muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3530, Karar No: 2021/13903, Tarih: 10.11.2021

10. Ancak İlk Derece Mahkemesinin Hazine yönünden “iştirakçilere ödenecek ikramiyeleri karşılamak amacıyla gerekli olan tutar, yazılı talebe istinaden ayrıca fatura aranmaksızın Hazinece Kuruma ödenir” düzenlemesi yönünden ilk derece mahkemesinin ret gerekçesi ve bu gerekçeyi kaldıran ve Bölge Adliye Mahkemesi gerekçesi tartışılmadan Hazine yönünden esastan ret kararının çoğunluk görüşü ile onanması kararına katılınmamıştır.

11. Zira, nasıl ki aynı hukuki duruma sahip gelir ve aylık bağlananlara bayram ikramiyesi ödemesi eşitlik ve yasal düzenleme uyarınca yapılması gerektiği kabul edilmiş ise 5510 sayılı Kanun ile aslında Sosyal Sigortalar Kurumuna devri kabul edilen, ancak henüz devri sağlanmayan Yardım Sandıklarının, kurumla aynı hukuki statüde olmalarının da kabulü gerekmektedir.

12. Her ne kadar yasal düzenleme nedeni ile davacı iştirakçi açısından doğrudan muhatap Yardım Sandığı ve bu davada Hazinenin davacı yönünden aktif husumeti yok ise de, Yardım Sandığı Vakfı’nın kurum gibi Hazineye başvurması halinde Hazinenin Vakıfça iştirakçilerine ödediği ikramiyelerin karşılığı bedeli Vakfın Hazine aleyhine açacağı davaya bırakılması gerekirdi. Vakfın iştirakçilerine ödeyeceği ikramiyenin Hazineden tahsili yolunun İlk Derece Mahkemesi kararı ile kapatılması açıkça yasaya ve usule aykırıdır. Zira 5510 sayılı Kanunun Ek 18. maddesindeki kurum ifadesi, bu şekli ile aynı kanun hükümlerine tabi olduğu kabul edilen Yardım Sandığı Vakfını da kapsamaktadır. Bölge Adliye Mahkemesinin bu yöndeki gerekçesi ve yorumu isabetli olduğundan, çoğunluğun İlk Derece Mahkemesinin bu yöndeki kararını onaması hatalı olmuştur.
Yargıtay — Esas No: 2022/2604, Karar No: 2022/3346, Tarih: 25.04.2022

**11. Hukuk Dairesi         2022/2604 E.  ,  2022/3346 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Kahramanmaraş 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 14.11.2019 tarih ve 2019/233 E. - 2019/430 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 06.12.2021 tarih ve 2020/386 E. - 2021/1766 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine verilen temyiz başvurusunun reddine dair 04.02.2022 tarihli ek kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Dava; kredi kartından kaynaklanan toplam 33.345,28 TL alacağın tahsili için başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece davanın bir yıllık hak düşürücü süre içerisinde açılmadığı gerekçesiyle dava şartı yokluğundan usulden reddine karar verildiği, bu kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine istinaf mahkemesince istinaf isteminin esastan reddine kesin olarak karar verildiği, kararın davacı vekili tarafından temyiz edildiği, Bölge Adliye Mahkemesince verilen 04/02/2022 tarihli temyiz başvurusunun değerlendirilmesine ilişkin ek karar ile verilen kararın kesin olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, ek kararın dayandığı gerektirici sebeplere temyiz olunan miktarın 6100 sayılı HMK 362/1 – a maddesinde öngörülen kesinlik sınırları içerisinde bulunmasına göre ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile ek kararın onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz isteminin reddi ile HMK 370/1 maddesi gereğince ek kararın ONANMASINA, HMK 372 maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davacı ...Ş. harçtan muaf olduğundan ödediği temyiz ilam harcı ve temyiz başvuru harcının isteği halinde temyiz eden davacı ...Ş.'ye iadesine, 25/04/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2739, Karar No: 2006/3607, Tarih: 16.03.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/2739 E.  ,  2006/3607 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava konusu taşınmaz, tapu kayıt örneğine göre Sultan Beyazıt vakfından icareli olarak 23.10.1950 tarihli Kadastro tesbitiyle S. Adına tescil edilmiş olup, halen S. adına kayıtlıdır. Dava vakıflar idaresinin hukukunu ilgilendirmektedir. Bu nedenle husumetin vakıflar idaresine de yöneltilmesi gerekirken eksik hasımla davaya devam edilip yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.03.2006 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/9315, Karar No: 2016/3335, Tarih: 03.03.2016

**21. Hukuk Dairesi         2015/9315 E.  ,  2016/3335 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, sigorta başlangıç tarihinin 08.09.1979 olduğunun ve davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine diğer hizmetleriyle birleştirilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının davalı işyerinde 08.09.1979-24.09.1979 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak geçen çalışmalarının tespiti ile sigorta başlangıç tarihinin 08.09.1979 olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile hükümde yazılı şekilde karar verilmiştir.

Davacının çalışmalarının geçtiğini ileri sürdüğü işyeri bir kamu kuruluşuna aittir. Kamu kuruluşlarında, çalışanların kayıtlara geçirilmesi ve ücret ödemelerinin belgelere dayandırılması asıldır. Nitekim davacıya ait kimi çalışmaların resmi kayıtlara intikal ettirildiği de tartışmasızdır. Bunun dışında davacının, kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenle bildirim dışı kaldığı gereğince ve yeterince araştırma konusu yapılmamıştır.

Somut olayda; davacının sigortalılık başlangıcı yönünden kurulan hüküm yerinde ise de; davalı işyerinin kamu işyeri olduğu ve çalışmaların kayıtlara geçmesinin asıl olduğu sabit iken eksik inceleme ile sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; davalı işyeri kamu kuruluşu olduğundan, davacının, anılan çalışmalarının, gerçekten olup olmadığını davalı kamu kuruluşunun kayıt ve ücret bordrolarından saptamak, imzalı ücret bordrolarını, işçiyle imzalanan hizmet akdini, işe başlatılmasına ilişkin makam olurunu, işyeri şahsi sicil dosyasını getirtmek, bu tür belgelerde noksanlık varsa, bunun nedenini, ücretin nasıl ödendiğini araştırmak, ancak davalının ücret ödemesine ilişkin belgelerin bulunmaması ile ilgili haklı nedeninin olması halinde iddianın tanık sözleri ile ortaya konulabileceğinden, işveren kuruluşun davacı ile ilgili yetkili şef, amir, müdür gibi yetkili kişilerini dinleyerek bir sonucuna göre bir karar verilmekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde tanık anlatımlarına dayanılarak eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden iadesine 03.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17590, Karar No: 2014/2501, Tarih: 13.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/17590 E.  ,  2014/2501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İZMİR 11. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/11/2012

NUMARASI : 2012/214-2012/219

Taraflar arasında görülen davada İzmir 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15.11.2012 tarih ve 2012/214-2012/219 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili asıl davada, müvekkili şirketin "27.07.2010 tarihli 2010 yılı Tedarikçi Firma Sözleşmesi" hükümleri dahilinde yaptığı iş karşılığı düzenlenen 08.08.2010 tarihli, 41.577,00 TL meblağlı, 15.08.2010 tarihli, 23.065,00 TL meblağlı ve 23.08.2010 tarihli, 27.580,00 TL meblağlı üç adet fatura davalı şirkete tebliğ edilerek, itirazsız kesinleşmiş olduğunu, her üç faturada belirli toplam 92.222,00 TL alacağın sözlü ve yazılı uyarılara rağmen ödenmemesi üzerine, fatura bedellerine mahsuben muhtelif tarihlerde yapılan 31.500,00 TL ödeme mahsup edilerek, 60.722,00 TL bakiye fatura alacağının tahsili istemiyle borçlu şirket hakkında anılan faturalar mesnet gösterilerek İzmir 17. İcra Müdürlüğü’nün 2010/13878 Esas sayılı dosyasından icra takibine girişilmiş olduğunu, davalının icra dairesinin yetkisine ve borcun 32.138,77 TL’lik kısmına da itirazda bulunduğunu, bunun üzerine takibin durduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına davalı aleyhine %40 icra inkâr tazminatı yüklenilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiş; birleşen davaların reddine karar verilerek davalının %40’dan aşağı olmamak üzere kötü niyet tazminatına mahkum edilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili asıl davada müvekkili şirket borcun tamamına değil sadece 32.138,77 TL’lik kısmına itirazda bulunmuş olduğunu, bunun nedeninin ise davacı şirket tarafından sözleşme hükümlerinde ver alan belgelerden yoksun eksik fatura göndermesi ve yine davacı şirket tarafından sözleşme hükümlerine uyulmayarak hatalı ve kütü hizmet vermesi neticesinde yapılan müşteri şikayetlerinden ötürü, asıl iş sahibi (İngiliz şirketi) tarafından yapılan kesintilerin davacı şirket hak edişlerinden (iade faturaları ile) mahsup edilecek olması olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiş; birleşen davalarda, taraflar arasındaki ticari ilişkiyi kabul ederek asıl iş sahibinin yaptığı kesintilerin davalıya rücu edileceğinin sözleşmede belirtildiğini, sözleşmenin 5, 6, 11, 13, 18, 19 ve 21. maddelerindeki davalının yükümlülüğü sebebi ile itirazın iptaline, % 40 inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına, toplanan delillere ve düzenlenen 04/05/2012 tarihli bilirkişi raporuna göre, asıl dava davacısının dava ve takip tarihi itibariyle 60.722,00 TL asıl alacağının bulunduğunu, daha sonra bir takım ödemelerde bulunulduğunu, dava tarihi itibariyle 30.722,00 TL asıl alacağının kaldığını beyan ettiği; birleşen icra takip dosyalarındaki alacağın ise mevcut olmadığı gerekçesiyle, asıl davanın kısmen kabulü ile İzmir 17. İcra Müdürlüğü'nün 2010/13878 Esas sayılı dosyasında davalı borçlunun yapmış olduğu itirazının 30.722,00 asıl alacak için iptaline, fazlaya ilişkin istemin reddine, takip tarihinden itibaren asıl alacağa % 16 oranını aşmamak üzere avans faizi uygulanmasına, borçlu itirazında haksız olduğu anlaşıldığından İİK’nın 67. maddesi gereğince talepte nazara alınarak hükmolunan alacak olan 30.722,00 TL’nin % 40’ı oranında hesaplanan 12.288,80 TL icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, davacının takibinde kötü niyetli olduğu anlaşılamadığından şartları oluşmayan davalının tazminat talebinin reddine; birleşen davaların reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl davada davalı olan B. Y. Tic. Ltd. Şti. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl davada davalı olan B. Y. Tic. Ltd. Şti. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Asıl dava, taraflar arasındaki taşıma ilişkisinden doğan alacağın tahsiline yönelik icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkin olup; birleşen davalar ise üst taşıyan konumundaki davacı B. Y. Tic. Ltd. Şti. tarafından dava dışı taşıtanın kendi ücretinden yaptığı kesintilerin alt taşıyıcıdan tahsiline yönelik icra takibine vaki itirazın iptali istemlerine ilişkindir. Taraflar arasındaki tedarikçi firma sözleşmesinin 5, 6, 11, 13, 18, 19. ve 21.maddelerine göre, taşıtanın yapmış olduğu kesintilerden dolayı fiili taşıyıcıya rücu edileceği kararlaştırılmıştır. Birleşen davada davacı olan B. Y. Tic. Ltd. Şti. bu çerçevede dosyaya sunduğu tutanakta bir kısım taşımaların hiç yapılmadığını, bir kısım taşımaların eksik ve gecikmeli yapıldığını ileri sürmüş, buna ilişkin kendi akidi dava dışı İngiliz şirketi tarafından yapıldığını ileri sürdüğü kesintileri iade faturası olarak yansıtarak fiili taşıyıcıya göndermiş ve ödenmemesi üzerine birleşen davalarda davalı olan Metrolya Tur. Tic. Ltd. Şti’ye karşı icra takiplerinde bulunmuştur. Şu halde davalı Metrolya Tur. Tic. Ltd. Şti’nin sorumlu olup olmadığının tespiti bakımından davacı B. Y. Tic. Ltd. Şti’nin İngiliz firması ile olan ilişkinin de incelenmesi ve gerçekten ileri sürüldüğü gibi eksik ve gecikmeli taşımalar nedeniyle davacı B. Y. Tic. Ltd. Şti. istihkakından herhangi bir kesinti yapıldığının belirlenmesi halinde taraflar arasındaki sözleşmeye göre bu yolda yapılan kesintilerin birleşen davada davacı olan B. Y. Tic. Ltd. Şti.’nce fiili taşıyıcı olan davalıya rücu edebileceğinin kabulü gerekir. Ancak ne var ki, mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesi sırasında sadece taraflar arasındaki taşıma ilişkisi çerçevesinde değerlendirme yapılmış olup, B. Y. Tic. Ltd. Şti. ile dava dışı taşıtan arasındaki ilişkinin ve yapılmışsa taşıtan tarafından yapıldığı ileri sürülen indirimlerin ne şekilde yapıldığı, birleşen davada davacı olan B. Y. Tic. Ltd. Şti'nin ticari defterlerine yansıtılıp yansıtılmadığı hususları yeterince incelenmediği gibi, mahkemece bu nitelikte bir incelemenin hangi sebeplerle gerekli görülmediği de gerekçelendirilmemiştir. Tüm bu hususlar nazara alınarak gerektiğinde yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılmak ve sonucuna göre asıl ve birleşen davalar bakımından tarafların karşılıklı olarak birbirlerinden alacaklı olup olmadıklarının belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, birleşen davada davacı olan B. Y. Tic. Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, birleşen davada davacı olan B. Y. Tic. Ltd. Şti. yararına kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan sebeplerle, asıl davada davalı olan B. Y. Tic. Ltd. Şti. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan sebeplerle, birleşen davada davacı olan B. Y. Tic. Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın birleşen davada davacı olan B. Y. Tic. Ltd. Şti. yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 13.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8049, Karar No: 2013/21407, Tarih: 19.09.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/8049 E.  ,  2013/21407 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ümraniye 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :03.12.2013

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından, çocukla tesis edilen kişisel ilişki yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, velayeti anneye bırakılan müşterek çocuk 05.10.2009 doğumlu A. N. ile davalı (baba) arasında “her ayın ikinci ve dördüncü Pazar günü saat 09.00-17.00 arasında psikolog veya güvenlik güçleri veya bir aile büyüğünün kontrolünde ve her sene dini bayramların ikinci günü saat 09.00’dan 17.00’ye kadar” kişisel ilişki tesis edilmiştir.

Kişisel ilişkinin gözetim olmaksızın kurulması ve sürdürülmesi asıldır. Çocuğun, gözetim olmaksızın ana veya babasından birisiyle kişisel ilişkisinin kurulması ve sürdürülmesi onun yüksek yararına değilse, ana veya babasıyla gözetim altında ya da diğer şekillerde ilişki kurma imkanı öngörülebilir (Çocuklarla Kişisel İlişki Kurulmasına Dair Avrupa Sözleşmesi md.4/3). Kişisel ilişkinin psikolog, güvenlik görevlisi veya aile büyüğünün gözetimi ve kontrolü altında kurulması ve sürdürülmesinin çocuğun yüksek yararı gereği olduğuna ilişkin bir delil, olgu ve bu yönde uzman incelemesi bulunmamaktadır. Bu hususta sadece annenin beyanı yeterli görülemez. Davalının çocuğun yüksek yararına aykırı düşecek bir tutum ve davranışı kanıtlanmamıştır. Açıklanan şekilde düzenleme, kişisel ilişkiden beklenen amaca açıkça aykırıdır ve süre olarak da, babalık duygularını tatmine elverişli ve yeterli değildir. Bu bakımdan, davalı baba ile çocuk arasında uygun sürelerle ve gözetimsiz olarak kişisel ilişki tesisi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.19.09.2013 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/24683, Karar No: 2017/14282, Tarih: 21.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/24683 E.  ,  2017/14282 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Sanık ... ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesi neticesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine atıfta bulunan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin sanıklardan ve suça sürüklenen çocuktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıklardan ve suça sürüklenen çocuktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin miktarından az olması halinde, Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...'ın temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

B-Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ve sanıklar ..., ... ... ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan tüm hükümlerin temyiz incelemesi neticesinde;

1-Sanık ...'ın yargılamanın tüm aşamasındaki beyanlarında, suçun işlendiği müştekinin evine tek başına girdiğini ve hırsızlık eyleminden sonra diğer sanıkların bulunduğu yere gelerek Adana il merkezine onların aracı ile dönerken yakalandığını belirttiği, diğer sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun beyanlarının da sanık ...'in beyanı ile aynen örtüştüğü, diğer yandan olay mahallinde yapılan incelemede sadece sanık ...'in parmak izine rastlandığı ve diğer sanıkların suçun işlendiği mahale gelerek suça iştirak ettiklerine dair şüpheden uzak, kesin nitelikte delil elde edilmediği anlaşılmakla; sanıklar ... ve ... ile suça sürüklenen çocuk ...'ın, üzerlerine atılı suçlara iştirak ettiklerine dair şüpheden uzak, kesin nitelikte delil elde edilemediğinden ayrı ayrı beraatleri yerine yazılı şekilde ve yeterli olmayan gerekçe ile mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2-Sanık ...'ın yargılamanın tüm aşamasındaki beyanlarında, suçun işlendiği müştekinin evine tek başına girdiğini ve hırsızlık eyleminden sonra diğer sanıkların bulunduğu yere gelerek Adana il merkezine onların aracı ile dönerken yakalandığını belrittiği, olay mahallinde yapılan incelemede sadece bu sanığın parmak izine rastlandığı ve diğer sanıkların suçun işlendiği mahale gelerek suça iştirak ettiklerine dair şüpheden uzak, kesin nitelikte delil elde edilmediği anlaşılmakla; sanığın üzerine atılı suçu tek başına işlediğinin kabulü ile, TCK'nın 119/1-c. maddesinin uygulanmaması gerektiği halde bu madde uyarınca ceza artırımına gidilmesi,

3-Kabule göre de; T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... ile suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 21.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.