Davacı, Almanya'da rant sigortasına girdiği 15/04/1981 tarihinin ülkemizde sigortalılık başlangıç tarihi olduğuna, borçlanma bedelinin 9,46 TL'den hesaplanarak yurt dışında geçen süreyi borçlanma hakkı bulunduğuna, yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine, ödenmeyen yaşlılık aylıklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davacı ve davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

Dava, 15.04.1963 doğumlu davacının Almanya'da rant sigortasına girdiği 15.04.1981 tarihinin ülkemizde sigortalılık başlangıç tarihi olarak kabulü, borçlanma bedelinin günlük 9,46 TL den hesaplanarak yurt dışında geçen süreyi borçlanma hakkı bulunduğunun tespiti ile 25 yıl sigortalılık süresi, 46 yaş ve 5075 gün prim gün sayısı koşulları üzerinden davacıya yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti ile davacının hak ettiği ve ödenmeyen yaşlılık aylıklarının ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozmaya uyulup, davanın kısmen kabulü ile yazılı şekilde karar verilmiştir.

3201 sayılı Kanun'un 6/A-(a) bendine göre bu kanuna göre değerlendirilen sürelere istinaden aylık tahsisi yapılabilmesi için yurda kesin dönülmüş olması şarttır. Kanun’un 6/B fıkrasının 1.cümlesine göre bu Kanun hükümlerinden yararlanmak suretiyle aylık bağlananlardan tekrar yurt dışında yabancı ülke mevzuatına tabi çalışanlar, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği alanların aylıkları, tekrar çalışmaya başladıkları veya ikamete dayalı bir ödenek almaya başladıkları tarihten itibaren kesilir. Türkiye'de sigortalı olarak çalışmaya başlayanlar hakkında 31/5/2006 tarihli ve 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun sosyal güvenlik destek primine tabi olarak çalışılmasına ilişkin hükümleri uygulanır.

Kesin dönüş kavramının tanımı Yönetmelik'in "Tanımlar" başlıklı 4.maddesinin (d) bendinde yapılmıştır. Buna göre kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade eder.

Kesin dönüş kavramının tanımı Yönetmelik'in "Tanımlar" başlıklı 4.maddesinin (d) bendinde yapılmıştır. Buna göre kesin dönüş; aylık tahsis talebinde bulunanların yurtdışındaki çalışmalarının sona ermesini, ikamete dayalı bir sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği almamaları durumunu ifade eder.

Bu tanımda geçen sosyal sigorta ödeneği deyiminden; çalışma yaşamı süresince karşılaşılan hastalık, iş kazası, meslek hastalığı veya işsizlik gibi riskler nedeniyle iş göremezlik veya işsizlik gibi adlar altında yapılan ikamete dayalı ödenekler, sosyal yardım ödeneği deyiminden ise bulunulan ülke mevzuatı kapsamında, geçimlerini sağlayacak hiçbir gelirleri olmayan veya mevcut gelirleriyle geçimlerini sağlamakta güçlük çeken kişilerin asgari geçim düzeyi ile sınırlı olmak üzere geçimlerinin sağlanması amacıyla kamu kurum ve kuruluşları tarafından muhtaçlık durumuna ve süresine göre ödenen, ikamet şartına bağlı nakdi yardımlar anlaşılmalıdır.

Yurda kesin dönüş, yurt dışında çalışan Türk vatandaşlarının, çalışma hayatına yönelik tüm ilişkilerini gerek çalıştığı işyerleri ve gerekse ilgili olduğu tüm sosyal güvenlik kuruluşları yönünden sona erdirerek yerleşmek ve sosyal güvenliklerini burada sağlamak üzere Türkiye’ye dönüş yapmalarını ifade eder. Kısaca, “yurt dışı çalışma ilişkisinin ve bu bağlamda sosyal güvenlik kurumlarıyla sigortalı ilişkinin sona ermesi”dir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 22.10.1997 gün ve 1997/10-588-857 E.K ve 1998/10-645 E. 1999-237 K.)

Yurda kesin dönüş koşulu borçlanma yoluyla aylık talebinde bulunanların tümü için geçerli olup evli olsun yada olmasın yurt dışında ev kadını olarak bulunan Türk vatandaşlarının da aylık tahsisi için yurda kesin dönüş yapmaları gerekir. Bu konuda kanun koyucu tarafından ev kadınları yararına herhangi bir ayırıma gidilmemiştir.

Yurt dışında işçi sıfatıyla çalışma hayatıyla ilgili tüm bağlarını ve ilişkisini bitirmeden geçici sürelerle yurda giriş yapmak ve yabancı ülke sosyal güvenlik kuruluşlarından yardım almak kesin dönüş yapıldığı anlamına gelmez. Sigortalının yaşlılık aylığı talep tarihinde yurt dışında bulunması aylık talep etmesine engel olmadığı gibi yurt dışında bulunmak tek başına yurda kesin dönüş yapılmadığı anlamına gelmez.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkamet şartına bağlı olmayan sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yurt dışında yaşlılık veya maluliyet aylığı bağlanması, çalışma ve sigortalı ilişkisinin sona erdiğini gösterdiğinden kesin dönüşe karinedir. İşçinin, çalıştığı ülkeden işsizlik yardımı, hastalık, geçici işgöremezlik ve benzeri çalışmaya veya sigortalılığa dayalı yardımlar alması halinde sigortalının kesin dönüş yapmadığı kabul edilmelidir.

İkamet şartına bağlı olmayan sosyal sigorta ya da sosyal yardım ödeneği kesin dönüşe engel değildir.

Yukarıda kesin dönüş koşulunun aylık bağlanırken Kurumca, yargılamada ise mahkemece re'sen araştırılması gerekir. 3201 sayılı Kanun'un 6.maddesi uyarınca yaşlılık aylığına hak kazanma koşullarının gerçekleşip gerçekleşmediği, tarafların beyanlarına bağlı kalınmaksızın, resmi kayıtlar doğrultusunda, resen araştırılarak, irdelenip saptanmalı ve sonucuna göre karar verilmelidir.

Somut olayda, 5.12.2012 tarihinde tahsis talebinde bulunan davacının bu tarih itibariyle yurtdışında çalışması ya da yurtdışı sosyal güvenlik kurumuyla ilişkisinin bulunmadığı dosya içerisindeki yurtdışı hizmet cetvelinden anlaşılmaktadır.

Yapılacak iş, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda davacının sigortalılık başlangıç tarihinin 15.4.1981 tarihi olduğu gözetilerek yaşlılık aylık koşullarına sahip olup olmadığı saptanarak sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

O halde, davacı ve davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacıya iadesine

11.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10759, Karar No: 2015/18648, Tarih: 24.11.2015

**3. Hukuk Dairesi         2015/10759 E.  ,  2015/18648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GEREDE ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/04/2015

NUMARASI : 2014/318-2015/158

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dilekçesinde, müvekkilleri olan davacıların muris Seher'in mirasçıları olduklarını, murisin noterde vasiyetname düzenlemek suretiyle taşınmazlarını davalıya bıraktığını, vasiyeti düzenleyen noterin ,düzenleme tarihinde görevi başında olmadığını, ancak isminin senette yazılı olduğunu, bu şekilde vasiyetnamenin Medeni Kanunun aradığı şekil şartlarına haiz bulunmadığını, diğer yandan murisin işlem tarihinde 84 yaşında olması sebebi ile heyet raporu alınmadan tek hekim raporu ile vasiyetname düzenlendiğini, bu durumun da şüpheli olduğunu beyan ederek, vasiyetnamenin iptaline, olmadığı takdirde tenkise karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı savunmasında; davanın önce husumetten olmadığı takdirde esastan reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; işlem tarihinde noter Şaziye raporlu olduğu, bu nedenle söz konusu vasiyetnameyi düzenlemesinin imkansız bulunduğu, vasiyetnamedeki hataların, vasiyetnamenin tamamen geçersizliğini gerektirdiği gerekçesi ile davanın kabulü ile vasiyetnamenin iptaline karar verilmiş, verilen bu hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

TMK. nun 532. maddesinde; resmi vasiyetnamenin, iki tanığın katılımıyla resmi memur tarafından düzenleneceği hükme bağlandıktan sonra, resmi memurun Sulh Hakimi, Noter veya kanunla kendisine bu yetki verilmiş diğer bir görevli olabileceği açıklanmıştır.

Resmi vasiyetnamenin; işlemde birlik prensibi uyarınca, vasiyetçinin vasiyetnameyi okumasından sonra, aşamalarında araya fasıla girmeksizin tamamlanması gerekir. Resmi memurun yaptığı işlemler tevsik işlemi olduğu için, baştan itibaren aynı memur tarafından yapılması ve son imza işleminin de tahriri alan, okuyan ve vasiyetçi ile tanık sözlerini dinleyen, yazdıran memur tarafından yapılması zorunludur. Bu yön, işlemlerde birlik prensibinin zaruri bir sonucudur.

Bu prensibe uyulmamasının, vasiyetnamenin iptali sebebi oluşturduğu Yargıtay’ın yerleşmiş uygulaması ile kabul edilmektedir.

Somut olayda; dava konusu vasiyetnamenin incelenmesinden, noter yetkili başkatibi Yakup Adnan tarafından vasiyetnameye başlandığı, vasiyetnamenin sonunda ise, imzaya yetkili başkatip Yakup Adnan imzası bulunduğu, böylelikle de yukarıda izah edildiği üzere, işlemde birlik prensibinin gerçekleştiği anlaşılmıştır. Bu yön itibariyle, vasiyetnamenin geçerliliğini etkileyen bir durum söz konusu değildir. Ancak, davacı vekili dilekçesinde, bu iptal sebebinden başka sebeplere de dayanmıştır.

Somut olayda; dava konusu vasiyetnamenin incelenmesinden, noter yetkili başkatibi Yakup Adnan tarafından vasiyetnameye başlandığı, vasiyetnamenin sonunda ise, imzaya yetkili başkatip Yakup Adnan imzası bulunduğu, böylelikle de yukarıda izah edildiği üzere, işlemde birlik prensibinin gerçekleştiği anlaşılmıştır. Bu yön itibariyle, vasiyetnamenin geçerliliğini etkileyen bir durum söz konusu değildir. Ancak, davacı vekili dilekçesinde, bu iptal sebebinden başka sebeplere de dayanmıştır.

O halde, mahkemece; dava dilekçesinde vasiyetnamenin iptali için ileri sürülen diğer nedenlerinde incelenmesi ve ulaşılacak sonuç uyarınca uyuşmazlığın esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 24.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.