muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/4642, Karar No: 2010/8384, Tarih: 15.07.2010

Davalı vekili, Trabzon Limanı’nın emlak vergisinden daimi olarak muaf olduğunu, tespit edilen vergi değerlerinin gerçek vergi değerleri olmadığını, müvekkili şirkete ait olmayan yerler içinde emlak vergisi tahakkuk ettirildiğini, müvekkilinin temerrüdünün bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, 04.07.2005 tarihli bilirkişi raporunda davalı şirket tarafından kullanılan ve emlak vergisi ödenmesi gereken alanların parsel numarası, bina arsa alanı, kullanım şekli ve vergiye tabi rayiç bedeli ayrı ayrı gösterilip davalının ödemesi gereken emlak vergisinin 104.933.892.342 TL olarak belirlendiği, davacı tarafından Trabzon Belediyesi’ne 2004 yılı 1. taksiti için bakiye 558.210.666.000 TL ödenmiş ise de tahakkukun davacı adına olduğu, davalı adına bir tahakkuk olmadığı için sözkonusu tahakkukun iptali için dava açamayacağı, davalının kullanımında olmayan ve emlak vergisine tabi olmayan yerler için de ödeme yapmasının düşünülemeyeceği, davacının yaptığı ödeme miktarıyla oranlama yapılarak davalının kullanımında olan ve emlak vergisine tabi olan yerlerin emlak vergisinin 104.933, 89 YTL olarak tespit edildiği, davacının emlak vergisinin tamamını 31.05.2004 tarihinde ödediği, bu tarihte davalı lehine sebepsiz zenginleşme gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 104.933,89 YTL’nin 31.05.2004 tarihinden itibaren faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin talebin reddine dair verilen karar davacı vekilinin temyizi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, alınması gereken 35,50 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 172,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, 15.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4604, Karar No: 2015/4301, Tarih: 26.03.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/4604 E.  ,  2015/4301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BUCAK SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/07/2013

NUMARASI : 2009/747-2013/448

Taraflar arasında görülen davada;Davacı vekili, davacı Belediye'nin maliki olduğu 5144 parsel sayılı taşınmazın 21.03.2008 tarihli Belediye Encümen kararı ile gerçek değerinin altında bir bedelle davalılara satıldığını, bu konuda encümene yetki veren Belediye Meclis Kararının; taşınmazın ada parsel numarası, özellikleri ve rayiç bedelinin belirtilmemesi sebebi ile geçersiz olduğunu, öte yandan taşınmazın satışı ilan edilmediği gibi, satış bedelinin neye göre belirlendiğinin de belli olmadığını, tespit dosyasından alınan bilirkişi raporunda taşınmazın değeri 5.581,20-TL olarak belirlendiği halde, 640,05.-TL'ye satılarak Belediye'nin aynı zamanda zarara uğratıldığını, ileri sürerek taşınmazın satışının iptali ile Belediye adına tescile karar verilmesini istemiştir. Davalılar, yapılan imar uygulaması ile çekişme konusu taşınmazın maliki oldukları taşınmazlar ile şüyulandırıldığını ve 118 ada 1 nolu imar parselinde Belediye ile paydaş olduklarını, bu nedenle dava konusu taşınmazı satın aldıklarını, özel kişilerle şuyulu olan taşınmazların satışının farklı olduğunu, iddiaların doğru olmadığını, tespitin yokluklarında yapıldığını, taşınmaz üzerindeki binanın ekonomik değerinin de olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır. Mahkemece, çekişmeye konu taşınmazın imar neticesinde 118 ada 1 nolu parsel olduğu ve imar parselinde davalılarla birlikte paydaş olan davacı Belediye'nin payının 3194 Sayılı İmar Kanunu'nun 17. maddesi hükmü gereğince diğer paydaşlara satışında Belediye Meclisi'nin değil Belediye Encümeni'nin yetkili olduğu ve bu kapsamda satışın gerçekleştirildiği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ..................ın raporu okundu. Düşüncesi alındı. Dosya incelendi. Gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle; çekişmeye konu taşınmazın davalılara devrine dayanak idari işlemin ayakta bulunduğu, öte yandan, taşınmazın imar parseli olup, davacı Belediye'nin 3194 İmar Kanunu'nun 17/3. maddesi hükmü gereğince payını, taşınmazda paydaş olan davalılara sattığı, bu kapsamda yapılan satışın Devlet İhale Kanunu'na tabi olmadığı ve Belediye Meclisi'nin satış için önceden karar alması gerekmediğine yönelik Danıştay 6. Dairesinin kararları gözetilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 3,40 TL. bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 26.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/7049, Karar No: 2007/7819, Tarih: 28.09.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/7049 E.  ,  2007/7819 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı karşı davalı ... ile davalı karşı davacı ... aralarındaki projeye aykırılıkların giderilmesi ve kuş beslemesine son verilmesi davasına dair Karaburun Sulh Hukuk Mahkemesinden verilen 18/10/2006 günlü ve 2004/97-2006/168 sayılı hükmün bozulması hakkında Dairece verilen 02/04/2007 günlü ve 2007/1613-2952 sayılı ilama karşı taraf vekillerince karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Bu isteklerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Düzeltilmesi istenilen Yargıtay ilamında açıklanan gerekçelere göre düzeltme dileklerinde ileri sürülen sebepler HUMK.nun 440. maddesindeki yazılı hallerden hiç birisine uymadığından vaki düzeltme isteklerinin REDDİNE, takdiren 160,00'ar YTL para cezalarının düzeltme isteyenlerden 27,00 YTL karar düzeltme ret harcının ise düzeltme isteyenlerden davacı karşı davalıdan alınarak hazineye gelir kaydettirilmesine, 28.09.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6252, Karar No: 2019/5615, Tarih: 15.05.2019

**15. Ceza Dairesi         2018/6252 E.  ,  2019/5615 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK’nın 157/1, 62, 52, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizin 09.05.2017 günlü ilamıyla uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerektiği belirtilerek hükmün bozulmasına karar verildiği, mahkemece bozma ilamına uyularak dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, ancak uzlaşmanın gerçekleşemediği anlaşılarak yapılan incelemede,

22.01.2008 günü müştekinin daha önceden de birkaç kez işyerine geldiği için uzaktan tanıdığı ve ismini ... olarak bildiği sanık ... ile karşılaştığı, sanık ...'in Kuşadası'ndan büyük bir otel yeri almak istediğini söyleyerek müştekiden yardım istediği, bunun üzerine müşteki ile sanık ...'in aynı gün balıkçılar kahvehanesine gittikleri, bu sırada yan masaya kendisini doktor alarak tanıtan bir şahsın geldiği, bu şahsın bir bahaneyle müşteki ile konuşmaya başladığı, sonrasında sanık ...'in kendisini doktor olarak tanıtan şahsı masaya davet ettiği, bu sırada kendisini doktor olarak tanıtan temyiz dışı sanık ...’in annesinden kalma çok değerli pırlanta taşları olduğunu söyleyerek bunları nasıl satabileceğini müşteki ve diğer sanık ...'e sorduğu, sanık ...'in taşları görmek istediği, bunun üzerine sanık ...'in kırmızı bir kumaş içerisinden taşları çıkardığı ve sanık ...'in görür görmez "bunlar çok değerli, tanesi çok para eder, bunları ben alayım" diyerek pazarlığa başladıkları, bütün taşlar karşılığında 30.000-Euro'ya anlaştıkları, sanık ...'in müştekiye dönerek "bu taşlar çok büyük ve bu alış veriş senin yanında oldu" diyerek müştekiye de bu nedenle 5.000-Euro hediye vereceğini söylediği, sonra sanık ...'in para çekme bahanesiyle yanlarından ayrıldığı, sanık ... ile müştekinin müştekiye ait araçta sanık ...'i bekledikleri, bir müddet sonra sanık ...'in geldiği ve zarf içerisindeki parayı sanık ...'e verdiği, müştekiye de 5.000-Euro verdiği, sonrasında sanık ...'in taşları aldığı sırada "biz bunları Yahudilerden - Ermenilerden çok pahalıya alıyoruz" dediği, sanık ...'in bunu duyunca "sen bana Yahudi-Ermeni mi diyorsun, senin paranı istemiyorum, bu pazarlık burada bitti" diyerek taşları geri aldığı ve parayı iade ettiği, bu nedenle sanık ...'in müştekiye verdiği 5.000-Euro'yu geri aldığı, pazarlık bozulunca sanık ...'in diğer sanığa yönelik olarak müştekiyi göstererek "alış verişi bu şahısla yapın biz kendi aramızda hallederiz" diyerek müştekiye hitaben "sen bankadan paranı çek, senin para ile alalım" diyerek müştekiye teklifte bulunduğu, bunun üzerine müştekinin yaşanan bu olaylar nedeniyle sanıklara duyduğu güven ile karlı bir iş yaptığını düşünerek bankaya gidip 52.000 TL para çektiği, müştekinin bankaya para çekmek için gittiğinde sanıkların müştekiye ait araçta kaldıkları, müştekinin araca geldiğinde sanık ...'in sempozyuma birlikte geldiği doktor arkadaşlarının aradığını söyleyerek müsade istediği, bunun üzerine sanık ...'in müştekiye "sen malın parasını ver, daha sonra tekrar buluşalım" demesi üzerine müştekinin parayı sanık ...'e verdiği ve taşları aldığı, sonrasında sanık ...'in sanık ...'e yönelerek "sen bizi biraz yalnız bırak" dediği, sanık ...'in de bu nedenle sahile doğru gittiği, bu sırada sanık ...'in müştekiye "bende bunlardan çok, ... almazsa bile ben sana bunlardan getiririm" diyerek müştekinin yanından ayrılıp Tansaş'a doğru gittiği, bunun üzerine müştekinin sanık ...'in yanına gitmek için sahile doğru gittiği sırada sanık ..

...'e verdiği ve taşları aldığı, sonrasında sanık ...'in sanık ...'e yönelerek "sen bizi biraz yalnız bırak" dediği, sanık ...'in de bu nedenle sahile doğru gittiği, bu sırada sanık ...'in müştekiye "bende bunlardan çok, ... almazsa bile ben sana bunlardan getiririm" diyerek müştekinin yanından ayrılıp Tansaş'a doğru gittiği, bunun üzerine müştekinin sanık ...'in yanına gitmek için sahile doğru gittiği sırada sanık ...'in kendisini telefonla arayarak balıkçılar kahvehanesinde tuvalette olduğunu biraz sonra geleceğini söylediği, müştekinin bu nedenle sanık ...'i beklemeye başladığı ancak gelen giden kimsenin olmadığı, müştekinin şüphelenerek sanığın telefonunu aramasına rağmen ulaşamadığı, sanık ...’ün bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia edildiği olayda, dosya kapsamına göre sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak, yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükümlerin ONANMASINA, 15.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/19042, Karar No: 2020/1017, Tarih: 16.01.2020

**3. Ceza Dairesi         2019/19042 E.  ,  2020/1017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kesinleşen katılan suça sürüklenen çocuk ... ile ...'ün...Avukat...Anadolu Lisesinde öğrenci oldukları, olay tarihinden bir süre önce aralarında karşılıklı ilişkiler nedeniyle anlaşmazlık bulunduğu, 01/12/2014 tarihinde ders arasında tarafların koridorda konuştukları esnada ...'in, ...'e “aslanım benim” diyerek omzuna temas etmesi ve bundan ...'ün rahatsız olması üzerine karşılıklı tartıştıkları ve itiştikleri, diğer öğrenci ve hocaların araya girmesi üzerine uzaklaştıkları, aynı gün okul çıkışında aralarındaki anlaşmazlığı konuşmak amacıyla buluşmaya karar verdikleri, burada aralarında geçen tartışmada her ikisinin de birbirine yumruk ile vurduğu, karşılıklı darbeler neticesinde ikisinin de basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde yaralandığı şeklinde gelişen olayda;

Suça sürüklenen çocuk ...'ün eylemini, ...'in kendisini daha önce de rahatsız etmesi, olay günü okulda “aslanım benim” diyerek omuzuna temas etmesi nedeniyle aralarında tartışma çıkması, karşılıklı itişmeleri nedeniyle haksız tahrik altında gerçekleştirdiği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ve cezasından 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca haksız tahrik nedeniyle indirim yapılmasına karar verilmesi gerekirken, meşru müdafaa şartlarının oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

2) Kabule göre, suça sürüklenen çocuğun eyleminin meşru müdafaa kapsamında kaldığının kabulü karşısında, 5271 sayılı CMK'nin 223/2-d maddesi gereğince beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16/01/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4129, Karar No: 2020/6287, Tarih: 24.12.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/4129 E.  ,  2020/6287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel saldırı

HÜKÜM : Sarkıntılık suretiyle cinsel saldırı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık ile eski eşi olan tanık ... arasında Aile mahkemesinde görülen boşanma davasında teyzesi ... lehine tanıklık yapan mağdurenin 07.10.2010 günlü duruşmada, sanığın 2009 yılı Ekim ayında işlediğini belirttiği kalça ile göğse dokunma şeklinde ve dava konusu edilmeyip, dokuz yaşından itibaren gerçekleştiğini iddia ettiği cinsel saldırı eylemlerinden bahsetmesine rağmen, 27.09.2013 tarihine kadar bu hususta herhangi bir başvuruda bulunmayıp, belirtilen tarihte savcılığa verdiği şikayet dilekçesi üzerine soruşturmaya başlanılması şeklindeki olayın adli makamlara intikal biçimi ve zamanı, olayın tek görgü tanığı olduğu belirtilen ... ile sanık arasında husumet bulunup, diğer tanıkların görgüye dayalı bilgilerinin olmaması, sanığın aşamalarda nafaka ve mal paylaşımı davalarında istediklerini elde edememesi nedeniyle kendisini anlaşmaya zorlamak için tanık ...'ın mağdureyi yönlendirdiği ve çocukları olan tanıklar Mutlu ile Mesut'un ise kendisine ait şirketleri yönetmek istemelerine karşı çıkmasından dolayı eski eşi ...'ın çocuklarıyla birlikte hareket etmeye başladığına dair savunması ve tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 24.12.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/983, Karar No: 2019/8540, Tarih: 10.09.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/983 E.  ,  2019/8540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/3, 50/1-a, 52/2-4, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 23/01/2018 tarih, 2017/463 Esas, 2018/20 Karar ve 23/01/2018 tarih, 2015/962 Esas, 2018/16 Karar sayılı ilamlarında vurgulandığı üzere, sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının ödenmemesi halinin infaz aşamasında değerlendirilmesi gerektiği dikkate alındığında, TCK'nın 52/4. maddesine yönelik tebliğnamedeki bu nedenle düzeltilerek onama içeren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin kusur durumuna, eksik araştırmaya ve TCK’nın 51. maddesi ile CMK’nın 231. maddelerinin uygulanması gerektiğine, katılanlar vekilinin ise cezanın adli para cezasına çevrilmemesi gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

Sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken uygulanan kanun maddesinin (TCK’nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince) gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi, uygulama olanağı bulunmayan TCK’nın 50/3 maddesinin uygulama maddesi olarak gösterilmesi ve adli para cezasının belirlenmesine esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi suretiyle TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hükmün 4. paragrafının hükümden çıkarılarak yerine “Sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, kendisine verilen uzun süreli hapis cezasının TCK'nın 50/4. maddesi delaletiyle 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 910 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 18.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 10/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11189, Karar No: 2018/7396, Tarih: 03.07.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/11189 E.  ,  2018/7396 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62/1, 50/1-a-4, 52/2-4,63.maddeleri

uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin sanığın tali kusurlu olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Öğrenci servis şoförü sanığın, idaresindeki minibüs ile olay günü, saat 17.45 sıralarında, ölen 7 yaşındaki ...’yı evinin önünde, servis aracından indirdiği, açık olan otomatik kapıdan ölenin arkadaşlarına el salladığı sırada, kapının kapanması ile ölen çocuğun elinin otomatik kapıya sıkıştığı, servisin içindeki çocukların şoföre “dur” diye bağırmalarına rağmen, yüksek müzik sesi nedeni ile sanığın çocukların dur ikazını duymadığı, sanığın aynaları kontrol etmeden hareketi ile eli kapıya sıkışan çocuğun servis aracının arka tekeri altında kaldığı olayda; Okul Servis Araçları Yönetmeliğinin “taşıtlarda aranacak şartlar” başlıklı 4. maddesinin j bendine göre “ okul servis araçlarında görüntü ve müzik sistemleri taşıma hizmeti sırasında kullanılmayacaktır” hükmü ile “taşımacının şartları ve yükümlülükleri” başlıklı 5. maddenin 2-b bendine göre “ rehber personel bulundurmakla” yükümlü olduklarına dair amir hükümlere uymadan taşımacılık yapan sanığın eyleminde bilinçli taksirin koşullarının oluştuğu ve tayin olunan cezasında bu nedenle 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca arttırım yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurularak, sanık hakkında eksik ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık hakkında hükmedilen ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 03.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2895, Karar No: 2011/234, Tarih: 04.02.2011

**12. Hukuk Dairesi         2011/2895 E.  ,  2011/234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2010

Yargıtay Başkanlar Kurulu’nun 31.01.2003 tarih ve 1 sayılı kararının 1. maddesi gereğince, çekişmenin İİK’ nun 10. babında düzenlenen tahliyeye ilişkin olması nedeniyle Dairemizin görev alanı dışında kalıp, Yüksek 6. Hukuk Dairesi’nin görev alanına girdiği anlaşılmakla, dosyanın adı geçen Daireye gönderilmesine, 04.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7446, Karar No: 2018/19280, Tarih: 26.12.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/7446 E.  ,  2018/19280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, müştekinin tarlasından tarım ilaçları, kuş-köstebek kovucu ve küçük tüpü çalmasından ibaret eylemi hakkında, TCK'nun 142/1-e maddesi yerine hatalı nitelendirmeyle TCK'nın 141/1. maddesi ile uygulama yapılarak eksik cezaya hükmedilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 26/12/2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11956, Karar No: 2015/2402, Tarih: 05.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/11956 E.  ,  2015/2402 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davada, 4721 Sayılı TMK'nın "Miras Hukuku" (TMK.3.Kitap) hükümlerinden kaynaklanan ve diğer dairelerin görevine girmeyen davalar sonucu verilen hüküm ve kararların Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih 2015/8 sayılı Kararı ile hazırlanıp, 22.01.2015 Tarihli ve 29244 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Hukuk Daireleri'ne ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (14.) Hukuk Dairesi'nin görev alanına girmesi nedeniyle, dosyanın anılan Daire Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05/02/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.