muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/33, Karar No: 2025/1571, Tarih: 26.02.2025

Davalı ... vekilinin istinaf başvurusu üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; davacı ile vakfeden arasında ilamlı evlat kararı ile soybağı kurulduğu, ancak vakfiyedeki galle fazlasına ilişkin olarak Doğancızade El Hac Maksut Bey Bin ... Vakfına ait Cemaziyel-ahir 1123 H./1711 M. tarihli vakfiyede; “sulbi evlâdım liz-zekeri misl-ü hazzil-ünseyeyn mutasarrıf olalar badehu evlâdımızdan benat-i sülbiyelerim vefat eylediklerinde evlâdları asla mutasarrıf olmayup evlad-ı zükurumun evladları liz-zekeri misl-ü hazzil-ünseyeyn mutasarrıf olalar ve evlâd-ı evlâd-ı evlâd-ı zükureynim alâ matenaselu ve tekabu batnen bade batnin karnen bade karnin alel ferizatiş-şer’iye mevkufe-i mezkure mutasarrıf olalar...” denilmek suretiyle, galle fazlasının ikinci batından sonra ön batında vakıf evladı varken sonraki batında bulunanların hak sahibi olamayacakları kuralı ile, vakıf gelirinin erkeğe 2 pay, kıza 1 pay verilmek suretiyle erkek evlatlarının evlatlarına bırakıldığı, somut olayda Mahkemece getirtilen nüfus kayıtlarından davacının babası ...'in ... T.C kimlik numaralı ... isimli kardeşinin bulunduğu, bu haliyle ön batında vakıf evladı olduğundan sonraki batında bulunan davacının galle fazlasına hak kazanamayacağnın tespit edildiği gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf istemi kabul edilerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile davanın kısmen kabulüne ve; a) Davacı ...'ın Doğancızade El Hac-ı Bin-i Osmani Vakfı'nın evladı olduğunun tespitine, Davacının, vakıf gelirlerinden galle fazlası almaya müstahak olduğunun tespitine ilişkin talebinin reddine" karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davacı, davalı VGM vekili ve davalı Mülhak Vakıf vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

Davacı temyiz dilekçesinde; üst batında sağ evlat bulunup bulunmadığı hususunda bilirkişi raporu alınmadan eksik inceleme ile karar verildiğini ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

Davalı VGM vekili temyiz dilekçesinde; İstinaf dilekçesindeki hususları tekrar ederek davacının, soybağı yönünden davasını ispat edemediğini, -Vakfiye gereği galle fazlasının batın şartı ile erkek evladın erkeklerine iki, kadına bir pay şeklinde şart kılındığını, kız evladın vefatı halinde onun evlatlarına pay verilmediğini, Davacının ... Bey kızı ... soyundan geldiğini, kız evladın vefatı halinde onun evlatlarına galleden pay verilmeyeceği için davacının vakfın evladı olarak değerlendirilmesinin mümkün olmadığını, arz edilen ve re’sen dikkate alınacak sebeplerle Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

Davalı mülhak Vakıf vekili temyiz dilekçesinde;mevcut delil durumuna göre davanın reddi gerektiğini, galle fazlası için batın şartı bulunduğunu, davacıya göre üst batında sağ evlat bulunduğunu, belirtilen ve kamu düzeninden olan hususlar dikkate alınarak Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

Dava, vakfın gelir fazlasından faydalanmaya yönelik galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Davalı mülhak Vakıf vekili temyiz dilekçesinde;mevcut delil durumuna göre davanın reddi gerektiğini, galle fazlası için batın şartı bulunduğunu, davacıya göre üst batında sağ evlat bulunduğunu, belirtilen ve kamu düzeninden olan hususlar dikkate alınarak Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

Dava, vakfın gelir fazlasından faydalanmaya yönelik galle fazlasına müstahak vakıf evladı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ve her iki davalı vekillerinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdükleri nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

7531 sayılı Kanun'un 20 nci maddesi uyarınca Vakıflar Genel Müdürlüğünden harç alınmasına yer olmadığına, peşin harcın istek halinde temyiz eden Vakıflar Genel Müdürlüğüne iadesine,

269,85 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 345,55 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/759, Karar No: 2014/20332, Tarih: 20.10.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/759 E.  ,  2014/20332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK’nın 321.maddesinin 2.fıkrasına göre; kararın tefhimi için hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanamadığı ve bu nedenle zorunlu olarak hüküm özetinin tefhim edildiği hallerde, gerekçeli kararın en geç bir ay içinde yazılarak tebliğe çıkartılması gerekir. Bu hüküm doğrultusunda, hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte tefhim edilmediği hallerde gerekçeli kararın taraflara tebliği zorunludur (Anayasa Mahkemesi Başkanlığı’nın (İkinci Bölüm) 20.03.2014 gün ve 2012/1034 Başvuru sayılı kararı da aynı yöndedir).

Mahkemece, taraflara tefhim edilen kısa kararda (hüküm özeti) hükmün tüm unsurları yer almakla birlikte kararın gerekçesinin tefhim edilememesi halinde temyiz süresi gerekçeli kararın tebliğinden itibaren başlar. Ancak, hüküm tüm unsurları ve gerekçesi ile birlikte tefhim edilmiş ise artık hükmün HMK’nın 321/2 maddesine göre usulüne uygun ve eksiksiz bir biçimde tefhim edildiği kabul edilir ve temyiz süresi tefhim tarihinden itibaren başlar. 5521 sayılı Kanun‘un 8.maddesinde yer alan ve temyiz süresinin başlangıcına esas alınan tefhim kavramının "hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklandığı hal" olarak anlaşılması zorunludur.

Tarafların, gerekçeli karar tebliğ edilmeden önce, temyiz süre tutum dilekçesi veye gerekçeli temyiz dilekçesi sunmak suretiyle kararı temyiz ettikleri hallerde, kararın gerekçesini dikkate alarak yeni temyiz gerekçelerine dayanması mümkün olduğundan, gerekçeli kararın taraflara tebliği gerekir.

Davanın tümden kabul veya tümden reddedildiği hallerde, reddedilen bir talebi bulunmadığından davacının veya davacı yararına kurulan bir hüküm bulunmadığından davalının kararı temyizde ilke olarak hukuki yararı bulunmadığı kabul edilmekte ise de tarafların kararın gerekçesini temyiz etme hakları bulunduğundan gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmelidir.

Öte yandan 6100 sayılı HMK’nın Geçici 3.maddesi yollamasıyla temyize ilişkin hükümleri uygulanmakta olan 1086 sayılı HUMK’un 433.maddesinin 2.fıkrasına göre İş Mahkemesinde katılma yoluyla temyiz mümkün olup gerekçeli temyiz dilekçesinin (veya sunulmadığı takdirde kısa temyiz dilekçesinin) kararı temyiz etmeyen karşı tarafa tebliği zorunludur. Taraflar, temyiz dilekçesinin tebliğinden sonra süresinde temyiz talebinde bulunabilirler.

Ne var ki, davanın tümden kabulü veya tümden reddi halinde karar yararına olan ve bu nedenle ilke olarak kararı temyiz etmekte hukuki yararı bulunmadığı kabul edilen taraf, gerekçeli karar tebliğine rağmen kararı temyiz etmediği takdirde temyiz dilekçesinin bu tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Gerekçeli karar taraflara tebliğ edilmiş ve taraflar temyiz haklarını kullanmışlarsa; temyiz dilekçesinin diğer tarafa tebliğine veya katılma yoluyla temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğine gerek yoktur.

Yukarıda yer alan açıklamalar doğrultusunda;

Temyiz eden davalılar vekilleri tarafından sunulan temyiz dilekçelerinin, HUMK‘un 433. maddesi gereğince davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20/10/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16893, Karar No: 2014/17064, Tarih: 27.11.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/16893 E.  ,  2014/17064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2013

NUMARASI : 2012/7-2013/182

Dava dilekçesinde, kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı olarak taşınmaz bedelinin faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacılar vekili ile davalı Konak Belediye Başkanlığı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasası'nın 10. maddesi ile kamulaştırma bedelinin tespiti esaslarını düzenleyen 11. maddesinin (g) bendine göre; kamulaştırılacak taşınmazın arsa olarak kabulü halinde kamulaştırma (değerlendirme) gününden önceki özel amacı olmayan emsallerin satış değeri esas alınarak bedelinin tespiti gerekir. Bu esaslara göre gerçekçi ve doğru sonuçlara ulaşılabilmesi için, emsal alınan taşınmazın satış tarihinin değerlendirme tarihinden önce ve değerlendirme tarihine yakın bulunması, dava konusu taşınmaza örnek teşkil edebilecek nitelikte ve dava konusu taşınmaz ile aynı veya yakın semtlerde olması, topografik yapısı, manzarası, konumu, üzerinde yapılabilecek inşaat ve katlar için izin ve ruhsat sınırları, yüzölçümleri, imar uygulamasına konu edilmiş olup olmadıkları, sokak, cadde veya şehir alanlarına cephe ve mesafeleri gibi yönlerden benzer ya da yakın özelliklere sahip bulunması aranır.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgeler ile özellikle bilirkişi raporunun incelenmesinden; dava konusu taşınmazın değerlendirilmesine 1.K.Mahallesi .. ada .. parselin emsal alındığı, dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas asgari m² değerinin 366,59 TL/m², emsal alınan taşınmazın asgari m² değeri ise 354,13TL/m² olduğu, dava konusu taşınmazın emsal alınan taşınmazdan daha değerli olduğu anlaşılması karşısında emsalin dava konusu taşınmazdan daha değerli olduğunun kabulü emsalin dava konusu taşınmaza uygun bir emsal niteliği taşımadığı izlenimini uyandırmakla bu emsale göre değerlendirme yapan bilirkişi raporu esas alınarak hüküm kurulması,

2-11.06.2013 tarihinde yürürlüğe giren 6487 sayılı Yasa ile 2942 sayılı Kamulaştırma Kanunu'nun değiştirilen Geçici 6. maddesinin 7 ve 13. fıkralarında “Bu madde kapsamında açılan davalarda mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretleri bedel tespiti davalarında öngörülen şekilde maktu olarak belirlenir” ve “Bu fıkra hükmü, bu fıkra kapsamında kalan taşınmazlar hakkında açılan ve kesinleşmeyen davalarda da uygulanır.” hükmü getirildiğinden davacı vekili lehine maktu vekalet ücreti takdir edilmesi ve maktu harca hükmedilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 27.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4040, Karar No: 2022/2022, Tarih: 15.03.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/4040 E.  ,  2022/2022 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : CMK'nın 223/2-e. maddesi gereğince beraat

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'in sahibi ve sorumlusu olduğu, Marmara sanayi sitesi içerisinde bulunan A-blok, No: 16-17-18 adresinde kurulu bulunan elektrostatik toz boyama atolyesinde işçi olarak çalışan ...'nın, boya tabancası ile boyama yaptığı esnada iş arkadaşları tarafından yerde sırt üstü yatar vaziyette cansız bedeninin bulunduğu olayda;

Maktulün kullandığı boyama makinesi üzerinde elektrik kaçağı bulunup bulunmadığına ilişkin olarak soruşturma aşamasında elektrik teknisyeni bilirkişiye yaptırılan denetimin 24/07/2013 tarihli tutanak ile imza altına alındığı ve söz konusu tutanakta boyama makinesinde elektrik kaçağı olmadığının kaydedildiği, şahsın kesin ölüm sebebinin belirlenmesi amacı ile gerçekleştirilen otopsi sonucu Adli Tıp Kurumu Birinci İhtisas Kurulundan görüş alınması gerekliliğinin hasıl olduğu, Adli Tıp Kurumu Birinci İhtisas Kurulunun 16/04/2014 ve 2 9/12/2015 tarihli raporlarında kişinin zehirlenerek ya da travmatik tesirle ölmediği belirtilmekle raporun devamında "...otopsisinde kişinin vücudunda elektrik giriş ve çıkış lezyonu tespit edilmemiş olmakla birlikte..... otopsisinde ani ölüm yapacak iç organlarda makroskopik ve histopatolojik olarak herhangi bir patoloji tanımlanmadığı, kişinin elektrikle çalışan bir aletle çalıştığı sırada iş yerinde ölü olarak bulunduğu dikkate alındığında; elektrik akımına maruz kalarak ölümün meydana gelmiş olduğunu düşündürmekte ise de........., mevcut verilerle kişinin kesin ölüm sebebinin ve mekanizmasının bilinemediği"nin mütalaa edildiği anlaşılmakla, sanık üzerine atılı suç bakımından yeterli delil elde edilemediğinden bahisle sanık hakkında CMK'nın 223/2-e. maddesi gereğince beraat hükmü kurulmasına ilişkin esas mahkemesinin kabulü hukuka uygun bulunduğundan,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin eksik incelemeye ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/23176, Karar No: 2017/11575, Tarih: 11.10.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/23176 E.  ,  2017/11575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Sanıkların, olay tarihinde mağdurun sorumlu müdür yardımcısı olduğu ... marketten 4 adet şampuan hırsızladıkları, suça konu şampuanların değerinin 55,80 TL olduğu, sanıkların hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...’nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22108, Karar No: 2022/1589, Tarih: 08.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/22108 E.  ,  2022/1589 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın Adana 2. İş Mahkemesinin 2010/843 Esas sayılı dosyası ile davası bulunduğu eski iş yeri olan tasfiye halindeki ... Ağız ve Diş Sağlığı Ltd. şirketine ait eşyaları katılanın bilgisi ve izni dışında aldığının iddia edildiği somut olayda, sanığın eylemlerinin 5237 sayılı TCK’nın 144/1-b. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu, bu suç için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e maddesinde belirtilen 8 yıllık dava zamanaşımının, süreyi kesen son işlem olan sanığın sorgusunun yapıldığı 09.02.2012 gününden karar tarihine kadar geçmiş bulunduğu gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 08.02.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5022, Karar No: 2021/1932, Tarih: 25.01.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/5022 E.  ,  2021/1932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret, görevi yaptırmamak için direnme, tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, temyiz edenin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebeplerine göre, dosya görüşüldü:

1-Sanık hakkında hakaret suçundan hükmolunan adli para cezasına yönelik istinaf başvurusunun, 5271 sayılı CMK’nin 279/1-b maddesi uyarınca kesinlik nedeniyle reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesi'nin 14/06/2019 tarihli kararının temyizi kabil olmayıp, bu kararın 5271 sayılı CMK’nin 279/1. maddesinin son cümlesi uyarınca itiraza tabi olduğu, itiraz merciince 18/07/2019 tarih ve 2019/69 değişik iş sayılı kararı ile itirazın reddedildiği anlaşılmakla; dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE,

2-Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme ve tehdit suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezaların miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının temyizleri mümkün olmadığından ve sanığa atılı suçların 7188 sayılı Kanun’un 19. maddesindeki düzenleme ile temyiz yolu açılan suçlardan olmadığından, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesi'nce verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 19/07/2019 tarihli, 2019/1619 esas ve 2019/1929 sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının tebliğnameye uygun olarak, REDDİNE,

3-Sanık hakkında kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyizine gelince;

24/10/2019 tarihinde yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanun'un 29. maddesi ile değişik CMK'nın 286. maddesi gereğince, kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçundan kurulan hükmün temyiz edilebilir hale geldiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin bu suç yönünden kabulüne ve İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi' 10. Ceza Dairesi'nin 19/07/2019 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararının kaldırılmasına karar verilerek dosya görüşüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından, CMK'nın 288 ve 294. maddeleri kapsamında sanık müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ile CMK’nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek yapılan değerlendirmede:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından, CMK'nın 288 ve 294. maddeleri kapsamında sanık müdafiinin belirttiği hukuka aykırılık nedenleri ile CMK’nın 289. maddesinde sayılan kesin hukuka aykırılık halleri de gözetilerek yapılan değerlendirmede:

Sanığın kamu görevlisine karşı görevinden dolayı hakaret suçundan mahkumiyetine dair verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik sanık müdafiinin temyizinin; beraat kararı verilmesi gerektiğine yönelik olduğu, ancak kurulan hükümde bozmayı gerektirecek bir hukuka aykırılık bulunmadığından, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesi'nin kararı hukuka uygun bulunmakla, sanık ... müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmediğinden, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesi’nin kararına yönelik temyiz isteminin, tebliğnameye uygun olarak, CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE,

28/02/2019 tarihinde yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun’un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 304/1. maddesi gereğince "dosyanın Tekirdağ 2. Asliye Ceza Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere" Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 25/01/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.